Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مترجم: اشکان هیدی

‫گرادیوا ‫(این نام از یک نقش‌برجستهٔ معروف رومی و رمان مشهور ویلهِلم یِنسن گرفته شده است)

‫(در زبان لاتین، گرادیوا به ‫معنای زنی است که گام برمی‌دارد.)

‫Artist: Cyril Giroux ‫Song: Non Sei Mio (feat. Serena Altavilla)

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫می‌شه لطفا آهنگ رو قطع کنی؟

‫کسی باهاش مشکلی نداره.

‫داره همه رو اذیت می‌کنه.

‫خاموشش کن.

‫ممنون.

‫این برنامه‌ست.

‫یادم نرفته.

‫هنوز منتظر مقاله‌ت هستم.

‫قبل اینکه برسیم بده‌ش به من.

‫انجامش دادم، فردا میدم بهتون.

‫نه، فردا نه.

‫باید چکش کنم.

‫اگه انجامش دادی، قبل ‫اینکه برسیم بده‌ش به من.

‫تا وقتی برسیم وقت داری.

‫تونی، یه تلاشی بکن. لطفا.

‫«لیست تقسیم‌بندی اتاق‌ها»

‫ربکا؟

‫- چی؟ ‫- ببین.

‫دختر، من نمی‌تونم.

‫قربونت، اینطوری حتی ‫نمی‌تونیم سیگار بکشیم.

‫از اون تو مخی‌هاست.

‫واسه لباس مارادونا ‫حاضری چقدر پول بدی؟

‫دخترم مدام بابتش داره میره رو مغزم.

‫نمی‌دونم.

‫اصل یا فیک؟

‫فکر کنم فیک باشه.

‫۲۰ یورو؟

‫آره.

‫چتی چیزی هستی پسر. توضیح بده.

‫همش می‌پری وسط حرفم.

‫ردیفه؟

‫آره، تو چی؟

‫این اسم پدربزرگمه.

‫اونا اشراف‌زاده بودن. ‫از این آدمای خوش‌نام.

‫داره در مورد ‫خانواده‌ش حرف می‌زنه؟

‫ول‌کن نیست.

‫- باشه، کی با تو بود. بی‌خیال. ‫- شوخی کردم، بگو.

‫- یه ویلای خیلی خفنی داشتن. ‫- رسماً یه قلعه بود.

‫دو تا برجک گنده داشت، ‫با راه‌راه‌های قرمز و سفید.

‫یه بالکن گنده.

‫همیشه آفتابی بود.

‫- نمیدونم چرا، ولی بود. ‫- آره.

‫خونه‌هه معرکه بود.

‫- باغش... ‫- باغش یه جنگل بود.

‫- یه دروازه هم داشت. ‫- ثروتمند بودن؟

‫خرپول بودن. دارم ‫همینو میگم دیگه.

‫کلی درخت اونجا ‫بود، مثل درخت چنار...

‫- درخت نخل؟ ‫- آره.

‫- تو از کجا میدونی؟ ‫- درخت کاج...

‫عکس‌هاشو دیدم.

‫آهان آره، عکس‌ها.

‫عکس مادربزرگت رو بهش نشون بده.

‫- پسر... ‫- بی‌خیال، نشونم بده.

‫خیلی خفنه.

‫لپ‌های تپلی داره، معلومه هیچ ‫وعده غذایی رو از دست نداده!

‫بی‌خیال داداش.

‫نه، نشونت نمیدم. دارم ‫برات تعریف می‌کنم داداش.

‫مادربزرگم خیلی فقیر ‫بود، اهل حومه ناپل بود.

‫- آره. ‫- برای خانواده مونتورسی کار می‌کرد. ‫(از خانواده‌های تاثیرگذار در صنعت غذای ایتالیا)

‫توی اون ویلای معرکه.

‫روز اول کارش. اون می‌رسه.

‫در رو باز می‌کنه. ‫پدربزرگم رو می‌بینه.

‫- عشق در نگاه اول. ‫- اوه.

‫عشق در نگاه اول بود، پسر.

‫از هم جدانشدنی بودن. ‫بدجور عاشق هم بودن.

‫بعد از یه سال،

‫یه سالِ شاد، زندگی ‫شیرین و این حرفا،

‫حامله می‌شه.

‫بعد یه روز، یه روز ‫معمولی، تو پاییز،

‫یه روز صبح، بلند می‌شه،

‫و می‌ره واسه ویلا خرید کنه.

‫راه می‌افته سمت مرکز شهر.

‫یه صدای عجیبی می‌شنوه، یه ‫صدای فلزی‌طور که تا حالا نشنیده بود.

‫- چی بود؟ ‫- اون که نمی‌دونست.

‫روحشم خبر نداشت، صداش مثل ‫کوبیده شدن یه چیزی به هم بود.

‫بعد یه صدای دیگه می‌شنوه،

‫بلندتر، یه صدای غرش ‫عمیق که بند نمیومد.

‫- چی بود؟ ‫- صداش بلندتر شد.

‫اون نمی‌دونست.

‫دور و برش رو نگاه می‌کنه و می‌بینه ‫تیرهای چراغ برق دارن می‌لرزن.

‫- فهمید که زلزله‌ست. ‫- زلزله!

‫بی‌خیال. خیلی وحشتناکه.

‫می‌تونست بره پیش پدر ‫و مادرش، ولی نرفت.

‫- می‌خواست پدربزرگم رو نجات بده. ‫- بی‌خیال.

‫عاشقش بود.

‫- چقدر رمانتیک. ‫- آره، خیلی وفادار بود.

‫- عاشقش بود. ‫- می‌دوئه، تمام راه رو تا ویلا می‌دوئه.

‫حدود یه ساعت می‌دوئه،

‫ولی دیگه خیابونی ‫هم باقی نمونده بود.

‫مدام گم می‌شه، اصلاً ‫نمی‌دونه کجاست.

‫بعد یه ساعت پیداش می‌کنه.

‫ویلا..

‫که دیگه ویرون شده.

‫هیچی نمونده.

‫برجک‌ها فروریختن،

‫درختا افتادن، استخر پر از سنگه.

‫درختا افتادن، استخر پر از سنگه.

‫شروع می‌کنه به ‫گشتن دنبال پدربزرگم.

‫سه روز می‌گرده. تسلیم نمی‌شه.

‫- سه روز. ‫- عجب شجاعتی.

‫سه روز، فکرشو بکن.

‫- قفل کرده بوده روش، داداش. ‫- سه روز اونجا بوده.

‫روز سوم، می‌فهمه.

‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینتش. ‫پدربزرگم رفته.

‫این یعنی اون بچه هیچ‌وقت...

‫- هیچ‌وقت باباشو نمی‌شناسه. ‫- نه.

‫اون بچه مامانم بود. ‫هیچ‌وقت باباشو ندید.

‫اون بچه، مامانم بود. ‫هیچ‌وقت باباشو ندید.

‫پسر.

‫خیلی سخته.

‫- وحشتناکه. ‫- واقعاً.

‫خیلی حال گیریه.

‫پدربزرگم بود.

‫می‌دونسته خواهرش تو ویلاست،

‫واسه همین دوید تا نجاتش بده.

‫ویلا آوار شد روشون. ‫این‌طوری مُرد.

‫داری پیازداغشو زیاد می‌کنی.

‫آره، یه جورایی.

‫دیوونه‌ای داداش. ‫حقیقتو بهمون بگو.

‫بقیه‌ش همه‌ش راسته.

‫جدی؟ بقیه‌ش راسته!

‫جنازه پدربزرگمو چند ‫روز بعد پیدا کردن.

‫مونتورسی‌ها یه مقدار ‫پول به مادربزرگم دادن،

‫تا بتونه بره فرانسه ‫پیش فامیل‌هاش.

‫رفت حوالی پاریس.

‫اونجا بد نیست.

‫و... داغون شد دیگه.

‫قلبش بدجوری شکسته بود.

‫عشق زندگیش رو از دست داده بود.

‫مامانم رو به دنیا آورد.

‫اون...

‫پس مامانت اونجا خانواده داره؟

‫قضیه با مامانت یه ‫جورایی پیچیده نیست؟

‫نمی‌دونه.

‫- مطمئن نیست. ‫- جدی؟

‫تا حالا ایتالیا رفتی؟

‫هیچ‌وقت.

‫همش داری می‌گی که ‫عملاً ایتالیایی هستی،

‫ولی حتی یک بار هم اونجا نرفتی.

‫- نه، هیچ‌وقت. ‫- سخت نگیر داداش.

‫- آروم باش. ‫- چرا داره جوش میاره؟

‫- از مرسیه خواستی بیاد؟ ‫- آره.

‫- تونستی از زیرش در بری؟ ‫- چی؟

‫همون تکلیف رو میگم.

‫انجامش دادم، دادمش بهش.

‫هول‌هولکی انجامش دادم.

‫مادربزرگم هیچ‌وقت عاشق مرد ‫دیگه‌ای نشد. یا پدربزرگم، یا هیچ‌کس دیگه.

‫چه سنگین.

‫تو این چیزارو درک نمی‌کنی.

‫- چی؟ ‫- منظورم اینه که...

‫- تو توی قطار با دخترا تیک می‌زنی. ‫- گمشو بابا.

‫چی شد؟

‫باحال بود.

‫کار رو در آوردی؟

‫آره، کار رو در آوردم.

‫همون اول؟

‫نه...

‫نه همون اول.

‫بیشتر تعریف کن ‫داداش. من که نمیدونم.

‫بوسیدمش.

‫بعدش همه‌جاشو لمس کردم.

‫بعدش هم سکس کردیم.

‫بدجوری حشری شده بودم.

‫ارضا شدی؟

‫آره.

‫آب رو بده من.

‫بازم می‌بینیش؟

‫فکر نکنم.

‫حرف زیادی نداریم که با هم بزنیم.

‫رو اعصابم می‌رفت.

‫منطقیه.

‫خاکستر شروع کرد به ریختن روی ‫سرمان، هرچند در ابتدا خیلی کم بود.

‫سرم را چرخاندم

‫و در پشت سر ما، ابری غلیظ از ‫دود را دیدم که در تعقیب ما بود،

‫و مانند یک سیلاب ‫روی زمین پخش می‌شد.

‫تنها چیزی که شنیده ‫می‌شد ناله‌ی زنان،

‫گریه و زاری بچه‌ها،

‫و فریاد مردان بود.

‫شاید بتوانم ادعا کنم که ‫در میانه آن خطر مهیب،

‫حتی یک شکایت یا کلمه‌ای که نشانۀ ‫ضعف باشد از دهانم خارج نشد.

‫با این حال، آن فکر تیره و تار و به طرز ‫عجیبی تسلی‌بخش من را سرپا نگه داشته بود

‫که کل دنیا داره همراه ‫با من نابود می‌شود.

‫سوزان.

‫۱۲، ۱۳، ۱۴...

‫۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸، ۱۹.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫زود بیدار شدی!

‫خوابت نبرد؟

‫بیا، بیا اینجا.

‫چه پسر خوبی!

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫کلی کیس تو ایتالیا هست.

‫لعنتی.

‫«ایدری» خوب به نظر می‌رسه.

‫مائوریتسیو، ایدری...

‫ماریو بد نیست.

‫ماریو

‫دوناتو هم اگه مست باشی بدک نیست.

‫قیافه‌ش خیلی خوبه

‫- ازش خوشت نمیاد؟ ‫- گربه‌ش رو ترجیح میدم.

‫مائوریتسیو خوب به نظر می‌رسه.

‫سگ بامزه‌ای داره.

‫یا گربه‌ست یا سگ.

‫مائوریتسیو می‌تونه درباره ‫فرهنگ ایتالیا بهم یاد بده.

‫بونجورنو، مائوریتسیو.

‫چطوری؟

‫- خوبم. ‫- همه‌چی خوبه.

‫این یکی.

‫مائوریتسیو، بیا بریم.

‫قراره دو نفره کار کنین. ‫اتین، تو با سافیا هستی.

‫مریام با سارا.

‫تونی با سوزان.

‫- نه... ‫- اون دیگه کیه؟

‫همون مو قرمزه.

‫کدوم مو قرمزه؟

‫همونی که یه کیف گنده داره.

‫- همون هنریه؟ ‫- آره.

‫- بُز آوردی. ‫- گندش بزنن.

‫کفشام دارن سوراخ میشن.

‫خانم که اصلاً اهمیت نمیده!

‫این زمین چرا اینجوریه؟

‫ببین یونس، من مسئول زمین نیستم.

‫- جلو پاتو نگاه کن. ‫- یالا دیگه.

‫آب می‌خوام. گلوم ‫مثل صحرا خشک شده.

‫یالا دخترا، دیگه ‫چیزی نمونده برسیم!

‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.

‫سفر تازه از الان شروع میشه.

‫آسمون رو نگاه کن!

‫خانم پاکین، تقریباً رسیدیم؟

‫خیلی دارین آروم میرین.

‫دارین سرعت کل ‫گروه رو میارین پایین.

‫میتونی فرق بین آتشفشان ‫و کوه رو بهمون بگی؟

‫کوه خب مثل یه کوهه. ‫همه اینو می‌دونن.

‫آتشفشان مثل کوهه ولی ‫پوسته و مواد مذاب داره.

‫- پوسته؟ ‫- آره، می‌تونه منفجر بشه.

‫متوجهم. خب، ممنون ‫بابت خلاصه کردنش.

‫کسی یادش هست آتشفشان‌ها ‫چطور شکل می‌گیرن؟

‫تونی، تو چی؟

‫- نمی‌دونم. ‫- تکتونیک صفحه‌ای.

‫نمی‌دونی؟ فکر کن.

‫تکتونیک صفحه‌ای.

‫ممنون بابت کمکت، جیمز.

‫در واقع، وقتیه که دو تا ‫صفحه به هم برخورد می‌کنن.

‫این منجر به یه جور هم‌پوشانی میشه،

‫که باعث شکل‌گیری آتشفشان میشه.

‫درسته؟

‫به این چی میگن... سوزان؟

‫- فرورانش. ‫- فرورانش، دقیقاً.

‫می‌تونی یه توضیح کوتاه ‫بهمون بدی، سوزان؟

‫- تکتونیک صفحه‌ای... ‫- به سوزان گوش کنین، هوگو و چاماتکا.

‫- حرف زدنش تموم نمیشه. ‫- حرکت کن.

‫سوزان، بلندتر صحبت کن.

‫وقتی یه صفحه میره ‫زیر یه صفحه دیگه،

‫میره توی گوشته و ذوب میشه،

‫و مواد مذاب

‫از طریق یه گسل توی ‫پوسته زمین بالا میان،

‫و آتشفشان‌ها رو شکل میدن.

‫ضمناً صفحات تکتونیکی ‫می‌تونن زلزله‌های خطرناک

‫- ایجاد کنن. ‫- چاماتکا، گوش کن.

‫بله، درسته.

‫توی کامپانیا، منطقه‌ای ‫که توش هستیم،

‫یه منطقه با فعالیت ‫لرزه‌ای بالا هست.

‫اینجا مرتب زلزله میاد.

‫تو تاریخ ناپل،

‫زلزله‌های خیلی شدیدی رخ داده.

‫مهم‌ترینش تو تاریخ معاصر

‫سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، ‫چون واقعاً فاجعه‌بار بود.

‫بخش بزرگی از شهر،

‫و حتی بعضی از روستاهای ‫اطراف، نابود شدن.

‫خب.

‫مواد مذاب گوشتۀ ‫زمین با هم ذوب شدن،

‫و چیزی رو به وجود ‫آوردن که بهش میگن...

‫- ماگما! ‫- ماگما.

‫ماگما گاز تولید میکنه،

‫که جمع میشه. هی ‫بیشتر و بیشتر میشه.

‫فشار بالا میره، ‫هی بیشتر و بیشتر،

‫تا اینکه یهو، بوم!

‫دهانه آتشفشان رو می‌شکنه.

‫یه ستون از دود،

‫خاکستر و پوکه‌معدنی ‫می‌فرسته بیرون.

‫به این میگن فوران پلینیایی.

‫- چرا «پلینیایی»؟ ‫- به خاطر پلینی.

‫- پلینی کوچکتر. ‫- خوبه.

‫پلینی یه نویسنده بود.

‫اون کل جریان فوران رو تماشا کرد،

‫هر اتفاقی که افتاد رو، به صورت ‫زنده، از میسنو دید. (منطقه‌ای نزدیک ناپل)

‫پلینی چی می‌بینه؟

‫یه ابر غول‌پیکر.

‫خیلی بزرگه، داره میره تو آسمون.

‫شبیه قارچه.

‫اما از اونجایی که اون ‫زمان بمب اتم وجود نداشت،

‫پلینی اون رو با چی مقایسه میکنه؟

‫یه درخت کاج؟ مثل ‫چیزی که سر کلاس دیدیم؟

‫یه درخت کاج! بله، ‫آفرین، کنستانس.

‫یه درخت کاج تو آسمون.

‫- قربون همگی، قابلی نداشت. ‫- خیلی خوبه.

‫خب، پس ما می‌دونیم

‫که تو روز اول،

‫۲۴ اکتبر سال ۷۹ میلادی،

‫با بارش سنگ‌های پوکه‌معدنی ‫روی پُمپئی شروع میشه.

‫پوکه‌معدنی‌ها مثل بارون می‌بارن،

‫سنگ‌ها تندتند و پشت‌سرهم می‌بارن

‫برای ساعت‌ها.

‫توی خیابون‌ها تلنبار میشن

‫و روی خونه‌ها،

‫و ارتفاعشون حداقل ‫به ۲.۸ متر می‌رسه.

‫مردم چه واکنشی نشون میدن؟

‫چاماتکا، اونا چه ‫واکنشی نشون میدن؟

‫تو خونه‌هاشون می‌مونن.

‫بعضی‌هاشون، بله. سعی می‌کنن ‫فرار کنن، یا تو خونه بمونن.

‫چرا این ایده بدیه؟

‫اونا گیر کرده بودن. سنگ‌ها ‫جلوی درها رو بسته بودن.

‫دقیقاً. همین‌طور که ‫سنگ‌ها روی هم جمع میشن،

‫بعد یه مدت، نهایتاً گیر میفتن

‫توی خونه‌های خودشون.

‫تازه این در صورتیه که ساختمون‌ها ‫زیر سنگینی سنگ‌ها خراب نشن.

‫ابر آتشفشانی جلوی ‫خورشید رو می‌گیره.

‫تاریکِ تاریک میشه.

‫پلینی توی نامه‌ش می‌نویسه:

‫"روز بود،

‫ولی دور و برمون،

‫تاریکی‌ای حاکم بود که ‫از هر شبی سیاه‌تر بود."

‫بعدش، موقع طلوع آفتاب،

‫هیچ صدایی نمی‌شنون.

‫فکر می‌کنن: "دیگه ‫تمومه. تموم شد."

‫"عذاب الهی تموم شده."

‫خب اونا چیکار می‌کنن؟

‫کم‌کم شروع می‌کنن از ‫خونه‌هاشون میان بیرون.

‫خب.

‫بدترین پناهگاه‌ها.

‫جریان آذرآواری.

‫شبیه اسم یه فیلمه.

‫آره، اسم خوبی واسه یه فیلم میشه.

‫جریان آذرآواری چیه؟

‫مثل یه بهمن داغه.

‫آره، تقریباً همینه. ‫جواب خوبی بود.

‫توصیفش سخته، آخه خیلی...

‫یه پدیده‌ست در ‫ابعادی غیرقابل تصور.

‫فقط سعی کن تصورش کنی.

‫یه ابر گنده رو تصور ‫کن. واقعاً غول‌پیکر.

‫پر از خاکستر،

‫بقایای آتشفشانی، سنگ‌ها،

‫بقایای آتشفشانی،

‫گاز

‫همه‌ش در حال سوختن. ‫و وقتی می‌گم سوختن،

‫منظورم ۲۵۰، ۳۰۰ درجه‌ست.

‫اون دیگه داغ نیست، جهنمه.

‫این ابر سوزان

‫از وزوو میاد پایین، ‫(کوه آتشفشانی معروف در ایتالیا)

‫با سرعت بالای ۶۰۰ کیلومتر بر ساعت ‫حرکت می‌کنه، تقریباً به سرعت یه هواپیما.

‫نمی‌دونم می‌تونی ‫تصورش کنی یا نه.

‫وقتی با هوا برخورد ‫می‌کنه، پخش میشه.

‫غول‌پیکره. در عین حال، باشکوهه.

‫مثل یه حکاکی متحرکه،

‫با تمام طیف‌های رنگ ‫خاکستری که بتونی تصور کنی.

‫حرکت می‌کنه، سبکه،

‫پخش میشه، می‌چرخه.

‫از وزوو با سرعت میاد پایین،

‫و هر چیزی رو که ‫سر راهشه نابود می‌کنه.

‫آتش! این رو به ‫فرانسوی چی می‌گین؟

‫- آتش؟ گدازه؟ ‫- می‌سوزونه.

‫نه بابا، ببین.

‫- اگه گدازه بود که تا الان مُرده بودیم. ‫- خاکستر؟

‫پمپئی، بوم.

‫ما هم، بوم. وزوو باید بخوابه.

‫تو بخواب.

‫معلومه دیگه.

‫اومدی اینجا که "بوم" رو ببینی؟

‫اینو ترجمه کن، باشه؟

‫اومدی اینجا که "بوم" رو ببینی؟

‫میمیری.

‫اگه "بوم" کنه.

‫نمیتونی بپرسی کیه؟

‫که چی بشه؟

‫- فقط بپرس. ‫- اعصاب خردکنی هستیا. واسم مهم نیست.

‫فقط میخوام بپرسی!

‫بپرس داداش. تو ایتالیایی بلدی.

‫کی بهم ایتالیایی یاد داد؟

‫- پدر مادرت. ‫- اونا هیچی بهم یاد ندادن.

‫می‌خواستیم بخوریما.

‫ببخشید، ببخشید...

‫- برنامه چیه؟ ‫- جشن سالگرد ازدواجه.

‫فامیل کی هستن؟

‫شاید خانواده سانتوروئه، نمیدونم.

‫پس سالگرد ازدواجه،

‫مال خانواده تو نیست، ‫مال خانواده سانتوروئه.

‫واسه این پرسیدم، چون ‫ایشون اهل ناپل هستن.

‫اون اهل ناپله؟

‫از روی چهره‌ش معلوم نیست؟

‫اون فکر نمیکنه ‫شبیه ناپلی‌ها باشی.

‫اهل کجایی؟

‫- میخوای درباره خانواده‌ت بپرسم؟ ‫- آره، بپرس.

‫شما مونتورسی‌ها رو می‌شناسید؟

‫نه بچه‌ها

‫اینجا آدمای زیادی ‫هستن، از اونا بپرسید.

‫مرسی

‫نمی‌شناخت. گفت ‫باید از بقیه بپرسی.

‫- اونا خانواده‌ت نیستن. ‫- پس اون شک داره.

‫آره، به نظر مطمئن نمیومد.

‫بی‌خیال، بپرس. من که نمیپرسم.

‫دارن جشن می‌گیرن، من ‫نمیخوام مزاحمشون بشم.

‫ترسیدی.

‫- پسر، این احترامه. ‫- اون ترسیده.

‫- برو ببین. ‫- فقط ازشون بپرس.

‫نمیخوام مزاحمشون بشم.

‫- شل کن سلیم. ولش کن. ‫- اشکال نداره، بی‌خیال.

‫- اینجا حس خیلی عجیبی داره. ‫- منظورت چیه؟

‫نمیدونم پسر، نگاه کن. عجیبه.

‫چرا باید سالگرد ‫ازدواج رو جشن بگیری؟

‫خنده‌دار نیست.

‫درباره خانواده من اینطوری ‫حرف نزن. خنده‌دار نیست.

‫- شوخی نمیکنم. ‫- مسخره‌بازی درنیار.

‫هیچ‌کس اینجا تو رو نمیشناسه.

‫خیلی سنگینه.

‫چطور تحمل میکنی؟ دخترای ‫کلاس ادبیات خیلی ضدحالن.

‫چطور این کار رو میکنن؟ نمیکنن.

‫- چی؟ پسر. ‫- تو خونه انجامش میدن.

‫- بی‌خیال بابا. ‫- داری شورشو درمیاری.

‫چرا خجالت میکشی؟

‫- من خجالتی‌ام. ‫- اون به آنجلا نخ داد.

‫نه بابا!

‫- چیزی نبود که. ‫- پسر!

‫کارش از نخ دادن هم گذشته بود.

‫- فکر می‌کردم اون هیچ‌وقت پا نمیده. ‫- خیلی عجیب بود.

‫خیلی عجیب‌غریبه. ‫نمی‌تونم بهت بگم.

‫نکن، من این‌جوری نیستم.

‫- بس کن. ‫- خوبی بابا.

‫- اون خیلی جوگیر شده. ‫- تمومش کن.

‫- حسودیت میشه؟ ‫- برام مهم نیست، من با چاماتکام.

‫- تو با هیچ‌کی نیستی. ‫- دست از سر دختره بردار.

‫تنها نیستی. ما هم ‫هیچ‌کی رو نداریم!

‫خواننده‌هاش خیلی خوبن.

‫Artist: Tiffany Rochelle Diamante & Thomas Didier ‫Song: Spicy Look

‫خوبی فرانسوی ‫کوچولو؟ خیلی که گیج نشدی؟

‫تو توره دل گرکو چیکار می‌کنی؟

‫تو توره دل گرکو چیکار می‌کنی؟

‫تو دانشگاه علوم می‌خونم.

‫تو دانشگاه علوم می‌خونم.

‫تو چیکار می‌کنی؟

‫سر ساختمون کار می‌کنم.

‫عالیه.

‫نه. خیلی گرمه.

‫خیلی گرمه.

‫خانواده‌ی مونتورسی رو می‌شناسی؟

‫نه.

‫کیا هستن؟

‫آدمایی که می‌شناختی...

‫فامیلی من ساگریستانوئه.

‫ساگریستانو؟

‫مائوریتسیو ساگریستانو.

‫همین‌جا بزرگ شدی؟

‫آره، بچه‌ی همین‌جام.

‫خوبه.

‫هم آره هم نه.

‫آره! اون‌جا!

‫- می‌دونستم. ‫- جوانمردانه نیست.

‫شما دو نفرید.

‫آروم باش، خودم ردیفش می‌کنم.

‫یالا! برو جلو.

‫از پسش برمیای داداش.

‫دو بار لایی خوردم. خیلی ضایع‌ست.

‫برو جلو.

‫این دیگه وحشی بازیه.

‫تونی!

‫شد هفت تا پاس.

‫برو جلو، مارادونا.

‫حرف نداره.

‫تو زیبایی. چه‌جوری میگن "زیبا"؟

‫تو هم همین‌طور.

‫یکی این‌جاست.

‫- اینجا باحاله. ‫- آره، واقعاً.

‫- چی؟ ‫- گفتم اینجا باحاله.

‫ببین! اونجا رو نگاه کن.

‫قشنگ نیست.

‫یعنی اگه منطقی نگاه کنی، نیست.

‫ولی باحاله.

‫در کل، جواب میده.

‫دقیقاً.

‫- کی نوتلا می‌خواست؟ ‫- من.

‫این یکی فندقیه.

‫سال دیگه می‌خوای چیکار کنی؟

‫کلاس آمادگی ادبیات.

‫کجا؟

‫واسه لاکانال درخواست دادم. حالا ببینیم ‫چی میشه. (مدرسه ممتاز اطراف پاریس)

‫واو، کارِت درسته.

‫می‌خوای چه رشته‌ای بخونی؟

‫فکر کنم...

‫ادبیات روسی، ‫بقیه‌شو مطمئن نیستم.

‫تو چی؟

‫دوره نقاشی و دکوراسیون.

‫- مثل بابات. ‫- دقیقاً.

‫- انتخاب خوبیه. ‫- آره، خودم دوستش دارم.

‫تو چی؟

‫نمی‌دونم.

‫چرا دارین درباره این چیزا حرف می‌زنین؟ ‫ما تو تعطیلاتیم، داریم بستنی می‌خوریم.

‫- از سال دیگه حرف نزنید. ‫- اینم اردوی مدرسه‌ست.

‫- بی‌خیال بابا. ‫- ما کلی تکلیف داریم.

‫- تو انجامش دادی؟ ‫- آره.

‫تو ایتالیایین، هوا به این قشنگی،

‫اونوقت دارین درباره ‫ثبت‌نام دانشگاه حرف می‌زنین.

‫دیدم رفیق واسه خودت دست و پا کردی.

‫خیلی بامزه بودن.

‫وقتی داشتم آرایش ‫می‌کردم اومدن پیشم،

‫داشتن لوازم آرایش ‫رو امتحان می‌کردن.

‫خیلی خوشم اومد.

‫- بهم گفتن خوشگلم. ‫- آره، خیلی ماهن!

‫وقتی داشتیم فوتبال بازی ‫می‌کردیم، یه جوری نگام می‌کردن.

‫- آره؟ ‫- آره.

‫نمی‌دونم. یه جوری...

‫- زل زده بودن بهت؟ ‫- آره، حس عجیبی داشت.

‫داری توهم می‌زنی.

‫نه بابا، جدی میگم!

‫فقط یه تئوری ذهنیه.

‫فکر نکنم. حتی دور ‫چاماتکا هم جمع شده بودن.

‫می‌گفت دخترا خیلی ‫باهاش مهربون بودن!

‫- آره، دختراش بامزه بودن. ‫- تو پاریس عمراً همچین چیزی ببینی.

‫فکر کنم واسشون تازگی داشت.

‫بچه‌ها، به نظرم وقتی این‌طوری ‫حرف می‌زنین اشتباه می‌کنین.

‫مثلاً فرانسه هم نژادپرست داره.

‫این‌طوری نیست که مثلاً بگین،

‫«چون چپ‌چپ نگام کردن، ‫پس همه‌شون نژادپرستن.»

‫- نژادپرست‌ها همه‌جا هستن. ‫- فکر می‌کنی اینجا از همجنس‌گراها خوششون میاد؟

‫این هیچ ربطی به اون ‫نداره. تو اصلاً نمی‌دونی.

‫آره، نمی‌دونم.

‫آره، نمی‌دونم.

‫داری پیش‌داوری می‌کنی، نکن.

‫- تو نمی‌دونی. ‫- از همجنس‌گراها خوششون میاد؟

‫نمی‌دونم! واسه ‫همینم چیزی نمی‌گم.

‫- من نگفتم. ‫- از سیاه‌پوست‌ها خوششون میاد؟

‫فرض نکن که از ‫سیاه‌پوست‌ها خوششون نمیاد.

‫من اون رو نگفتم، ‫نگفتم که نژادپرستن.

‫غیرمستقیم همینو گفتی.

‫آدمای خیلی رله‌ای بودن،

‫داری پیش‌داوری می‌کنی. ‫تو هیچی نمی‌دونی.

‫من اینو نگفتم

‫خودت می‌دونی منظورم چیه.

‫ما واقعاً نمی‌تونیم ‫نظرمون رو بگیم.

‫تو داری از پیش‌داوری حرف می‌زنی، ‫ولی این چیزیه که اون تجربه کرده.

‫نمی‌دونم، آخه...

‫وقتی فوتبال بازی ‫می‌کردیم، خیلی باحال بود.

‫اینجا خیلی خوبه. خیلی قشنگه. ‫همه خیلی صمیمی و شادن.

‫مردم شادن. اون فرق می‌کنه.

‫تونی، تونی!

‫مادربزرگته!

‫مادربزرگته!

‫- کرم نریز، خودت می‌دونی اون مرده. ‫- نونا!

‫بس کن.

‫عوضی.

‫مواظب باش...

‫مواظب باش

‫یالا، بدو.

‫یالا!

‫لعنتی!

‫گمشو.

‫برو اون‌ور.

‫برو.

‫بیا تو آب، تونی.

‫تونی!

‫این یکی واسه توئه.

‫این واقعاً درد داشت.

‫قایق شکسته.

‫یه کم آدم باش. چی؟

‫چیزی نیست، تو مشکل داری.

‫برو یه نگاهی بنداز.

‫- شکسته؟ ‫- جیمز!

‫از قبل همین‌طوری بود.

‫- دروغگو. ‫- عمراً، کار تو بود داداش.

‫داداش، بدبخت شدیم.

‫باید گردن بگیری.

‫- ولی من این کار رو نکردم! ‫- چیز مهمی نیست.

‫چقدر خرابه؟

‫یه فرورفتگی کوچیک داره.

‫یه کوچولو؟

‫ممنون تونی و جیمز

‫سرافرازمون فرمودید.

‫همکلاسی‌هاتون در ‫جریان قرارتون میدن.

‫بهتون میگن چی گفتم. باشه؟

‫- صدات رو نمی‌شنوم. ‫- بله.

‫- بله، خانم. ‫- ممنون.

‫تمرکزمون روی... ‫این رو یادداشت کنین.

‫همه کاغذ و خودکار دارن؟

‫اثر چیه

‫و چطوری می‌تونین ‫بازنویسیش کنین؟ آنجلا.

‫هدف اینه که

‫چیزی رو که ۲۰۰۰ ساله مرده.

‫زنده کنیم

‫اختیاریه یا نه؟

‫منظورت چیه «اختیاری»؟

‫هیچ‌چی «اختیاری» ‫نیست. همه باید ارائه بدن.

‫این سفر «اختیاری» نیست.

‫این سفر «اختیاری» نیست.

‫خیلی‌خب.

‫خب، به نظر میاد همه‌تون خیلی ‫ذوق‌زده‌این. مریام، حالت خوبه؟

‫خوبم.

‫یالا، وقتشه.

‫سلام.

‫می‌خوای چیکار کنی؟

‫- درمورد چی؟ ‫- ارائه.

‫نمی‌تونم، الان سرم شلوغه.

‫تابلوئه.

‫بیا.

‫تنهام بذار.

‫حالم داره به هم می‌خوره.

‫دارم بالا میارم! حالم خوب نیست.

‫صبر کن، چطور این...

‫صبر کن.

‫به نظرم خنده‌دار نیست.

‫نگاه کن.

‫خیلی غمگین به نظر می‌رسه

‫کاری که امروز می‌خوام ‫بکنم، یا می‌خوام شما انجام بدین،

‫اینه که واقعاً به ‫خودتون اجازه بدین

‫واقعاً تجربه کنین

‫این اثر رو، تا واقعاً درکش کنین.

‫چیزی که اینجا مهمه پیدا ‫کردن جواب درست نیست

‫توی دفترچه، یا پیدا ‫کردن یه تعریف خاص.

‫می‌خوام واقعاً به ‫خودتون اجازه بدین

‫که احساساتتون برانگیخته بشه

‫وقتی به این چهره‌ها، ‫بدن‌ها نگاه می‌کنین،

‫حرکاتشون، رنگ‌ها. رنگ‌ها!

‫شدت، عمق.

‫بذارین چشماتون بچرخه،

‫و فقط چیزی رو که می‌بینین بگین.

‫همین دیگه.

‫با چیزی که می‌بینی شروع کن.

‫خانم؟

‫- سلیم؟ ‫- من متوجه نمیشم.

‫متوجه نمیشم، گیج شدم.

‫گیج شدی؟ این که خوبه.

‫زن‌های لخت، یه سینی.

‫یکی داره می‌خونه... ‫یه بچه داره می‌خونه.

‫- نمی‌فهمم منظورش چیه. ‫- مهم نیست.

‫فقط خودت رو توش غرق کن.

‫همون‌طور که پل کلودل (شخصیت ‫ادبی فرانسه) گفت، بحث سر فهمیدن

‫به معنای واقعی کلمه نیست. ‫هیچ جواب درستی وجود نداره.

‫به نظرم خیلی تاثیرگذاره، حتی ‫بدون نگاه کردن به دیوارنگاره،

‫فقط نگاه کردن به بالا، شکل‌ها ‫یه دنیای رویایی رو تداعی می‌کنن.

‫یه حس زمان وجود داره، ملموسه.

‫- خیلی رنگارنگه... ‫- وای خدای من.

‫- درسته. ‫- چه خبره؟

‫این نظرات واسه چیه؟

‫چرا میگی «وای خدای ‫من»؟ چی شده، تونی؟

‫- باز چرا تونی؟ ‫- جیمز؟

‫منظورم این بود که «وای ‫خدای من، چقدر قشنگه».

‫آره، قشنگه.

‫سوزان.

‫- به نظر میاد دارن آماده میشن... ‫- ببخشید؟

‫یه جشنه،

‫- یه آیین مذهبی. ‫- آره، دقیقاً.

‫به نظر میاد دارن چیکار می‌کنن؟

‫فکر نمی‌کنم یه جشن باشه،

‫یه جور حس تنش وجود داره

‫توی این صحنه، مخصوصاً ‫توی حالت چهره‌شون.

‫فکر نمی‌کنم جشن باشه. ‫یه رویداد فاجعه‌باره.

‫جالبه، آنجلا. چی ‫باعث میشه این رو بگی؟

‫چیه؟ به صورت‌هاشون، به ‫حالت چهره‌شون اشاره کردی.

‫یه چیز نگران‌کننده در موردش هست،

‫و در عین حال، لباس‌های ‫مخصوص، جواهرات،

‫و سازهای موسیقی هم هست.

‫هیچ‌کدوم از شخصیت‌ها ‫رو می‌شناسی؟

‫اون‌ها جزو کاروان کی هستن؟

‫- دیونیسوس. ‫- دقیقاً.

‫دیونیسوس کیه؟

‫- چرا همه‌شون زشتن؟ ‫- خدای شراب.

‫- خدای... ‫- تئاتر.

‫- افراط، نوشیدن. ‫- تئاتر، خانم.

‫- هماهنگی جهانی. ‫- خدای تئاتر.

‫آره، تئاتر.

‫یه ماسک هست، ‫می‌تونی اینجا ببینیش.

‫این حس مستی، یه حس ‫عرفانی و هیجان وجود داره.

‫واسه همینه که توی این حالته،

‫و از همین‌جا میشه ‫فهمید که کاملاً... مسته.

‫- ژولیت؟ ‫- فکر کنم زن‌ها ترسیدن.

‫آره، دقیقاً.

‫- اونا ترسیدن، ولی نمی‌دونیم چرا. ‫- چی باعث میشه اینو بگی؟

‫حالت چهره‌شون، حرکاتشون.

‫دقیقاً. به صورت زن‌ها نگاه کنین.

‫به دست این زن نگاه کنین.

‫انگار داره یه چیزی رو پس ‫می‌زنه، داره خودشو عقب می‌کشه.

‫صورتش چی؟ توی حالت ‫چهره‌ش چی می‌بینین؟

‫جیمز؟ تو توی حالت ‫چهره‌ش چی می‌بینی؟

‫من ترسِ آمیخته با... می‌بینم.

‫یعنی نمی‌تونی به ما...

‫چرا می‌تونم، اون داشت حواسم رو پرت ‫می‌کرد. یه شوخی درباره‌ی ژان-اود کرد،

‫- که اصلاً کار قشنگی نیست. ‫- من دیگه خسته شدم از این وضع.

‫- که اصلاً کار قشنگی نیست. ‫- دیگه کلافه شدم.

‫سعی کن دو دقیقه تمرکز کنی.

‫معلومه که ترسیدن. فکر ‫کنم یه مراسمی در کاره،

‫یه آیین گذار.

‫- دقیقاً! یه آیین گذار. ‫- آره.

‫کاملاً درسته.

‫دیونیسوس با فرقه‌های ‫دیونیسیوسی در ارتباطه

‫و اسرار دیونیسیوسی.

‫اون زمان، این یکی ‫از آیین‌های سری بود،

‫واسه همین اطلاعات ‫زیادی درباره‌ش نداریم.

‫یه جور ترکیب از یه چیزه

‫که کاملاً غریبه‌ست و ‫یه چیز دیگه که آشناست.

‫از اونجایی که این ‫داستان قابل تفسیره،

‫در واقع می‌تونیم باهاش ‫ارتباط برقرار کنیم.

‫با اینکه مال ۲۰۰۰ سال پیشه...

‫- راسته! ‫- خفه شو، ژان-اود.

‫یه جورایی انگار زنانگی ‫هم خودش یه نقشه.

‫منظورم اینه که اینجا ما به دنیای ‫درون این خانم دسترسی داریم،

‫به خودانتقادی‌ش.

‫یه چیزی توی حالت چهره‌ش هست

‫- که متفکرانه و عمیق به نظر می‌رسه. ‫- کاش خفه می‌شد.

‫داره خیلی طول می‌کشه.

‫- سافیا! ‫- برو با معلم قرار بذار.

‫اون زن، معلومه که ‫فکر و احساس داره.

‫- یه چیزی اونجا هست. ‫- اونا منفعل‌ان.

‫جنسیت‌زده!

‫- این خیلی جنسیت‌زده‌ست. ‫- نه، جالبه.

‫نمی‌تونی این حرف رو بزنی و از ‫تاریخ هنر به عنوان سپر استفاده کنی.

‫- سال ۲۰۲۵ عه! ‫- عمراً.

‫تونی.

‫بس کن. انقدر به هر ‫بهانه‌ای کلاس رو به هم نریز.

‫نه، من واسه یه بار هم که ‫شده داشتم مشارکت می‌کردم...

‫نه، نمی‌کردی. این اسمش ‫مشارکت نیست. باشه؟

‫این‌طوری مشارکت نمی‌کنن.

‫چه آیین‌هایی رو می‌شناسین؟

‫آیین‌های شیطان‌پرستی.

‫من داشتم به ازدواج فکر می‌کردم، شاید ‫اجباری، چون خیلی شاکی به نظر می‌رسن.

‫جالبه، یونس. چرا؟

‫نمیدونم... انگار زن‌ها به نظر

‫یه جورایی غمگین و ‫نگران به نظر میرسن.

‫آره، یه حس اضطرابی ‫هست. از چی میترسن؟

‫از چی وحشت دارن؟ نظری دارین؟

‫اینم یه راهنمایی.

‫یه نقل‌قول از پروپرتیوس تو ‫کتاب «الژی‌ها» هست که میگه،

‫یه نقل‌قول از پروپرتیوس تو ‫کتاب «الژی‌ها» هست که میگه،

‫"Nocte una quivis ‫vel Deus esse potest."

‫شعر لاتین با ریتم سه‌تایی.

‫کی میتونه این رو برام ترجمه ‫کنه؟ دانشجوی لاتین داریم؟ اتین؟

‫«نوکته» یعنی شب، ‫«دئوس» یعنی خدا.

‫«نوکته» یعنی شب، ‫«دئوس» یعنی خدا.

‫خوبه. «نوکته» یعنی شب،

‫- «دئوس» هم خداست. ‫- چه افتخاری هم میکنه.

‫- تو این رو میدونستی؟ ‫- ژان-اود؟

‫این ایده وجود داره که ‫روح‌ها زنده‌ان، اونا زنده‌ان.

‫«نوکته اونا کوی‌ویس، ‫دئوس»، اون یعنی خدا.

‫«پوتست» توانایی رو نشون میده.

‫یعنی اون چیزی که میتونه بشه.

‫شاید یعنی...

‫«در یک شب، انسان ‫میتونه به خدا تبدیل بشه»؟

‫فوق‌العاده بود. خیلی خوبه.

‫یه شبِ واحد میتونه هر ‫مردی رو به خدا تبدیل کنه.

‫پس هنوز برات امید ‫هست. تموم نشده!

‫هنوز امیدی هست!

‫- حرومزاده. ‫- چی؟

‫چی گفتی؟

‫- چی؟ ‫- باکانالیا و فرستاده‌ها...

‫- حرومزاده! ‫- یه سری آزمایش‌ها...

‫تونی!

‫شنیدی چی گفت؟

‫- نه، نمیخوام بدونم. ‫- بهم گفت حرومزاده!

‫برام مهم نیست.

‫- یعنی باید همین‌جوری ولش کنم؟ ‫- تو ساکت شو.

‫- جیمز، سگت رو کنترل کن. ‫- این دیگه چه صیغه‌ایه؟

‫بفرما!

‫- نخند. ‫- خفه شو.

‫- چرا این‌قدر سرخ شدی؟ آروم باش. ‫- دیگه کافیه. بس کنین.

‫نفس بکش.

‫کافیه دیگه. آروم باشین.

‫آموری، دارم گوش میدم.

‫خیلی اروتیکه.

‫آره، چرا این رو میگی؟

‫بیشتر به خاطر دیوارها، رنگ قرمز

‫با خون، عشق،

‫- و اشتیاق تداعی میشه. ‫- آره، یه شدتی وجود داره،

‫یه جور آشفتگیِ مرتبط با...

‫مسائل جنسی.

‫مسائل جنسی.

‫خودشه! زدی تو خال.

‫شاید همینه که...

‫هیجان‌زده‌ت می‌کنه.

‫بستگی داره.

‫اون زمان، البته که مسائل جنسی،

‫طبق دسته‌بندی‌های امروزی نبود.

‫چیزی به اسم همجنس‌گرایی ‫یا دگرجنس‌گرایی وجود نداشت.

‫جایگاه اجتماعی

‫رابطه‌ها رو تعیین می‌کرد.

‫این‌طور نبود که متجاوز کمتر باشه،

‫فقط قوانین متفاوتی بهش حاکم بود.

‫دخترای جوون، اون زمان،

‫ممکن بود حتی توی ‫۱۳ سالگی ازدواج کنن.

‫- رفیق، داشته باش. ‫- با...

‫بله، کاملاً.

‫شروع این رابطه برای زن‌ها

‫خیلی محدود بود،

‫در حالی که پسرای جوون ‫آشنایی خیلی گسترده‌تری

‫با لذت جنسی داشتن،

‫با معشوقه‌ها،

‫روسپی‌ها، برده‌ها و غیره.

‫چندش‌آوره.

‫درسته، ولی ما امروزه ‫برداشت‌های خودمون رو داریم.

‫با این حال، اون زمان،

‫شاید واسه همین بوده ‫که دختر می‌ترسیده.

‫شاید از چیزی که ‫نمی‌شناختن می‌ترسیدن.

‫- باید وحشتناک بوده باشه. ‫- می‌شه فهمید،

‫حس واقعی خطر وجود داره.

‫این دختر جوون یه سری ‫مراحل رو طی می‌کنه

‫که اون رو به شب عروسیش می‌رسونه.

‫شاید نه به انتخاب خودش.

‫خانم، این اجباره.

‫- امروز بهش چی می‌گیم؟ ‫- تجاوز عه.

‫اجبار.

‫بله، قطعاً اجباره، ‫همون‌طور که تو می‌گی، ربکا.

‫امروز می‌تونیم ‫این‌طوری تفسیرش کنیم.

‫کی یادشه

‫فسینوس چیه؟

‫هر چیزی که به ‫فراوانی مربوط باشه.

‫- با؟ فراوانی. ‫- فراوانی و باروری.

‫آلت مردونه.

‫آلت مردونه نماد چیه؟ ‫توی دوران باستان.

‫- تو همش فکرت پیش یه چیزه. ‫- من محقق زبان لاتینم، داداش.

‫آنجلا، تو از نزدیک دیدیش، نه؟

‫- چی! ‫- ساکت!

‫- چی گفت؟ ‫- دهنتو ببند!

‫- نمی‌تونی این حرف لعنتی رو بزنی. ‫- حروم چه زاده‌ای؟

‫- نمی‌تونی این رو بگی. ‫- بس کنین!

‫همین الان تمومش کنین. ‫تونی، دیگه حرف نزن.

‫- کلاً همیشه تقصیر منه. ‫- واقعاً چرا؟

‫- ولی... ‫- گفتم بسه.

‫همینه.

‫این یکی از بزرگ‌ترین آثار هنری ‫دوران باستانه. تو عرضه نداری...

‫بهم فحش دادن، شما هیچ کاری نکردی.

‫برام جالب نیست!

‫تو احمقی. دقیقاً همینی.

‫- الان چی گفتی؟ ‫- صبر کن.

‫تو عرضه نداری درکش کنی.

‫- تو این امتیاز باورنکردنی رو داری. ‫- میرم به مدیر میگم.

‫- تو این امتیاز باورنکردنی رو داری. ‫- میرم به مدیر میگم.

‫بهم گفتی احمق.

‫از من چی می‌خوای؟

‫بس کن. نمی‌خوام بشنوم.

‫- ساکت باش. ‫- باشه.

‫دودولشون رو ببرین...

‫بفرما. خیلی خوبه.

‫- آروم باش، سوزان. ‫- در اون گاله‌تو ببند!

‫- چی شده؟ ‫- بس کن!

‫سوزان، چه خبره؟

‫فکر کردی اینجا طویله‌ست؟

‫نفر بعدی که حرف بزنه، وقت ‫آزادش رو از دست میده. روشنه؟

‫روشنه؟

‫این تنها راهیه که جواب میده.

‫باید مثل بچه‌های کوچیک ‫باهاتون حرف بزنم.

‫آدم رو دلسرد میکنید.

‫معلم‌ها تمام روز کار میکنن، ‫بعدش تو خونه هم بیشتر کار میکنن.

‫حقوقشون هم کمه. ‫دارن استثمار میشن.

‫این کار رو میکنن چون عاشقشن.

‫شاید درآمد زیادی نداشته باشن، ‫ولی به خاطر پول این کار رو نمیکنن.

‫مثل خیلی از شغل‌های دیگه.

‫فکر کنم معلم‌ها باید ‫درآمد بیشتری داشته باشن.

‫ولی همه جا منطق بازار حاکمه.

‫ما تو یه جامعه سرمایه‌داری ‫زندگی میکنیم، چه خوشت بیاد چه نیاد.

‫برای درآمد بیشتر، ‫باید بیشتر کار کنن.

‫مامانت تا دیروقت کار میکنه، ‫نمی‌تونست با برنامه‌تر باشه؟

‫چی؟ شوخی میکنی؟ مامان من با برنامه‌ست.

‫نه ولی جدی، کی اینجا می‌تونه ‫بگه تا حالا معلم تنبل نداشته؟

‫که هیچ کاری نمی‌کرد.

‫تو کلاس یازدهم، ‫معلم تاریخ، خانم شلدن.

‫هر هفته اعتصاب می‌کرد.

‫کلاس‌هاش رو آماده ‫نمی‌کرد. این‌جور معلم‌ها

‫باعث میشن سطح علمی ‫تو فرانسه خیلی پایین بیاد.

‫اون یه نمونه رو ‫به همه تعمیم میدی؟

‫نه، ولی آمار نشون میده که

‫تو فرانسه،

‫در مقایسه با اروپا، از ‫نظر تحصیلی ضعیفیم.

‫تو مقطع ابتدایی و دبیرستان.

‫این دیگه نظر شخصی نیست.

‫تقصیر معلم‌هاست که ما ضعیفیم؟

‫من هر چی بگم، شماها راضی نمیشین.

‫وقتی اشتباه میکنین، ‫حاضر نیستین...

‫- ساده‌ش کردن. ‫- درسته.

‫ولی چرا سطحش این‌قدر پایینه؟

‫شاید چون بودجه ‫یا معلم کافی نیست.

‫- نه، ولی... ‫- فقط دارم می‌پرسم.

‫به یه معلم خوب اون‌قدری ‫که باید بها داده نمیشه

‫یا در مقایسه با یه ‫معلم بد، پاداش نمی‌گیره.

‫- همونی که فقط در حد رفع تکلیف کار می‌کنه. ‫- یعنی می‌خوای بهشون استیکر بدی؟

‫- پول. همیشه جواب همینه. ‫- پس پول کمتر برای معلم‌های بد؟

‫- آره، اگه خودشون رو آماده نکنن. ‫- خانم مرسیه چی؟

‫معلم‌ها می‌تونن روی این ‫تصمیم‌ها حساس باشن.

‫معلومه.

‫اینا سیاست‌گذاریه، سیاسیه.

‫ربطی به حساس بودن نداره.

‫اونا به خاطر شما اعتصاب می‌کنن.

‫تا سیستم آموزشی امکانات داشته باشه. ‫تا بتونین تو شرایط خوبی درس بخونین.

‫ازشون انتقاد می‌کنی ‫چون اعتصاب می‌کنن؟

‫خیلی مسخره‌ست، داری دروغ ‫هم میگی. هی نگو کلاس نداریم.

‫اعتصاب‌ها اون‌قدر زیاد نیستن. ‫اعتصاب کردن کار سختیه.

‫خودت هم می‌دونی. به جون خودم.

‫- اون حساسه. ‫- این مغزش پر کثافته.

‫- هر چی می‌خوای بگو، این پر از کثافته. ‫- تو زیادی حساسی.

‫تو خیلی ایده‌آل‌گرایی، ولی ‫دنیا این‌طوری کار نمی‌کنه.

‫اونا همیشه اعتصاب می‌کنن.

‫اعتبارشون رو پیش قشر ‫کارگر و دولت از دست میدن.

‫بی‌خود نیست که این‌همه بچه‌سیاستمدار ‫سر از مدرسه‌های غیرانتفاعی درمیارن.

‫- تو که بچه‌سیاستمدار نیستی. ‫- نه، نیستم.

‫این روزا دانش‌آموزا هر ‫کاری دلشون بخواد می‌کنن

‫چون معلم‌ها هیچ ‫جذبه و اقتداری ندارن،

‫- ناظم و مدیر هم همین‌طور. ‫- پس تو پلیس می‌خوای.

‫هر گوشه یه زندان‌بان!

‫من معلمی نمی‌خوام که ‫وقتش رو تلف انضباط کنه.

‫می‌خوام درس بدن و فقط درس بدن.

‫دانش‌آموزای اخلال‌گر باید ‫فرستاده بشن به هنرستان.

‫- فرانسه کمبود نیروی کار ماهر داره. ‫- مشکل این نیست.

‫کسایی که دیپلم عمومی ‫می‌خوان، نمی‌تونن بگیرن.

‫- چی؟ ‫- نمی‌تونن بگیرن.

‫چرا نمی‌تونن؟

‫اگه از طبقه کارگر باشی،

‫حتی اگه نمره‌هات خوب ‫باشه، بهتر از نمره‌های تو،

‫بهت میگن برو هنرستان.

‫به آموری این رو نمیگن.

‫انگار کسی به جیمز این رو گفته.

‫من امتیازهای خودم رو ‫انکار نمی‌کنم. تفاوت ما همینه

‫نه، تفاوتش اینه که من جرئتش رو دارم ‫درباره چیزی که داره اتفاق میفته حرف بزنم.

‫مدرسه باید تو رو برای ‫بازار کار آماده کنه.

‫بحث اقتصاد نیست...

‫این سیستم تساوی‌گرا بر ‫پایه شایستگی واقعاً افتضاحه.

‫- تساوی‌گرا؟ ‫- خیلی غم‌انگیزه، بدبخت بیچاره.

‫منظورت چیه؟

‫شایسته‌سالاری وجود خارجی نداره.

‫پدر و مادرم خودشون رو ‫می‌کشن از بس کار می‌کنن

‫تا من بتونم بیام اینجا و با یه ‫عوضی مثل تو حرف بزنم.

‫اونا فداکاری می‌کنن.

‫فداکاری ربطی به شایستگی ‫نداره. شایسته‌سالاری واقعی نیست.

‫یعنی هیچ‌کس تا حالا از صفر ‫شروع نکرده و موفق نشده؟

‫نه! تو حتماً بوردیو خوندی. ‫(پیر بوردیو جامعه‌شناس و مردم‌شناس فرانسوی)

‫سه نوع سرمایه وجود ‫داره، و کسایی که موفق میشن

‫معمولاً حداقل یکی‌ش رو دارن.

‫تو کل سیلیکون ولی، هیچ‌کس ‫از یه گاراژ شروع نکرده؟

‫یه سوال دارم.

‫اگه هر کسی با ‫هم‌نوع خودش می‌پره،

‫چرا یه بچه‌پولدار ‫مثل تو اینجاست؟

‫چون من یه ‫جمهوری‌خواهم. جدی می‌گم.

‫جمع کن بابا کون گشاد.

‫سه تا تار مو رو ‫کونشه، فکر می‌کنه خرسه.

‫خانم مرسیه، شما چی فکر می‌کنین؟

‫من فقط دارم گوش می‌دم.

‫نظرتون درباره‌ی ‫لباس فرم مدرسه چیه؟

‫مخالفش نیستم.

‫- کسی تعجب کرد؟ ‫- مشت آهنین...

‫- چی گفتی؟ ‫- «مشت آهنین».

‫انقدر تو رو می‌ترسونه؟

‫نظم و ثبات؟

‫اصلاً برام مهم نیست.

‫لباس فرم اصلاً به یه ورمم نیست.

‫ولی فرانسوی‌ها...

‫اونا جونشون به لبشون رسیده.

‫می‌خوان به ارزش‌های عادی برگردن.

‫مثل قبلنا.

‫نظم، امنیت، این‌جور چیزا.

‫شاید چند سال دیگه،

‫یه حزبی بیاد روی ‫کار با ایده‌های واضح‌تر

‫و جرئت این رو داشته باشه که ‫همه‌چیز رو تو مسیر درست هدایت کنه.

‫هر جا که لازمه نظم برقرار کنه.

‫- اون موقع دیگه نمی‌خندین. ‫- کی؟

‫- هیچ‌کسِ خاصی منظورم نیست. ‫- بگو دیگه.

‫- حزب اجتماع ملی؟ ‫- اگه لازم باشه، آره.

‫- مواظب باش. ‫- می‌خواد ۵۰ سنت بذاره وسط.

‫- آروم. ‫- مواظب باش.

‫- ژان-اود، یه کم خاکستر بریز. ‫- نه بابا، این دیوونگیه.

‫من می‌خوام کناره‌های ‫پیتزا رو بریزم توش.

‫سلیم، یالا دیگه.

‫اگه بخوریش ۱۵ دلار بهت می‌دم.

‫- ۱۵ تا؟ ‫- منم یه چیزی می‌دم.

‫بدجوری پایه شده!

‫چهار یورو.

‫- بیا چیزای بیشتری بریزیم توش. ‫- آره.

‫- ۱۵۰ تا! ‫- من بهش دست نمی‌زنم.

‫دارم می‌ریزمش توش.

‫پوستش رو نریز!

‫ببین آشپز چی بهم داد.

‫بدجور می‌گیره.

‫- همه‌چیز رو داری می‌ریزی توش؟ ‫- آره.

‫پولا رو بشمار.

‫- ۱۵ دلار بود؟ ‫- آره.

‫من ۵۰ تا می‌ذارم روش.

‫۵۰ تا؟ ۵۰ تا می‌ذاری روش؟

‫الان چقدر شد؟

‫- فکر کنم... شد ۸۰ تا، بچه‌ها! ‫- ۸۰ تا؟

‫- فقط سلیم می‌تونه این کار رو بکنه. ‫- من که نیستم.

‫کی پول نقد می‌خواد؟ ‫کی دلشو داره؟

‫- ۵۰ تا گذاشت روش. ‫- می‌خواد یه چیزی رو ثابت کنه.

‫- یکی باید این رو سر بکشه. ‫- من می‌خورم.

‫واسه ۸۰ دلار انجامش می‌دم.

‫- عمراً. ‫- ۸۰ دلاره پسر!

‫حداقل باید ۲۰۰ دلار ‫باشه، خیلی چندشه.

‫من سر می‌کشمش! همه‌ش خوردنیه.

‫گفتم که انجامش می‌دم!

‫کاسه رو بده من.

‫- بگیر. ‫- تو دیوونه‌ای.

‫- تو گدایی. ‫- ۸۰ دلار هم خودش پولیه.

‫فقط باید این رو سر ‫بکشم. زهر که نیست.

‫پول پوله دیگه.

‫واسه پول ناز نکن.

‫پیتزا هست، خاکستر، زیتون...

‫- انقدر باهاش حرف نزن! ‫- چهار مدل مشروب!

‫- به به! ‫- شیرش نکن.

‫- سر بکش! ‫- یالا تونی!

‫بوش... نمی‌تونم.

‫نمی‌تونه بخوره.

‫۸۰ دلار!

‫- پسر. ‫- بذار سر بکشه.

‫دست نزن بهش.

‫چندش. بالا میاری‌ها.

‫دلشو داره.

‫یالا. سر بکش! سر بکش!

‫یالا!

‫پسر، چقدر داره می‌خوره!

‫واقعاً دلشو داره.

‫خیلی چندشی، تونی.

‫کل شب رو قراره بالا بیاری.

‫دمت گرم.

‫نه خجالت سرش میشه، نه ترس.

‫- یه نخ سیگار بده بهم. ‫- حله.

‫پولداره داره به ‫فقیره غذا میده...

‫واسه ۱۵۰۰ تا، منم می‌تونم.

‫- پولشو بده بهش. ‫- باشه.

‫حقش بود.

‫۸۰ دلار.

‫- یه مقدار هم سکه هست. ‫- بیا، اینم سکه‌ها.

‫دست از سرم برنمی‌داره، ‫دیوونه‌کننده‌ست.

‫نمی‌دونم چرا این‌طوری ‫هستی، نمی‌تونم صبر کنم.

‫تصور کن تو پاریس باشی،

‫از سوربن بیای بیرون،

‫تو یه کافه کوچیک کروسان بخوری

‫با دوستات.

‫بری خرید هم بکنی.

‫چه خبر آنجلا؟ چیزی شده؟

‫نه، خوبم.

‫نمی‌دونم والا.

‫دیروز بهش پیام ‫دادم ولی جواب نداد.

‫تمام روز رو با هم ‫بودیم. سر درنمیارم.

‫- یه جور استراتژیه دیگه. ‫- چه استراتژی‌ای؟

‫اگه جواب نده،

‫ریسک نمی‌کنه و خودشو ‫باکلاس نشون میده. همین.

‫بحث قدرته. محلش نذار.

‫آره جون خودت.

‫شماها تو رویا زندگی می‌کنین.

‫- لعنتی! ‫- در.

‫سوزان، می‌تونم اینو بردارم؟

‫آره بابا.

‫بیاین بنوشیم.

‫من پایه‌ام.

‫سوزان، تو هم هستی؟

‫نه، مرسی.

‫بیخیال بابا، این‌قدر سخت ‫نگیر. همه اینجا با هم دوستیم.

‫چیه مگه؟

‫نگران نباش.

‫- بیا. ‫- مرسی.

‫چی داری می‌خونی؟

‫جسدی در کتابخانه. ‫(رمان جنایی اثر آگاتا کریستی)

‫درباره چیه؟

‫جنازه دخترای جوون رو ‫توی کتابخونه‌ها پیدا کردن.

‫نه بابا، پیامم رو سین ‫کرده جواب نداده.

‫پیامم رو سین کرده جواب نداده!

‫رفیق، خیلی عجیبه.

‫آخرین پیامت چی بود؟

‫نخندیا.

‫نمی‌خندم.

‫گفتم: «ایتالیا رو دوست ‫داری؟ می‌خوای با هم بگردیم؟»

‫«ایتالیا رو دوست داری؟» این ‫بهترین چیزی بود که می‌تونستی بگی؟

‫مگه چشه؟ خوبه که. واقعاً خوبه!

‫خیلی ضایعه.

‫جالب نیست.

‫واسه شروع بد نیست. نمی‌دونم.

‫با اون فرق داشت.

‫پسری رو می‌خوای که جوابتو نمیده؟

‫راستش، فکر می‌کردم...

‫بیشتر پیش بره. نمی‌دونم.

‫مامانش روزنامه‌نگار لومونده.

‫- از مامانش بهت گفت؟ ‫- رفیق.

‫آره، همش درباره همین حرف می‌زد.

‫- عجیبه. ‫- من همیشه از بابام می‌گم.

‫عقده اُدیپ داره مگه؟ بس کن!

‫چیکار کرده که این‌قدر ‫روش قفلی زدی؟

‫الو؟

‫چی شده؟

‫هیچی. چیز خاصی نیست.

‫تو قطارِ ایتالیا؟

‫عمراً.

‫وای، این دیوارها چقدر زشتن.

‫خیلی زشتن.

‫- ترسوندیم. ‫- ببخشید.

‫بوی گند سیگار میاد. ‫داری زیاده‌روی می‌کنی.

‫کفش‌هاتو دربیار.

‫چیزی شده؟

‫من خوبم، تو چی؟

‫فکر کردم یه چیزی شده.

‫بگو دیگه رفیق.

‫داشتیم درباره جیمز حرف می‌زدیم.

‫هنوزم؟

‫داره سعی می‌کنه مرموز ‫و روشنفکر به نظر برسه...

‫هفته پیش تو یه مهمونی ‫با رز رو هم ریخت.

‫- نه. ‫- براش ساک زد.

‫دروغ نگو.

‫- راسته. ‫- ریدم تو این زندگی.

‫بی‌خیال، کی اهمیت میده؟

‫هفته پیش؟ کی؟

‫جمعه شب.

‫عجب هرزه‌ایه. لعنتی.

‫حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.

‫آره.

‫باورم نمیشه این ‫اتفاق افتاده باشه.

‫شاید نباید چیزی می‌گفتم.

‫تو این قضیه پسره هرزه‌ست.

‫هفته پیش.

‫ما دو روز پیش با هم رو ‫هم ریختیم. هفته پیش؟ جدی؟

‫آره.

‫همون هفته‌ی لعنتیِ پیش.

‫نمی‌دونم چی بگم.

‫لعنتی.

‫حس لجنی دارم.

‫نگرانش نباش، همه‌مون ‫کارای کثیف می‌کنیم.

‫من یه جورایی از ‫کارای کثیف خوشم میاد.

‫واسه من زیاد پیش ‫میاد، کارایی می‌کنم

‫که حتی دست خودم نیست.

‫یهو یه وسوسه‌های ‫عجیبی میاد سراغم.

‫فقط منم این‌طوری نیستم.

‫تو چی فکر می‌کنی؟

‫جیمز یه عوضیه.

‫یه تیکه آشغال.

‫یه بازنده‌ی به تمام معنا. ‫نمی‌فهمم چی توش می‌بینی.

‫بدون هیچ تلاشی همه‌چی داره.

‫حس و حالشو ندارم.

‫چی توش می‌بینی؟

‫فکر کن با یه پسره می‌خوابی ‫و بعدش دیگه بهت پیام نمیده.

‫فقط خودت می‌دونی ‫توی قطار دنبال چی بودی.

‫تو بودی چیکار می‌کردی؟ جای من.

‫واسه من این اتفاق نمی‌افتاد.

‫چرا نه؟

‫بیخیال، خنگ بازی درنیار. ‫خودت می‌دونی چرا.

‫نه، نمی‌دونم.

‫چرا این حرفو می‌زنی؟

‫بهم نگاه کن.

‫- سوزان، داری مسخره‌بازی درمیاری. ‫- بس کن.

‫اشکالی نداره.

‫بهش عادت کردم.

‫جدی میگم، تو...

‫اشکالی نداره، خوشم میاد.

‫باید مایه‌ی دلگرمی باشه.

‫اینکه بدونی زشت‌ترین آدم نیستی.

‫بعضی زن‌ها باید نچسب ‫باشن تا بقیه جذاب باشن.

‫اینا همش تو ذهنته.

‫نه، اینطور نیست.

‫جیمز شانس آورد.

‫اون فقط داره ازش ‫سوءاستفاده می‌کنه.

‫- آب می‌خوای؟ ‫- نه، مرسی.

‫مطمئنی؟

‫خیلی جذابی.

‫نمی‌خوای بخوابی؟

‫بگیر بخواب.

‫زلزله‌ی ۱۹۸۰: ‫محله‌های ویران‌شده‌ی ناپل

‫ابرِ دود سرمو پُر کرد

‫و سر و صدا قطع نمی‌شد.

‫خیلی سریع اتفاق افتاد...

‫ابرِ دود سرمو پر می‌کنه

‫و سر و صدا قطع نمیشه.

‫خیلی سریع داره اتفاق می‌افته.

‫گاز و خاکستره.

‫یهو نور میاد.

‫همه‌چیز داره می‌لرزه.

‫مردم دارن جیغ ‫می‌کشن و گریه می‌کنن.

‫ناامیدانه دنبال چیزی ‫می‌گردن که باقی مونده.

‫هیچی نیست.

‫هیچ‌کس بهم نگفت.

‫من مال اینجام.

‫این کشور.

‫این تاریخ.

‫می‌تونستم هر کاری بکنم،

‫مثل اونا بشم.

‫من چیزی رو قایم نمی‌کنم.

‫هر چی دیدم رو بهت می‌گم.

‫اینجا قشنگه. نور هست.

‫حقیقت آرامش‌بخشه.

‫هیچی اینجا واسه من ساخته نشده.

‫تو هیچی به من نگفتی.

‫من کسی رو نمی‌شناسم.

‫این کلیسا...

‫یه کلیسای دیگه زیرشه.

‫وقتی وزوو فوران کرد.

‫دفن شد.

‫اگه این خیابونو

‫بری پایین، یه شهر ‫دیگه هم اونجا هست.

‫می‌تونی بری پایین و

‫شهر قدیمی رو ببینی

‫حدود چهار پنج تا طبقه داره.

‫ترافیک هر روز همین‌طوریه.

‫شهر قشنگیه، ولی خیلی بی‌نظمه.

‫فکر می‌کنی به‌موقع ‫می‌رسیم؟ چون...

‫می‌تونم قرارمون رو عقب بندازم.

‫نه، فکر کنم به موقع برسیم.

‫اونجا رو نگاه کن...

‫ترافیک رو.

‫همه‌چیز فسیل شده.

‫همه‌چیز یخ زده.

‫ولی قشنگه.

‫قشنگه، آره، ولی...

‫خیلی به هم ریخته‌ست.

‫چند وقته؟

‫چند وقته دارم توی ‫ایتالیا سفر می‌کنم؟

‫چند وقته معلمی؟

‫حدود ۲۰ سال.

‫۲۰ سال؟

‫۲۰ سال کم نیستا.

‫حوصله‌ت سر نمی‌ره؟

‫۲۰ سال یه کار رو انجام دادن.

‫نه، حوصله‌م سر نمی‌ره.

‫فقط خیلی خسته‌ام.

‫واقعاً از پا دراومدم.

‫این که بهتر نیست...

‫نه.

‫نیست.

‫وقتی می‌ری اردوی ‫مدرسه، بچه‌هات چی می‌شن؟

‫بچه ندارم.

‫این‌طوری کار راحت‌تر می‌شه.

‫بچه می‌خوای؟

‫نمی‌دونم.

‫تنهایی؟

‫آره.

‫اشکالی نداره، تنهایی ‫رو دوست دارم.

‫حداقل بیشتر وقت‌ها.

‫منظورم اینه که امروز ‫توی اتوبوس تنهایی.

‫توی اتوبوس!

‫نه، با همکارمم.

‫ندیدی سوار شه؟

‫نه.

‫اون تهه.

‫درست میشه.

‫چیه؟

‫تکلیفمه.

‫چه تکلیفی؟

‫درباره پمپئی.

‫چیه؟

‫همون تکلیفه.

‫وقتش الان نیست.

‫انجامش دادم، واسه ‫همین دارم بهتون میدمش.

‫ولی تموم نشده. ‫این پیش‌نویس اوله.

‫- نیست. ‫- هست.

‫- پیش‌نویس نیست. ‫- اصلاً نمیشه خوندش.

‫«ابری از دود سرم را پر میکند.

‫«سروصدا قطع نمی‌شود.»

‫شاعرانه‌ست؟

‫میدونی چقدر طول ‫میکشه تا تصحیحش کنم؟

‫آدم رو کلافه میکنی.

‫واقعاً دیگه خسته شدم.

‫خودت یه کاریش ‫بکن. من دیگه بریدم.

‫بهت وقت اضافه ‫میدم. بهت اعتماد دارم.

‫اصلاً برات مهم نیست.

‫دیگه تمومه، من نیستم.

‫منم دیگه نیستم.

‫سال ۱۸۶۷، تیم ‫باستان‌شناسی فیورلی

‫حفره‌هایی رو توی پمپئی کشف کردن.

‫اون این ایده به ذهنش رسید ‫که داخلشون رو با گچ پر کنه.

‫فیورلی یه جور قالب از ‫زن‌ها و مردها درست کرد

‫در لحظه‌ای که فوران غافلگیرشون ‫کرد. به این‌ها میگن قالب‌های گچی.

‫اونی که اینجا می‌بینین، ‫مدت‌ها بهش می‌گفتن زن باردار.

‫فکر کنم بتونین حدس بزنین چرا.

‫مطالعات اخیر نشون داده ‫که اصلاً این‌طور نبوده.

‫این فقط به خاطر وضعیت ‫قرارگیری و جاذبه بوده

‫که باعث شده شکمش جلو بیاد.

‫همه قالب‌ها...

‫موضوع تفسیرها و ‫خیال‌پردازی‌های بی‌شماری بودن.

‫عاشق‌هایی در آغوش هم،

‫یه مادر و پسرش، و غیره.

‫اما چیزی که پیش رومون داریم

‫یه اثر منحصربه‌فرد ‫از وضعیت بشریه.

‫دقیق نگاه کنین.

‫نگاه کنین.

‫وضعیت قرارگیریش.

‫زبان بدن این زنی که منتظر مرگه.

‫اون تو این لحظه داره ‫باهاش روبرو میشه.

‫حتماً صداش رو از ‫همه طرف می‌شنیده.

‫این زن، در انتظار مرگ،

‫مثل یه بچه چشم‌هاش رو می‌پوشونه.

‫این حالت

‫از بدنش، از صورتش،

‫ بیانگر احساسیه که وقتی بهش ‫نگاه می‌کنیم بهمون دست میده.

‫می‌تونیم مرگش رو تصور کنیم.

‫زلزله، سنگ‌های پوکه.

‫با این حال بدنش سالم باقی مونده.

‫انگار فقط جون از بدنش رفته.

‫سلام.

‫- سلام مامان. ‫- سلام.

‫چطوری؟

‫- الو؟ ‫- صدام رو می‌شنوی؟

‫یکم وقت داشتم، واسه ‫همین بهت زنگ زدم.

‫چه خوب.

‫امروز کاری کردی؟ کسی رو دیدی؟

‫نه واقعاً.

‫سیلوی امروز صبح اومد اینجا.

‫الان‌ها میخواستم برم سوپر مارکت.

‫نمی‌دونم اتوبوس چه ساعتی میاد.

‫استرس می‌گیرم.

‫برنامه زمانی روی در ورودی هست.

‫کابینت سمت چپ.

‫می‌دونم.

‫بودن تو اینجا خیلی عجیبه.

‫خیلی قشنگه.

‫آره.

‫ولی نمی‌خوام خیلی تو ‫ایستگاه اتوبوس منتظر بمونم.

‫دفعه قبل مریض شدم، یادت میاد؟

‫نمی‌دونم، یه کت بپوش.

‫خط ۱۲۸ رو می‌شناسی؟

‫بعضیاشون تو دامپیر نگه ‫می‌دارن، بعضیا تو رابینسون.

‫سوار اونی شو که تو ‫رابینسون نگه می‌داره.

‫مسئله همینه.

‫اگه تو دامپیر نگه داره چی؟

‫نگه نمی‌داره، تو ‫رابینسون نگه می‌داره.

‫فقط می‌گم ممکنه ‫تو دامپیر نگه داره.

‫منظورت چیه؟ مسخره‌بازی درنیار.

‫- روی اتوبوس نوشته. ‫- عمداً این کار رو می‌کنن.

‫اون چیه؟

‫اون از کجا اومده؟

‫چیکار کردی؟

‫جیمز پریود شده!

‫گمشو بابا!

‫همه جا پخش شده. اونجا راه نرو.

‫به نظرت خنده‌داره؟

‫آروم باش.

‫حس شوخ‌طبعیت کیریه.

‫- آروم باش. ‫- نه، تو آروم باش.

‫شروع نکن. دیگه کافیه.

‫جیمز، تو همین‌جا بمون.

‫- برو بیرون. ‫- من کاری نکردم.

‫چرا همیشه... من کاری نکردم!

‫خواهش می‌کنم تونی. ‫الان وقتش نیست.

‫همگی برین کنار.

‫- باورنکردنیه. ‫- راننده منتظره.

‫شام ساعت ۷ عصر تو صومعه‌ست.

‫باید بریم، نباید دیر کنیم.

‫زخمی شدی؟ این کارا چیه.

‫بلند شو. آروم.

‫بشین مریام.

‫با اونا برو، من ‫اینجا رو تمیز می‌کنم.

‫جیمز، به خانم مرسیه کمک کن.

‫بقیه‌مون می‌ریم. دنبال من بیاین.

‫اگه کفشات کثیفه، درشون بیار.

‫- درشون نمیارم! ‫- بحثی در این مورد نداریم.

‫درشون بیار وگرنه ‫همه جا رو قرمز می‌کنی.

‫شبیه کارتن‌خوابا شدم.

‫چی؟

‫کاره خودشه، ول‌کن نیست.

‫داره رو مخ میره.

‫برو.

‫واسه کاپشنت ناراحتی؟

‫والا، دوسش داشتم.

‫ولی عجیبه‌ها. اتفاقی که افتاد.

‫آره، خیلی عجیبه.

‫بیا از این طرف بریم، قشنگ‌تره.

‫بهتون سیگار تعارف نمی‌کنم، ‫خیلی سیگار می‌کشید.

‫مگه سیگار کشیدنم رو دیدی؟

‫هیچ‌وقت سر کار سیگار نمی‌کشم.

‫الان سر کارید؟

‫سیگار نمی‌کشم که.

‫می‌خواین؟

‫آره. مرسی.

‫- قشنگه. ‫- آره، معرکه‌ست.

‫لطفاً برو تو اتاقت.

‫تنهام بذار.

‫اشرافیت مونتورسی

‫- خوبی جیمز؟ ‫- خوبم.

‫صبح بخیر سوزان. آفرین.

‫- کار قشنگیه. ‫- ممنون.

‫واقعاً محو کار شدم. ‫تبریک می‌گم. فوق‌العاده‌ست.

‫- یونس. ‫- سلام خانم.

‫- سلام. ‫- چطوری؟

‫- خوبم، تو چطوری؟ ‫- امکان نداره!

‫- مال من رو گم کردی؟ ‫- نه نگران نباش. بفرما.

‫- ایناهاش. ‫- مرسی.

‫رُز.

‫مرسی.

‫سلام.

‫پولین.

‫سر این یکی دیگه کارمون تمومه.

‫هوگو.

‫سلیم

‫و جیمز.

‫خیلی خوبه. چند تا اشتباه هست،

‫یادت نره غلط‌گیری ‫کنی. خیلی خوبه.

‫عالیه.

‫- آفرین، مریام. ‫- ممنون.

‫تو به همه میدی.

‫منظورت چیه؟

‫خفه شو.

‫.. - دیگه اون داروها رو نخور. ‫- خفه شو کثافت.

‫- مثل مامانت نشی یه وقت. ‫- برو گمشو بابا.

‫گمشو.

‫سلام.

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫من پروژه رو با تو انجام نمیدم.

‫نمی‌دونم چیکار کنم.

‫کس دیگه‌ای رو نداری ‫باهاش حرف بزنی؟

‫اینو از کجا آوردی؟

‫یکی بهم قرضش داد.

‫واسه چی؟

‫هیچی.

‫می‌تونم بیام؟

‫تقریباً رسیدیم.

‫چقدر دیگه؟

‫چقدر دیگه؟

‫رسیدیم! باید پارک کنی.

‫بهم گفتن پدربزرگم ‫توی زلزله مرده.

‫اینکه خونه خراب شده روی سرش.

‫نباید اینجا باشه.

‫نمی‌فهمم، واسه ‫همینم مادربزرگم رفت.

‫قبل از اینکه بمیره، ‫حامله‌ش کرده بود.

‫اینجا هیچی نبود، ‫اونم رفت فرانسه.

‫مادربزرگم خوشه‌چین بود.

‫اون رئیسش بود؟

‫آره.

‫مامانم رو به دنیا آورد ‫و چند سال بعدش مرد.

‫با خودم می‌گفتم اون پدربزرگم ‫رو خیلی دوست داشته...

‫نه، تونی...

‫زیادی داری رمانتیکش می‌کنی.

‫رئیس‌ها با خدمتکارهاشون ‫رابطه عاشقانه ندارن.

‫بیشتر وقت‌ها بیشتر ‫شبیه تجاوز بوده.

‫اسمش چی بود؟

‫آنجلیکا.

‫همه چی کثیفه.

‫لعنتی.

‫- همین‌جا گذاشتیمش، نه؟ ‫- آره.

‫- من کلیدها رو ندارم. ‫- بس کن دیگه.

‫کلیدها رو روش جا گذاشتم.

‫خیلی خوشحالم!

‫- مدرسه لوور؟ ‫- آره.

‫توی هِنری چهارم قبول ‫شدم، نگاه کن! خیلی خوشحالم.

‫آفرین ژان-اود. ‫خیلی برات خوشحالم.

‫خیلی ترسیده بودم.

‫نگاه کردی؟

‫سافیا؟

‫تو لیست انتظارم.

‫همه‌جا؟

‫درست میشه. بالاخره ‫یه جا قبول میشی.

‫می‌دونم، ولی...

‫تهِ لیستم. فکر نکنم قبول بشم.

‫تو چی؟

‫- حقوق قبول شدم. ‫- عالیه!

‫- آره، باحاله. ‫- تو چی؟

‫من می‌خوام معماری بخونم.

‫خیلی ذوق دارم. عالیه، آفرین.

‫سوزان، برو چک کن!

‫عالیه!

‫تو چی، یونس؟

‫تو هیچ‌کدوم از اون سه تا مدرسه‌ای ‫که درخواست داده بودم قبول نشدم.

‫چرا فقط واسه سه تا اقدام کردی؟

‫همونایی بود که می‌خواستم، منطقی به ‫نظر می‌رسید. معدلم دومین معدل برتر بود!

‫آره، ولی دوم تو مونروژ.

‫خوبه، ولی الگوریتم ‫اینم در نظر می‌گیره.

‫شاید باید واسه مدرسه‌های ‫بیشتری اقدام می‌کردی.

‫گندش بزنن...

‫سال دیگه دانشگاه نمی‌رم.

‫نه، یونس.

‫الکی خودت رو به هم نریز.

‫به اندازه کافی ‫درباره‌ش حرف زدیم.

‫یه جا قبول میشی.

‫صبور باش. باشه؟

‫تو چی مریام؟ چیزی نگفتی.

‫من خوبم.

‫- خیلی خوشحالم. ‫- برات خوشحالم.

‫خوبی؟

‫خب؟

‫لاکانال قبول شدم.

‫باحاله.

‫به مامانم زنگ زدم، ‫خیلی خوشحال شد.

‫خودشم اونجا درس خونده بود.

‫خوبه.

‫آره.

‫من زندگی اون رو نمی‌خوام.

‫چی شده؟

‫نمی‌دونم.

‫ما همیشه همین‌طوری هستیم.

‫نمی‌فهمم چی میگی.

‫باهام حرف بزن.

‫تو هیچ‌کس رو دوست نداری.

‫بس کن.

‫کافیه.

‫خوبی، اسکوت؟

‫دیگه هیچ کاری از دستم برنمیاد.

‫برو با مرسیه حرف بزن.

‫- چیزی که می‌خواستی رو گرفتی؟ ‫- آره.

‫- کجا؟ ‫- مدرسه هنر، اتین.

‫خیلی برات خوب شد.

‫من باید برم.

‫نمی‌خوای بمونی؟

‫این آخرین شبمونه اینجا.

‫تو طالع من «بهترین» نیست.

‫نمی‌دونم.

‫می‌خوام برقصم.

‫خب برو برقص دیگه.

‫آره.

‫برو. مرسی که باهام اومدی.

‫خواهش می‌کنم.

‫تونی؟

‫کجا میری؟

‫خسته‌ام، میرم بخوابم.

‫حالت خوبه؟

‫آره، فقط خسته‌ام.

‫درخواست‌های دانشگاهت رو چک کردی؟

‫فردا چک می‌کنم.

‫مطمئنی؟

‫آره.

‫شب بخیر.

‫شب بخیر.

‫تونی، کجایی؟

‫بهم بگو کجایی.

‫اسکوتر (موتور) کجاست؟

‫خودم میرم بیارمش.

‫لازمش دارم.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫کُدش چیه؟

‫۱۷۰۴۰۸

‫مرسی.

‫شما دوتا برین بخوابین.

‫برین بخوابین، دیره.

‫قدبلنده، حدوداً ۱ ‫متر و ۷۰ سانتی‌متره.

‫موهاش بور، چشماش قهوه‌ایه.

‫می‌دونی چی پوشیده؟

‫یه پلیور سفید،

‫شلوار سفید و کفش‌های سفید.

‫اسمش چیه؟

‫تونی لورم.

‫چه نسبتی باهاش داری؟

‫من معلم لاتینشم، ماریان مرسیه.

‫کی مسئولشه؟

‫منم.

‫وصلتون می‌کنم به بخش مربوطه.

‫ممنون.

‫حداقل دو ساعت.

‫نمیدونم کی میام خونه.

‫فکر کنم چند ساعتی دیر کنیم.

‫تا وقتی پیداش کنیم.

‫- فکر کنم من... ‫- آره، برو.

‫میشه لطفاً توجه کنین؟

‫همگی جمع شین دورم.

‫سوزان، آموری، ‫بیاین نزدیک‌تر. ربکا.

‫بیاین نزدیک‌تر، لطفاً.

‫نزدیک‌تر، لطفاً.

‫بیا دیگه، رز.

‫جنازه‌ی تونی رو ‫توی ساحل پیدا کردن.

‫اون مُرده.

‫باید یه مدت بیشتر ‫توی ناپل بمونم.

‫شماها با خانم پاکین برمی‌گردین.

‫من...

‫من اصلاً زبونم بند اومده...

‫با پدر و مادراتون تماس می‌گیریم.

‫بعدش سعی می‌کنیم ‫بفهمیم چه اتفاقی افتاده.

‫حالا از همه‌تون می‌خوام ‫کنار هم بمونین. باشه؟

‫کنار هم بمونین.

‫سوار اتوبوس شین. ‫همه‌چی درست میشه.

‫برین.

‫همه‌چی درست میشه.

‫برین، سوار اتوبوس شین.

‫برین، سوار اتوبوس شین.

‫بعد از اون سفر، ‫تحقیقات خیلی طول کشید.

‫شرایط مرگ تونی نامعلوم موند.

‫خیلی‌ها سعی کردن اتفاقی ‫که افتاده رو توضیح بدن.

‫پشت سرش کلی حرف زدن،

‫اینکه معتاد بوده،

‫دروغگو بوده،

‫تعادل روانی نداشته.

‫مرسیه تا آخر سال غایب بود.

‫کل کلاس تحت مشاوره‌ی ‫روان‌شناسی قرار گرفتن.

‫بعدش امتحانات نهایی رو دادیم.

‫مرسیه سپتامبر برگشت.

‫توی همه‌ی کلاس‌هاش ‫درباره‌ی اون حرف می‌زنه.

‫نمیدونم چی میگه.

‫چیزای قشنگ.

‫فکر کنم.

‫من رفتم پیش‌دانشگاهی.

‫توی پاریس همه‌چی بزرگ‌تر بود.

‫هر چیزی ممکن بود.

‫جیمز هیچ‌وقت نتونست ‫با مرگ تونی کنار بیاد.

‫اون هیچ‌وقت به مدرسه برنگشت.

‫پیش‌دانشگاهی هم نرفت.

‫مثل یه نفس محو شد و رفت.

‫هیچ‌کس ندیده بود عشقش ‫به تونی چقدر پاک بود.

‫تونی اشتباه می‌کرد.

‫همه‌چی کثیف نیست.

‫مترجم: اشکان هیدی

‫تقدیم به همه‌ی کسانی ‫که اهل اینجا نیستند.