Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W poprzednich odcinkach:
Życie zmienia się w ciągu pięciu lat.
Niektóre rodziny się rozrastają...
podczas gdy inne się rozpadają.
Więc, pewnie przywiozę go w niedzielę koło szóstej.
W porządku.
I znajdujemy sposoby...
Lynette, to nie jest dobra pora.
...by złagodzić ból.
Tak, w ciągu pięciu lat...
Edie? To naprawdę ty?
Mam teraz męża.
...wiele rzeczy się zmienia.
Masz obowiązek zgłaszać się do mnie raz w miesiącu.
To był warunek twojego zwolnienia.
W sumie,
chłopak Susan Mayer wiedział, że ma wiele dobrych cech.
Był romantyczny...
Miał ładny uśmiech...
I zawsze był troskliwy.
Tak, Jackson Braddock miał wiele wspaniałych zalet.
Niestety...
wyczucie czasu nie było jedną z nich.
Witam.
Cześć.
Mogę w czymś pomóc?
Chyba mógłbyś powiedzieć Susan, że przyjechałem.
Dobrze.
A kim jesteś?
Jestem Mike.
Były mąż.
Rozumiem, że ty jesteś...
Jackson.
Jestem...
Jestem jej...
Przyjacielem?
Przyjacielem. Właśnie.
O rany. Mogłoby być bardziej niezręcznie?
Masz niezawiązany szlafrok, więc tak.
Tak.
Hej, twój były mąż jest...
Mike!
Co jest?
Chciałem tylko oddać grę M.J.'a.
Zostawił ją u mnie.
Dzięki.
Więc chyba poznałeś Jacksona.
Tak. Niezłe nogi.
Z pewnością nie chciałam, żebyście poznali się w takich okolicznościach.
On naprawdę jest miłym facetem.
Tak, ale, żeby się upewnić, będę musiał trochę z nim poprzebywać, sprawdzić go.
Nie wiem, czy to jest konieczne.
Jeśli sypia w tym samym domu, co mój syn, to myślę, że jest.
Po pierwsze, M.J. spał dzisiaj u kolegi.
I właściwie, Jackson i on nawet się jeszcze nie spotkali,
więc naprawdę nie ma potrzeby, żebyś z nim przebywał albo...
sprawdzał go.
Po prostu powiedz Jacksonowi, że przyjadę po niego tutaj jutro wieczorem.
Hej, czekaj.
Nie masz prawa sam o tym decydować.
Pamiętasz, jaki byłem miły w sprawie podziału opieki?
Jutro mogę cię zaciągnąć z powrotem do sądu,
jeśli nie będę w 100% zadowolony z tego, na czyj wpływ wystawiasz mojego syna.
Zrozumiałaś?
Przepraszam.
Nie tak chciałem spotkać twojego byłego po raz pierwszy.
Kiedy spotkasz go po raz drugi,
możesz mu to powiedzieć.
Przyjedzie tu po ciebie jutro wieczorem.
Co?
Wyjaśnię ci przy śniadaniu.
Wziąłeś gazetę?
I właśnie w ten sposób Jackson Braddock
zdał sobie sprawę, że potrzebuje lepszego wyczucia czasu.
Kim jesteś?
I dłuższego szlafroka.
Jeśli istnieje jedna rzecz, którą potrafią docenić wszyscy mieszkańcy przedmieścia,
to jest to dobry sąsiad.
Wiecie, taki, który pomaga z ostatnią torbą zakupów...
Albo przynosi źle dostarczoną pocztę...
Albo oferuje koszenie waszego trawnika.
Tak, wszyscy doceniają dobrego sąsiada.
To bardzo miłe, że to robisz.
Po prostu wiem, jak trudno jest poradzić sobie z tymi żarówkami.
I nikt nie wiedział o tym lepiej niż Dave Williams,
który był zdecydowany, by być najlepszym sąsiadem,
jakiego Wisteria Lane kiedykolwiek widziała.
Zakładając, oczywiście,
że jego żona...
nie wchodziła mu w drogę.
Co się dzieje?
Pakuję nasze walizki.
Karen McCluskey znowu mnie obraziła,
a ja nie mogę już tego znosić.
Dobrze, co ci powiedziała tym razem?
Nic. To nie ma znaczenia. Wyprowadzamy się.
Dorośli nie pakują się i przeprowadzają przez jakieś uprzejme dokuczanie.
Powiedziała, że moje piersi są dumą niemieckiej inżynierii.
Nazywasz to uprzejmym?
Daj spokój. To walnięta staruszka.
Nie chodzi tylko o nią. Chodzi o wszystkich.
Minęło 5 lat. Zmieniłam się.
Ale ludzie na tej ulicy mają to gdzieś.
Dla nich zawsze będę żartem.
Przykro mi, że miałaś zły dzień.
Proszę, nie mów do mnie tym motywacyjnym tonem.
Naprawdę go nie znoszę.
Jesteś zdenerwowana i zmęczona.
Może weźmiesz miły, gorący prysznic,
a ja zrobię nam lunch?
Może być?
Nigdy tego nie rozumiałam.
Moglibyśmy mieszkać w jakimkolwiek mieście w tym kraju.
Dlaczego nalegałeś, żebyśmy mieszkali tutaj?
Bo możemy być tu szczęśliwi.
Musisz tylko dać nam trochę czasu.
I obiecuję,
że osobiście dopilnuję, żeby ludzie zaczęli traktować cię z większym szacunkiem.
Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
Nie?
Carlos, zostaliśmy zaproszeni na przyjęcie do Michelle Downing!
Będę musiała kupić coś ładnego...
Gaby, robię masaż.
Widzę.
Widzę wiele rzeczy.
Rzeczy, które powinny być zakryte.
Przepraszam. Ręcznik musiał się podciągnąć.
Carlos?
Kuchnia. Już.
Wiem, że nie lubisz, kiedy pracuję na dole,
ale on nie mógł wejść po schodach. Ma biodro po złamaniu.
A do tego nie ma jednego jądra.
Carlos, ile jeszcze mam znosić?
Dobra, dobra, może mogę przenieść się z tym do garażu.
Nie! To jest tylko część problemu.
Sprawdzałeś ostatnio stan naszego konta?
Gaby, nie wezmę tej pracy w klubie sportowym.
Dlaczego nie? Masowałbyś bogaczy.
Dają większe napiwki i przeważnie mniej się łuszczą.
Tak, ale ja lubię tu pracować.
Mogę spędzać dużo czasu z tobą i z dziećmi.
Carlos, nie muszę spędzać z tobą dużo czasu.
I szczerze mówiąc, z dziećmi też nie.
Gaby!
Ogólnie mówiąc, tęsknię za naszym życiem.
Tęsknię za zakupami.
Wszystko, na co mogę czekać,
to okazjonalne zaproszenie na eleganckie przyjęcie.
I nawet nie stać mnie na sukienkę, w której mogłabym na nie iść.
Carlos, proszę, błagam cię.
W porządku. Wezmę tą pracę.
Dziękuję.
Przepraszam.
Nie.
Nie.
Daj spokój. Naprawdę nie uważam, że Mike'a będzie obchodziło, jaką koszulkę założę.
Ale mnie obchodzi.
Potrzebujemy koszulki, która mówi: "Jestem odpowiedzialnym obywatelem",
a nie...
"Mój ulubiony sklep z ciuchami sprzedaje też bonga."
Krytykujesz moje poczucie stylu?
Absolutnie.
Załóż to.
A teraz...
Porozmawiajmy o dopuszczalnych tematach rozmowy.
Lubisz sport, prawda?
Tak. Jestem wielkim fanem piłki nożnej.
Nie jesteś.
Lubisz futbol. Amerykański futbol.
- A konkretnie Coltsów. - Dobrze.
A oto kilka innych rzeczy, o których możesz mówić:
Samochody, grillowanie, wędkowanie.
A ogień?
Mike lubi rozmawiać o ogniu?
Jackson, proszę potraktuj to poważnie.
Traktuję.
Po prostu nie będę udawał, że jestem kimś, kim nie jestem.
Jeśli mnie nie polubi, to co zrobi?
Może pozwać mnie do sądu.
A sędzia może kazać mi wybrać pomiędzy tobą, a moim synem.
I przykro mi, ale przegrasz.
Peyton Manning jest najlepszym rozgrywającym, jaki kiedykolwiek żył.
Dziękuję.
A teraz idź się ogolić. Wyglądasz jak menel.
Hej.
Masz chwilkę?
Nie bardzo.
Więc, zakładam, że wiesz, co się stało z Jimmym Conrado.
Chyba.
Zamykają twojego przyjaciela za sprzedawanie narkotyków w szkole,
i wszystko, co masz do powiedzenia, to "chyba"?
On nie jest moim przyjacielem.
O czym ty mówisz? Graliście w tej samej drużynie w małej lidze.
Tak, jakieś milion lat temu.
Coś jeszcze?
Nie.
Nie bardzo.
Hej.
Parker, mogę cię o coś zapytać?
Tak między nami.
Czy Porter przyjaźni się z Jimmym Conrado?
Nie wiem. Mógłbym sprawdzić jego listę przyjaciół na SilverFizz.
Jego co na czym?
To jak MySpace. Masz stronę internetową,
która pokazuje twoje zainteresowania, twoją ulubioną muzykę,
i możesz rozmawiać z ludźmi.
Naprawdę? Każdy może z nim rozmawiać?
Tak. Musi go tylko zaprosić.
A...
co trzeba zrobić, żeby zaprosił?
To tylko próbna wersja,
ale tak będzie wyglądała książka.
Mamo, jest fantastyczna.
Dobry wybór czcionki.
Dziękuję, skarbie.
Orson, co o tym myślisz?
Myślę, że to dziwne, widzieć moją żonę podpisaną jako "pani Van De Kamp".
Wiedziałeś, jaki tytuł będzie miała książka.
Tak. Ale jest inaczej, kiedy naprawdę to widzę.
To znaczy, czy jest za późno, żeby zmienić to na "panią Hodge"?
Moja firma, którą założyłam, kiedy byliśmy w separacji,
nazywa się "Katering pani Van De Kamp".
Pod tym nazwiskiem jestem znana.
W Fairview.
Ale ta książka zostanie wydana w całym kraju.
To znaczy, masz teraz okazję na zmienienie nazwy.
Czy coś jest nie tak z "Hodge"?
Chyba właśnie słyszałem, że mleko kipi. Powinienem to sprawdzić.
Orson, uwielbiam cię,
ale twoje nazwisko...
nasze nazwisko nie ma w sobie muzyki.
"Van De Kamp" miło się wymawia.
"Hodge" brzmi jak odgłos, który wydaje przepychacz.
To niedorzeczne.
Posłuchaj.
Van De Kamp.
Hodge.
A do tego, ma wywiad dla radia w środę,
i promują ją już jako panią Van De Kamp.
Widzisz? Statek już odpłynął.
Nie czuj się urażony. To moje zawodowe nazwisko.
W tym domu zawsze będę panią Hodge.
A teraz...
Czy pomogłoby, gdyby pani Hodge przyrządziła ci dzisiaj
twoje ulubione duszone mięso z warzywami?
Tak, chyba by pomogło.
A spotkanie z wydawcą?
Racja.
Więc jutro. Na pewno.
Van De Kamp.
Hodge.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Toby, złaź z mojego fotela. Ty wiesz lepiej.
Więc o co chodzi?
O Edie.
Powiedziała pani coś do niej wczoraj,
co uraziło jej uczucia.
To o jej piersiach? Daj spokój. To był żart.
Być może.
Ale to ją tak zdenerwowało,
że zasugerowała, żebyśmy wyjechali z Wisteria Lane.
Nie mogę na to pozwolić, pani M.
Hej, Edie i ja tak robimy. Dokuczamy sobie.
Ja mówię, że łatwiej jest się dostać do niej, niż do prywatnego studium.
Ona mówi, że moja twarz wygląda jak kolano.
To jest zabawa.
Ale i tak...
Uznałbym to za osobistą przysługę, gdyby pani ją przeprosiła.
Wie pani, sprawiła, żeby poczuła się akceptowana i kochana.
Nie.
Nie?
Jeśli Edie chce zmienić sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy,
musi poprosić mnie o to osobiście.
I myślę, że masz niezły tupet,
wmawiając mi, że zrobiłam coś złego,
kiedy nawet mnie nie znasz.
Znam panią.
Lepiej niż pani myśli.
Naprawdę?
Na początek,
mówi pani do swojego kota, jakby był człowiekiem.
Kiedy zapukałem do pani drzwi, od razu zaprosiła mnie pani do środka.
Nie potrzeba geniusza, żeby dostrzec, że jest pani samotna.
Myślę, że kiedyś miała pani ludzi w swoim życiu...
Ludzi, którym na pani zależało.
Ale coś się z nimi stało.
Niektórzy prawdopodobnie umarli. A reszta...
Po prostu nie przychodzą do pani już za często.
Myśli pani, że dlaczego tak jest?
Znam panią, pani McCluskey.
I wydaje mi się, że kobieta, taka jak pani,
chciałaby zatrzymać tych kilku przyjaciół, którzy jej zostali.
Chyba będzie lepiej, jak już pójdziesz.
Hej, dzięki za dzisiejszy wieczór.
I zanim zapomnę, Coltsi są do kitu.
Oto, co jest do kitu: oglądanie meczu z zerowym wynikiem bez cheerleaderek,
kibolu.
Obrażaliście się. To dobrze, prawda?
Tak, polubiliśmy się.
- Naprawdę? - Tak.
Właściwie, spotykamy się w środę wieczorem u O'Briena.
Mike twierdzi, że mają tam najlepsze nadziewane ziemniaki z bekonem w mieście.
Nadziewane ziemniaki u O'Briena? Zostałeś jego dobrym kumplem!
Fantastycznie! Dziękuję.
Mogłabyś wymyślić bardziej kreatywny sposób na podziękowanie.
Miło.
- Tak? - Tak.
O rany.
Nigdy wcześniej tego nie robiłeś.
Czekaj.
Nigdy wcześniej tego nie robiłeś. Dlaczego robisz to teraz?
Nie wiem. Nie podoba ci się?
Tak. Ale skąd wiedziałeś, że mi się spodoba?
O mój Boże.
Co?
Mike powiedział ci o uszach, tak?
Nie.
Więc tak przypadkiem
znalazłeś moją sekretną podnietę,
w tą samą noc, w którą ty i Mike zostaliście najlepszymi przyjaciółmi?
Ale czy nie zapominamy o tym, że to ci się podoba?
To jest...
To znaczy, ja...
Zostałam pogwałcona.
Kochanie, daj spokój...
Nie dotykaj mnie! Ani moich uszu!
Moje uszy są dla ciebie martwe.
To po prostu się wymknęło.
Mówiliśmy o tym, że dziewczyny lubią różne rzeczy.
I ja mówiłem o dziewczynie z liceum,
która lubiła to robić w butach,
a Mike mówił o skubaniu płatków.
Ma na to nazwę?
W porządku.
Wystarczy. Ty i Mike już się nie spotykacie.
A ten środowy wypad na ziemniaczki i rozmówki o seksie z Susan...
Zabraniam tego!
Czy Mike wspomniał, że lubi, kiedy ssie mu się palce u nóg?
Ups! Wymknęło mi się.
Gaby...
Bree! Co jest?
Cóż...
Michelle Downing poprosiła mnie, żebym z tobą porozmawiała.
Nie wiem czy słyszałaś, ale zajmuję się kateringiem na jej przyjęciu urodzinowym...
Słyszałam. Nie mogę się doczekać.
Miałam cię zapytać, czy powinnam założyć granatową sukienkę Chanel,
- czy tą czerwoną bez rękawów? - Nie możesz przyjść.
Przykro mi.
Musiałam zrobić to szybko.
Co?
- Cofnęła mi zaproszenie? - To nic osobistego.
Wiesz, że Carlos właśnie zaczął pracować w klubie?
Jej goście to członkowie klubu,
i uważa, że to może być dla nich niezręczne, spoufalanie się z...
obsługą.
Nazwała nas "obsługą"?
Gaby, to tylko jedno przyjęcie. Zostawię ci trochę ciasta.
Nie! To nie jest tylko jedno przyjęcie!
To koniec całego sezonu towarzyskiego.
Jeśli ludzie zobaczą, że nie ma nas na liście Michelle, to znikniemy ze wszystkich list.
A potem zaczniemy powolny zjazd od sukien i wielkich gal,
do japonek i puszek z piwem!
Dobrze, jeśli praca Carlosa w klubie jest problemem,
to powiedz jej, że zrezygnował.
Kotku, to chyba nie przejdzie.
Wymasował już za wielu członków.
Co się stało z moim życiem?
Kiedyś mieliśmy pomoc. Teraz my jesteśmy pomocą!
- Hej. - Hej.
Co robisz?
Tylko...
rozmawiam z Porterem na SilverFizz.
Kto to jest SaraJ z liceum Macarthur?
Ja.
Mam 16 lat i jestem ładna.
Lubię komiksy i Tokyo Police Club.
O mój Boże. Udajesz, że jesteś kimś innym?
Nasz nieposłuszny syn ma w klasie kolegę,
który został aresztowany za sprzedaż narkotyków.
Naprawdę uważam, że w tym wypadku cel uświęca środki.
Dobrze, zajmiemy się twoim naruszeniem etyki za chwilę.
Czego się dowiedziałaś?
Dobra wiadomość jest taka, że on naprawdę nie zadaje się z Jimmym Conrado.
Ale martwię się trochę Anitą47,
która powiedziała mu, że sok wiśniowy jest afrodyzjakiem.
W porządku, świetnie, teraz już wiesz z kim się zadaje.
Masz czego chciałaś. Czas przestać.
Pewnie masz rację. Tylko, że...
Wiedziałeś, że Porter pisze wiersze?
- Poważnie? - Tak.
Nasz Porter, chłopak, który komunikuje się przez odburkiwanie i wzruszanie ramionami,
pisze takie...
piękne, chwytające za serce wiersze.
Może pewnego dnia pokaże je tobie, zamiast twojemu wymyślonemu alter ego.
Do tego czasu, skończ z tym.
Dobrze, dobrze.
Masz rację.
"Uwielbiam Walta Whitmana!"
"Emily Dickinson kopie tyłek Waltowi Whitmanowi!"
"Tak, jeśli lubisz poezję pisaną przez starą pannę."
Naprawdę?
"Twoja dziewczyna też lubi poezję?"
"Nie mam dziewczyny. Jest jedna, którą lubię. Ale jeszcze do tego nie doszliśmy."
Urocze.
"Dziewczyny uwielbiają romantyzm. Wyślij jej wiersz. Nie będzie wiedziała co w nią uderzy."
Nadal rozmawiasz z dziewczyną od poezji?
Ugryź mnie.
Stary, ona nie zamieściła swojego zdjęcia.
Stawiam 5 dolców, że wygląda, jakby wykluła się z jajka.
Nieważne.
Toby!
Toby! Gdzie jesteś?
Toby!
Wszystko w porządku, pani M.?
Chodzi o Toby'ego. Nie mogę go znaleźć.
O nie. Jak się wydostał z domu?
Okno w salonie było otwarte,
co jest dziwne, bo nie pamiętam, żebym je otwierała.
Możesz mi pomóc go szukać?
Czy myślała pani jeszcze o przeproszeniu Edie?
Nadal jest dość zdołowana.
Byłam trochę zajęta.
Oczywiście.
Tylko, że...
Skoro mam pomóc pani znaleźć pani kota,
byłoby miło, gdyby pani mogła pomóc mi z Edie.
Czy to nie wydaje się pani sprawiedliwe?
Chyba.
Proszę.
Dziękuję.
W porządku.
Toby!
Toby! Chodź tu, mały!
Toby!
Więc, skończą wiadomości, powiedzą o sytuacji na drogach,
i wchodzimy na antenę.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie, nie trzeba.
Jak wyglądam?
Jesteśmy w radiu.
Trochę się denerwuję. To mój pierwszy krajowy wywiad.
I jestem wielką fanką twoich książek kucharskich.
Słyszałam o tobie dobre rzeczy.
Rozumiem, że zajmujesz się kateringiem na przyjęciu urodzinowym Michelle Downing.
- Znasz Michelle? - Tak. I będę tam.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę co zaserwujesz.
Dobrze, teraz jestem przerażona.
Zaczynamy.
Dzień dobry. Jestem Linda Flanagan, a to jest "Amerykański Smakosz".
Jeśli chodziliście na najlepsze przyjęcia w Fairview,
to prawdopodobnie próbowaliście przepysznego jedzenia,
przygotowanego przez mojego pierwszego gościa, Bree Van De Kamp.
Niedługo opublikuje swoją pierwszą książkę,
"Staromodne gotowanie pani Van De Kamp."
Witaj, Bree.
Cześć, Linda.
Powiedz mi. Dlaczego "staromodne"?
Myślę, że wielu ludzi tęskni za tym, jak kiedyś wyglądało życie...
Kiedyś kobiety miały więcej czasu, żeby gotować.
Zawsze było dla mnie ważne,
żeby rodzina co wieczór zasiadała razem do stołu,
na gorące posiłki, przygotowane z miłością.
Więc jesteś tradycyjną dziewczyną.
Czy jest pan Van De Kamp?
Nie.
Pan Van De Kamp nie żyje.
Ale, odnośnie mojego męża,
powinnam wyjaśnić jedną rzecz.
Jego śmierć nie miała nic wspólnego z moim gotowaniem.
Hej.
Czy to moja książka Yeatsa? Uwielbiam jego poezję.
Tak. Pożyczam ją do szkoły.
To jest poezja, która roztapia serce dziewczynie.
Taka romantyczna.
Ten wiersz jest świetny.
"Kochanek mówi o róży w swoim sercu".
Mój pierwszy chłopak dał mi ten wiersz.
Byłam w pierwszej klasie...
Mamo, spóźnię się. Oddasz mi książkę?
Przepraszam.
Miłego czytania!
Katherine, jeszcze nie jest za późno, żeby zmienić dzisiejszy jadłospis.
Jeśli Lindzie Flanagan posmakuje moje jedzenie,
może dać mi cytat na okładkę książki.
Muszę zwalić ją z nóg,
i nie będę na tym oszczędzała.
Kłóć się ze mną ile chcesz.
Właśnie kupiłam 40 funtów wieprzowiny, więc zabieraj tu swój tyłek.
Orson! Dostałeś moją wiadomość na temat Lindy Flanagan?
Tak, słyszałem.
Czyż to nie wspaniałe?
Prawie tak wspaniałe, jak wzmianka o mojej śmierci na antenie.
Co?
"Więc, Bree, masz męża?"
"Nie. Kiedyś miałam. Przekręcił się."
Nie pytała mnie, czy mam męża.
Pytała, czy jest pan Van De Kamp,
a z pewnością go nie ma.
Ale jest pan Hodge.
Czy to by cię zabiło, gdybyś o mnie wspomniała?
I zmarnowała cenny czas antenowy?
Program dotyczył mojej książki,
a nie umęczonej historii mojego małżeństwa.
Nie o to tu chodzi.
Chodzi o to, że byłem w więzieniu, tak?
Orson, mam 6 godzin, żeby przygotować posiłek dla 80 osób.
Nie będziemy teraz o tym dyskutować.
Po prostu się przyznaj. Wstydzisz się mnie.
A powinnam być dumna?
Chcesz, żebym poszła do radia,
i chwaliła się tym, że mój mąż siedział w więzieniu za przejechanie człowieka?
Poszedłem do więzienia, bo powiedziałaś mi,
że to jedyny sposób na to, żebyś przyjęła mnie z powrotem.
I dlatego, że tak należało zrobić.
Po prostu wtedy nie wiedziałam, że kiedyś będę osobą publiczną.
Ale jestem nią. Mam teraz nazwisko.
I szczęśliwie dla ciebie, nie jest to moje nazwisko.
Orson, proszę, nie czuj się urażony.
Jestem tak zestresowana, i przerażona tym, że mi się nie uda,
że przez połowę czasu nawet nie wiem co mówię.
Pozwól mi tylko przez to przebrnąć.
Kiedy tylko wyniosą dzisiaj talerze,
wrócę do domu i ugotuję ci to duszone mięso, które ci obiecałam.
Dobrze?
Dobrze.
Tylko, że...
Szczypiorek! Jak mogłam zapomnieć o szczypiorku?
Hej, Susan, to ja.
Słuchaj, nie będę mógł przyjść dzisiaj na kolację.
Mój kolega ze studiów jest w mieście,
i to jest jedyna noc, kiedy możemy się spotkać.
Nazywa się Mike Delfino?
Chodziliście razem do szkoły kłamców?
Wiem, że to ostatnia chwila, i bardzo mi przykro,
ale nadal chcę się z tobą zobaczyć, więc może wpadnę później?
Zadzwoń do mnie, jeśli to problem.
Tak, wpadniesz później.
Z oddechem cuchnącym faszerowanymi ziemniakami,
ty parszywy oszuście!
Co się stało, mamo?
Nic.
Tylko automatyczna sekretarka okłamała mamusię.
"W końcu znalazłem wiersz, tak piękny jak ty. Myślę tylko o tobie."
" 'Kochanek mówi o róży w swoim sercu' Williama Butlera Yeatsa."
Niech to szlag.
Niech co szlag?
Porter wysłał mi wiersz o seksie.
Co? Dlaczego?
Możliwe, że jest we mnie zakochany.
Dlaczego miałby być w tobie zakochany?
W porządku...
Pamiętasz jak powiedziałeś mi, że powinnam przestać rozmawiać z nim przez Internet?
Oczywiście, nie przestałam,
i w pewnym sensie powiedziałam mu, że podoba mi się jego poezja.
Powiedziałaś nastoletniemu chłopcu, że podoba ci się jego poezja?
Jezu, Lynette! Czemu od razu nie pokazałaś mu cycków?
Cicho! Usłyszy cię.
Więc co zrobisz?
Powiesz mu prawdę teraz, czy poczekasz aż mnie zabije i się oślepi?
Uspokój się.
Zerwę to w e-mailu.
Świetnie. Tak po prostu? To go zabije.
Wiem, że ty tylko otrzymywałeś listy, w których ktoś z tobą zrywał,
ale ja napisałam kilka,
i wiem, jak to zrobić bezboleśnie.
"Drogi Porterze,"
"bardzo cię lubię,"
"ale chcę się spotykać z innym moim dzieckiem."
Idź sobie.
Wiesz, jestem trochę zaskoczony, że nadal jesteśmy na liście Michelle,
kiedy pracuję w klubie.
Nie bądź głupi, Carlos. Nadal jesteśmy na listach wszystkich.
- A teraz chodźmy. - W porządku.
Gaby, jesteśmy na sali bankietowej?
Co to za hałas?
To tylko kateringowcy rozkładają szklanki i sztućce na stołach.
Trochę hałasują, co?
Ale dekoracje są olśniewające.
Szczególnie fontanna.
Gaby?
Bree!
Nie powinnaś być w kuchni?
Nie ruszaj się, kochanie. Prasa robi ci zdjęcie.
Co wy tu robicie? Cofnięto wam zaproszenie.
Wszystko sobie obmyśliłam.
Wejdziemy do środka, upewnimy się, że widzieli nas wszyscy właściwi ludzie,
oprócz pani Downing,
a potem, po około 20 minutach, zmyjemy się.
Ja o niczym nie wiem. Nie mieszaj mnie do tego.
Co robi Carlos?
Gdzie on jest?
Gdzie kto jest?
Jakbyś nie wiedział. Jackson.
Nie ma go tu.
Naprawdę?
To czyje to jest?
Nie wiem. Jakiegoś faceta.
"Nie wiem"?
Mam nadzieję, że "jakiemuś facetowi"...
nie będzie przeszkadzało to.
Nie, Susan, naprawdę, nie robiłbym tego...
Paniusiu, co robisz z moim piwem?
Nie jesteśmy już małżeństwem,
więc nie muszę cię bronić.
Bardzo przepraszam.
Proszę pani?
Mogłaby pani...
dobrze się zająć moim przyjacielem?
Jackson odwołał nasze spotkanie.
Powiedział, że nie chcesz, żebyśmy się spotykali.
- Powiedział tak? - A ja chyba powiedziałem "miau".
Ale ze mnie bałwan.
Więc, dlaczego nie chcesz, żebyśmy się spotykali?
Całkiem nieźle się wkurzyłam, kiedy powiedziałeś Jacksonowi o uszach.
O Boże. W sekundzie, w której to powiedziałem, od razu żałowałem.
Bardzo przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Więc, jeśli obiecam, że będę się zachowywał, to będziemy mogli się spotykać?
Bo naprawdę uważam, że to byłoby dobre dla M.J.'a,
gdyby widział, że wszyscy jesteśmy przyjaciółmi.
Nie wiem...
Co?
Po prostu nie chcę, żebyście tak się do siebie zbliżali z Jacksonem.
W porządku.
Po prostu...
Nie chcę, żeby widział mnie twoimi oczami.
A myślisz, że jak cię widzę?
Te ostatnie kilka miesięcy, kiedy byliśmy razem...
Rzeczy, które do ciebie powiedziałam, to, jak się zachowywałam...
To znaczy, nie jestem dumna z osoby, którą się stałam.
To były ciężkie czasy, Susan.
Nie jesteśmy już tamtymi ludźmi.
I gdybyś mogła zobaczyć siebie moimi oczami,
wiedziałabyś, że nie masz się czym martwić.
Mogłaby pani zająć się tym facetem?
On też jest moim przyjacielem.
Ale się cieszę, że cię widzę.
Gdzie byłaś?
Wyszłam trochę pomyśleć.
I doszłam do wniosku, że może trochę przesadziłam
w sprawie ciebie i Mike'a.
Właściwie, uważam, że to fajne, że chcesz się spotykać z moim byłym.
Hej, Susie Q!
Właśnie odcedzałem kartofelki.
A mówiąc o tym,
ładnie pomalowałaś kibel dla gości.
Co ty tu robisz?
Julie potrzebowała, żebym podpisał jej jakieś papiery ubezpieczeniowe,
i chyba straciłem poczucie czasu, rozmawiając z Płatkiem Owsianym.
Od hydraulika do malarza w jednym ruchu, Susie?
Niech ci się nie zakręci w głowie od wspinania się po drabinie społecznej.
Możesz wyjść, proszę?
Tylko pomyśl...
Gdybym był dekarzem, moglibyśmy nadal być razem.
Wzdycham...
Wyjdź!
Do zobaczenia, piłkarzyku.
Więc...
Powinienem jeszcze wiedzieć o jakichś byłych?
Czy nie uwielbiasz przyjęć u Michelle?
Są fajne.
Ale nawet bardziej podobają mi się moje prywatne lunche z Michelle.
Jemy prywatne lunche. Jesteśmy przyjaciółkami.
Musicie przyjść na aukcję charytatywną w galerii Teda za tydzień.
Naprawdę? Bardzo byśmy chcieli.
Gaby!
Oto nasz kateringowiec!
Wszystko jest fantastyczne.
Ale czy byłabyś tak miła i przyniosła mi jeszcze wina?
Z największą przyjemnością.
Chcę tylko mieć pewność, że będzie takie jak lubisz.
Nadal tu jesteście?
Zaraz podadzą obiad.
- Na czyich miejscach siedzicie? - Bowmanów.
Dowiedziałam się, że pani Bowman leży w domu, chora na grypę.
Trafiony!
Rozluźnisz się? Będzie dobrze.
Nie, nie, nie. To moje miejsca. To moja matka.
To był pan Bowman, prawda?
Tak, i jestem raczej pewna, że ta starsza pani z nim, to jego matka!
Jaki mężczyzna zostawia chorą żonę w domu, żeby iść imprezować z mamusią?!
Możesz to naprawić.
Powiedz im, że siedliście przy złym stoliku, a potem wymknijcie się bocznymi drzwiami.
Racja.
Tak, proszę pana, on absolutnie nie ma...
- To był selekcjoner, prawda? - Tak, i właśnie sprawdza listę gości.
Na której nas nie ma.
Możesz to naprawić.
Wyjaśnij, że szliście na inne przyjęcie w klubie i się pomyliliście.
- Pani Downing nie musi wiedzieć. - Racja.
Musi pan wyjść! Już.
To pani Downing. Jak mam to naprawić?
W tym momencie, wybiegłabym z krzykiem w noc.
Dziękuję.
Puśćcie mnie.
Gaby! Gaby!
Biedny ślepy drań.
Spotkam się z nim na zewnątrz.
- Czego? - Cześć, Edie.
Chciałam tylko powiedzieć, że czuję się okropnie przez to, co ci powiedziałam.
No wiesz, te bzdury, które wygadywałam ostatnio?
W porządku.
To miło z pani strony.
Wszystko w porządku?
Właściwie to nie. Mój kot zginął.
Toby?
Kiedy?
Już dwa dni temu, a nigdy nie uciekał na tak długo.
Bardzo mi przykro.
Na pewno nic mu nie jest.
Tak. Cóż...
Mogłabyś powiedzieć Dave'owi...
że przeprosiłam, i między nami wszystko dobrze?
Chyba tak.
- Dlaczego chce pani... - Po prostu mu powiedz, proszę.
Nie mogę uwierzyć, że wywinęłaś taki numer.
Co? Próbowałam tylko uratować to, co zostało z naszego życia towarzyskiego.
A teraz zapomnij o tym,
i zacznij myśleć dokąd się przeprowadzimy.
To nie jest żart, Gaby.
Pracuję z tymi ludźmi.
Muszę im się jutro pokazać. To upokarzające.
Chcesz wiedzieć, co jest upokarzające?
Kiedy budzisz się pewnego dnia i okazuje się, że jesteś niewidzialny.
Teraz to już oficjalne. Straciłam wszystko.
Wszystko?
Najpierw nasze pieniądze, potem moją figurę,
a teraz ostatnie strzępy naszej pozycji społecznej.
Nie straciliśmy niczego,
oprócz szansy na zadawanie się z bandą nieszczęśliwych snobów.
Jak to "nieszczęśliwych"?
Są bogaci! Mają klejnoty i kucharki.
Używają "zimy" jako czasownika.
Masuję ich, Gaby,
i nie ma niczego, o czym ślepy masażysta nie usłyszy.
Wierz mi.
Są dokładnie tak nieszczęśliwi, jak ja byłem, kiedy goniłem za tymi rzeczami.
Nie straciliśmy niczego, co się liczy.
Mamy dom, mamy siebie,
mamy pracę, która nas utrzymuje,
i mamy dwie, piękne, małe dziewczynki, które...
kochają nas bardziej niż lody.
Nigdy w życiu nie byłem szczęśliwszy.
Mówisz poważnie?
Tak.
A jedyna rzecz, dzięki której byłbym szczęśliwszy,
to, gdybyś uświadomiła sobie, jak dobrze nam jest.
"Nigdy nie rozmawiałam z takim wspaniałym chłopakiem,"
"ale powinnam była ci powiedzieć, że już się z kimś spotykam... "
Bla, bla, bla...
"Nadal ufaj swojemu sercu, a twoje marzenia się spełnią."
O rany, Lynette.
Najlepszy list na zerwanie, jaki widziałem.
Dzięki.
Tylko, że mogłabyś zmienić tą część, gdzie podpisałaś go: "Kocham, mama".
Co? Nie zrobiłam tego.
Tak, zrobiłaś...
Tutaj.
Wysłałaś to?!
O mój Boże! O mój Boże!
O mój Boże! O mój Boże! O mój Boże!
- Dlaczego nic nie powiedziałeś?! - Powiedziałem!
Powiedziałeś, że list jest świetny. Nieźle mnie załatwiłeś, Tom!
Tom, nawet się nie waż!
Hej, jedno z nas musi przeżyć, żeby zająć się tym drugim.
Hej.
Mogę się przysiąść?
W porządku, wiem, że to, co zrobiłam...
było niewybaczalne.
I nie próbuję się usprawiedliwiać,
ale...
Kiedyś ciągle ze sobą rozmawialiśmy,
a potem pewnego dnia to po prostu się skończyło,
i dobiło mnie.
Poczułam się, jakbym cię straciła.
A potem byłam SarąJ, i miałam cię z powrotem,
i znowu rozmawialiśmy, i mówiłeś mi różne rzeczy.
Nie mówiłem ci niczego.
Mówiłem jej.
W porządku.
Jeśli to coś warte,
uwielbiałam nasze rozmowy,
i będzie mi ich brakowało.
Mi też.
Orson, nadal nie śpisz.
Chciałabym, żebyś mógł tam być.
Lindzie Flanagan bardzo posmakowało moje jedzenie.
Powiedziała, że jestem "darem bożym dla kuchni",
i że mogę ją zacytować na okładce książki.
Dobrze się czujesz?
Jestem głodny.
Jest po północy. Nie jadłeś?
Czekałem na ciebie.
Powiedziałaś, że zrobisz mi duszone mięso.
Bardzo cię przepraszam. Straciłam poczucie czasu,
a Linda miała tyle pytań o jedzenie.
Zrobię ci to duszone mięso jutro, dobrze?
Nie.
Chcę je teraz.
Teraz?
Obiecałaś.
Orson, gotowałam przez cały dzień.
Jestem taka zmęczona, że ledwo stoję na nogach.
Naprawdę chcesz, żebym robiła ci teraz duszone mięso?
Obiecałaś.
Toby!
Skąd się tu wziąłeś, co?
Tak, wszyscy doceniają dobrego sąsiada.
Wiecie,
takiego, który pomaga wam z zakupami...
ale nie pyta dlaczego wasz syn jest taki markotny.
Takiego, który przynosi źle dostarczoną pocztę...
ale nie zwraca uwagi na to, że wasza żona wygląda na niezadowoloną.
Takiego, który oferuje koszenie waszego trawnika...
ale nie wspomina, że wasz mąż wydaje się oziębły.
Ale, jeśli nie jesteście pewni, czy człowiek z domu obok
jest tak miły, jak kazał wam wierzyć...
Dlaczego przyniosła mi pani kwiaty?
Bo masz komputer,
a ja muszę się dowiedzieć czegoś o mężu Edie.
...zróbcie wszystko, co możecie, żeby poznać go lepiej.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.