Original subtitles

Oké...

Ja, kom op.

Daar gaat 'ie...

Fuck. Werk dan.

Horen jullie me?

Dit is Naren en ik ben gescheiden van de anderen.

Ik ben in orde, denk ik, maar ik weet niet zeker waar...

Ik was nooit eerder zó ver gekomen, dus, eh...

Er was iets... ik zag het niet goed...

maar er was hierbinnen nog iets anders.

Ik heb jullie nodig. Pik me alsjeblieft op.

Ik heb jullie verdomme nodig om me hier weg te halen.

Komen jullie, alsjeblieft?

Standard?

Verdomme.

Verdomme...

Fuck, fuck.

Shit... wat...

NO CREDIT

Wat...

Fuck.

We hebben allemaal onze specifieke gewoontes...

gedragspatronen waardoor we in cirkeltjes lopen...

en steeds naar dezelfde oplossingen grijpen.

Denkend dat het deze keer anders zal aflopen.

Maar dat gebeurt niet.

En toch is dat het neurale pad van de minste weerstand.

Het pad dat jijzelf creëerde.

Dat je veiligheid bracht als kind.

Het leerde je mensen opzij te schuiven, vóór ze je konden kwetsen.

En nu, als volwassene, sta je eigenlijk nog steeds op dat punt.

Alleen.

Ik ben niet eenzaam.

Ik heb werknemers en klanten.

Ik zei niet 'eenzaam', maar 'alleen'.

Ik kwets mensen.

Niet bewust, maar zo ben ik nou eenmaal...

dus wellicht verdien ik het om alleen te zijn.

Denk je dat iemand het verdient om alleen te zijn?

Geen idee, maar wellicht is het niet zo verkeerd.

Alleen zijn voelt dus heel vertrouwd? Dat snap ik.

Je had dromen, maar veel tegenwerking...

en weinig steun om ze te realiseren.

En als we keer op keer gekwetst worden...

gaan we het ook verwachten.

'Ik weet al waar dit pad toe leidt...'

Ben je geïnteresseerd in een nieuw pad en waar dat heen kan leiden?

Waarom niet? Ik ben hier toch?

Mooi.

Ik wil een oefening doen die we al eerder hebben gedaan.

Het rollenspel... - Dat acteergedoe?

Daar voel ik me stom bij.

Dat weet ik, maar we hebben nog even...

dus laten we het proberen.

Goed dan. - Dit is de situatie...

'De avond dat Barbara je verliet.'

Je bedoelt de avond dat ze me uit m'n eigen huis trapte?

Ik speel mezelf.

Dan ben ik Barbara.

Het is trouwens wel mijn huis.

Ik betaal ervoor. - Dat weet ik.

Ik kwam laat thuis. Geen idee hoe laat.

Zij sliep al. Middernacht?

Zij gaat meestal al naar bed... doet er niet toe... ik was in de keuken...

en ik brak een glas.

Zij kwam aangestormd om te zien wat er gebeurde... en het escaleerde.

En hoe voel je je?

Ik was dronken...

en voelde me stom...

Ik was boos omdat ik dat glas had gebroken.

Kun je dat tegen me zeggen? - Wat... tegen Barbara?

Sorry dat ik je wakker maakte.

Als je eerder thuis was gekomen, hadden we de avond samen kunnen doorbrengen.

Nee, ik was aan het werk. Daarna ging ik meteen naar huis.

Wees eerlijk, alsjeblieft.

Ik ruik het aan je adem.

Ik heb een paar biertjes op.

Definieer 'een paar'. - Zware dag.

Ik moest even ontspannen.

Je doet niet anders; je bent altijd in de winkel.

Jij wilt kinderen, hè?

Dat willen we allebei.

Een gezin kost geld, dus er moet iemand werken.

Tenzij een eeuwige studie tegenwoordig als werk wordt gezien.

Dat is oneerlijk; Je weet dat ik even vrijaf moest nemen.

Hoe word je nou ooit advocaat als je de studie ervoor niet eens trekt?

Wie denk je dat alles betaalt terwijl jij als 30-jarige de eerstejaars uithangt?

Kleine hint, dat ben ik. Ik betaal jouw opleiding.

Ik betaal je vrije tijd en voor het dak boven je hoofd.

Mag ik wat zeggen? - Nee...

want wat gebeurt er als je toch ooit afstudeert?

Dan krijg je een kind en mag ik de rekening betalen.

Of mag ik thuis luiers verwisselen omdat jij voor het eerst écht werkt?

Je bent wreed. - Eerlijk.

Dat wilde je toch altijd?

Alleen omdat je geen architect werd... - Ik ben een architect.

Ik verkoop klote meubels omdat niemand me eens komt helpen.

Hoe voel je je, Clark?

Tegen wie heb ik het nu? - Tegen mij, hier en nu.

Sorry, ik wilde niet...

boos worden of mijn geduld verliezen.

Ik weet het. Dat is het doel van deze oefening.

Dit is een goed begin.

Om je gevoelens te voelen, en om dan een nieuw pad te kiezen.

Je reactie was eigenlijk vrij normaal.

Zo ben ik.

Hallo daar, makkers.

Ben je het zat om teveel geld uit te geven aan te dure meubels?

Zoek je koopjes die je doen huiveren?

Kom dan naar Kapitein Clarks Keizerrijk...

Santa Clara Valley's favoriete meubelpaleis.

Volop slaapkamers, huiskamers, eethoeken en badkamers.

Je eerste huis gekocht? Dan zit je hier goed.

Jonge ouders die Billy's eerste wieg zoeken? Hebben we ook.

Het laatste in modern design, tot ware klassiekers...

wij hebben het allemaal en bijna gratis.

Wat, Polly? Bezorgd om de afbetaling?

Kapitein Clark zegt: 'Geen krediet, geen probleem.'

Beleef de hoogste kwaliteit en maak je geen zorgen om geld.

Kom vandaag nog langs en koop je droommeubels...

want je vindt het allemaal bij Kapitein Clarks Keizerrijk.

Op Capitol & McKee, afslag 680.

Kom vandaag nog, ga lekker zitten...

en creëer je eigen meubelpaleis.

Iedere vorst verdient een troon en wij hebben er één voor jou...

bij Kapitein Clarks...

Dat meen je niet... - Clark, gaat het?

Zet die camera uit.

Niks aan de hand. Dit knippen we er toch uit.

Zet die camera uit, Bobby.

Heb je hulp nodig? - Nee, het gaat wel.

Doen we het nog een keertje over? - Kat, open de winkel nou maar.

We waren al open.

Ik snap het nog steeds niet. Ben je nou een piraat of een sultan?

Slim om dat even vast te stellen. - Houd je kop.

Goedkope triplex troep.

Ruim dat even op, ja?

Hier.

Sorry.

Hoe ziet het eruit? - De meter werkt prima.

De hoge rekening komt door jezelf.

En de storingen? Na sluitingstijd? - Geen idee.

Er zal ergens wel een kabel sluiting maken.

Ik sluit altijd alles af als de winkel sluit, vóór de stroom gek doet.

Zou de rekening dan niet juist lager worden?

Waar zit de meterkast?

Ik ben geen expert, maar toen ik het checkte, leek alles oké.

De lichten flikkeren soms? - Ja, in de hele winkel.

Maar nooit gelijktijdig. Het Ene moment boven, de volgende dag hier beneden.

Er zit geen systeem in... geen peil op te trekken?

Wie heeft dit geïnstalleerd?

Het gebouw werd zo opgeleverd.

Gedateerd, maar niet zó oud.

Kijk dit eens.

Dat zat er eerst niet.

Of het viel me niet op. Nogmaals, ik ben geen expert.

Waarom gaat het die kant op?

Betere vraag: Waar is 't mee verbonden?

Kat? Hoe staat het nu met de stroom?

Wat? - Gebeurt er boven nu wat?

De rat is weer terug. - Maar de stroom is oké?

Die rat hadden we toch afgemaakt? - We hebben een rat gedood.

Dus is dit het probleem?

Ik zou niet weten hoe. De stroom kan niet echt door dit circuit gaan.

Het is er gewoon.

Eén of andere eikel heeft het zo aangelegd.

Voelt het ooit alsof u achter glas leeft?

U bekijkt het leven, maar doet nooit echt mee.

Dan is het tijd om het innerlijke raam te openen.

U kunt uw eigen verhaal schrijven...

want we verdienen het om onze dromen te vervullen.

Als u gelooft dat verandering mogelijk is, begint het al.

Bestel 'Het Innerlijke Raam' en het bijbehorende audioprogramma...

van dr. Mary Kline.

Nu beschikbaar voor $24,95 plus verzendkosten.

Bel 1-800-555-0199.

Het is nooit te laat een nieuwe weg in te slaan.

Dat is geen asteroïde, maar een ruimteschip. En het achtervolgt ons.

Het komt dichterbij. - Onmogelijk, Rigna...

ons radarschild staat aan. - Weet ik, maar ze halen ons in.

Kan de Aarde een geheim wapen hebben dat ons radarschild omzeilt?

Rotding...

Waarom deed je jezelf dit aan?

Hoe kwam je hier terecht?

Je bewustzijn is een vertrek vol herinneringen dat zich steeds uitbreidt.

Maar gedurende je leven kan de ongetrainde geest muren optrekken...

barrières om je tegen de buitenwereld te beschermen.

Een natuurlijke reflex. Waarvan we ons niet bewust zijn.

Maar het kan je het gevoel geven in de val te zitten.

Dat het voelt dat de buitenwereld beter af is zonder jou.

Dat de relaties die je ooit had onverdiend lijken.

Dan beleef je jouw leven vanachter een eenzaam venster.

Ik kan je helpen...

want dat raam zit niet op slot.

De klink was nooit echt stuk.

Ben je klaar om er doorheen te stappen?

Zodat je datgene wat ooit van jou was terug kunt pakken...

en je leven weer onder controle kunt krijgen.

Het leven dat je wilt leiden.

Vrij van alle trauma's uit het verleden.

Vrij van de muren die jij had opgetrokken.

En vrij om het pad in te slaan naar jouw eigen keuze.

Hallo daar, cowboys en cowgirls.

Op zoek naar de beste koopjes, aan deze kant van de Rio Grande?

Eikel...

Dan zeg ik 'yeehaw.'

Bij Big Wayne's voelt het alsof je de jackpot wint.

Dus ga nergens anders heen. Big Wayne's, waar alles blinkt...

Verdomme. Klote ding.

Hallo?

Wat is dit...

ASYNC WARNE, NAREN / CLEAR Q3

Hallo?

Is daar iemand?

Verdomme...

Sorry dat ik te laat ben.

Het verkeer zat muurvast en ik kon niet eerder weg.

Dan gebruiken we de tijd die ons nog rest.

Hoe gaat het vandaag, Clark?

Hoe zie ik eruit? - Prima. Een beetje moe, wellicht.

Ik zie er vreselijk uit.

Mag ik vragen, en geen enkel antwoord is verkeerd hier...

ben je onder invloed?

Waarom zeg je dat?

Hoezo?

Ik heb geen druppel gedronken sinds vrijdag. Daarom zie ik er zo rot uit.

Mag ik jou wat vragen? - Best.

Heb je ooit iemand op laten nemen?

Diverse keren door de jaren heen, als het echt nodig was.

En wat maakt het nodig?

Als iemand een gevaar voor zichzelf of anderen is, of ernstig gestoord is.

Ik vond iets in de winkel.

Wat vond je dan?

Een plek...

ik vond een plek.

'Een plek?'

Alsof de winkel domweg uitgebreid werd.

Een muur... en achter die muur ging de winkel gewoon dóór...

als een kopie van zichzelf.

Doen ze vast met spiegels of zo, om de ingang te verbergen.

Ik volg je niet. Is dit een ruimte die je nog niet kende?

Nee... je gaat naar binnen en het lijkt een kantoorgebouw...

Maar dan héél groot.

Je loopt door en je beseft ineens...

dat het helemaal nergens op slaat.

Alsof je uitlegt wat een hond is, aan iemand die dat niet weet...

en hem dan vraagt om hem te tekenen.

Deels kan het dan kloppen, maar nooit helemaal.

Het zit hem in de details.

Van een afstand lijkt het een hond, maar als je goed kijkt...

Waarom kijk je me zo aan?

Ik probeer het te begrijpen.

Voor een psychiater heb je een vreselijk pokerface.

Wat je vertelt klinkt onwaarachtig, maar niet gevaarlijk.

Zijn er mensen, in die kantoren?

Niet dat ik heb gezien.

Ik hoor voetstappen en er worden dingen verschoven als ik niet kijk.

Ik snap hoe dit klinkt, maar het is echt gigantisch daar.

Zoiets als de metrogangen in New York.

Misschien zijn er wel honderden mensen, maar ik zag niemand.

Kijk...

Het is net een doolhof. En het lijkt oneindig.

Soms ben ik bang te verdwalen.

Waarom vond niemand anders deze plek ooit?

Geen idee. De ingang is op de lagere verdieping.

De hele structuur is vast ondergronds. Het staat nergens op de kaart...

dus wie zou ernaar op zoek gaan?

Ik zeg niet dat ik je niet geloof...

maar je zei zelf dat je sinds vrijdag niet meer had gedronken.

Denk je dat... Clark...

Als dit waar is... - Ik snap het al. Bedankt.

Ik kom terug, met bewijs...

en dan ben jij me een serieus excuus schuldig.

Kat.

Verdomme, ik kom eraan.

Captain Clark?

Wacht... Kat? - Ik kom eraan.

Kat. - Ik kom al.

Luister... - Wat is dit?

Sorry, maar wat doen jullie morgen?

Waar heb je het over? - Ik betaal jullie 2 uur voor overwerk.

Waar betaal je ons voor?

Onderzoek.

Die camera... kun je die nog een keer lenen?

Toch?

Oké, de camera loopt.

Hier liggen wat spulletjes.

Een STOP bord.

Touw... waar is het touw voor? - Uitrusting.

Lekker, hij gaat ons vastbinden. - Nee, we gaan onszelf vastbinden.

Kinky... - Wat?

Je hebt nog steeds niet gezegd wat we hier doen.

Wel waar. Onderzoek. En deze spullen helpen ons erbij. Simpel.

Wat onderzoeken we dan? Specifiek?

Ik loop nu door de deur. - Welke deur?

Dat is de deur.

Ik heb hem aan de andere kant ook omlijnd. Om makkelijker terug te komen.

Bobby... - Wat?

Ik weet dat het gek klinkt, maar volg me gewoon.

Ik wil voor zonsopgang terug zijn.

Het is 21.00 uur, wat lul je nou...

Clark. - Wat...

Hoe deed je dat? - Zag je dat? Hoe...

Ik ben hier. Kom zelf maar kijken.

Wat? Liep je nou net... hoe?

Bobby, stop. - What the fuck.

Clark, waar ben je?

Zag je dat? Waar is 'ie gebleven? - Ja, Bobby, ik zag het.

Stap maar door de deur. Niks aan de hand.

Nee, zeg eerst wat hier gebeurt. - Weet je...

Bobby, wacht. Wat doe je?

What the fuck.

Hoe kan dit? - Bobby?

Clark?

Waar zijn jullie? Wat is daar?

Kat, het is oké... dit moet je zien.

Zie je, het is...

Het is oké. - Wat is dit? Waar zijn we?

Dat probeer ik dus te onderzoeken.

Van wie is dit? Hoort het bij je winkel?

Als het iemand toebehoort, heb ik ze nog niet ontmoet.

Ik kom hier elke avond, en dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Ik laat het jullie zien. Het wordt alleen maar beter.

Denk je niet dat hij ons gedrogeerd heeft of zo?

We zijn niet onder invloed. Ik weet het wel als ik high ben.

Maar je bent high. - Wiet telt niet.

Is het een leeg kantoorgebouw?

Hierbinnen? Zeker. Maar gebouwd door bouwvakkers op LSD.

Er is zelfs een zwembad. - Een zwembad?

Min of meer.

Loop door.

'POTS?'...wat...

Die kant liep ik vorige keer op.

Ik zocht een trap naar beneden of zo.

Wat ik tot dusver vooral vond...

Geen idee, een soort steile helling.

Hier.

We zijn er zo.

Hoeveel verdiepingen gaat het naar beneden? Kan dat wel, technisch...

Film je dit?

Waarom moet Bobby gaan? - Omdat ik het wil.

Hij heeft de camera. - Die zit toch niet aan hem vast.

Hij staat op mijn naam, dus...

Als er iets mis gaat, trek je aan het touw en dan trek ik je op.

Hoezo 'mis'? - Het komt goed.

Je hoeft dit niet te doen.

Maar ik wil zien wat daar beneden is. Ben jij niet nieuwsgierig?

Dit is stom. - Loop zo ver door als mogelijk.

Het kan ook wel zonder touw. Zo steil is het niet.

Eén ding: Als ik niet terug kom, zeg m'n moeder dan dat ik van haar hou.

Goed... - Rustig aan.

Het is toch wel steil. - Gaat het?

Ja, maar laat me niet vallen.

Zeg me hoe ver ik 't moet laten vieren.

Voorzichtig.

Wat doen jullie daarboven? - Sorry. Het zat rond de poot van het bed.

Gaat het? - Niks aan de hand.

Laat me doorlopen. - Daar gaat 'ie.

Ik ben er.

Zie je iets?

Vooral wasgoed.

Hoezo? Kleren?

En het stinkt hier. - Zie je verder nog iets?

Geef me even de tijd. - Oké.

O, god...

STOP APARTHEID

Bobby?

Even checken of alles goed is.

Niks aan de hand. Alleen, eh...

Oké...

Wat is dit...

Bobby, kom terug. Dit bevalt me niet.

Laat het touw eens wat vieren. - Gaat niet, het kan niet verder.

Verdomme... trek me omhoog.

Bobby, wat is er? - Wat zie je?

Wat is er? Trek hem omhoog. - Dat doe ik al.

Harder. - Trekken, man.

Hou mijn schouder stevig vast. Ik kan niet sneller.

Wat? Wat zag je?

Er is daar beneden iemand. - Wat?

Rustig... haal even adem.

Maak dit los. - Het is goed.

Wat zag je dan? - Haal diep adem.

Wat is dit voor knoop?

Wat? Help.

Help dan, klootzak. - Ik maak je los.

Wat doe je nou, Clark? - 't Lukt niet.

Laat me niet los.

Bobby.

Bobby.

Bobby.

Kat.

Kat.

O, nee...

Kat?

Hallo?

Ga weg. Blijf bij me uit de buurt.

Clark? Ik ben hier.

Ik ben hier. Ik kom terug. Laat me er alsjeblieft in.

Kat? - Laat me erin.

Waar ben je?

We moeten hier weg, Clark. Hij komt terug en dan vindt 'ie me.

Kat. Ik snap het niet. Waar ben je?

Laat me verdomme binnen.

Maar dit is een muur. Hoe kun je me zien?

Ik sta aan de andere kant van het glas.

Hoe kun je me nou niet zien?

Welk glas? Waar heb je het over?

Waar heb... zie je iets aan jouw kant?

Een deurklink? Een luik? Of zoiets?

Nee, nee...

Laat me dit uitzoeken... Hou vol.

Hou vol.

Hou vol tot ik dit uitgezocht heb.

Clark, achter je.

Mary.

Mary, waar was je met je gedachten?

Ik heb nooit gezegd dat je naar buiten mocht gaan.

Dat kan niet.

Ze zitten overal.

Je spreekt met dr. Mary Klein.

Ik kan nu niet opnemen dus spreek wat in, dan bel ik snel terug.

Mary...

ik heb het raam geopend.

Ik kom niet meer terug.

Async Onderzoeksinstituut MRI Startsubsidie $1.2 miljoen

Geen idee waar die hand is geweest.

Ahoy daar, maatjes.

Volgens mijn kaart zijn we geland op de kust van een prachtland...

een Land vol Koopjes.

Dus laat het anker zakken en kom naar Captain Clark's Keizerrijk.

Verdwaal in een zee van tafels, stoelen, sofa's en slaapkamers.

Stapelbedden voor uw deugnieten? Die hebben we ook.

Hallo?

UITVERKOOP KORTINGEN TOT 75%

Hallo?

Clark?

Clark, hoor je me?

Clark?

Clark?

TAFELS BLOEDEN NIET WAAROM AAN MAGIE DENKEN?

WEES REALISTISCH... HIER EN NU KAN TWEE KANTEN OP

DE PLANNEN 0369 CARL

Clark...

Je hebt het gevonden.

Waarom verberg je je?

Jij maakte teveel geluid.

Waar zijn we?

Het is...

alles wat ooit was.

Hoe lang ben je hier al?

Wat was dat?

Blijf kalm.

Ik ben het maar.

Je kent me.

Het spijt me...

dit is voor je eigen bestwil...

Terwijl je je leven leidt...

ontwikkelt de ongetrainde geest patronen en gewoontes...

waardoor je in cirkels blijft ronddwalen...

waarbij je steeds dezelfde problemen creëert...

op zoek naar dezelfde oplossingen...

steeds weer.

Toch is dat het neurale pad van de minste weerstand.

Dat ik creëerde. Dat me veiligheid bracht.

Als kind.

Weet je...

Ik leerde mensen opzij te schuiven, vóór ze mij konden kwetsen.

En nu, als volwassene...

sta ik nog steeds op dat beginpunt.

Alleen...

Wat is dit?

Het is een zooitje... toch?

Clark...

Laat me je helpen.

Voor je iets doet dat je niet kunt terugdraaien.

Beantwoord de vraag. - Ja, het is een zooitje.

Maar ook mooi, op een bepaalde manier.

Nee?

Wie zijn die mensen?

Deze plek creëert hen.

Beter gezegd, de plek herinnert zich hen.

En hoe vaker het zich iets herinnert, des te minder doet het.

Daarbuiten loopt een vent in een gestreept overhemd...

maar hierbinnen...

wordt hij herinnerd.

Maar ietwat verkeerd soms.

Ergens daarbuiten bestaat er een man in een rolstoel, met een lamp...

Zeker weten dat dit alles zo ontstaat.

Al die plekken, vertrekken en gebouwen...

die zichzelf niet goed herinneren.

Clark, laten we dit bespreken.

Op bepaalde manieren...

zijn het betere versies van het origineel.

Om te beginnen voelen ze niks.

Kun je je voorstellen hoe goed dat moet voelen?

Ik bedoel...

geen gedachten over pijn, geen ego...

geen angst.

Ze bestáán simpelweg.

Zoals meubels.

En kijk... het beste gedeelte.

Je kunt ze eten.

Dat is mijn assistent-manager.

Ik probeerde haar te helpen, maar ze...

Als je me losmaakt, kunnen we dit bespreken...

en kunnen we je beter doen voelen.

Stel dat ik je losmaak, wat dan?

Dan zou je hier rondrennen als een kip zonder kop...

op zoek naar een uitweg.

Maar dan zou je toch weer hier uitkomen.

Zoals het 'pad' waar je altijd over praat.

Clark, ik wil je helpen. Zeg me wat je nodig hebt.

Dan doe ik het...

Alsjeblieft...

Oké.

Ik wil dat je me zegt dat ik niks verkeerds deed.

Dat je fout zat bij mij.

Ik zat inderdaad fout bij jou. Dat klopt.

Niet op die manier. Niet zo snel.

Ik wil eerst de situatie schetsen.

Laten we beginnen...

met de avond dat ik uit mijn eigen huis werd geschopt.

Het was laat.

Veel donkerder.

Licht, alstublieft?

Ik probeerde dit al eerder met haar. Tevergeefs.

Goed, ik doe het zelf wel.

Het is tenslotte nog steeds mijn huis.

Dank je, veel beter.

Maar toch klopt er iets nog niet.

Clark, alsjeblieft...

Alsjeblieft, niet doen...

Het spijt me.

Sorry dat ik het glas brak en je wakker maakte.

Ik weet dat je graag vroeg gaat slapen.

Ik was nog tot laat in de winkel.

Ik verloor de tijd uit het oog.

Ik checkte de inventaris.

Ik pakte een paar biertjes.

Clark... - Barbara.

Ik checkte de inventaris. Toen ben ik een paar biertjes gaan drinken.

Definieer 'een paar'... - Zoveel als ik wilde.

Want dit is mijn huis.

Ik betaal ervoor.

Ik betaal alles. Ook voor jouw school.

Ik betaal ook voor je vrije tijd.

Ik betaal het dak boven je hoofd.

Jij wilt kinderen, hè? Dat kost geld. Dus iemand moet er werken.

Iemand moet van 'r luie reet afkomen om te werken.

Alleen omdat je geen architect werd... - Ik bén een architect, verdomme.

Ik verkoop klote meubels omdat iemand te lui is en me nooit helpt.

Ik ben je vrouw niet. - Speel je rol.

Speel je rol. - Ik heb haar zelfs nooit ontmoet.

Speel je rol. - Val dood.

Wat zei je?

Wil je de ware reden horen waarom ze je verliet?

Niet de drank, of het dronken thuiskomen of de woedeaanvallen.

Het was je gezeur. Niets is ooit jouw schuld, hè?

Drink je teveel? Komt door je baan. Haat je je baan? Schuld van de wereld.

Je huis uitgeschopt? Dankzij je vrouw.

Je valt mij aan en bindt me vast? Geef je hersens de schuld.

Jij bent je hersens, eikel.

Je zegt dat het mijn schuld is? - Ja.

Maar zo zit je nu eenmaal in elkaar, hè? Toch?

Hoe stop ik dat?

Geen idee, eerlijk gezegd.

Ik kan je niet helpen, Clark.

Hoezeer ik het ook geprobeerd heb.

Het is gewoon niet aan mij.

Ik kan niemand redden.

Weet je...

ik denk dat ik niet wil veranderen.

Doe dat dan niet.

Het bevalt me hierbinnen.

Voor het eerst in lange tijd...

voelt het alsof ik ben waar ik thuishoor.

Blijf dan...

waar je nu bent.

Maar laat mij gaan.

Het spijt me.

Voor wat?

Wat doe jij hier?

Dit is Mary.

Onze therapeut.

Ze wilde net weggaan.

Maak je maar geen zorgen.

Ze zegt dat we niet hoeven te veranderen.

Het is goed.

Zo zitten we nu eenmaal in elkaar.

UITVERKOOP ALLES MOET WEG

Gaat het? - Wie is dat?

Wat is er gebeurd?

Hallo, mijn naam is Phil.

En jij bent Mary, ja?

Ik hoopte je enkele vragen te kunnen stellen...

om wat duidelijkheid te scheppen, als dat goed is.

Allereerst...

kun je uitleggen hoe je hier binnen kwam?

Ik liep door een muur in de kelder van een meubelzaak.

Kun je bevestigen dat dit de locatie in kwestie is?

Goed... was je daar aan het winkelen...

Ik zocht iemand.

Zocht je deze man... hier?

Waar ben ik nu?

Kun je dit even bevestigen?

Is dit de man die je zocht? - Alsjeblieft...

Hoe heette je ook alweer? - Phil.

Alsjeblieft, Phil, waar ben ik? - Dat kan ik niet...

Ik maak... ons bedrijf maakt...

MRI machines.

Beter gezegd... dat deden we. Nu niet meer.

Dat was vóór we...

Vóór we ontdekten... - Jij bent daar geweest.

Inderdaad.

En nu is het mijn baan.

Ik ga daar elke dag naar binnen...

en probeer steeds iets meer te ontdekken.

Ik doe mijn best om alles in kaart te brengen.

Ik raak er steeds meer van overtuigd...

dat niets in ons leven, Mary...

in onze totale geschiedenis wellicht...

belangrijker is dan dit.

Maar ik begrijp het niet. Ik kan het niet eens omschrijven.

Alsof je een hond omschrijft aan iemand die nog nooit een hond zag.

En dan vraagt om hem te tekenen.

Nu wil je dat ik het omschrijf.

Je schrijft het op en dan? - Mary...

Laat je me dan gaan? - We willen hier allemaal hetzelfde.

We willen alleen een beetje méér ontdekken.

Wat gaat er met mij gebeuren, Phil?

Die beslissing is niet aan mij.

Als wij samen kunnen praten...

zoals twee gewone mensen.

Dan kunnen we iets ontrafelen... We waren allebei daarbinnen.

Dan kunnen we het eens worden.

Overal gaan deuren open.

We weten niet waarom of wat het verband is.

Het gebeurt gewoon en we weten niet hoe we het moeten stoppen.

HIER WORDEN DE CREST RIDGE TOWERS GEBOUWD

50 VERDIEPINGEN NIEUWE APPARTEMENTEN

DR. MARY KLINE OPEN ‘JE INNERLIJKE RAAM’

VERMIST: KATHRINE TAYLOR, ROBERT FRANKLIN

ALLEEN VOOR INTERN GEBRUIK

18 JUNI 1990

VOORBEREIDENDE INSPECTIE VIA 'SECTIE KELOWNA'

BEELDMATERIAAL VAN BELANG VOOR [ALLES MOET WEG]-ANALYSE

Nee, ik denk het niet. Ik weet het niet zeker.

Maakt niet uit. Dat kost een paar uurtjes.

Dit is... De hal heeft ongeveer dezelfde vorm.

Dus het zou kunnen...

We kunnen even kijken.

Ik zie hier geen stopcontacten.

Hoe zit dat daar?

Zitten er ergens schakelaars of stopcontacten?

Nee, niet dat ik kan zien.

Laten we doorsteken.

Het is meer van hetzelfde.

Wat is er? - Jongens, kom hier even naar kijken.

Het is niet weer die paarse tafel, hè? Vreselijk ding.

Dat was een bureau, geen tafel. - Het zal wel.

Het is geen tafel. Moet je kijken.

Wat is dat nou weer? - Zijn het borden?

Er staat iets op geschreven. Wat staat er?

'Alles moet weg.'

Is het... 'Uitverkoop in de hele winkel.'

Dit is nieuw. Dit is een nieuwe constructie. Toch?

Ja, dit is zeker nieuw.

Krijg nou wat.

ALLES MOET WEG. UITVERKOOP IN DE HELE WINKEL

Dit is geweldig. Kijk hoe ze worden afgesneden.

Dit is echt geweldig. Dit is...

Ik heb alles bekeken en de borden werden duidelijk als het hoogtepunt beschouwd.

Vooral dr. McCarthy wilde ze graag in het echt zien.

Hij zou ons uiteindelijk vergezellen in plaats van dr. Eng.

De volgende ochtend, 19 juni rond 11 uur...

betraden we het complex met onze toolkit.

We kwamen traag op gang omdat het plan was...

om na de borden nog naar de nieuwe buitenpost te gaan...

en Naren materialen moest verzamelen voor een aantal van de machines...

welke hij bij zich had tijdens de volledige duur van onze expeditie.

Bij aankomst waren er geen veranderingen in de ruimte of de borden waarneembaar.

En we hielden ons hoofdzakelijk bezig met de duplicatie-vraag...

of beter gezegd de vraag...

of er een betekenisvol verband bestond tussen de drie constructies.

Goed, ik ga even een kort testrondje filmen.

Probeer niet in de weg te lopen. - Prima.

Hier zie je nogmaals dat het recht door het materiaal heen gaat.

Daar en daar.

Die komt door het profiel heen.

Deze doorsnijdt duidelijk het tapijt.

Met daaronder een vloer van cement of beton.

Hij zit stevig vast. Als je eraan trekt, gebeurt er niet veel.

Hij is waarschijnlijk eenvoudig te vouwen en scheuren, maar...

Deze ook. Hoe kleiner ze zijn, hoe dunner ze zijn...

dus we doen ons best om het materiaal niet te beschadigen.

Op het eerste gezicht is er sprake van een duidelijk verloop.

Omvang en hoogte nemen af naar de achtermuur toe.

Allereerst hebben we alle drie de borden zo goed mogelijk proberen op te meten.

Bord één kwam uit op 1,44 meter bij 1,44 meter.

Hij hing boven de vloer, de laagste hoek op 0,3 meter hoogte.

Bord twee was 1,13 bij 1,13, proportioneel.

Dat zijn de randen die boven de vloer uitsteken.

De verticale lengte is gemeten aan de kant die vrij boven de vloer hangt.

Die waarde geeft mogelijk niet de ware hoogte van het bord weer.

We konden niet inschatten hoe groot het stuk onder het oppervlak was.

Bord drie had een breedte van 0,66 meter.

De hoogte is niet bekend, aangezien de helft verzonken was...

en we de verticaal niet konden opmeten...

zonder de vloer open te breken, waar we niet toe in staat waren.

De ruimte tussen borden één en twee was 3,47 meter.

Tussen borden twee en drie 3,26 meter.

Alleen de breedte hadden we van alle drie de borden...

dus die hebben we gebruikt.

De verhoudingen waren opeenvolgend 0,785 en 0,584...

dus geen constante vermenigvuldigingsfactor.

De absolute verschillen waren 0,31 en 0,47 meter.

Ook ongelijk, en toenemend in plaats van afnemend, dus geen constant verschil.

De verhouding tussen de afstanden was 3,26 op 3,47.

0,94 zou een zekere regelmatigheid kunnen suggereren...

maar bij zo'n kleine steekproef was niet te zeggen of het op toeval berustte.

Ronald boog zich over de data...

terwijl Naren en ik verder gingen met de inspectie.

We hebben van elk bord een monster genomen. Kanaalplaten van polypropeen.

De inkt leek erop gezeefdrukt te zijn.

Voor zover ik weet, komt dit overeen met standaard winkelborden.

De ophangdraad was van staal.

Kortom, we hebben niets abnormaals kunnen vinden.

Tenminste, niet met het gereedschap dat we bij ons hadden.

Vervolgens hebben we bord twee aan de onderzijde losgesneden van de vloer.

Wat in de vloer achterbleef was een platte doorsnede...

van het resterende materiaal dat nog zichtbaar was in het tapijt en het beton.

Dit materiaal is niet meer te onderscheiden van het beton zelf...

binnen een centimeter van het oppervlak.

Hoe het er daaronder uitziet, konden we niet nagaan met wat er voorhanden was.

De vraag die ons op dat moment bezighield...

was of de drie borden duplicaten waren van dezelfde constructie...

of op zichzelf staande objecten met een identiek ontwerp.

Dat laatste zou betekenen dat de afdruk, de tekstopmaak, de kleur...

reproduceerbaar zijn met een sjabloon, en niet bepaald uniek.

Wat wij al snel vonden waren markeringen die sjabloongebruik niet kon verklaren.

Elk fysiek object accumuleert minuscule imperfecties.

Piepkleine krasjes en oneffenheden op het substraat die ontstaan bij de persing.

We troffen exact dezelfde minuscule imperfecties aan op alle drie de borden.

Ze zijn dus niet gedrukt met hetzelfde sjabloon...

maar zijn duplicaten van hetzelfde fysieke object.

We hadden net alles ingepakt en wilden vertrekken...

toen dr. McCarthy een elektrische zaag uit onze kar pakte...

waarmee hij een deel van de achtermuur wilde uitzagen.

Hij redeneerde dat gezien de gemiddelde ruimte tussen de borden...

het niet ondenkbaar was dat zich een vierde bord...

in of vlak achter de muur bevond.

Ik krijg er geen grip op. Jij? - Ik heb hem bijna...

Ziezo. Pak hem bovenaan vast en laat maar zakken.

Rustig aan. - En laat maar vallen.

Mooi zo.

Ik zie niet echt iets...

Yes. Moet je kijken. Daar. - Wat? Echt?

Dat meen je niet.

Ik zei het. - Geweldig.

Daar heb je hem.

Hij zit helemaal onder de... Hij komt maar net boven het tapijt uit.

Goed, ik zal de...

Aan de kant. Weg. Ik heb de camera nodig. Eens kijken...

Ga nou aan de kant. Ga uit het licht. - Prima, hoor.

Oké, goed...

Deze is een stuk kleiner dan de andere.

Achter op schema. Neem volgende keer een monster.

Geef me vijf minuutjes.

Ik ga geen monster nemen. Ik wil weten of de breedte...

Ja dus.

Hé, moet je zien.

Wat is dat nou weer? - Wat? Wat is wat?

Daar, wat is dat? - Wat?

Pak de lamp. - Oké, doe even...

Wat is het? Ik zie niks. Wat zie je?

Fuck. - Naren, wat is het?

Nee. Nee, nee, nee. - Wat?

Dat is een hand. Het is een hand.

Oké, we zijn al laat, dus laten we gaan. We gaan naar de buitenpost.

We komen wel terug met de anderen, en dan...

Wacht nou, we willen even kijken.

We lopen 20 minuten achter. Oké? We moeten ervandoor.

We brengen onze spullen weg...

en dan komen we terug met vijf, tien, twintig man.

Dit is achterlijk. Dat weet je, hè?

De tijd doet er niet toe. Dit is de moeite waard.

We hebben dit niet geregistreerd.

Je registreert het nu. - Ja, ik film het nu, maar...

Ik zie geen reet.

Wat is dat? Dat is geen...

Allejezus. - Wat? Alles goed?

Gaat het? Wat was dat?

O mijn god. Goed, dat is een...

Goed, oké, het is een etalagepop. - Een etalagepop?

Ja, het is een etalagepop. Het is een etalagepop en een... stuur.

Het stuur van een schip.

Het lijkt wel...

Het voelt hier anders.

Ik begrijp wat je bedoelt. Staan de borden erop?

Meer borden.

Zo op het eerste gezicht lijken ze ongeveer dezelfde proporties te hebben.

Groter dan... Nee, volgens mij is deze kleiner.

Zou het verloop gewoon doorgaan tot aan de muur?

Er hangen hier nog een paar borden.

Wat moet er weg?

Wat gaat er weg? Dat vraag ik me echt af.

Alles, kennelijk.

Deze hebben we eerder gezien. Kapstokken.

Hier staan dozen of...

Dat is kleding of stof, ik weet het niet.

Zijn jullie daar klaar? Daarachter is verder niets meer.

Die kunnen we goed gebruiken.

Zijn dat tuinmeubels? Hier staan wat tuinmeubels en...

Er zijn hier een heleboel nieuwe ruimtes, jongens.

Ja, top.

Ik vind nog steeds dat we terug moeten gaan.

Laten we nog even rondkijken. Dit is makkelijk.

Ik probeer een inventaris bij te houden. Er is meer troep...

Wat is dat voor geluid? Hoor je dat?

Ja, ik hoorde het.

Kom, we gaan kijken. - Dat wil ik niet, als ik eerlijk ben.

Kijk, daarboven is een licht. Zie je dat? Wat is dat?

Het is duidelijk een licht. Weet ik veel.

De weg terug is niet ingewikkeld. - Dat weet ik. Ik denk gewoon niet...

Daar is er nog één.

We moeten hem opmeten. - Wat is dat?

Het formaat wijkt vast af. Dat doen we volgende keer wel.

Ron, wil je bij ons blijven?

Want het is donker en...

Ja, sorry, het is gewoon... Wat is dat geflikker?

Dat komt van een tv.

O mijn god.

Dit wordt steeds beter.

Wat de fuck?

Wat is dat voor geluid?

Wat was dat, verdomme? - Stil.

Kom, jongens, we gaan.

Kwam het van... Het komt van boven.

Voorzichtig.

Is het... Het komt van boven, denk ik. Stil.

Het kan me niet schelen.

Allejezus. Wat de fuck?