Original subtitles

- Jesteś cały? - Tak.

Dobrze.

Wpadliśmy w zasadzę. Strzelali do nas.

Auto skasowane. Kröller dostał kulkę w ramię.

Jazda, panowie. Strzelają do nich.

Wyślijcie drony.

Valère.

Szybko, idziemy.

Masz.

Chodź.

Na ziemię.

Max.

Dron w powietrzu.

To on. Chce mnie zabić.

Chce mnie zabić.

David.

Masz.

Kto chce cię zabić?

- No kto? - Uwolnij mnie, to ci powiem.

Dron jest 300 m od was.

Zbliżamy się.

Strzelec jest jeden.

- Kryj mnie. - Przyjąłem.

Teraz.

Nie strzela. Nie wiem, gdzie jest.

Dron na pozycji.

Max, strzelaj.

Nie widzę go.

Widzicie go?

Nie. Nie mam go w polu widzenia.

Sto metrów.

Straciliśmy drona.

Widzę go.

Na jedenastej. Szara skała.

Jesteśmy na miejscu.

Znaleźliśmy siatkę maskującą i łuski. Sprawcy brak.

Kröller nie żyje.

- Kröller nie żyje. - Szlag.

SIŁY SPECJALNE

Spróbujcie zdjąć odciski.

Poszerzyliśmy obszar poszukiwań, ani śladu sprawcy.

Co ty nie powiesz.

Żona Kröllera zaczęła gadać?

Podobno nie wie za wiele o działalności męża.

Co myślisz?

To samo co ty.

CL20, Christophe, to.

Sprawca zajął idealną pozycję.

Są profesjonalistami, a do tego bardzo dobrze nas znają.

Łatwo nie będzie.

Znaleźli sporo łusek, może trafią na odciski.

Wiesz, że nie trafią.

Zaczniemy od twojej mamy, dobrze?

Chcielibyśmy wiedzieć,

czy twój tata, a pani mąż,

ukrywał coś w tym domu.

Albo na podwórku?

Dzieci nadal tu są?

Wszyscy szukają zamachowca.

Nie ma kto ich stąd zabrać.

Ich tata zginął niedaleko, nie mogą tu zostać.

A co?

Znowu chcesz się popisać?

Nie warto zgrywać bohatera.

Pewnie jesteście głodni. Proszę.

Spójrz. Kolejna łuska.

Chcesz mnie wkurwić?

Za kogo ty się masz? Nie podskakuj.

- Nie wkurwiaj mnie! - Za kogo się masz?

Żarty się, kurwa, skończyły.

Mam to w dupie.

- Stop. - Kim ty jesteś?

Jesteście z siebie dumni?

Jesteście pod presją?

Ja też jestem pod presją!

Zajebali faceta, który był pod naszą opieką!

Pierwszy raz w historii.

Jak łamiecie się pod presją, to nie macie tu czego szukać.

Chcecie się wyżyć? Zapraszam na siłownię.

Jasne?

Czy to jasne?

Tak.

PRACOWNIA TECHNICZNA

Tak, Céline?

Musisz przyjechać.

Obudził się.

Wiedziałem, że się obudzisz.

Nic się nie martw.

Zrobimy ci makijaż i nikt się nie pozna.

Wiesz, kto ci to zrobił?

Znajdę go.

Znajdę.

Raport ma tylko trzy strony.

Jestem ciekaw, czy myślimy podobnie.

LAURENT VILLIERS ZGINĄŁ NA SŁUŻBIE

Proszę.

Specjał szefa kuchni.

Podkład przed imprezą.

Przepis taty.

- Coś rzuciło ci się w oczy? - Dziwi mnie jedna rzecz.

Przy śmierci twojego taty był tylko David.

Jego raportu tu nie ma.

Też tego nie rozumiem.

- Czemu go brakuje? - Sam chciałbym wiedzieć.

- Nic wyjątkowego. - Tak?

- Hej, co tam? - Ty nie na stażu?

- Co tam? - Dobrze.

- Dzięki. - Cześć, David. Miło cię widzieć.

- Sto lat, draniu. - Jak tam?

Co z nim? Byłeś u niego?

W porządku, powoli dochodzi do siebie.

Proszę o sekundę uwagi.

Valère, ścisz muzykę, proszę.

Streszczę się i powiem krótko:

za Christophe’a.

Za Christophe’a!

I za nas też! Pora na imprezę.

Zdrowie.

Valère to niezły cymbał.

Im tego nie powiem, ale te dzieciaki mają niesamowitą energię.

Zauważyłem.

Wszystko gra?

Jak sprawy z Jess?

Dobrze. Wszystko w porządku.

- To dobrze. - Jest zapracowana.

Zapracowana.

- Przestań. - Co?

Bawisz się w negocjatora. Powtarzasz, co mówię. Masz mnie za głupka?

Nie, bo z głupkiem idzie się dogadać.

Trochę już wypiłem, ale wiem, co mówię.

Zakochałeś się we mnie?

Nie, nie zakochałem się. Nic z tych rzeczy.

Ale jakbyś chciał pogadać o Jess, to możesz na mnie liczyć.

Wiem.

NIEODEBRANE POŁĄCZENIA: MANON

Tu poczta głosowa Manon. Nie odbieram, bo nie mam ochoty.

Tu Jess. Zostaw wiadomość po sygnale.

- Tak? - Zrób coś dla mnie.

Namierz telefon mojej córki.

- Dobrze, nie ma sprawy. - Dzięki.

Nie przemieszcza się.

- Jest w budynku. - Dzięki.

Wychodzimy.

Co ty tu robisz?

- Ona zostaje. - Przestań!

- Sam sobie zostań. - Zostaw go!

Co się czepiasz J.A.?

Kurwa, nie musiałeś tego robić. Bardzo przepraszam.

Przepraszam.

Przestań!

Zróbcie coś!

Zostaw go!

Puść go! Tato!

Zostawcie go!

Stój.

Przestań. Wystarczy.

Wychodzimy.

Dobra. Ja pierdolę.

Co w ciebie wstąpiło?

Słucham? Chyba coś ci się pomyliło. Wymknęłaś się z domu.

- Dzwoniłaś do mnie 15 razy. - Wcale nie.

Wydzwaniasz do mnie,

nie odbierasz telefonu, a potem znajduję cię na dzikiej imprezie.

- I pytasz, co we mnie wstąpiło? - Dzwonimy po policję!

Policję?

Ja jestem z policji. Mam tam wrócić?

- Wszyscy cię słyszą! - Idziemy.

- Będę miała przesrane. - Co?

Dzwonisz, a teraz masz pretensje?

- Czego chciałaś? - Miałam telefon w torbie, sam zadzwonił!

To nie zmienia faktu, że znalazłem cię na imprezie,

gdzie wszyscy są nawaleni

albo naćpani MDMA, koksem albo Bóg wie czym.

Masz 16 lat.

- A czy ja coś brałam? - Mam nadzieję, że nie.

Nie! Wyszłam tylko na miasto ze znajomymi.

- Bez pytania? - A kogo miałam pytać?

Nie wiem. Mamę, tatę?

Mama wyszła, a ciebie nigdy nie ma!

Myślisz, że to pierwszy raz?

Nie wiem.

Wiedziałbyś, gdybyś bywał w domu.

Chodź.

Bawiłeś się w Bruce’a Lee?

Ty zachowałabyś się jeszcze gorzej.

- O rany. - Dobre, co?

- Tak. - Prezent od firmy.

Z okazji awansu.

Chcę ci coś powiedzieć.

Bardzo cię podziwiam.

Od zawsze.

Zasługujesz na wszystko... co w życiu osiągnęłaś.

A Manon zasługuje na najlepszych nauczycieli.

Ale

jeśli mam być szczery...

Nie wyjeżdżaj.

Mogę cię jakoś przekonać?

Nie wiem.

Dawaj, oddaj mu.

Trzymaj gardę cały czas.

- Raport z interwencji u Kröllera. - Poczekaj.

Nad czym pracujesz?

Próbujesz ustalić, co to za naboje?

- Może pomogę? - Nie.

Kiedyś pracowałem przy zbrojeniach.

Nie wiedziałeś, prawda?

Może wiem coś, czego nawet wielki David nie wie.

To 12,7 NATO.

Niestandardowa łuska. Skąd ją masz?

Nie ma jej w bazie producenta.

Gdyby miała numer seryjny, już byś ją znalazł.

To strata czasu. Skończyłeś?

To amunicja produkowana przez wojsko.

Skąd wiesz?

Przestali ją produkować jakieś 10 lat temu.

Zrobili małą partię na cele badawcze.

Na cele badawcze?

Nie powinny trafić do obiegu. Dlatego nie ma ich w bazie.

Jesteś pewien?

- Dokąd idziesz? - Do Christophe’a.

Jadę z tobą.

- Idziesz na przerwę? - Tak. Na razie.

Wygląda dobrze.

W porządku.

Po co to przynieśli?

Przepraszam, po co tu ten respirator?

- Dzień dobry. - My do kolegi.

Proszę.

Mówię do panów.

Przepraszam!

Nie do wiary.

Halo!

Coś nie tak?

Nie prosiłam o respirator.

Przepraszam, kto dziś odpowiada za sprzęt?

Ja pierdolę.

Ewakuujcie szpital, mamy bombę.

Idź, ja się tym zajmę.

Dzwoń do Tanyi.

Chce ci się pić, kochanie?

Nie.

- Halo? - Tanya?

Jestem w szpitalu. U Christophe’a podłożyli bombę.

- Zarządziliście ewakuację budynku? - Działamy.

- Włączę kamerkę. - Nie.

Wykluczone.

Włącz głośnik i odłóż telefon gdzieś daleko,

żeby uniknąć zakłóceń.

- Słyszysz mnie? - Tak.

Opisz, co widzisz.

Widzę sześć pojemników z CL20.

Do środka biegną przewody.

Bomba jest w wózku z sali operacyjnej.

Sprawdź, czy nie ma mechanizmu zwalniającego.

Obejrzyj wózek ze wszystkich stron.

Wszystko dobrze?

- Max? - Jest okej.

Sprawdź, dokąd biegną przewody.

Ewakuujemy szpital! Wszyscy na zewnątrz!

Proszę pana. Musimy pana ewakuować.

- Pediatria ma priorytet. - Dobrze, już idę.

Z tyłu jest obudowa, nie mogę dostać się do środka.

Muszę ją zdjąć.

Nie. Najpierw zobacz, czy przewód dotyka obudowy.

W porządku?

Zdejmij ją bardzo ostrożnie. Nie możemy ryzykować.

Ostrożnie... Dobrze.

- Nic ci nie jest? Słyszysz mnie? - Tak.

Ja pierdolę.

Obudowa zdjęta.

Co widzisz?

Dwanaście pojemników z CL20, detonator i zegar.

Ile czasu?

Trzy i pół minuty.

Musisz przeciąć główny przewód.

Dobrze.

Nic nie widzę.

Max, słyszysz mnie?

Max.

Żandarmeria. Widział pan kogoś?

Faceta w stroju chirurga.

- Dokąd poszedł? - Nie wiem.

Niech pan ucieka.

Policja. Musi pani uciekać.

Stać!

Odłóż broń na ziemię! Powoli.

Ręce za głowę.

Max, jak ci idzie?

- Jesteś tam? - Tak.

- Mam przewód. - Możesz go przeciąć?

Upewnij się,

że to jedyny przewód łączący detonator i CL20.

Wiejemy.

- Jest problem. - Mów.

Drugi detonator i drugi przewód.

Dosięgniesz detonatora?

Jest z drugiej strony.

Możesz przeciąć oba przewody naraz?

Kurwa mać.

Max, jesteś tam?

Kurwa, nie dam rady.

Dwóch nie przetnę.

Wiesz co? Jest jeszcze czas.

Ratuj się i uciekaj.

- Max! - Nie, zostaję.

Nie ryzykuj. Biegnę do ciebie.

Max, musisz uciekać.

Dam radę.

Co mam robić?

Weź nożyczki.

- Nic nie zobaczysz, pokieruję cię. - Dobra.

Są dwa detonatory. Musimy przeciąć kable w tym samym czasie.

Przewody są dwa. Ty bierzesz ten po prawej.

- Mojej prawej czy twojej? - Twojej.

- Ile zostało? - 40 sekund.

Kurwa mać.

Nic nie widzę.

Spokojnie, poprowadzę cię. Wsuń nożyczki do środka.

Odrobinę w prawo.

Trochę do przodu.

Jeszcze trochę.

Dobrze, masz go. Nie ruszaj się.

Tniemy na trzy.

Wszystko dobrze?

Raz.

Dwa. Trzy.

Co, skarbie? Wszystko gra.

O kurczę.

Skubani.

Pójdę po resztę.

Jeszcze nie twój czas.

Pamiętasz, gdzie zginął Laurent?

Bombę podłożył facet, którego stamtąd wyciągnąłeś.

Zemsta.

Na to wygląda.

To wszystko moja wina.

Nie, popełniłeś błąd.

Jak my wszyscy tego dnia.

Przeszłość zawsze o sobie przypomni.

Słuchaj.

Spójrz na mnie.

Musisz...

Napisy: Marta Makieła