Original subtitles

Stój.

Odepnij się.

No dalej.

Stój.

Gdybym kazał skoczyć, też byś to zrobił?

Szukamy ludzi, którzy myślą za siebie.

Odpadasz.

Przyślijcie następną osobę.

Villiers!

Teraz Villiers.

Możesz iść.

Śmiało.

Stój.

Spójrz na mnie.

Ręce do góry.

Odepnij się.

Nie.

Co, nie lubisz ryzykować?

Nie lubię ryzykować bez potrzeby.

Dobra, idź dalej.

Stop! Kolano do góry.

Zaśpiewaj coś.

No śpiewaj.

Niebo może spaść nam na głowę

Nic nie słyszę. A wy?

A Ziemia może obrócić się w pył

Dla mnie to nie liczy się Póki kochasz mnie

Cały świat nie obchodzi mnie

Póki miłość przepełnia każdy dzień...

Dość.

Co to za smęty?

Niepoprawny ze mnie romantyk.

Możesz wracać.

Czekaj.

Po co tu jesteś?

Żeby dołączyć do sił specjalnych GIGN.

Dlaczego?

To najlepsza jednostka interwencyjna...

To nie rozmowa o pracę.

Po co tu jesteś, Max?

Bo mogę być najlepszy.

Lepszy od ojca?

Myślisz, że się do tego nadajesz?

Tak naprawdę to nie wiem.

Ale zrobię wszystko, żeby udowodnić, że tak.

Teraz Lemoine.

O co pytali?

Próbowali wybić mnie z rytmu.

Dobrze, że go przycisnąłeś.

Nikt nie pomyśli, że faworyzujesz chrześniaka.

Dobra robota.

SIŁY SPECJALNE

ŻANDARMERIA NARODOWA GIGN

Postarajcie się, słabo wam idzie.

Dalej.

Gdy będziecie gotowi, zacznijcie odliczanie.

Jedynka gotowa.

Dwójka gotowa.

GIGN ODBIJA ZAKŁADNIKÓW

Trzy, dwa, jeden.

KOUACHI – OSTATNIE STARCIE

Trzynaście.

Czternaście.

Piętnaście.

OGRODZENIE POD NAPIĘCIEM

Cześć.

Stacja France Info.

Naszym gościem będzie generał Palomero...

Gdzie jesteś?

Idę, idę.

Jestem.

Ładny.

Nowy?

- To? - Tak.

Tak. Podoba ci się?

Bardzo.

Masz dół do kompletu?

Zgadnij.

Pokaż.

Nie pokażę.

- Proszę. - Nie.

Najpierw złóż wypowiedzenie i wróć do Paryża.

Czekam, aż skończą rekrutację.

Cześć, córciu.

Śmiało, częstuj się.

Żałujesz mi?

Cześć, córciu!

Już jej nie ma. Typowa 16-latka.

Z tatą się nie przywita?

Zobaczę się z nią wieczorem w konserwatorium.

To było wczoraj.

- Żartujesz. - Nie.

Próby zawsze ma piątego.

Kurwa mać.

Byłem przekonany, że to dziś.

Jak jej poszło?

ALARM 1

Kocham cię. Zadzwonię potem.

Szybko.

Wojskowy skład broni w Châteaudun. Czterech żołnierzy nie żyje.

Widzę.

Dwóch zaginęło.

Możliwe, że ich pojmali.

Akcja była szybka i krwawa.

- Kałach, kałach i Uzi? - Tak, Uzi.

Widać, że terroryści znali teren.

Zniszczyli kilka kamer. Wiedzieli, gdzie są.

Działali spokojnie i z precyzją.

To profesjonaliści.

Próbujemy ich zidentyfikować.

Widać, że się znają. Może to najemnicy.

Po co ryzykować? Broń mogli znaleźć wszędzie.

Tym razem skusili się na materiały wybuchowe.

To CL20. Wojsko jeszcze z nim eksperymentuje.

Po to przyszli.

Dopiero trafił do składu. To potężny materiał wybuchowy.

Mieli tam tonę.

- Wiemy, gdzie są teraz? - Jeszcze nie.

Wysłaliśmy grupę rozpoznawczą. Nagrania dopiero przyszły.

Tanya ci pomoże.

Zatrzymajcie ich i przechwyćcie CL20.

Ty dowodzisz.

Ty nie jedziesz?

Nie potrzebujecie mnie. Zostaję tutaj.

- Jednej kamery nie zniszczyli. - Pokaż.

Spójrzcie na dach.

- Chłodnia. - Tak.

Musi mieć lokalizator.

Odezwiemy się do policji, pomogą ją namierzyć.

Wyślij ludzi na miejsce. Ty zajmiesz się ostrzałem z helikoptera.

Dostaliśmy Caracala z Villacoublay.

- Wezmę M82. - Dobrze.

Chloé, daj znać, jak namierzycie ciężarówkę.

Dobrze.

DOZGONNE POŚWIĘCENIE ŻANDARMERIA NARODOWA

- Włącz zasilanie. - Włączone.

Radio biorę na siebie.

- Gotowi do startu. - Przyjąłem.

Jazda.

Weźcie czwórkę.

Wybuchowa Tanya. Dobrze, że jedziesz z nami.

- Jak tam? - Spoko.

- Interwencja ma priorytet. - Szanuj starszych. Zapraszam tam.

Uważaj, bo wysadzę ci jaja w powietrze.

Malutkie jaja Valère’a.

Jedziesz ze mną.

Niezła fura.

Zarekwirowana tydzień temu na granicy z Hiszpanią.

Jadą na misję.

Nie kończymy?

Jak sobie chcesz. Ja wolę to zobaczyć.

W drogę.

- Nie wstawajcie. - Generale.

Wznosimy się.

Mamy go. Jedzie boczną drogą w stronę Chartres, 40 kilometrów stąd.

Kierujcie się na A10.

Mogli pojmać dwóch zakładników.

Co tam robicie?

Villiers, pułkowniku.

Słyszeliśmy o interwencji, chcemy pomóc.

Do kąta i ani słowa.

Nie ma was tu, jasne?

Widzę podejrzanego.

81. kilometr. Jedzie na południe.

Jest sam.

Jedzie szybko.

Za półtora kilometra jest miasto.

Zaraz przy wjeździe do miasta jest szkoła.

SZKOŁA PODSTAWOWA

Może tam właśnie jedzie.

Wiezie tonę CL20.

Zrówna z ziemią całą okolicę.

Zatrzymam go.

Wóz się przewróci, wybuchnie i już po tobie.

Jak masz lepszy pomysł, to słucham.

Wiesz, co trzeba zrobić.

Cofnijcie się.

Cédric, trzymaj się z tyłu. Bądź w gotowości.

Dobrze, zachowamy dystans.

Lećcie na lewo!

Kilometr do szkoły.

Widzę szkolny autobus.

Spotkają się za 800 metrów.

W kabinie jest tylko kierowca.

Cel unieruchomiony.

Zatrzymał się zaraz obok autobusu z dziećmi.

Cholera jasna.

Schodzimy.

Ja jestem od negocjacji.

Zajmijcie się autobusem.

Autobus jest zablokowany, nic nie zrobię.

Opuszczają linę.

Żandarmeria, ręce do góry!

Ręce do góry!

Tam jest. Biegnie.

Obie ręce nad głowę!

Podnieś ręce nad głowę. Już!

Ręce do góry!

Nie mam broni. Zmusili mnie.

Nie dali mi wyboru.

Nie miałem wyboru, słowo.

Muszę się wysadzić.

Już za późno.

Ręce nad głowę,

palce splecione.

Alpha na pozycji.

Otwieraj.

Cześć, dzieciaki. Wszystko gra.

Wysiadamy z autobusu.

Moja żona i dzieci są w domu.

Zabiją ich, jeśli nie dojadę na miejsce.

Ręce do góry. Już.

Ewakuacja autobusu w toku.

Drugi zespół w drodze.

Obie ręce. Druga też.

Jestem sierżant Osman.

Sprawdzę go.

Do przodu. Zachowajcie spokój.

Proszę wyprowadzić dzieci na zewnątrz.

Rodzina albo ja. Nie mam wyboru.

Lewa ręka do góry. Muszę ją zobaczyć.

Kurwa.

Ma detonator.

- Bardzo proszę. - Dobrze.

Cédric, pospiesz się.

- Szybko. - Jazda.

Tanya, jak ci idzie?

Widzę skrzynie. Sprawdzę drzwi.

Osman to jeden z uprowadzonych żołnierzy.

- OK. - Może być zakładnikiem.

Sierżant Osman, tak?

- Tak. - Wysyłamy kogoś do jego domu.

Wszystko w porządku.

Pomóżcie reszcie z dzieciakami.

Proszę spojrzeć, sierżancie. Chowam broń.

Dobrze.

- Boję się. - Idziemy.

Biegnijcie przed siebie.

Będą strzelać?

- Nie zatrzymujcie się. - Dobrze.

Drzwi sprawdzone.

Otwieram.

Wchodzę.

Popatrz na mnie.

Wszystko pod kontrolą.

Patrz na mnie. Zostań ze mną.

Podejdę i otworzę drzwi,

żebyśmy mogli pogadać, dobrze?

Otwieram drzwi.

Patrz na mnie.

Oczy na mnie.

Spójrz na mnie.

Masz dzieci?

Tak, Sarah i Norę.

Piękne imiona, Sarah i Nora.

Są w domu.

Wiem.

Próbujemy pomóc tobie i twojej rodzinie.

Dzieci ewakuowane i bezpieczne.

Nie widzę kabla. Wszystko jest podłączone do detonatora.

Patrz na mnie.

Pomyśl o swoich córkach.

Myśl o nich i zaciskaj mocno rękę.

Dobrze.

Zaciśnij lewą dłoń.

Z całej siły. Dobrze.

David, potrzebuję detonatora, inaczej tego nie rozbroję.

Mam tu pojemników z CL20.

A teraz opuść prawą rękę.

Bardzo dobrze.

Świetnie. Patrz na mnie.

Teraz wyciągnij do mnie lewą rękę. Bardzo powoli.

Lewa ręka do mnie. Oczy na mnie, Osman.

Nic z tym nie zrobię. Potrzebuję detonatora.

Patrz na mnie. Myśl o córkach.

Świetnie ci idzie. Nie przestawaj.

Świetna robota.

Patrz na mnie, Osman.

Wspaniale.

Wszystko gra.

Nic ci nie jest.

Już to zabieramy.

Prawie koniec.

Brawo, sierżancie.

ŻANDARMERIA NARODOWA GIGN

Rodzina Osmana była w domu, nic im nie jest.

Związali ich i zakneblowali,

a potem uciekli.

Osman o tym nie wiedział, więc wykonywał rozkazy.

Kazali mu dostarczyć ładunek

na opuszczony parking pod Chartres.

W razie zatrzymania miał się wysadzić,

ale go powstrzymaliśmy.

Na miejscu zastaliśmy drugą chłodnię.

Kamery jej nie uchwyciły.

W środku był kierowca.

Drugi porwany żołnierz.

Zastrzelili go.

Dostał takie same wytyczne jak Osman.

Grozili, że zabiją mu rodzinę.

Zastrzelili go, gdy dotarł na miejsce.

Naczepa była pusta.

Ale na pewno przewoził skradzione CL20.

To złożona operacja, robota profesjonalistów.

Zaplanowali wszystko z dużym wyprzedzeniem.

Tanya, proszę.

CL20 to nowoczesny materiał wybuchowy.

Wynaleziony w USA, miał służyć jako pestycyd.

- Włączysz nagranie? - Tak.

Placówka badawcza sił zbrojnych.

Testy sprzed 5 lat.

To tylko dwa kilo.

Nie ma mocniejszego materiału wybuchowego.

Niezwykle trudny w obsłudze. W Europie przeszkolono mniej niż 10 osób.

Ostatni raz widziałam go w Afganistanie.

U Amerykanów.

Francja nigdy nie przyznała, że go wytwarza.

A jednak skradziono go zeszłej nocy. Całą tonę.

W przechwyconym wozie była połowa.

- Brakuje 500 kilogramów. - Tak.

Kryminalni i kontrwywiad już działają.

Grupa rozpoznawcza jest do ich dyspozycji.

Christophe, powiadom grupę interwencyjną.

Dobrze, zajmę się tym.

Rozejść się.

- Zjemy coś? - Tak.

Robi się.

Ci to mają jaja. Napad na skład broni?

Są bezczelni.

Będzie z tego niezła afera. Ale mnie już tu nie będzie.

Halo, Huston, słyszysz mnie?

Kiedy ostatnio rozmawialiśmy?

- Teraz rozmawiamy. - Tak na poważnie.

Wczoraj pokazałeś mi swój okropny motocykl...

David.

Co się dzieje?

Mam raka trzustki, trzecie stadium. To się dzieje.

Lekarze dają mi pięć, sześć miesięcy.

Może siedem, jak się uprę.

To koniec.

Koniec?

Jaki koniec? To do ciebie niepodobne.

Co to za podejście?

Nie na każdą walkę można się przygotować. Nie jestem na to gotowy.

Tej walki nie wygram. To koniec.

Dlatego odchodzę.

Spędzę czas z rodziną.

Zaniedbaliśmy swoich bliskich.

Fakt.

David.

Też możesz odejść.

Tak będzie lepiej dla ciebie i Jess.

- Tak. - Już się naczekała.

Zaliczyłeś świetne misje.

Daruję sobie kazanie o Maxie.

Jak się dostanie, musisz odejść.

Wiesz, że się nie dostanie.

Przemiła kolacja.

Jest tu kto?

Gdzie Manon?

Poszła na siłownię.

- Idealnie. - Tak.

Dziękuję.

Biedny Christophe.

Trudna sprawa.

Wstrzymasz się z wypowiedzeniem?

Nie, wręcz przeciwnie.

Podjąłem decyzję.

Czas spełnić nasze marzenie.

Rejs dookoła świata.

Na ślubowaniu ogłoszę, że odchodzę.

A Max? Dostanie się i zostawisz go samego?

Nie, bo...

Max nie przejdzie rekrutacji.

Nie dostanie się.

To co?

Gotowa na podróż życia?

Kurde, mamo, mam zajęcia o dziewiątej...

- Tata? - Hej.

Jesteś w domu?

- Co? - Jesteście jacyś dziwni.

- Chyba ty. - I to bardzo.

- Właśnie. - Jasne, jak sobie chcecie.

Mamo, podwieziesz mnie?

Nie, jadę do pracy.

Metrem będę jechać cztery godziny.

Bierz kask, podrzucę cię.

Na pewno?

No co? Nie mogę zawieźć córki na zajęcia?

- Leć po kask. - Przebiorę się.

Dobrze.

No nieźle.

Kocham cię.

Jest 8.42, dojedziemy w sześć minut.

- Zdążymy. - Sześć minut?

Teraz mogę cię podwozić znacznie częściej.

Spędzimy ze sobą więcej czasu. Chyba że wstydzisz się ojca.

- Będę częściej w domu. - Ale...

Przeniosłam się do nowej szkoły.

Teraz chodzę do konserwatorium w Saclay.

- Saclay? - Tak.

Zdążymy.

- Trzymaj się. - Spóźnimy się. Cholera.

A wy co, na wakacjach? Nie za zimno?

Nie!

Gówno prawda, sam już zmarzłem.

A ty nie?

Zaraz odmrożę sobie jaja.

Nie będziemy się nad wami znęcać.

Coś wam damy, zaraz się ogrzejecie.

Mamy dla was grzejniki.

Masz. Zimno ci?

To proszę. Ręce wysoko.

- Od razu cieplej, co? - Tak.

Podaj grzejnik koledze.

Uśmiechnijcie się.

Tylko ostrożnie, ten należy do generała.

Lepiej go nie upuść.

Trzy, dwa, jeden, start.

Do GIGN dołączą tylko najlepsi z najlepszych.

To elitarna jednostka. Ale nie ma nic za darmo.

Muszę mieć pewność,

że mogę powierzyć swoje życie

moim towarzyszom broni.

Jeśli chcecie do nas dołączyć,

musimy mieć absolutną pewność, że możemy wam zaufać.

Podkręcamy atmosferę.

Granat dymny.

Naprzód!

Jazda!

Widzę, że się trzęsiecie.

Odłóżcie grzejniki, jeśli wam ciężko.

Przykro mi.

Spróbujesz za rok.

Strzelacie z odległości 100 metrów.

Jeden strzał, jeden centymetr.

Macie wpakować im pięć kulek między oczy.

Powodzenia, panowie.

Dwa tygodnie temu była was setka.

A ile zostało? Czternaścioro.

To ostatnia prosta.

Jeśli wam się nie uda, to trudno.

Nie przyjmiemy nikogo.

Nikogo.

Ale ci, którzy dotrwają do samego końca,

zasłużą na miejsce w zespole.

Robisz to dla 2000 euro miesięcznie.

Lepiej poddaj się od razu.

Jeszcze nie odpadłeś?

A ty się nie poddałaś?

Proszę przeć, droga pani.

Moje gratulacje, to chłopiec.

Jeśli wam się poszczęści i dołączycie do mojej sekcji

albo do Cédrica, to oddamy za was życie.

A na razie łapy w górę!

Zmienimy ostatnie zadanie.

Ładunki wybuchowe.

Tak na ostatnią chwilę? Nawet się tym nie zajmujemy.

Jak to nie? Zapomniałeś, co było wczoraj?

Nigdy nie wiadomo.

Musimy dostosować się do sytuacji.

- To ze względu na Maxa? - Tak.

Nie bądź mendą. Wiesz, ile to dla niego znaczy.

A jak trafimy na bombę, a on stanie jak wryty?

Przestań.

Chcesz, żeby oblał zadanie.

Boisz się, że skończy jak ojciec.

Djibril, zmiana planów.

Stop. Zmieniamy ostatnie zadanie.

Oczy na mnie.

Leć.

Tanya do Maxa, słyszysz mnie?

Głośno i wyraźnie.

Oddychaj. Powoli.

Dobrze. Idź przed siebie.

- Rozglądaj się. - Hej.

Znalazłem kabel.

Biegnie w stronę schodów.

Idzie do...

do skrzynki.

To...

Uruchomiłem coś.

Brawo. Masz minutę.

Bomba samoróbka.

Rurka, kilka kabli.

Wiem, który przeciąć.

Bomba rozbrojona.

Brawo!

Dawajcie, zróbcie hałas!

Brawo!

Zgodziła się!

Ludzie, żenię się!

- Tak. - Zapowiada cię piękna ceremonia.

- Dobry początek. - Tak.

- Generale. - Dzień dobry, Jess. Wybaczcie.

Co słychać?

Dziękuję za wiadomość.

- Wielki wieczór. - Tak.

Widziałaś Davida?

Nie.

Trochę minęło.

Piętnaście lat.

Obiecałeś, że się nie dostanie.

Nathalie...

Zrobiłem, co mogłem. Rzucałem mu kłody pod nogi.

Byłem dla niego wyjątkowo surowy. Jak dla nikogo.

Co poradzę? Max...

ma talent.

Talent życia mu nie uratuje.

Jeśli jego też stracę...

Ta przeklęta jednostka

zabrała mi już Laurenta.

A teraz zabierze mi syna.

Obiecaj mi,

że go ochronisz.

Że nigdy nie zostawisz go samego.

Słyszysz?

Nigdy.

Nie zapominaj, że to przez ciebie

straciłam męża.

Pierre-Jean Lemoine.

Grupa interwencyjna, sekcja pierwsza.

Noś ją z dumą.

Brawo, PJ!

Przyszły pan młody!

ŻANDARMERIA NARODOWA

Raphaëlle Ricci. Grupa rozpoznawcza.

Noś ją z dumą.

Brawo, Rapha!

Jesteś najlepsza!

Zasłużyłaś.

Maxime Villiers. Grupa interwencyjna, sekcja pierwsza.

Noś ją z dumą.

Brawo, Max!

Brawo.

Chciałeś coś powiedzieć?

- Dawaj, David! - Davido!

Wybaczcie, przemowy nie są moją mocną stroną.

To szczególny dzień. Naprawdę wyjątkowy.

I dla was, i dla mnie.

Przeszliście surową selekcję

i dostaliście się w nasze szeregi.

Brawo.

Od tej pory będziecie dzielić życie z wyjątkowymi ludźmi.

Będą waszą rodziną.

Bardzo wymagającą rodziną.

Która domaga się poświęceń.

Będziecie w stanie zdobyć się na te poświęcenia tylko wtedy,

gdy dostaniecie wsparcie od rodziny.

Ale wasze rodziny...

nie wybrały takiego życia.

Dziękuję wam.

Dziękuję, bo...

bo to od was wymagamy największej odwagi.

Musicie tolerować ciągłe spóźnienia.

Nagłe wezwania.

Strach, który towarzyszy wam, gdy wyruszamy...

na trudną misję.

A czasem też rozłąkę.

Prawdziwymi bohaterami

są wasze rodziny.

Pora się rozerwać.

Do zobaczenia w terenie.

- Dzięki! - Brawo, David!

Brawo!

Dziękuję za wszystko.

- Zasłużyłeś. - Dziękuję.

David, a ty dokąd? Wracaj tu.

Nie mogę zostawić Maxa.

Nie mogę.

Dostałam ofertę pracy w banku.

Spory awans.

Wspaniale.

W Singapurze.

Nic ci nie mówiłam,

bo nie było po co.

Wiedziałem, że ze mną nie wyjedziesz.

Dla mnie rodzina zawsze była na pierwszym miejscu.

A dla ciebie nie.

- Manon i ja nie jesteśmy najważniejsze. - Tak, ale...

Jess...

A Max?

Powiesz mu, czemu to robisz?

Proszę, daj mi trochę czasu.

Przyjmę pracę w Singapurze.

Wracam do Paryża.

Czemu grupa interwencyjna?

Wiem, że to najlepsi z najlepszych, ale wiesz...

Pytam o prawdziwy powód.

David był z moim ojcem w jednej sekcji.

Byli jak bracia i...

jednego dnia coś poszło nie tak.

Bomba?

Tak.

To było 15 lat temu.

Matka zabrała nas jak najdalej stąd.

Wróciłem dopiero w tym roku.

To tutaj zawsze był mój prawdziwy dom.

W Satory.

W siłach specjalnych.

A ty?

Czemu grupa rozpoznawcza? Tego chciałaś?

Skąd ta pogarda w twoim głosie?

Marzyłam, żeby się dostać do grupy rozpoznawczej.

To moje powołanie.

Jestem w tym dobra.

Szukanie przestępców, dochodzenia...

Nie rozumiem cię, David.

Max nie może być w twojej sekcji.

Ja ci wybaczyłem.

Max wie, co tak naprawdę się wydarzyło?

Nie.

Poradzisz sobie z nim w terenie?

Dasz radę?

Nie zostajesz dla niego.

Oszukujesz się.

Napisy: Marta Makieła