Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

‫«خاطرات یک خدمتکار»

‫مترجم: اشکان هیدی

‫۲۳ سپتامبر

گروه پیشگام: ارائه کننده برترين آثار سینمایی @PishgumTeam

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫لطفاً یه کمکی به من بکنید.

‫خواهش می‌کنم!

‫چیزی ندارم! متاسفم.

‫دهنتو گاییدم!

‫- روزت چطور بود؟ ‫- عالی.

‫- بستی میخوام. ‫- امروز نمی‌تونیم.

‫چرا نمی‌تونیم؟

‫چون نمی‌شه دیگه

‫خونه برات یه چیزی درست می‌کنم.

می‌تونیم فوتبال بازی کنیم؟ - .الان نه -

.می‌خواستم با بچه‌های بزرگ‌تر بازی کنم .هلم دادن

.خوردم زمین

.زندگی همینه

.دوباره دوست شدیم ولی

...فردا هم تولد یه دختره‌ست تو مدرسه

‫ژانی!

‫بله؟

‫بیا برام یه قصه بگو!

‫بچۀ دماغوی لعنتی.

‫مگه سرت تو تبلتت نبود؟

‫نه، تایمش تموم شد و خاموش شد.

‫الان نمی‌تونم، دارم آشپزی می‌کنم

‫بیا، اون کارو بعداً هم می‌تونی بکنی.

‫دهنتو، مادر به خطا!

‫۲۵ سپتامبر

‫سلام

‫همه چی خوبه؟

‫چطوری ژانینا؟

‫خوبم.

‫لوئن امروز خیلی خوب بود.

‫داشتم آشپزی می‌کردم. ‫سوپ تایلندی درست کردم.

‫سوپ تایلندی؟

‫عالیه!

‫- من فقط... ‫- تام کای گای، درسته؟

‫تو واقعاً جواهری، می‌دونی که.

‫بدون تو چطوری سر می‌کردیم؟

‫فقط دستور پخت رو دنبال کردم.

‫- خیلی خوبه. ‫- خوبه؟

‫آره.

‫- آفرین. ‫- ممنونم.

‫چیز اضافه‌ای هم توش ریختی؟

‫بد نیست.

‫نه؛ من دستور پخت توی ‫کتاب‌تون رو دنبال کردم.

‫نه، نه، یه... هست.

‫یه ذره طعم رومانیایی داره، مگه نه؟

‫فوق‌العاده‌ست.

‫- میخوای رومیزی رو عوض کن. ‫- بله.

‫یه چیز دیگه...

‫سعی کردم توی چیز رو گردگیری کنم...

‫بهش چی میگن؟ ‫همونی که عروسک‌ها توشن؟

‫همونی که عروسک‌ها توشن؟

‫و خرده‌ریزهای تزئینی.

‫- تو اونجا. ‫- نه، به گنجۀعجایب من دست نزن.

‫پر از وسایل شکستنی و خیلی کمیابه.

‫به خرده‌ریزها دست نزن. حواست باشه!

‫مثل جواهرات دیِدرو، دست نزن!

‫عجیبه.

‫آره، عجیبه.

‫واسه همین دارم یه کتاب در موردش می‌نویسم.

‫خیلی جالبه.

‫دارم یه مقاله هم درباره‌ی ‫آتاناسیوس کیرشر می‌نویسم.

‫نمیشناسمش.

‫یه یسوعیه. ‫یه یسوعی آلمانی قرن هفدهمی بود.

‫مرد ماجراجویی بود.

‫کلی کتاب نوشت.

‫در مورد موضوع‌هایی که از ریاضیات

‫تا خیلی چیزهای دیگه رو شامل میشد.

‫موسیقی، آکوستیک ‫(شاخه‌ای از فیزیک)، نجوم...

‫پزشکی و چین...

‫اتفاقاً جزو اولین ‫مصرشناس‌ها هم بود.

‫اون...

‫به نسبت اون دوره، علمش ‫واقعاً باورنکردنی بود.

‫- انگار که اینترنتِ متحرک بود، می‌دونی؟ ‫- که اینطور.

‫خیلی از چیزایی که گفته ‫بود معلوم شد که اشتباه بوده.

‫یا حتی کاملاً خیالی، ولی...

‫به خرده‌ریزها دست ‫نزن! حواست باشه!

‫حتی یه ارکستر از گربه‌ها ‫هم تو رویاهاش ساخته بود.

‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.

‫دُم‌هاشون رو می‌کشیدی که با‌هاشون ‫موسیقی درست کنی، آهنگ بسازی.

‫و یه دستگاه واسه...

‫چطور یه آتشفشان رو تمیز کنیم.

‫منم دلم برات تنگ شده.

‫ولی با خانواده دونادیو صحبت کردم.

‫واسه کریسمس و شب ‫سال نو میذارن که بیام خونه!

‫ای بابا، گریه نکن،

‫مامان رو ناراحت می‌کنی.

‫عزیزم فقط دو ماه و خرده‌ای مونده!

‫نگاه کن مامان. تختم رو مرتب کردم.

‫یه عروسک جدید دارم.

‫اسمش اوراسه، که ‫از اورلیا گرفته شده.

‫چون اورلیا بهم دادتش.

‫ببین چقدر قشنگه!

‫اما، مامان...

‫دلم برات تنگ شده.

‫می‌خوام برگردی خونه، تو رومانی!

‫ماریا!

‫بس کن.

‫میخوای مامانت دوباره ‫ببینه داری گریه می‌کنی؟

‫دیگه قطع کن.

‫نمی‌خوام قطع کنم!

‫می‌خوام به فیلم گرفتن ادامه بدم!

‫دیگه فیلم گرفتن بسه.

‫بیا دیگه...

‫داری زیاد داد میزنی، ‫سرم درد گرفت.

‫اورلیا...

‫وقتشه بری خونه.

‫می‌خوام بیشتر بمونم!

‫- برو خونه پیش مامانت. ‫- نه!

‫سرم داره می‌ترکه! کفشات رو بپوش!

‫- بچه خوبی باش وگرنه تنبیه میشی! ‫- می‌خوام بمونم.

‫فردا رو که ازت نگرفتن!

‫۲۹ سپتامبر

‫ببین عشق من، این شهره.

‫و اینجا...

‫این کشتی گنده رو ببین.

‫توی رودخونه‌ست.

‫می‌بینی؟

‫«سیلور داون»

‫یه هتل شناوره!

‫بالاخره بازم رسیدیم خونه!

‫♪ Printesa de Aur - Șefa Șefelor ♪

‫این همه کثیفی رو ببین.

‫۳ اکتبر

‫سلستین، آقا.

‫اوه، لعنتی!

‫اسم قشنگیه ولی ‫خیلی طولانیه، بچه‌جان.

‫خیلی زیادی طولانیه.

‫اگه اشکالی نداره ‫ماری صدات می‌کنم.

‫هم خیلی ظریفه. هم کوتاهه.

‫منم همیشه خدمتکارام ‫رو ماری صدا زدم.

‫طبیعتاً مشکلی نداری ‫که ماری صدات کنم؟

‫همینطوره آقا.

‫دختر قشنگ، مهربون...

‫بازم داری؟

‫اسم‌های دیگه، آقا؟

‫نه بچه‌جون، بوت‌های دیگه؟

‫بله آقا، بازم دارم.

‫چرم ورنی؟

‫بله آقا.

‫خیلی هم خوب! چرم زرد چی؟

‫نه، اصلاً ندارم آقا.

‫باید داشته باشی.

‫خودم یه جفت بهت می‌دم.

‫خوبه، خوبه، حرف نداره!

‫آقا!

‫ببین بچه‌جون...

‫من یه کم وسواسی‌ام.

‫تو سن و سال من، این ‫کار عیبی نداره، مگه نه؟

‫فقط خودم باید بوت‌های ‫کوچیکت رو واکس بزنم.

‫بوت‌های کوچیک و عزیزت رو.

‫خوب گوش کن.

‫هر شب قبل خواب، باید ‫بوت‌هات رو بیاری اتاق من.

‫باید بذاریشون کنار تخت

‫و هر صبح، وقتی ‫پنجره‌هام رو باز می‌کنی،

‫باید برشون داری.

‫و اگه دختر خیلی خوبی باشی...

‫کادو بارونت می‌کنم.

‫ممنونم!

‫ماری!

‫بوت‌های کوچیکت! ‫همین الان بده‌شون به من.

‫همین الان می‌خوامشون.

.بریم سراغ‌ نورپردازی

‫من دراز بکشم؟

‫آره، دراز بکش.

‫حالا من..

‫صبح روز بعد، وقتی ‫رفتم پنجره رو باز کنم،

‫از ترس نزدیک بود غش کنم.

‫آقا مُرده بود!

‫طاق‌باز، درست ‫وسط تخت افتاده بود.

‫بدنش تقریباً کاملاً لخت بود.

‫بدنش دیگه داشت خشک می‌شد.

‫انگار خوابیده بود، اگه ‫صورتش اون‌جوری..

‫بنفش نبود!

‫یه بنفشِ تیره و ‫ترسناک، مثل بادمجون.

‫صحنه‌ی وحشتناکی بود.

‫آقا دندوناش رو چفت کرده بود

‫روی یکی از بوت‌هام.

‫اون‌قدر دندوناش رو ‫سفت فشار داده بود روش

‫که بعد از کلی تلاش ‫مذبوحانه و وحشتناک

‫مجبور شدم چرمش رو با تیغ ببرم

‫تا بتونم بکشمش بیرون.

‫من که قدیسه نیستم.

‫مردا رو می‌شناسم و ‫از تجربه درس گرفتم

‫که دست به چه حماقت‌ها ‫و کثافت‌کاری‌هایی می‌زنن.

‫ولی مردی مثل آقا؟

‫۸ اکتبر

‫ببین عزیزم، به این می‌گن ‫«آینه آب». (در بوردو فرانسه)

‫عکس همه‌ی ساختمونا ‫توی آب می‌افته.

‫کلی ساختمون قشنگ اینجاست.

‫و کلی هم فقر و بدبختی.

‫مخصوصاً بین مهاجرایی ‫که از سراسر دنیا اومدن.

‫ولی بازم اینجا خیلی قشنگه.

‫زمستون نزدیکه. ‫کلی کادو گیرت میاد.

‫و مامان بهت قول میده،

‫اگه بتونیم پول ‫کافی پس‌انداز کنیم،

‫میتونی بیای اینجا تا این آینه رو

‫و این‌همه چیزای قشنگ رو ببینی.

‫حالا دیگه وقت لالا‌ست؟

‫- خانم؟ ‫- بله؟

‫قهوه‌تون رو آوردم.

‫V60، همون که دوست دارین.

‫باشه.

‫خیلی ممنون. دستت درد نکنه.

‫تو هم یه فنجون با من می‌خوری؟

‫نه، ممنون.

‫فقط یه لحظه تبش رو بگیرم.

‫حتی اگه اصرار کنم؟

‫اینجا راحتی؟

‫بله، و خیلی ازتون ممنونم.

‫بابت همه‌چیز ممنون.

‫خواهش می‌کنم.

‫اون‌جایی که قبلاً ‫بودی چه اتفاقی افتاد؟

‫چطور بگم؟

‫خیلی بد باهام رفتار کردن.

‫یه خونواده از پاریس.

‫همش بهم می‌گفتن کولی ‫کثیف، میمون و این چیزا.

‫از نظر مالی سرم کلاه گذاشتن.

‫خانمه حتی کتکمم زد.

‫باورش سخته.

‫آره.

‫چند بار.

‫از همه بدتر، مدارکمو ‫گرفتن تا نتونم برم.

‫چطور مگه؟

‫آره، می‌خواستم دخترم ‫رو توی رومانی ببینم.

‫واسه همین پاسپورت و ‫کارت شناساییمو گرفتن.

‫چرا؟

‫مسخره‌ست.

‫روانی بودن.

‫تهدیدم می‌کردن و می‌گفتن،

‫اگه برم پیش پلیس، برام بد میشه

‫چون غیرقانونی کار می‌کنم،

‫واسه همین دیپورت میشم.

‫یا خدا!

‫چه آدمای وحشتناکی!

‫آخرش رفتم پیش پلیس ‫و فرار کردم ولی...

‫وحشتناک بود.

‫۹ اکتبر

‫ببین مامان، مامان‌بزرگ ‫می‌خواد مرغ رو سر بِبُره.

‫خودش این‌قدر ترسوئه، ‫می‌ترسه یکی رو سر ببره!

‫سلام.

‫ببین مامان، این کاستیکا باتوئه!

‫خانم‌ها و آقایان، ‫بزرگ‌ترین مرغ‌کُش دنیا!

‫- این سوپ رو خوشمزه میکنه. ‫- یه سس خوبم ازش درمیاد.

‫ای وای.

‫خب، تموم شد.

‫وقتی هم‌سن تو بودم، زمستونا،

‫می‌رفتم روی رودخونه‌ی ‫یخ‌زده سورتمه‌سواری.

‫کلی بچه‌ اونجا بود

‫با سورتمه‌هاشون روی یخ.

‫هرازگاهی،

‫یخ می‌شکست

‫و خیلی خطرناک بود.

‫حتی بعضی از بچه‌ها می‌مُردن.

‫می‌مردن؟ واقعاً؟

‫آره.

‫یه بار از روی سورتمه افتادم

‫و بیرون اومدن از ‫آب واقعاً سخت بود.

‫بعدش، توی برف دویدم تا خونه،

‫و لباسامو عوض کردم.

‫ولی بازم سرما خوردم.

‫مثل تو.

‫پدرم، خدا بیامرزدش،

‫حسابی کتکم زد.

‫چطور؟

‫من چه غلطی داشتم روی یخ می‌کردم؟

‫ولی اون روزا دیگه گذشته.

‫دیگه اون‌طوری برف نمیاد و

‫همه‌ی بچه‌ها رفتن.

‫-

‫۱۴ اکتبر

‫فکر نکنم هیچ‌وقت بهش عادت کنم.

‫وقتی معلم سرم داد می‌زنه،

‫می‌ترسم و گریه‌ام می‌گیره.

‫معلم‌های اونجا همین‌طوری‌ان.

‫همیشه سر بچه‌ها داد می‌زنن.

‫حتی ما رو می‌زدن.

‫معلم منم زد.

‫تو فرانسه از این کارا نمی‌کنن.

‫پس چرا منو با خودت نمی‌بری؟

‫بهت گفتم عزیزم، هنوز نمی‌تونم.

‫باید بدهی بانک رو بدم، ‫بازسازی خونه رو هم تموم کنم.

‫یادت باشه بابا قراره ‫یه مدت طولانی نباشه.

‫ولی دلم برات تنگ میشه!

‫واسه کریسمس میام.

‫کلی وقت با هم می‌گذرونیم.

‫مگه قول ندادم؟

‫باشه.

‫گوش کن...

‫من یه وزغ غول‌پیکرم ‫که اومدم تو رو هم بخورم!

‫منم یه وزغ غول‌پیکرم ‫که اومدم تو رو هم بخورم!

‫بیا، دوباره می‌خورمت!

‫ ۱۷ اکتبر

‫♪ Printesa de Aur - Dulce Amar ♪

‫گریه نکنید خانم.

‫ما نجاتش می‌دیم. قسم ‫می‌خورم نجاتش می‌دیم.

‫تنها چیزی که ازم خواست ‫این بود که براش شعر بخونم.

‫شاعرا با روح صحبت می‌کنن

‫روحِ آدمای ساده، غمگین و مریض.

‫و واسه همینه که ابدی‌ان.

‫می‌دونی وقتی آدم حساس باشه،

‫همیشه یه جورایی شاعر هم هست؟

‫تو هم همین‌طور، سلستین کوچولو،

‫خیلی وقت‌ها چیزایی بهم ‫گفتی که به قشنگیِ شعره!

‫آقای ژرژ!

‫دارین مسخره‌ام می‌کنین!

‫نه!

‫تو اصلاً روحت هم خبر نداره ‫که این چیزای قشنگ رو گفتی.

‫کارت رو ول کن، سلستین.

‫بیا نزدیکم!

‫من اینجا مریض افتادم.

‫کاملاً مریض!

‫آقای ژرژ!

‫دارین بی‌ادبی می‌کنین!

‫این کار خوبی نیست.

‫اگه مادرتون بیاد چی، آقای ژرژ،

‫و شما رو تو این وضعیت ببینه؟

‫دوباره اشکش رو درمیارین،

‫آقای ژرژ!

‫فقط بهم بگو ژرژ.

‫- دختر بد! ‫- عمراً بتونم این کار رو بکنم.

‫نه، نرو!

‫پیشم بمون!

‫اصلاً نمی‌دونی چقدر ‫بهم حس خوبی میده!

‫چقدر گرمم می‌کنه!

‫می‌بینی؟ دیگه عصبی نیستم

‫و بی‌قرار!

‫دیگه مریض نیستم!

‫خیلی خوشحالم!

‫آقای ژرژ!

‫حالم خیلی بده. تنهام بذار!

‫بمون!

‫حالا دیدین، آقای ژرژ.

‫از هول حلیم می‌افتی تو دیگ.

‫مودب باشین، میشه؟

‫و اگه پسر خوبی باشین...

‫می‌دونین چیکار می‌کنین؟

‫همین الان میرین تو تختخواب.

‫همین الان!

‫توی وجودم، توی روح و جسمم،

‫یه نیروی تازه، یه زندگی کاملاً ‫ناشناخته رو حس می‌کنم که داره می‌جوشه!

‫به هر حال..

‫چه توقعی داری؟

‫چرا باید دوستم داشته باشی؟

‫واقعاً...

‫حق داری دوستم نداشته باشی.

‫می‌ترسی دهنت رو با ‫سم‌های من زهرآلود کنی.

‫و درد من رو بگیری،

‫دردی که معلومه دارم ازش می‌میرم،

‫اونم با یه بوسه از من!

‫این حرف رو نزنین، آقای ژرژ.

‫تمام چیزایی که می‌گین ‫وحشتناک و بدجنسانه‌ست.

‫چه بوی گندی!

‫خدای من!

‫بیا، مرد بدجنس،

‫ببین چقدر ترسیدم!

!بیا اونجامو بخور

‫قبل از هر چیز

‫یه کار از روی تقوای شدید بود.

‫بی‌غرض و خیلی پاک.

‫انگار می‌خواست بگه،

‫«نه، باور نمی‌کنم که مریضی.»

‫و برای اثباتش،

‫دریغ نکن که نفسم ‫رو با نفست یکی کنی.

‫تا بنوشیش و سینه‌ام ‫رو غرق در اون کنی.

‫آقای ژرژ!

‫باعث شدم درد بکشی!

‫خیلی خوشحالم.

‫یه عمر منو تنها نذار!

‫اگر تنها باشم، خودت ‫میدونی که، باور دارم

‫تابِ تندیِ این شادیِ

‫هرچند شیرین را ندارم.

‫چیزی نیست.

‫ناراحت نباش

‫چون خیلی خوشحالم.

‫مریض هم نیستم.

‫می‌بینی چقدر خوب کنارت می‌خوابم.

‫می‌خوام جوری بخوابم ‫که انگار یه بچه کوچیکم.

‫سرم بین سینه‌هات.

‫اگه امشب مادرتون به من ‫زنگ بزنه چی، آقای ژرژ؟

‫نه!

‫اون زنگ نمی‌زنه!

‫بوسه‌ام حس شومِ یه ‫جنون جنایتکارانه رو داشت.

‫با اینکه می‌دونستم ‫دارم ژرژ رو می‌کشم،

‫تلاش می‌کردم خودمم بکشم،

‫با همون خوشبختی و درد.

‫نفس عمیق کشیدم،

‫مرگ رو سر کشیدم،

‫تمام مرگ رو از توی دهنش.

‫و وقتی داشت سرفه می‌کرد،

‫و توی آغوشم از یه تشنج ‫شدید به خودش می‌پیچید،

‫دیدم که از روی ‫لب‌هاش کف می‌ریزه،

‫یه تف بزرگ و ‫چندش‌آورِ آغشته به خون.

‫تف رو قورت دادم

‫با یه ولع مرگبار.

‫یه بار دیگه دهنت!

‫یه بار دیگه چشمات!

!یه بار دیگه لذتت

‫امشب نه.

‫خواهش می‌کنم امشب سر به راه باش.

‫همیشه همین حرف رو می‌زنی.

‫امشب نه!

‫مگه من وقت دارم منتظر بمونم؟

‫آقای ژرژ!

‫پس می‌خوای بکشمت؟

‫پس می‌خوای یه عمر عذاب ‫وجدانِ کشتنت رو داشته باشم؟

‫ساکت شو!

‫اصلاً نمی‌دونی چه ‫حس خوبی بهم میده!

‫آقای ژرژ!

‫اما...

‫من بازیگر نیستم.

‫واسه همین تو رو انتخاب ‫کردم، تا واقعی‌تر به نظر برسه.

‫ما بازیگر نمی‌خوایم.

‫ما یه چیز آماتورتر ‫می‌خوایم، یه چیزی که بیشتر...

‫کمدیا دلارته، گرند گینیول.

‫منظورم اینه که،

‫یه چیز شاد و همه‌فهم.

‫آماتور

‫مثل شاه اوبو.

‫واسه همینه که یه ‫خدمتکار مهاجر می‌خوایم

‫و واسه همینه که خلیل همه ‫نقش‌های مرد رو بازی می‌کنه.

‫آره، ولی.

‫یه کم خجالت می‌کشم.

‫واقعاً؟ خودت که می‌دونی.

‫هیچ‌کس مجبورت نمی‌کنه.

‫فقط کاری رو بکن که برات مناسبه،

‫اگه به نظرت ایده خوبیه.

‫روش فکر کن.

‫در واقع می‌خواستیم یه کار ‫تحریک‌آمیز بکنیم، می‌فهمی که.

‫واسه همین، اگه بتونی این ‫صحنه رو برهنه بازی کنی،

‫عالی می‌شه.

‫شاید فقط با لباس زیر.

‫یا فقط بالاتنه لخت.

‫نظرت چیه؟

‫اگه بتونم نظرم رو بگم،

‫به نظرم یا اینه یا اون.

‫کار رو نصفه‌نیمه ‫انجام دادن بی‌معنیه.

‫ما یه هماهنگ‌کننده صحنه‌های ‫صمیمی داریم، پس..

‫ما واسه این کارا پول نداریم.

‫می‌فهمم، ولی خب ‫قاعدتاً به یکی نیاز داریم.

‫به یه هماهنگ‌کننده نیاز داریم.

‫- روش فکر می‌کنم. ‫- ممنون، ژانینا.

‫یه سوال دیگه...

‫تو فیلم بونوئل که بر اساس ‫خاطرات یک خدمتکاره،

‫یه دیالوگی هست که توی رمان نیست.

‫ژوزف در حالی که داره ‫روزنامه می‌خونه، می‌گه:

‫خدا می‌دونه چند تا یهودی ‫توی رومانی کشته شدن.

‫می‌دونی منظورش چیه؟

‫نه.

‫نمی‌دونم.

‫هیچ چیزی درباره یهودی‌ستیزی ‫توی رومانی نمی‌دونی؟

‫۱۸ اکتبر

‫۲۰ اکتبر

‫گل!

‫هاجی!

‫هاجی! هاجی!

‫ژانی، بهترین دروازه‌بان رومانی ‫واسه کدوم تیم بازی می‌کنه؟

‫نمی‌دونم.

‫ببین عزیزم.

‫اون لوئنه.

‫پسری که دارم ازش مراقبت می‌کنم.

‫اون بامزه‌ست ولی تو بامزه‌ترینی.

‫وقتی واسه تعطیلات بیای ‫اینجا، می‌تونین با هم دوست بشین!

‫ژانی، می‌تونی ازم ‫فیلم اسلوموشن بگیری؟

‫آماده‌ای؟

‫۲۲ اکتبر

‫چرا همین‌طوری می‌ذاری گریه کنه؟

‫چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫تقصیر من که نیست، هست؟

‫تازه، سقف رو تعمیر ‫کردم، همه پول رفت پای اون.

‫تو که اصلاً چیزی نفرستادی.

‫می‌فرستم. فکر کردی اینجا ‫پول رو درخت سبز میشه؟

‫اول بذار قسط این ‫بانک لعنتی رو تموم کنم.

‫در ضمن نذار ماریای بیچاره ‫اون‌جوری سرش رو بکوبه به دیوار.

‫تو مدرسه کتکش زدن! دلم ‫نمی‌خواد دستشون بهش بخوره.

‫چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫کارشون همینه دیگه.

‫یه سیلی این‌ور اون‌ور. مگه ‫رفیق معلم خودت رو کتک نمی‌زد؟

‫- منم کتک می‌خوردم. ‫- آره، کثافت.

‫گوشی رو بده بهش.

‫ماریا!

‫- می‌خوای با مامانت حرف بزنی؟ ‫- نه!

‫نمی‌خواد حرف بزنه.

‫بهش بگو همین الان ‫می‌خوام باهاش حرف بزنم!

‫بیا دیگه، ماریا.

‫خواهش می‌کنم، به خاطر ‫مامان‌بزرگ. بیا با مامانت حرف بزن.

‫نمی‌خوام باهات حرف بزنم!

‫چرا آخه؟

‫تو به جای من، داری از ‫بچه‌های دیگه مراقبت می‌کنی!

‫الان جدی داری این رو میگی؟

‫این کارمه عزیزم!

‫نمی‌خوام پیش اون پسره ‫باشی! می‌خوام برگردی!

‫تا چشم به هم بزنی اونجام.

‫نمی‌خوام پیش اون پسر ‫زشت و احمق باشی!

‫باشه عشق من.

‫اصلاً این‌طور بگیم،

‫فردا بهشون میگم دیگه کارم تمومه.

‫دیگه ازش مراقبت نمی‌کنم، باشه؟

‫و برمی‌گردی خونه؟

‫بره به جهنم اون بچه‌ی ‫زشتشون! دیگه باهاش کاری ندارم!

‫ولی برمی‌گردی خونه؟

‫نمی‌تونم. قبلاً که ‫برات توضیح دادم.

‫ولی دیگه با اون کاری ندارم.

‫لباس‌شویی، تمیزکاری، آشپزی، ‫باشه. ولی دیگه از بچه نگهداری نمی‌کنم!

‫بره به جهنم اون احمق!

‫قول میدی؟

‫۲۳ اکتبر

‫- این ژانیناست. ‫- ژانینا؟ ممنون.

‫خیلی خوشحالیم ‫که ژانینا پیشمونه.

‫امروز بدون اون ‫چیکار می‌خواستیم بکنیم؟

‫بذارش اونجا.

‫اون عجیب‌ترین داستان‌ها ‫رو برای لوئن تعریف میکنه.

‫بهت بگم که تخیلش ‫واقعاً فوق‌العاده‌ست.

‫- اهل رومانی هستی؟ ‫- بله آقا.

‫بخارست؟

‫نه، من هیچ‌وقت بخارست نرفتم.

‫من اهل یه روستا تو مولداویا هستم.

‫منظورت مولداویه؟

‫نه، مولداویا توی رومانی.

‫- مگه یکی نیستن؟ ‫- نه کاملاً.

‫- تو می‌دونستی؟ ‫- طبیعتاً.

‫ژانی، بیا پیش ما بشین.

‫با ما غذا بخور و گپ بزن.

‫- نه، ممنون. ‫- بیا دیگه!

‫همه‌چی روبراهه، آقا؟

‫- فقط یه کم. ‫- تو آشپزخونه خیلی کار دارم.

‫ببخشید.

‫شنیدم توی نمایش دانشگاه‌مون ‫بازی می‌کنی، اقتباسی از میربوئه.

‫بله، درسته.

‫خانم پیشنهادش دادن. ‫من که بازیگر نیستم.

‫بعضی از دانشجوهای ادبیاتمون

‫هر سال یه نمایش راه می‌ندازن.

‫معمولاً هم کارشون ‫خیلی خوب از آب درمیاد.

‫فقط از آدمای غیرحرفه‌ای ‫استفاده می‌کنن.

‫آره، آماتورها.

‫آماتورها، درسته.

‫همین‌طور مهاجرها، ‫و از اونجایی که...

‫ژانینا عاشق اینه که داستان‌هایی که ‫برای لوئن تعریف می‌کنه رو بازی کنه،

‫فکر خوبی به نظر می‌رسید.

‫- عالیه! ‫- کارشون فوق‌العاده‌ست.

‫- چقدر جالب! ‫- آره، این...

‫چه جور داستان‌هایی ‫برای لوئن تعریف می‌کنی؟

‫داستان‌ها و ‫افسانه‌های رومانیایی،

‫که از پدربزرگم یاد گرفتم.

‫اون قصه‌گوی دهکده ‫برای همه‌ی بچه‌ها بود.

‫- چقدر خوش‌شانسی! ‫- آره.

‫و اینجا توی فرانسه چه حسی داری؟

‫خوب.

‫واقعاً خوب.

‫اینجا خیلی خوش‌شانسم.

‫- دلم برای دخترم تنگ شده. ‫- آره.

‫دخترش توی رومانیه. ‫به‌زودی پرواز داره بره خونه.

‫- واسه تعطیلات. ‫- آره.

‫خیلی عالیه.

‫پدرش...

‫بعد از اینکه طلاق گرفتیم،

‫تو اسپانیا موند و رابطه‌ش ‫رو باهاش قطع کرد.

‫آره، ظاهراً آدم خوبی نیست.

‫یه عوضی!

‫اون یه عوضیه. بیاین چیزها ‫رو با اسم واقعی‌شون صدا بزنیم.

‫- آره، اشتباه بزرگی بود. ‫- یه عوضی.

‫این‌جور آدما وجود دارن.

‫ژانینا، می‌تونی بیای پیش ما؟

‫من؟

‫بیا دیگه.

‫ما یه اروپای دو ‫طبقه خواهیم داشت.

‫غرب، با پتانسیل واقعی ‫برای توسعه‌ی سریع.

‫و شرق، که عقب مونده.

‫ژانینا، در واقع چیزی ‫که ژاک داره می‌گه

‫اینه که اوکراین باید تسلیم ‫خواسته‌های روسیه بشه،

‫ناتو هم باید کشورهای بالتیک و اروپای ‫شرقی رو به حال خودشون رها کنه.

‫وگرنه هیچ‌وقت صلح ‫واقعی برقرار نمیشه، مگه نه؟

‫ژانینا، تو به عنوان ‫کسی که اهل شرقه،

‫به عنوان یه رومانیایی، نظرت چیه؟

‫نمیدونم.

‫منظورم اینه که..

‫نمیدونم.

‫معلومه دیگه! فقط یانکی‌ها و بقیه ‫دیوونه‌ها هستن که جنگ رو کش میدن.

‫میدونم که روس‌ها بد ذاتن، پدربزرگ ‫و مادربزرگم همیشه اینو می‌گفتن.

‫- راست میگه. اونا وحشی‌ان! ‫- شک نکن.

‫من هیچی از سیاست سر در نمیارم.

‫بحث سیاست نیست، بحث اصوله!

‫منظورم اینه،

‫فقط تصور کن!

‫نصف اروپا اون یکی نصفه ‫رو به امون خدا رها کنه؟

‫این غیرقابل‌تحمله!

‫یا باید با هم متحد بشیم تا ‫به اوکراین کمک کنیم یا...

‫نه خدایی، این چپ‌ها ‫همه‌شون پوتین‌یست هستن!

‫به همین سادگی. اونا هم ‫ضد پوتینن و هم ضد اوکراین.

‫آدم‌بده‌ی واقعی آمریکاست!

‫ولی قبلاً اینو نمی‌گفتی.

‫من خودم شخصاً عاشق زلنسکی‌ام.

‫خیلی هم جذابه.

‫خب پس اگه می‌خوای ‫برو باهاش بخواب.

‫یارو آشغاله!

‫من و خانواده‌ی زنم ازش متنفریم. ‫ریدم به هیکل اون مرتیکه‌ی خودپسند!

‫داره ما رو به سمت جنگ هسته‌ای ‫می‌بره چون یه احمق به تمام معناست!

‫آروم باش.

‫من خیلی آرومم.

‫دوران سوسیالیسم ‫شامپاینی دیگه تموم شده.

‫ببین...

‫تموم شد و رفت!

‫یه جورایی سر از یه ‫گروه فیسبوک درآوردم

‫که هر روز پست میذاره.

‫ویدیوهای جنگی.

‫ترسناکه، هر روز بیشتر ‫شبیه بازی‌های ویدیویی میشه.

‫کی فیلمبرداری میکنه؟

‫خودشون.

‫دوربین‌های روی کلاه‌خودشون ‫از همه‌چیز فیلم می‌گیره.

‫چرا فقط تسلیم نمیشن؟

‫مثل ما تو سال ۱۹۴۰.

‫چرا تسلیم نشن؟

‫همه‌شون خیلی جوونن.

‫بیچاره‌ها.

‫ولی می‌تونن تسلیم بشن، مگه نه؟

‫وحشتناکه، نه؟

‫- یه کشور می‌تونه برای نجات همه تسلیم بشه. ‫- بحث این نیست.

‫خب، ژانینا...

‫تصور کن یه سربازی، خب؟

‫می‌تونیم یه تمرین ذهنی بکنیم؟

‫چشمات رو ببند و اون ‫صحنه‌ها رو بیار جلوی چشمت.

‫حالا می‌تونی بهمون ‫بگی طرفدار کی هستی؟

‫این وحشتناکه.

‫هر وقت آماده بودی.

‫طرفدار شلیک کردن ‫اوکراینی‌هایی یا روسی‌ها؟

‫تمومش کن.

‫می‌دونم روسی‌ها سعی ‫کردن کشورمون رو بدزدن.

‫آره! روسی‌ها می‌خوان ‫کشورتون رو بدزدن.

‫حقیقت همینه.

‫هر اتفاق دیگه‌ای هم که بیفته، ‫یه وقت‌هایی باید دست به کار شد.

‫هیچ‌وقت منکرش نشدم.

‫- منکرش نیستی؟ ‫- نه، نیستم.

‫می‌بینی چقدر بی‌ادبی؟

‫چقدر بی‌ادبی!

‫جلوی آدم‌های شرق.

‫می‌فهمی امشب توی ‫خونه‌ی من چیکار کردی؟

‫وقتی دارم باهات حرف ‫می‌زنم بهم نگاه کن!

‫دیگه داره زیاده‌روی میشه.

‫۲۵ اکتبر

‫کی یه مرغ باهوش و خوشگله!

‫البته که شما یکی از بهترین ‫مشتری‌های ما هستین.

‫بله.

‫خوشحالم که می‌تونم ‫شراب‌هاتون رو تامین کنم.

‫ولی متاسفم، ما کاملاً..

‫این یه فاجعه‌ست.

‫سر تا پات پر از...

‫بیا، سر تا پات پر از..

‫رو دماغت مالیده شده.

‫داری خوش می‌گذرونی، عسلم.

‫آره، خیلی.

‫اون کی بود پشت سرت؟

‫اون ژانیه، پرستارم.

‫سلام!

‫سلام ژانی. از شالت خوشم میاد.

‫خیلی ممنون.

‫درسته، البته...

‫لوئن همیشه درباره‌ت حرف می‌زنه.

‫واقعاً؟

‫آره. می‌گفت خیلی مهربونی.

‫من رفتم رومانی.

‫هرچند خیلی وقت پیش بود.

‫حدود سال ۱۹۸۵.

‫- بعداً می‌بینمت. ‫- خداحافظ.

‫کلی رومانیایی دیدم.

‫همه‌شون،

‫همه‌شون می‌خواستن ‫بیارمشون فرانسه.

‫تمام کسایی که دیدم.

‫فقر اونجا واقعاً وحشتناک بود.

‫آره، می‌دونم.

‫یعنی، فکر کنم همین‌طوره.

‫من اون موقع هنوز ‫به دنیا نیومده بودم.

‫حرف مردمه لابد.

‫الان چطوریه؟

‫نمی‌دونم.

‫واسه بعضی‌ها، بهتره.

‫واسه بقیه...

‫۳۰ اکتبر

‫مامان، ما داریم می‌ریم ‫مدرسه تو روستای بغلی.

‫مال ما تعطیل شد.

‫بیرون سرده، ولی کلی ‫داره بهمون خوش می‌گذره.

‫اون احمق داره بوق می‌زنه!

‫مرتیکه‌ی احمق!

‫هیچ حشره‌ای، هیچ پرنده‌ای،

‫هیچ کرمی نیست که نخورده باشم.

‫من راسو و مار خوردم.

‫موش و جیرجیرک. کرم ابریشم!

‫وقتی یه حیوون پیدا ‫می‌شه، زنده یا مرده،

‫حیوونی که هیچ‌کس ‫نمی‌تونه تشخیصش بده،

‫همه صدا می‌زنن: ‫«ببرینش پیش کاپیتان موژه!»

‫میارنش پیش من و من می‌خورمش.

‫من همه‌چیز می‌خورم.

‫تو چله‌ی زمستون،

‫پرنده‌های ناشناخته از آمریکا یا ‫جاهای دورتر پرواز می‌کنن میان این‌ور.

‫میارنشون پیش من و من می‌خورمشون.

‫من همه‌چیز می‌خورم.

‫باریکلا!

‫کلبر!

‫کلبر راسوی منه. فوق‌العاده‌ست!

‫بیا اینجا، کلبر.

‫تا حالا راسوی به این ‫اهلی‌ای دیده بودی؟

‫مثل یه توله‌سگ تو ‫باغ دنبالم راه میفته.

‫صداش می‌زنم و زودی میاد.

‫با ما غذا می‌خوره، ‫با ما می‌خوابه.

‫حرفم رو باور کن، ‫قد یه آدم دوستش دارم.

‫اگه ۱۰۰۰ فرانک هم ‫بابتش بدن، نمی‌فروشمش.

‫شرط می‌بندم، جناب کاپیتان،

‫که راسوت رو نمی‌خوری.

‫کلب رو بخورم؟

‫- کلبر رو بخورم؟ ‫- اهوم

‫جرئت داری یه بار دیگه بگو.

‫شرط می‌بندم

‫که راسوت رو نمی‌خوری.

‫من راسوم رو نمی‌خورم؟

‫چی داری می‌گی؟

‫داری می‌گی من نمی‌خورمش؟

‫آره.

‫خب پس، تماشا کن.

‫من همه‌چیز می‌خورم.

‫این روزا، با این‌همه گیاه‌خوار،

‫حقوق حیوانات و این‌جور چیزا،

‫اون صحنه باید حذف بشه.

‫- چی؟ ‫- صحنه فوق‌العاده‌یه.

‫نمیدونم، میربو عاشق ‫تحریک کردن بود.

‫بدم میاد لبه‌های ‫تیزش رو صاف کنیم

‫که باعث میشن اون انقدر مهم باشه.

‫ما قرار نیست لبه‌ای رو ‫صاف کنیم، ولی تحریک کردن...

‫برو تو کلیسا دعا کن.

‫وسط کشیدن بحث‌های نژادپرستانه..

‫خدا همیشه دعاهامون رو جواب میده.

‫ولی بیشتر اوقات جوابش منفیه.

‫گمشو!

‫همون‌طور که گفتم، تحریک کردن ‫بعضی وقت‌ها میتونه بی‌فایده باشه.

‫وسط کشیدن تبعیض طبقاتی، ‫نژادپرستی، یا صرفاً ابتذال،

‫واقعاً هیچی نیست.

‫چی داری میگی؟ ‫این نژادپرستی نیست!

‫میربو مخالف ‫نژادپرستی بود، مگه نه؟

‫نه، یه لحظه صبر کن،

‫ما نمیتونیم حیوون‌ها رو ‫اون‌طوری سلاخی کنیم.

‫بچه‌ها، ما باید به حقوق حیوون‌ها ‫احترام بذاریم. این خیلی مهمه.

‫ببخشید، ولی «حقوق ‫حیوون‌ها» یعنی چی؟

‫من تو یه کشتارگاه تو اسپانیا کار میکردم و ‫اونجا هیچ خبری از هیچ نوع حقوقی نبود.

‫اونا ما رو هم استثمار میکردن.

‫ژانینا، نمیتونی مقایسه کنی.

‫کشتن متمدنانه‌ی حیوون‌ها ‫برای غذا یه چیزه،

‫ولی کشتن حیوون‌ها برای تفریح

‫یا برای اینکه نخوای از چند ‫تا بچه‌گربه نگهداری کنی...

‫راست میگی،

‫ولی یادمه حدود ده سال پیش،

‫قبل از اینکه از کشور برم،

‫یه داستان خنده‌دار توی اینترنت ‫درباره‌ی یه دختر پیچیده بود

‫اهل یه کشوری اون‌ورها...

‫آره، درسته.

‫ولی بذار فقط این رو بگم.

‫بعدش میتونیم بریم.

‫قبل از اینکه از خونه برم، یه ‫داستان خنده‌دار توی اینترنت بود

‫درباره‌ی یه دختری یه جایی

‫که بچه‌گربه‌ها رو ‫مینداخت تو رودخونه.

‫همه متهمش کردن...

‫حتی کارش به دادگاه هم کشید.

‫- دقیقاً. ‫- ولی تو روستا...

‫تو خونه، این کاری بود که با ‫بچه‌گربه‌ها و توله‌سگ‌ها میکردی.

‫مادربزرگم اون‌ها رو تو ‫پیش‌بندش میبرد لب رودخونه

‫و مینداختشون تو آب...

‫این وحشیانه‌ست. وحشتناکه!

‫نه بابا، وحشیانه؟

‫مگه کار دیگه‌ای هم میشد کرد؟

‫وگرنه سگ‌ها، گربه‌ها و ‫موش‌ها همه جا رو برمیداشتن!

‫جایی نبود که بشه بردشون؟

‫پناهگاهی چیزی؟

‫پناهگاه؟ نه، وجود نداره.

‫تازه، توی پناهگاه‌ها ‫هم اون‌ها رو میکشتن.

‫۳۱ اکتبر

‫نگاه کن عزیزم، وسایل هالووینه.

‫برو گمشو، عوضی کوچولو!

‫از اینکه دیگه مراقب پسرشون ‫نیستم، خوشحال نیستن.

‫بهت گفته بودم دیگه ‫این کارو نمی‌کنم!

‫خوبه! اون پسر زشت و احمق.

‫اما مطمئنی که نیستی؟

‫اوه آره، گور بابای اون احمق!

‫ژانی، ژانی، گشنمه، ‫گشنمه (به فرانسه)!

‫مادربزرگ هی میگه ‫بابات ما رو ول کرده.

‫گوشی رو بده به مادربزرگت!

‫مادربزرگ خوابه.

‫مادربزرگ.

‫مامان، چطوری؟

‫انتظار داری چطور باشم؟ ‫مثل همیشه دارم حمالی می‌کنم.

‫کار، کار، از صبح تا ‫شب. خوک‌ها، مرغ‌ها...

‫من یه زن پیرم.

‫گوش کن، دیگه درباره ‫باباش بهش چیزی نگو.

‫و اینکه دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده. ‫اون برمی‌گرده، فقط دیرتر.

‫اما من چیزی بهش نمی‌گم.

‫هیچ‌وقت نگفتم.

‫من دخالت نمی‌کنم، ‫این مسئله خودته.

‫اما اون خیلی دلتنگته.

‫دوباره شبها شروع ‫کرده به گریه کردن.

‫خب، کاری کن گریه نکنه.

‫زودی برمی‌گردم.

‫اینجا رو ببین.

‫رو دیوار هی خط می‌کشه.

‫اونو می‌بینی؟

‫واسه هر روزی که ‫می‌گذره یه خط می‌کشه.

‫دسته‌های هفت‌تایی، واسه هر هفته.

‫درست مثل زندانی‌ها.

‫خوبه. به‌زودی میام اونجا.

‫درسته عزیزم؟

‫۱۲ نوامبر

‫یکی بود یکی نبود، یه ‫امپراتور بود با ملکه‌اش

‫که نمی‌تونستن بچه‌دار بشن.

‫یه دعانویس پیر بهشون گفت:

‫«من یه درمون دارم

‫اما فقط یه پسر گیرتون میاد.»

‫فت-فروموس

‫فت فروم موس؟

‫آره، فت-فروموس.

‫شاهزاده جذاب.

‫امپراتور و ملکه

‫درمون رو گرفتن

‫و با خوشحالی به قصر برگشتن.

‫چند روز بعد، ملکه ‫حس کرد که بارداره.

‫درست قبل از

‫ساعت تولدش، بچه شروع ‫کرد به بلند گریه کردن.

‫امپراتور شروع ‫کرد به اینکه قولِ...

‫هر دارایی دنیوی رو بهش بده.

‫بی‌فایده بود! اون ‫مدام گریه می‌کرد.

‫امپراتور گفت: آروم ‫باش، گنج کوچولوی من.

‫چون من بهت

‫فلان و بهمان پادشاهی رو میدم.

‫آروم باش پسرم، چون من بهت

‫فلان و بهمان شاهدخت رو میدم.

‫چون بچه هنوز آروم نشده ‫بود، امپراتور بهش گفت:

‫آروم باش پسرم چون من بهت،

‫جوانیِ بدون پیری

‫و زندگیِ بدون مرگ رو میدم.

‫بچه بلافاصله ساکت شد

‫و به دنیا اومد.

‫یه روز، وقتی تازه ‫پونزده سالش شده بود،

‫فت-فروموس بلند شد و گفت:

‫پدر،

‫زمانش رسیده که به قولی که

‫موقع تولدم بهم دادی عمل کنی.

‫دل امپراتور لرزید.

‫اما چطور می‌تونم چنین ‫هدیه شگفت‌انگیزی بهت بدم؟

‫وقتی اون قول رو دادم،

‫فقط می‌خواستم آرومت کنم.

‫اگه تو پدر نمی‌تونی ‫اون رو بهم بدی،

‫باید توی دنیا سرگردون بشم

‫تا چیزی که بهم قول ‫داده شده رو پیدا کنم.

‫فت-فروموس مستقیم رفت ‫سمت اصطبل‌های سلطنتی،

‫جایی که بهترین اسب‌های ‫پادشاهی نگهداری می‌شدن.

‫اون متوجه اسبی شد که...

‫لاغر، پر از زخم ‫و مریض‌احوال بود.

‫رفت جلو تا دقیق‌تر نگاهش کنه.

‫به محض اینکه دم اسب رو ‫گرفت، اسب چرخید و گفت:

‫«دستور چیه سرورم؟»

‫فت-فروموس نقشه‌اش ‫رو برای اسب تعریف کرد

‫و اسب جواب داد:

‫«انجام میشه. بزن بریم!»

‫راه افتادن

‫و خیلی زود به یه ‫دشت پر از گل رسیدن،

‫جایی که بهار ابدی بود.

‫اسب بهش گفت:

‫«اون جلو قصر نمایان میشه»

‫«جایی که جوانیِ بی پیری»

‫«و زندگیِ بی مرگ توش جریان داره.»

‫قصر توسط یه جنگل بلند احاطه شده

‫که همه حیوون‌های ‫وحشی اونجا زندگی می‌کنن

‫«بریم و خدا به دادمون برسه»

‫اونا به سمت آسمون پرواز کردن

‫و قصر رو دیدن که ‫اونقدر درخشان می‌تابید

‫که نمی‌تونستن بهش نگاه کنن

‫توی مسیر، با نوک ‫سُم‌هاش به نوک درخت‌ها زد.

‫و یهو،

‫جنگل جون گرفت.

‫زوزه‌های وحشیانه مو ‫به تن آدم سیخ می‌کرد.

‫اگه بانوی قصر توی حیاط نبود،

‫که به بچه‌هاش غذا بده،

‫و حیوون‌ها رو صدا بزنه،

‫قطعاً تیکه تیکه شده بودن

‫اون از دیدنشون خیلی خوشحال شد

‫و جونشون رو نجات داد ‫چون تا حالا آدم ندیده بود.

‫بانوی قصر

‫یه پری قدبلند و جذاب بود.

‫اون بهش گفت: «ما دنبال»

‫«جوانیِ بی پیری»

‫«و زندگیِ بی مرگ می‌گردیم.»

‫«اینجا پیداشون می‌کنی!»

‫اون از اسب پیاده ‫شد و وارد قصر شد.

‫اونجا، دو تا زن دیگه رو دید.

‫خواهرای پری.

‫شروع کرد به تشکر کردن ‫ازش که جونش رو نجات داده.

‫اونا انقدر ذوق‌زده شدن که ‫یه شام خوشمزه درست کردن.

‫اون سه تا زن جوون اصرار کردن ‫که از این به بعد باهاشون زندگی کنه.

‫چون همون‌طور که خودشون می‌گفتن،

‫دیگه از تنهایی خسته شده بودن.

‫فت-فروموس هم همون‌جا قبول کرد.

‫کم‌کم، همه‌شون به هم عادت کردن.

‫و خیلی زود،

‫با کوچیک‌ترین‌شون ازدواج کرد.

‫روز عروسی‌شون، ‫خواهرا بهش اجازه دادن

‫که هر جا دلش می‌خواد ‫تو اون حوالی بره.

‫به‌جز یه دره که بهش نشون دادن،

‫و بهش گفتن که

‫جلوتر نره چون ‫براش بدشانسی میاره.

‫اونا اضافه کردن که اسم اون دره

‫دره‌ی اشک‌هاست.

‫مدتی که پیش خواهرا بود، ‫انگار زمان براش متوقف شده بود.

‫گذر زمان رو حس نمی‌کرد،

‫چون همون‌قدر جوون ‫مونده بود که روز اول بود.

‫اما یه روز،

‫وقتی رفته بود شکار،

‫دنبال یه خرگوش،

‫یه تیر رها کرد

‫و به هدف نخورد.

‫با عصبانیت دنبالش کرد.

‫اما اون بیچاره،

‫توی اون سردرگمی،

‫متوجه نشد که تو تعقیب خرگوش،

‫وارد دره‌ی اشک‌ها شده.

‫داشت برمی‌گشت خونه، ‫با شکارش در دست،

‫که یهو یه دلتنگی بی‌پایان برای ‫پدر و مادرش بهش هجوم آورد.

‫جرئت نکرد این موضوع ‫رو به خواهرا بگه.

‫اما...

‫اونا از قیافه‌ی درهم‌رفته و گودی ‫زیر چشماش فهمیدن یه خبراییه.

‫«بدبخت،

‫تو رفتی تو دره‌ی اشک‌ها،

‫با ترس گفتن.

‫«آره.»

‫حالا حس می‌کنم اگه پدر ‫و مادرم رو نبینم، می‌میرم.

‫در عین حال،

‫دلم نمیاد ترکتون کنم.

‫باید برای آخرین بار ‫برم پیش پدر و مادرم.

‫بعدش برمی‌گردم اینجا و ‫دیگه هیچ‌وقت ترکتون نمی‌کنم.

‫ما رو ترک نکن.

‫پدر و مادرت صدها ‫سال پیش از دنیا رفتن.

‫به همین ترتیب، اگه بری،

‫می‌ترسیم که دیگه ‫هیچ‌وقت برنگردی.

‫دعاهای اون زن‌های جوان

‫نتونست میل شدیدش برای دیدن ‫دوباره پدر و مادرش رو آروم کنه.

‫احساس خستگی مرگباری می‌کرد.

‫فت-فروموس مقدمات ‫سفرش رو فراهم کرد.

‫اون زن‌ها رو در آغوش گرفت

‫و اون‌ها رو با دلی پر از غم

‫و چشم‌های اشک‌بار پشت سر گذاشت.

‫فت-فروموس و اسبش به سرزمین‌های

‫جادوگر گائونوایا رسیدن.

‫اونجا به شهرها برخوردن.

‫جنگل‌ها به مزرعه تبدیل شده بودن.

‫سراغ کسایی که می‌شناخت رو گرفت

‫و متعجب بود که ‫سرزمین‌های گائونوایا کجا رفته.

‫اهالی شهر جواب دادن

‫که پدربزرگ و مادربزرگ‌هاشون ‫از اجداد خودشون

‫چنین داستان‌های خیالی‌ای شنیدن.

‫فت-فروموس پرسید: «چطور ممکنه؟»

‫من همین دو روز ‫پیش از اینجا رد شدم.

‫اهالی شهر بهش خندیدن،

‫انگار که هذیون می‌گفت.

‫در حالی که غرق در افکارش بود،

‫به راهش ادامه داد،

‫بی‌خبر از اینکه ریش و ‫موهاش حالا سفید شده بود.

‫گیج و سردرگم بود.

‫چطور این مکان‌ها توی ‫چند روز این‌قدر تغییر کردن؟

‫و این‌طوری بود که به ‫پادشاهی پدرش رسید.

‫اونجا...

‫آدم‌های جدیدی بودن

‫و شهرهای جدیدی.

‫بالاخره، توی قصری ‫که توش به دنیا اومده بود،

‫با دیدن قصر که ویران شده بود

‫و علف‌های هرز ‫اون رو پوشونده بود،

‫با گریه آهی کشید

‫و سعی کرد شکوه گذشته ‫اون مکان رو به یاد بیاره.

‫و روزهای شاد کودکی‌اش رو.

‫تنها چیزی که پیدا کرد ‫یه صندوقچه کوچیک بود.

‫وقتی درش رو باز کرد

‫صدای ضعیف مرگ تو گوشش زمزمه کرد

‫خـــ‌ــــــوش اومــــــــــــدی، ‫فت-فروموس

‫اگه یه ذره دیگه

‫دیرتر رسیده بودی، ‫خودم از بین رفته بودم

‫این رو که گفت

‫مرگ که توی صندوقچه ‫چروکیده شده بود

‫زد توی گوشش

‫یه ضربه آروم

‫کافی بود تا بکشتش

‫بلافاصله بعدش

‫تبدیل به گرد و غبار شد

‫چه داستان غم‌انگیزی

‫سال‌ها اونقدر سریع رد شدن

‫که فت-فروموس اصلاً ‫رد شدنشون رو حس نکرد

‫و پدر و مادرش هم ‫خیلی وقت پیش مرده بودن

‫۲۳ نوامبر

‫نوسفراتو - ۱۹۲۲

‫۳۰ نوامبر

‫اونو دیدی؟

‫صورتش شبیه خوک چاق بود

‫و یه چیزی هم داره...

‫دیدی؟

‫شبیه ماهی!

‫با چشمای...

‫شبیه یه اهریمن!

‫دیدیشون؟ اون ‫چشم‌هایی که داشت رو؟

‫نگاه کن، تمام برده‌های ‫سیاه‌پوستی که قبلاً داشتن

‫این مجسمه‌ها

‫بهشون میگن ماسکارپونه ‫یا یه همچین چیزی

‫اونجا رو نگاه کن

‫صورت‌های سیاه!

‫می‌بینی؟

‫تو بودی که برای لوئن اون ‫داستان رو تعریف کردی دربارۀ...

‫یه جوون که خونه‌اش رو ترک می‌کنه

‫و متوجه گذر زمان نمیشه؟

‫آره

‫- یه افسانه رومانیاییه. ‫- فهمیدم

‫بفرما، بهت گفتم

‫می‌خوام دیگه از این ‫داستان‌ها براش تعریف نکنی

‫حتماً

‫اتفاقی افتاده؟

‫دو شب پشت سر هم گریه کرد

‫دیشب مجبور شدیم توی ‫اتاق خودمون آرومش کنیم

‫می‌ترسید ما بمیریم. به هر حال

‫خیلی بد روش اثر گذاشت

‫- متاسفم. ‫- نیازی نیست متاسف باشی

‫من عاشق داستان‌هایی‌ام که ‫تعریف می‌کنی. فوق‌العاده‌ان

‫خیلی ترجیح میدم ‫اون‌ها رو براش بگی تا...

‫داستان‌های احمقانه ‫آستریکس و اوبلیکس

‫با اون سگ کوچولوی مزخرفش

‫ترسناک‌های واقعی اونان.

‫زهره‌م ترکید!

‫- آروم باش. ‫- نه، این اوبلیکس‌عه!

‫آره، باشه، خیلی خب.

‫غیر از اون...

‫یادم رفته، یادداشتش نکردم.

‫تو بیست و...

‫دوم میری، درسته؟

‫بیست و دو دسامبر؟

‫و کی برمی‌گردی؟

‫- چهار ژانویه. ‫- آره، درسته.

‫خیلی خب.

‫از بیست و دوم تا چهارم.

‫دخترت حالش خوبه؟

‫بله خانم.

‫خوب نیست.

‫منظورم اینه که دلتنگمه.

‫می‌فهمم. ولی زود می‌بینیش.

‫آره.

‫اونم بی‌صبرانه منتظره.

‫منم همین‌طور.

‫پنج دسامبر

‫خلیل دیپورت شده. با خانواده‌ش.

‫یا قراره بشه.

‫چطور مگه؟

‫تقصیر منه. من توی سایتمون

‫درباره افتتاحیه نمایش و ‫بیوگرافی خلیل مطلب گذاشتم.

‫هفته بعد نوبت تو بود.

‫واقعاً متاسفم.

‫تقصیر تو نیست. مگه ‫کف دستتو بو کردی؟

‫چی شد؟

‫ماتیلد پست گذاشت که ‫این یه نمایش آماتوریه.

‫و اینکه خلیل مورد ‫حمله قرار گرفته.

‫توسط یه مشتری کتک ‫خورده و این حرفا.

‫یه دانشجوی احمق

‫از پلیس خواست که ‫ماجرا رو بررسی کنه

‫و از ضارب شکایت کنه. ‫فقط می‌خواست کمک کنه.

‫ولی اول از همه، پلیس ‫مدارکش رو چک کرد.

‫مشکلاتی پیدا شد،

‫واسه همین رد مرزش کردن.

‫اون مشکلات بزرگی داشت ‫که ما هیچی ازشون نمی‌دونستیم.

‫گند زدم ولی قسم ‫می‌خورم قصد بدی نداشتم.

‫داشتم سعی می‌کردم بهش کمک کنم.

‫معلومه.

‫آره، ولی لعنت به این زندگی!

‫اگه ازم پرسیده بودی...

‫اگه سرخود عمل نکرده بودی،

‫این اتفاق نمی‌افتاد.

‫صبر کن ببینم،

‫از کجا باید می‌دونستم ‫مدارکش مشکل داره؟

‫به هیچ‌کس نگفته ‫بود، به ما دروغ گفت.

‫اصلاً به فکرت نرسید که بپرسی.

‫فقط یه سوال ساده بود.

‫در اصل، تو کل کانسپت ‫ما رو نابود کردی.

‫ما با آدمای غیرحرفه‌ای کار ‫می‌کنیم تا بهشون کمک کنیم.

‫با قشر محروم و مهاجرها.

‫این تئاتر اجتماعیه.

‫آگوستو بوآل اینو گفته.

‫هدف این نیست که دردسر درست ‫کنیم و باعث دیپورت شدنشون بشیم.

‫- الان گفتنش راحته. ‫- بی‌خیال بابا.

‫خودم دستمو میارم بالا و بهم حمله ‫میشه. عجب روحیه اجتماعی‌ای!

‫یه نفر دیپورت میشه و تو...

‫تو با روحیه اجتماعی ‫ما مشکل داری!

‫آره، خیلی حس گندیه که شماها ‫مسئولیت رو قبول نمی‌کنین.

‫وقتی اون پست رو ‫گذاشتم، همه خوندنش.

‫هیچ‌کس چیزی نگفت.

‫سرم شلوغ بود، فقط یه ‫نگاه سرسری بهش انداختم.

‫آره.

‫اینم از روحیه اجتماعی‌تون!

‫همه‌تون دارین بهم حمله می‌کنین و ‫هیچ‌کس هم مسئولیتش رو گردن نمی‌گیره.

‫لطفاً سر همدیگه داد نزنین.

‫می‌دونی ژانینا، خیلی راحت ‫اون آدم می‌تونستی تو باشی.

‫من؟

‫نه، من مدارک دارم، ‫همه چی قانونیه.

‫من کاملاً اوکی‌ام، از ‫طریق یه آژانس اومدم.

‫نمی‌تونن بهم دست بزنن، تازه من ‫از یه کشور عضو اتحادیه اروپا هستم.

‫به هر حال، خلیل، واقعاً متاسفم،

‫ولی اون اصلاً لهجه نداشت.

‫هیچ چیزی نشون نمی‌داد ‫که وضعیتش حاشیه داره.

‫ببخشید؟

‫هیچ چیزی نبود که نشون ‫بده اون یکی از ما نیست.

‫بفرما، درست مثل کارهای فاکنر،

‫مرد سیاهپوستِ روشن‌پوست.

‫خب...

‫سوال اینه که حالا چیکار کنیم؟

‫معلومه که بی‌خیال میشیم. ‫«حالا چیکار کنیم؟»

‫بدون خلیل، دیگه فایده‌ای نداره.

‫من موافق نیستم. شب افتتاحیه ‫ما برنامه‌ریزی شده‌ست.

‫راحتم بذارین، باید یه مرغ بکشم.

‫اون خانم ازم ‫خواست این کارو بکنم.

‫ژوزف مسئول کشتن مرغ‌ها، ‫خرگوش‌ها و اردک‌هاست.

‫اون اردک‌ها رو با یه روش ‫باستانی از نرماندی می‌کشه

‫که شامل فرو کردن ‫یه سوزن تو سرشونه.

‫اون عاشق اینه که با شکنجه‌های ‫پیچیده، زجر کشیدنشون رو طولانی کنه.

‫اون عاشق نقشه‌کشیدن و شمردنه

‫و اینکه تو دستاش، جون ‫کندنشون رو حس کنه.

‫رنجشون رو.

‫مرگشون رو!

‫یه بار،

‫شاهد مرگ یه اردک ‫به دست ژوزف بودم.

‫یه دستش گردنش رو گرفته بود.

‫اون یکی یه سوزن ‫فرو کرد تو جمجمه‌ش

‫با یه حرکت آروم و مداوم

‫حیوون خودش رو از لای ‫پاهای ژوزف آزاد کرده بود

‫بال‌هاش مدام تکون می‌خوردن

‫حتی وقتی ژوزف گرفته بودتش ‫هم، وحشتناک دور خودش می‌چرخید

‫و بعد، ژوزف حیوون رو پرت ‫کرد روی سنگ‌فرش کف آشپزخونه

‫و در حالی که آرنج‌هاش ‫رو گذاشته بود رو زانوهاش

‫نشست و با یه لذت ‫وحشیانه تماشاش کرد

‫و با یه قیافه‌ی ‫به‌شدت از خود راضی

‫تشنج‌هاش و کشیده شدن دیوانه‌وار ‫پاهاش روی زمین رو نگاه می‌کرد

‫تمومش کن ژوزف

‫یهو بکشش

‫خیلی وحشتناکه که ‫حیوون‌ها رو عذاب بدی

‫باید عذاب بکشه

‫هرچی بیشتر عذاب بکشه

‫خونش خوشمزه‌تر میشه

‫سرگرمم می‌کنه

‫عاشقشم

‫تو بودی که به کلر کوچولو ‫تو جنگل تجاوز کردی

‫آره، حالا مطمئنم

‫تو بودی

‫تو بودی، تو خوک پیر

‫۱۴ دسامبر

‫مامان، اون همه برف رو ببین

‫وقتی از مدرسه برگردم، ‫یه آدم‌برفی درست می‌کنم

‫اون منتظرت می‌مونه

‫با این همه برف، آب نمیشه

‫اون بهترین آدم‌برفی دنیا میشه

‫همون‌جا بمون لعنتی

‫ریسه لعنتی

‫بابانوئل‌ها رو ببین عزیزم

‫کلی ازشون این دور و بر هست

‫۱۶ دسامبر

‫باید این کار رو تموم کنی

‫آروم باش مامان

‫بس کن، نه

‫بس کن، فقط آروم باش

‫به مردم احترام ‫بذار، سرشون داد نزن

‫چی؟ قبلاً بهت گفتم که

‫بهت گفتم تو خونه بمونی، نگفتم؟

‫نمی‌دونم، اون نیاز به ‫مراقبت دائمی تو خونه داره

‫- همه چی رو به راهه؟ ‫- نه، رو به راه نیست.

‫مادرِ پِیِر رفت بیرون و افتاد

‫- با عجله بردنش بیمارستان. ‫- وای خدای من!

‫پاش لیز خورد رو یخ و پاش شکست

‫بیا دیگه

‫- بدجوره؟ ‫- نه، بدجور نیست.

‫مهمونی شام امشب رو ‫کنسل می‌کنم، درسته؟

‫- آره حتما ‫- بفرما

‫میرم بالا و تمومش می‌کنم

‫پس باید به ژان-باتیست زنگ بزنم.

‫ببینم تورو.

‫درست میشه.

‫نمی‌خوام مادربزرگ بمیره.

‫این چه حرفیه میزنی؟

‫معلومه که حالش خوب میشه.

‫معلوم نیست.

‫معلومه که میشه.

‫آره ژان-باتیست، ماری‌ام.

‫بد موقع‌ست؟

‫یه اتفاقی پیش اومده...

‫یه قصه می‌خوای؟

‫مادر پیر.

‫پاش لیز خورد و افتاد، طبق معمول.

‫آره، ببخشید، مجبوریم کنسل کنیم.

‫۱۸ دسامبر

‫همین‌جا. صبر کن، یه رمز داره.

‫خب، درست شد.

‫کیفم رو بیار!

‫کیفم رو میاری؟

‫شبیه میشیما شدی ‫بعد از هاراکیری‌ش.

‫- با اون باندپیچی‌ت. ‫- مسخره‌م نکن!

‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه، خوبم.

‫اون کیه؟

‫- مطمئنی؟ ‫- آره.

‫همه چی خوبه. ما خوبیم.

‫خب، تموم شد.

‫بده من...

‫همه چی عالیه.

‫دمپاییم رو دربیار.

‫پیر!

‫چطوری آن؟

‫نگاه کن مامان...

‫- حالم خیلی خوب نیست. ‫- کمکت کنم؟

‫بیا، نگاه کن...

‫این برای بالا رفتنه. نگاه کن.

‫اتاق خیلی سرد نیست؟

‫یه کنترل داره مامان.

‫اینجا رو فشار بده، میری بالا.

‫دیدی؟ حالا اینجا رو فشار بده...

‫آره عزیزم، فهمیدم.

‫۲۰ دسامبر

‫- ژانینا! ‫- بله؟

‫یه خواهشی ازت داریم.

‫یه خواهش بزرگ.

‫می‌دونی که تعطیلات ‫اسکی‌مون برای فردا رزرو شده.

‫دو تا گزینه داریم. یا...

‫تعطیلات اسکی‌مون رو کنسل کنیم.

‫که برای لوئن یه فاجعه‌ست.

‫عاشق اسکیه. نمی‌تونه صبر ‫کنه، انگار قراره معجزه بشه.

‫فکر کردیم شاید بتونی

‫کمی عقب بندازیش.

‫منظورم...

‫سفرت به رومانی رو

‫تا بتونی از مامان مراقبت کنی.

‫قبلاً هم از سالمندها مراقبت کردی؟

‫آره.

‫می‌بینی، خوب پیش ‫میره. مشکل این نیست.

‫مشکلی نیست.

‫ولی دخترم منتظرمه.

‫قول دادم برگردم خونه. منتظرمه.

‫آره.

‫می‌دونیم.

‫واسه همین بلیط برگشتمون رو

‫عوض می‌کنیم که ۳۰ ‫دسامبر برگردیم، نه ۵ ژانویه.

‫ولی پروازم دو روز ‫دیگه‌ست. بلیط دارم.

‫اصلاً نگران نباش. ‫ما یکی برات می‌گیریم.

‫می‌تونی اول ژانویه پرواز کنی.

‫۵ ژانویه عالیه، ژانینا.

‫نه. لطفاً، حداقل اول ژانویه.

‫اول ژانویه.

‫خیلی برای ماریا عقب انداختمش.

‫خیلی خب.

‫لطفاً...

‫۳۱ دسامبر چطوره؟

‫که برای سال نو اونجا ‫باشم. برای ماریا مهمه.

‫فقط برای اول ژانویه ‫یه صندلی بیزینس مونده.

‫بگیرمش؟

‫می‌گیریمش.

‫ولی می‌دونی که یه ‫مبلغی هم اضافه بهت میدیم.

‫حقوقت رو بیشتر می‌کنیم.

‫لازم نیست، ممنون.

‫معلومه که لازمه، ‫مهمه که جبران کنیم.

‫خواهشاً بحث نکن.

‫تختت رو میاریم پایین.

‫شاید راحت‌تر باشه تو ‫اتاق زیر شیروونی بمونم

‫و از خانم آن بخوام هر ‫وقت لازم داشت صدام کنه.

‫منظورم اینه که بالا بخوابم.

‫- و روزها بیام پایین. ‫- عالیه.

‫بیا، اینو بگیرم؟

‫گرون‌ترینه ولی اشکالی نداره.

‫خیلی خب.

‫اشکالی نداره.

‫- بخرم؟ ‫- باشه.

‫۲۱ دسامبر

‫خیلی خجالت‌آوره که ‫کارم به اینجا کشیده.

‫با پوشک!

‫موقتیه، پوشک‌ها. زیاد ‫طول نمی‌کشه، نگران نباش.

‫- چیزی نیست. ‫- زود خوب میشه.

‫فقط یه شکستگی پاست. زود ‫خوب میشی و مثل روز اولت میشی.

‫چیز مهمی نیست. ‫- بس کن...

‫- خواهش می‌کنم! ‫- آروم باش.

‫بس کن!

‫پیش من خجالت نکش.

‫میدونی، من خیلی باتجربه‌ام.

‫من کمک‌پرستار بودم.

‫منظورت اینه که تو...

‫میشه بس کنی؟

‫به فرانسوی، یعنی... ‫- آره...

‫یعنی، مثل وقتی که...

‫ما می‌دونیم.

‫این چیزیه که به ‫زن‌هایی میگن که...

‫مردها رو تحریک می‌کنن.

‫من قبلاً از بیمارای ‫آلزایمری مراقبت کردم.

‫من آلزایمر ندارم.

‫نه، معلومه که نداری.

‫فقط خواستم در جریان باشی.

‫تو خیلی مهربونی. ‫معلومه، تو یه فرشته‌ای.

‫ما خیلی خوب با هم کنار میایم.

‫آره!

‫- خیلی خوب. ‫- تو عشقی.

‫مامان، اگه آلزایمر داشتی، ‫خودت هیچ‌وقت نمی‌فهمیدی.

‫می‌خواستم یه هدیه ‫کوچیک بهت بدم برای...

‫کریسمس، که بتونی ‫بری خرید، لباس بخری...

‫پس...

‫این برای کریسمسه.

‫- ممنون. ‫- هدیه کوچیک ما.

‫و اینم همونیه که ‫درباره‌اش حرف زدیم...

‫برای اینکه پیش مادرم می‌مونی.

‫بقیه پولته. اگه می‌خوای بشمرش.

‫خیلی خیلی ممنونم.

‫نه، من باید از تو تشکر کنم.

‫و همون‌طور که لئون بلوآ می‌گفت،

‫کی می‌دونه که برنده اونیه ‫که میده یا اونی که می‌گیره.

‫من دوست دارم فکر کنم که من...

‫با دادن به تو برنده ‫میشم، می‌دونی؟

‫- بله قربان. ‫- باعث افتخارمه.

‫و لوئن کوچولو هم ‫خیلی خوشحاله از...

‫اون عاشق داستان‌های توئه.

‫این خیلی بهتر از ‫آستریکس و اوبلیکسه چون...

‫اوبلیکس با اون شکم ‫گنده‌اش خیلی حال‌به‌هم‌زنه.

‫خیلی چندش‌آوره!

‫در حالی که داستان تو درباره ‫اون فنجون و توپِ متحرک...

‫پر از شادیه.

‫حتی اگه اون فنجون و ‫توپ آخرش بشکنه، درسته؟

‫واقعاً؟ می‌شکنه؟

‫باید اون داستان رو عوض کنی.

‫پایانش رو عوض کن...

‫بیا فرض کنیم اون فنجون ‫و توپ آخرش نمی‌شکنه،

‫پر از شادیه.

‫این یه داستان فوق‌العاده‌ست ‫برای لوئن کوچولو.

‫۲۳ دسامبر

‫خیلی قشنگه، عزیزم!

‫نتونستم سرپوش پیدا کنم،

‫ولی مادربزرگ فردا از ‫زیرزمین ریسه‌ها رو میاره.

‫- قدیمیه، ولی... ‫- وای، اون قرمزه!

‫منم بچه بودم از این داشتم!

‫برگرد تو تا سرما نخوردی.

‫نگاه کن، مادربزرگ هیزم خریده.

‫خونه الان گرم‌تره!

‫میدونم، پولش رو من براش فرستادم.

‫میدونم.

‫خب، می‌دونی؟

‫پول داشتن خوبه.

‫عزیزم، قضیه اینه که..

‫چند روز دیرتر میام.

‫چی؟

‫آره عزیزم، مادربزرگشون ‫مثل احمق‌ها لیز خورد و افتاد.

‫باید بمونم و کونش رو پاک کنم.

‫دارن بهم کلی پول میدن.

‫من اینو نمی‌خوام!

‫قول داده بودی میای!

‫خودت گفتی! بهم دروغ گفتی!

‫دروغ نگفتم عزیزم. ‫ولی زندگی همینه.

‫گاهی مجبوری کاری ‫رو بکنی که باید،

‫نه کاری که دلت می‌خواد.

‫چه فرقی می‌کنه اگه...

‫تو یه احمق و دروغگویی!

‫احمق! برو به جهنم!

‫بیا، لوس نشو.

‫مامان برات کلی کادو میاره!

‫قول میدم! و تو هم ‫می‌تونی بهار بیای اینجا.

‫مامان پر از کادو میاد،

‫درست مثل بابانوئل ‫توی کتاب قصه‌ها!

‫بچه چشه؟

‫خبر بدی دارم.

‫دارن ازم کار می‌کشن.

‫اون پیرزن احمقشون ‫لیز خورد و افتاد.

‫باید بمونم تا کونش رو پاک کنم.

‫دختر بیچاره مثل چی منتظرت بوده.

‫دست خودم نیست!

‫فقط چند روز دیگه آرومش کن.

‫فقط چند روز.

‫لعنت بهت پیرزن خرفت.

‫بمیر، خرفت عوضی.

‫فقط بهم بگو آن، باشه؟

‫نه، والا.

‫نمیتونم انجامش بدم.

‫چطور تونستم همچین کاری کنم؟

‫خیلی خجالت کشیدم.

‫خجالت نکش.

‫محکم بگیر، انگار سوار ‫اتوبوسی، و خودت رو بکش بالا.

‫دقیقاً.

‫باسنت رو بده بالا. عالیه.

‫یه نفر بود، یه بیمار آلزایمری...

‫تا وقتی که به طرز غم‌انگیزی ‫مرد، ازش مراقبت می‌کردم.

‫- من آلزایمر ندارم. ‫- می‌دونم.

‫خدا نکنه.

‫دیگه اینو نگو.

‫نیروهای شر رو جذب می‌کنی.

‫اون یارو آلزایمریه ‫خیلی دردسر داشت؟

‫نه، اصلاً.

‫اتفاقاً اونا بهترین بیمارها هستن.

‫هیچ کاری هم ندارن.

‫مثل بچه‌های کوچیک رفتار می‌کنن.

‫خیلی بامزه‌ان.

‫تو خیلی زیبایی.

‫گند بزنن به کون گنده‌ت.

‫۲۴ دسامبر

‫بهشون میگن کالوشاری.

‫- چه سرگرم‌کننده. ‫- آره، باحالن.

‫اون کاخ چائوشسکوئه؟

‫آره.

‫خونه‌ی مردم.

‫کاسا پوپورولویی.

‫می‌دونی...

‫وقتی جوون بودم، و از ‫گفتنش خجالت می‌کشیدم،

‫من و دوستام

‫عاشق چائوشسکو بودیم.

‫آره، چون اون با ‫قدرت‌های غیرمتعهد بود و...

‫طرفدار فلسطین بود،

‫مخالف آپارتاید بود..

‫فقط بعد از انقلابِ...

‫- دسامبر ۸۹ بود. ‫- دقیقاً.

‫فقط بعد از انقلاب...

‫بعد از انقلاب ۸۹ بود،

‫که فهمیدیم چه هیولایی بوده.

‫خیلی از رومانیایی‌ها ‫دلتنگش هستن.

‫منم همین‌طور.

‫ظاهراً، اون برای ‫رفاه مردم کار می‌کرد.

‫حافظه‌ی مردم کوتاهه.

‫یادشون میره مغازه‌ها ‫خالی بود، غذا نبود.

‫گرمایش نبود.

‫همه‌ی اینا رو فراموش می‌کنن.

‫همینه که هست.

‫آره، ولی...

‫ولی چی؟

‫باید بگم که من...

‫خیلی سیاسی بودم.

‫وقتی جوون بودم خیلی ‫از نظر سیاسی فعال بودم.

‫- واقعاً؟ ‫- آره واقعاً.

‫بخشی از جنبش مه ۶۸ بودم.

‫اون چی بود؟

‫یه جنبش از جوونایی بود ‫که خواستار تغییر بودن.

‫و حتی امروز هم ‫می‌تونی مطمئن باشی

‫که کاری که کردیم خوب ‫بود. ما به تغییر رسیدیم.

‫درسته.

‫همه آدم‌خوب‌ها طرف ما بودن.

‫سارتر بود، فوکو بود.

‫فوق‌العاده بود.

‫خب...

‫ما میرفتیم تظاهرات، ‫میخواستیم کارگرا طرف ما باشن.

‫دانشگاه‌ها رو ول کرده بودیم

‫و داشتیم...

‫میخواستیم حزب کمونیست چین رو

‫بیاریم به پاریس.

‫آره، ما مائوئیست بودیم.

‫فوق‌العاده بود، آره.

‫یه شبکه تلویزیونی یه خبرنگار ‫فرستاد تا گزارش تهیه کنه از...

‫چینِ مائو.

‫اسمش مارسلین بود.

‫مارسلین لوریدان-ایونس.

‫- یه خبرنگار؟ ‫- گلوم...

‫خوبم.

‫بهش گفته بودن از ‫نخست‌وزیر چین بپرسه،

‫زیر نظر مائو، که ‫اسمش چو ان‌لای بود...

‫تا بفهمیم نظرش درباره ‫جنبش ما چیه، میفهمی؟

‫وقتی برگشت،

‫جوابش رو بهمون گفت.

‫- که چی بود؟ ‫- برگردین دانشگاه!

‫ما میخواستیم با کارگرا ‫بیایم تو خیابون، میفهمی؟

‫ما...

‫ما ناامید شده بودیم، میدونی.

‫و من جوون بودم.

‫ما آرمان‌گرا بودیم.

‫من ۸۰ سالمه، پوکی استخوان دارم،

‫سلامتیم داره تحلیل میره...

‫نه، خیلی خوب موندی.

‫هیکلت که هنوز عالیه!

‫پس دارم نقش بازی می‌کنم؟

‫مگه نبود؟

‫روز کریسمس بود که اون...

‫اعدام شد؟

‫چائوشسکو؟

‫آره.

‫۲۵ دسامبر ۱۹۸۹.

‫- ۱۹۸۹؟ ‫- آره.

‫خیلی...

‫خیلی شوکه‌کننده بود، نه؟

‫من فقط تو یوتیوب دیدمش.

‫زنش سر سربازایی که داشتن ‫دست و پاشو می‌بستن داد می‌زد،

‫«بچه‌هام!»

‫«منو نبندین!»

‫«شما بچه‌های منین!»

‫- بازیگری دوست داری، نه؟ ‫- فکر کنم.

‫- می‌خوای بازیگر بشی؟ ‫- نه.

‫ولی خانوم پیشنهاد داد ‫که توی یه نمایش بازی کنم

‫توی دانشکده ادبیات.

‫- جدی؟ ‫- آره.

‫می‌تونی یه صحنه از ‫نمایشت رو بازی کنی؟

‫آره.

‫اون یه زن جوون از بریتانی بود.

‫خانوم اومد پیشش ‫تا باهاش حرف بزنه.

‫«خدای من!»

‫«چقدر ریزی!»

‫«چرا از اونجا اومدی بیرون؟»

‫«چون...»

‫«پدرم کتکم می‌زد.»

‫«مادرم کتکم می‌زد.»

‫«همه کتکم می‌زدن.»

‫«چرا همه کتکت می‌زدن؟»

‫«نمی‌دونم.»

‫«توی هر خانواده‌ای، ‫همیشه یه دختر هست،»

‫«که کتک می‌خوره چون...»

‫«چقدر زشتی، کوچولو!»

‫«اگه قبولت می‌کنم، ‫واسه اینه که...»

‫«دلم برات می‌سوزه.»

‫«ببین کوچولو، این ‫یه فرصت استثناییه»

‫«که دیگه گیرت نمیاد.»

‫«من مثل بقیه نیستم.»

‫«من...»

‫«من تنهام.»

‫«هیچ‌کس رو ندارم.»

‫«خانواده‌ی من»

‫«خدمتکارمه.»

‫«من از خدمتکارم چی می‌خوام؟»

‫«اینکه دوستم داشته باشه»

‫«یه ذره.»

‫«همین.»

‫«خدمتکار من»

‫«با من زندگی می‌کنه،»

‫«به جز شراب.»

‫«با من می‌خوابه.»

‫«وقتی بمیرم...»

‫«چون خیلی پیرم»

‫«و مریضم...»

‫«وقتی بمیرم...»

‫«بیا جلوتر، کوچولو.»

‫«خدای من، چت شده؟»

‫«این چه بوییه که می‌دی؟»

‫«یعنی بدنت داره می‌گنده؟»

‫پس تو بینی‌ت سرطان داری،

‫شاید هم توی معده‌ت؟

‫اون...

‫بزرگترین نقطه ضعف منه.

‫هی عزیزم، دوستم داری؟

‫عزیزم!

‫هرزه! لعنت به تو و ‫اون کص کثافتِ گندیده‌ت!

‫چرا جواب نمیدی؟ نه تو، نه ماریا!

‫چه مرگته، بهت گفتم ‫باید باهاش حرف بزنم!

‫همین الان زنگ بزن!

‫۲۵ دسامبر

‫بابانوئل چشمان آبی دارد - ۱۹۶۶

‫- اون چیه؟ ‫- یه فیلم کریسمسی.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫چرا جواب نمیدی لعنتی؟ ‫هی دارم زنگ میزنم.

‫چی؟

‫چی گفتی؟

‫براش چی پیش اومده؟

‫فقط بهم بگو!

‫گوشی رو بده بهش.

‫چرا نمیتونم باهاش حرف بزنم؟

‫گوشی رو بده بهش!

‫باشه، میام.

‫دخترم...

‫الو، خدا را شکر که جواب دادین.

‫ماریا برای خودکشی مرگ موش خورده.

‫دخترم،

‫ماریا،

‫با مرگ موش سعی کرده خودکشی کنه.

‫باید سریع برم رومانی.

‫نه، نَمُرده ولی...

‫جدیه. بیمارستانه.

‫معده‌ش رو شستشو دادن.

‫متاسفم ولی باید برم.

‫سعی کرده خودکشی کنه.

‫با مرگ موش.

‫چی؟ هیچی نمی‌فهمم.

‫دخترم سعی کرده با ‫مرگ موش خودکشی کنه.

‫مرگ موش؟

‫چرا؟

‫گفت دلش برام تنگ شده.

‫بهش گفتم دارم میام.

‫بهش گفتم فقط یه کم دیرتر میرسم.

‫با وجود تو، نمیتونستم ‫همین‌طوری ول کنم بیام.

‫چرا نتونست چند روز دیگه صبر کنه؟

‫- چند سالشه؟ ‫- نه سال.

‫آخه تو نه سالگی چطور ‫میشه خودکشی کرد؟

‫الان حالش چطوره؟

‫دروغ نمیگی که حالش خوبه؟

‫گوشی رو بده بهش.

‫چرا نمیخواد؟

‫بهش بگو دلیلی نداره ‫ناراحت باشه، لعنتی!

‫یه ویدیو ازش برام بفرست.

‫چون می‌خوام ببینم حالش خوبه!

‫همین الان ازش فیلم بگیر!

‫عزیزدلم.

‫می‌خوای با مامان حرف بزنی؟

‫بجنب، یه چیزی بگو!

‫مامانت می‌خواد ببینه حالت خوبه.

‫نمی‌خوام.

‫چرا اون کارو کردی؟

‫بی‌خیالش شو.

‫می‌خوای بمیری؟

‫نمی‌دونی اگه خودکشی ‫کنی میری جهنم؟

‫دعواش نکن.

‫آره، اون کاملاً احمقه.

‫باید زودتر دعواش می‌کرد.

‫نه، اصلاً دعواش نکن.

‫بله، آقای دونا دیو؟

‫داره بهتر میشه.

‫دارن می‌برنش خونه.

‫احتمالاً همین الانم رسیده.

‫بله، می‌فهمم ولی.

‫باید برم.

‫نمی‌دونم چی بگم.

‫بهتره برم.

‫خیلی خب.

‫گواهی تولد، مدارک و جزئیات ‫رو براتون تو واتس‌اپ می‌فرستم.

‫بله، می‌تونم. اونا امضا رو دارن.

‫بله.

‫نه، نمی‌خوام این همه خرج کنی.

‫اتاقم برای هر سه تامون خوبه.

‫بله.

‫عالیه.

‫ممنونم.

‫خب؟

‫اون آقای دونا دیو بود.

‫میگه ترک کردن کوهستان خیلی سخته.

‫لوئن داره گریه می‌کنه، واسه ‫همین یه راه حل دیگه پیدا کرد.

‫ماریا رو برای چند روز با هواپیما ‫میاره اینجا و من پیش تو می‌مونم.

‫فکر بدی هم نیست.

‫آره، و اونم داره ‫همه هزینه‌هاشو میده.

‫آره، این‌طوری بهتره.

‫می‌خوان بوردو رو ببینن.

‫تمام این مدت بهشون ‫قول داده بودم...

‫بی‌صبرانه منتظرم ببینمشون، ‫مخصوصاً دخترت رو.

‫اون خیلی دوست‌داشتنیه.

‫حتی یه کم هم فرانسوی یاد گرفته.

‫عزیزدلم!

‫مترجم: اشکان هیدی

گروه پیشگام: ارائه کننده برترين آثار سینمایی @PishgumTeam