Original subtitles

Hallo. -Esteban, fijn u weer te zien.

Zal ik uw jas aannemen? -Ik hou hem liever bij me.

Ik breng u naar uw tafel. Komt u maar.

Hier? -Zal ik helpen?

Deze hou ik liever hier.

Fijn u weer te zien. -Bedankt.

Wat mag het zijn? -Bruiswater met ijs en citroen, graag.

Hallo. -Hoe gaat het?

Prima. -Heeft u gereserveerd?

Op naam van Esteban Martínez, geloof ik.

Zal ik uw jas aannemen? -Ja, een momentje.

Uw tas ook? -Goed.

Ik breng u naar de tafel. Deze kant op, alstublieft.

Hoe gaat het? -Hallo.

Hoe gaat het met je? -Goed.

Wat leuk je te zien. -Vind ik ook.

Mooie plek. -Ja? Het is heel...

Het is lekker rustig.

Ik was hier laatst en het beviel me. -Kom je hier vaak?

Eigenlijk... Ik ben net verhuisd.

Mevrouw. -Hallo.

Welkom. Wilt u iets drinken? -Een biertje, graag.

Bedankt.

Hoe gaat het? -Goed.

Heel goed.

En met jou? -Ook goed.

Goed... -Wat eten we?

De verdinas hier zijn voortreffelijk.

Oké.

De vis lijkt me wel lekker. -Hou je van verdinas?

Ja, ook.

Ik ga dat bestellen. -Prima.

Weten jullie het al? -Ja.

Wat wordt het? -Verdinas?

Verdinas en de tandbaars.

Perfect. -Bedankt.

Is dat genoeg?

Ik denk het wel, ja.

Bedankt.

Je ziet er goed uit. -Nou, bedankt.

Het gaat ook heel goed. Het gaat goed, Emilia.

Jij ook? -Ja, dat heb ik al gezegd.

Kom je net van huis? -Ja.

Werk je elke dag? -Van dinsdag tot zondag.

En ik werk in een bar.

Maar het is oké. Het bevalt me er tot nu toe goed.

Behandelen ze je goed? -Ja.

Dus...

Ik werk daar, en het is oké.

Het gaat goed met me.

Ben je nu twee maanden terug?

Ja, ik ben teruggekomen, omdat...

Ook om persoonlijke redenen.

Ik wilde weg uit New York. Ik wilde daar niet langer blijven.

Ik wil dat mijn kinderen... -Pardon, Esteban.

Helaas zijn de verdinas op. We moeten het voorgerecht veranderen.

De kaart.

Jammer, ze waren heerlijk -Sorry.

Er zijn garnalen... -Erwten?

Wat raad je aan?

De tartaar van ombervis. -Perfect.

Bedankt. -Bedankt.

Waar was ik gebleven? Ja, mijn kinderen. Die zijn gelukkig.

En Alice is...

Als redacteur kan ze overal werken.

Dat wist ik niet. Wat redigeert ze? -Ze redigeert romans.

Ze is... Je moet haar ontmoeten.

Ze is echt belangrijk in mijn leven en mijn ontwikkeling.

En jij, heb je een relatie? -Nee.

Geen relatie.

Ik heb een fijn leven. Maar ik heb geen relatie, wel een huisgenoot.

We zijn al lang vriendinnen. Het gaat goed.

Ben je hier voor de film of wil je dat je kinderen de Spaanse cultuur leren kennen?

Allebei een beetje. Voor de film, want die speelt zich af in Spanje.

Ik moet hier filmen vanwege het onderwerp. Dat vertel ik nog.

Maar ik wilde daar ook weg en ergens heen gaan... Nou ja, hier zijn.

Thuis zijn...

en...

ook dicht bij jou zijn.

Fijn dat je belde om te zeggen dat je kwam.

We hebben elkaar lang niet gezien. -Dertien jaar.

Dat is heel lang. -Heel lang, ja.

En...

Niets.

Je vraagt je vast af waarom ik belde. -Ik ben wel nieuwsgierig, ja.

Luister.

Allereerst...

Wat weet je van het conflict in de Westelijke Sahara?

Daar heb je vast over gehoord. -Is dit een onverwachte overhoring?

Nee, meer een inleiding op het verhaal dat ik wil vertellen.

Het is handig als je wat weet...

van de context. -De Westelijke Sahara?

Nou, Spanje had het gekoloniseerd...

en wij Spanjaarden zijn daar geweest. Ik weet er weinig van.

Na de conferentie van Berlijn kregen ze een gebied toegewezen.

Op een gegeven moment zijn ze vertrokken en hebben die mensen aan hun lot overgelaten.

Kortom, ze zijn in de steek gelaten.

Nu we de context hebben geschetst, vertel ik je over de film.

Oké.

De film heet Desierto.

In deze historische context speelt de film zich af die ik je wil...

voorleggen.

Het is 1932. Spanje is...

een koloniale macht in de Westelijke Sahara. Er is een fort.

Daar zit een Spaans detachement. Bernardo is de luitenant van dat detachement.

Hij komt uit Madrid.

Er ontstaat een band tussen deze luitenant...

en Salek, die herder is en leider van de Sahrawi-stam vlak bij het fort.

Ze leren elkaar kennen en er ontstaat een mooie band tussen hen.

Dan duikt Gabriela op.

Gabriela is dertig jaar.

Ze weet sinds haar 20e dat ze onvruchtbaar is.

Ze heeft Bernardo ontmoet op een feestje in een militaire academie...

en zes maanden later zijn ze getrouwd.

Dit is zijn tweede huwelijk.

Gabriela ziet het als een kans om te ontsnappen...

aan die verstikkende sfeer in Madrid...

en op avontuur te gaan in de woestijn en zich te ontplooien...

als vrouw, onder andere.

Trouwens, ken je Comet?

Comet? De acteur? -Ja.

Niet persoonlijk.

Hij speelt Bernardo, de Spaanse luitenant...

en de man van jouw personage, Gabriela, als je de rol wilt.

Hij is geweldig. -Ja, hij is heel goed.

Dan heb je kapitein Moraza en zijn vrouw Mercedes...

gespeeld door Bárbara Luque en Raúl Oyarzún.

Goed genoeg voor je? -Wat een cast.

Inderdaad. Het is een verhaal...

over verraad, over verlating.

Het is een liefdesverhaal.

Een verhaal over mensen die elkaar niet in de ogen kunnen kijken.

We filmen op Fuerteventura. In de Westelijke Sahara is het onmogelijk.

Sorry, ik ben een beetje...

in de war.

Het overvalt me dat je me dit zomaar voorstelt.

Een glas rode wijn, alsjeblieft.

Luister...

Laat ik...

zeggen... Jemig, wat pittig.

Het is niet pittig. -Jawel. Laat maar.

Het valt wel mee, hoor. -Luister...

Ik heb veel werk van je bekeken.

Je series, je films... -Serieus?

Natuurlijk.

Archivos secretos, bijvoorbeeld.

Daarin speelde je een politieagente.

Ik vel geen oordeel over de series of films, daar gaat het nu niet om.

Wat ik wil zeggen...

Ik vind je aanpak heel interessant.

En zeker in die serie is het moeilijk om te schitteren, omdat hij zo slecht is.

Iedereen doet zijn best, maar als de teksten zo ingewikkeld zijn...

zo gekunsteld, middelmatig...

vaag en onnauwkeurig en iedereen praat hetzelfde...

om dan een sprankje licht te vinden een sprankje waarheid, een sprankje...

van het onvoorspelbare, lijkt me erg moeilijk.

Dat lukt jou vaak wel en...

Echt, daar zou ik niet over liegen.

Nee, het is oké. -Ik meen het.

Het is heel...

Het is ook logisch, gezien je achtergrond.

Als dochter van een actrice en een regisseur.

Er zit iets in je DNA dat werkt...

dat alert is en begrijpt.

Ik heb jammer genoeg nog niet de kans gekregen...

om echt te laten zien wat ik in huis heb.

Lichte kost genoeg, maar niet...

Ik heb wel gewerkt en natuurlijk dingen gedaan, maar ik ben er niet trots op.

Helaas heb ik nog nooit een personage gekregen dat een ontwikkeling doormaakt

of een personage uitgewerkt...

met tegenstrijdigheden en een eigen identiteit...

Ik probeer het... Als ik een rol krijg, ga ik er helemaal voor.

Doe je audities? Je hebt weinig gedaan.

Best veel.

Best veel wat? -Audities.

Dus...

Dus deze film wil ik graag maken.

En dat ga ik ook doen.

Het zou geweldig zijn als je de rol van Gabriela accepteert.

Ik denk dat je het uitstekend zult doen en ik geloof dat ik je kan helpen.

Dat wil ik ook graag, omdat ik je niet heb geholpen.

Ik bedoel...

Het zou fijn zijn als ik je kon helpen.

Maar als je ja zegt...

zal ik hard en net zo veeleisend voor je zijn als voor de rest.

Dat dacht ik al. -Dus niet mis.

Ik had niet anders verwacht.

Ik weet wat je in je mars hebt.

Ik wilde je één ding vragen.

Weet de crew...

dat je mijn vader bent? Wat weten ze?

Ze weten wat ze moeten weten. Maar het zal geen probleem zijn.

Voor mij misschien wel.

Daar hoef je je niet druk om te maken.

Ik help jou, mijn dochter, maar...

dat betekent niet dat ik niet voor de beste actrice voor deze rol kies.

Ik wil jou voor de rol en daarnaast ben je mijn dochter.

Mensen hebben altijd hun mening klaar. Sommigen zullen inderdaad denken...

dat ik je voortrek. Maar wat kan ons dat schelen?

Het belangrijkste is dat we ons op het werk concentreren.

We doen het stapje voor stapje...

en alles zal in elkaar passen en op zijn plek vallen.

Ik ben je echt heel dankbaar.

Maar ik wil er even over nadenken.

Je begrijpt wel dat dit me verrast. Ik heb je heel lang niet gezien.

Het gaat goed met me nu, maar ik wil erover nadenken.

Het klinkt super, maar het moet even bezinken.

Ben je uitgegeten?

Eet het niet op als het pittig is. -Ach...

Weet je waar ik aan moet denken? Aan onze lunch.

Op Formentera.

Ik zag je zo eten en dacht eraan.

Het was toch leuk toen?

Ik vond je rijst niet lekker.

Die was niet goed gelukt.

Ik vond het echt niet lekker. -Ik was niet in staat om te koken toen.

Maar ik heb het geprobeerd.

Hoe gaat het met Charo?

Goed. Heel goed.

Gelukkig.

Ga je nog naar de film? Zeg alsjeblieft ja.

Natuurlijk. -Veel mensen gaan niet meer. Helaas.

Jij gaat toch ook nog steeds.

We kunnen een keer samen gaan. Lijkt je dat wat?

Voor mij...

is naar de film gaan met jou een van de herinneringen...

van de weinig mooie herinneringen die ik heb.

Prachtig.

Wat? -Niets.

Jawel. Ik zie het. Heb ik je gekwetst?

Ik ben blij dat je het zo ziet.

Jij niet dan?

Ik denk dat we ons die tijd anders herinneren.

Maar dat is normaal.

Eet je het niet op? -Ik heb geen honger meer.

We kunnen niet verder praten als er onduidelijkheden zijn.

Je reactie verbaast me.

Het is geleuter. Je praat over mooie herinneringen aan ons in de bios.

Kennelijk heb ik die niet, meer niet.

Je herinnert het je toch wel?

Wat? -Kill Bill 2.

Kill Bill 2? -Misschien weet je het niet meer.

Jawel. -Je kwam dronken en high binnen.

Pardon? High?

Je maakte ruzie met jongens voor ons.

Wat zeg je? -Je ging knokken en we zijn eruit gegooid.

Weet je dat niet meer?

We liepen de Roxy uit en zouden samen gaan eten, maar je moest weg.

Je gaf me 50 euro voor de taxi.

Ik ben naar huis gelopen om de tijd te doden...

zodat ik mama kon zeggen dat we samen hadden gegeten...

en zij me niet zou verwijten dat ik je had willen zien.

Ik heb je gedekt.

Ben je klaar?

Wat wil je dat ik zeg? -Niets.

Je verwijt me dat... -Ik verwijt je niets.

Je wilde dat ik het vertelde, ik verwijt je niets.

Het klopt dat we naar Kill Bill 2 zijn geweest en dat ik naar een vriend moest...

omdat het anders verkeerd met hem zou aflopen. Ik moest erheen.

Ik kwam terug en jij zat in de bioscoop.

Ik heb je in een taxi gezet en die heeft je bij je moeder afgezet.

Ja, ja.

Ik was niet high of dronken en ik heb niemand geslagen.

Bovendien was het in de Palafox. -Nee, in de Roxy.

Het was in de Roxy. Ik durfde er niet meer heen omdat ik me schaamde.

Mijn god.

Hoe oud was je? 13 jaar? 12 jaar? Wat wist jij van high zijn?

Dat heb ik later ontdekt.

Dat hebben ze je wijsgemaakt. -Nou moet je ophouden.

Ik weet niet. -Nou moet je echt ophouden. Hoor je me?

Godverdomme.

Ik ken iemand...

die graag dingen uit haar duim zuigt. -Kappen nou.

Hoe kom je erbij?

Zo is het werkelijk gegaan.

Zo herinner ik het me.

Het is niet waar. Emilia, dat kan niet.

Dat is nooit gebeurd. Dat is je verteld.

Laten we erover ophouden.

Zo was het niet.

Dat hebben ze je wijsgemaakt. -Ik ga roken.

Pardon.

We zouden graag een selfie met u maken.

Oké. -Als het kan.

Met jou?

Zeg maar gewoon je, hoor.

Ik houd hem aan, ik heb het koud. -Oké.

Sorry.

Sorry, ik wilde niet...

Zal ik het laten opwarmen? -Nee.

Sorry, dit was niet de bedoeling.

Geeft niet, ik begrijp het.

Gaat het? -Ja.

THE BELOVED

Nu heb je niet gegeten. -Geeft niet, ik eet thuis wel.

Heb je tijd om te eten op het vliegveld?

Ik kijk wel. -Heb je een broodje mee?

Ik zie wel, mam. -Anders eet je daar wat.

Vertel me vanavond als ik je bel hoe het hotel is.

Sorry, bel jij me maar als je tijd hebt.

We zien wel. -Ja, natuurlijk.

Meen je dat echt? -Ja.

Dat had ik niet moeten zeggen.

Ook al mag ik het script niet lezen en je bellen.

Ik wist dat je dat zou zeggen. -O ja?

Ik ben voorspelbaar geworden. -Dat zeker.

Je moet er hier af.

Volgens mij niet. -Jawel. Je bent blind, mama.

Wanneer krijg je je bril?

Als je terugkomt, heb ik 'm.

Hier moet ik er af.

Pas goed op jezelf.

Water, alsjeblieft.

Stap in.

Rijden.

Opgelet, ze komen eraan. Concentratie. Dit wordt de goede.

Figuranten, niet in de camera kijken.

10. Het aftellen.

9, 8, 7...

Een. Daar gaan we.

Verdomme.

Kapitein, wat denkt u? -Hij is Frans.

Wat is er gebeurd? -Hij is hierheen gebracht.

Het vliegtuig was in Los Lobos. -Spaans gebied.

In Spaans gebied. -Ja, dat zei je.

De keel doorgesneden? -Zo troffen we hem aan.

We moeten hem meenemen... -Wat... Verdorie.

Eindmark. -Sorry.

Maak je geen zorgen.

Stilte, we filmen nog. Eindmark.

11 op 3, eerste. -We zijn gestopt, bedankt.

Hoeft niet, bedankt.

Ja, bedankt.

Bedankt, Miguel.

Het is goed, alleen een technisch detail.

Als Bernardo zich omdraait naar jullie, kijkt hij eerst naar Mercedes...

dan zegt zij haar tekst en dan gaan we naar jou. Zeg je tekst iets later.

Ik wachtte iets te lang.

Nee, ik pas me aan. -Ik kan wel wachten.

Nee, het gaat om het scherpstellen.

Bernardo loopt naar Salek, hoort het nieuws, draait zich om...

naar Mercedes, we stellen scherp op haar en dan daarna op jou.

Nee, zeg de tekst wanneer je wilt.

Malena, kom even. Een seconde.

Zij begint gewoon, ook al is ze niet scherp, en dan stellen wij scherp op haar.

Dat is niet nodig. -Jawel.

Pablo, opnieuw.

Een detail.

Als je aankomt, ook al ben je onscherp. kijk naar de Sahrawi-vrouwen...

naar hun elegantie, kleding, accessoires. Gabriela is onder de indruk.

Ondanks het lijk? -Ja.

Gabriela let op alles.

Op alles. Een beetje zoals jij.

Pablo. Nee, de andere. -Ja?

Hoe gaat het? -Slecht.

Maar Nico gaat een uur extra vragen. -Bedankt.

Qua camera was het goed. -Ja.

Emilia. -Wat? Ja, ik kom.

Hallo. Hoe gaat het, lieverd?

Goed?

Eigenlijk bel ik je niet. Ik wil je niet storen.

Maar...

weet dat ik er ben.

Als je me nodig hebt, ben ik er. Hopelijk spreken we elkaar snel.

Oké, knuffel.

Ik hoop dat alles goed gaat, maar dat zal wel.

Je doet het vast heel goed.

Ga door.

Oké. -Ga door.

Is het goed? Dit is erg zwaar.

Ga door.

Houd het goed vast.

Op drie...

trekken we.

Eén, twee... -Jij trekt niet.

En drie. -Zo?

Ben ik sterk of niet? -Trek.

Kom op.

Cut.

Het is niks, het gaat wel.

Maak je geen zorgen.

De boten nu meteen naar de haven.

Pablo.

De touwen moeten strakker staan.

Jacob, het moet stabieler zijn.

We hadden het zo afgesproken.

In de jaren 30 gedroeg een man zich niet zo.

We hebben er in Madrid over gesproken, toch?

Ik herinner me alles, in voor- en tegenspoed.

We moeten er nog eens over praten. -Niet hier.

Water. -Emilia, blijf even.

Het is belangrijk. -Ik luister.

Ook al weet je het al, luister. -Ja.

Zal ik het met gebaren zeggen? -Hoezo?

Met gebaren, zodat ze niet de hele tijd lachen.

Dat lijkt me beter. -Vind ik niet.

Ze moeten niet zo aan elkaar zitten, dat is stom.

Kunnen we het doen zoals afgesproken?

Bernardo is geen prater. -Zeik niet zo.

Ik heb naar je geluisterd. Iedereen wacht. Kom op nou.

Oké. -Alsjeblieft. Bedankt.

Oké? -Duidelijk.

We gaan verder.

Opgelet, we doen er nog een. Vanaf het begin.

Als ik kan helpen, zeg je het maar.

Het is koud.

Geef me twee minuten.

Wil je iets? -Nee, dank je.

Goed. Zeg op.

Ik zie het niet.

Ik zie het gewoon niet.

Wat vind je er niet goed aan, Marina?

In het script was de scène heel sterk. Ik weet niet of dat nu zo overkomt.

Wees wat preciezer.

Wat vind je van haar?

Wat vind jij van haar?

Vind je haar niet goed?

Er mist iets.

Intensiteit, misschien. Of zelfvertrouwen.

Ik vind haar wel goed. Ze is pas een week bezig.

Wat ze doet, is niet eenvoudig. Het komt wel goed.

Bovendien is het nu te laat. We draaien al twee weken.

Ik zal zo snel mogelijk de rushes bekijken.

Het komt goed met haar.

Vertrouw me.

Je weet dat ik je altijd vertrouw.

Oké, bedankt.

Hoe gaat het met je moeder?

We gaan het geluid testen. Zeg eens iets.

Ik? Hallo. Hoe gaat het? 1, 2, 3.

Goed. -Oké. Een momentje.

Goed, we beginnen.

Esteban. Eindelijk weer in Spanje, weer thuis.

Had je het gevoel dat je dit moest doen, wilde je terugkeren?

Het moest niet, maar het verhaal dat we vertellen...

speelt zich af in een Spaanse kolonie. De film gaat over Spanje...

dus was het logisch om hem hier te draaien en te coproduceren.

Maar je hebt nu een huis in Madrid. Dus volgens mij wil je hier blijven.

Wat voor ontvangst verwacht je?

Je films zijn hier altijd goed ontvangen, de recensies zijn uitstekend...

maar men ziet je als het enfant terrible dat is vertrokken.

Hoe een film wordt ontvangen, hangt van de film af.

Ik ben nog aan het filmen, dus afwachten.

Toen je vertrok, had je een nogal controversieel imago.

Dat kan meespelen, ook al is het lang geleden.

Dat is al besproken.

Er is me gevraagd om... -Bedankt. Volgende vraag.

Goed, Desierto dan. -Oké.

Emilia Vera, je dochter, speelt een rol in de film.

We wisten niet dat je een dochter had, noch dat ze actrice was.

Wat is de vraag? -Hoe kwam Emilia in de picture?

Was dat jouw idee?

Was er een casting?

Emilia speelt in de film vanwege haar kwaliteiten.

We wisten niet dat ze je dochter was.

Dat is jouw zaak, wat je wel of niet hoort te weten.

En wat jij vertelt, bepalen wij niet.

Is dit jouw insteek?

Hoe is het om met je dochter te werken?

Hij heeft twee Oscars gewonnen. Gaan we het over Desierto hebben...

of is dit voor een roddelblad?

Sorry, maar de distributeur blijft bellen. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen.

Ze willen je audiocommentaar van Siroco.

Esteban, hoe gaat het?

Ik zou je...

de muziek van het hoofdthema sturen...

maar ik ben nog bezig met de compositie...

en ik loop vast.

Ik denk wel goed op weg te zijn.

Als alles goed gaat, stuur ik je...

een paar eerste ideeën volgende week.

Misschien aan het einde van de week.

Hoi, Olivier. Hoe gaat het? Stuur het me zodra het af is. Bedankt.

Hé. Ik geloof dat ik je zie. Kan dat?

Sorry? -Kijk naar de overkant.

Zie je een arm zwaaien?

O ja, ik zie je.

Hoe gaat het? Tevreden?

Goed. Ik ben doodop, maar het gaat wel.

Logisch, het is je eerste opnameweek.

Morgen ga ik eten met de acteurs.

Zin om mee te gaan?

Morgen?

Ja. Het was vorige week heel gezellig.

Het is goed voor de teambuilding en zo.

Wat vind je ervan?

's Avonds ben ik kapot.

Ja.

Morgen praten we verder. We zien elkaar op de set.

Rust maar uit. -Tot morgen. Ciao.

De VS steunen jullie. Dit gesprek heeft geen zin.

En Frankrijk. Het boeit niemand. -Niemand?

Nee, anders was de Westelijke Sahara al onafhankelijk. Er is fosfaat, gas...

Iedereen heeft een mening en ondertussen crepeer je.

Je lost het niet op met mijn buurman te bezetten die ook verhongert.

Dat is demagogie, ze waren toch niet uitgehongerd?

Heb je hun toestand gezien? -Wat een onzin.

Laat maar. -Nee, zeg het maar.

De schaal van medelijden. -Wat?

Marokkanen vind je zielig, maar de Sahrawi’s zieliger.

Juist en ze verdienen geen medelijden, want zij hebben de wapens opgepakt.

Ze zijn ook wanhopig.

Dus we beginnen weer een wereldoorlog?

Vind je de verhouding eerlijk tussen Marokko en de Westelijke Sahara?

Hadden de Sahrawi's het beter met jullie? -Misschien hadden ze het alleen beter.

Alleen en zonder stromend water? -Misschien wel. Heb je het ze gevraagd?

Je had een Sahrawi-acteur moeten nemen.

Dat wilde ik ook, maar je auditie was zo goed.

En die pruik staat je goed. -Dat is nou sexappeal.

Esteban...

Een vraag.

Een persoonlijke.

Zeg maar.

Waarom de Westelijke Sahara?

Wat het onderwerp van een film ook is, er zit altijd een persoonlijk element in.

Ik weet niet. Soms vind je het onderwerp als de film af is.

Wat is er persoonlijk aan vier Spanjaarden in een uithoek van de wereld?

En een Sahrawi-herder. -Precies.

Waar zou jij een film over willen maken?

Dat staat buiten kijf. -Wat dan?

Mijn onderwerp zou het belang van nederigheid zijn.

Van jouw nederigheid. En jij?

Hetzelfde. -Nederigheid, natuurlijk.

En jij?

Daar moet ik over nadenken.

Nou over hoe moeilijk...

het leven is. -Mijn God.

Wat boeit jou dat?

Nee. -Jawel.

Ze zijn vrienden, maar hij zegt het niet.

We praten nog zelden met elkaar. Vertel het maar.

Volgens mij is het erger dan we denken. -Ja.

Jullie hadden ruzie en jij sloeg hem een bloedneus.

Zo simpel was het, hè? -Is het waar of niet?

Je greep hem vast en...

Hoe?

Dat had ik gehoord.

Onzin. Wie heeft je dat verteld?

Is het niet waar? -Nee, hij greep mij vast.

Hij greep mij als eerste vast.

En daarna is er gebeurd wat er gebeurd is.

Dat had ik al verteld.

En je ging gewoon door met filmen?

Natuurlijk, we waren al in de vierde week.

Hij had een opgezwollen gezicht en leek net Elephant Man.

Urenlang bij de make-up, we negeerden elkaar.

Laurette, de regieassistente, was onze redding...

omdat we niet met elkaar praatten. Zij was de bemiddelaar.

Ik zei: Zeg hem zijn tekst te zeggen en uit beeld te gaan.

En zij: Hij zegt het niet en gaat niet uit beeld.

En zo ging het. Botsende ego's. Maar we hebben de film afgemaakt.

En hoe.

De film is geweldig.

En hij is fantastisch.

Dankzij Laurette.

Daarna sprak ze opeens niet meer met me.

'Opeens'?

Dat meen je niet.

Het ging niet goed met me in die tijd.

Maar een kopstoot...

Bij de grootste acteur van Frankrijk.

Je moet weten dat die man een echte klootzak was.

Hij was onbeschoft, vooral tegen zijn assistente.

Hij kwam te laat op de set, soms dronken.

Hij greep me een keer vast, begon te schreeuwen, kwijlde me onder...

en ik moest hem van me afduwen.

Geloof je me niet?

Jawel, natuurlijk.

Jammer dat Emilia er niet is die wist vast ook nog wel mooie verhalen.

Wat heeft ze? -Ze is vast doodmoe.

Nee, ze is gefocust op de opname.

Ze is geweldig.

Harde werker, goede actrice. -Ja.

Trouwens, is Vera de naam... -De naam van haar moeder.

Wie wil er koffie? -Sorry.

Hallo. Ik ben Esteban Martínez, scenarioschrijver en regisseur.

Vanwege de 30e verjaardag van de release van onze eerste film...

werd mij gevraagd het audiocommentaar te maken voor de Blu-ray.

De film had weinig succes.

Daarom ben ik erg blij...

dat hij een tweede leven krijgt.

Daarom kijk ik deze beelden terug en neem je mee op deze reis.

Ik put uit mijn herinneringen...

en probeer niet...

in nostalgie te vervallen.

Twee flessen bruiswater en ijsblokjes.

Natuurlijk. -Bedankt.

Ik ga kijken of er nog is.

Alles ging goed, alleen heette hij Gustavo.

De arme man.

Maar plotseling...

Goed, Gustavo en ik zijn een maand samen...

als ik opeens geld mis.

Ik besluit hem te testen en leg 50 euro in de hal.

We gaan slapen en de volgende dag: geld weg. Dus ik denk...

Pas op. -Gustavo, pas op.

Collega’s raden me aan erover te praten.

Maar ik ben bang hem vals te beschuldigen.

Dus ik, heel ongemakkelijk: 'Gustavo, vat het niet verkeerd op...

maar er verdwijnt geld.' Gustavo: 'Het spijt me echt...

dat gebeurt bij al mijn vriendinnen.

Ik slaapwandel.'

En ik: 'Sorry, je bent een slaapwandelaar en kleptomaan, rotzak.'

Eerlijk. -Dus ik leg Monopolygeld neer.

Die nacht slaap ik en hoor ik...

Je schrok.

Dus ik ben doodsbang en denk aan een inbraak.

In paniek sta ik op, naakt, kan mij het schelen, ren door het appartement...

en zie Gustavo in de hal...

Hij sloeg alles kapot. Ik vraag hem of het wel gaat.

En die vent... -Heb je hem wakker gemaakt?

Wacht. Ik zeg: 'Gustavo...'

Wacht. En die vent...

Ik zeg: 'Gustavo, kom naar bed.'

Dus ik pak hem vast en neem hem mee naar bed.

Hij: 'Waar gaan we heen?' En ik: 'De straat op, als je niet kalmeert.'

We gaan weer slapen en de volgende dag vraag ik: 'Leg eens uit?'

Hij: 'Als ik slaapwandel, besef ik niets.

Maar als je Monopolygeld neerlegt, snap ik wel dat het vals geld is.'

Ik heb hem naakt de deur uitgezet: 'Je bent leuk, maar bedankt.'

Die Gustavo. -Met zo'n gast kom je nergens.

Wie is dat? -Dat vertel ik je niet.

Hij heeft flink aan haar verdiend.

Hoi, mam. Hoe gaat het? Met mij gaat het goed.

Sorry dat ik nu pas bel.

Ik was gefocust op de opnames en heb de telefoon een beetje genegeerd.

Ik ben blij...

gelukkig dat ik dingen mag filmen die ik leuk vind.

Het doet me goed om te werken...

en hier te zijn.

Met Esteban gaat het goed. Maak je geen zorgen. Het gaat goed.

Het is gek. Hij is anders maar het gaat goed.

Hij doet zijn ding, ik het mijne.

Het is grappig om hem te zien werken...

en vooral om te zien hoe hij met mensen omgaat.

Het is vreemd, maar het gaat goed.

Mama vraagt of je komt eten.

Ik kom eraan.

Zo.

Cut.

Cut. -Camera gestopt.

Hij is niet helemaal scherp. -Dat zag ik.

Ga iets eerder staan.

Eerder? -Ja.

Oké. -We gaan door.

Raúl, kun je naar het raam gaan?

We passen de scherpstelling aan. Daarna zijn we klaar om te filmen.

Perfect, bedankt. -Bedankt, Malena.

Daar gaan we, let op.

Hoi.

Gaat het? Stoor ik?

Stilte, alsjeblieft. We gaan filmen.

Hallo. Gaat het?

Camera.

Geluid loopt. -Hoe laat eten we?

71 op 1, derde. -Mark.

In beeld? Rond 14.00 uur max.

Actie.

Mama vraagt of je komt eten. -Ik kom eraan.

Zo.

Cut. Raúl. -We zijn gestopt.

Nog een keer vanaf het begin.

Als je naar je dochter kijkt, krijg je het gevoel dat je hier weg moet...

dat je wilt vluchten. Alsof je hier stikt.

Wacht even. Hé. -Wat is er?

Wat is er? -Niets.

Hoe gaat het met je? Eet je goed, rust je genoeg?

We gaan verder. -Ja.

Wat kijk je? -Niets.

Wat doe je dit weekend?

Geen idee. De crew organiseert een etentje, maar ik heb nog niets besloten.

Mijn gezin komt.

Ik zou het leuk vinden om af te spreken zodat je ze leert kennen.

Samen koffiedrinken of zo.

Alice wil je graag ontmoeten en ik zou het erg leuk vinden.

Kan ik erop terugkomen?

Natuurlijk. Doe dat nog eens.

Ja... -Dit?

Ja. -Wat?

Ik wil dat je dat soort dingen doet in de film.

We hebben besproken dat historische films vaak stijfjes zijn.

Alles is stijf, houterig.

Inderdaad. -Bijvoorbeeld:

'Edelachtbare, de burgemeester is gearriveerd.'

Dat is toch belachelijk?

Dat soort dingen...

de borst vooruit, houterige bewegingen. 'De burgemeester is gearriveerd.'

Dat wil ik dus niet zien. -Helemaal duidelijk.

Dit soort gebaren maakt het authentieker, natuurlijker.

Heel goed.

Dus niet dat stijve 'edelachtbare'. -Perfect.

Laat je het me weten zodra je kunt?

Als je het weet. Bedankt.

Bedankt, Miguel. -Alles goed?

Mag hij wat harder?

Ik ga op zoek

Naar alles wat ik wil

Ik breek alles af

Fantastisch nummer.

Mijn huis en begin opnieuw

Ze hebben zich allemaal al verstopt

Onder de eeuwige nacht

Ik weet dat de kosmos

Iedereen gelijk behandelt

Geef me iets deze nacht

Deze nacht is speciaal

Ik zal dwalen door je huis

In het donker

Geboren: 1 maart 1969 (56 jaar) Madrid

Partner: Alice Akerblom

Kinderen: Albert Martínez, Paul Martínez

Oscar voor beste buitenlandse film

Martínez filmt na 15 jaar weer in Spanje

César Comet, Bárbara Luque en Raúl Oyarzún in de hoofdrol in Desierto.

De Franse filmwereld verdedigt Martínez: 'Dit vak is al ingewikkeld genoeg'

Martínez: 'Mijn dochter Emilia speelt in de film vanwege haar kwaliteiten.'

Wat die gast doet... Hoe zal ik het zeggen...

Hij loopt met z'n lul te zwaaien. Serieus. Iets anders kan ik er niet van maken.

Horen jullie ons? -Is niet nodig.

We zeggen alleen maar goede dingen. Kom erbij.

Zo.

Ik kom eraan, zeikerd.

Wanneer wist jij het?

Ik weet het niet meer precies.

Misschien toen je hem een Oscar zag winnen?

Dat speelde vast mee, maar dat was niet het moment.

Maar vind je acteren leuk? -Ja.

Hoezo? -Ik weet niet.

Het lijkt alsof je er geen lol in hebt.

Vind je?

Dat is niet zo. Ik weet het niet.

Heb ik je beledigd? -Nee, hoor.

Luister. Ik zet hem niet op een voetstuk...

maar hij is de beste levende regisseur.

Hij heeft een meesterwerk gemaakt, Siroco, zijn eerste.

Zijn eerste vijf films. Inquilino is geweldig.

Inquilino is super.

Zijn beste is Siroco. -Die heb je niet eens gezien.

Ja, dat heeft hij gezegd.

Sorry, hoor, maar Siroco is niet de beste.

Kom nou, hij is speciaal.

Hoe hij gedraaid is, zoals ze leven, je vader en company.

Het was best een heftige tijd. -Zei je nou heftig?

Meer of minder heftig dan jij?

Oké, Emilia.

Ze waren zelfingenomen.

Maradona wordt de hele tijd God genoemd, uiteindelijk ga je dat geloven.

En dus kan hij alles maken? -Nee.

Malena, Maradona heeft heel wat mensen belazerd.

Emilia.

Wat ik wil zeggen, is dat je vader als mens en als regisseur rustiger is geworden.

Precies. Ik was wel een beetje bang vanwege zijn reputatie, maar het valt mee.

Wat wil je?

Je vader is de allerbeste.

Maar we weten allemaal...

dat hij vroeger een kort lontje had en op de vuist ging met mensen.

Wat? -Hij heeft gevochten met een DoP.

Hoe weet je dat? -Internet.

Kom nou. -Iedereen weet het.

Ja, maar dat was een andere tijd.

Voor mij is hij een topper.

De scène dat ze met z'n drieën dansen: ge-weldig.

Die actrice is te gek.

Ja, ik werd op slag verliefd op haar.

Die actrice en de rest ook waren amateurs, hè.

Ik ga even roken.

Koud, hè?

Alles oké?

Ik hou van deze wind.

De actrice uit Siroco waar ze over spraken...

is mijn moeder. -Ja, hoor.

Ik zweer het.

Serieus? -Kijk maar.

Kijk.

Hier zijn we met z'n drieën. Dat ben ik.

Is ze dan actrice? -Niet meer.

Ze stopte toen ze alleen voor mij moest zorgen en ging voor de overheid werken.

Mijn moeder is geweldig.

Dat was tijdens de opnames van Siroco.

Cool.

Ik las dat dat de belangrijkste opnames van zijn leven waren. Snap ik wel.

Voor hem, ja. Voor mijn moeder was het een hel. Hij dreef ze tot waanzin.

Vlak daarna gingen ze uit elkaar.

Toen verdween hij.

Hoe bedoel je? -Ik heb hem nooit meer gezien.

Ik leerde hem eigenlijk pas kennen toen ik 9 was.

Dat was de eerste keer dat ik een tijdje samen met hem was.

Paul, wat heb je opgeschept? Wat veel chocola.

Eet ook de sinaasappel, alsjeblieft.

Ik denk aan van alles en nog wat.

Wat is mijn lievelingsgetal tussen 5 en 10?

Weet ik niet. -Weet je het niet?

Hé, Esteban, hierbij een opzet voor de muziek...

die we met het orkest willen opnemen. Ik hoop dat je het mooi vindt.

Wacht even, schatje.

Kun je tot daar tellen?

Papa.

Een glas rode wijn, alsjeblieft. -Een ogenblik.

Ze zijn zo schattig.

Die is geweldig.

Pas op. Je ijsje lekt.

Welke vind je het leukst? -Die.

Die is zo schattig. -Daar is ze. Kom.

Hoe gaat het? -Emilia, Alice.

Leuk je te ontmoeten. -Insgelijks.

Nee, bedankt. Dit is Al.

En Paul.

Wat zijn jullie blond.

Ze lijken helemaal niet op jou.

Ik lijk meer op jou.

Toch? -Jawel.

Citroen is mijn lievelingssmaak.

De mijne ook. -Een hapje?

Nee. Een andere keer.

Wist je dat? -Wat?

Dat ik citroen het lekkerst vond?

En? Is het lekker, Paul?

Je vader, op het werk, zegt hij steeds:

Pablo...

Pablo... Paul, dat is Pablo, toch?

'Pablo, ik moet filmen.'

Laat maar. -Waar ben je geweest?

Ik was iets gaan drinken. Hoezo?

Emilia, ga je mee wandelen?

Ja, natuurlijk.

Hoe gaat het met de opnames?

Steeds beter. -Geweldig. Je bent vast blij.

Min of meer.

Hoezo?

Er zijn belangrijkere zaken dan film.

Dat is waar.

Je kunt niet verwachten dat films alles oplossen.

Geeft niet.

Slapen ze?

Hebben ze iets gezegd?

Nee, ze zijn nog klein.

Je deed vast ook stomme dingen toen je jong was.

Maar ik haatte mijn vader.

Mijn wekker is niet afgegaan. -Ze moeten nog beginnen.

Dit is me nog nooit overkomen. -Maak je niet druk.

Pablo, we zijn er. Emilia komt eraan.

Haal je koffie voor me? -Zwart met suiker?

Ja.

Emilia is er.

Sorry. -Geeft niet. Ze zijn aan het opbouwen.

Goedemorgen. Heb je je verslapen? Laat geworden gisteren?

Zijn jullie aan het repeteren? -De volgende scène. Rustig maar.

Laten we de tafel zo? -Ja, dat is goed.

Sorry, Pablo.

Geeft niet. Heb je iets nodig? -Kan iemand mijn jas aannemen?

Geef maar. Ik regel het wel.

Het wordt asymmetrisch. -Dat is beter. Zet 'm daar.

Zo. Veel beter. -Pablo.

Hoe kom ik in de scène? -Je bent in de keuken zoals gezegd.

En Miguel geeft je het teken. -Super. Bedankt.

Gaat het?

Niemand kwam voetbal kijken. -Ik was er.

Wat? -Zeg hem waar hij was.

Hij danste... Die dans uit jouw dorp.

De txalaparta. -De aurresku.

De aurresku. De txalaparta, onzin.

Hoi, Emilia. -Zeg, die e-mail die Nico heeft gestuurd:

'We hebben klachten gekregen over lawaai. Vergeet niet dat dit een familiehotel is.

Vanaf 23 uur moet het stil zijn.'

In het weekend doe ik mijn oefeningen, repeteer mijn tekst...

en lees ik net als Pedro, die dol is op lezen.

Het moet vast erg vermoeiend zijn om altijd in de schijnwerpers te staan.

Zullen we weer? -We gaan filmen.

Ik warm mijn stem op.

Ik wil je laten zien wat we vandaag hebben gedaan.

Dit is een heel lastige scène. Stilte graag.

Ik wil jullie focus.

Hoe gaat het? -Goed.

We hebben weinig gerepeteerd, maar zijn jullie oké met de tekst?

Goed. -Geen problemen?

Zullen we dan gaan draaien? Ik wil wat dingen proberen.

Prima. -Goed. Allereerst.

Voor Salek en zijn familie is het belangrijk om die familie te overtuigen.

Bernardo en Gabriela moeten weten of hij niet liegt.

Dat hopen ze, maar ze twijfelen. Oké?

Daar beginnen we mee. Draai de stoelen een slag.

Kom op, jongens. -Kom op.

We gaan draaien.

Alleen dingen aanpassen als dat nodig is.

En in stilte. Alsjeblieft, stilte.

Bilal, de koffie is een beetje heet. Voorzichtig.

Oké. Bedankt.

Hier.

Kom iets naar voren.

Zo. Bedankt.

Set leeg, we gaan filmen.

Camera.

Ik zei 'camera'. -Geluid loopt.

41 op 1, eerste.

Mark.

In beeld?

In beeld.

En actie.

Wat? Tevreden?

Ja, heel erg. -Geweldig.

Deze opname is prachtig. Je doet het heel goed.

Heel goed. -Raar, zonder geluid.

Ja, maar zo zie je het ritme van de scène beter...

de camerabeweging en het acteerwerk.

In deze opname...

gebeurt er iets in je en...

Ik weet niet precies wat, maar ik denk, Emilia...

dat je met niets anders bezig was. Snap je?

Hoe voelde je je op dat moment?

Wat voelde je?

Ik was kalm, op mijn gemak, ontspannen.

Kalm, op je gemak, ontspannen. Zie je?

Inderdaad. -Alles zit erin.

Alles. Ik geloof dat het Liv Ullmann was, die zei:

'Hoe dichterbij de camera, hoe meer je jezelf moet zijn'

Iedereen heeft een masker. Professioneel, emotioneel... Allerlei soorten.

In jouw geval, denk ik...

de pleasende collega...

de onzekere actrice, natuurlijk, logisch...

de strijdlustige vrouw...

de boze dochter.

Het belangrijkste...

is dat dat allemaal...

niet aanwezig is.

Dan komt het personage tevoorschijn. Zonder jouw ervaringen. Snap je?

Want die belemmeren het personage.

Ik snap het. Of het gaat lukken...

Het is een kwestie van tijd, ervaring en geduld. Soms lukt het, soms niet.

Het belangrijkste is dat je...

zelfverzekerd en ontspannen bent. En ik ben er...

om je zoveel mogelijk te helpen als dat nodig is.

Zou ik dan nu je wc mogen gebruiken? -Natuurlijk.

Ik wil mijn excuses aanbieden.

Laatst...

dacht ik dat het niet opviel en zei ik dingen die ik niet had moeten zeggen.

Sorry.

Goed, dan ga ik maar. -Ja, het is al laat.

Nog één ding.

Het gaat me niets aan, maar...

Laatst, toen ik je op de boulevard zag...

voelde dat niet goed.

Ik moest denken aan toen ik zelf dronk om van mijn vader af te zijn.

Nogmaals, ik weet niets van je leven.

Ik weet niet of...

het een gewoonte is, maar...

Ik weet niet, wel herinner ik me...

dat je in het restaurant ook een fles wijn had gedronken.

Nogmaals. Ik weet niet of dat iets is wat je vaker doet.

Wat ik wil zeggen:

Drank maakt alles kapot.

Geloof mij maar.

Het lijkt leuk...

maar eigenlijk boycot je jezelf en maak je het je naasten moeilijk.

Ik zou stoppen met drinken.

Bedankt. -Graag gedaan.

Welterusten.

Dit voelt niet goed.

Ik ben hier om te werken en in je film te spelen...

niet om je dochter te zijn.

Begin niet meer over persoonlijke dingen en vergelijk ons niet.

Ik kan zeker minder drinken, maar ik sla niemand en vergal niemands leven.

Tot morgen.

Nog even de make-up en kapsels bijwerken. Schiet op.

Vis in de vroege ochtend... Goedemorgen.

Makreel als ontbijt. Wat heerlijk.

Er kunnen nog graten in zitten, pas op. -Ik had om stilte gevraagd.

Kom op. Let op.

Stilte. De regisseur is er.

Is iedereen zover? Bedankt.

We gaan filmen.

Set leeg, alsjeblieft. Bedankt.

De borden staan op tafel.

Iedereen op zijn plek.

Stilte.

Camera. -Camera loopt.

Geluid loopt.

67 op 2, eerste.

Mark. -In beeld?

In beeld. -En actie.

Vissen is een van de attracties van deze streek.

Uiteraard. Carla gaat graag af en toe met ons mee. Toch, Carla?

Mijn kinderen hebben een hekel aan vroeg opstaan.

Zeg jij niets? -Cut. Nog een keer.

Vanaf het begin.

Pepa, de camera trilde. Waarom? -Ik wil er net naar kijken.

César, je eet niet. -Ik eet wel.

Niet waar. Ik zie het toch.

Ik at wel. -Niet waar.

Esteban, ik at wel. -Nee.

Eet echt. Kauw. Oké?

We zien alles. Als ik 'actie' zeg, doe dan je ding.

Echt. We doen er nog een.

Esteban, is mijn Frans oké?

Ja, maar in het Spaans is ook goed. -Niet nodig.

Iedereen op zijn plaats.

Camera.

En actie.

Zeg jij niets?

Verdomme. Stop.

De camera bewoog weer. -Ik ga het checken.

Jacob. Nog een keer.

Het werkt niet. -Sorry. Het komt goed.

Is het zo moeilijk?

Wat? -Dat vraag ik jou.

Ik at. -Niet echt.

Jawel. -Wil je het zien?

Eet echt, alsjeblieft. Kauw.

En de kinderen? Gaat het, Carla?

Pablo?

Gaat het? -Ja.

Help even met de kinderen. -Ja.

We beginnen opnieuw, alsjeblieft.

We doen er nog een.

Ik kan beter niets zeggen... -Het heeft geen zin.

Oké, is iedereen zover?

We maken de set vrij. Camera.

Camera loopt. -Geluid loopt.

67 op 2, derde.

Mark. -In beeld?

In beeld. -En actie.

Vissen is een van de attracties hier.

Inderdaad.

Carla gaat graag met ons mee. Toch, Carla?

Mijn kinderen hebben een hekel aan vroeg opstaan.

Zeg je niets? -Cut.

We zijn gestopt. -Godverdomme.

Jacob, moet ik het van je overnemen? Minder grond, alsjeblieft.

Verdomme. Je lijkt wel een beginner.

Ik heb echt gegeten. -Maar met lange tanden.

Wie krijgt dit door zijn strot om 9 uur? Niet lullig bedoeld, hoor.

Je moet eten. Om 9 uur, om 10 uur, om 11 uur. Op elk moment.

Ben je professional of niet?

Ja.

Oké, dan.

Make-up bijwerken? -Nee.

Nee, dus? -Nee, Pablo.

Daar gaan we, allemaal opgelet. Camera.

Loopt. -Geluid ook.

Misschien is hij blij als ik erin stik.

Mark.

En actie.

Cut.

Sorry.

Jongens.

We zijn gestopt.

Sorry, Esteban. Het is al goed, ik ben klaar.

Ik ben klaar.

We gaan weer draaien. -Op je plaats.

Alles oké voor jullie? -Ja.

Daar gaan we, we gaan draaien.

Jongens, concentratie.

We gaan filmen.

Gaat het, jongens?

Ja, ga je gang. -Goed. Daar gaan we.

En nou geen geintjes meer.

67 op 2, vijfde. -Mark.

In beeld?

Jeminee, die makreel. -Actie.

Hou op, nou.

Moet ik stoppen?

Omhoog met die hengel.

Waarom stop je?

Ik heb niets gezegd. Ga door.

We draaien.

Als jullie zover zijn, kunnen we misschien verder.

Dan maken we het af. Als het uitkomt.

Maak je niet druk om je collega's die voor jullie in de brandende zon staan.

Iedereen wacht wel. Dat jullie dat weten, stelletje professionals.

De camera loopt nog steeds.

Kan-ie?

Raúl, uitgelachen?

Ja.

Weet je het zeker? -Ja.

Oké.

Nee? Ja.

De volgende die lacht, plak ik verdomme tegen de muur.

Nu, cut. We gaan weer draaien.

Kun je ook normaal praten?

Pardon?

Je hoeft niet zo agressief te doen.

Bemoei je er niet mee. -Jawel.

We gaan draaien.

Kom op. Nieuwe opname.

Sta klaar.

Het gaat wel. Sorry.

Gaat het nog? -Ja.

Moeten we stoppen? -Nee.

Zeker weten?

Opgelet, we gaan filmen. Camera.

67 op 2, zesde. Mark.

In beeld?

En...

actie.

Sorry.

Godverdomme.

Breek je midden in de opname af? Hoe haal je het in je hoofd?

Je hebt gelijk. Sorry. -Alleen ik breek af.

Je maakt ons zenuwachtig. -Zeik niet en doe je werk.

Ik wil verdomme één goede opname maken vandaag.

Je bent in beeld, eet meer. -Eet ik niet goed?

Nee, je at één keer. -Oké.

Wat bedoel je daarmee?

Je bent verdomme niet op het schoolplein.

Dit is een serieuze opname, Emilia.

Hier wordt gewerkt.

Sorry. -Ga je je personage spelen?

Ja. -Doe je je werk?

Gedraag je je als een professional?

Ik ben benieuwd.

We gaan filmen.

Opletten, we gaan filmen.

Pablo, rustig maar.

Wat doe ik met die kleine? -Stuur hem weg.

Moet ik hem uit de scène halen? -Ja.

Waar is Pepa? -Buiten.

Roep haar. -Pepa, kun je komen?

Ze komt niet. -Ze blijft buiten.

Ja, Esteban. We halen het bord weg, de stoel.

We halen alles weg.

Haal de stoel en de borden ook.

Alles. De kleine doet niet mee.

Wat nu, Pablo?

Sorry. Emilia, César, wissel van plek. Jij, tussen die twee in.

En jij, César, tussen hen in.

Daar gaan we.

Jacob, is het goed zo?

Perfect. -Oké. We gaan draaien.

Niet te geloven.

Gaat het? -Opletten.

Raquel, niet nu.

We doen er nog een. Camera.

Camera. -Camera loopt.

Zeg je niets?

Ga door.

Emilia. Eet. Ik wil je zien eten.

Drie meter naar achteren.

Jacob, achteruit.

Raúl, begin opnieuw bij 'Carla houdt van...'

Wil je de stoel? -Nee, geen stoel. Bedankt.

In beeld? -Camera loopt.

En actie.

Eet normaal. Eet, Emilia.

Eet.

Het moet echt lijken. Zo.

Emilia, voor de laatste keer. Eet normaal.

Een beetje geduld alsjeblieft? -Eet.

Eet.

Niet zo. Niet met lange tanden.

Dit ziet er nep uit. -Wat wil je nou?

Houd je lepel goed vast. -Zo?

Schep wat op je lepel.

Stop die in je mond.

Kauwen. Doorslikken.

Goed, we gaan verder met de scène.

Zeg je niets? -Nu niet.

De microfoon, verdomme. Concentratie.

Een moment. -Verdomme. Opnieuw.

Gaat het? Kan-ie?

Natuurlijk kan het. -Ja, ik kan verder.

Vanaf het begin. -Natuurlijk kan ik doorgaan.

Vanaf het begin, uiteraard.

Vanaf 'Carla...'? -Vanaf het begin.

Make-up. -Nee.

Ze glimt. -Wie? Maakt niet uit. Doe dit.

Oké.. -We filmen. Ik wil deze scène afronden.

Pak dit. We gaan verder.

Zo. Bedankt.

Ga door.

Houd je lepel goed vast. -Zo?

Nee, niet zo, maar als een volwassene.

Niet als een klein meisje. Zo.

Ze is een jonge vrouw uit de Madrileense bovenklasse.

Alsjeblieft. Geen volksmeid, zoals jij.

Leg de lepel neer.

Goed. Nog een keer.

Pak de lepel.

In je mond. Kauw.

Kauw. Slik. Je tekst.

We draaien verder.

We draaien verder. Tim, je tekst.

Zeg je niets?

Bernardo, alsjeblieft. -Nu even niet.

Is Pepa er?

De kamer hiernaast.

O, oké, sorry. -Geeft niet.

Hallo.

Kunnen we even praten? -We zien elkaar toch over 30 minuten?

Ja, maar ik wil eerst even alleen met je praten.

Heel even maar. Alsjeblieft.

Even maar.

Oké. Kom binnen.

Bedankt.

De deur dicht? -Nee, laat maar open.

Hé, Jacob. -Kun je ons even alleen laten?

Weet je het zeker? Oké.

Oké. Staat je besluit vast of mag ik iets zeggen?

Het staat vast.

Maar we kunnen erover praten. Ik eerst.

Oké.

Het spijt me. Echt.

Je hebt me een geweldige kans gegeven.

Ik heb veel geleerd.

Ik weet dat het klote is. Daarom heb ik tot het weekend gewacht.

Dan kunnen jullie vervanging zoeken.

Dat lukt niet in een weekend.

Je vindt wel snel iemand.

Luister. Ik waardeer je excuses.

We zijn het eens, het was een slechte dag.

Het was vreselijk, Esteban. Onacceptabel.

Het was een moeilijke dag, niet mijn beste. Ik ben er absoluut niet trots op.

Dat geef ik toe, maar het is nog geen reden om te vertrekken.

Hoe je het ook bekijkt. -Ik weet het niet.

Ik ben niet gewend dat opnames zo gaan. -Serieus, Pepa?

Zo gaan opnames nu eenmaal. Die van mij en die van anderen.

Soms zijn dagen makkelijk, soms moeilijk.

Dit was anders. Ik wil zoiets nooit meer meemaken. Snap je?

Ik snap het en het zal niet meer gebeuren.

Dat beloof ik je. -Goed.

Het zal niet meer gebeuren. -Oké. Als jij het zegt.

Ik stond een uur geleden op...

en hoorde dat jij en je crew drie weken voor het einde vertrekken.

Trouwens, wat vindt de rest van je crew ervan?

Vindt die het oké om zo te vertrekken?

Ja. Blijven betekent dat je dit accepteert. -'Dit'?

Waar heb je het over? Het enige wat ik zie...

is amateuristisch gedrag en een ongelooflijk gebrek aan respect voor het hele team...

en dat sta ik niet toe. -Dat sta je niet toe?

Goed.

We praten er beneden over. -Goed. En waarom niet nu?

Ik wil dat er getuigen bij zijn. Meer niet.

Heb je hier echt goed over nagedacht? Want mijn broek zakt ervan af.

Jij kunt het niet hebben dat iemand nee zegt.

Je laat me gewoon vallen. -En dat spijt me.

Oké. En? -Het is niet makkelijk voor me.

Dat moet er nog bijkomen.

Het is niet makkelijk.

Ga nu mijn kamer uit.

Goed.

Als je maar wel beseft dat je 70 mensen in de steek laat.

Dat weet ik. -Dat weet je. Goed.

En ik aanvaard de consequenties.

Ga alsjeblieft mijn kamer uit.

Ga weg.

Er zijn nog drie weken te gaan.

Denk je dat het...

Goed.

Oké. Bedankt.

Ja. Tot ziens.

Wat zei hij? -Hij is tot april aan het filmen.

Shit. -Maar hij gaf een interessante naam.

Wie? -Nakai.

Nakai, ja. Ja, alsjeblieft.

Ik vind hem leuk. -Dat dacht ik al.

Maar Nakai heeft dezelfde agent als Pepa.

En? -Hij komt niet.

Waarom niet, Nico?

Hij heeft er geen zin in.

Hoe weet je dat? Heb je hem gebeld?

Zo komen we niet verder, hè? Sorry.

We vragen het hem zelf. Oké? Heb je zijn nummer?

Nee. -Oké.

Hoe komen we aan zijn nummer? -Ik heb het.

Geef aan Marina. Marina, bel hem. Vraag hem zo snel mogelijk te komen.

Sorry. Vraag hem te komen zodra hij kan.

Oké. -Alsjeblieft.

Binnen?

Ja. Bedankt. -Je hebt het nummer?

Ik houd je op de hoogte. -Bedankt.

Eén ding is zeker: de tijden zijn veranderd.

Zeg dat wel.

Het komt allemaal goed.

Je hebt niet verteld wat er gebeurd was.

Over de telefoon, toch?

Nee, wel over de scène, maar niet over wat er gebeurd was tussen jullie.

Ik weet wat ik heb gehoord.

Wat heb je gehoord?

Dat iedereen gespannen was.

En dat ze een scène maakte.

Ik was er niet bij, daarom vraag ik het. -Snap ik.

Je was er inderdaad niet bij. Het ligt ingewikkelder dan dat, Marina.

Waarom doe je zo? -Hoe bedoel je?

Ik zeg je wat ik denk.

Het ligt ingewikkelder.

Wat ligt er ingewikkelder?

Serieus?

Het leven...

is ingewikkeld. En relaties zijn ingewikkeld.

En wil je dat niet met me delen? -Nee. Wat moet ik nog meer vertellen?

Ze is mijn dochter, ik heb haar lang niet gezien en ik wil haar helpen.

Wat valt er nog meer te...

Geen idee. Hoe voel je je?

Hoe voel je je bij haar?

Dat houd ik liever voor mezelf. Goed?

Oké.

Ik dacht dat je privéleven mij ook aanging.

Tenminste dat was jaren zo.

Of ben je dat vergeten?

Ik denk dat het soms goed is...

dat de dynamiek verandert. Vind je niet?

Zeker.

Voor sommige dingen ben ik te oud. -Ik ook.

Hallo. Naar het vliegveld. -Ja.

Moet ik je ergens afzetten? -Nee, hoeft niet.

Goed. -Ik bel je als ik Nakai heb gesproken.

Oké. Bedankt. Goede vlucht. Bedankt, Marina.

Hallo.

Alles goed? -Met jou ook?

Ik zet dit even neer.

Missen we nog veel mensen? -Ik denk het niet.

Ik geloof niet dat er meer komen. -Oké.

Goed... Hallo.

Het heeft uiteindelijk maar twee dagen stilgelegen.

Dankzij dit geweldige duo, Nico en Andrea, en de geweldige Marina Cellier.

Ze hebben zich uit de naad gewerkt. Bedankt.

We beginnen weer, we gaan filmen.

Met een geweldenaar, James Nakai.

Jullie kennen hem vast.

Een DoP...

een meester.

Een genie.

En bovendien is hij een professional.

Het wordt prettig om met hem te werken, makkelijk...

Kom snel. Hier vooraan is plek.

Ik zei net... Geeft niet.

Ik zei net dat Nakai een geweldige vent is, enthousiast...

en met prachtige ideeën voor de film.

Maar de belangrijkste aanleiding voor mij...

voor deze vergadering...

was...

om jullie te bedanken...

op een wat persoonlijkere manier...

voor jullie inzet...

en jullie toewijding aan de film.

Ik heb jullie zwaar op de proef gesteld. Het was niet makkelijk.

Heel erg bedankt allemaal.

Vergeet ik nog iets?

De borrel om zeven uur.

O ja, om zeven uur hebben we een borrel georganiseerd...

met hapjes voor Nakai en zijn crew.

Ik wil jullie vragen om ook te komen en hallo te zeggen.

Dan kunnen we morgen beginnen met draaien.

Als het lukt, natuurlijk.

Oké?

Zijn er nog vragen? Wil je iets zeggen of weten?

Bedankt voor jullie komst.

Zien we elkaar zo?

Tot straks.

Praat met je kapitein. De Fransen...

Praat met je kapitein.

De Fransen zullen geen genade kennen.

'Mooi gebaar.

Dat gebaar ziet er in films natuurlijk uit.

Het is spontaan.

Daardoor lijken de acteurs geen marionetten.

Waar ben ik mee bezig?

Ik ben belachelijk.

Daarom maak ik films.

Het gebaar dat je net maakte...

doe dat nog eens.

Laat 's zien.

Laat dat gebaar zien.

Het is mooi.

Nog een keer.

Ik vind het leuk omdat in films...

acteurs authentiek moeten zijn.

Met zulke gebaren lijken ze geen stijve, houten klazen.'

Ik ga een nieuwe serie met hem doen. -Cool.

Ik heb het script niet gelezen, maar er is een ontvoering...

Daar heb ik auditie voor gedaan.

Echt? Heb je een rol? -Ik wacht nog op antwoord.

Ik duim voor je. -Ik hoop het.

Dat zou te gek zijn. -En jij, Marta?

Ik ga ertussenuit om te trouwen. -In mei.

Wij zijn in de coronacrisis getrouwd, zonder feest. Dat gaan we goedmaken.

Een grote bruiloft? -Gewoon eenvoudig, een typisch dorpsfeest.

Ik ben dol op fanfares. -Mag ik ook komen?

Wil je dat, schatje? -Als je me uitnodigt.

Hallo. Hoe gaat het?

Zijn jullie uitgerust? -Ja, en jij?

Nee. Er was zo'n kabaal. Geen idee wie het waren.

Engelsen die ruzie maakten.

Was dat het? -Bij het zwembad. Een knokpartij.

Verdomme. Vandaar die herrie.

Gaat het? Lukt het? Mooi, hoor. -Het is heel makkelijk.

Heel goed.

De wind is opgestoken, dus er komen wolken en zon.

We wachten het af. -Precies. We moeten geduld hebben.

Alles goed met je? -Ja.

Hoe voel je je? Vandaag is een grote dag. -Ja.

Je overgave. -Precies.

Hoe voelt dat? -Goed. Ik vind die scène geweldig.

Twijfels? -Nee.

Goed.

Dus...

De productie is op de hoogte, als je nog iets nodig hebt...

Water, of iets anders.

Bedankt. -Bedankt, zoals altijd...

voor jullie geduld.

Ik ga. Als je iets nodig hebt, zeg het dan.

Gaan we verder?

Nog één ding.

Ik weet dat het laatst een ramp was.

Maar je werk...

Je werk was indrukwekkend.

Ik meen het.

Zet 'm op.

We zien elkaar daar. Tot zo.

Die scène.

Deze scène is het meest bijgebleven.

Hij was heel lastig te filmen.

Een scène...

die heel moeilijk was.

De crew had het zwaar.

Vooral de acteurs.

We zaten twee dagen opgesloten in deze kamer.

We werden allemaal halfgek.

De filmbeelden zijn voor altijd vastgelegd...

maar de dingen die je meemaakt tijdens het filmen blijven het meest hangen.

Dit moment heeft ons getekend.

Ook deze herinnering blijft...

voor altijd in ons geheugen gegrift.

Welke opname is het? -De derde.

De derde.

Mag ik binnenkomen?

Ja, natuurlijk. -Het is buiten een hel.

Maar ik wil je niet storen.

Weet je het zeker? -Ja.

Vanaf het begin.

De derde, toch? -Ja.

Sorry. -Zet 'm even stil.

Ik denk dat de wind blijft aanhouden...

of zelfs erger wordt. We moeten iets bedenken.

We wachten een half uurtje...

en dan gaan we draaien. -Met die wind?

Ja.

Ik kan...

Ik kan het filmen zonder de dialogen.

Ik kan het filmen zonder de dialogen en met de wind.

We wachten nog een half uur.

Oké. Ik waarschuw de crew. -Ja, bedankt.

Jij ook bedankt.

Vind je het goed, zonder de dialogen?

Ja, hoor. Natuurlijk. Wat jij wilt.

Hoe voel je je?

Goed.

Prima.

Ik ben blij dat we een oplossing hebben gevonden...

en verder kunnen.

Hoe gaat het met jou?

Goed.

Je bent bijna klaar. -Nog twee dagen.

Je wilt vast graag naar huis. -Eerlijk gezegd wel.

Ik heb zin om naar huis te gaan...

en mijn moeder te zien.

Natuurlijk.

Ik heb een sandwich. Een stukje? -Nee, dank je.

Esteban, excuseer me even. -Jij wel?

Nee, dank je. Ik ben zo terug, ze roepen me.

Oké.

Het is... -Doe toch maar wel.

Het is erg lekker. Hier. Een servetje.

Toen we op het strand filmden zei je iets tegen César waar ik steeds aan moet denken.

Wat?

Dat je je alles herinnerde.

Ja.

Jammer genoeg wel.

Dus...

besef je wat het voor mij betekende...

al die...

al die pijn?

Er zijn...

Er zijn veel dingen die je niet weet.

En er zijn dingen van jou die ik niet weet.

Die we niet van elkaar weten.

Bijvoorbeeld, in die tijd...

Toen je klein was, was het heel moeilijk.

Heel zwaar. Een klotetijd.

Heel moeilijk.

En jij bent opgegroeid...

en dat is heel logisch...

met...

maar één kant van het verhaal.

Alsjeblieft, doe dat alsjeblieft niet.

Om te kunnen antwoorden, moet ik het uitleggen.

Ja...

Maar je zegt altijd hetzelfde en dat interesseert me niet meer.

Mijn antwoord interesseert je niet? -Jawel, papa.

Geef antwoord.

Draai er niet om heen. Geef...

gewoon antwoord, meer niet.

Besef je wat het voor mij betekende...

dat je niet in mijn leven was?

Ja.

Ja, daar ben ik me van bewust.

Ik besef dat ik je pijn heb gedaan.

En dat drukt zwaar op me.

We gaan verder, de regisseur komt eraan. Sta klaar.

Heb je de rushes gezien van de afgelopen dagen?

Ik heb vandaag alles bekeken.

En? -Het is heel goed.

Je ziet geen verschil met Pepa's werk.

Hij is heel goed.

Ben je tevreden?

Hij is wel traag. Maar ik ben tevreden.

Dat is geen probleem voor mij.

Wist je...

dat Emilia gisteren is vertrokken...

en dat we hebben gepraat...

voor haar vertrek.

Gelukkig maar.

Hoe gaat het met je moeder?

Is het gelukt een plekje in dat bejaardentehuis te krijgen?

Ja, dat is geregeld.

Oké. Fijn.

We moeten over de montage praten.

Kan-ie?

Dit is de beste take. -Ja, absoluut.

Kun je er muziek onderzetten?

Alsjeblieft.

Eens zien.

Cut.

Was het goed?

Rustig, Carl.

Cut.

Ter nagedachtenis aan RODRIGO SOROGOYEN REVILLA