Original subtitles

David!

Cholera.

Lekarza! Potrzebuję lekarza!

Jestem. Obróć go na plecy.

Max!

- Max! - Tam jest.

Max!

Już jestem.

Żyjesz?

Jesteś cały?

- Wszystko porządku? - Tak.

- Na pewno? - Tak. Słowo.

David!

Żyjesz?

Nie poddawaj się, do diabła.

SIŁY SPECJALNE

Kilometr 675., policja na 652.

Zostali zaatakowani na własnym podwórku,

a właściwie nawet w domu,

bo większość personelu

mieszka kilka minut od miejsca zdarzenia.

Wciąż czekamy na oficjalne oświadczenie od GIGN.

Nasze źródła podają,

że jeden funkcjonariusz został poważnie ranny.

Nie wiem. Nic nie wiadomo.

Więcej ładunków wybuchowych nie znaleźliśmy. Użyli CL20.

Część 500 kilogramów, które wczoraj ukradli.

Zdalny detonator?

Odliczanie ruszyło, gdy Christophe otworzył drzwi.

Proste, ale skuteczne.

Chcieli go zabić.

Tak.

Takie mamy procedury, generale. Nie ma wyboru.

Zaatakowali nas we własnym domu.

Ściągnęli generała?

I wydział wewnętrzny.

Komisarz Saint-Juste.

- Saint-Juste... - Biuro Spraw Wewnętrznych.

Nie przez nią wylali generała sił powietrznych?

- Zgadza się. - Co ona tu robi?

Ubzdurała sobie, że działamy ponad prawem.

To pierwszy taki przypadek w historii.

Nie zostawię tego policji.

Wszyscy chcemy ustalić, co zaszło.

Według mnie laska nie ma skrupułów.

Generale.

- Jak tam, Chloé? - Tak?

No co?

Jak to „co”? Mamy trop, podejrzanego?

Tak. Namierzyliśmy jednego terrorystę od chłodni.

Rozpoznaliśmy go po tatuażu.

Tego po prawej?

Tak, kiedyś był zawodowym żołnierzem. Próbujemy go zlokalizować.

Nie wierzę, że zaatakowali nas na naszym terenie.

I to zaraz po ślubowaniu.

Co Christophe zamierzał mu powiedzieć?

Zawsze mi mówili, że ojciec zginął na służbie.

Może to nieprawda?

Nie wiem.

Sprawdziłeś raport z misji?

Skoro tu pracujesz, masz dostęp do akt.

Hej.

- W porządku? - Tak.

Zabierz Nolana do rodziców.

- Ale to nasz dom. - Sibylle, wiem, że cię to wkurza.

Nigdzie nie jadę.

Zostaję.

Nolan, złaź mi stąd, kolego. Czas wracać do domu.

Nie idziesz z nami?

Nie, pójdziesz z mamą. Tata musi pracować.

Bierz hulajnogę.

Nie wychodźcie z domu.

Wezmą nas na misję, żeby dorwać tych gnoi?

Już chcesz skakać na głęboką wodę?

No dobra, żółtodzioby.

Dostaliście się, brawo.

Ta praca to teraz wasza nowa religia.

Sprawa jest prosta.

Robicie to, co ja.

Po prostu mnie naśladujcie. Nie będę prowadził was za rękę.

Okazywanie pokory to jedno z przykazań w tej nowej religii?

Nie zgubiłaś się? To nie służby rozpoznawcze.

Tylko interwencyjne.

Trzech funkcjonariuszy namierzyło podejrzanego.

Obstawiliśmy dwa wejścia. Trzecie do sprawdzenia.

Słuchajcie.

Służby rozpoznawcze namierzyły jednego ze złodziei CL20,

materiału użytego na parkingu.

Rozpoznali typa po tatuażu.

Ma kartotekę długą na kilometr.

Był żołnierzem, ale się sprzedał.

Doprowadzi nas do osoby, która zleciła mu tę robotę

i atak na Christophe’a.

Mamy zielone światło od generała, ale uważajcie.

Facet jest uzbrojony, czujny i nie boi się konfrontacji.

Operacją dowodzi David.

Sekcja trzecia z Arnaudem na czele jedzie jako wsparcie.

W terenie wesprze nas sekcja trzecia i grupa rozpoznawcza.

Pamiętajcie, co zrobił Christophe’owi. Nie zapominajcie o tym.

Trzymajcie emocje na wodzy.

Jasne? Panujcie nad sobą. Tu nie chodzi o zemstę.

Zróbmy to, jak należy. Zatrzymamy podejrzanego i wychodzimy.

Działamy w mieście, więc bądźcie ostrożni.

Używamy jednego kanału z grupą rozpoznawczą.

Będą nas informować na bieżąco.

Konwój rusza spod garnizonu, ja jadę na czele.

Ostatni daje znak i ruszamy. Wszystko jasne?

Dobrze. Jedzie z nami piątka świeżaków.

Gratuluje, jesteście częścią zespołu.

Ale brakuje wam doświadczenia, dlatego podczas tej misji,

trzymajcie się blisko swoich mentorów.

Jasne?

- Tak. - Jedziemy.

W drogę.

Jazda. Ruszać się.

Ty zostajesz.

Co?

Oberwałeś w wybuchu. Nie będę ryzykował.

Lekarz powinien cię obejrzeć.

Rapha też tam była, ale jedzie z wami.

Rapha nie leżała nieprzytomna na ziemi. A jej przełożoną jest Chloé, nie ja.

Do lekarza.

Nikogo nie widzę.

Podejrzany powinien być w środku.

Co jest? Czekamy już trzy godziny.

Ktoś otworzył okno w mieszkaniu.

Podejrzany?

Kto to powiedział? Max?

To podejrzany czy nie?

W mieszkaniu jest mężczyzna.

Tożsamość nieznana.

Powtarzam pytanie. Słyszałem Maxa?

Potwierdzam.

To nie podejrzany.

Powtarzam, to nie podejrzany.

Podejrzany facet w czarnym płaszczu i czapce.

Zmierza na magazyn, idę za nim.

Max, nie!

Czekaj.

- Padły strzały. - Jazda!

Szybko.

- Żyjesz? - Tak.

Max! Czekaj!

Stać!

Żandarmeria.

Potrzebuję wsparcia.

Max!

Max, odezwij się.

Wchodzimy.

Żandarmeria!

Żandarmeria!

Czysto.

Tu też czysto.

Na ziemi Glock Maxa i nożyce.

Kod 652-37.

Broń Maxa zabezpieczona.

Gęsiego za mną.

Tarcze w drodze.

Szukaj.

Czysto.

Padnij! Ręce do góry!

- Na ziemię! - Ręce!

Na ziemię.

- No już. - Nie ruszaj się.

- Leż. - Nie szarp się, do diabła.

Daj rękę. Spokojnie.

Już. Przestań.

- Wszystko gra? - Tak.

Jesteś ranny?

Czemu nie odpowiadałeś?

Podejrzany był za blisko.

Z jakiej racji szedłeś za nim bez broni?

Niczego się nie nauczyłeś?

Upadłeś na głowę?

Zatrzymaliśmy go czy nie?

Jak każę ci zostać w garnizonie, to masz tam zostać.

Coś nie tak?

Słuchaj.

Jak chcesz brać na akcję mojego człowieka, najpierw zapytaj mnie o zgodę.

Wysłałem Maxa do lekarza.

- Do lekarza? - Tak.

Zawsze bierzemy nowych bez pytania. Sam się do tego rwiesz.

Dopiero co skończył szkolenie.

Taka misja na pierwszy raz to dobry pomysł?

Pozostali byli w jednostce szturmowej!

A Max nie może nawet stać na czatach?

Pilnuj swoich ludzi, a moich zostaw mnie.

Dzięki Maxowi złapaliśmy terrorystę.

Jasne.

O co ci chodzi?

Chciałabym to przejrzeć.

I to też.

- Musimy to sprawdzić. - I jeszcze to.

- Major Bonenfant. - Komisarz Saint-Juste.

Poruczniku.

- Dzień dobry. - Witam.

Dla kogo pracujesz?

No brawo.

Trzydziestu na jednego?

Niezłe macie te mundurki.

Dla kogo pracujesz?

Twój kolega też był taki chojrak, zanim wbiliście do środka.

Pamiętam go.

Poślę go do piachu.

Tak? Do piachu?

Przyjrzyj mi się.

Żyjesz tylko dlatego, że mój zespół trzyma się zasad.

Wiemy, że byłeś żołnierzem.

Ale mam złe wieści.

Ja lubię łamać zasady.

Jak nie zaczniesz gadać...

to z ogromną przyjemnością sam się tobą zajmę.

Ciekawe, ile wytrzymasz.

Będziesz gadał?

- Co ty robisz? - Puszczaj!

Zasłoń oczy. A ty wyjdź.

Już!

Spokój.

Jesteś na miejscu?

Obudził się?

Zobaczymy się w szpitalu.

Komisarz Saint-Juste.

- Biuro Spraw Wewnętrznych. - Wiem, kim pani jest.

Bywam upierdliwa, ale to dla pana dobra.

Jasne. Bardzo dziękuję.

Pana praca polega na przeprowadzaniu interwencji.

A nie na prowadzeniu śledztwa i zastraszaniu podejrzanych.

Jeśli nadmiar testosteronu utrudnia panu pracę,

polecam zmianę zawodu, majorze.

- Jest i on. - Co tam, przystojniaczku?

- W porządku, Rapha? - Tak.

Chyba minąłeś się z powołaniem.

Nie zapunktowałem u Davida.

Rzuciłeś się w pogoń za terrorystą. Nic dziwnego.

Co tam robiłeś?

Potrzebowali mnie. Nie miałem zamiaru oglądać dorosłych przy pracy.

Jaki zarozumiały.

Dobrze zrobiłem.

Zawsze był zarozumiały. Nic nowego.

Ty draniu.

Którędy na intensywną terapię?

- Na lewo. - Dziękuję.

Słucham pana?

Proszę.

I? Co z nim?

Jest w śpiączce farmakologicznej.

Następne 24 godziny będą kluczowe.

Jak się czujesz?

Nie za dobrze. Kiepsko.

Dzwoniłem rano do Manon.

Powiedziałem, że powinniśmy widywać się trochę częściej.

Umówiłem się z nią jutro na lunch.

I...

jeśli nie masz planów,

to może do nas dołączysz? Spędzimy czas we troje.

Nie wiem. Nie możemy udawać, że wszystko jest w porządku.

Przeprowadzam się do Singapuru. Musimy jej powiedzieć.

Nie ma pośpiechu.

Mamy czas.

Manon musi się zastanowić, co zrobi.

A nad czym się tu zastanawiać?

Nie przeprowadzi się za tobą na drugi koniec świata.

Sama o tym zadecyduje.

To takie pilne? Musimy rozmawiać o tym teraz?

Nie.

Przepraszam.

Nie, to ja przepraszam.

Jestem ostatnio nerwowy.

Dobrze mieć cię przy sobie.

Nie wejdziesz do niego?

Nie mam wyboru.

Dobrze cię widzieć.

Hej.

Wiesz, jaki jest twój tata.

Nigdy nie daje za wygraną.

Nie.

Na pewno z tego wyjdzie.

Tak.

- Masz ochotę na kawę? - Tak, chodźmy.

Złapaliście tego, kto mu to zrobił?

Pracujemy nad tym.

To tylko kwestia czasu.

W mieszkaniu wytatuowanego podejrzanego nie znaleźliśmy śladów CL20.

Ale w nocy powiedział sędziemu, kto zlecił mu robotę.

Francis Kröller, europejski handlarz bronią.

Zlecił atak na szefa służb interwencyjnych.

Ryzykowna akcja.

Zgadzam się.

Nie wiemy, jaki miał motyw, ale jedno jest pewne.

To on stoi za kradzieżą CL20. Pewnie je ukrywa.

Trójka ma dyżur. Ogarniacie bieżące sprawy.

Dwójka zajmie się Kröllerem.

Macie być w pełnej gotowości.

Jedynka powinna się tym zająć.

Byliście w pogotowiu cały tydzień, ledwo wróciliście z misji.

Tak, ale mieliśmy już do czynienia z CL20

i pracowaliśmy z Tanyą.

Kröller zajmuje się stroną biznesową.

Nie siedzi w ukryciu z CL20.

- O ile wiem, twoja działka to rekonesans. - Tak.

Zajmij się tym, co do ciebie należy,

a operacje w terenie zostaw nam.

Musisz złapać go osobiście, tak?

Nic nie rozumiesz.

Jestem pewien, że wszyscy chcemy go złapać.

Masz z tym jakiś problem?

- Twoi ludzie są zmęczeni! - Proszę was.

- Bez nerwów. - Martwię się o zespół.

Kröllerem zajmie się jedynka.

Pasuje?

Rozejść się.

Zadowolony?

Nie wytrzymam z nim.

Generale!

Musimy porozmawiać o Maxie Villiersie. Synu Laurenta.

- Nowym rekrucie. - Tak.

Mam z nim problem.

Jego umiejętności techniczne są bez zarzutu.

Ale charakter i zachowanie pozostawiają wiele do życzenia.

Jest arogancki.

Pretensjonalny.

Nie szanuje przełożonych.

- Ma się za lepszego. - Zupełnie jak ty.

Generale, Max zignorował rozkaz podczas pierwszej misji.

Co proponujesz?

Źle zrobiliśmy, że go przyjęliśmy.

Nie nadaje się do GIGN.

To trochę za mało, by go wyrzucić.

Ja jestem na nie.

Ale decyzja należy do ciebie.

Jutro ostateczny sprawdzian zaufania. Kluczowy moment dla rekrutów.

Masz czas do jutra.

Potem będzie jednym z nas. Czy chcesz, czy nie.

- Dobrze. - Majorze.

Proszę trzymać emocje na wodzy.

Generale, Max jest synem Laurenta i moim podopiecznym, ale...

Mówię o tym, co wydarzyło się wczoraj po zatrzymaniu podejrzanego.

- Rozumiem. - Dobrze.

Przepraszam, gdzie są zajęcia z pianina?

Na końcu korytarza. Po lewej.

Bardzo dziękuję.

Nie, graj dalej. Do samego końca.

Nie mogę.

Dlaczego? Zastanawiałaś się nad tym?

- Tempo jest za szybkie. - Wcale nie.

Po prostu za mało ćwiczysz. Ot co.

Przerwa na lunch.

Czemu miałaś problem z tamtym utworem?

Jest za trudny czy za mało ćwiczysz?

Nie wiem, czy powinnam ćwiczyć, czy lepiej po prostu odpuścić.

Co masz na myśli?

- Nic. - No powiedz.

Co tu robisz?

- Nigdy nie wpadasz na lunch. - Po prostu chciałem cię zobaczyć.

- I tyle? - Tak.

- Okej. - No co?

Do czego pijesz?

- Nie chcesz o tym gadać. - No wiesz?

Powiedz mi.

Rozstajecie się?

Upadłaś na głowę?

Dobrze. Czyli zostajecie razem.

Co ty wygadujesz?

Jedziesz do Singapuru?

Mama nie ukrywa się tak dobrze, jak myśli.

Co chcesz powiedzieć? Planujesz wyjechać z mamą?

Mama nie ma tu nic do rzeczy. Mają tam prestiżowe konserwatorium.

Nie wiem, czy mam dalej grać.

- Rozumiem. - Może lepiej zająć się czymś innym?

- Przeprowadzasz się. - Porozmawiaj ze mną.

Zdałeś bardzo trudny egzamin, wiesz coś o wytrwałości.

Nie boisz się trudnych pytań.

Chcę pogadać z tatą. Tu nie chodzi o mamę.

Rozumiem, wybacz.

Przepraszam.

Czym jest dla ciebie pianino?

Ja...

To tylko instrument?

A może coś, o czym myślisz od świtu do nocy?

Nic tylko byś grała i grała?

Mogłabym grać i grać.

- Naprawdę? - Tak.

To twoja pasja?

Tak.

Skup się, bo powiem to tylko raz.

Dobrze.

Obym tylko tego nie pożałował.

Nie pozwól, żeby cokolwiek stanęło ci na drodze.

Rozumiesz?

Pasja robi ogromną różnicę.

Bo gdy inni są zmęczeni lub mają dość, ty nadal masz siłę grać.

Siłę, by szlifować swoje umiejętności.

A to robi ogromną różnicę.

Bo nieważne, co się wydarzy, dla ciebie zawsze znajdzie się miejsce.

Jeśli w Singapurze mają najlepszą szkołą na świecie,

to musisz tam pojechać.

Nie pozwól, by ktoś cię od tego odwiódł. Nawet twój wkurzający tata.

Proszę.

Witam.

- Fajnie, co? - Pewnie.

Regał sobie przemaluję.

Muszę też wyszpachlować ściany i naprawić pęknięcia.

A tam powieszę półkę.

Gdzie?

Tam.

Dobry pomysł?

Tak, spoko.

Masz dobre oko.

Mamy tu mieszkać 15 lat, niech chociaż będzie ładnie.

Co ci jest? Masz minę jak zbity pies.

Nic, po prostu mam wrażenie, że nie jestem tu mile widziany.

Hej.

Udało nam się, prawda? Uśmiechnij się.

Widzimy się później.

Okej.

- Widziałeś Davida? - Jest w garażu.

Jadę do Christophe’a do szpitala. To coś ważnego?

- Pojadę z tobą. - Nie.

Jadę sam.

Nie pasuje tu?

Tylko ty mi nie pogratulowałeś.

Cédric i reszta mi gratulowali.

Gratulacje.

Przegiąłem, ale złapaliśmy podejrzanego.

Fakt.

Masz coś do mnie?

No powiedz.

Wiesz co?

Nie gniewałem się, gdy przestałeś nas odwiedzać.

Mówiłem sobie, że jesteś zajęty, bo jesteś bohaterem, jak tata.

Marzyłem o takiej pracy.

A potem mama mnie oświeciła.

Nie odwiedzałeś nas, bo mój widok przypominał ci o tacie.

To nie moja wina, że nie żyje.

To praca moich marzeń. Zapracowałem na swoje miejsce.

Jestem żołnierzem. Jak ty.

Jutro idę na sprawdzian zaufania.

Liczę, że się spotkamy.

ARCHIWUM

ZESPÓŁ

ZGINĄŁ NA SŁUŻBIE 10 LUTEGO 2010 ROKU

Strzał zaufania to ćwiczenie wyjątkowe.

To pakt

między mentorem i jego podopiecznym.

Ślubowanie było dla waszych bliskich.

Strzał zaufania jest dla nas.

Tylko dla nas.

Ma dowieść, że przełożeni mogą wam zaufać

i że zasługujecie, by tu być.

Tym strzałem przypieczętujecie wasze wejście w szeregi GIGN.

David!

David!

Znaleźli Kröllera. Jedziemy.

O co chodzi?

Żandarmeria!

Na ziemię.

- Puść! - Nie stawiaj oporu.

Wchodzimy. Zabezpieczcie tyły.

Moje dzieci!

Puść mnie, do diabła!

Ma broń.

Zajmę się nim.

Julián!

Wszystko gra. Oddaj mi broń.

Oddaj, co tam masz.

Julián?

Tak masz na imię?

Ja jestem Cédric.

Pracuję dla żandarmerii.

Kłamiesz!

- Spokojnie. Nie potrzebujesz broni. - Zabijecie tatę!

Zabijecie go.

Nikogo nie zabijemy. Wszystko gra.

Twoja rodzina jest bezpieczna.

Oddaj mi broń, Julián.

Bardzo cię proszę.

Do cholery jasnej, rzuć tę broń.

Podaj mi ją, Julián.

Nikogo nie zabijemy.

Julián, rób, co mówi.

- Będzie dobrze, kochanie. - Powoli.

Oddaj mi broń.

Bardzo dobrze.

Już.

Powolutku. Bardzo dobrze.

Chodź, pójdziemy do mamy i brata. Idziesz ze mną?

Czekaj, może się dogadamy.

Zamieniam się w słuch.

Wiem, kto podłożył bombę w GIGN.

Oczywiście.

Na pewno nie ty.

Jestem biznesmenem. Po co mi to?

Sprzedałeś komuś CL20. Komu?

Był taki jeden.

Zawarliśmy umowę.

Namierzył CL20. Ja nagrałem ludzi. Mieliśmy podzielić się po połowie.

Zatrzymał wszystko dla siebie. Moi ludzie mnie zdradzili.

Koleś mnie wydymał.

Aha.

Wydymał cię.

Co to za jeden?

O kim mówimy? Gdzie go znajdę?

Posłuchaj.

Dogadajmy się. Tu i teraz.

Puść nas wolno, a powiem, gdzie go znaleźć.

David!

Co ty robisz? Nie panujesz nad sobą.

Nieprawda.

Odpocznij, my się tym zajmiemy.

Djibril.

Przejmiesz go?

- Wsadź go do Cayenne. - Pewnie.

Dzięki.

Odwieziemy go do punktu kontrolnego.

Max, jedziesz ze mną.

Nie będę czekał do jutra.

On tak na serio?

Czekaj.

Ty prowadzisz.

Dobrze.

Gazu, nie jesteśmy na wycieczce.

Kurwa.

Jedź.

Napisy: Marta Makieła