Original subtitles

LAS RAMBOUILLET, 1951 ROK.

Chcesz?

Jadą!

Do roboty.

Wysiadaj!

Wysiadać, mówię!

Wyciągajcie łańcuchy.

Szybko!

Nie ruszaj się.

FAŁSZERZ STULECIA

FILM OPARTY NA FAKTACH

OSIEM LAT WCZEŚNIEJ

DRUKARNIA

LYON, 1943 ROK.

Kolega już się niecierpliwił.

Krzysztof! Chodź, zobacz!

Jest twój anioł stróż.

Wystarczy, Dow. On się spieszy.

- A ten czego chce? - Nie wiem.

Jak się nazywasz?

- Dla mnie będziesz Janem. - Nie pracuję tutaj.

Podobno masz talent.

To dobrze.

Nie wiem, o czym pan mówi.

A wiesz chociaż, kim jestem?

Oczywiście.

Każdy pana zna, panie Scola.

Więc wiesz, że nie będziemy gadać o autach.

Też robię w fałszerstwach.

- Ja... - Nie musisz kłamać.

Twój kumpel wiele mi o tobie mówił.

Nie lubię konkurencji,

więc będziesz pracować dla mnie.

Nie jesteś Żydem?

Więc masz same zalety.

Niech pan zobaczy te wizy, panie Telerman. Nie ma lepszych.

- Z tym dostanie się pan do Szwajcarii. - Dziękuję.

- W sumie będzie siedem tysięcy. - Miało być pięć.

Musiałem podwyższyć ceny.

To wszystko, co mam.

A to? Chyba ma jakąś wartość?

Nie znam niemieckiego. W szkole miałam hiszpański.

Mówi ci to coś? Nie?

Idę stąd.

Wszystko dobrze?

Zatańczymy?

- Zastanowiłaś się? Kiedy bierzemy ślub? - W przyszłym tygodniu nie mam czasu.

Będziemy mieć troje dzieci I psa.

No pewnie!

O, nie...

- Co to? - System, nad którym pracuję.

Kawiarka, która rano sama się włącza.

Mój wynalazek...

Ale jest wieczór...

Muszę ją dopracować.

Jak się znalazłeś we Francji?

Byłem oficerem. Walczyłem.

Trafiłem do niewoli, uciekłem z węgierskiego obozu.

- I dotarłem do Francji. - Nabierasz mnie?

Nie. Skądże!

A - nie licząc kawiarek - o czym marzysz?

1949 ROK

Koniec z plamami.

Atrament wypływa dzięki tej kuleczce, gdy prowadzimy pióro po papierze.

Rewolucyjny wynalazek.

Zna pan firmę Barjon?

Wie pan zatem, że oprócz piór, sprzedajemy też atrament.

A sprzedajemy go tym więcej, im mniej szczelne są pióra.

Więc po co mi pióro, które nie plami?

Bo to jest jednorazowe. Po zużyciu kupuje się następne.

Uczniowie - co miesiąc, sekretarki - co tydzień.

To będą zyski!

- Pański projekt jest ciekawy... - Dziękuję.

Ale trafił pan pod zły adres.

Mam prototyp.

Proszę wypróbować.

Opatentował pan to?

Jestem w trakcie.

To niekoniecznie wystarczy.

Myśli pan, że ukradnę pomysł?

Spotkalibyśmy się w sądzie.

Komu uwierzyłby sąd?

Imigrantowi z polski czy bohaterowi Ruchu Oporu?

- Mogliśmy nie dawać im tych foteli. - Nie znosiłaś ich.

A teraz żałuję.

Tata!

- Jak tam, skarbie? - Tak.

- Gdzie mama? - W kuchni.

Pójdziemy do niej?

Siadaj.

Usiądź wygodnie.

Moja matka jest dziś okropna.

Serio? To coś nowego.

Jak tam spotkanie?

Ich strata. Wyszłam za wynalazcę, nie za sprzedawcę krawatów.

Kręci się.

Niesamowite!

Można też regulować wysokość przy użyciu tej rączki.

- Trochę za nisko. - Podwyższymy. Rączka jest tutaj.

Regulujemy według potrzeb.

Pomysłowe.

Znalazłeś producenta?

Jeszcze nie, ale mam kontakty...

Janie... Póki co zatrudnię cię u siebie.

- Może w dostawach? - Tato, Jan jest inżynierem.

Nie możemy wam wiecznie pomagać.

Francja nie uznaje jego dyplomu...

Ale go przyjęła. A my dajemy wam dach nad głową.

- Macie mnóstwo mieszkań. - Ale wy nie płacicie za wynajem.

Ile jesteśmy wam winni? Wypiszę czek.

Nie przejmujcie się tym. Chętnie pomagamy.

- Tato, powiedz mi dobranoc! - Już idę, skarbie.

Lubię, gdy grzebiesz mi w kieszeniach.

Niedługo się uniezależnimy.

Obiecuję.

Nie martw się.

Nie martwię się.

Jak już mówiłem, urodziłem się w Gdańsku. Moje papiery zaginęły w czasie wojny.

- Zatem pan nie istnieje. - Absurd.

Istnieję.

Nic nie mogę zrobić. Tu jest mnóstwo błędów.

Niech się pan nauczy pisać po francusku.

Chłopaki!

Lalanne,

Gastaud,

Colson,

Faivre.

Bojarski

- i Dog... - Dow...

- Nie przychodźcie w poniedziałek. - Miały być dwa tygodnie.

Francuzi szukają pracy. Mają pierwszeństwo.

Co ty gadasz?

Noszą mięso lepiej niż my?

- Nie, ale mniej dyskutują. - Daj spokój. To bezmózgowiec.

Wolność, Równość, Braterstwo. Gówniany kraj.

Jan!

Spokojnie, nie uciekłem z kicia. Ułaskawili mnie.

Jak się miewasz? Słyszałem, że średnio.

Radzę sobie.

Masz teraz rodzinę, prawda?

Czego pan chce?

Zbyt zielony.

Druk złej jakości.

Kolory rozmyte przy brzegach.

Kiepska robota.

Teraz widzisz, czemu cię potrzebuję. Ktoś musi u mnie podnieść poziom.

- Nigdy nie fałszowałem pieniędzy. - Kiedyś trzeba zacząć.

Te są prawdziwe.

Zdrowie pana inżyniera tworzyw sztucznych.

Inżyniera-doradcy.

To to samo. Jesteś moim bohaterem.

Nie... Szef prosi, żebym został dłużej. Mamy opóźnienia.

Muszę lecieć. Ucałuj małą.

Wiesz, co robimy kapusiom?

Wynieście go.

Co robisz?

Podziwiam twoją pracę.

Gdy takim jak ty nie wychodzi, to zwykle źle kończą.

Za fałszowanie dokumentów można dostać pięć lat. Za banknoty - 30.

Witaj wśród speców.

1951 ROK: MINERWA I HERKULES

Suzanne.

Wszystko gra?

Czekałam całą noc.

Szef dał mi wolny dzień. Zatwierdził moje prototypy.

Dziś jestem wasz.

Tylko mój.

Zawiozłam Aline do matki.

Więc...

Sąsiedzi nas zobaczą.

Nie mamy nic do ukrycia.

Co to?

Zaliczka na poczet patentu na pióro.

Wiedziałam, że poznają się na twoim talencie.

Ja też mam niespodziankę.

Naprawdę?

Proszę pani!

Panie dyrektorze? Możemy się spotkać?

Nie ruszaj się!

Ładujemy. No dalej! Ruchy!

Ostrożnie! To jest delikatne.

Nie ruszaj się.

Przestań się ruszać, albo strzelę.

Weź go do auta.

Wstań.

Spadamy. Ruchy, do cholery!

Jedź!

Dzień dobry, panie Bojarski.

Tata!

Tato, udusisz mnie.

Przepraszam.

Nigdy nie widziałem tak udanych.

W tym problem. Nawet nasi pracownicy ich nie odróżniają.

- Miały być niepodrabialne. - Poinformuję ministerstwo.

- A oni - prezydenta. - Nie.

Najpierw oceńmy zasięg tej produkcji.

Nie będę ryzykował bezpieczeństwa zasobów.

Nie proszę o to. Proszę o zaufanie.

Znajdę tych fałszerzy i aresztuję ich, jak zawsze.

Niech się pan trochę odpręży.

Nadinspektor Mattei spotkał się w Waszyngtonie z kolegami po fachu z FBI.

Po powrocie obiął nadzorem śledztwo dotyczące napadu w Rambouillet.

Zginęło pięć osób, w tym dwóch żandarmów.

Mattei stawił się w Centralnym Urzędzie do spraw Zwalczania Fałszerstw.

Jesteśmy z kroniki filmowej. Chodzi o napad na konwój.

Na razie powiem tylko, że pomszczę niewinne ofiary.

- Winni trafią do więzienia. - Dziękuję.

Co robisz z moimi banknotami?

Jak cię zapytają, powiedz, że nic nie wiesz.

Istnieją zasady wprowadzania ich w obieg. Nie możesz ich tak wydawać.

Nie patrz. Tak będzie lepiej.

Miłej pracy.

Jest u siebie?

Inspektorze, jubiler zgłosił płatność plikiem fałszywych banknotów.

- No i? - Są te, których szukamy.

Nazwisko klienta?

Proszę się nie ruszać.

Policja, proszę wysiąść. Ten drugi pan też.

Podobno nie chcesz gadać, Serge.

Napad na konwój Banku Francji, mówi ci to coś?

Pięć ofiar, w tym dwóch żandarmów.

Perrier...

Znaleźliśmy przy tobie tę broń.

A broń wiele pamięta.

Nie wiem, o czym pan mówi.

Analiza balistyczna mogłaby wykazać, czy ta broń posłużyła podczas napadu.

Ale skoro niczego się nie obawiasz... Tym lepiej.

Walcie się.

Jeśli nam pomożesz, udamy, że nie znaleźliśmy tej broni.

A jeśli nie - dostaniesz czapę. Twój wybór.

Jedzie tu policja. Jedź z towarem. Resztę spalcie.

Bierz matryce. Widzimy się u mnie w aucie.

Ruchy!

Już są.

Opuść broń.

Zostańcie tu.

Bierz go.

Nie ruszaj się!

Chwileczkę.

Jan?

Mam ważną wiadomość.

Od dziś pracuję tutaj. Idę na swoje.

Kiedy podjąłeś tę decyzję?

Wczoraj.

Wczoraj w laboratorium znów był wypadek. Pracujemy bez ubrań ochronnych.

Nie wrócę tam. Wolę pracować sam. Jeśli się zgodzisz.

Ufam ci.

Naprawdę?

Musicie być ostrożne, bo pracuję z plastikiem.

Będą tu gorące kadzie. Nie możecie tu wchodzić.

Bo umrzemy?

Ale ty też uważaj.

Oczywiście.

Chodź.

Analiza odcisków z warsztatu nic nie wykazała.

Nie należą do żadnego notowanego przestępcy.

To prawdopodobnie drukarz.

Nigdy nie był aresztowany.

To znaczy, że albo jest ostrożny, albo nowy.

W obu przypadkach jesteśmy bezradni.

Więc umarzamy śledztwo?

Nie. Czekamy.

Fałszerz nie zmienia zawodu. Wkrótce znów wypłynie.

A wtedy go przyszpilimy.

PRODUKCJA PAPIERU

Co cię napadło?

Mój nowy wynalazek odmieni nasze życie.

Pokażesz mi?

Jak tylko go dopracuję. Ale to ty będziesz pisać moje patenty.

A ty będziesz dumny, że nosisz moje nazwisko.

Do czego będzie służył ten wynalazek?

Do zabierania cię na tańce.

Nawet codziennie.

Numer 131. Okienko drugie.

Pomóc pani?

Brawo, Jan.

Gratulacje. Jest śliczny.

Dziękuję.

Chciałam, żebyś przy mnie był.

Wiem. Przepraszam.

Nie przejmuj się. Porodówka nie jest dla mężczyzn.

- Zajmij się swoim mężem. - Co ja takiego zrobiłem?

Nic.

Zdjęcie do albumu.

Dziękuję.

- Kilo sześćset. Odciąć głowę? - Tak.

Trzysta franków.

On zajmuje się drobiem, ja - kasą.

- Nowiutki banknot... - Naprawdę?

Dzień dobry. Pani zamówienie jest gotowe.

Pięćset, sześćset i siedemset...

Dziękuję. I wesołych świąt.

Proszę pana!

Kurczak!

Jestem rozkojarzony.

Do widzenia.

Dziękuję, tato.

Jesteś szalony...

Nie ma go. Załatwia patenty w Paryżu.

Nigdy nie zastanawiałaś się, czy ma kochankę?

Przestań, mamo.

- Nie znamy swoich mężów. - Ja znam.

Nawet nie wiesz, jaki ma zawód.

Jest wynalazcą. Trudno to zrozumieć?

Jak sobie chcesz. Pa, skarbie.

Mamo! Pierre się uderzył.

Gdzie posadzić twojego szefa?

Daleko ode mnie. Będzie mnie pytał o śledztwo.

Po co te przyjęcia, skoro nie chcesz się nikomu podlizywać?

Otwórz, Catherine.

- Posadzę go naprzeciw Solange. - Kto to?

Moja koleżanka z działu prasowego Chanel. Wysil się trochę, Andre.

Pan Perrier.

Muszę na chwilę zabrać pani męża.

Tylko szybko.

Te same matryce, co u Scoli i jego bandy.

- Jesteś pewien? - Całkowicie.

Tym razem robią swój papier. Ci z banku są zdumieni.

Długo czekał.

Perrier! Wznawiamy akcję:

papiernie, kontakty, drukarnie i reszta.

Uważaj trochę, Aline! Patrz, co robisz.

Wymyślasz rakietę? Nigdy cię nie ma.

A niby dlaczego ciągle pracuję? Dla was.

Wolałabym, żebyś częściej zajmował się dziećmi.

I żebyśmy znów robili coś razem.

Jesteś niesprawiedliwa.

A sprawiedliwie jest zostawiać mnie samą?

Weź go.

Wytrzyj to.

Muszę wyjść.

- Gdzie idziesz? - Przewietrzyć głowę.

Nie otwieraj.

Policja!

Palant.

- Poznajcie Jackie. Pobieramy się. - Miło mi.

Świetna jest.

- Wszystko jest w biodrach, kochana. - Ależ kręci tą pupcią.

- Twoja kolej. Pokaż, co potrafisz. - Nie!

Idź, Suzanne.

Biorę cię do zespołu.

Zapytam męża, co o tym sądzi.

Lepiej nie pytaj. Wychowali go jezuici.

Zdziwiłbyś się, Dow.

- A jak ty stoisz z robotą? - Daję radę.

Mam firmę przewozową w Montreuil, nie jest źle.

Zatrudniłem byłych osadzonych jako kierowców?

Recydywę? Nie masz kłopotów?

Każdy ma prawo do drugiej szansy. Ty stałeś się wzorowym obywatelem.

Właśnie. Załatwiłem papiery, mam kartę rzemieślnika...

Nie czekałeś na nią, żeby zarabiać.

Miałeś mnie za Polaka?

Proszę.

Dziękuję.

Ma pan szczęście, przyjmuję je dopiero od dzisiaj?

Dlaczego?

Było dużo fałszywych.

A co się dzisiaj zmieniło?

Słyszałam w radiu, że Bank Francji odda równowartość każdej fałszywki.

Sporo ich to będzie kosztować.

Bawi to pana?

Za mało pani wydała.

- Co to za pomysły? - Musimy przejść do konkretów.

Koniec Minerwy i Herkulesa? Kiedy chcieliście mi powiedzieć?

Nie mogliśmy pozwalać na mnożenie się fałszywek.

W zeszłym miesiącu przechwyciliśmy ponad dwa tysiące. A ile przepuściliśmy?

Za dużo nas to kosztuje. "Richelieu" to jeszcze nic.

Oto prawdziwa nowość.

Niech pan spojrzy, jaki piękny. "Ziemia i niebo". Niepodrabialny.

I to ma mi poprawić nastrój? Jak złapię fałszerzy?

Od śledztwa ważniejszy jest interes ogółu.

Lubi pan rywalizację?

Czuje się pan ważny?

Nie jest pan pępkiem świata.

Już nie te lata...

Twoje zdrowie, Jackie!

- Zbieramy się. Jutro mam robotę. - Jutro niedziela.

Już zapomniałam, co to jest.

- Masz. - Nie, dziękuję.

- Chcesz Suzanne. - Późno już.

Nie lubisz naftaliny?

- Poproszę rachunek. - Mówiłem ci, że interes mi idzie.

Zapłacę. Gdzie ta forsa?

To dla pani.

A to dla pani pięknych oczu. A to za całą resztę.

Ciszej. Ludzie śpią.

Dobrze się bawicie? Idziemy.

Pod ścianę. Szybko, panowie.

Ręce na ścianę. Kontrola dokumentów.

- Gdzie masz papiery? - W kieszeni.

- O co chodzi? - Jak się nazywa?

Bojarski. Nie nasz.

Imigranci prowadzają się z Francuzkami. Podejrzane.

Co jest podejrzane?

Daj spokój.

Niech pani słucha męża.

Czyja to forsa?

Moja.

Oddaję portfel.

- Nie zgub papierów. - Dziękuję.

Żegnam panie. Miłego wieczoru.

Lecisz w kulki, Dow.

Jutro złożę skargę.

Nic nie złożysz.

Teraz boisz się policji?

Nie zrozumiesz.

Jak to?

10 lat czekałem na papiery. Wystarczy ci taka odpowiedź?

Nie chcę kłopotów!

Bawisz się w policjanta?

- Przemycasz broń? - Robię to, co się opłaca. Spróbuj też.

Wiesz, ile dostaniesz, jak cię złapią?

Przestań. Sam też nie zawsze byłeś czysty.

Posłuchaj. Tacy jak my nie powinni się wychylać.

I dawać się wyzyskiwać?

Życie jest tutaj.

Nie patrz tak na mnie, to nie wojsko. Nie jestem ci nic winien.

Masz rację. Ani ja tobie. Nie chcę cię znać.

I nie zrozumiesz.

Narażasz mnie i moją rodzinę. Więc spadaj z mojego życia.

Jasne?

Nie chcę cię znać.

Panie ministrze!

- Zaraz wracam. - Jesteś pewien?

Panie ministrze...

Inspektorze...

Zostawię was.

Generał mówił mi o panu dosłownie wczoraj. I raczej nie chwalił.

Śledztwo grzęźnie, bo mam za mało środków.

Ma pan 12 oficerów. Wie pan, ile nas to kosztuje?

Mniej niż wymiana banknotów co dwa lata.

Kryminalni są pewni, że to cały gang fałszerzy-ekspertów.

Będę szczery:

mam gdzieś gang. Liczy się rytownik.

- Gdy go schwytam, skończy się produkcja. - No to na co pan czeka?

Niech pan mniej czasu spędza na balach, a więcej - w pracy.

ZIEMIA I MORZE

Gdzie ją powiesimy? Wygląda jak jabłko.

Zamrożone.

Nie. Ugryzione.

A Mikołaja?

Pomóc ci?

Chciałam wiedzieć.

Co?

Znasz tę szopę.

Coś przede mną ukrywasz.

I musiałaś to sprawdzić w środku nocy?

- Chodź. Rano cię oprowadzę. - Nie.

Teraz.

O co ci chodzi?

Chcę wiedzieć, z kim dzielę życie.

To dezodorant w kulce.

Tak jak długopis, tylko większy. Opatentuję go.

Przestań!

Powiedz, co tu naprawdę robisz.

Zapraszam.

Ukradłeś je?

Nie. Są moje.

Chciałaś wiedzieć, co tu robię. Teraz wiesz.

Puszczam je w obieg, banknot za banknotem.Dzień po dniu.

W różnych miejscach Paryża.

Twoje patenty to przykrywka?

Kogo obchodzą wynalazki jakiegoś Polaka?

Od kiedy się w to bawisz?

Nie bawię się.

Miałem dość, że traktują mnie jak pasożyta.

Miałem dość tego wstydu.

Co powiem dzieciom, jak będziesz w więzieniu?

Nie będę.

Niby czemu?

Jestem ostrożny.

- Sprytniejszy od wszystkich? - Tak.

Słyszysz, co ty mówisz? Za kogo ty się masz?

Spójrz.

Mój będzie ładniejszy od oryginału.

Nie rzucisz tego?

Jeśli się przyłożę, za rok wyprodukuję setki banknotów.

A co z nami?

Wolałaś żyć na utrzymaniu rodziców?

Albo z moich żałosnych wynalazków?

Nigdy nie byłeś żałosny.

Suzanne.

Nie zostawiaj mnie.

Proszę.

Cztery latka! Duży chłopak!

Ładna?

Tak.

Zdmuchnij, skarbie.

Gdzie tata?

Pracuje.

Jak ci się podoba?

Każdy, kto podrabia lub fałszuje prawne środki płatnicze,

podlega karze dożywotnich robót przymusowych".

Brawo. Wyraźny napis.

Dzieci, śniadanie!

Nie mówiłam ci: robię prawo jazdy. Zostań z dziećmi.

Stara miłość nie rdzewieje...

Lubiłem cię ścigać.

Lepiej nie wychodzić z wprawy.

Ile ci jeszcze zostało?

Może szepnę coś dyrekcji? Zyskałbyś parę miesięcy.

Co pan za to chce?

Jak to oceniasz?

Piękna robota.

I co jeszcze?

Co?

- Ten płatek...? - Wiem.

Jeden z rzadkich błędów rytownika.

Na prawdziwym banknocie płatek jest uschnięty.

To nie błąd, to sygnatura.

Ma pan fajkę?

Po co sygnowałby własne banknoty?

By odróżnić fałszywki.

I się narażać?

Chce, by uznano jego talent.

Wybitny kopista marzy, by robić kopie lepsze od oryginału.

Nie chodzi mu o sklepikarzy.

- Czyli? - Pan go nie zna, ale on pana - tak.

Chce pana poruszyć.

Ten typ nie jest rzezimieszkiem.

A kim?

Artystą, który wypuszczając fałszywki zarabia więcej niż pan, szukając go.

- I jego wspólnicy się na to zgadzają? - Kto mówi, że ma wspólników?

Musi mieć. To praca dla kilku osób.

Generał Massu wkroczył do Algieru...

Ta kamera to cudeńko.

Będzie walczył z FLN, dążącym do niepodległości Algierii...

Algieria! Nie ma innych tematów?

- Będziesz miał zabawę. - Nigdy jej nie używa.

Musi sporo kosztować. Drogo sprzedajesz swoje patenty?

Niektóre - tak.

Panika w Banku Francji.

Ministerstwo Finansów przyjmuje hipotezę, że fałszywe banknoty to sprawka Sowietów,

którzy chcą zdestabilizować naszą gospodarkę- twierdzi anonimowy informator.

Co to znaczy "anonimowy"?

To ktoś, kto się ukrywa.

Albo ktoś, kogo nikt nie zna.

Może to prawda?

Może jesteś radzieckim szpiegiem, który ma zdestabilizować gospodarkę Francji?

Przyznaj się.

Jesteś komunistą? Służę ci za przykrywkę?

Potwierdzam.

Ale już dla nich nie pracuję. Uciekłem.

Dlaczego?

Z miłości.

Szkoda.

Czyżby?

Szpiedzy są romantyczni.

Wierni swoim przekonaniom.

Analizy wykazały, że aby otrzymać ten rezultat,

sprawcy wymieszali kalkę techniczną z bibułkami do papierosów.

Pół na pół.

10 bibułek na banknot. Czyli paczka na 10.

Ogołocimy wszystkie trafiki we Francji.

- Sprawdziliśmy wszystkie marki bibułek. - No i?

Używa tylko OCB.

Częstujcie się.

Musimy wiedzieć, gdzie je kupuje.

Nie obsadzimy wszystkich punktów sprzedaży.

Ty się tym zajmiesz, Marechal.

Zapytaj w OCB, gdzie ostatnio zabrakło towaru.

Jak dostaniesz listę, odwiedzisz te punkty.

Kolejno po jednym. Zrozumiano?

Dziękuję. Miłego dnia.

Czerwone pinezki to kioski,

w których nieznany klient kupił bibułki pakowane po sto, w ostatnim półroczu.

Są wszędzie. Jak to możliwe?

Jeśli zaopatruje się w całej Francji, ten trop nigdzie nie prowadzi.

INSPEKTOR MATTEI NADAL SZUKA GENIALNEGO FAŁSZERZA.

Słucham?

Nie sądziłem, że pan odbierze.

Dzwoni pan do ludzi z nadzieją, że nie odbiorą?

Tylko wtedy, gdy mam ochotę pogadać.

Właśnie podziwiam pańskie dzieło.

Naprawdę?

Lepsze od oryginału. Brawo.

Nie było łatwo.

Skonstruowałem nowe maszyny.

Dlaczego wybrał pan "Ziemię i Morze", a nie "Richelieu"?

- To bardziej rentowne. - I trudniejsze.

Miło, że pan to dostrzegł.

Znaki wodne są bardziej złożone,

a twarze po obu stronach nakładają się na siebie.

Użyto technikę druku wklęsłego...

I te dwie kobiety...

Nie patrzą tak natarczywie jak Richelieu.

W nikogo się nie wpatrują.

- Zadam panu osobiste pytanie. - Śmiało.

Dla kogo pan to robi?

- Dla kogo poza panem? - Chyba nie jestem jedynym widzem?

Co myślą pańscy wspólnicy?

Pracuje pan sam, prawda?

Podróże muszą być wyczerpujące...

Muszę kończyć.

Uprzedzam:

nawet, jeśli to potrwa, zatrzymam pana.

Sam się zatrzymam, gdy będę miał dość.

Nigdy pan nie przestanie. Bo nie robi pan tego dla pieniędzy.

Przepraszam, zamykamy.

Już wychodzę.

Kontrola dokumentów. Proszę wyjąć dokumenty.

Wyjmujemy dokumenty.

Dokumenty proszę.

Kontrola tożsamości.

Proszę iść.

Dokumenty.

Proszę otworzyć walizkę.

Łapać go!

Proszę iść.

Tato...

- Czy w sobotę może spać u nas Sophie? - Jaka Sophie?

Moja przyjaciółka. Sto razy ci o niej mówiłam.

Wiesz, że masz tu nikogo nie zapraszać.

Mam dobre stopnie. Dlaczego dajesz mi kary?

Nie krzycz.

Nikt nas nie odwiedza! A ciebie ciągle nie ma.

Ciężko pracuję, żebyś miała lepsze dzieciństwo niż ja.

Tak? To jak było w Polsce? Co robili twoi rodzice? Nigdy o tym nie mówisz.

Bo to nic ciekawego.

Nie wiem, co mówić koleżankom, gdy pytają, gdzie pracujesz.

- Co ostatnio wynalazłeś? - Coś,

dzięki czemu kupiliśmy ten telewizor.

Mam gdzieś telewizor. Chcę prawdziwych ludzi.

Już straciłeś przyjaciół. Chcesz też stracić dzieci?

Czemu z tym nie skończysz?

Od dwóch miesięcy kupuje bibułki tylko na południu Francji.

Zaczął w Nicei, potem Cannes, Tulon, Marsylia.

Potem ruszył w górę doliny Rodanu, aż do Lyonu.

- Jest metodyczny. - Zbyt.

- Po Lyonie odbił w kierunku Grenoble. - Podąża wzdłuż torów.

Stracił czujność. Jeśli będzie kontynuował, wkrótce dotrze do...

Na pewno się zjawi.

Wczoraj dzwonił tu z pytaniem o dostawę bibułek.

A jeśli coś czuje i pójdzie gdzieś indziej?

Niemożliwe. Działa metodycznie.

- Jak tam, Legal? - Średnio. Zastąpisz mnie?

Chętnie.

Jeszcze raz to samo.

Biegnij, piękna!

Co ten Marechal wyprawia?

- No wie pan? - Jestem chory.

Zapaskudził mi pan auto!

Zamawiałem wczoraj bibułki OCB.

A, to pan? Przyniosę zamówienie.

Idziemy!

- Policja. - Jest w toalecie.

No, nie wierzę!

Trzeba zdjąć odciski.

Niech przyślą rysownika.

Dotrze tu jutro?

Ma pan lepszą propozycję?

Wieczorny pociąg do Paryża odjeżdża z tego peronu?

Kurs został odwołany. Wyjazd jutro o 7:15.

Dziękuję.

Ma pan szczęście, podczas Targów Narzędziowych zwykle jest komplet.

Dziękuję.

Panie Mattei! Zarezerwowałem panu taksówkę na jutro.

Dziękuję.

Proszę dać nam chwilę. Przygotujemy pokój.

Daj znać, jak przygotujesz pokój 23.

Poproszę wódkę.

Dobry wieczór.

Ma pan ogień?

To pana widać w wiadomościach? Inspektor od fałszywek?

Dawno nikt mnie nie rozpoznał. Dni chwały mam już za sobą.

Za dni chwały.

Czym się pan zajmuje, panie...

Brabin. Maurice Brabin.

Handluję narzędziami. Przyjechałem na targi.

Nie umiem nawet wbić gwoździa. Majsterkuje pan?

Trochę.

Jak się zostaje sprzedawcą narzędzi?

Chciałem być inżynierem.

Byłbym nim, gdyby nie wojna, i gdybym został w Polsce.

- Skąd "Brabin"? - "Brabiński".

Dzięki francuskiej formie mogłem znaleźć pracę.

Jeszcze dwie.

A pan jest w Vichy w sanatorium czy w pracy?

Wyglądam na kuracjusza?

Zatem - praca?

Wpadł pan na trop jakiegoś fałszerza?

Przepraszam. Lubię kroniki kryminalne. Prenumeruję "Detektywa".

Zabijam czas w podróży.

Miałem trop.

No i?

Tyle zabrakło.

Od ośmiu lat ścigam jednego człowieka. Tkwię w miejscu, rujnuję sobie karierę.

- Nawet żona nie może mnie znieść. - Rozmawia pan z żoną o pracy?

A pan nie?

Wiertarki i wkrętarki nie interesują ludzi.

Za to pan...

Nie świecę przykładem.

Dwa rozwody, trzy śluby...

Za pański przyszły sukces.

W całej tej historii nie ja mam najgorzej.

A kto?

Wyobraża pan sobie tworzyć arcydzieła, o których nie można z nikim porozmawiać?

Na jego miejscu czułbym, że zżera mnie to od środka.

- Ale może on nie. - Wątpię.

Skąd pan może wiedzieć?

Coraz lepiej go poznaję.

Dość już pana wymęczyłem.

Ja stawiam.

Na pewno?

Głupio mi...

Bo się obrażę.

Dziękuję za rozmowę. Miałem dziś ochotę pogadać.

Chwileczkę...

Spadaj!

Przestań!

Nie chcę cię tu widzieć!

Przestań, błagam!

Auto to prezent za zdany egzamin na prawko.

Długo to trwa?

Kochasz go?

- Odpowiedz: kochasz go? - Puszczaj!

Dwa lata temu obiecałeś, że z tym skończysz.

I nic się nie zmienia.

Mam dość życia w strachu przed policją, rozumiesz?

Już prawie kończę.

Daj mi trochę czasu.

Nie rób ze mnie idiotki! Zawsze znajdziesz powód, by to ciągnąć. Zostaw mnie!

Przestań! Przestań już. No, już...

Nie rób tego...

Przestań. Przestań!

Odciski odpowiadają tym, które znaleziono 10 lat temu w magazynie gangu Trakcji.

Co robimy? Publikujemy?

Żeby ostatecznie go spłoszyć? Trzymamy to dla siebie.

Za kilka miesięcy rozpoczniemy stopniowe wprowadzanie nowego franka.

W związku z tym nasi eksperci opracowali nową generację banknotów,

praktycznie niepodrabialnych.

Dziękujemy państwu. Jacques, oddaję ci głos.

Dziękuję, dyrektorze.

Nasi inżynierowie stworzyli nowy papier

i wprowadzili nowe znaki wodne.

Nowy banknot, wydrukowany czcionką 12, jest węższy od banknotu Richelieu.

Bank Francji składa hołd...

Proszę pana!

Przepraszam.

1960 ROK: NAPOLEON BONAPARTE

MÓJ BONAPARTE JEST BARDZIEJ UDANY NIŻ TEN Z BANKU FRANCJI.

POWINNI MNIE ZATRUDNIĆ.

Już mi przeszło.

Ból mija. Przywykłem.

Kiedy to się stało?

- Co? - Kiedy odeszła Suzanne?

Prawie rok temu.

Myślisz, że wróci?

Może cię to pocieszy, ale wszystko straciłem:

Jackie, robotę, formę. Mam długi w całym Paryżu.

Tkwię po uszy w gównie. Nie wiem, do kogo się zwrócić...

Bojarski, co ty narobiłeś?

To dlatego Suzanne odeszła?

Nie zniosła podwójnego życia.

A ty je znosiłeś?

Ile potrzebujesz, by się odkuć?

Jakieś 10 kawałków.

Weź.

Nie musisz oddawać.

Nie mogę tego tak wziąć.

Nie mówię, że to prezent. Chcę, żebyś dla mnie pracował.

Rozumiesz, co robię?

Francja nas nie chciała, to wziąłeś się za jej forsę.

Zasada pierwsza: jeden banknot na jeden sklep. Sklep - banknot - ulica.

Zasada druga: żadnej ostentacji.

Zapomnij o wielkich autach i drogich ciuchach.

Zasada trzecia: dyskrecja. Nie zmieniasz przyzwyczajeń.

No i dobrze. Nie mam ich.

Cześć, tato.

- Nie ucałujesz mnie? - Nie mogę. Spieszę się.

Witaj, Janie.

Suzanne była taka sama. Powodzenia!

Co ty opowiadasz?

Zostawię was.

- Pierre, tata czeka! - Idę!

Jak się masz?

Matka mnie wkurza. Ale jutro oglądam mieszkanie.

A ty? Byłeś u lekarza?

Mówi, że to stres i przepracowanie.

Chciałem ci powiedzieć, że z tym kończę.

Musiałem zacząć od zera z Napoleonem, ale najpóźniej za rok zrywam z tym.

Obiecuję.

Śniło mi się, że cię aresztowali.

Czułam niemal ulgę.

A ty, za kratkami, byłeś taki dumny...

Nigdy nie pójdę do więzienia.

Nawet, gdy policja mnie znajdzie.

Jestem lepszy niż każdy grawer z Banku Francji.

Pierre, pospiesz się!

Co się stało?

Jeden chłopak nazwał mnie brudnym Polakiem.

- Odwieź go wieczorem. Rano ma katechizm. - Tak.

Opowiesz mi...

Podpisz wreszcie papiery rozwodowe.

Mam dość.

Nie umiem rozwiązywać zadań z matmy.

Ja, w twoim wieku, byłem niezły z matematyki.

Nie rozumiem ułamków.

Wiele zależy od tego, kto je tłumaczy.

To jest pan Żuławski. Mówi jak w obcym języku.

Ach, ci Polacy.

Przeczytaj tekst zadania.

Ogrodnik sadzi geranium wokół okrągłej rabaty...

- Masz trzy dni na spłatę. Rozumiesz? - Tak. Spokojnie.

Kurwa.

- Co ci się stało? - Zazdrosny mąż. Nic ważnego.

Postawiłem na wyścigach fałszywego Napoleona i wygrałem trzy prawdziwe.

Nieźle, co?

Nieźle.

Upłynniasz pięć banknotów dziennie i zarabiasz na każdym 25 franków.

Gdzie płaciliby ci lepiej?

Nigdzie.

- To ci nie wystarczy? - Wystarczy. W czym problem?

- Miałeś mi oddać 8000 nowych franków. - Jest 7700 w drobnych nominałach

- i 300 w napoleonach. W sumie 8000. - Brakuje trzech stów. Chodź tu.

- Przeczytaj numery banknotów. - Nie...

39320 i V60.

Teraz tu.

Są takie same.

Tak. Bo to ja je zrobiłem.

- Widocznie kioskarz miał fałszywe... - Dość tego!

Nie rób ze mnie idioty.

Myślisz, że nie poznaję własnych fałszywek?

Nie wkurzaj się. To się nie powtórzy. Potrzebuję tej forsy.

Zrobimy przerwę. Zadzwonię.

Tak? Przy telefonie. Czekałem na telefon.

Następny proszę.

10 bonów skarbowych.

Oczywiście.

Dzień dobry.

Coś nie tak?

Mam za mało bonów. Proszę zaczekać.

Zaraz wracam.

Zostały mi cztery.

Dyrektor potwierdził, że reszta będzie jutro. Proszę wrócić.

Wrócę, jeśli będzie pani.

Pańskie pieniądze!

- Dziękuję. - Do widzenia.

W ten sposób fałszerz upłynnia swoje banknoty?

Możliwe.

Sprytne.

I nieostrożne. Nowy sposób działania.

Gdyby robił tak od początku, już byśmy go mieli.

Wie pan, co to znaczy?

Że nie pracuje sam.

Zatrudnił kogoś, a ten ktoś nie przestrzega zasad.

Od 15 lat czekamy na to uchybienie.

Co robicie?

Prawie skończyliśmy. Zademonstrować?

Pewnie.

Co to jest?

- Nowy wynalazek taty. - I trochę twój.

Ekspres na pojedyncze porcje kawy. Do kapsułki wsypujemy jedną porcję...

Wkładamy do maszyny. Woda grzeje się jak w zwykłym ekspresie...

Przepływa przez perforowaną kapsułkę, która pełni rolę filtra...

A potem ją wyrzucamy. Jedna miarka, jedna kawa.

Wróciłeś do wynalazków?

Jesteśmy kwita.

Ręce do góry!

Namierzyli mnie. Musisz wiać.

Stój! Z kim rozmawiasz?

Nie rozłączaj się.

Kto to był?

Nikt.

Pomyłka. Kontynuujmy.

Obaj mamy mało czasu.

Jak chcesz jechać do szpitala, powiedz, z kim pracujesz.

Mówię, że pracuję sam.

- Taki geniusz? Zdziwiłbym się. - I tak mi nie wierzycie.

Jeśli zaczniesz mówić, podejdziesz pod artykuł 138 kodeksu karnego.

"Kto zgłasza sprawcę, może uzyskać zwolnienie od odpowiedzialności."

- Przemawia to do ciebie? - Nie przemawia.

Jeśli wydasz swojego szefa, unikniesz ciężkich robót i więzienia.

Naprawdę?

Nie chodzę wszędzie z kodeksem, więc uwierz mi na słowo.

Rozwiążcie mnie, pogadamy.

Pierre, idziemy.

Jeszcze pięć minut, mamo.

Działa! Udało się!

Udało się.

Jan Czesław Bojarski?

Tak.

Jest pan aresztowany.

Skąd mam wiedzieć, czy jest prawdziwa?

- A panienka dokąd? - Do domu.

- Długo jesteście małżeństwem? - 20 lat. Ale od roku nie mieszkamy razem.

I przez 19 lat nic pani nie widziała?

Kim pan jest, żeby mi mówić, co miałam widzieć?

I jak?

Na razie nic.

Szukajcie wszędzie. Przewróćcie ten dom do góry nogami.

Tak jest.

Rozwiąż go.

Wie pan, że to znajdę.

No właśnie nic nie wiem.

To pewnie kolejny fałszywy trop, inspektorze.

Co to?

Ekspres do kawy nowej generacji.

Skosztuje pan?

Nie śmiałem poprosić.

Jedna miarka, jedna kawa. Idealnie wymierzona.

Ma pan już hasło reklamowe.

Jestem wynalazcą.

Mało oszczędna metoda.

Ale praktyczna. I kawa dobrze wychodzi.

Proszę.

Sprowadzić młot pneumatyczny czy zrobimy to w cywilizowany sposób?

Kto panu pomógł to zmajstrować?

Nikt.

Żona nie ma z tym nic wspólnego.

Zostawcie ją w spokoju, a ja powiem wszystko.

Panie komisarzu!

Proszę tutaj!

Proszę pani!

Proszę się cofnąć. Cofnąć się!

Żadnych zdjęć rodziny.

To tutaj.

Wchodź.

Mam złe wieści.

Bank Francji mnie nie zatrudni?

Stany i Związek Radziecki walczyłyby o pana, ale generał się sprzeciwił.

Nie spodobało mu się, że Polak jest lepszy od francuskich grawerów.

Gdyby ktoś mi powiedział, że De Gaulle będzie znał moje nazwisko...

Nad tym się namęczyłem.

Miał martwe spojrzenie.

Pański jest bardziej żywy.

Próbowałem poprawić oryginał.

Na dziesiątej piszą o tobie.

BOJARSKI JEST DLA FAŁSZERSTWA TYM, KIM CEZANNE JEST DLA MALARSTWA

Sąd i ława przysięgłych postanawiają większością bezwzględną

skazać Jana Czesława Bojarskiego na karę 20 lat pozbawienia wolności

oraz nakazują konfiskatę i zniszczenie wszystkich banknotów, które sfałszował.

Jak się czujesz?

Jestem tu sławny.

Za murami też.

Sąsiedzi wciąż nie mogą się otrząsnąć.

Twoja matka pewnie też.

Miałaś rację.

Powinienem był szybciej z tym skończyć.

Proszę.

Podpisane.

Wybacz, że tak długo to trwało.

Wolałabym, żeby były fałszywe.

Zostanę tu bardzo długo.

Posłuchaj.

Na tarasie...

W ciągu 14 lat Bojarski wprowadził w obieg równowartość pięciu milionów euro.

Po 13 latach odsiadki wyszedł za dobre sprawowanie.

Wrócił do żony, z którą spędził resztę życia.

Inspektor Mattei zmarł na zawał w 1992 roku.

Nigdy później nie spotkał równie wybitnego fałszerza.

Na rozkaz prefekta policji

maszyny w pracowni Bojarskiego zostały zalane betonem.

A teraz gwóźdź programu. Autentyczny fałszywy banknot,

dzieło Bojarskiego, nazywanego Cezanne'em fałszerzy.

Ten "Bonaparte" uznawany jest za arcydzieło. Cena wywoławcza 1000 euro.

Mamy kupca.

Tysiąc sto...

Dwa i pół tysiąca...

CZESŁAW JAN BOJARSKI 1912 - 2003

REŻYSERIA

WYSTĄPILI

SCENARIUSZ

Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Magdalena Kamińska-Maurugeon