Original subtitles

‫[ ارائه‌‌ای از گروه ترجمه فرانکوفیلم ] ‫FRANCOFILMS@

‫فقط نابغه‌ای مثل هوگو می‌تونه، ‫شاید نه فقط خوره افتاده باشه به جونش،

‫نه فقط ویران بشه،

‫بلکه تسلیم استعدادش بشه،

‫استعدادی که مثل انگل به جونش میفته،

‫استعدادی که احاطه‌ش کرده.

‫غیرممکنه، غیرقابل انکاره.

‫دلم میسوزه برای کسی که فورا حس نکنه که اون روز،

‫ تو سر هوگو تو ذهن دنیوی هوگو، یه چیزی گذشت،

‫که خیلی فراتر از خلق یه شعر شاهکاره.

‫اینکه اون روز حس کرده باشه،

‫اون روزِ خاص،

‫[ دو تکلیف ] ‫[ مراقبت کردن امید داشتن ]

‫مترجم: ‫علی کلان

‫دو تکلیف،

‫مراقبت کردن، امید داشتن.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming

«هوگو» (ویکتور مثل تمام دنیا)

‫- سلام خانم. ‫- سلام.

‫دوشیزه.

‫یه نون شکلاتی لطفاً.

‫ - یک و نیم یورو. ‫- خیلی ممنون.

‫خودشه. برادرزاده‌مه، ‫اپونین، همونی که بهتون گفتم.

‫آها، که اینطور.

‫بلیطهاتون پیش منه.

‫ممنون.

‫چقدر قشنگه که اسمت اپونینه.

‫بله. میدونم ‫اسم یه دختر تو کتاب بینوایانـه.

‫- از بینوایان خوشت اومد؟ ‫- نخوندمش.

‫جوونا دیگه کتاب نمی‌خونن.

‫پدر و مادرش معلمن و طرفدار ویکتورِ بزرگ.

‫مثل شما.

‫- اهل کجایین؟ ‫- ژکس. یکی از بخش‌های استان اَن.

‫از اونجا خوشم میاد.

‫بله، بخش اول استان محسوب میشه.

‫خب، واقعاً جاهای خیلی خوبی براتون گرفتم.

‫زیاد حرف که نمی‌زنین؟

‫سرفه هم که نمی‌کنید؟

‫ای بابا، روزنامه.

‫یکی اینو براتون آورد.

‫پرسید میاین اینجا یا نه.

‫گفتم: "آره، هر روز صبح."

‫شاید نباید می‌گفتم.

‫بخش آگهی‌های ترحیم رو ببینین. ‫خودش اینو گفت.

‫آگهی‌های ترحیم؟

‫کی بوده؟

‫نمیدونم، یه زن جوون. شاید دخترتون.

‫دخترم؟

‫موهاش تیره بود؟

‫کفشاش چطوری بود؟

‫کفش کیکرز قرمز پاش بود؟

‫دیگه تو سن و سال کفشای کیکرز نیست.

‫عکسی ازش دارین؟

‫نه، عکسی ندارم.

‫حتی تو گوشیتون؟

‫نه، عکس ندارم.

‫روز بخیر.

‫کجایی؟

‫تو چی؟ تئاتر نیستی؟ ‫کاری برای هماهنگی نداری؟

‫چرا، دارم میرم. ساعت چنده؟

‫۷ ساعت عقب‌تره. ‫من تو خیابون استریپم.

‫تو قصر سیارم. ببین.

‫ساعت ۲ ئه. بیسکاروس ‫ما رو دعوت کرده وگاس

‫و دارم با لیموزین میرم. ‫دیوونه‌کننده‌ست.

‫مراقب باش عشقم.

‫نگران نباش. ‫آدمِ واقعی اینجا نیست.

‫دیوونه‌ای.

‫ببین تازه چی فهمیدم.

‫نمی‌تونم بخونم. چی نوشته؟

‫نوشته که لیزبت راکول،

‫دخترش،

‫مادلین مارتینو، مادرش،

‫آن کارلزراکول، خواهرش، با اندوه فراوان

‫خبر فوت خانم

‫چانسو راکول رو به اطلاعتون می‌رسونن.

‫فک کنم همون لیزبته که امروز صبح ‫اینو تو نونوایی برام آورده.

‫ یعنی، این‌طور حدس می‌زنم. ‫ ناراحت‌کننده‌ست.

‫تو خودت چه حسی داری؟

‫مال خیلی وقت پیشه، اما،

‫لیزبت رو، بهش زنگ زدی؟

‫این یه فرصته. چاره دیگه‌ای نداری.

‫چطوری؟ شماره‌ش رو ندارم.

‫سال‌هاست که دیگه شماره‌شو ندارم.

‫شماره‌ی دخترت رو نداری؟

‫ببین، این وظیفه اونم هست،

‫که سعی کنه،

‫ارتباط برقرار کنه، یعنی، بعد از این همه مدت.

‫اونم همین کار رو کرده دیگه.

‫آره. آره.

‫موفق باشی عشقم. ‫تو مذاکره‌ت موفق باشی.

‫ممنون.

‫سعی کن باهاش تماس بگیری.

‫مادرش اون تئاتر رو نداشت،

‫طوطی آبی.

‫نه، طوطی آبی نه، توکان سفید.

‫می‌دونی چرا تو تئاتر به هم میگیم گُه باشی؟

‫هرچی تماشاچی بیشتر بود، ‫کالسکه بیشتر بود،

‫پهن اسب هم بیشتر بود.

‫برای همین برای هم آرزوی گُه می‌کنیم.

‫این یه فرضیه‌ست.

‫برای شب اول اجرات ‫میگم گُه باشی (موفق باشی.) می‌بوسمت.

‫منم همین‌طور عزیزم، ‫محکم می‌بوسمت.

‫تاکسی!

‫کسی هست؟

‫این اینجا چی‌کار می‌کنه؟

‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟

‫شرمنده‌ام.

‫ می‌تونید چشم‌هاتونو باز کنید.

‫ مطمئنی؟

‫ آره.

‫ واقعاً گیج شدم. معذرت می‌خوام.

‫در بسته نبود آخه، اومدم تو...

‫خوشبختم. ‫راستی داریم تمرین می‌کنیم.

‫ خوشبختم. روبرت.

‫ می‌دونم کی هستین.

‫من هیچی ندیدم‌ها، ‫یعنی می‌خوام بگم، اصلاً نگاه نکردم.

‫برام جنبش می‌تو یه موقع راه نندازید!

‫ چرا، دیدی.

‫اگه واسه اینم نباشه، واسه یه چیز دیگه میشه.

‫زهره‌تَرَک شدید، نه؟ شوخی کردم.

‫واقعاً شرمنده‌ام.

‫توکان داغون شده.

‫زمان ما، دم در تئاتر بود.

‫من اجراهامو روی همین سن شروع کردم.

‫ جدی؟

‫ مراقبمون بود. ‫دیگه هیچ‌کس مراقب نیست.

‫واسه ما نماد خوش‌شانسیه. ‫منقارش رو لمس می‌کنیم.

‫بفرمایید، دست بزنید بهش.

‫ با کمال میل. ‫امشب اولین اجرای منه.

‫حدس می‌زنم خبر داشته باشید

‫درباره شانسو؟

‫ خیلی زجر می‌کشید. این‌طوری بهتره.

‫با انگشتا نه، این‌طوری برات شانس نمیاره.

‫ دخترا،

‫زوکینی رو بهتون معرفی می‌کنم. ‫روبرت زوکینی.

‫- جورجیا، سوزان. ‫- خوشبختم.

‫ و منم پیا.

‫ پیا رو یادم موند.

‫خوبه، پیا. ‫کوتاهه، ضریتیه. پیا چی؟

‫پیا پِپَن.

‫ اوه، عالیه.

‫بگید ببینم، من سعی کردم طبقه اول در بزنم،

‫جایی که لیزبت زندگی می‌کرد.

‫- دیگه اینجا نیست؟ ‫- نه.

‫خیلی وقته که دیگه نیست.

‫شانسو نقل‌مکان کرده بود به یه خانه حومه شهر، ‫یه خونه تو لیلا.

‫با این حال تئاتر رو نگه داشته بود، ولی خب،

‫ ما همه رفیقای لیزبتیم

‫و ماجرا رو درباره شما می‌دونستیم.

‫- می‌دونستید؟ ‫- شما یه دوست خانوادگی هستی.

‫ یه دوست خانوادگی، همین.

‫یه دوست خانوادگی.

‫ باحاله.

‫ خیلی خوبه.

‫خیلی!

‫ زوکینی اسم واقعیتون نیست؟ ‫مستعاره.

‫اسم واقعیتون چیه؟

‫ آنژ لوچیانی.

‫ آره راست میگی، آنژ، سخته.

‫ موافقم.

‫می‌دونی هوگو به جنگ چی می‌گفت؟ ‫

‫جنگ.

‫ نه. منو ببخش، روبرت.

‫می‌تونی یک متر بری عقب لطفاً؟ ‫تا سر میز برو.

‫خب خوبه همونجا.

‫ اون جنگ رو کارگرِ بی‌چشم می‌نامید.

‫پنلوپه. احمق!

‫پنلوپه، احمق!

‫پنلوپه، زن اولیس.

‫اون وقتش رو می‌گذروند،

‫ می‌بافت.

‫می‌بافت و می‌شکافت.

‫شب‌ها کاری رو که روز کرده بود ‫خراب می‌کرد.

‫پس اینه حماقت جنگ...

‫کارگرِ کور.

‫پنلوپه، احمق.

‫به چه دردی می‌خوری، غول‌پیکر؟

‫به چه دردی می‌خوری، دود،

‫وقتی ویرانی‌هایِ تو، دوباره بدی رو بازسازی می‌کنه؟

‫- می‌شنوی چی میگم، رژیس؟ ‫- آره، صداتو می‌شنوم.

‫ می‌دونی لوئی ناپلئون، ‫لوئی ناپلئون رو می‌شناسی؟

‫ آره، یه بناپارت بود. ‫می‌تونی روی مبل بشینی؟

‫ آره. من دقیقاً نمی‌دونستم لوئی ناپلئون کیه.

‫فهمیدم که ناپلئون سومه.

‫الان اجازه‌شو دارم اینجا باشم.

‫ خوبه، همون‌جا بمون.

‫نمی‌دونم کجایی، رژیس. ‫حس میکنم دارم با دیوار حرف میزنم.

‫ صداتو می‌شنوم.

‫ وقتی ناپلئون سوم رئیس‌جمهور شد،

‫ البته الان واسه گرم کردن صدام خوبه، عالیه.

‫دو روز بعد، هوگو رو دعوت کرد

‫به کاخ الیزه.

‫اون تو کتاب «چیزهای دیده‌شده»،

‫که به نظر من ‫شاهکار بزرگ هوگوئه می‌نویسه:

‫"لوئی بناپارت دیروز، شنبه ۲۳، اولین شامش رو داد."

‫دو روز، ‫دقیقاً همون چیزی که گفتم،

‫بعد از اعلام حکومتش.

‫و این شام رو توصیف می‌کنه،

‫به عنوان یه افتضاحِ بزرگ.

‫زن‌هایی رو که دور ناپلئون سوم هستن ‫توصیف می‌کنه.

‫میگه ناپلئون سوم زنی که سمت ‫راستشه رو به سمت چپی ترجیح میده.

‫ می‌شه برگردی جلوی میز؟

‫ جلوی میز.

‫اما، در کل،

‫برای نورپردازی ‫کجاها حق دارم برم؟

‫ روی فرش بمون.

‫همین الان، می‌تونی بیای جلوی میز؟

‫همین‌جوری، عالیه. مرسی.

‫ وقتی رئیس‌جمهور شد،

‫یه....

‫توی سالن دو تا بچه هست.

‫رژیس؟

‫توی تئاتر دو تا بچه هست.

‫ آره، ببخشید. پروژکتور قاطی کرده بود.

‫بچه‌هام می‌خواستن ببینن ‫کجا کار می‌کنم.

‫ خیلی خب. پدرتون الان میرسه. ‫اوضاع چطوره؟

‫- حالتون خوبه؟ ‫- بله.

‫- تو مدرسه ویکتور هوگو یاد میگیرید؟ ‫- یه کم.

‫کودک، تویی که زندگیت از بی‌خبری ساخته شده.

‫کودک، تویی که شادیت از امید ساخته شده.

‫بفرمایید، هوگو.

‫ سلام بچه‌ها. چطورین؟

‫خوبیم.

‫ نگفتی بچه داری.

‫ نه، ولی دارم.

‫ خیلی خب.

‫- خوشحالی؟ ‫- آره.

‫تو نیستی؟

‫یعنی میگم، بچه‌های خیلی خوبین

‫ سر شام چی به هم گفتن؟

‫ لیزبت راکول هستم، پیغام بذارین.

‫ الو، لیزبت؟

‫روبرت‌ام.

‫همون دوست خانوادگی.

‫انگار این‌طوری منو معرفی می‌کنی.

‫برام جالب بود.

‫واسه همین توی توکان ‫شماره‌تو بهم دادن.

‫واقعاً متاسفم، اما نمی‌تونستم،

‫برم پرلاشز.

‫باید به همه چیز تئاتر برسم.

‫همه دوستاتو دعوت کردم،

‫توی توکان سفید

‫و معلومه که یه جا هم ‫واسه تو گذاشتم.

‫و می‌خواستم بهت بگم،

‫یه جمله از ویکتور هوگو:

‫"خاطره،

‫همون حضور نامرئیه."

‫خاطره، همون حضور نامرئیه.

‫می‌بوسمت.

‫صف بود، ولی خیلی تمیزه.

‫مطمئنی نمی‌خوای بری؟ ‫وسط اجرا نمی‌تونی بلند شیا.

‫ بیخیال.

‫چهار برابر بیشتر از حد معمول تیپ زدم، ‫مثل اسکلا شدم.

‫ قرار نیست تو رو نگاه کنن.

‫ تازه، تنم میخاره.

‫ ژرمن؟ ژرمن!

‫ ژرمن؟ ‫جدی، این چه اسمیه؟

‫ تو یکی حرف نزن.

‫ حداقلش من یه قهرمانم.

‫توی نمایش چیزی درباره من هست؟

‫ نمایش نیست.

‫ ویکتور هوگو رو بازی نمی‌کنه؟

‫ نه. نه ژان والژان نه هیچ‌کس دیگه.

‫ژان والژان، ‫همون آدم بده‌ست که خوبه؟

‫ بعدش می‌خوای ببینیش؟ ‫ کی رو؟

‫ زوکینی. نمی‌خوای منتظرش بمونی؟

‫ تو نونوایی می‌بینیمش. ‫هر روز می‌بینیمش.

‫نگران نباش، میگم خوشم اومده ‫حتی اگه واقعی نباشه.

‫ ارادتمندم، آقای هوگو.

‫بفرمایید.

‫- مزاحم شدم؟ ‫- نه اصلا.

‫ آرایش کردین؟

‫ آره. استل خیلی زیاد نزده؟

‫ نه، خوبه.

‫ممنون بابت شکلات‌هام.

‫اینو براتون آوردم.

‫واسه شما و واسه اون.

‫- چیه؟ ‫- یه چراغ نمک.

‫ چراغ نمک؟

‫ یه نور خیلی پربرکت بهتون می‌تابونه.

‫پر از حس خوب.

‫اما نباید گربه‌تون لیسش بزنه.

‫اگه گربه داشته باشید. ‫گربه دارید؟

‫ نه. نه.

‫خیلی ممنون، کوزیما.

‫گُه باشی.

‫وقتی اوکی شد خبرم می‌کنن؟

‫باشه!

‫ این مقدمه با این شروع میشه،

‫و هوگو اونو نوشته،

‫اگه یه نویسنده حق اینو داشت که تأثیری بذاره

‫رو حال و هوای ذهنی ‫خواننده‌هایی که کتابشو باز می‌کنن،

‫نویسنده «تأملات» به این بسنده می‌کنه که بگه:

‫"این کتاب باید جوری خونده بشه

‫مثل اینکه دارین کتاب یه مرده رو می‌خونید."

‫بیست و پنج سال تو این دو جلد هست.

‫نویسنده به نوعی گذاشته

‫این کتاب درونش شکل بگیره.

‫کسانی که سراغش بیان ‫تصویر خودشون رو پیدا می‌کنن

‫تو این آب عمیق و غمگین

‫که آروم آروم اونجا جمع شده،

‫ته یه روح.

‫شادی، این گل زودگذر جوانی، ‫برگ‌برگ پرپر میشه

‫توی جلد اول که امیده،

‫و توی جلد دوم که عزا و ماتمه، امید ناپدید میشه.

‫کدوم عزا؟

‫عزای واقعی.

‫همون اصلیه.

‫مرگ.

‫از دست دادن عزیزترین آدم‌ها.

‫لئوپولدین، دختر محبوبش،

‫عشق زندگی‌اش،

‫لئوپولدین غرق شد

‫در پی یک حادثه‌ی قایق‌سواری تو رود سن،

‫با شوهر جوونش که می‌خواست نجاتش بده

‫و تصمیم گرفت با اون بمیره.

‫این تو ویلکیه اتفاق افتاد،

‫۴ سپتامبر ۱۸۴۳.

‫قایقشون واژگون شد.

‫تازه ۱۹ سالش شده بود.

‫همزمان،

‫ویکتور هوگو و ژولیت دروئه ‫اون موقع داشتن سفر تابستونی سالانه‌شون رو می‌رفتن

‫هر سال، ویکتور هوگو ژولیت دروئه رو برای یه ماه می‌بره

‫که کاملاً وقف اونه،

‫اونجا، دارن از اسپانیا برمی‌گردن.

‫۹ سپتامبره. اونا اصلاً هیچ‌چی نمی‌دونن.

‫باید تو روشفور منتظر درشکه باشن

‫که قراره ببرشون لروشل،

‫و ما این شانس رو داریم که این دفترچه خاطرات ‫فوق‌العاده‌ی ژولیت دروئه رو داشته باشیم،

‫که ثانیه به ثانیه ثبت کرده،

‫تک‌تک نفس‌های ویکتور هوگو رو

‫تو اون هشت روزی که همراه با کشف این ماجرا بود.

‫پیشخدمت یه بطری آبجو میاره و میره.

‫روی یه میز روبه‌روی ما، چند تا روزنامه هست.

‫ویکتور هوگو یکی رو اتفاقی برمی‌داره.

‫و من، روزنامه «شاری‌واری» رو برمی‌دارم.

‫تازه داشتم عنوان رو نگاه می‌کردم

‫که محبوب بیچاره‌ام ناگهان رو من خم میشه

‫و با یه صدای گرفته بهم میگه

‫در حالی که روزنامه‌ای رو که دستشه نشونم میده،

‫این چهار کلمه رو بهم میگه،

‫این چهار کلمه رو، بهم میگه:

‫"این دیگه خیلی وحشتناکه."

‫هیچ‌وقت، می‌شنوید،

‫هیچ‌وقت تا وقتی زنده‌ام، یادم نمیره

‫قیافه‌ی ناامید وصف‌ناشدنی روی صورت نجیبش.

‫دیدم که خشکش زده و داغون شده.

‫لب‌های بیچاره‌اش سفید شده بودن.

‫چشم‌های زیبایش نگاه می‌کردن اما چیزی نمی‌دیدن.

‫صورت و موهاش خیس از اشک بود.

‫و دیگه، حتی یه کلمه هم حرف نزد.

‫خودش رو حبس کرد.

‫باید بیش از ۱۰ سال میگذشت،

‫بیش از ۱۰ سال، تا تو جزیره گرنزی، ‫دوباره به یاد اون روز بیفته.

‫بدترین روز از بین تمام روزهای ویکتور هوگو،

‫با این شاهکار کوچیک،

‫این شعر فوق‌العاده.

‫تو سن کودکی عادت کرده بود...

‫که هر روز صبح یکم بیاد توی اتاقم.

‫منتظرش بودم مثل یه روزنه‌ی امیدی که منتظرشی.

‫می‌اومد تو و می‌گفت: "سلام، بابای کوچولوی من."

‫قلممو برمی‌داشت، کتاب‌هامو باز می‌کرد.

‫ هنگ کرد، دیدی؟

‫- چی شد؟ ‫- هنگ کرد.

‫عمدی بود.

‫ و مثل یه پرنده‌ی عبوری می‌رفت.

‫پس با سرِ کمتر خسته‌ای دوباره شروع می‌کردم،

‫ آقای زوکینی؟

‫روبرت؟

‫میام تو.

‫خوبی؟

‫ آره، آره. ‫واقعاً خیلی حالم رو خوب کرد.

‫باورنکردنیه.

‫- چه بهتر. چراغ رو روشن کنم؟ ‫- نیازی نیست.

‫بدیش اینه که حالم که خوب میشه استرس میگیرم. ‫دوست ندارم.

‫در هر صورت می‌تونید برید، دیگه کسی نیست.

‫ خیلی خب.

‫ یه دختر اومده بود. می‌خواست شما رو ببینه.

‫ سبزه بود؟ بلوند بود؟ چند سالش بود؟

‫ حواسم نبود.

‫ولی گفت فردا توی نانوایی ازتون می‌پرسه.

‫ چی رو بپرسه؟

‫ اینکه همه‌چیز تو نمایش عمدی بوده یا نه.

‫دقیقاً همین رو گفت. « عمدی ».

‫ خیلی ممنون، کوزیما.

‫ فردا می‌بینمتون.

‫با این حال زیادی نزدیک نشیدها.

‫معلوم نیست چی میشه.

‫باشه.

‫ وایمیسم بره بالا، بعد برمی‌گردم.

‫باشه، حله.

‫سلام آقای روبرت. چطورین؟

‫- امشب ماشین نیاوردید؟ ‫- نه، ماشین ندارم.

‫قرار بود با یه سری دوست شام بخورم. ‫پیداشون نکردم.

‫اونا نیستن؟ سراغتون رو گرفتن.

‫اوه، تورو خدا، اونا نه. ‫یه لطفی کن...

‫جوری رفتار کنید که انگار خیلی باهم رفیقیم. ‫عادی باهام حرف بزنید.

‫- چطوری؟ ‫- از نمایش خوشتون اومد؟

‫- عاشقش شدم. ‫- خوبه. دارن میان؟

‫ نه، نه.

‫ زیادی سنگین و غمگین نبودم؟

‫نه، برعکس. خوبه.

‫دارن میرن؟

‫ یکی داره میاد.

‫ پس بزن رو شونم.

‫آها روبر، خیلی خوشحالم کردی.

‫- پس خوشت اومد دیگه. ‫- معلومه!

‫ عاشقش شدم. ‫ خوبه.

‫و کوزیما، چطوره؟

‫ کوزیما؟ یه کم در جا می‌زنه.

‫ خیلی هم عالی.

‫اما بگو ببینم، نمایش رو دیدی؟

‫ آره، بالاخره دیدم دیگه.

‫ جدی؟ واقعاً خوشت اومد؟

‫- عاشقش شدم. ‫- لطف داری.

‫خب، شب همگی بخیر.

‫بچه‌ها اینم دوستانم. خداحافظ.

‫- شب خوبی داشته باشید. ‫- خداحافظ. فردا می‌بینمتون.

‫ یه چیزی بگو. هیچی بهم نمیگی.

‫ زیاد خوب نمی‌بینم، ‫اما به نظرم تمیز میاد.

‫خیلی تمیزه. ‫این زنه‌ هم به نظر خوب میاد.

‫ من با موگدی کاری ندارم، ‫درباره امشب حرف می‌زنم.

‫چطوری واکنش نشون می‌دادن؟

‫ موگدی؟

‫آخه موگدی کیه، عشق زندگی من؟

‫ مستخدم جدید. ‫همین الان بهم گفتی به نظرت همه‌جا تمیز اومده.

‫ آها، درسته.

‫نه، بد نبود. ‫اما گند زدم توی کتاب «تأملات».

‫می‌دونی، مغزم هنگ کرد. ‫و این هیچ‌وقت برام پیش نمیاد.

‫عادت کرده بود تو سن کودکی‌ش،

‫هر روز صبح یه کمی بیا تو اتاقم.

‫و هیچی. در حالی که ‫من فقط همینو بلدم.

‫ منتظرش بودم، ‫مثل یه روزنه‌ی امیدی که منتظرشی.

‫همین بود، مگه نه؟

‫ همینه، آفرین عزیزم. آفرین.

‫جدای از این، رزولن‌ها ‫دیروز اونجا بودن.

‫مودب بودن، نه بیشتر.

‫باید گفت که اون، وقتی می‌سوزه می‌خنده.

‫و اون یکی هم، یه قلب سنگی داره.

‫بازم می‌تونی یکم دووم بیاری؟ ‫به این زودی برنمیگردما.

‫نمی‌دونم بتونم دووم بیارم یا نه، می‌دونی.

‫تو که نیستی نه اشتهای غذا دارم نه تشنه‌ام میشه.

‫تلف شدنم نزدیکه.

‫ چه شوخی بامزه‌ای.

‫حتماً تو زندگی‌ت یه سری سیاهی لشگر داری.

‫نمی‌خوای چراغ رو روشن کنی؟ ‫درست نمی‌بینمت.

‫آها، این‌طوری بهتر می‌بینمت.

‫و لیزبت، باهاش حرف زدی؟

.براش پیام گذاشتم

‫دعوتش کردم.

‫ اون، اومد؟

‫ الو! ‫ نیومد.

‫- صدامو می‌شنوی؟ ‫- دارم بهت میگم، نیومد.

‫تصویرت قفل شده.

‫آنابل.

‫اصلاً پیچیده نیست!

‫بوعز دراز کشیده بود، از خستگی از پا افتاده.

‫از شدت خستگی دراز کشید.

‫نیازی به فیلسوف بودن نیست.

‫بوعز دراز کشیده بود، از خستگی از پا افتاده.

‫تمام روز تو زمینش کار کرده بود.

‫تختش رو تو جای همیشگیش پهن کرده بود.

‫به من نگید این پیچیده‌ست.

‫بوعز میان انبارهای پر از گندم خوابیده بود.

‫این پیرمرد مزارع گندم و جو داشت. یه زمین‌دار بزرگ.

‫این پیرمرد مزارع گندم و جو داشت.

‫با اینکه ثروتمند بود، طرفدار عدالت بود.

‫شبیه هوگوئه. بالای آسیابش لجن و کثافتی نبود.

‫تو کوره آهنگریش جهنمی نبود.

‫ریشش، باید همه‌ی مخاطبا ببینن.

‫وگرنه کارم خراب میشه.

‫ریشش نقره‌ای بود مثل یه نهر ماه آوریل.

‫خوشه‌های گندمش نه خسیس بودن نه پرکینه.

‫وقتی می‌دید چندتا زن خوشه‌چین فقیر دارن رد میشن،

‫زن‌هایی که توی مزرعه بودن می‌ذاشتن ‫عمداً خوشه‌ها بیفته، این‌طوری می‌گفتن.

‫این مرد پاک راه می‌رفت، دور از راه‌های کج و معوج،

‫پوشیده در صداقت معصومانه و جامه کتان سفید.

‫دور از راه‌های کج و معوج، می‌شنوید؟

‫اگه رفیقی دارین که مواد می‌زنه، قاچاق می‌کنه،

‫بهش بگید: "داری میری تو راه کج و معوج."

‫دور از راه‌های کج و معوج، ‫پوشیده در صداقت معصومانه و جامه کتان سفید.

‫یارو فوق‌العاده‌ست. و همیشه طرفدار فقراست

‫دردمند.

‫این کیسه‌ها شبیه چشمه بودن. ‫بوعز ارباب خوبی بود

‫و فامیل وفاداری بود، بخشنده بود، هرچند صرفه‌جو.

‫زن‌ها، خیلی هوگوئیه. الان می‌فهمید چرا.

‫زن‌ها بیشتر به بوعز نگاه می‌کردن ‫تا به یه جوون، چون جوون خوشگله،

‫«اما پیرمرد، بزرگواره». ‫من نمیگم، آقای هوگو میگه.

‫آره دیگه!

‫تاریکی حالت پیوندِ زناشویی، شکوهمند و با ابهت داشت.

‫و باشکوه.

‫فرشته‌ها بی‌شک پنهانی اونجا می‌پریدن،

‫چون توی دلِ شب هر از گاهی ‫یه چیز آبی رد می‌شد که شبیه بال بود.

‫نفس کشیدنِ بوعز ‫با صدای خفه‌ی جویبارها روی خزه‌ها در هم می‌آمیخت.

‫و اینجا، تجسم نابغه رمبویی.

‫توی ماهی بود که طبیعت مهربونه، ‫

‫تپه‌ها روی قله‌شون بسترِ گلی داشتند..

‫روت تو رویا بود و بوعز خواب بود.

‫فوق‌العاده‌ست. داره جابه‌جایی می‌کنه.

‫علف‌ها سیاه بودن، زنگوله‌ی گله‌ها می‌لرزید.

‫مهربونی عظیمی از آسمون می‌بارید.

‫آروم‌ترین ساعتی بود که شیرها میرن آب بخورن.

‫یه بیت کاملاً بی‌ربط، اما شاهکار، وسط این همه خلاقیت.

‫مینویسه: "آروم‌ترین ساعتی بود که شیرها میرن آب بخورن.."

‫مخاطبا رو حس کردم،

‫هر بار همه‌چیز همینه، مجذوب این نبوغ می‌شن.

‫همه‌چی توی عور و جریماده غرقِ خواب بود.

‫ستاره‌ها آسمون رو آذین بسته بودن. مگه نه؟

‫کتاب‌ها رو آوردم ‫خیلی حال کرده بودن.

‫آره، دقت و توجهشون عالی بود.

‫فوق‌العاده بودن.

‫ستاره‌ها آسمونِ عمیق و تاریک رو میناکاری می‌کردن.

‫هلالِ باریکِ روشن میونِ گل‌های تاریکی توی مغرب می‌درخشد.

‫و روت از خودش می‌پرسید... چه خدایی!

‫به نظر من این همون جمله‌ایه ‫که حتی اگه آتئیست هم باشی اهل معنویتت می‌کنه.

‫چه خدایی، ‫چه دروگرِ ابدیِ تابستونِ جاویدان هنگام رفتن،

‫ از سرِ بی‌توجهی ‫این داسِ طلایی رو توی مزرعه‌ی ستاره‌ها رها کرده.

‫این شعر خیلی خیلی طولانیه، نه؟

‫طولانیه، دارم سعی می‌کنم تا تهش برم.

‫بعضی شب‌ها موفق میشم.

‫بستگی به حال‌وهوای تماشاچیا و حالِ خودم داره.

‫راستش کلاً دوست ندارم ‫دست به این شاهکار بزنم و قطعش کنم،

‫چون نمی‌تونم روت و بوعز رو ‫بین زمین و هوا معلق بذارم.

‫- تا فردا، کوزیما. ‫- تا فردا.

‫روت تو رویا بود و بوعز خواب بود. علف‌ها سیاه بودن.

‫علف‌ها سیاه بودن.

‫هیچ‌کس متوجه نمی‌شه. علف‌ها سیاه بودن.

‫بیست دقیقه اجراش کردم. ‫دو بار هم انجامش می‌دادم.

‫سومی رو هم برات اجرا می‌کردم.

‫می‌بوسمت، به زودی می‌بینمت.

‫«چمن‌ها سیاه بودن.» ‫«زنگوله‌ی گله‌ها می‌تپید...»

‫مبروک، دیگه باید بریم.

‫هلاک شدم.

‫ عصر بخیر!

‫ عصر بخیر!

‫ تو سالن بودید؟

‫دوباره اومدید نمایش رو ببینید؟

‫ نه، اما می‌دونستیم این‌جا پیدا تون می‌کنیم.

‫و چون بعد از اجرای اول ‫چیزی بهتون نگفته بودیم،

‫ خوشتون نیومده بود؟

‫ چرا، اتفاقاً.

‫ دلمون خواست ازتون تشکر کنیم.

‫ بچه‌های باادبی هستید.

‫- بهش بگیم؟ ‫- ازش بدتون اومد؟

‫ نه. بدمون نیومد.

‫فقط مسئله اینه که خیلی از ما دوره.

‫نه از ما، بلکه از نمایش ما.

‫یعنی چی نمایشِ شما؟

‫ ما هم داریم روی هوگو کار می‌کنیم.

‫ روی هوگو؟

‫ آره. یعنی، بیشتر روی زن‌هایی ‫که اطراف هوگو هستن.

‫اهمیتشون، حضورشون.

‫چون خب، بدون اونا، این،

‫ زن‌ها الهام‌بخش‌ش بودن، اساساً می‌تونم بگم،

‫این همون چیزیه که واقعاً میشه ‫بهش گفت عاشق‌پیشه‌ی بزرگ.

‫ این همون چیزیه که می‌شه بهش گفت: ‫« یه زن‌باره‌ی قهار».

‫نه، این ساده‌انگارانه‌ست.

‫ من با پیا موافقم.

‫نمی‌شه هوگو رو به این خلاصه کرد.

‫ این‌جوری نیست.

‫ اون یه نیروی حیاتی جنسی داشت.

‫یه انرژی‌ای که تا حالا ندیده بودیم.

‫تمایلات جنسی‌ش عظیم بود.

‫ موافقم.

‫آها، سرِ این کاملاً موافقیم.

‫انرژی خیلی زیادی داشت.

‫ یه انرژی جنسی غول‌پیکر ‫ازش یه زن‌باره‌ی قهار نمی‌سازه.

‫ اینا مترادفنن.

‫ وقتی عاشق می‌شد، ‫صمیمانه عشق می‌ورزید.

‫به ژولیت و لئونی بیار.

‫و به همه زن‌ها. با قلبش دوستشون داشت،

‫و با جسمش. و با فکرش.

‫آره، ولی این اونا بودن که عاشقای واقعی بودن.

‫خودش، از عشق استفاده می‌کرد تا بنویسه.

‫ابزارش کرده بود.

‫نه، ازش واسه سکس کردن استفاده می‌کرد.

‫- میخوام بگم ،خیلی عجیبه خدایی. ‫- بیخیال بابا!

‫ اما حقیقته.

‫ شما زن‌ها و هوگو رو از هم جدا می‌کنید.

‫شما ترکیبِ هوگوی عاشق زن‌ها رو جدا می‌کنید.

‫اینکه الهام‌بخش‌ش بودن یه مسئله‌ست.

‫اما اونا نیستن که قربانی باشن،

‫ نگفتیم که جداشون می‌کنیم.

‫ بیایید نمایش رو ببینید.

‫ آره، با کمال میل.

‫ و می‌بینید که این‌طوری نیست.

‫ خب، خیلی خوشحالم.

‫نه جدا می‌کنیم نه تقابل ایجاد می‌کنیم.

‫- فقط نمایان‌شون می‌کنیم. ‫- نمایان‌شون می‌کنیم؟

‫فوق‌العاده‌ست.

‫برسونیمتون؟

‫تا توکان سفید.

‫ از مبروک بپرسیم.

‫مبروک؟

‫میریم خانوما رو که دوستای لیزبتن برسونیم.

‫من می‌شینم جلو چون عقب ماشین حالت تهوع میگیرم.

‫باورنکردنیه که ویکتور هوگو رو ‫تا حد یه زن‌باره پایین بیاریم.

‫- پایینش نمیاریم! ‫- چرا، می‌آرید.

‫تازه از سن اومدم بیرون، ‫«بوعز خفته» رو بازی کردم

‫بعد می‌بینم چندتا دختر باحال ‫دارن بهم میگن اون یه زن‌باره‌ست.

‫ حواست به سرت باشه.

‫ من دیگه خسته شدم.

‫دارین زیاده‌روی می‌کنید. خیلی خشنید.

‫هوگو، نابغه‌ی عشقه.

‫راستی، به لیزبت گفتین که پدرش اومده بود؟

‫نمی‌تونم بهش زنگ بزنم.

‫ پدرش؟

‫ آره، قضیه اینه که،

‫علاوه بر اینکه دوستشم، پدرشم.

‫یا برعکس.

‫ خیلی رد دادید.

‫ نه، ما فقط بهش گفتیم که زوکینی دنبالشه.

‫ چرا نگفت که شما پدرش هستین؟

‫ما از کلاس چهارم همو می‌شناسیم.

‫ زنمه‌.

‫حالا چه فکرایی که نمی‌کنه؟

‫هیچی، بعدشم، حق داره که اونجوری فکر کنه.

‫بهش میگید که قراره با ما کار کنید.

‫با شما کار کنم؟ این دیگه چه کلاهبرداریه‌ای؟

‫- آره. ‫- من برای رقیب کار نمی‌کنم.

‫آه، عشقِ آمریکاییِ من.

‫ چطوری، عزیزم؟

‫ تو ماشینم.

‫- تنهایی؟ ‫- تنها نیستم.

‫- اِ، جدی؟ ‫- با دخترا هستم.

‫دخترا؟!

‫یعنی، با دوستای لیزبت.

‫دارن یه نمایش درباره هوگو آماده می‌کنن.

‫ زن‌های ویکتور هوگو.

‫ زن‌های ویکتور هوگو.

‫جورجیا رو بهت معرفی می‌کنم، که نقشِ...

‫ ادل هوگو رو بازی می‌کنه. ‫منم، من ادل رو بازی می‌کنم.

‫ سلام.

‫ نام اصلیش فوشه بود.

‫ قبل از شروع، یه کم تحقیق کردیم.

‫ آره. بعد، بهت معرفی می‌کنم،

‫ سلام. ژولیت دروئه، معشوقه‌ی رسمی‌اش.

‫ شبیه‌اش هستی.

‫- و بعدی... ‫- لئونی. عصر بخیر

‫اونی که جوونه. باطراوته. سرکشه.

‫ اونی که من دوست دارم. ‫ دقیقاً.

‫فضای امشب این‌طوریه.

‫اونا یه نظریه داشتن. فکر می‌کردن اون مردسالاره.

‫ نه! علیه هوگو نه!

‫ تفاوتش اینه که ما، تو نمایش‌مون،

‫از دید این شخصیت‌های زن شروع می‌کنیم.

‫و تو، همیشه از دید هوگو پیش میری.

‫اینکه چطور دورش می‌چرخن.

‫در حالی که برای ما، برعکسه‌، ‫چطور هوگو دور اونا می‌چرخه.

‫پس تو این مورد، با هم مخالفیم.

‫ مسئله‌ی من اینه که سعی کنم به نثر هوگو خدمت کنم.

‫ژولیت دروئه، وقتی می‌نوشت،

‫تو نمایش من، به نثر ژولیت دروئه خدمت می‌کنم.

‫این‌وقت شب کی واسه کسی سلفی می‌فرسته؟

‫ نه، چیزی نیست، واسه اینستامه‌.

‫اینستاگرام.

‫ می‌دونم چیه. منم یکی دارم.

‫می‌دونید همه‌چیز چطور شروع شد؟

‫وقتی از اون شهر معروف برگشت

‫جایی که فهمید دخترش مرده،

‫این مال روشفوره.

‫وقتی از روشفور برمی‌گرده، کاملاً نابود شده.

‫تو روزنامه‌ها می‌فهمه، ‫همه‌مون می‌دونیم، که دخترش غرق شده.

‫برمی‌گرده، دیگه ژولیت رو تحمل نمی‌کنه.

‫اون تداعی‌کننده‌ی وحشتِ از دست دادن دخترشه

‫وقتی که با معشوقه‌ش بود.

‫غرق در افسردگی تو خودش حبس میشه.

‫یکی بهش میگه: «باید شام بخوری، بری بیرون.»

‫بعد از ۴ ماه، از خونه می‌زنه بیرون.

‫می‌ره یه مهمونیِ شام و برمی‌خوره به لئونی بیار.

‫این افتضاح با زن‌ها،

‫مقصر هست یا نه، نمی‌دونم،

‫اما زندگی عادی‌ای نداره.

‫اتفاقات دراماتیک، انقلاب، کودتا،

‫همه‌ی اینا هست، ‫مجبور میشه با ژولیت فرار کنه بره بلژیک.

‫ادل بعداً بهشون ملحق میشه.

‫نکته‌ی فوق‌العاده‌اش همینه.

‫لئونی بیار ول‌کن ماجرا نیست.

‫بهش می‌نویسه: «دارم میام بروکسل.»

‫و اینجا، هوگو یه کار کاملاً غیرقابل درک انجام میده.

‫جالبه که اینو دارین بهم میگین.

‫شاید شما هم تو کارتون بگنجونیدش.

‫از همسرش می‌خواد،

‫از ادل،

‫از ادل می‌خواد

‫که به لئونی بگه نباید همین الان بیاد.

‫از همسرش می‌خواد،

‫از همسرش، ادل،

‫که لئونی بیار رو منصرف کنه .

‫ این خیلی ناجوانمردانه‌ست.

‫ این فراتر از ناجوانمردیه.

‫هزاران احتمال برای تفسیر وجود داره.

‫می‌تونه این باشه که، ‫در مواجهه با، میل زنانه، هول میشه.

‫ این هر روز برای ما پیش میاد.

‫ مردا از میل جنسی‌ات می‌ترسن؟ ‫ همیشه.

‫ این فوق‌العاده‌ست. بالاخره.

‫سال‌هاست منتظر این لحظه‌ام.

‫که یکی بهم بگه زنا فهمیدن مردا می‌ترسن.

‫ من، شریک زندگی قبلیمو ترک کردم،

‫- شریک زندگی؟ ‫- آره.

‫ دوست‌پسر قبلی؟

‫رفیق سابق.

‫سابق...

‫مردِ سایق

‫- بهش خیانت کردی؟ ‫- در واقع، عاشق یکی شدم.

‫اما هیچ‌وقت با هم رابطه نداشتیم.

‫و من شریک زندگی قبلیمو ترک کردم

‫تا داستانم رو زندگی کنم.

‫و اون یکی ترسید. همین.

‫پس تنها موندم.

‫ خیلی مسئله‌ی ترس از میل جنسی زن‌ها نیست.

‫- نه. ‫- به نظر من دقیقاً همینه.

‫جالب‌تر اینه که بری سراغ دختری که باید فتحش کنی،

‫در حالی که زنی که دلش می‌خواد رابطه داشته باشه

‫و بدون شرم میگه، خودشو هم‌سطح مرد می‌کنه.

‫و فکر می‌کنم فراتر از ترس، قضیه اینه که...

‫یهو مرد میبینه دیگه تسلطی روی زنی نداره

‫که کاملاً مال خودش باشه.

‫همینه. ترس از زنی که، ‫کاملاً به خودش مسلطه.

‫ آره، اما این دوتا به هم ربط دارن.

‫ آره، مرتبطن.

‫ بیایید اسمشو بیاریم، این همون ترسیه...

‫ که فروید به عنوان اضطرابِ قاره‌ی سیاه تعریف کرده.

‫یعنی مردا از اینکه وارد اون قلمرو بشن می‌ترسن.

‫خب برن با همون هم‌جنسای خودشون کار کنن دیگه.

‫فکر می‌کنم بازم یه مسئله‌ست.

‫ تو نسبت به مردا خصومت داری.

‫ روان‌شناسی زنانه.

‫ این که حرفمو می‌زنم دلیل بر خصومت نیست.

‫دلیلش هم اینه که الان یکی هست که منتظرمه، می‌بینی؟

‫صبر کن، ساعت ۵ صبح قرار داری؟

‫ لعنتی، عجب انگیزه‌ای داری.

‫ در ساعتی که حومه شهر سفید می‌شود،

‫دیگه یه صبحانه‌ست، همین.

‫تازه، اسمش هم هوگوئه.

‫این خودش یه نشونه‌ست.

‫ شاید.

‫ من میرم. منم همین‌طور.

‫خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫ منتظرت بمونم؟ ‫ آره.

‫ خداحافظ، روبرت. ‫ خداحافظ.

‫ پیا پپین، شما بمونید.. ‫ اوه نه.

‫نه، ساعت ۵ صبحه. ‫بی‌خیال، من دیگه بریدم.

‫می‌آین نمایش ما رو ببینید؟

‫ آره، حتماً.

‫ لیزبت هم هست.

‫ جدی؟ ‫توش بازی می‌کنه؟ می‌خواد بازیگر بشه؟

‫ نه. سال آخر دبیرستان همه‌چیز رو ول کرد.

‫اما شانسو تئاتر رو به ما می‌داد. کارای خودمون رو می‌کردیم.

‫و لیزبت،

‫اون، نگاهمون می‌کنه،

‫بهمون مشورت میده.

‫گاهی وقت‌ها تو گیشه بلیت‌فروشی می‌کنه

‫خیلی دوست داشتیم ‫وقتی ۱۲، ۱۳ ساله بودیم این بازی رو بکنیم.

‫به شانسو کمک می‌کردیم.

‫امیدوارم دوباره برگرده سراغ تئاتر.

‫خب، دیگه.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫سعی کنید بخوابید.

‫باشه.

‫تو حیاط داری می‌شاشی، شوالیه؟

‫ آره، شرمنده. ‫تو یه مزرعه بزرگ شدم، حسشو دوست دارم.

‫نگران نباش، شیلنگ آب رو میگیرم روش.

‫راستی، دخترتون اومده بود.

‫ دخترم؟ مطمئنی؟

‫ خودش بهم گفت. ‫داشتم سیگار می‌کشیدم، در باز بود.

‫اجازه گرفت بره بالا.

‫ خب باید نگه‌ش می‌داشتی!

‫ نمی‌دونستم دختر داری.

‫می‌تونست هرکسی باشه.

‫با این آرایشش شبیه کولی‌ها شده بود.

‫ کولی؟

‫بلونده، مگه نه؟

‫ آره و نه. چه میدونم.

‫ فکر می‌کنی شبیه کولی‌هام؟

‫ آره، کاملاً.

‫ خب. روز خوش.

‫ روز شما هم خوش.

‫ نمی‌تونم برم برات نون شکلاتی بگیرم.

‫بو میده. فضله اسبه. ‫یعنی، بوش کمتر از گُهه، لعنتی.

‫ امروز صبح نمی‌خوام.

‫گفتی فضله، فضله‌ی اسب؟

‫ آره. فضله مال اسباس.

‫ اسب‌ها، اما کدوم اسب‌ها؟

‫این‌جا که اسبی نیست.

‫من پیش خالم کارآموزم و اهل اینجا نیستم.

‫حتماً هستن، اینا رو جا گذاشتن.

‫ شاید برای گارد جمهوریه.

‫خب، خیلی بعیده.

‫این اطراف هم نیستن.

‫ این دیگه چه گاردیه؟

‫ پلیس‌های اسب‌سوارن.

‫نه، واقعاً وجود دارن.

‫خب، روز خوش.

‫ صبر کنید!

‫یه سری دختر اینو دادن ‫به من که به شما بدم.

‫بلیت یه تئاتره که اسمش اسم یه پرنده‌ست.

‫- توکان سفید. ‫- آره. میشناسید؟

‫ همون جاییه که من کارمو شروع کردم.

‫ چی رو شروع کردی؟

‫ هیچی.

‫ سعی کنید جزئیاتی اضافه کنید به این لحظه که هوگو

‫قراره اقدام به پایین آوردن تابلوی لئوپولدین بکنه ‫که تو موزه‌ی میدان ووژ دیده میشه.

‫اون لحظه خیلی هوگو نیست، بیشتر ویکتوره.

‫چیزی که وحشتناکه، اینه که، ‫می‌دونه که باید به نامه‌های تسلیت جواب بده.

‫لامارتین، بودلر، فلوبر،

‫نباید شاه لوئی فیلیپ و فرانسوا گیزو رو فراموش کرد.

‫کی اونجاست؟

‫کسی هست؟

‫ دارم پاگرد رو تمیز می‌کنم.

‫حتی یکشنبه‌ها؟ باید استراحت کنی.

‫ من فقط همینو دوست دارم. ‫ این کار تورو می‌کشه.

‫ من فقط همینو دوست دارم.

‫و حتی یکشنبه‌ها هم بازی می‌کنم.

‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- روز شما هم خوش.

‫ چطوری مبروک؟ روزت چطور گذشت؟

‫ خیلی خوب. همه‌چیز رو به راه بود.

‫ منم همین‌طور.

‫همه‌چیز رو به راه بود. خوب کار کردم.

‫ پسرم تو مدرسه‌اش داره هوگو یاد میگیره.

‫یه شعر.

‫« چه تعداد ملوان، چه تعداد کاپیتان،»

‫ که شاد و خوشحال رفتن به سفرهای دور،

‫تو این افق غم‌انگیز ناپدید شدن.»

‫شعر خیلی معروفیه. خیلی زیباست. غنائیه.

‫من اجراش نمی‌کنم، اما باید بکنم.

‫چند سالشه؟

‫ ۱۱ سالشه.

‫«چند نفر ناپدید شدن، سرنوشت سخت و غم‌انگیز،»

‫«تو یه دریای بی‌انتها، تو یه شب بی‌ماه،»

‫«زیر اقیانوس کور، برای همیشه مدفون شدن.»

‫«چه تعداد ناخدا همراه کاپیتانشون مردن؟»

‫ اینه، این‌جا.

‫ پسرتونه؟

‫چه قدر خوش‌تیپه. شبیه شماست.

‫چشم‌هاتون خیلی، شبیه همدیگه‌ست.

‫آفرین، مبروک. عالیه.

‫ ممنون.

‫منتظر تماسی؟

‫ منتظر تماس دخترمم،

‫چون مدام میره رو پیام‌گیرش.

‫نمی‌تونم بهش برسم.

‫ چند سالشه؟

‫ اون، ۲۰۰۲.

‫ژوئیه ۲۰۰۲.

‫ جوونا هیچ‌وقت جواب نمیدن.

‫مگه با پیامک.

‫ می‌تونم یه پیامک امتحان کنم.

‫اما چی بهش بگم؟ ‫خیلی با هم در ارتباط نیستیم.

‫ یا یه عکس. اینو دوست دارن.

‫ عکس چی؟

‫ یه عکس از خودت.

‫ دیوونه شدی؟ عکس خودم؟

‫ یا یه پیام صوتی.

‫ اون چیه؟

‫یه پیام صوتی دیگه!

‫پیام صوتی. یه پیغام. آیکون کوچیک. میکروفون.

‫ یعنی چی، آیکون؟

‫مجسمه‌ها؟

‫بغل اون ایموجیهاا.

‫ رو آیکون میکروفون بزن.

‫ضبط می‌کنی، می‌فرستی.

‫ باشه، اما،

‫باید تمرکز کنم. باید فکر کنم.

‫ فکر کردن نداره. باید انجامش بدی، همین.

‫ خیلی پیچیده‌ست.

‫مبروک داری چیکار می‌کنی؟

‫مبروک!

‫این،

‫ بده من اون رو.

‫ مبروک!

‫- شارژم داره تموم میشه. ‫- من کار درست رو می‌کنم.

‫بفرمایید.

‫آره، لیزبت. آره، دختر خوشگلم.

‫مبروک داره باهات حرف می‌زنه.

‫به خاطر پدرت، ‫که مدت‌هاست می‌شناسمش، خیلی دوسش دارم،

‫باید بهش جواب بدی.

‫ناراحته و دلش برات تنگ شده. همین.

‫می‌خواد باهات حرف بزنه، طبیعیه.

‫باباها همین‌طورین.

‫هرچند حدس می‌زنم ‫خیلی وقت‌ها نتونسته بابا‌ی خوبی باشه،

‫و حتی گاهی، افتضاح بود،

‫که نگیم کاملاً بی‌شعورانه،

‫باید بهش جواب بدی. همین.

‫ نفرستادیش؟

‫- چرا، عالیه. ‫- دیوونه‌ای.

‫خیلی هم خوبه.

‫- اصن فهمیدی چی گفتی؟ ‫- نه.

‫ گفتی من افتضاح بودم.

‫ متوجه می‌شه.

‫ دیوونه‌ای، مبروک.

‫- نه. ‫- حالا چه فکری می‌کنه؟

‫ ماشین رفت.

‫دزد!

‫وایسا!

‫لعنت به این شانس!

‫ ماشین، و من، تئاتر!

‫ دوباره زنگ می‌زنم.

‫خب،

‫ ۳۰ دقیقه وقت داریم.

‫تا حالا ندیده بودم پیداش نشه.

‫ بدجوری گیر افتادم،

‫ هی، کوزیما.

‫امشب،

‫نه، حق داری. ‫الان وقتش نیست.

‫جواب نمیده.

‫ چی؟ داره میاد؟

‫ ماشین رو پیدا کردن.

‫ دمش گرم، عالیه.

‫ خیلی عالیه،

‫ رژیس.

‫رژیس!

‫نمی‌تونستم از در جلو بیام. ‫مجبور شدم قفل رو بشکنم.

‫- زهره‌ترک شدیم. ‫- تو مترو گم شدم.

‫ متنت روی صحنه‌ست.

‫ متن من؟ ‫مبروک ماشینشو پیدا کرد؟

‫- آره. ‫- مطمئنی؟

‫- آره. ‫- باورم نمی‌شه.

‫لعنتی. خیلی خب، میکروفون رو می‌ذارم.

‫خیلی ترسیدی، روبرت.

‫ چاره‌ای نداشتم.

‫میکروفون رو نذارم؟

‫ نه. گندت بزنه!

‫ خیلی خب، روبرت.

‫ خیلی لطف دارید. ‫بی‌نهایت ممنونم.

‫بی‌نهایت ممنونم. ‫تو تمام عمرم چنین چیزی برام پیش نیومده بود.

‫۴۰ ساله کارم تئاتره، نمی‌تونم براتون توصیف کنم.

‫به هر حال، اصلاً اهمیتی نداره.

‫تابه‌حال برام اتفاق نیافتاده بود. ‫می‌تونستم بهتون بگم

‫که مشکلاتی پیش اومد، اما

‫مشکل اصلی اینه که ‫من این قرار ملاقات جادویی رو از دست دادم

‫با هزار نفر آدم تو این سالن باشکوه،

‫سالنی که حضور ویکتور هوگو رو به خودش دیده.

‫و از خودم می‌پرسم ‫ویکتور هوگو چه واکنشی نشون می‌داد

‫به این ناتوانی باورنکردنی در به‌موقع رسیدن،

‫این بی‌دقتی به وقت‌شناس بودن.

‫حتی وقت نکردم لباس عوض کنم. ‫که اصلاً براتون مهم نیست.

‫حق هم دارید، ‫در برابر هوگو این چیزا پشیزی ارزش نداره.

‫لباسمو عوض نکردم، گریم هم نکردم.

‫می‌بینم خانمی میگه:

‫«قیافه‌اش مثل همیشه نیست.»

‫وقت نکردم گریم کنم. ‫اما زیاد مهم نیست.

‫گوشی یکی زنگ می‌خوره.

‫حق هم دارید.

‫آقا حتماً با خودش گفته:

‫«۲۰ دقیقه‌ست داریم انتظار می‌کشیم.» حق با شماست.

‫نمی‌خوام باهاتون بحث کنم.

‫حق دارید به دوستتون بگید:

‫«۲۵ دقیقه تاخیر داره.»

‫بنابراین شروع می‌کنم با...

‫پس شروع می‌کنم، فقط یه نگاهی بندازم،

‫ شعر؟

‫ آره، شعر.

‫حق با اونه.

‫حق با اونه، باید با اصل کاری شروع کرد.

‫شعر رو می‌خونم.

‫می‌دونید، اگه تاخیر داشتم،

‫بذارید بهتون بگم، واقعاً مسخره‌ست،

‫به لطف کسی که نمی‌شناسیدش

‫اسمش مبروکه‌.

‫پیش خودتون میگید چه رویی داره،

‫ازتون می‌خوام مبروک رو تشویق کنید.

‫نمی‌دونید چرا، اما خودش می‌دونه.

‫با شاهکارش شروع می‌کنم.

‫براتون می‌خونمش،

‫فکر کنم شاهکارشه.

‫عادت کرده بود، نه...

‫منو ببخشید، کمی گیج شدم.

‫فردا، به وقت سپیده دم، ‫در ساعتی که حومه شهر سفید می‌شود،

‫خواهم رفت. ‫می‌بینی، می‌دانم که منتظرم هستی.

‫از میان جنگل خواهم گذشت،

‫از میان کوهستان خواهم گذشت.

‫نمی‌توانم بیشتر از این دور از تو بمانم.

‫راه می‌سپارم، با چشمانی دوخته به افکارم، ‫بی‌آنکه چیزی در بیرون ببینم.

‫بدون شنیدن هیچ صدایی،

‫تنها، ناشناس،

‫با پشت خمیده، ‫دست‌های به هم گره‌خورده، غمگین،

‫و روز برای من مثل شب خواهد بود.

‫نگاه نخواهم کرد نه به طلای غروب که می‌افتد،

‫نه به بادبان‌های دوردستی که به سمت هارفلور سرازیرند.

‫و وقتی برسم، ‫روی سنگ قبرت خواهم گذاشت

‫شاخه‌ای از خرمندیِ سبز و خلنج گل‌دار.

‫این نبوغ ویکتور هوگوست که اینجاست.

‫با لحظه‌ی درست شروع نمی‌کنم. ‫این بزرگ‌ترین شعره.

‫به گفته‌ی پگی، ‫ما پگی رو به اندازه کافی نمی‌خونیم.

‫پگی یه دیوونه‌ست.

‫پگی یه نابغه‌ست.

‫اون ساختاری موسیقایی رو برای متن ابداع کرد.

‫و پگی گفت که «بوعز خفته»،

‫شاید یکی از چهار بزرگ‌ترین شعرهای تاریخ

‫تمدن یهودی مسیحی بود.

‫خب، حالا میرم اونجا می‌ایستم.

‫خیلی منقلب شدم ‫از کیفیت گوش دادنی که ارائه می‌دید.

‫پس،

‫کجا بودم؟ گم شدم.

‫آره، «بوعز خفته».

‫ کمکی از دست من برمیاد؟

‫ ببخشید، داشتم به پرتره‌ها نگاه می‌کردم.

‫ نباید خودتو این‌طوری ناراحت کنی.

‫اینا فقط چهره‌های فراموش‌شده‌ان.

‫یا در بهترین حالت، فراموش‌نشده.

‫دنبال خروجی می‌گردی؟

‫ نمی‌دونم.

‫راستش، واقعاً نمی‌دونم.

‫- اینجا کار می‌کنی؟ ‫- آره.

‫ منم یه کم تو یه تئاتر کار می‌کنم.

‫خب، خیلی ساده‌تر از اینجاست.

‫ بازیگری؟

‫ نه.

‫ حالا که اینجایی، بیا، یه چیزی بهت نشون بدم.

‫بیا.

‫معمولاً هیچ‌کس نمی‌تونه وارد بشه.

‫تو آدم ویژه‌ای هستی.

‫- شنیدی زوکینی همین چند لحظه پیش چی می‌گفت؟ ‫- آره.

‫ زیاد پیش میاد همه‌چیز رو بی‌نظم انجام بده؟

‫ نه. اصلاً.

‫ من لیزبت‌ام.

‫ شرمنده‌ام.

‫متوجه نمی‌شم.

‫ من دیگه برم. خیلی ممنون.

‫ لیزبت!

‫لیزبت!

‫یه فرصت بهش بده.

‫بی‌نظمی، خودش یه جور اتفاقه.

‫یه جور غافلگیریه، اون چاشنیِ ماجرا.

‫این هرج‌ومرج، یه جور انتخابِ دلبخواهیه.

‫معمولاً، من آدم منظمی‌ام.

‫پاهام رو زمینه

‫و حتی همه‌چیزم حساب‌شده‌ست.

‫ولی وقتی از درون تکون می‌خوری، وقتی می‌کوبه،

‫وقتی ضربه می‌زنه، بی‌نظمی، خودِ اتفاقه.

‫تو رویداد منی، لیزبت.

‫ مگه گفته بودم صبح به این زودی؟

‫ آره. یعنی، گفته بودی ۵:۳۰.

‫یه مشت شیرینی پفکی کاملاً له‌شده. برات آوردم،

‫ ممنون.

‫ تو لیلا زندگی کردن فوق‌العاده‌ست.

‫- اگه می‌خوای بیا تو. ‫- آره، با کمال میل.

‫می‌دونم اومده بودی خونم.

‫اما ندیدمت، چون،

‫همیشه بعد نمایش آدمای دوروبرمو می‌بینم. ‫کمی دیر میشه.

‫ آره.

‫دندانپزشک من تو همون محله‌ی شماست.

‫قبلش هیچ‌وقت اونجا نایستاده بودم.

‫ ممنونم که بالاخره اومدی تئاتر سر زدی.

‫ از مبروک تشکر کن.

‫بالاخره، کاری که کردی همون بود.

‫ همه‌شون رو نگه داشتی؟

‫ آره. اما آروم باش، همه رو نخوندم.

‫ نمی‌دونستم چطور تو هر سالگردت ‫خودم رو نشون بدم.

‫به خاطر همین برات کتاب فرستادم.

‫ باید باور کنم مدت‌هاست تو فکرش بودی.

‫نمایش تو از یه دوره خیلی دور میاد.

‫نمی‌شه خلافشو گفت.

‫ آره، از خیلی دور. و نمی‌دونم چرا.

‫بحث نبوغه، همین. بحث این خودِ آدمه..

‫با خودم گفتم: ‫«برای ۷ سالگیش، بینوایان بد نیست.»

‫هرچند معمولاً واسه سنین بالاتره.

‫ یه کتاب، آره، بد نیست.

‫یعنی نه، ۲۲ تا کتاب.

‫آره، از هیچی بهتر بود.

‫ اما واقعاً با خودت فکر کردی

‫که برای ۴ سالگیم، «تأملات» لازمه؟

‫ اصلاً حواسم سر جاش نبود.

‫برات کفش‌ کیکرز فرستادم.

‫ آره، درسته.

‫واقعاً نمی‌دونم اون سال چی بهت گذشته بود.

‫اصلا حرفشم نزن.

‫- چی، حرفش رو نزن؟ ‫- می‌خوای یکی‌اش رو بخونی؟

‫داری آماده می‌شی یکی رو بخونی.

‫من میگم نه.

‫ خب.

‫به هر حال، از حفظ بلدمش.

‫این شعر خیلی قشنگیه که ‫ویکتور هوگو درباره پرنده‌ها نوشته،

‫و با این تموم میشه:

‫کبوتری و من، دیری با هم عشق ورزیدیم.

‫اکنون، هنرِ رام کردنِ روح‌ها را می‌دانم..»

‫ نمی‌تونی جلوی خودتو بگیری.

‫این کارِ توئه.

‫این سبک و سیاق توئه.

‫ با این حال چیز کمی نیست که بنویسی:

‫«اکنون، هنرِ رام کردنِ روح‌ها را می‌دانم.»

‫ خیلی دوست دارم به روح اعتقاد داشته باشم.

‫- بریم غذا بخوریم؟ ‫- باشه.

‫ولی هوگو باور داشت. ‫حتی می‌تونم بگم فقط به همین باور داشت.

‫کارش به جایی رسید که تو جرزی احضار روح می‌کرد.

‫ارتباط برقرار کردن با ارواح،

‫شکسپیرها، مولیرها، عیسی‌ها.

‫محمد.

‫آره، عمیقاً بهش باور داشت.

‫و متنفر بود از اینکه بهش بخندن.

‫ عالیه.

‫بریم غذا بخوریم؟

‫ آره، وگرنه، آخرش دیرمون میشه.

‫از بی‌نظمی و وقت‌شناس نبودن متنفرم.

‫- جرزی کجاست؟ ‫- کنار گرنزیه.

‫شرط می‌بندم نمی‌دونی اسم این گروه از کجا اومده.

‫ نه.

‫این یه چیز قدیمی مال اون بود.

‫وقتی می‌پوشیدش دوست داشتم،

‫استایلش، راک و جوون‌پسند بود.

‫ یه گروه خیلی مهم تو دهه‌ی ۷۰ بود.

‫جالبه که من دو سال توی همون طبقه‌ای زندگی می‌کردم ‫که درامرِ گروه "ماگما" بود.

‫لوگوش روی در بود.

‫باورنکردنی بود. همون لوگو.

‫و با مامانت رفتیم دوتا کنسرت دیدیم.

‫یه زبانی اختراع کرده بودن. یه زبون ساختگی.

‫ مثلاً؟

‫ مثلاً،

‫صبر کن، مال خیلی وقت پیشه.

‫اگه یادم باشه...

‫کوبایا،

‫کواچی شیوا.

‫نمی‌دونم می‌گفتن «شیوا» یا نه. اما این‌طوری بود.

‫- یعنی چی؟ ‫- هیچ ایده‌ای ندارم.

‫یک‌صدا می‌گفتننش. کوبایا کواچی شیوا.

‫بقیه‌م مثل دیوونه‌ها جواب می‌دادن.

‫کوبایا کواچی شیوا. ‫کوبایا،

‫کوبایا کواچی شیوا.

‫صفحات ۳۳ دورمو می‌ذارم برات گوش کنی.

‫میشه صورت حساب رو بیارید

‫بله، البته، بهشون میگن وینیل.

‫ آره. ‫کوبایا کواچی چیوا.

‫خیلی باحال بود.

‫ فکر کردم با دوچرخه اومدی؟

‫راننده شخصی داری؟

‫ راننده‌ام نیست، مبروکه.

‫دخترم لیزبت رو بهت معرفی می‌کنم.

‫- مبروک، از دوستانه. ‫- از آشنایی‌تون خوشوقتم.

‫ داره دیرمون میشه. ‫بزن بریم.

‫ عقب بشینید راحت‌تره.

‫بی‌خیال، مگه پادشاه انگلستانم؟

‫به هر حال شما لیزبت راکولی.

‫عقب می‌شینم حالم بد میشه.

‫عقب نشستن حس بچه‌ها رو بهم میده.

‫ و دختر بیچاره تو تاریکی قرار گرفت.

‫تو دل سیاهی فرو رفت.

‫فقط، چون غرق در احساسات شده بود،

‫حین راه رفتن، ‫دسته‌ی سطل رو تا جایی که می‌تونست تکون می‌داد.

‫این کار صدایی تولید می‌کرد که مونس تنهایی‌اش بود.

‫گیج و منگ به جلو می‌رفت.

‫هم‌زمان با دویدن، دلش می‌خواست گریه کنه.

‫لرزش شبانه‌ی جنگل احاطه‌اش کرده بود.

‫دیگر چیزی نمی‌دید.

‫دیگر چیزی در سر نداشت.

‫شب بیکران.

‫ شب بیکران روبه‌روی این موجود کوچیک قرار داشت.

‫یک‌سو تمامِ تاریکی، ‫و سویِ دیگر ذره‌ای ناچیز.

‫نامه‌ها روی زمین، عجیبه.

‫اما خیلی دوستش دارم.

‫خیلی دوستش دارم. ‫

‫ زندگی‌ام را بگیر.

‫آینده‌ام را بگیر.

‫آزادی‌ام را بگیر.

‫تمام کارهایم را بگیر. نفس دهانم را بگیر،

‫خون رگ‌هایم را،

‫ساعت‌های روزها و شب‌هایم را.

‫رویاهایم، امیدهایم، شادی‌ها و رنج‌هایم را بگیر.

‫همه چیز مرا بگیر.

‫روحم را بگیر و قلبم را برای همیشه نگه دار.

‫ هیچ افکت و کلکی در کار نیست.

‫فقط متن هست و لباس‌هاشون.

‫ این هم از بچه‌ها. ‫ عصر بخیر.

‫ نمایش‌تون فوق‌العاده‌ست. ‫ ممنون.

‫به نظرم فوق‌العاده بودید. ‫هر سه‌تاتون رو بی‌نظیر دیدم.

‫ ممنون.

‫ واقعاً. هر سه نفرتون.

‫ با این حال یه گند اساسی زدم تو متن.

‫- مهم نیست. ‫- اتفاقاً خیلی عالی بود که یادت رفت.

‫اتفاقی افتاد. متن اهمیتی نداره.

‫ یه کم داری اغراق می‌کنی.

‫این‌طور هم نیست که متن اصلاً برامون مهم نباشه.

‫این زبان هوگوئه.

‫نه، ولی من فکر می‌کنم حرفت درسته،

‫ راستش ما، ‫کارمون روی تکه‌تکه کردن، خرد کردن متن‌هاست.

‫- تقریباً یه جور کولاژه. ‫- آهان، درسته.

‫این حس قطعات گلچین‌شده

‫آدمو یه کم گیج می‌کنه. آره، منو، چطور بگم؟

‫با «بینوایان» شروع می‌کنی، ‫آدم فکر می‌کنه داریم وارد ماجرا می‌شیم

‫و بعد، یه نامه‌ی عاشقانه.

‫یه جور ترکیب‌بندی کردید،

‫یه جور هم‌جواری‌های کوچیٍکی هست

‫رو همین چیزا، همین‌طوری.

‫یه جورایی، از زمان‌ها عبور کردید.

‫ باحاله، تو نمایش خودت هم تا حدودی همینه.

‫ آره، حق با توئه.

‫ اصلاً دقیقاً همینه.

‫امکان نداره.

‫ ما هم با کاری که می‌کنیم ‫داریم خودمون رو کنار تو می‌چسبونیم.

‫این، آزادی ماست.

‫ آزادی، هوگوییه‌.

‫ ممنون که اومدید، خیلی باحال بود.

‫ منم از شما ممنونم.

‫- فعلاً. ‫- بازم تبریک میگم.

‫ خیلی عالی بود. تبریک میگم.

‫ صحبت کردن درباره‌ش برام سخته.

‫چون، این مادرت بود که ‫ویکتور هوگو رو به من شناسوند

‫و باعث شد آثارشو بخونم.

‫اولین بوسه‌مون، تو گرنزی بود.

‫ گرنزی کجاست؟

‫بهت گفتم، جزیره‌ی آنگلوساکسونِ نورماندی ‫که ۱۵ سال اونجا در تبعید بود.

‫جایی که همه‌ی شاهکارهاشو نوشت.ٍ

‫«تأملات»، «افسانه‌ی قرون».

‫ تو هم؟

‫تو همه‌ی این مدت،

‫تو نرماندیِ انگلیسی تبعید بودی؟

‫[ حالا دیگه جواب پیامهام رو میدی ]

‫[ خودت چی فکر می‌کنی؟ ]

‫ پیا پپین؟ شرمنده.

‫قبول داری که وقتی یکی به نظرت جواب میده،

‫یعنی بله دیگه؟

‫یعنی آره؟ خب، در کل این‌طوریه.

‫آره.

‫ خیلی ممنون، پیا پپین.

‫عشقم؟

‫عشقم؟ عشقم؟

‫زودتر برگشتی خونه؟

‫ عشقم نیستم.

‫عشقم نه. موگدی‌ام.

‫ ببخشید. زنم درباره‌ی شما باهام حرف زده بود.

‫از آشنایی باهات خوشبختم، موگدی. ‫می‌دونی که من یه دختر دارم.

‫ منم همین‌طور. یه دختر و دوتا پسر دارم.

‫چه عالی. ببخشید زنمه...

‫عذرخواهی می‌کنم.

‫چطوری، عشقم؟

‫ اگه یه سالاد سِزار دیگه بخورم، رسماً قاطی می‌کنم.

‫ یه چیز دیگه سفارش بده. ‫استیک تی‌بون و گرین چیز.

‫ میگن گریلد چیز.

‫ باید برگردی. وقتشه.

‫کلی اتفاق اینجا افتاده، عشقم.

‫با موگدی آشنا شدم. خجالتیه، اما مهربونه.

‫کی برمی‌گردی؟

‫ یعنی چی چه اتفاقایی؟

‫ باید برگردی. ‫خیلی دارم میرم بیرون، ج‌پ‌پ، بهت میگم.

‫ «ج‌پ‌پ»؟ ‫[ دیگه کشش ندارم ]

‫«ج‌پ‌پ»؟ دیگه چیه؟

‫- دیروز چطور گذشت؟ ‫- عالی بود.

‫ حتماً.

‫مطمئنی خوبی؟

‫ نگران نباش، عشقم. نگران نباش.

‫ «نگران نباش» رو می‌فهمم، اما،

‫«ج‌پ‌پ»، جدی میگی،

‫ ج‌پ‌پ یعنی «دیگه نمی‌تونم تحمل کنم».

‫ ج‌پ‌پ، اوکی.

‫با برگام صحبت کردم، می‌خواد تمدید کنی.

‫خیلی عالی شروع شده، همین الانشم بلیت‌ها تکمیل شده.

‫ نمی‌خوام تمدید کنم. به استراحت احتیاج دارم.

‫ اما تو از استراحت متنفری.

‫اوکی، پروازها رو چک می‌کنم.

‫باشه. به‌زودی می‌بینمت، عشقم.

‫- دوستت دارم. ‫- منم دوست دارم

‫ می‌بوسمت.

‫گرنزی رو گوگل کردم، به نظر جالب میاد.

‫ ندیدمتون.

‫ سلام، لورتا.

‫خب، چیزی پیدا کردی؟

‫ نه، امشب هیچی.

‫دیروز یه ویپ و ۲۰ یورو پیدا کردم.

‫ شلوغه؟

‫ پره پره.

‫- دانش‌آموزن؟ ‫- آره، یه گروه مدرسه‌ای. ببخشید.

‫ نه، اتفاقاً خوبه.

‫این خودش یه چالشه.

‫- یالا، بهم بگید دیگه. ‫- چی رو؟

‫ خودتون خوب می‌دونید. بگید « گُه باشی»!

‫ گُه باشی، گُه باشی، گُه باشی! ‫آقای زوکینی.

‫ یکیش هم کافی بود.

‫حالا مجبورم درباره مهم‌ترین ‫بخش قضیه باهاتون صحبت کنم.

‫آره، معروف‌ترین شاعر،

‫مهم‌ترین مرد،

‫همین مبارزِ راهِ لغوِ مجازاتِ اعدام،

‫مردی که چنان تشییع جنازه عجیب‌وغریبی داشت،

‫که میگن حدود دو میلیون نفر توش شرکت کردن.

‫همین آدم، ‫به مدت دو سال و نیم توی جزیره جِرزی،

‫غرقِ یه سرگرمی و کار خاصی شد:

‫احضار روح.

‫تماشاچیا با خودشون گفتن: ‫«خدا کنه چیزِ بدی ازش نگه.»

‫نه، حس کردم دارن میگن: «ای بابا،

‫باز این هوگو چه دست‌گلی به آب داده؟»

‫خیالتون راحت، فقط رفته سراغ احضار روح!

‫تو قرن نوزدهم این کار خیلی مد شده بود.

‫نمی‌تونم با جزئیات براتون توضیح بدم،

‫دورِ یه میز جمع میشدن

‫و با تمرکزِ زیاد،

‫روح‌ها سر و کله‌شون پیدا میشد ‫و واردِ میز میشدن.

‫به آدمای کنجکاو و شاعرپیشه پیشنهاد می‌کنم

‫حتماً این شاهکار رو بخونن به اسمِ

‫کتابِ میزها،

‫که توش به مدتِ دو سال و نیم،

‫تک‌تکِ تجربه‌های حیرت‌انگیزی ‫ که داشته رو یادداشت کرده.

‫همین کار باعث شد شاهکارِ افسانه قرن‌ها رو خلق کنه.

‫حالا اصلاً چرا رفت سراغِ احضار روح و میز بازی؟

‫صمیمی‌ترین دوستِ خانوادگیشون

‫اسمش دِلفین دو ژیراردن بود.

‫اون از دوستای نزدیکِ خانواده هوگو بود.

‫چهارم سپتامبر ۱۸۵۳ میرسه پیششون

‫و به هوگو میگه:

‫«به نظرت عجیب نیست ‫که من درست چهارم سپتامبر ۱۸۵۳ اومدم؟

‫دقیقاً توی دهمین سالگردِ درگذشتِ لئوپولدین؟»

‫اون خودش اصلاً غرقِ دنیای احضار روح بود.

‫بهش میگه: «می‌تونم کاری کنم با لئوپولدین ارتباط بگیری.»

‫اون تونست با لئوپولدین ارتباط بگیره،

‫اما ما هیچ‌وقت هیچی ازش نمی‌فهمیم.

‫چون هیچی نوشته نشده.

‫همه اینا جزو جلساتِ بزرگ بودن.

‫هیچ‌کس نمی‌دونه تو اون جلسه که ‫با دخترش داشت دقیقاً چی گذشت.

‫اولین جلسه این‌طوری شروع شد: «کی اونجاست؟»

‫میز جواب داد: «مولیر.»

‫برای مهمونِ اول اصلاً بد نیست!

‫تلویزیون نداشتن، ‫ولی به جاش مولیر یهو جلوشون ظاهر میشده!

‫هوگو می‌پرسه: «می‌خوای خودت حرف بزنی،

‫یا ما ازت سوال بپرسیم؟

‫اگه می‌خوای خودت حرف بزنی، یه ضربه بزن،

‫وگرنه دو تا ضربه.»

‫میز دو تا ضربه می‌زنه.

‫اینجا ویکتور هوگو دوباره رشته کلام رو دست میگیره:

‫«همون‌طور که خواستی، ‫منظوم و به شعر ازت سوال می‌پرسیم.

‫اوگوست واکری یه سوال برات نوشته.

‫لازمه سوال رو برات بخونیم

‫تا بهش جواب بدی؟»

‫میز مطلقاً هیچ تکونی نمی‌خوره.

‫چند دقیقه منتظر می‌مونیم.

‫میز کاملاً بی‌حرکت مونده.

‫اینجاش دیگه شاهکاره!

‫با خودمون میگیم یعنی سوالی که کردیم ‫ به قبای آقا برخورده؟

‫عجیب‌ترین جلسه‌شون رو براتون انتخاب کردم.

‫ویکتور هوگو می‌پرسه:

‫«کی اونجاست؟»

‫میز جواب میده: «لوپه.»

‫ دِ وگا؟ آره.

‫ پیشِ کی اومدی؟

‫ پیشِ تو.

‫ پیغامی برای من داری؟

‫ آره. بگو.

‫دوپ.

‫ ادامه بده. دید...

‫ ادامه بده.

‫ ب‌پ.

‫ داری میگی "ب‌پ"؟

‫ نه.

‫ داری میگی "دید"؟ ‫ نه.

‫ داری میگی "لحن"؟ ‫ نه.

‫ هیچ پیغامی برام نداری؟

‫ نه.

‫یکی از قشنگ‌ترین مکالمات!

‫آخریشم بگم چون خودم عاشقشم.

‫خب با روح‌ها همراهیم، آماده‌اید:

‫ آره.

‫حرف بزن!

‫نه!

‫ادامه بدید.

‫ادامه بدید...

‫ ب‌پ!

‫- داری میگی " ب‌پ " هستی؟ ‫- نه.

‫- داری میگی "دید"؟ ‫- نه.

‫- منظورت «لحن» بود؟ ‫- نه.

‫- می‌خوای چیزی رو به گوشم برسونی؟ ‫- نه.

‫- میشه اصلا بگی برای چی اینجا اومدی؟ ‫- نه.

‫ تو لوپه د وگا هستی؟ ‫نه.

‫اینم از شاهکارِ ویکتور هوگو!

‫ خب چی شد؟

‫ هیچ‌کس نیومد.

‫اصلاً دلم نمی‌خواد فردا برگردم.

‫«ژکس» خیلی خسته‌کننده‌ست. هیچی نداره. هیچ‌جا.

‫کل استانش بی‌خودِ بی‌خوده.

‫تهِ تهش فقط تمرینِ شنای منه.

‫ دوباره برمی‌گردی.

‫بیا.

‫- کادوئه؟ ‫- کار من نیست، زوکینی داد.

‫اومد گذاشتش اینجا، آخه دیروز زود رفتی بالا.

‫ دستش درد نکنه.

‫یه کتابه.

‫بینوایان.

‫خونه داشتیمش.

‫ولی این دیگه مال خودمه.

‫ تو هم توی همین کتابی، اپونین. ‫کنار کوزت.

‫کوزتِ بیچاره.

‫ اِ، یه چیزی هم برام نوشته!

‫«اپونین عزیز.

‫آره، همه‌چی خواست خداست، آره.

‫تا یه نقطه مشخصِ همیشه شگفت‌انگیزِ بی‌بازگشت.

‫ارادت، زوکینی.»

‫قشنگ نوشته، نه؟

‫این قسمت «بی‌بازگشت»شو خیلی دوست دارم.

‫خب...

‫شاید بخونمش.

‫گفتم شاید ها!

‫ نه، ساعت نه!

‫ چی؟

‫ساعت نه.

‫نه، ساعت نباشه! اوه چرا، خودشه.

‫ساعته. بٍعضی وقتا...

‫واقعاً لازمه.

‫ داری با خودت حرف می‌زنی عشقم.

‫حواست باشه، داری پیر می‌شی!

‫ نه، این‌طوری نگو عزیزم.

‫ نه بابا، خوبیا! شوخی می‌کنم.

‫تازه داری اوج میگیری.

‫- داری رو به راه می‌شی. ‫- جدّاً؟

‫ساعت چنده؟

‫ ۵۵ دقیقه دیگه.

‫باید چمدونمو ببندم.

‫ این دیوونه‌بازی دیگه چی بود؟ ‫هر دوتاتون دیوونه شدید؟

‫ایده کی بود؟ تو یا اون؟

‫ هردومون.

‫پیامک پشتِ پیامک...

‫ الان دیگه پیام‌بازی می‌کنی؟

‫ یه کم.

‫ولی با هم صحبت کردیم، می‌دونی.

‫یهو، در واقع ایده اون بود.

‫مطمئنی نمیای؟

‫خیالم راحت‌تر می‌شد عزیزم.

‫می‌دونی که، اون مشکلی نداره.

‫می‌تونی نظرت رو عوض کنی، جواهرم.

‫ جواهرم؟

‫ همین‌طوری از دهنم در رفت.

‫ خوشم اومد.

‫نه. برنامه دارم. میرم پیشِ ژاک اینا.

‫اگه من بیام، فکر می‌کنه ترسیدی.

‫ ترس از چی؟

‫ خب... ‫اینکه باهاش تنها بشی.

‫ترس از اینکه حوصله‌ت سر بره. ‫چه می‌دونم والا.

‫واقعاً نمی‌ترسی، در واقع، ‫که باهاش تنها بشی؟

‫ کوبایا شیمیوا. ‫ کوبایا شیمیوا.

‫ کوبایا!

‫ اکتاو می‌شناختی.

‫دوست‌پسرمه، ناراحت نمیشی اگه اونم بیاد؟

‫ اون گروه‌رو می‌شناسه؟

‫اکتاو بلیت داره؟

‫ از خودش بپرس بابا. همون‌جا وایساده.

‫ آره. من مجانی سفر می‌کنم. ‫بابام راه‌آهنیه.

‫ وگرنه یکم شبیه زیارت می‌شد.

‫یکمی عجیب‌غریب.

‫ خوش اومدی اکتاو.

‫- بریم. ‫- آره بزنید بریم.

‫بفرمایید اکتاو.

‫کارِ موسیقی براتون جذابه؟

‫ آره، خیلی دوست دارم. ‫برام جذابه.

‫البته شغلِ اصلیم نیست.

‫ازش درآمدی ندارم.

‫ فقط یه علاقه‌ست.

‫ آره. آره. ولی دوست دارم بشه شغلِ اصلیم.

‫ شغلِ واقعی و نون‌ِآب‌دارتون چیه پس؟

‫ توی یه رستوران گارسونم. ‫ که اینطور.

‫- این خودشه؟ ‫- آره.

‫این یکی خیلی معروفه. نگاه کن.

‫بیا، بیا اینجا رو ببین.

‫این لئوپولدینه. ‫مهم‌ترین اتفاق زندگی هوگو.

‫همین دختری که تو ۱۹ سالگی ‫توی حادثه قایق‌رانی غرق شد.

‫توی این شعر فوق‌العاده‌ای ‫که بعدها نوشت،

‫میگه: «آه! لحظات اول انگار دیوونه شده بودم. افسوس!

‫و سه روز تمام تلخ گریستم.»

‫آخرش هم میگه: «برام مثل یه خواب بود.

‫می‌گفتم امکان نداره منو تنها گذاشته باشه.

‫انگار صدای خنده‌هاش رو از اتاق بغلی می‌شنیدم.

‫غیرممکن بود که مرده باشه.

‫فکر می‌کردم الان از این در میاد تو.

‫"اوه، چند بار که به خودم گفتم ساکت باش و بهش فکر نکن."

‫ببین، این صدای دستش روی کلیده.

‫صبر کن، داره میاد. بذار گوش بدم،

‫چون حتماً یه جایی توی همین خونٍه‌ست.»

‫ روی همین میز زوار در رفته ‫ افسانه قرن‌ها رو نوشته؟

‫ چیزی که تو بهش میگی میز زوار در رفته،

‫همین‌جا بوده که شاهکارهاش رو نوشته.

‫جاییه که شاهکارهاشو اونجا نوشته.

‫ایستاده می‌نوشت، رو به دریا.

‫- اینجا؟ ‫- دقیقاً همین‌جا.

‫همین‌جاست، همون جایی که...

‫خانه اوت‌ویل گواهی نادری ‫از تعهد این شاعره

‫که علاوه بر نگارش ‫شاهکارهای بخش دوم زندگی‌اش در اینجا...

‫ اینجا اتاق سیگاره.

‫یه بوفه به سبک رمبو، ‫یا حتی فراتر از رمبو.

‫و اینجا، بیا ببین...

‫این باغ رو نگاه کن.

‫چه منظره‌ای...

‫ نگاه کن.

‫قیافه‌ش یکم بی‌تفاوت و بی‌حوصله‌ست، ‫ولی ذاتش خوبه، قسم می‌خورم.

‫به نظرت خوش‌تیپه یا زشت؟

‫ خاصه. خیلی خاصه. تو چی؟

‫ بستگی به روزش داره.

‫برای اون اصلاً راحت نخواهد بود.

‫نگاه کن، اینجا یه چیز فوق‌العاده هست.

‫این گالری بلوطه.

‫همه‌چیش از چوب بلوطه.

‫روی این تخت،

‫آرزو داشت روی همین تخت بمیره.

‫ولی خب، خیلی کم روش خوابید.

‫خیلی جذبش نکرد.

‫ نگاه کن.

‫آماده‌ای؟

‫* سلام، من آدل هوگو هستم.

‫همسر ویکتور هوگو.

‫بعضی‌ها ادعا می‌کنن من روباتم.

‫من که باور نمیکنم.

‫من اینجام تا درباره ویکتور هوگو بهتون کمک کنم

‫و همین‌طور این خانه که من بانوی اون هستم.

‫چطوره اول با هم آشنا بشیم؟

‫هر سوالی درباره‌ی من دارید بپرسید.

‫دکمه رو فشار بدید تا با زندگی من ‫و خانواده‌ام آشنا بشید.

‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟

‫ یالا، یه سوال بپرس.

‫ بپرسم کجا میزها رو می‌چرخوند؟

‫ اینجا احضار روح نمی‌کرد. ‫توی جزیره قبلی یعنی جِرزی بود.

‫اینجا دیگه بذار کنار.

‫یالا، یه سوال دیگه بپرس.

‫ نمی‌دونم چی بپرسم.

‫ ازش بپرس کجا شعر بوعز خفته ‫و افسانه قرن‌ها رو نوشت؟

‫ ویکتور هوگو توی کدوم اتاق ‫بوعز خفته و افسانه قرن‌ها رو نوشت؟

‫ شما می‌تونید در هر ساعتی غذا میل کنید.

‫ سوررئاله اصلاً!

‫- خیلی ربطی نداشت... ‫- یه سوال دیگه بپرس.

‫بابام بار اول مامانمو کجا بوسید؟

‫سوار قایق شدیم.

‫برای اینکه خونه ویکتور هوگو رو از دور ببینه.

‫و همون‌جا بوسیدمش.

‫ باشه.

‫پس چرا رفتی؟

‫فقط یه هوس زودگذر بود؟ ‫

‫آخه مامانم خیلی فوق‌العاده بود، نه؟

‫مگه فوق‌العاده نبود؟

‫ چرا، چرا. یه رابطه ساده و سرسری نبود.

‫برعکس، خیلی مهم بود.

‫ولی من ترسیدم. همین.

‫چنان استرسی گرفتم که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم.

‫دقیقاً چون می‌دونستم خیلی مهم و جدیه.

‫یه استرس... دیوانه‌وار.

‫استرسِ یه آدمِ ناتوان.

‫ استرس؟

‫می‌شنوید؟ استرس گرفته بوده.

‫ ببخشید. شما...

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming

‫صبح بخیر.

‫صبح بخیر.

‫ سلام آقا.

‫- فرانسوی حرف می‌زنید؟ ‫- بله البته.

‫ دنبال دخترم می‌گردم. ‫یه دختر نسبتاً قدکوتاه.

‫با نامزدش. که قدبلنده.

‫ بله، رفتن.

‫ چه ساعتی؟

‫ امروز صبح زود بود. حدود ساعت ۷:۳۰.

‫کیف‌هاشونو پیش من گذاشتن.

‫ اگه کیف‌هاشونو گذاشتن، ‫یعنی هنوز توی جزیره‌ان.

‫- قطعاً. ‫- عالیه.

‫ درباره یه چیزی باهام صحبت کردن.

‫می‌خواستن برن...

‫موج‌سواری. یا قایق‌رانی.

‫ قایق‌رانی؟ آخه چه قایقی؟

‫ شاید کایاک؟

‫کایاک دریایی.

‫یا تخته بادبانی.

‫ آخه کدوم تخته بادبانی؟

‫ میشه از مدرسه قایق‌رانی کرایه‌شون کرد.

‫نگران نباشید، خطرناک نیست.

‫پاراگلایدر که نیست!

‫ «سلام، این پیغام‌گیر لیزبت راکوله. می‌تونید پیام بگذارید.»

‫کوچولو...

‫- دوست پسرش... ‫- آره.

‫امروز صبح، ولی دیگه باید برگشته باشن.

‫- چه ساعتی؟ ‫- امروز صبح.

‫ و کجا؟

‫ تخته بادبانی کرایه کردن.

‫از غریق‌نجات‌ها بپرسید.

‫ همه‌چی درست میشه آقا.

‫ از این طرف.

‫بیایید بالا.

‫ خیلی ممنونم.

‫سلام آقا.

‫سلام.

‫- الان راه می‌افتیم؟ ‫- باشه.

‫ آقا، ما می‌بریمتون اونجا، ‫چون می‌دونیم همه‌چی خوب پیش میره.

‫تخته‌ها روی آب شناور می‌مونن، ‫مخصوصاً این مدلش.

‫می‌دونید، تخته‌ها روی آب شناور می‌مونن.

‫می‌تونن روشون بمونن، روش دراز بکشن.

‫- آه، بله. پس مشکلی نیست؟ ‫- آره.

‫می‌تونن شنا کنن، درسته؟

‫ نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم اصلاً می‌تونن یا نه.

‫ همه‌چی روبه‌راهه.

‫ای بابا.

‫نگاه کنید.

‫یه تخته‌ی خالی اونجاست.

‫مستقیماً بریم جلو، باشه؟ ‫ممنون.

‫یالا، کجایید پس؟

‫دیدمشون!

‫دقیقاً اونجا.

‫دارن تکون میخورن.

‫تکون میخورن.

‫ کجا؟ ‫ همون‌جا.

‫درست جلوتونه.

‫کار درستی کردید اومدید سراغ ما.

‫حس ششم خیلی خوبی دارید.

‫شغلتون چیه؟

‫ بازیگرم... بازیگر.

‫ چه جور بازیگری؟

‫- شعر می‌خونم. ‫- شعر؟

‫ما خونه ویکتور هوگو رو توی این جزیره داریم.

‫بله.

‫- دوستش داری؟ ‫- دوسش دارم. هر دوتاشون رو دوست دارم.

‫دوستتون دارم!

‫ ما هم دوستت داریم.

‫ بیاید اینجا، نزدیک در بمونید.

‫اون از اون طرف میره میارتشون. ‫همه‌چی درست می‌شه.

‫شعری از هوگو بلدید؟

‫برامون یکیشو می‌خونید؟

‫حداقل اینو به ما بدهکارید.

‫ دخترم از بچگی عادت کرده بود

‫که هر روز صبح یه سری به اتاقم بزنه.

‫مثل پرتوی امیدی منتظرش می‌موندم.

‫می‌اومد داخل

‫و می‌گفت...

‫ سلام بابایی جونم.

‫سلام بابا کوچولویِ خودم...

‫قلممو برمی‌داشت، کتابامو باز می‌کرد،

‫روی تختم می‌نشست، کاغذامو به هم می‌ریخت و می‌خندید.

‫بعد یهو مثل یه پرنده که پر می‌کشه می‌رفت.

‫اونوقت من با خیالی آسوده‌تر، ‫کار نیمه‌کاره‌مو از سر می‌گرفتم.

‫و همون‌طور که می‌نوشتم، لابه‌لای دست‌نوشته‌هام،

‫چشمم به نقاشی‌های عجیب‌وغریبی می‌افتاد که کشیده بود،

‫و کلی صفحه سفید که تو دستاش مچاله شده بودن،

‫که نمی‌دونم چطوری

‫قشنگ‌ترین شعرام از همونا درمی‌اومد.

‫خدا رو دوست داشت، گل‌ها، ستاره‌ها، چمنزارای سبز رو...

‫و پیش از اینکه یه زن باشه، یه فرشته بود.

‫نگاهش پاکیِ روحش رو بازتاب می‌داد.

‫همیشه و تو هر کاری با من مشورت می‌کرد.

‫چه شب‌های زمستونیِ درخشان و دلنشینی

‫که به بحث درباره زبان و تاریخ و دستور زبان گذشت،

‫با چهار تا بچه‌م روی زانوهام،

‫مادرشون، همین نزدیکیا،

‫و چند تا دوست که دورِ شومینه گپ میزدن.

‫من به این زندگی می‌گفتم: خرسند به اندک.

‫مترجم: ‫علی کلان

‫فیلمی از: ‫پاسکال بونیتزر

‫سناریو، اقتباس و دیالوگ: ‫سوفی فیلیِر

‫[ فابریس لوکینی ]

‫با همراهی دوستانه: ‫کیارا ماستوریانی

‫[ ارائه‌‌ای از گروه ترجمه فرانکوفیلم ] ‫FRANCOFILMS@