Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
،قویتر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه
مترجم: اشکان هیدی
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
ممنون.
خیلی درد میکنه؟
آره، خیلی.
صدای رعد و برق جوری تو سرم میپیچه انگار کلهام خالیه.
آخی، عزیز دلم.
یکم دراز بکش، بیا.
«ببینیم وضع جادهها در این ساعت چطوره».
«...پُل قانون اساسی.
در خروجی مادرید به سمت والنسیا، همکارمون پیلار گارسیا مونیز اونجا مستقره.
پیلار، اوضاع در این لحظه چطوره؟
اولِ صبح تو جادهها
مشخص بود که یه تعطیلات طولانی داره شروع میشه.
هرچند آخرین پیشبینیهای هواشناسی نشون میده
که هوا ممکنه بهتر بشه...»
میخوای پیشت بمونم؟
نه. میخوام یه نفسی بکشم.
ببینم این مسکن اثر میکنه، حالت بهتر میشه یا نه.
این آخریشه که برام مونده.
برو تو سالن، اصلاً نمیتونم حرف بزنم.
اگه چیزی لازم داشتی صدام کن.
باشه عزیزم.
لطفاً چراغ راهرو رو خاموش کن.
امشب پیشت میمونم، نمیرم کلاب. با اینکه جمعهست.
روم نمیشد ازت بخوام.
مگه میتونم تنهات بذارم؟
ممنون.
استراحت کن.
نفس کشیدن...
نفس کشیدن نه تنها او را آرام نکرد، بلکه او را مضطربتر کرد.
بو، منو ببر اورژانس.
حالم بدتر شده.
کاپشنم رو برمیدارم و میریم.
شب بخیر.
- شب بخیر. کارت شناسایی. - سلام. بفرمایید.
یه میگرن وحشتناک دارم، حالم خیلی بده.
توی سالن منتظر بمونید، الان میان پیشتون.
ممنون.
ممنون. بریم.
سلام، شب بخیر.
کارتتون؟
- بله. کارت. - کارت، کارت، آره.
میشه حداقل قبلش کوکائینهای روی کارت رو پاک کنین؟
- چی؟ - ببخشید، ها؟
- کون گشاد. - چه بلایی سرتون اومده؟
خب، راستش... راستش...
- خفه شو بابا. - باشه.
مهمونی بودیم.
- السا روسادو. - آره.
لطفاً با من بیاین. نه، نه، فقط بیمار.
همینجا منتظرت میمونم.
میتونین وسایلتون رو روی صندلی بذارین.
آروم دراز بکشین.
- میشه نور رو خاموش کنین؟ - خیر، نمیشه.
آروم باشین، الان دکتر میاد.
شب بخیر.
سلام.
بفرمایین. چه مشکلی دارین؟
یه میگرن وحشتناک دارم.
کجای سرتون درد میکنه؟
همهجاش.
زیاد براتون پیش میاد؟
میگرن...
توی یک سال اخیر.
ارثیه. کلی از فامیلهای پدریم...
و البته طوفان، مثل امروز؛ گاهی وقتا اونا هم باعثش میشن.
سفر با هواپیما هم همینطور، به خاطر فشار هوا، نمیدونم، واقعاً افتضاحه.
براتون یه مسکن وریدی میزنیم
و یه آرامبخش تا ریلکس بشین.
ممنون دکتر.
بیاین، بیاین. لطفاً سریع.
حالتون چطوره؟ بهتر شدین؟
نه، بدتر شدم.
اون پرستاری که سِرُم رو وصل کرد میگه فشارم بالاست.
چقدر؟
۱۵.۸ روی ۹.
خب... بهتره ببریمت بخش. بهتره امشب همینجا بمونی.
- اون اتاق خالیه؟ - آره.
میشه منو ببرید اونجا؟
- باید باهاشون هماهنگ کنم. - لطف میکنی.
اگه باعث میشه آروم بشید، میبرمتون، ولی باید اجازه بگیرم.
خیلی خب، ممنون.
فکر میکنی بتونی روی اون مبل بخوابی؟
آره، معلومه.
من همهجا خوابم میبره.
سلام، من دکتر گارسیا هستم.
فکر کنم قبلاً همدیگه رو دیدیم، درسته؟
آره.
ده سال پیش، دومین فیلمم رو اینجا فیلمبرداری کردم.
توی همین اتاق و اتاق روبرویی.
درسته.
ندیدمش، ولی یه جایی خوندم
که با گذشت زمان تبدیل به یه فیلم کالت شده.
دکتر، ببخشید،
ولی حس میکنم هیچکس مسئولیت وضعیت منو قبول نمیکنه.
آره، تو یه میگرن وحشتناک داری. و اگه این آقا همراهت نبود،
خودت رو از پنجره پرت میکردی پایین.
بو، مخفف بونیفاسیو.
- از آشناییتون خوشبختم. - منم همینطور.
خیلی خوب توصیفش کردین.
یه شاخه از خانوادهی من میگرنی هستن.
مال منم همینطور.
برات یه مسکن خیلی قوی زدیم...
و یه چیزی هم که آرومت کنه.
- ممنون. - میبینی، زود خوب میشی.
اون قضیهی کالت یعنی چی؟
کارگردان کالت؟
عضو فرقهی خاصی هستی؟
فرقهی انجیلی؟ شنیدم خیلی خشنن.
نه.
نه، نه، من انجیلی نیستم. عه...
من فقط دو تا فیلم ساختم و هیچکدوم نگرفت.
آخی، عزیزم. چه بد.
اینکه میگن دو تا فیلم کالت هستن یعنی...
اکثر مردم بهشون علاقهای نداشتن،
یعنی شکست خورده هستن.
ولی یه گروه کوچیک از تماشاگرها هستن که عاشقشونن.
اون کالت که میگن همینه، همون کم تماشاگر.
آها.
نگاه کن! آها.
اصلاً فکر نمیکردم کالت این معنی رو میده.
اهوم.
خب، ممنون بابت این کلاس درس.
- حالا سعی کنین یکم بخوابین. - باشه.
اگه چیزی شد، اون زنگ رو بزنین.
با این بارون و تعطیلات، اینجا امروز خیلی شلوغه.
آها.
یه فیلم دربارهی ما بساز.
بونیفاسیو... چه اسم قشنگی.
آره خب...
میسپارمش به تو.
آره، آره، واسه همین اینجام. نگران نباشید.
من تو رو نمیشناسم؟
قیافت برام آشناست.
نمیدونم.
من آتشنشانم.
نه، ولی نه، قضیه این نیست.
آی...
شما اخیراً تو جشن خداحافظی مجردی احیاناً نبودین؟
آره، یه ماه پیش، واسه یه دوستم. هنوزم سردردش باهامه.
از کجا میدونی؟
باید همونجا بوده باشه.
بو آخر هفتهها استریپره.
آهان!
آه، خب...
خب قضیه همینه دیگه، آره.
- شب بخیر. - شب بخیر.
خیلی ماهه، نه؟
- تو هم بهتری، مگه نه؟ - آره. این یکی جواب میده.
یه بوس بده.
دو تا.
- حالا بخواب. - اهوم.
خب، فقط یه سوال. میتونم بپرسم؟
آره.
چرا به مسئول حمل بیمار گفتی که تو رو بیاره به این اتاق
نه اون یکی اتاق؟
صحنههایی که اینجا واسه
فیلم دومم گرفتم تو همین دو تا اتاق بود.
یکیشون جایی بود که مسئول حمل بیمار ما رو میبرد
و تو این یکی هم فیلمبرداری کردیم.
بیمار اون یکی اتاق میمُرد
و اونی که تو این اتاق بود زنده میموند.
آهان، فهمیدم.
من خرافاتی نیستم، ولی...
سینما یه جورایی پیشگویانه است.
- جدی؟ - اهوم. خب، این تئوری منه.
خب چرا وقتی فیلمهات کالت هستن، دیگه فیلم نساختی؟
خب...
خب چون با تبلیغات خیلی بیشتر پول درمیارم.
خونهام تو مادرید رو خریدم،
اون یکی رو هم برای مادرم توی دهکده خریدم.
تازه اینطور هم نیست که تهیهکنندهها دنبالم باشن.
برای این صنعت یه کم عجیبوغریبم.
آره.
صبحونه.
الان؟
ولی ما که تازه خوابیدیم...
خب باید صبحونه بخوری. بعدش دکتر میاد که ببینتت.
حالت چطوره؟
هوم... گیجم.
خیلی خوبه. ولی درد از بین رفت؟
آره، آره، فکر کنم آره.
- قیافهات عوض شده. - اهوم.
دردم خوب نشده، ولی ترجیح میدم برگردیم خونه.
- آره؟ - آره.
داریم میریم.
چرا میخوای داستانت تو سال ۲۰۰۴ اتفاق بیفته؟
چون شروعش اولین حمله عصبی منه و تو اون سال اتفاق افتاد.
و چون تو زمان حال، به لطف ریالیتیشوها
همه میدونن که اون مدل حمله عصبی چیه.
الان دیگه اونقدرها عجیب نیست، ولی ۲۰ سال پیش بود.
و خب، سانتی خیلی کمک کرد.
قراره زیادی اعترافگونه باشه؟
سعی میکنم تا جایی که میشه نباشه،
ولی خودت میدونی که واقعیت همیشه
بدون اینکه بفهمی، راهشو پیدا میکنه.
حالا که حرف از واقعیته، دلم میخواد...
نمیدونم، حداقل سه ماه مرخصی بگیرم.
برای چی؟
تو که از مرخصی گرفتن خوشت نمیاد.
چند هفتهای هست که خوشم میاد.
میخوای بگی قراره چطوری بگذرونیش؟
نکنه میخوای منو به خاطر یکی دیگه ول کنی؟
بهت گفتم که اون بنبستی که توش گیر کرده بودم تموم شده
و اینکه تا چند ماه دیگه یه فیلم جدید آماده میکنیم.
قرار نیست به خاطر کس دیگهای ولت کنم. و دیگه هم نمیخوام چیزی بهت بگم.
سانتی حواسش هست که قرارهای دکترت رو بهت یادآوری کنه،
مرور کارها و هر دردسر دیگهای که برات پیش بیاد.
حتی به فکر جایگزین خودت هم بودی.
تو فقط به نوشتن ادامه بده.
و امیدوارم تا چند ماه دیگه کلمه «پایان» رو نوشته باشی،
تا عاشق فیلمنامهای که نوشتی بشی.
بله؟ شماها همونهایی هستین که بهم زنگ زدین؟
- بله. - سلام.
- سلام، چطورین؟ - سلام.
بفرمایید.
ما دنبال یه کلاب استریپتیز مردونه میگردیم.
که ببینیم...
خب نگاه کنین، این سنشه. ولی اینجا دیگه استریپتیز نداریم.
- عه، جدی؟ - نه، اون دیگه قدیمی شده.
اینجا مردم میان که سکس ببینن.
آه... مردم میخوان سکس ببینن.
واسه رقصیدن و استریپتیز دیدن، مردم خودشون شبکههای اجتماعی رو دارن.
درسته، درسته.
هر کی میاد اینجا، واسه سکس کردن یا سکس دیدن میاد.
آره. اوهوم.
اگه بخواین، یه سالن بهتون نشون میدم که دارم
با چند تا تخت گرد مخمل قرمز، خیلی قشنگه،
واسه تعویض پارتنر. بیاین، نشونتون بدم.
نه، خیلی ممنون، نه.
خب خیلی هم پرطرفداره. حتی لیست انتظار هم داره.
- آه، جدی؟ - واقعاً؟
السا یادِ این میافتد که چطور یک سال پیش برای اولین بار با «بو» آشنا شد.
خوشتیپ!
- اووو! - خوشگله!
چقدر تو خوبی!
- اووو! - درش بیار!
وای خدای من! درش بیار!
اووو! اووو! اووو!
خوشتیپ! خوشتیپ!
- خوشتیپ! - خیلی جذابه!
عجب دیوثیه...
- یا خدا! - خوشتیپ!
تیشرتت رو دربیار! یالا!
الان برمیگردم.
درش بیار!
پرتش کن سمت ما! یالا، یالا!
- یالا! - پسر شیطون!
بندازش اینجا!
عروس؟
اون! اون! عروسه! عروسه!
نمیتونم بمونم.
چی؟
نمیتونم بچه رو تنها بذارم. ریکاردو باید بره بیرون.
بهش نگفته بودی که امروز کار داریم؟
مجبوره بره بیرون. یه مشتری بهش زنگ زده.
این موقع؟ فکر نکنم اونقدرها هم فوری باشه.
هیچکی شب دوچرخه نمیخره!
من نمیتونم بمونم. خودت انتخاب کن.
- بگیر! بگیر! مال منه! - بگیر! بگیر! بگیر!
اووه!
همۀ الکل رو بردار! از روی پاها...
همهشو دربیار!
بجنب!
دربیارش.
بکش بیرون! درش بیار! درش بیار!
درش بیار! درش بیار!
اووه!
- همینه! - بیشتر!
کونشو ببین!
نرو!
نه! جون مادرت بیا! بیا!
نرو!
هی هی هی! این صد یورو بیشتر آب میخوره عزیزم.
- بعداً بهت میدم. - جدی؟
- خب نمیدونم چطوری میدی. - نه. میخوام باهات حرف بزنم.
ورود به اتاقهای تعویض لباس ممنوعه!
اومدم بهت پیشنهاد کار بدم.
- ممنون، همین الانشم چندتا شغل دارم. - این وقت زیادی ازت نمیگیره.
راستی، اسم من السا روسادو هست.
- منم بونیفاسیو هستم. - اهوم
اسمت رو بو اعلام کردن.
آره، اسم هنریمه.
اگه میخوای بهم پیشنهاد فیلم پورن بدی، داری وقتت رو تلف میکنی.
قیافهام شبیه کارگردانهای پورنه؟
نه.
خب، نمیدونم چی...
دعوتت میکنم یه چیزی بخوریم و برات توضیح بدم.
قبلش بگو قضیه چیه.
آدما در مورد ما خیلی اشتباه میکنن. حداقل در مورد من که اینطوره.
من نه فروشیام نه اجارهای.
برای یه تبلیغ لباس زیره.
- لباس زیر؟ - آها.
- اونوقت باید چیکار کنم؟ - هیچی.
توی تخت بیدار بشی، روش بشینی...
- لخت؟ - نه، با شورت.
- فقط همین؟ - اهوم
البته، جلوی یه تیم که دارن ازت فیلم میگیرن،
که تعدادشون هم کم نیست.
خب... بریم یه چیزی بخوریم،
ولی مهمون من.
- قبل از اینکه «پسر» (مدل) بشی چیکار میکردی؟ - خواهشاً بهم نگو پسر.
آتشنشانم.
رسالتم نجات دادن آدمهاست.
خب، این کاریه که انجام میدم.
آها...
ولی چون چند روز مرخصی داریم...
- و پول لازمم. - اهوم.
پدرم رو بستری کردم توی یه آسایشگاه.
اهوم...
- کی از یه حقوق اضافه بدش میاد. - آره، میفهمم.
هی، بیشتر از اون آگهی برام بگو.
با اینکه دیدی دارم میرقصم، ولی خیلی خجالتیام.
این یکی راحتتره.
رو تخت نشستی، تازه از خواب بیدار شدی،
با یه نگاه خیره...
- راست کرده؟ - نه.
نه، نه، برعکس. ریلکس.
فکر کن یه روز معمولی چطوری از خواب پا میشی.
خیلی وقتا که پا میشم، راسته.
آه، خب... تو این مورد لزومی نداره.
ولی قراره از اونجام کلوزآپ بگیرین؟
چون قضیه همینه، نه؟
نه. قرار نیست انقدر تابلو باشه.
ولی برام عجیبه که با بدنت انقدر خجالتی هستی،
تو که رو صحنه تقریباً لخت میشی.
اونجا پررو بازی درمیارم.
و بهم خوش میگذره.
خب توی آگهی هم همینطوره.
- صبح بخیر. - سلام.
حالت خوبه؟
یه کم گیجم. میرم چای درست کنم، باشه؟
الان میام.
سردردم داره کمتر میشه،
ولی اضطرابم داره بیشتر میشه.
دارم با جزئیات دقیق
حسهای فیزیکی این لحظه رو
مینویسم. سرگرمم میکنه.
باید حواسم رو پرت کنم.
نمیتونم تمرکز کنم.
فقط میتونم درباره...
اتفاقات همین لحظه بنویسم.
استعداد «بو» توی خوابیدن رو تحسین میکنم.
این یه موهبته که من ندارم.
اینکه یه مخلوق به این زیبایی کنارم خوابیده، منو تحت تأثیر قرار میده.
با نگاهی بدنش رو مثل یه منظره تماشا میکنم.
و نمیدونم چرا،
فکر میکنم یه روزی قراره باعث رنجش بشم.
- سلام. - سلام، بیدارت کردم؟
نه، دارم کار میکنم.
چطوری؟
یه سردرد وحشتناک داشتم.
با دو تا اینوگرام خوب شد، ولی هنوز حالم خیلی بده.
نمیدونم چم شده.
عرق میکنی؟
آره.
حالت تهوع هم داری، ولی بالا نمیاری؟
آره، دقیقاً.
معدهام خیلی بهم ریختهست.
حمله پنیکه.
- تا حالا برات پیش نیومده بود؟ - نه.
خب، حالا دیگه میدونی چیه.
یه قرص ضد اضطراب زیر زبون بذاری خوب میشی.
ترانکیزولان نیممیلیگرمی داری؟
نه.
میتونم از هر داروخونهای بخرم، نه؟
از من که نسخه میخوان.
من معمولاً دارم...
از شانس تو، الان ندارم.
میشه به روانپزشکت زنگ بزنی تا برام تجویز کنه؟
السا، میدونی ساعت چنده؟
آخه حالم خیلی بده.
خب، چون تعطیلاته، شاید هنوز نخوابیده باشه.
سلام.
سلام پاتریشیا.
روانپزشکم بیرون شهره، ولی فردا برمیگرده و میتونه ببینتت.
تا فردا دووم میارم؟
اولین کاری که باید بکنی اینه که دیگه نگران نباشی.
ببین، به گابریلا زنگ بزن. اون حتماً ترانکیزولان داره.
گابریلا امشب مهمونی داره.
دعوت کرده بود. بهش گفتم نه، خستهام.
اصرار کرد، خودت میدونی چقدر رو مخه.
این دمدستترین راهه.
باشه، میرم پیش گابریلا.
ببخشید پاتریشیا، و ممنون.
شماره روانپزشک رو برام بفرست.
- همین الان برات میفرستم. - ممنون.
فکر کنم بهتره خودت تنها بری تو.
بهش زنگ میزنم که بهش بگم.
- من تنها؟ - آره.
نه.
آخه ازش میترسم.
اگه تو که دوستشی ازش میترسی، دیگه فکر کن من چی میکشم.
اگه منو ببینه، اصرار میکنه که بمونم.
به این راحتیها نمیذاره بیام بیرون.
نمیدونم، بهش بگو حالت بده.
چطوری تنها برم تو؟ آخه این اولین بار میشه...
اون تو رو میشناسه و ازت خوشش میاد.
لعنتی...
بدتر شد!
بهش بگو حالم خوب نیست و عجله داری.
هر چی بگی انجام میدم، ولی اون فکر میکنه این کارا عجیبه.
بابا اصلاً متوجه نمیشه.
اون همیشه تو عالم خودشه.
خیلی خب، من دارم میرم تو. بهش یه خبر بده.
جواب نمیده.
به دوربین نگاه کنید. لطفاً به دوربین نگاه کنید.
من اینجا چیکار میکنم؟
و با لبخند منتظر آینده باشین،
که تاریک، چندگانه، غیرقابل پیشبینی و دیستوپیایی به نظر میاد.
در همین حین، لبخند بزنین.
با روی خوش به استقبال آینده برین. این برای عکس مهمه.
این پایه و اساس مقاومته، خوشبینی به زورِ بمب.
ممنون.
یه تماس دارید.
آخ، السا. الان میام.
الو؟
سلام گابی.
چه خوب که تصمیم گرفتی بیای.
داشتم با بارنبویم در موردت حرف میزدم.
نه، نه، میتونم بیام گابی.
ولی خوب گوش کن، بو رو میفرستم پیشت
تا چند تا ترانکیزولان بهش بدی.
تو خونه داری، مگه نه؟
معلومه که دارم، کوکائین و یه شام عالی هم دارم.
بارنبویم دلش برای میلانزای آرژانتینی تنگ شده بود
منم کلی فیله درست کردم. تو هم دوستشون داری.
آره، خیلی. با دوستپسرت میای، نه؟
نه گابی، اون تنها میاد.
آخه وسط بحران اضطرابم و به ترانکیزولان نیاز دارم.
نمیتونم برم داروخونه چون نسخه ندارم.
و واقعاً حالم خیلی بده...
چیزی که لازم داری یه مهمونی خوبه.
گابی، واقعاً. لطفاً، نمیتونم.
بیخیال بابا، نیم ساعت. با بارنبویم حرف میزنی،
که اصرار داره تو «فلوت سحرآمیز» رو براش رهبری کنی،
ترانکیزولانها رو میگیری و میری.
گابی، جان من.
چقدر رو مخی دختر.
خب... باشه، در رو باز کن، دم دریم.
آها، پس اینجایید. همین الان در رو باز میکنم.
کارمون در اومد...
سلام.
- چقدر رنگت پریده. - بهت گفتم که حالم خیلی بده.
نگران نباش، میریم اتاق من
و اونجا با خیال راحت گپ میزنیم.
عزیز دلم...
- خجالت میکشم اینطوری بیام اذیتت کنم. - کار خیلی خوبی کردی عزیزم.
یه جعبه کامل ترانکیزولان دارم.
یه ورقش رو به تو میدم و یکی هم برای فردا واسه خودم نگه میدارم.
هنوز کلی از شب مونده.
بیاید تو، بیاید تو. همه چیز به هم ریختهست.
خودتون که میدونین مهمونیهای من چطوریه.
- اینجا دراز بکش، حالت بده. - با پالتو و لباسمون؟
آره، آره، همینجا.
ببین، این یه ورق کامل برای تو. خب؟
یکیش رو بذار زیر زبونت، میبینی که چقدر زود اثر میکنه.
تا بیست دقیقه دیگه مثل روز اول میشی.
اینجا کسی مزاحمتون نمیشه، باشه؟
منم میتونم دراز بکشم؟
معلومه، مگر اینکه بخوای یه سر بری پایین تو مهمونی.
- ترجیح میدم پیش السا بمونم. - چیزی میخوری؟
نه، خوبم، مرسی.
نیم ساعت دیگه، اگه حالت بهتر شد،
بارنبویم رو میارم که یه گپی با هم بزنین.
نه، جون مادرت گابی. نمیتونم، نمیتونم.
خیلی خب، دیگه اصرار نمیکنم.
- هرچقدر میخواید استراحت کنید، باشه؟ - خیلی ممنون.
حیف شد، نه؟
چی؟
حالا که اینجایی، میتونستی برامون استریپتیز کنی.
اوه...
الان وقتش نیست جون گابی.
آره. بهم قول دادی که تو یکی از مهمونیهام استریپتیز کنی.
کامل.
ایشالا یه روز دیگه.
دفعه بعد دیگه نمیتونی در بری. خب، دیگه میرم، باشه؟
- لعنتی، چقدر طول کشید. - خیلی رو مخه.
شما اینجا چیکار میکنید؟
- به به، آمایا. چطوری؟ - خوبم.
راستش السا حالش خوب نبود.
ای وای! چی شده؟ چت شده؟
هیچی.
میخوای تو مهمونی بخونی؟
- آره، بعداً میخونم. - اهوم.
راستی، چطوری اومدید تو که من نفهمیدم؟
داستانش طولانیه آمایا.
مستقیم اومدیم اینجا، رو تخت.
آها، باشه.
خیلی دوست دارم آواز خوندنت رو بشنوم،
ولی حال ندارم برم مهمونی.
- نه، نه، اصلاً فکرشم نکن. - نه...
اومدیم که ترانکیزولان بگیریم،
چون السا حمله پنیک داشت.
ای وای، طفلکی...
بیخیال، من برای تو هرچی بخوای میخونم.
جدی؟
یه آهنگ از چاولا میخوای؟ میدونم دوست داری.
من کشفش کردم و عاشقشم.
آخ آره، عاشقشم.
- خیلی ممنون. - عالیه.
ببینم، گامش چی بود؟
♪ آدم خداحافظی میکنه، ♪
♪ بیخبر، ♪
♪ با چیزهای کوچیک. ♪
♪ درست مثل یه درخت، ♪
♪ تو فصل پاییز ♪
♪ که برگاش میریزه. ♪
♪ بالاخره غم... ♪
♪ ...مرگِ آرومِ ♪
♪ چیزای سادهست. ♪
♪ همون چیزای سادهای ♪
♪ که تو قلب آدم ♪
♪ درد میمونه. ♪
♪ ما همیشه برمیگردیم ♪
♪ به اون جاهای قدیمی ♪
♪ که توش زندگی رو دوست داریم. ♪
♪ و اونوقت میفهمیم ♪
♪ که چقدر جای خالی ♪
♪ چیزای عزیز حس میشه. ♪
♪ واسه همین، دخترم ♪
♪ الان نرو ♪
♪ که رویای برگشتن داشته باشی. ♪
♪ چون عشق سادهست ♪
♪ و چیزای ساده رو ♪
♪ زمان میبلعه. ♪
♪ آدم همیشه برمیگرده ♪
♪ به اون جاهای قدیمی ♪
♪ که توش دوست داریم... ♪
♪ زندگی رو. ♪
- سلام مونیکا. - چطوری سانتی؟
من دیگه برم، قرار تنیس دارم.
چند تا ایمیل فرستادم که به رائول یادآوری کنی.
- به دستت رسیدن؟ - آره، همهشون رو بهش دادم.
- نگران نباش. - باید بهش یادآوری کنی.
همیشه باید اصرار کنی.
بهتون زنگ میزنم ببینم اوضاع چطوره.
خیلی خب، ولی تو نگران نباش.
به کارای خودت برس و به فکر خودت باش.
همین کار رو میکنم، ولی رائول عادت نداره.
آهان، خب باید عادت کنه.
تو اصرارتو کن.
اصرار میکنم، چون میشناسمش.
- خیلی خب، فعلاً. - فعلاً.
اومدم خداحافظی کنم، همونطور که تلفنی گفتم.
یعنی نظرت عوض نشده؟
به هر حال، آخرین چیزایی که رسیده رو بهت یادآوری میکنم.
موسسه سِروانتِس لسآنجلس دعوتت کرده
که یه سخنرانی کنی و کتابخونه اسپانیاییشون رو افتتاح کنی.
میدونی که کمرم برای سفر به لسآنجلس مناسب نیست.
تا الان هم بهم پول دادی که اینارو بهت بگم.
یه انجمن الجیبیتیکیو پلاس میخواد جایزه قلم سال رو بهت بده.
چرا؟ امسال که کار خاصی نکردم.
پارسال هم نکردی، ولی رفتن بهش که چیزی ازت کم نمیکنه.
میری، جایزه رو میگیری و ازشون حمایت میکنی.
اگه نری وجهه خوبی نداره.
چند تا پیشنهاد دیگه هم دارم، ولی همهشون رو رد میکنی.
- اگه بخوای برات میخونمشون. - نه، لازم نیست. ممنون.
سانتی همهچیز رو داره. آه، دعوتت کردن قطر:
اولین دوره جشنواره فیلم برگزار میشه.
فقط یه روزه، کلی پول میدن: ۲۰۰ هزار یورو.
جدی؟
خودت میدونی که قطریها
توی خرج کردن برای فرهنگ و ورزش دستودلبازن.
- اسم تو هم اعتبار میاره. - چه حرفا!
- بهشون چی بگم؟ - بگو همهچیز قیمت نداره.
و خلاصه اینکه خداحافظی میکنم، رائول.
شنیدمت، ولی بهتره خودم خداحافظی کنم.
بیا بریم آشپزخونه.
منم که دارم میرم.
خیلی سال منو تحمل کردی، عزیزم.
حقته که غرامت بگیری.
با حسابدارم حرف میزنم تا کارای اداریش رو برات انجام بده.
تازه، اینجوری دو سال هم بیمه بیکاری میگیری.
خیلی ممنونم.
این کمترین کاریه که میتونم برای ۲۰ سال وفاداری و مراقبتت انجام بدم.
خیلی دلم برات تنگ میشه.
منم همینطور.
شکلات میخوری؟
نه، ممنون.
و حالا که من نیستم، لطفاً مراقب خودت باش.
از زندگی لذت ببر، برو بیرون، زندگی کن...
همهچیز که نوشتن و فیلم ساختن نیست.
برای من هست.
سانتی حواسش به همهچیز هست.
اگه مشکلی پیش اومد، میدونه که میتونه بهم زنگ بزنه.
یکم به حرفش گوش کن، اون با تو زندگی میکنه.
آره، از همین الان شروع کرده رو مخم راه رفتن.
- قهوه نمیخوری؟ - نه، هیچی نمیخوام، ممنون.
نمیخوای بهم بگی چرا داری میری؟
آره، البته.
دارم به دوستم النا کمک میکنم.
- دوستت النا؟ - آره.
فکر میکردم چند سال قبل از زندگیت غیبش زده.
هیچوقت کامل غیب نشد، و حالا به من نیاز داره.
توی بدن پسرش تومور پیدا کردن و قراره عملش کنن.
فقط ۵۰ درصد شانس زنده موندن از عمل رو داره.
متاسفم.
میخوام تو این رنج باهاش شریک بشم، تا هرجایی که آینده ما رو ببره.
شوهرش چی؟
اون که خیلی وقت پیش غیبش زد. نیازی بهش نداریم.
عمراً تصورشم نمیکردم...
- نمیخواستم تلفنی بهت بگم. - آره، میفهمم...
اگه چیز مهمی پیش اومد، برات میفرستم،
ولی فکرم جای دیگهست.
آره، معلومه. سانتی عاشق اینه که رو مخم راه بره.
- بذار ازت مراقبت کنه. - خیلی وقته که دارم میذارم.
نوبت متخصص غدد و کولونوسکوپیت واسه آخر ماهه.
ولش نکن.
در مورد قطر هم اگه برات جالبه، باید زودتر جواب بدین.
پول خیلی خوبیه، خوب فکراتو بکن.
کی الان به فکر قطره.
هر وقت خواستی بهم زنگ بزن.
اگه خواستی درد و دل کنی یا هر چیز دیگهای.
ممنون.
یه تماس از طرف دوستش، النا.
ناتالیا؟
سلام، السا.
سلام.
ببین، برام روشن نشد
که قراره این تعطیلات بیای اینجا یا نه.
آه.
خب راستش...
راستش تازه از بیمارستان رسیدم خونه،
کل دیشب رو اونجا بودم چون التهاب معده داشتم.
عزیزم، فکر کنم بهتره این چند روز رو بمونم خونه استراحت کنم.
بگذریم، حالت خوبه؟
آره، مثل همیشه.
آره... قوی باش عزیزم. هر وقت حالم سر جاش اومد بهت زنگ میزنم، باشه؟
باشه. بوس.
بوس.
ناتالیا بود.
بهش گفته بودم شاید این تعطیلات برم شهرشون ببینمش.
اونوقت این موقع زنگ زده؟
اون که اصلاً نمیدونه ساعت چنده.
نمیدونم، بهتر نیست استراحت کنی؟
آره، منم همینو بهش گفتم.
ولی... کلاً از یادم رفته بود.
من امروز باید برم پارک، عشقم.
میتونم زنگ بزنم بگم حالم بده، ولی باید برم.
نه نه، تو برو. برو، هر کاری لازمه انجام بده.
من خوبم، واقعاً.
حالا اگه دوباره اضطرابم عود کنه، قرصام همراهمه.
عشقم، خوب استراحت کن. من تو ایستگاهم.
امیدوارم زودتر حالت بهتر بشه. زود برمیگردم. دوستت دارم.
امروز چطورم؟
دکتر پوتاو، لطفاً؟
خودمم.
پاتریشیا اوترو شمارهتون رو بهم داد.
آره، دیشب بهم زنگ زد.
میشه امروز عصر ببینمتون؟
- ساعت هشت براتون خوبه؟ - آره.
پاتریشیا آدرس رو بهم میده. خیلی ممنون.
- چه خبر عشقم؟ - خوبم.
امروز بعدازظهرم رو پر از قرار کردم.
دارم میرم سینما، ولی نمیدونم کی میرسم،
توی ترافیک گیر کردم.
بعدش با پاتریشیا قرار دارم که برم خونش
- و بعدش هم با روانپزشکش. - ولی حالت خوبه، مگه نه؟
آره آره آره. فقط یه کم از شلوغی کلافهام.
یادم رفته بود که علاوه بر تعطیلات، کریسمس هم هست.
«پس، نگران نباشم؟»
نه، نه، نه. تو روزت چطور پیش رفت؟
من خوبم عزیزم. یه روز آروم داشتیم.
«خیلی خسته نیستی؟»
نه، یکم دراز کشیدم.
لعنتی، تا گفتم... صدای آژیر رو میشنوی؟ دوستت دارم.
«... یه نفر داخلش گیر کرده.»
بزن بریم، بزن بریم!
«یک از کینترو. دو از بونیفاسیو.»
«سه از اسکار. چهار از گونزالو.»
- همینطوریه. - یالا، یالا، یالا!
بزن بریم! بزن بریم، خوزه!
ببخشید.
- سلام. - سلام. چطوری؟
امروز صبح ناتالیا از دهاتشون بهم زنگ زد.
قرار گذاشتم شاید برم ببینمش، ولی با این حالِ خراب...
- زیاد کار نمیکنه، مگه نه؟ - اهوم.
خیلی وقته تو هیچ تبلیغی ندیدمش.
هنوز تو دهات پیش پدر و مادرشه تا حالش بهتر بشه،
- ولی این حالا حالاها طول میکشه. - لورنزو، ببین کی اومده.
- سلام. - برام کادو آوردی؟
- آره. اول باید یه بوس بهم بدی. - نه.
هی! لورنزو، بیادب نباش. چی میگن؟
هیچی.
- باشه بابا، بهت میدمش. - خیلی شیطونه، ببخشید.
داری فیلم میبینی؟
- گذاشتمش پخش بشه. - اهوم.
♪ مثل فلفل سبز، ای لورونا... ♪
اینجا دیگه داشت صداش رو از دست میداد، ولی خیلی خوب بلد بود چطور ازش استفاده کنه.
فکر کنم بیشتر از ۵۰ بار شنیدم که چاولا «لا لورونا» رو میخونه.
همهشون متفاوت بودن و با همهشون گریه کردم.
من چند تا نسخه دارم.
فکر کنم آخریش رو دارم. میخوای بشنویش؟
♪ ای لورونا... ♪
«آی...»
♪ «از من، ای لورونا.» ♪
♪ «لورونا، لورونا.» ♪
♪ «منو ببر به رودخونه.» ♪
تو کنسرتهای آخر،... ♪«بپوشون منو.»♪
...چون داشت صداش رو از دست میداد،... ♪ «با شالت، ای لورونا.» ♪
...دیگه تقریباً آهنگ رو نمیخوند. ♪ «چون دارم از سرما میمیرم.» ♪
دکلمه میکرد.
♪ «بیا، بپوشون منو.» ♪
زیر لب زمزمه میکرد.
♪ «با شالت، ای لورونا.» ♪
♪ «چون...» ♪
♪ «دارم از سرما میمیرم.» ♪
♪ اگه چون دوستت دارم میخوای، ♪
♪ میخوای... ♪
♪ که بیشتر دوستت داشته باشم. ♪
♪ اگه... ♪
♪ چون میخوای که دوستت ♪ ♪ داشته باشم، ای لورونا، ♪
♪ میخوای که بیشتر ♪ ♪ دوستت داشته باشم. ♪
♪ اگه زندگیمو به پات ریختم، ♪
♪ ای لورونا، دیگه چی ♪ ♪ میخوای؟ بیشتر میخوای. ♪
وحشتناکه.
امم، آره.
میرم چای درست کنم.
♪ همین الان تمومش کن، ♪
♪ با یه ضربه. ♪
♪ چرا میخوای ذره ذره منو بکشی؟ ♪
♪ اگه قراره روزی ♪ ♪ برسه که ترکم کنی، ♪
♪ ترجیح میدم، عزیزم، ♪ ♪ که همین امشب باشه. ♪
♪ دسامبر رو دوست داشتم که بری، ♪
♪ که... ♪
♪ ...خداحافظی بیرحمانهت ♪ ♪ کریسمس من باشه. ♪
♪ نمیخوام سال ♪ ♪ نو رو شروع کنم... ♪
آهنگ رو قطع کن، لطفاً!
♪ ...با همین عشقی که ♪ ♪ اینقدر بهم آسیب میزنه. ♪
"کریسمس تلخ". چه اسم بامسمایی.
ببین.
یه دوستم از تعطیلات استفاده کرده و رفته پاریس
و این عکس رو برام فرستاده و پرسیده که این شوهر من نیست؟
ریکاردو هم تو پاریسه،
به قول خودش برای سفر کاری.
منظورت چیه؟
اینکه خودشه!
پاتریشیا، صورت هیچکس که معلوم نیست.
نگاه کن.
شاید اون نباشه. تصویر خیلی مبهمه، نگاهش کن.
کاپشنش رو میشناسم،
شلوارش رو،
طرز بغل کردنش رو...
خودشه، السا.
جواب بدم؟
بده من.
آی...
ترانکیزولان، زیر زبونت.
دیگه تمومه.
آروم باش.
الان چطوری؟
خوبم. تو دو ساعت گذشته هیچ علائمی نداشتم.
انگار مثل برق و باد گذشت.
فکر میکنی دلیل این حمله عصبی یهویی چی بوده؟
پاتریشیا گفت اولین بارشه.
آره، خیلی شدید بود، آره.
آه... نمیدونم.
خستگیه.
تو کار تبلیغات، بیوقفه کار میکنیم.
نمیشه گاهی اوقات از کار دست بکشی؟
نمیدونم چطوری.
خیلی وقته که دارم پشت سر هم کار میکنم.
تازه...
مادرم دقیقاً یه سال پیش فوت کرد.
تو همین روزا، دقیقاً همین موقع تعطیلات.
این روزا خیلی به یادشم، انگار همین امروز اتفاق افتاده.
تونستی باهاش خداحافظی کنی؟
نه.
خب... صبح رفته بودم ببینمش و...
بقیه روز رو مشغول کار بودم.
- حوله رو دربیارم؟ - هر وقت حاضری.
- همه چی تقریباً آمادست. - باشه.
- حالا باید چیکار کنم؟ - هیچی.
رو تخت میشینی و به پنجره نگاه میکنی.
و به هر چی میخوای فکر کن. خب، بهتره یه چیز غمگین باشه.
- یه چیز غمگین؟ - آره.
به پدرم فکر میکنم.
خب... به پدرت فکر کن.
غیر از این، حالت خوبه؟
سردته؟ چیزی میخوای بنوشی؟
نه.
خب، احساس برهنه بودن میکنم.
خب نیستی.
زود تموم میشه، میبینی.
هی، گوشیاتون رو خاموش کنین، لطفاً!
گوشی توئه، السا.
خب بذارش رو سایلنت.
از بیمارستانه.
- بله؟ - «السا روسادو؟»
بله، خودمم.
«متاسفم که میگم مادرتون همین الان فوت کرد.»
- «السا؟» - بله، بله.
«باید بیاین وسایل مادرتون رو تحویل بگیرین»
«و چند تا برگه رو امضا کنین.»
من وسط کارم، میشه یکی دو ساعت دیگه بیام؟
«بله، مشکلی نیست.»
«هر وقت تونستین بیاین.»
ممنون.
اتفاقی افتاده؟
مادرم مُرد.
باید برم بیمارستان.
متاسفم.
اگه بخوای میرسونمت.
دردناکه وقتی فکر میکنم به اینکه تو تنهایی مُرد.
اصلاً فرصت کردی براش سوگواری کنی؟
نه.
از وقتی فوت کرد، یه لحظه هم کار رو تعطیل نکردم.
گاهی سالها طول میکشه تا آدم با فقدان کنار بیاد.
من هنوز باهاش کنار نیومدم.
داشتم فرار میکردم.
علاوه بر چیزی که برات تجویز میکنم،
باید یه استراحتی کنی، یه سفر بری.
بهتره تنها نری.
آره، حتماً.
تلما پاول تدوینگر اسکورسیزیه.
- آه، جدی؟ - سلام مونیکا.
- سلام رائول. - الان حدود ۹۰ تا.
- میتونی حرف بزنی؟ - آره. دیشب برات پیغام گذاشتم.
شنیدمش، ولی...
- فکر کردم سرت شلوغه. - آره...
پسر کوچولوی النا مرده.
چه وحشتناک، مونیکا.
میتونم بیام ببینمتون؟
الان داریم با قطار میریم. یه خونه تو آمپوردان بهمون دادن.
هر وقت فهمیدم قراره با زندگیمون چیکار کنیم، بهت زنگ میزنم.
خیلی متاسفم مونیکا. به النا بگو. یا گوشی رو بده بهش.
الان کنارم نیست.
اومدم دستشویی تا حرف بزنم و صدامو نشنوه.
سانتی هم برات بوس میفرسته. اگه کاری از دستمون برمیاد...
ممنون.
مامان، داریم کجا میریم؟
نمیدونم.
امشب خونه خاله السا میخوابیم، باشه؟
مامان، چی شده؟
هیچی عزیزم.
دارم با بچه میرم. بهم زنگ نزن. پاتریشیا
اووه!
میخوای بیای تو؟
ترجیح میدم همینطور مشروب بخورم، عزیزم.
- پس من چی؟ - تو نمیتونی بنوشی، چپ میکنی.
خاله السا چی؟
بیخیالش. اون کاری به کار ما نداره.
الان برمیگردم.
مواظب آب باش، باشه؟
من کاری به کارتون ندارم، عاشق این صحنههای خانوادگیام.
درسته...
بجنب لورنزو، بیا بیرون دیگه، خیلی وقته اون تویی.
- نه، نمیخوام. - عزیزم، زیر آفتاب میسوزی.
بیا، بریم.
الان برات کارتون میذارم.
بجنب.
بریم.
زود باش.
اینجا بشین.
بفرما، همینجا آروم بشین.
ساعتهاست داری مینویسی، نه؟
دلم میخواد یه فیلم سوم هم بسازم.
یهو یه حسی بهم دست داد...
باید کار این جزیره باشه.
- چه خوب. - اهوم.
خب، در مورد چیه؟
در مورد همه چی.
در مورد دو تا زن توی یه جزیره آتشفشانی و چیزایی که تو سرشون میگذره.
هر دوشون دارن سوگواری میکنن.
یکیشون منم؟
خب، یکیشون با الهام از توئه، آره، فکر کنم.
و چی تو سر من میگذره؟ چون خودمم نمیدونم.
یه جور اصطلاحه، پاتریشیا.
من با الهام از اقامتمون توی اون جزیره شروع کردم،
و اینجا فقط تو، اون بچه و من هستیم.
ریکاردو، شوهرم، توش هست؟
اون اینجا نیست.
ولی اون دلیلیه که تو اومدی اینجا.
و در مورد اون دلیل هم مینویسی؟
هنوز نه، تازه دارم شروع میکنم.
الان وقتشه که هر چی به ذهنم میرسه رو یادداشت کنم.
ولی، حالا که میپرسی، آره،
دوست دارم در مورد اون و رهایی تو بنویسم.
رهایی من؟
آره.
یعنی من از دست ریکاردو خلاص شدم و خودم خبر ندارم؟
خودت اینو بهم گفتی. این سفر مدرکشه؟
اینهمه بهت گفتم...
ولی هیچوقت باورم نکردی.
اونوقت این دفعه باید باورت کنم یا مثل همیشه است؟
این فقط یه وقفه است.
هنوز یه راه طولانی و پر دردسر در پیش دارم تا از دستش خلاص بشم.
حتی خودمم نمیدونم چی پیش میاد.
- فکر میکردم هیچ شکی نداری. - خب، دارم.
خیلی زیاد.
و دوست ندارم در مورد ما بنویسی.
همه چی با تخیل قاطی میشه، پاتریشیا، هیچکس تو رو نمیشناسه.
اون خودش رو میشناسه!
میخوای جزئیات زندگیمون رو بگی؟
از اون گندکاریهایی که به قول تو، ازشون رها شدم؟
ببین عزیزم، اون گندکاریها رو از زبون خودت شنیدم.
ولی حالا که گفتی، فکر کنم آره.
دوست دارم بتونم بگم
که چطور اون مرد سالها تو رو خرد کرده،
اونم از ناتوانی تو برای واکنش نشون دادن.
ولی اینکه بالاخره واکنش نشون میدی، پاتریشیا،
و از شرش خلاص میشی.
همیشه فکر میکردم یه پایان خوش بهت بدم.
اگه قرار نبود اینطور باشه، ازت الهام نمیگرفتم.
اگه پایانی در کار باشه،
به نظر نمیاد خوش باشه.
فراموش کردی که این یه داستانه و منم که پایانش رو انتخاب میکنم.
همیشه میشنیدم که میگفتی
که پایان داستان توی روند نوشتن خودش رو تحمیل میکنه.
و نویسنده باید قبولش کنه،
حتی اگه اون پایانی نباشه که در نظر داشتم
اینکه پایان گاهی اوقات یه غافلگیریه
حتی برای نویسنده و برای شخصیت داستان
فکر نمیکردم مصاحبههام رو یادت مونده باشه
از گوش دادن به حرفات خوشم میاومد
وقتی از تجربهت به عنوان کارگردان میگفتی
نباید ولش میکردی
ولی خوشم نمیاد درباره من و ریکاردو بنویسی
به هر حال، میخواستم وقتی تموم شد بدم بخونیش
هیچی نخوردی
خودتم نخوردی
من که با شراب سفید حسابی مست کردم
بیا جمعوجور کنیم
باید زودتر قبل از دست به کار شدن ازم میپرسیدی
متاسفم، جوگیر شدم
نوشتن این انقدر برات مهمه؟
آره
ولی نگران نباش، دیگه تو داستان نیستی
شنیدنش به وجدم آورد.
ظاهراً خوب میتونی درباره زندگی مردم تصمیم بگیری
این رو گفتم که خیالت راحت شه
نه تو و نه ریکاردو به عنوان منبع الهام ظاهر نمیشین
به هر حال، هیچوقت قرار نبود شما باشین
تعجب میکنم که نمیفهمی، دارم داستان تخیلی مینویسم
همه چیز رو اینقدر جدی نگیر
دختر، متاسفم که اینقدر ضدحال زدم، چیزی نشده
مشکل اینه که شوهرت میدونه میتونه باهات
هر کاری دلش خواست بکنه
دیر یا زود ولش میکنی
بیشتر دیر
ولی هنوزم باید تا جایی که میتونی تحمل کنی
این اخلاقته
حق نداری اینطوری باهام حرف بزنی
متاسفم
- خودمم. - کجایی؟
- لانزاروته، توی یه ویلا. - بچه کجاست؟
اینجاست پیشم، خوابیده، حالمون خوبه
میخوای برگردی؟
آره
لطفاً بیا دنبالم
فردا با اولین پرواز میام، ولی کجا بهت زنگ بزنم؟
خودم بهت زنگ میزنم
خیلی خب
تا فردا
دوستت دارم
۲۵ دقیقه بهم وقت بده
توی فرودگاه منتظرمون باش، باشه؟
به زودی میبینمت.
عزیزم، سطل رو بذار اینجا، بیا، به مامان کمک کن، بگیر
دارم میرم
بابت دیشب متاسفم. زیادی مشروب خورده بود.
مستی و راستی.
هر چی تو دلت بود رو گفتی.
اوم.
ولی بیرحم بودم.
آره. خیلی.
قبول دارم که وضعیتت کلافهام میکنه، پاتریشیا،
ولی میدونم حق ندارم دخالت کنم.
نه، نداری.
- با یه دوست اینطوری حرف نمیزنن. - تو یه چیز دیگهای.
یه چیز دیگه بودم، اشتباه نکن.
داریم میریم عزیزم. خداحافظی کن.
داریم با بابا میریم مادرید.
آه، جدی؟
توی فرودگاه منتظرمونه.
آه! چه عالی.
هی، سفر بهت خوش گذشت؟
ساحل سیاه و کاکتوسها رو دوست داشتم.
کاکتوسها؟ آخه خیلی قشنگن.
خیلی خوشحالم.
دلم برات تنگ میشه، لورنزو.
- منم همینطور. - آخ!
سفر برگشت خوبی داشته باشی.
- خداحافظ. - خداحافظ.
بریم عزیزم. کیفت رو بردار.
بریم، لورن.
سه تا ویلا پیدا کردم،
ولی یکیشون رو خیلی دوست داشتم.
این نیست، ولی شبیهشه.
دم ورودیاش یه باغ کاکتوس داره.
خشک و با شنهای سیاه، ولی خیلی قشنگه.
آها.
بعد جلوی ایوونش یه آسمون بیکران داری.
و استخر.
سیستم گرمایشی داره؟
نمیدونم، فکر کنم داشته باشه.
ولی بذار بپرسم.
مونیکاست.
سلام مونیکا. هنوز آمپوردان هستین؟
نه، برگشتیم مادرید.
فکر کنم النا اینجا بهتر بهش رسیدگی میشه.
«میخوای همدیگه رو ببینیم؟»
نه، الان نمیتونم ازش جدا بشم.
دو هفته پیش سعی کرد
«با قرصهایی که برای افسردگی میخوره خودکشی کنه».
چی میگی...
نمیخوام با مشکلاتمون نگرانت کنم.
نه، نگرانم نمیکنی، فقط بگو اگه میتونیم کمکی کنیم.
ممنون.
یه تراپیست پیدا کردیم که انگار النا ازش خوشش اومده.
از این وضعیت در میایم.
«مطمئنم».
باید برم.
از دور بغلت میکنم.
سانتی هم سلام میرسونه.
قربونت تو هم سلام برسون.
خداحافظ.
چی شده؟
دوستش سعی کرده خودکشی کنه.
چی داری میگی؟
توی راه گیر طوفان افتادی؟
نه. خوب اومدم.
چه طوفان بزرگیه.
تو چطوری؟
خوبم.
امروز سر کار نمیری؟
چرا. فیلمبرداری یه تبلیغ دارم.
- تبلیغ چیه؟ - شورت مردونه.
چه کارایی که مجبوری بکنی.
پول خیلی خوبی میدن و کار ناشایستی هم نیست، مامان.
انگار طوفان داره آروم میشه.
نمیدونی چه رعد و برقایی بود.
غذا رو براتون آوردم، خانم آنتونیا.
این غذا واسه درد من افاقه نمیکنه.
امروز من بهت غذا میدم، باشه مامان؟
خیلی ممنون دخترم.
شب از راه میرسد.
السا از پشت میز بلند میشود.
تا کمی خستگی در کند.
پایان
همه چی خوبه؟
آره، فکر کنم فیلمنامه رو تموم کردم.
تبریک میگم.
راضی هستی؟
یه کم کوتاه شده، یه چیزی کم داره...
همیشه وقتی نوشتن رو تموم میکنی اینو میگی، نه؟ میتونم بخونمش؟
پیشنویس اوله. میدونم.
یه شخصیت هست که اولش شبیه توئه.
- آهان! - ولی اون تو نیستی.
- آه، نیست؟ - نه. فقط اولش ازت الهام گرفتم.
اگه کاملاً هم خودم بودم برام مهم نبود.
اتفاقاً، دوست دارم الهامبخش تو باشم.
پس اولش من میام؟
ولی جلوی من نخونش. برو تو اتاق یا توی باغ.
وسواسی...
اینکه ببینم داری میخونیش عصبیام میکنه.
همش حواسم به اینه که چه واکنشی نشون میدی.
خب، ببین، واکنش خوبی نشون میدم.
حتی اگه از چیزی که میخونم اصلاً خوشم نیاد، خیالت راحت.
روز بعد،
السا به دوستش النا/ناتالیا زنگ میزند.
آره؟
- سلام آنجلیتا، من السا هستم. - «چطوری السا، عزیزم؟».
خوبم. دخترت چطوره؟
خوب، اینجاست، یه کم بیقراره.
دختر!
ببین، اینجاست، دارم گوشی رو میدم بهش.
مرسی، میبوسمت.
السا...
-سلام، السا.
سلام، ناتالیا. چطوری؟
خب... راستش، دارم میگذرونم.
ولی خیلی خوشحال شدم صداتو شنیدم. و...
و اصلاً نگران نباش که نتونستی بیای، باشه؟
«آخه نتونستم بیام».
توی تعطیلات قانون اساسی یه حمله پنیک وحشتناک بهم دست داد.
الهی... میدونم چیه.
واسه همین به حرف روانپزشکم گوش دادم و اومدم لانزاروته.
آه، خب... خب خیلی هم عالیه.
باید استراحت کنی، اصلاً یه لحظه هم آروم نمیگیری، میدونی که؟
این جزیره خیلی بهم ساخته...
یه ویلا با دو تا اتاق دارم
و یهو به این فکر افتادم که چرا تو نیای اینجا.
اینجوری همدم هم میشیم.
«جزیره یه انرژی خیلی خاصی داره».
اوه...
داری دعوتم میکنی که بیام لانزاروته؟
«مطمئنم که از خونه بیرون زدن برات خوبه».
اوه...
اگه پایهای، مهمون منی.
یه بلیت برات میگیرم واسه فردا، باشه؟
الان انجامش میدم. میبوسمت. فعلاً عزیزم.
میگه برم لانزاروته.
من بودم که همون لحظه سوار هواپیما میشدم. دیگه خود دانی.
«مسافرین پرواز ES237 باید از گیت C سوار شوند».
از گیت C.
«لطفاً مسافرین پرواز ES237 از گیت C سوار شوند».
چه عالی! وای!
- سفر چطور بود؟ - وای، خیلی گیجم.
چه جمعیتی!
این کل آدماییه که قراره ببینی.
- آره؟ - آره. بریم سمت ماشین.
- چقدر اینجا عجیبه. - آره.
اینا قبرن؟
نه، بهشون میگن زوکو.
برای محافظت از درختای انگور استفاده میشن.
- برای محافظت؟ - از باد.
خیلی فوقالعادهان.
ببخشید، آخه تو دهات مثل آدمای وحشی زندگی میکنم.
باید موهامو رنگ میکردم، نه؟
خیلی خوشگلی.
خوشحالم که اومدم، السا.
این مدت که ندیدمت چیکار میکردی؟
خب هیچی. تو خونه، آروم، پیش مادرم.
پیش مادرت؟ مگه دوست نداری؟ بیرون نمیری؟
آخه اون دهکده کلاً ۵۳ نفر جمعیت داره.
و مادرم از همشون جوونتره، که ۶۰ سالشه.
بقیه، ۸۰ سال به بالا هستن.
ببین، این اتاق منه. و این یکی سمت چپ، اتاق توئه.
بیا.
پاتریشیا چند روزی اینجا بود، ولی برگشت پیش شوهرش.
نمیدونستم که از هم جدا شده بودن.
خب، نه. مثل همیشه هستن.
خیلی خوشحالم که اومدی.
منم همینطور. کمکت کنم؟
نه، خودم میتونم.
اگه دلت خواست کاری کنی، کلی جای دیدنی هست.
- ببین. - نه، همینجا خوبم.
مطمئنی؟
خب.
میخوای حرف بزنی؟
یا...
یا برات مهم نیست اگه یکم بنویسم؟
آه، نه، نه، تو بنویس.
من همینجا خیلی راحتم و دارم از هوای خنک لذت میبرم.
باشه.
چی مینویسی؟
یه فیلمنامه. خب، یا حداقل امیدوارم که باشه.
دلم خواست یه فیلم دیگه بسازم.
ولی هر وقت خواستی حرفم رو قطع کن، باشه؟
موضوعش چیه؟
آه...
در مورد دوران بچگیمه.
و در مورد اومدنم به مادرید.
برای اولین باره که دارم در مورد مرگ مادرم حرف میزنم، که دقیقاً یه سال پیش بود.
خیلی بهم کمک کرده.
از اون موقع تا حالا دست از کار نکشیدم، داشتم از سوگواری فرار میکردم.
ولی... بعد از اون حال بدی که هفته پیش بهم دست داد، ترسیدم.
و تصمیم گرفتم دست نگه دارم.
سوگواری چقدر طول میکشه؟
من هنوز همون حسی رو دارم که موقع تصادف داشتم.
و داره میشه دو سال.
خب، نمیدونم.
بستگی به آدمش داره.
ولی تو هم باید تلاش کنی، ناتالیا.
و تو هم داری این کار رو میکنی، مگه نه؟
نمیدونم. روزایی هست که اصلاً انرژی ندارم.
این حرف رو نزن.
افسردهای، ولی این حالت میگذره. دکتر رفتی؟
تحت درمان هستی؟
آره، ولی... گاهی یادم میره.
اگه بخوای، بهم بگو چی باید بخوری تا خودم بهت بدم.
نه، نگران نباش. همه داروهام رو با خودم آوردم.
برنامهای برای آینده داری؟
خب، ژان-پل از اتفاقی که برام افتاده بود باخبر شد
و بهم پیشنهاد دو تا آگهی تبلیغاتی داد.
آه، چه خوب.
من بهش گفتم که قیافهام افتضاح شده.
و براش یه عکس فرستادم تا ببینه چطوریام،
ولی اون میگه که به نظرم عالی میومدی.
خیلی خوشگلی، مثل همیشه.
فقط دو تا عکسه.
راستش اون کار رو برام خیلی آسون کرده.
به هر حال، من بودم موهای سفیدم رو رنگ میکردم.
- آره؟ - و یه کم بیشتر غذا میخوردم.
نگاه کن، اون پنیر رو.
.همم
فردا میتونیم بریم آرایشگاه. یا خودش بهت گفته که بذاری بمونن؟
- نه. - نه؟
- نه، نه. - پس فردا میریم آرایشگاه.
قیافهات بهتر شده. سفر داره بهت میسازه.
خب، یه کم آرایش کردم.
ببخشید.
بوئه. باید جواب بدم.
یه کم گذاشتمش کنار و خیلی از این بابت خوشحال نیست.
آره، معلومه.
چطوری عشقم؟
ناراحت نشو.
نه. آخه میدونی که خیلی درگیر نوشتن بودم.
آی، نه.
بیا جلوتر.
نگاه کن.
شتر...
نه. گوش کن. اه... باید قطع کنم.
فردا بهت زنگ میزنم و برات توضیح میدم، باشه؟ میبوسمت، عزیزم.
چند لحظه.
خوبی؟
بو حالش چطوره؟
خوبه.
عصبانیه چون کم بهش زنگ میزنم.
ولی الان کسی که نگرانشم تویی.
من به سکوتت احترام میذارم، ولی...
نگات میکنم و...
دلم میخواست بهم بگی چه حسی داری.
نه، دلت نمیخواست.
خودت رو خالی میکردی.
باید حرف زد.
السا، ازت ممنونم.
ولی ترجیح میدم در موردش حرف نزنم.
هر جور راحتی.
ولی بدون که من رو داری.
الان بهترم.
الان خوبم.
نه.
تو خوب نیستی، ناتالیا.
ولی...
اگه تنها راه کمک کردن بهت اینه که کنارت باشم
من اینجام
میرم بخوابم. خیلی خستهام
- خوب بخوابی. - تو هم همینطور
و... خیلی ممنون بابت همه چیز
راستی، اگه خوابت نبرد یا هر چی شد، بهم خبر بده، باشه؟
یه مدتی میرم تو اتاقم و دوباره یه چیزایی میخونم
آی نه، تو رو خدا، دوباره نه
نه...
میخوایم سقف ماشین رو برداریم تا بیاریمت بیرون، خب؟
بذاریدش پایین. تجهیزات رو بیار
من اینجام، خب؟
- تخته. - تخته
ناتالیا؟
ناتالیا، خوابی؟
ناتالیا! ناتالیا؟
ناتالیا، بیدار شو! بیدار شو! ناتالیا
ناتالیا...
آی!
متأسفم السا. نمیتونستم ادامه بدم. منو ببخش. دوستت دارم. ناتالیا.
الو؟
بیدارت نکردم؟
نه
تو بهم زنگ زدی، مگه نه؟ تو مأموریت بودم امکان صحبت نداشتم.
آره، حدس زدم
اوه... چیز مهمی نبود
خوشحالم که بهم زنگ زدی
راستی، داشتم فکر میکردم که برای منم خوبه
دو سه روز برم مرخصی
و فردا عصر یه پرواز هست که جا داره
بهم بگو که از اومدنم خوشحال میشی.
بو. اه...
اوم...
الان دارم با آمبولانس میرم و ناتالیا هم همراهمه
یه اتفاقی پیش اومده و...
باید پیشش بمونم
بعداً برات توضیح میدم
ولی نه، الان وقت مناسبی نیست که بیای، یا حتی حرف بزنیم
باشه
- درکم کن. - آره، آره، آره
میفهمم
الان وقت حرف زدن درباره من نیست
و به نظر نمیاد خیلی هم برات مهم باشه
بابت تماس ببخشید
صدای رعد و برق رو شنیدی؟
آره
آره، شنیدمش
یه طوفان وحشتناک بود
به نظر میاد طوفان داره آروم میشه
دیگه تموم شد
میای با من پاریس، برای اون قضیه عکسها؟
من ماهها پیش با مدیر برنامهام بهم زدم.
هر جا تو بخوای میام.
ممنون.
ولی بهم قول بده که دیگه دوباره امتحانش نکنی.
بهت قول میدم، السا.
یه خوابی دیدم.
جدی؟
خواب دیدم که تو اتاقم بودم
با چمدون باز.
و نمیدونم چرا
نمیتونستم پرش کنم.
به هر دلیلی، بلد نبودم چمدونم رو ببندم.
متوجهش شدم و خیلی کلافه شدم.
یادم نمیاد لباسی دستم بوده باشه.
فقط یادمه چمدون باز بود و...
و اینکه نمیتونستم چیزی توش بذارم.
تنها بودی؟
نه.
خب، اولش آره.
و یهو، با یه زن دیگه بودم که ازم بزرگتر بود.
اون زن دیگه چمدونش رو بست.
در حالی که من... نمیتونستم چمدونم رو ببندم.
اگه من اون زن بودم
چمدون خودم رو میبستم و مال تو رو هم جمع میکردم.
اشکالی نداره یه ساعت تنها بمونین؟ باید برم بیرون.
سر راه خرید هم میکنم. چیزی میخوای، النا؟
نه. ممنون.
اتفاقی افتاده، مونیکا؟
فیلمنامهت رو خوندم.
خوشت نیومد؟ هنوز باید روش کار کنم.
- چطور جرئت کردی؟ - چی؟
فکر کردی با اون غرامت،
زندگی من و اون رو خریدی.
هی، اینطوری با من حرف نزن.
اگه میخوای به حرف زدن ادامه بدیم، لحنت رو عوض کن.
داری چه غلطی میکنی؟
چطور جرئت کردی از اقدام به خودکشی النا استفاده کنی؟
دست به قلم میشی دیگه هیچی جلودارت نیست؟
لعنتی، انگار اولین باره داری یه فیلمنامه میخونی.
اون حرفای واقعیت و خیال رو بذار کنار!
آروم باش، خب؟
شخصیت ناتالیا خیلی با النا فرق داره.
ناتالیا یه دختر جوونه که پسرش رو
توی یه تصادف از دست داده، وقتی خودش راننده بوده.
ناتالیا، النا نیست.
نمیتونی این کار رو با من بکنی!
چه کاری؟
خواهشاً خودتو کنترل کن. نمیشناسمت، مونیکا.
قهوه یا ویسکی نمیخوای؟
من کی تا حالا این موقع روز ویسکی خوردم؟
نمیدونم، من گاهی اوقات میخورم.
تو یه پا الکلی هستی برای خودت؛ وسط چیزای دیگهای که هستی.
النا منو نمیبخشه که این قضیه رو بهت گفتم.
به هیچکس نگفتمش.
توی فیلمنامه نوشتیش! کَمِته؟
- خودت میدونی دنیای داستان چطوریه. - این داستان نیست!
اتوفیکشنه!
مزخرفه!
به النا چیزی نمیگم.
حتی متوجه نمیشه که دارم کنارش کتاب میخونم.
اگه اون بخش فیلمنامه رو حذف نکنی،
سعی میکنم یه راه قانونی یا غیرقانونی پیدا کنم، نمیدونم،
تا جلوتو بگیرم. زندگیتو جهنم میکنم!
مونیکا، داری هذیون میگی.
برام مهم نیست! یه فکری به حالش میکنم.
بیست سال از زندگیت اینجاست!
و پول کافی هم دارم که بدم قلم پاهاتو بشکنن!
دیوونه شدی. دیگه نمیشناسمت، مونیکا.
میدونم که منو نمیشناسی، ولی من تو رو میشناسم.
اوضاع با مونیکا چطور بود؟
دیدم که داشتین بحث میکردین.
اوه... توی «کریسمس تلخ» یه شخصیت اضافه کردم که آخرش
یه مادره که بچهاش رو از دست داده،
و مونیکا فکر میکنه از دوستش النا الهام گرفتم.
و راسته؟
رنجش راسته. و گناهش.
ولی تمام مادرهایی که میشناسم هر دو رو حس میکنن.
مونیکا خیلی عصبانی شده بود.
طبیعیه. خیلی حساس شده.
تصور کن داره چه چیزهایی رو پشت سر میذاره.
آره! و خیلی براش متاسفم! ولی اون تا تهدید کردن منم پیش رفت.
توی فیلمنامهات اون شخصیت هم مثل النا سعی میکنه خودکشی کنه؟
من هنوز اون فیلمنامه رو نخوندم.
آره، ولی واقعاً خیلی متفاوته.
و برای بقیه داستان ضروریه؟
آره، حیاتیه.
در واقع، فکر میکنم راه حل همینه. فیلمنامه یه چیزی کم داشت.
پس نمیتونی حذفش کنی؟
معلومه که میتونم. و میتونم دیگه فیلمبرداری هم نکنم.
ولی نمیخوام به اجبار این کار رو بکنم، نه توسط مونیکا و نه هیچکس دیگه.
ولی یادت باشه که وضعیت اونا خیلی حساسه.
به مونیکا چیزی گفتی که بتونه باهاش تهدیدم کنه؟
من؟
نه.
تو چیزی داری که بخوای پنهان کنی؟
نه.
خب، اون انباری که وسایل صحنه رو توش نگه میداریم،
هزار سال پیش نصفش رو به پول سیاه دادم.
فکر نمیکنم بخواد با اون ازم باجگیری کنه.
نه.
مونیکا از اون آدمایی نیست که این کارو بکنه.
خیلی عصبانی بود و منفجر شد.
- ولی باید درستش کنین. - آره.
باید کاری کنم که سر عقل بیاد.
ولی همیشه یادت باشه
که اون عاشق زنیه
که بچهاش رو از دست داده و سعی کرده خودکشی کنه.
به درد هر دوشون فکر کن، نه فقط به فیلمنامهت.
یکی ندونه فکر، میکنه طرفدار اونی.
باید الان برات توضیح بدم
که من فقط وقتی میتونم بنویسم که کاملاً آزاد باشم؟
حتی اگه به قیمت نابودی همه چی تموم بشه؟
دیگه بسه سانتی. تو دیگه شروع نکن.
سلام، رائولم.
چی میخوای؟
فکر نمیکنم گفتگوی دیروزمون باید اونطوری تموم میشد.
بگو کجا و کی، ولی باید به صحبتهامون ادامه بدیم.
بذار ببینم.
پنج ساله که فیلم نساختم.
نه اینکه سعی نکرده باشم بنویسم،
ولی چیزی که منو به وجد بیاره از آب در نیومد.
تو بهتر از هر کسی میدونی
که زندگی من بدون فیلمبرداری هیچ معنایی نداره.
این پنج سال واقعاً برام عذابآور بوده.
ولی تو اولین تئاتر خودت رو کارگردانی کردی،
دو تا کتاب درباره فیلمهات چاپ کردی، یه مستند ساختی،
نصف دنیا رو گشتی تا جایزههایی که برای کل دوران کاریت دادن رو بگیری.
این اون چیزی نبود که وقتی شروع به فیلمسازی کردم آرزوشو داشتم.
فقط به خاطر این انجامش دادم که سانتی سفر کردن رو دوست داره.
دیگه داری پیر میشی رائول. یه استراحتی به خودت بده.
من باید فیلم بسازم.
یعنی این فیلمنامه رو اینقدر دوست داری؟
تو میدونی نوشتن یه داستان و جور در اومدن همه چیز چقدر سخته.
توی «کریسمس تلخ» دارم به بهترین شکل بهش میرسم.
همیشه برام جالب بوده که منشأ خلق اثر چیه
و رابطه بین تخیل و زندگی چطوریه،
و بالاخره تونستم کاری کنم که این بخشی جداییناپذیر از داستان باشه.
اگه اینقدر دوستش داری، خب فیلمش رو بساز.
ولی بدون اون بخش پایانی با شخصیت النا.
اسمش ناتالیاست، مدل هم هست و ۲۰ سال از دوستدخترت کوچیکتره!
- برای این بهم زنگ زدی؟ - یکم کوتاه بیا مونیکا.
تو همیشه اولین و بهترین خواننده کارهای من بودی.
میدونی وقتی تو این مرحله از کار هستم چقدر شکنندهام.
شکنندگی تو؟ پس النا چی؟ من چی؟
نمیخوام خودم رو با شماها مقایسه کنم.
من فقط یه نویسندهام که داره پیر میشه، همونطور که گفتی.
چه کار میتونم بکنم؟
ناتالیا رو از فیلمنامه حذف کن و بذار السا روسادو برای مادرش عزاداری کنه.
و در ضمن، با این کار سوگواری برای مادر خودت رو هم تموم میکنی.
بدون اون بخش پایانی ناتالیا، فیلم فقط یه ساعت میشه.
ولی میتونی بفروشیش به یه پلتفرم.
اسم تو کافیه تا یه اثر اورجینال رو بدون دردسر جا بندازی.
یادت نره که نتفلیکس خیلی وقته منتظر یه کار از طرف توئه.
میتونی اینو بندازی گردن اون. مسخرهام نکن!
از تو یه نصیحت مثبت خواستم، نه اینکه تحقیرم کنی و بگی در حد فیلم تلویزیونیه.
این نشونهی زمانهست.
و تو دیگه بهترین فیلمهات رو ساختی.
حالا دیگه میتونی با اعتبارت زندگی کنی.
شاید فیلم کوچیکی باشه، ولی طرفدارات ازش استقبال میکنن.
همونطور که ما
از فیلمهای کوچیک برگمان یا فلینی استقبال میکنیم
اونا مُردن.
اعتبار یه کارگردان زنده فقط پنج دقیقه دوام داره.
تا وقتی زندهای، داری رقابت میکنی.
اونم تو حرفهای مثل این که خودش در حال احتضاره.
سلام، روز بخیر. چی براتون بیارم؟
- یه آب معدنی بدون گاز، لطفاً. - یه مزکال.
نه، بهتره برای منم مزکال بیاری.
دو تا شات مزکال. خیلی خب.
ازم نصیحت خواستی.
بیخیال. نظرم عوض شد. دیگه به عنوان مشاور به دردم نمیخوری.
دیگه اولین و بهترین خوانندهی کارهات نیستم؟
نه! الان دیگه بیطرف نیستی.
بذار یه چیزی بهت بگم، حتی اگه در مورد اولین خوانشم جانبدارانه باشه.
- لازم نیست، ممنون. - به هر حال بهت میگم.
شخصیتی به مهمی ناتالیا
نمیتونه اینقدر دیر وارد بشه، عملاً نزدیک به پایان.
چند تا سکانس دیگه براش اول فیلم مینویسم
که توش السا بهش زنگ میزنه و نگرانشه.
اونا خیلی با هم صمیمیان، با هم کار کردن.
میخوام السا نجاتش بده.
نتونسته مادرش رو نجات بده،
نتونسته پاتریشیا رو از دست شوهرش نجات بده.
میخواد دوست جوونش ناتالیا رو نجات بده.
کی هستی که فکر میکنی میتونی کسی رو نجات بدی؟
داستان چنین قدرتی نداره.
تا وقتی ناتالیا وارد میشه، فیلمنامه بد نیست.
از اون جسارتت خوشم میاد که دو تا صحنهی اصلی رو
فقط با صدای آواز چاولا پیش بردی.
جسورانهست، هرچند شبیه کارهای قبلیته.
هیچوقت تا این حد نبوده.
راست میگی، هیچوقت ندیده بودم شخصیتی تصمیم بگیره
شوهرش رو ول کنه و زندگیش رو عوض کنه
فقط به خاطر شنیدن یه آهنگ.
البته که ریسکیه، ولی خوشم میاد.
اوه، ممنون.
و باید دیگه حرف زدن از مرگ مادرت رو تموم کنی.
این دومین باره که داری میگی.
هر وقت دلم بخواد در موردش حرف میزنم!
- این یه ضربهی ناجوانمردانه بود! - رائول، از دستت عصبانیام،
ولی من دنبال انتقام گرفتن از تو نیستم.
از وقتی دهنت رو باز کردی، کار دیگهای نکردی.
منم با شکایتهات موافقم.
به قول خودت، خیلی وقته که دیگه ایدهی بکری نداری
یا چیزی که به اندازهی کافی راضیت کنه.
واسه همین توی این فیلمنامه از خودم میگم، از چیزایی که دور و برمه.
- منم دارم خودم رو لو میدم. - نه به اندازهی کافی!
تو حتی با سانتی هم منصف نیستی! اونجا یه داستان واقعی هست!
رابطهت با سانتی از وقتی که دیدیش!
اوه... بطری رو بده به من. سانتی رو قاطی این ماجرا نکن!
سانتی کجای این فیلمنامه جا داره؟
- بونیفاسیو کجای کاره؟ - ممنون.
شخصیتی که قول میده نقش اصلی باشه
و یهو میذاری غیبش بزنه.
حتی السا هم بهش نمیگه که هیچ وجه اشتراکی ندارن
و رابطهشون روزهای آخرش رو میگذرونه.
ما اینطوری نیستیم! داری واقعیت رو با خیالپردازی قاطی میکنی.
جرئت نداری بگی الان چه حسی به سانتی داری.
شور و اشتیاق تعطیلات قانون اساسی
خیلی وقته تموم شده و توی فیلمنامه هم معلومه.
تو توی زندگی بلدی دروغ بگی، ولی موقع نوشتن نه.
توی فیلمنامههات صادقتر از زندگی واقعیت هستی.
من آدم تودار و خجالتیای هستم، ولی این به معنی دروغ گفتن نیست.
بو یه عروسک خیمهشببازیئه، به عنوان شخصیت وجود خارجی نداره.
سانتی وجود داره. و اون بو نیست.
- معلومه که هست. - هر چی تو بگی.
نه توی زندگی نه توی فیلمنامه، باهاش منصف نیستی.
منظورت چیه؟
سانتی ۱۵ سال از تو کوچیکتره.
اگه بخواد میتونه با کل مادرید بخوابه.
با این حال، داره با تو زندگی میکنه و مثل یه آدم مجرد ازت مراقبت میکنه.
داری زیادی پیشگویی میکنی، مونیکا. تو اونقدرها هم از ما خبر نداری.
.شاهد همهچیز بودم - .اشتباه میکنی -
سانتی میاد و میره، و من ازش نمیپرسم کجا میره.
از کجا درآوردی که مجرده؟ فکر نمیکنم این چیزا رو به تو گفته باشه.
مشکل شما همینه،
ولی ما داریم دربارهی نقش اون توی فیلمنامه حرف میزنیم.
بدترین چیز این نیست که از ما سوءاستفاده میکنی،
بلکه اینه که نتیجهش یه فیلمنامهی خوب نیست.
اگه موافقی مونیکا، بیخیالش بشیم.
خیلی ممنون بابت نصیحتهات.
میدونم باید فیلمبرداری کنی، ولی نباید از هر چیزی استفاده کنی.
خیلی شنیدم که میگفتی از تکراری شدن میترسی.
اینکه اگه اون لحظه برسه،
نمیخوای نسبت به خودت سهلانگار باشی.
و اگه اون لحظه رسید،
امیدوار بودی حداقل متوجهش بشی.
خیلی خب، اون لحظه رسیده
و تو داری نسبت به خودت سهلانگاری میکنی.
بدتر از همه اینه که خودت هم متوجه نیستی.
هیچوقت فکر نمیکردم انقدر پست باشی.
من این ۲۰ سال داشتم با کی کار میکردم؟
داستان ما، داستان بازندههاست، رائول.
النا یه چیز حیاتی رو از دست داده، و منم با اون از دستش دادم.
سانتی خیلی وقته که تو رو از دست داده.
ولی تو هم باختی.
لطفت رو.
یادمه وقتی یه داستانی رو
سفت و سخت میگرفتی، انگار تو خلسه بودی.
الان دیگه اون حالتی که میبینم، اون نیست.
داری از روی غرور از فیلمنامهت دفاع میکنی، فقط برای اینکه بهم حق ندی.
هیچکس بهتر از خودت نمیدونه که اون به اندازه کافی برای تو خوب نیست.
و میتونم تصور کنم که این چه باخت بزرگی برات محسوب میشه.
یه لحظه بمون، لطفاً.
که چی بشه؟
میدونستم آخرش اینجوری میشی.
اینجوری؟ یعنی چجوری؟
منظورم پستیت نیست.
همه اینا جدیده، ولی...
آخرش چجوری شدم، رائول؟ کنجکاوم بدونم.
اعتراف میکنم که در مورد تو اشتباه میکردم، مونیکا.
در مورد سانتیاگو هم همینطور.
ولی اون حتی وقتی حرف نمیزنیم هم منو حس میکنه
و فعلاً هم میخواد همونجایی باشه که هست.
اون دوستت داره، ولی من دیگه نه.
اگه درباره یه تراژدی حرف نمیزدیم،
بچه مردهی النا
و بچه ناتالیا که وقتی مادرش رانندگی میکرد تو تصادف مرد...
یادت باشه که اون یه جزئیات خیلی متفاوته با قضیه النا.
بچه مرده برای هر مادری یه درده.
موافقم، ولی منظورم تو بودی.
در مورد تو اشتباه میکردم.
لازم نبود برای الهام گرفتن
برم سراغ تعطیلات قانون اساسی سال ۲۰۰۴.
باید از تو الهام میگرفتم.
از اون ۲۰ سالی که با هم کار کردیم.
داری چی میگی؟
چطور انقدر کور بودم!
من وجود نداشتم، هیچوقت وجود نداشتم. فقط در سایهی تو وجود داشتم!
حالا وجود داری، اونم چه وجودی.
- حالا به خاطر النا وجود دارم! - میتونم تصور کنم.
ولی پشیمونم که زودتر تو رو
اونطوری که الان میبینم، ندیده بودم.
ولم کن!
تو خودِ داستانی، مونیکا.
اونطوری که مراقبم بودی،
تواناییت برای نامرئی شدن
و اون قدرتی که همین الان برای نابود کردن من نشون دادی.
باید درباره تو مینوشتم.
هنوزم وقت دارم.
- ولم کن! - السا از تو الهام میگیره.
من ناپدید میشم.
از این به بعد، السا تویی.
توی صورتم نگاه کن.
بگو ببینم اون حالتی که قبلاً ازش حرف میزدی رو نمیشناسی؟
وقتی که کلید داستان رو پیدا کرده بودم.
نباید میاومدم. نمیدونم چرا این کار رو کردم.
چون تو بهترین خوانندهی منی.
و باید یه درس آخر بهم میدادی.
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
ببخشید آقا. داریم میبندیم.
یه لحظه.
داریم میبندیم، آقا.
چقدر شد؟
۴۳ و ۵۰.
باقی پولش مال خودت.
ممنون.
ولی متأسفانه باید برین.
السای تلخ
السای شیرین
السا از مونیکا الهام میگیرد. من شروع خواهم کرد...
دلم میخواست پایان جدید رو بخونم، همون که مربوط به درگیری با مونیکا بود.
خودمم نمیدونم.
و بو چی؟
اون شخصیت چطور تموم میشه؟
نمیدونم سانتی، ولی الان باید به نوشتن ادامه بدم.
اشکالی نداره صحبت رو بذاریم برای یه وقت دیگه؟
نه، معلومه که نه.
کنجکاو بودم.
مگر اینکه عجله داشته باشی چیزی بهم بگی.
نه.
میتونم صبر کنم.
مترجم: اشکان هیدی
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.