Original subtitles

Żandarmeria!

- Ręce na głowę! - Ruchy!

Nie ruszać się.

- Żandarmeria! - Mają automat!

- Ręce na głowę. - Tył czysty.

- Na ziemię! - Żandarmeria.

- Potwierdzam. - Spokojnie.

- Żandarmeria! - Otwierać!

Żandarmeria, otwierać!

Ładunek podłożony.

Trzy.

Dwa.

Jeden.

„Valère na pozycji!”. No to wchodzę.

Ktoś czeka na ciebie przy wejściu.

Okej.

Myślisz, że w drugiej symulacji...

Słuchaj, Max.

Dobrze się z tobą pracuje. Serio.

Za dwa tygodnie okaże się, co z tobą będzie.

Ale tutaj na pewno nie zostaniesz.

Mam prowadzić sekcję bez ciebie i bez Davida.

Nie uwzględnię cię w ćwiczeniach.

Idź na przerwę.

Zobacz, o co chodzi.

SIŁY SPECJALNE

Poczta głosowa Manon...

Miała nie wyłączać telefonu.

Nie wiem, czy jest w konserwatorium, czy u Niny.

- A może... - Zajmę się Manon.

A ty idź do pracy.

Mam w tym swój interes.

Chcę zostać najlepszym dowódcą na domowym froncie.

A czy w Paryżu, czy w Hongkongu... Dla mnie to bez różnicy.

W Singapurze.

Jedno i to samo.

- Mogę iść? - Idź i nic się nie martw.

- Telefon. - No tak.

- Kawa. - Dzięki. Jesteś kochany.

Kocham cię.

David i Laurent wstąpili do żandarmerii.

David nie znał jeszcze Jess.

Byliśmy młodsi niż ty teraz.

Laurent wyjechał na 4 miesiące do Nowej Kaledonii.

Ja musiałam zostać w pracy.

Gdy wrócił, zauważyłam, że okres mi się spóźnia.

Zrobiłam test. Byłam w ciąży z tobą.

Cieszyliśmy się.

Mówili, że jesteśmy za młodzi, ale mieliśmy to gdzieś.

W dniu twoich urodzin byliśmy w siódmym niebie.

Rosłeś jak na drożdżach.

Chcieliśmy sprawić ci braciszka albo siostrzyczkę.

Próbowałam zajść w ciążę przez wiele miesięcy, ale bez skutku.

Poszliśmy do lekarza i wszystko stało się jasne.

Laurent nie mógł mieć dzieci.

Do tego momentu byłam przekonana, że jest twoim ojcem.

Czemu mi to mówisz?

Chcesz, żebym ci wybaczył?

Powiedział, że nic się nie stało?

Nie potrzebuję przebaczenia.

Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.

Okłamałaś mnie i zdradziłaś tatę.

Z Davidem.

Czemu mi nie powiedziałaś?

A co by to zmieniło?

Chciałam cię chronić...

To wszystko zmienia! Miałbym ojca.

Miałem prawo wiedzieć!

- Kazałam Davidowi trzymać się z daleka. - Co?

Laurent zginął, bo David wyznał mu prawdę.

Zasłużył, by być częścią twojego życia, bo raz się z nim przespałam?

Pozbawiłaś mnie ojca. Nie miałaś prawa!

Cholera.

Max.

Cholera.

Tak?

David, tu Valère. Wiesz, gdzie jest twoja córka?

Czemu mnie o to pytasz?

Chodzi o konserwatorium.

Mają zakładników. Nie wiemy kogo.

Zbliżamy się. Cel potwierdzony.

Proszę tędy.

Puśćcie go.

Fox 1 na pozycji.

Fox 3 na pozycji.

Delta 5 do dowodzenia. Wejścia zaminowane.

Identyfikacja w toku.

Na pozycji. Krążę nad budynkiem.

Zdobądź listę zakładników.

- Dobrze. - Odprawa.

Przed budynkiem stoi furgonetka, sprawdzę to.

Dobrze.

Parę informacji.

Przyjechali wieczorem, spędzili tam noc.

Mają karabiny i kominiarki. Są przygotowani.

Pierwsze strzały padły o 9 rano, dwoje rannych zdołało się ewakuować.

Od tej pory cisza.

Sądzimy, że terroryści nadal są w środku.

Rozstawiliśmy trzech snajperów na dachu stacji kolejowej.

Wiemy, kim są zakładnicy?

Zaraz się dowiemy.

Wchodzimy do środka?

Jeszcze nie, za mało wiemy.

Cele namierzone?

Szlag. A mamy z nimi kontakt?

Nie odpowiadają. Przygotowali się.

Wiem, co robię, David.

Martwi mnie, że wzięli zakładników, ale nie stawiają żądań.

Nie wiemy, co planują, ale wiemy, co robić.

Bądźcie w gotowości.

Rozejść się.

Jazda, panowie.

- Połącz mnie z ochroną. - Już.

Potrzebuję listy zakładników.

Czekaj, jest.

Mamy listę.

Wydrukuj mi to.

Jestem na miejscu.

Nie wiemy, czy ją mają.

A co wiesz?

Niewiele. Dopiero co przyjechałem.

Będę cię informował na bieżąco.

Dobrze. Jej koleżanka też nie odbiera.

- Czekaj. - Może...

Mają ją.

Moje dziecko...

Jess.

Wyciągnę ją stamtąd. Obiecuję, słyszysz?

Obiecuję.

Oddzwonię.

Nie, poczekaj.

David.

David.

Co ty robisz? Chcesz wejść tam sam? Wiemy, co robimy.

Tak? To gdzie kolumna szturmowa?

Nie wiemy, ilu ich jest. Zaminowali wejścia.

Nie każę ci tam wchodzić, tylko przygotować ludzi.

Jak zostawisz to na ostatnią chwilę, stracisz 30 sekund.

Nawet nie wiemy, gdzie są.

Nie mamy podglądu ani kontaktu. Nie jesteśmy gotowi.

Nie jestem głupi. Wiem, że mają Manon.

Ale to ja tu dowodzę. Pozwól mi pracować.

Spokojnie, doskonale wiem, że to ty dowodzisz.

Zajmij się swoimi ludźmi, a ja zajmę się sobą.

Przestań, kurwa. Wiesz, że nie mogę cię tam puścić.

Zabieraj łapy!

Kurwa mać. Przepraszam.

Przepraszam, Cédric.

Ponosi cię.

Nie myślisz trzeźwo.

Musisz mi zaufać. Spójrz na mnie.

Odbijemy zakładników. Będą bezpieczni.

- Dobrze? - Dobrze.

Chcesz nam pomóc?

To się skup, bo ty jeden byłeś w tym konserwatorium.

Dobrze. Możesz na mnie liczyć.

No to chodź.

Przedstawienie skończone.

Według świadków

zamaskowani i uzbrojeni napastnicy

wtargnęli do środka o 9 rano

i wzięli uczniów za zakładników.

Teren został otoczony.

Na tę chwilę nie wiemy nic więcej.

Czekamy na informację, czy udało się nawiązać kontakt

bądź rozpocząć negocjacje z napastnikami.

Tożsamość oraz żądania sprawców pozostają nieznane.

Helikopter krąży nad budynkiem, musimy działać szybko.

Wysłałem drona.

Wejścia do budynku są zaminowane.

Wszędzie są szyby.

Tylko nie tu.

To jeden słaby punkt.

Na zielono zaznaczono linie telekomunikacyjne.

Wepniemy się do systemu i dostaniemy się do monitoringu.

- Możecie zrobić to tutaj? - Tak.

Tu się wepniecie, a tu ustawimy ludzi.

Weź część jedynki i ustawcie tam kolumnę szturmową.

Dobrze.

Potrzebuję kogoś od was.

Pewnie. Rapha, pójdziesz z Valère’em?

- Jasne. - Weź potrzebny sprzęt.

Dobrze.

Wracam do tematu furgonetki.

Dobra, idziemy.

Cédric pozwolił mi na udział w misji.

Przykro mi.

Manon to moja siostra.

Wyciągnę ją stamtąd.

Trzymaj się.

Tak, już idę.

- Nie ruszę się stąd. - Proszę nie blokować przejazdu.

Jest ze mną. Puśćcie ją.

Dobrze.

Otwórzcie przejazd.

Pełne skupienie.

Przygotować się.

Idziemy.

Muszę tu zostać.

Nie ruszaj się z auta.

Dobrze.

Niedługo wrócę.

Z Manon.

Wiem.

Na miejsce zjeżdżają się rodziny zakładników.

Zorganizowano dla nich wsparcie psychologiczne.

Rodzinom towarzyszy przerażenie...

Weszliśmy drzwiami numer trzy, 50 metrów do lobby.

Jak wam idzie?

Zaraz powinni się wpiąć do monitoringu.

Valère?

- Jak tam? - Wchodzimy do lobby.

Wsparcie na pozycji.

Jesteśmy.

Dobra.

Wpinamy się.

Łączenie.

Mamy połączenie.

Weszliśmy.

Są w audytorium.

Trzech uzbrojonych terrorystów i 9 zakładników.

Sprawdź resztę kamer.

Strzelają!

- Rapha! - Dwie osoby ranne.

- Kryjcie się! Wycofać się. - Padły strzały.

Nic ci nie będzie.

Mają snajpera.

Strzelają do nich!

Rapha, słyszysz mnie?

- Szlag. - Strzelają z budynku obok. Cédric.

Ewakuujemy się. Szybko!

Idź.

Cztery osoby ze mną.

Valère, jesteś tam?

- Nie odpływaj. - Jazda, idziemy.

Naprzód.

- Ewakuujemy rannych. - Kurwa!

Strzały padły z sąsiedniego budynku.

Strzelają do nas.

David, gdzie jesteście?

- Weszliśmy do środka. - Zaraz...

Na pozycje. Wysyłam wsparcie.

Idźcie do wschodniego wejścia.

Słyszeliśmy pojedyncze strzały, a potem serie z karabinu.

Siły specjalne wkroczyły do budynku.

Wykrwawia się, zatamujcie krwotok.

- Potrzebujemy pulmonologa. - Już.

Przytrzymaj miednicę.

Pakują ich do karetki.

Gotowe.

Zajmijcie się drugą ranną.

Spójrz na mnie. Będzie dobrze, jasne?

- Rapha. - Pomożemy jej.

Potrzebujemy cię. Nic ci nie będzie.

Nie zamykaj oczu.

Postrzelili ją w prawy bok.

Będzie dobrze, Rapha.

Słyszy mnie pani?

- Dajcie kompres. - Kompres.

Chodź.

Proszę otworzyć oczy i ścisnąć mi rękę.

Oczy otwarte.

Proszę otworzyć oczy.

- Ostrożnie. - Daj.

Jesteśmy ratownikami.

Nie śpimy.

- Oczy otwarte. - Proszę pani.

Otwórzcie bramę, puśćcie karetkę.

Czysto.

- Czysto. - Wchodzimy.

Czekaj, Schwepps. Moment.

Trzeba sprawdzić dach.

Wygląda na to, że funkcjonariusze GIGN zostali ranni podczas wymiany ognia...

Chloé, spójrz na to.

Jest jeszcze dwóch.

W audytorium jest pięciu terrorystów.

Jest.

Mam furgonetkę.

- Wyjechała wczoraj z magazynu w Ivry. - Dobra.

Rico, zastąp mnie.

No już, szybko.

Zamknąć się, kurwa.

Cédric.

Terrorystka na linii. Chce rozmawiać z Davidem.

- David? - Słucham.

Dzwoni terrorystka.

Zostaniemy na linii.

Chce rozmawiać z tobą.

Połącz ją.

Już łączymy.

Dobrze wiesz, że to sprawa osobista.

Siły specjalne zabrały mi wszystko.

Francja zabrała mi wszystko.

Ale ty? Ty zabrałeś mi córkę.

Krew z krwi. Mojego męża.

Całą moją rodzinę.

Sam jestem ojcem. Uratuję pani córkę.

Amal Mayard?

Major Berger.

Kurwa mać.

Jak już mówiłam, to sprawa między nami.

Nie zamierzam negocjować.

Dziś to ja wszystko ci zabiorę.

Na oczach całego świata.

Kurwa mać.

STRZELEC WYBOROWY

W wojsku była strzelcem wyborowym.

Zajmę się nią.

Idziemy.

To misja samobójcza. Zabije zakładników.

Zaczynamy.

Ja pierdolę.

To nic takiego.

- Pokaż rękę. - To nic.

Muszę cię obejrzeć.

Widzisz? Nic mi nie jest.

- Może iść? - Tak.

- Wszyscy do Sherpy. - Dzięki.

Posłuchajcie mnie.

W budynku jest CL20.

Nie możemy pozwolić im na odpalenie detonatora.

Naszym zadaniem jest chronić każde życie.

Ale czasem jest to niemożliwe.

Valère, Djibril, PJ, Nico, Max,

będziecie strzelać.

Jeśli chcemy uratować zakładników, musimy otworzyć ogień.

Nie spudłujcie.

Sprawa jest bardzo delikatna.

Zadbajmy o to, żeby każdy wrócił do domu.

Do wozu. Jedziemy.

Jedziemy.

- Dasz radę? - Tak.

Wybuchowa damo, zajmij się CL20.

Jesteśmy gotowi. Ja zostaję.

Chodźcie.

Halo?

Chloé, czy na monitoringu widać, jak weszli do budynku?

Tak.

A jak wyszli?

Nie.

Kurwa mać. Jakoś musieli wyjść, bo ostrzelali nas z budynku obok.

Muszą tu mieć...

Może z kimś pracują?

Przejście podziemne.

Rozdzielamy się.

Panowie, zmiana planu.

Szukamy tunelu. Schwepps,

idźcie tędy, spotkamy się na końcu.

Sergio, wy weźcie trójkę.

Tam się spotkamy.

Dojeżdżamy na miejsce, będziemy za 15 minut.

My wysyłamy Sherpę.

Cédric?

Wiadomo, co z Raphą?

Jest w dobrych rękach.

Potrzebuję cię, Max.

Gdy ktoś z naszych oberwie, my idziemy dalej.

Nie podoba się? To żegnam.

Jesteśmy w budynku B.

Mam rannego w korytarzu S.

Tu jedynka, korytarz V czysty.

Tu dwójka, w D też czysto.

Wchodzimy do budynku A.

Ranny nie żyje.

Rozdzielamy się.

Stać!

Odwróć się, powoli.

Odłóż broń na ziemię.

Ręce za głowę.

Nie!

Nie tak.

On ma przeżyć.

I patrzeć.

Przekona się, jakie to uczucie.

Jesteście otoczeni.

Twoi ludzie zginą lub trafią do pudła.

To koniec.

To ja zadecyduję, kiedy będzie koniec.

Jesteśmy na dachu.

Pięciu terrorystów.

Trzech przy zakładnikach, dwóch na schodach.

Snajperzy na pozycji.

Dobrze.

Jedynka pod audytorium.

David, słyszysz mnie?

O cholera. Znaleźliśmy go.

David.

Żyjesz?

- Tak. - Możesz wstać?

Tak.

Wracamy do korytarza N.

Dzięki.

Strzelacie na mój sygnał, trzy sekundy.

Snajperzy gotowi?

Jedynka gotowa.

Dwójka gotowa.

Trójka gotowa.

Czwórka gotowa.

Piątka niewidoczna.

Dobrze. Nie spuszczajcie z nich oka.

Max, czekamy na ciebie. Zaczniemy na twój znak.

Widzę piątkę.

Status.

Jedynka gotowa.

Dwójka gotowa.

Trójka gotowa.

Czwórka gotowa.

Piątka gotowa.

Odliczanie. Trzy sekundy.

Trzy.

Wchodzimy.

Żandarmeria!

Nie ruszać się!

Czysto.

- Jedynka unieszkodliwiona. - Dwójka unieszkodliwiona.

Uwaga, ważna wiadomość.

Dwoje rannych. Amal dostała. Idę dalej.

Zdjęliśmy 5 terrorystów.

Tanya zostaje. Wyprowadźcie zakładników.

Znaleźliśmy resztę CL20.

Ewakuujemy zakładników. Przyjąłeś?

Potwierdźcie ich tożsamość.

Tanya, co myślisz?

Ostatni zakładnik jest przykuty do ładunku.

Przewody biegną do zegara.

Odliczanie jeszcze nie ruszyło.

Mogli podpiąć kajdanki.

Mają zdalny detonator.

Oscar dziewięć cały.

Oscar cztery cały.

David, Amal musi mieć detonator.

Oscar siedem cały.

Oscar osiem cały.

Nie rób tego.

Manon.

To ja, Cédric.

Nic ci nie będzie.

Rzuć to.

Myślisz, że wygrałeś?

Będziesz jak ja.

Stracisz wszystko.

Teraz.

Nie!

Kurwa, zegar ruszył.

Mamy pięć minut. Musimy ewakuować budynek.

Rozpocząć ewakuację.

Najpierw zakładnicy. Powtarzam: najpierw zakładnicy.

Wychodzimy przez budynek B.

Zakładnicy zidentyfikowani.

Brakuje jednej osoby.

Wychodzimy. Idźcie za funkcjonariuszami.

Szybko.

Kogo brakuje?

Kogo brakuje?!

Cédric, powiedz mu.

Manon.

Manon, wszystko będzie dobrze.

Będzie dobrze.

Oddychaj.

Oddychaj.

Coś mi tu nie gra.

- Zamontuję zagłuszacz. - Dobra.

Czekajcie.

Wszyscy na zewnątrz. Poradzimy sobie.

Damy radę.

- Ile zostało? - Cztery minuty.

Nigdy się nie słuchasz, co?

Skup się. Patrz na mnie i oddychaj.

Boks numer 237 jest zarejestrowany na Amal Mayard.

Jesteśmy.

Montuję zagłuszacz.

Manon, zaufaj mi.

Będzie dobrze.

Spokojnie.

- Założyli ci coś? - Nie wiem.

Patrz na mnie.

Będzie dobrze.

Tato.

Jesteś cała? Tak?

- Ile zostało? - Dwie i pół.

Dwie i pół minuty.

Co ci się stało?

Podoba ci się?

Wyglądam na twardziela.

Gdy zostanie minuta, musimy uciekać.

Co to znaczy?

Że do tego czasu cię stąd wyciągniemy.

- Prawda? - Tak.

Jesteś w świetnych rękach.

Tanya ci pomoże, na nią nie ma mocnych.

Wiesz, skąd jest Tanya?

Nikt tego nie wie.

Nawet Cédric.

Jesteśmy na drugim piętrze.

Zbliżamy się do boksu 237.

Max, możesz iść.

Spokojnie, skarbie.

Uciekaj.

Muszę zostać.

Czysto. Nikogo tu nie ma.

O cholera.

Manon zabezpieczona. Dajcie nożyce.

- Już. - Po co?

- Będziemy musieli biec. - Co się dzieje?

- Nie dam rady, nie mam siły. - Poniosę cię.

- Mów. - Nogi mnie bolą.

- Nie możemy ryzykować. - Spokojnie.

Przetnę kajdanki i uciekamy.

Już, biegiem!

Kurwa, to ona zabiła Kröllera.

LUDZKA TRAGEDIA

Szybko!

Tato, puść mnie. Mogę biec.

Szybko.

Ja pierdolę.

David?

Gdzie jest Jess?

To Jess.

Słyszysz?

David.

Jess była jej celem.

Słyszysz mnie?

Napisy: Marta Makieła