Original subtitles

MIŃSK, BIAŁORUŚ

Opowiedz mi wszystko od początku.

Byliśmy w barze.

Miłe miejsce. Rozmawiałem z kelnerką.

Karen się to nie spodobało, więc po powrocie zrobiła mi awanturę.

Zawsze mnie obrażała, mówiła, że nie być prawdziwym mężczyzną.

Nie jestem.

- Co? - Mówi się "nie jestem".

Kontynuuj.

Nie wiem, co się stało.

Nóż po prostu pojawił się w mojej dłoni.

Mój ojciec był rzeźnikiem, więc umiem się nim posługiwać.

- Nauczyć mnie patroszyć zwierza. - Nauczył.

Nauczył cię patroszyć zwierzę.

Tak, wtedy to zrobić.

- Zrobiłem. - Zrobiłem! Zadźgałem ją!

Raz za razem, spojrzałem w dół i ona leżeć...

Leżała...

bez rucha.

Bez ruchu.

Nie wiem, jak to się stało. To był wypadek. Przysięgam.

Musi mi pan pomóc, panie Holmes!

Mówią, że jest pan najlepszy. Bez pana...

wywieszą mnie.

Skądże, panie Bewick.

Powieszą, owszem.

SHERLOCK - 1x03 "Wielka gra"

TŁUMACZENIE: Gessle & erni666

KOREKTA: EmiL & przemsza w w w. n a s t. w s

"Wielka gra"

Co ty wyprawiasz, do cholery?

- Nuda. - Co?

Nuda!

Nie wiem, co się porobiło z przestępcami.

- Dobrze, że nie jestem jednym z nich. - Wyżyłeś się na ścianie?

Należało jej się.

- Co ze sprawą w Rosji? - Na Białorusi. Morderstwo. Szkoda czasu.

Szkoda.

Mamy coś? Umieram z głodu.

Głowa.

- Odcięta głowa! - Dla mnie herbata, dzięki.

W lodówce jest głowa. Głowa, do cholery!

A gdzie miałem ją wsadzić? Nie masz nic przeciwko?

Dostałem ją z kostnicy w Barts.

Mierzę koagulację śliny po śmierci.

Widziałem, że opisałeś sprawę z taksówkarzem.

"Studium w różu". Nieźle.

Kobieta, walizka, telefon. Wszystko różowe.

- Podoba ci się? - Nie.

Myślałem, że będziesz zachwycony.

Czyżby? "Sherlock przejrzy wszystko i wszystkich.

Niesamowite też, jak wielkim jest ignorantem".

Chodziło mi o...

O pozytywne znaczenia słowa "ignorant"?

Nie ma dla mnie znaczenia, kto jest premierem, kto z kim śpi...

- Czy Ziemia krąży wokół Słońca... - Znowu to, to nieważne!

Niewa...?

To podstawy. Jak możesz tego nie wiedzieć?

- Jeśli wiedziałem, to dawno je usunąłem. - Usunąłeś?

Zrozum, to mój twardy dysk. Umieszczam na nim tylko przydatne rzeczy.

Zwykli ludzie wypełniają sobie głowy bzdurami.

To utrudnia dotarcie do ważnych rzeczy.

Ale to Układ Słoneczny!

Jakie to ma znaczenie?

Gdybyśmy krążyli wokół Księżyca albo ogródka, nie byłoby różnicy!

Tylko praca ma znaczenie! Bez niej mój mózg gnije!

Umieść to w blogu! Albo lepiej daj sobie z tym spokój!

- Dokąd idziesz? - Potrzebuję powietrza.

Wybacz, kochanie.

Mała sprzeczka?

Jest chłodnawo. Powinien się cieplej ubrać.

Proszę spojrzeć, pani Hudson.

Cisza.

Spokój i porządek.

Czyż to nie odrażające?

Coś się trafi, Sherlocku.

Jakieś fajne morderstwo, które cię pocieszy.

Lepiej późno niż wcale.

Coś ty zrobił z moją ścianą?

Doliczam to do czynszu, młodzieńcze!

Dzień dobry. Mówiłam, że materac będzie wygodniejszy.

Dobrze się spało. Miło z twojej strony.

Może następnym razem udostępnię ci łóżko.

A co potem?

- Śniadanie? - Z przyjemnością.

To zrób je sam. Idę pod prysznic.

/Zmieniamy temat.

/W centrum Londynu /miała miejsce eksplozja.

/Na razie /brak informacji o ofiarach.

/Policja nie wyklucza /ataku terrorystycznego.

Sarah!

Przepraszam, muszę uciekać!

Przepraszam. Proszę mnie przepuścić.

Mieszkam tutaj.

Sherlocku!

Johnie.

Widziałem w telewizji. Wszystko w porządku?

Ja? Co? Tak, w porządku.

Wyciek gazu, podobno.

- Nie mogę. - Nie?

Mam teraz urwanie głowy. Nie mam czasu.

Zapomnij o tym. To sprawa wagi państwowej.

- Jak dieta? - Dobrze.

Może ty go przekonasz, Johnie.

Mój brat potrafi być bezkompromisowy.

Skoro bardzo ci zależy, zrób to sam.

Wybory w Korei pochłaniają zbyt dużo czasu...

Nie musicie o tym wiedzieć.

Poza tym to prawdziwa... harówka.

- Co u Sarah, Johnie? Jak materac? - Sofa, Sherlocku. Sofa.

- Oczywiście. - Skąd...? Nieważne.

Działalność Sherlocka rozkwita, odkąd zostaliście kumplami.

Jakim jest współlokatorem? Pewnie piekielnym.

- Nie narzekam na nudę. - To dobrze, prawda?

Andrew West, dla przyjaciół Westie. Urzędnik.

Znaleziony dziś rano z roztrzaskaną głową przy stacji Battersea.

- Wskoczył pod pociąg? - To prawdopodobne.

- Ale? - Ale?

Nie przyszedłbyś, gdyby to był wypadek.

Ministerstwo Obrony pracuje nad systemem antyrakietowym.

Program Bruce'a Partingtona. Plany były na karcie pamięci.

Niezbyt rozsądnie.

To nie jedyna kopia, choć ściśle tajna.

- Karta zaginęła. - Ściśle tajne?

Bardzo. Uważamy, że West ją ukradł.

Nie możemy ryzykować.

Musisz ją odnaleźć, Sherlocku.

Wolałbym ci nie rozkazywać.

Chciałbym to widzieć.

Przemyśl to.

Do widzenia, Johnie.

Do zobaczenia wkrótce.

Dlaczego skłamałeś?

Nie masz żadnej sprawy.

Nawet ścianie się oberwało.

- Dlaczego skłamałeś, że jesteś zajęty? - A dlaczego nie?

Nieźle.

Braterska rywalizacja. Teraz rozumiem.

Sherlock Holmes.

Oczywiście. Jakże bym mógł odmówić?

Lestrade mnie wzywa. Idziesz?

Jeśli tylko chcesz.

Co ja bym począł bez mojego blogera.

/Lubisz zabawne sprawy, prawda?

- Te zagadkowe. - Oczywiście.

- Ta ci się spodoba. Eksplozja. - Wyciek gazu?

Nie. To tylko pozory.

Jedynie sejf ocalał. To było w środku.

- Otwierałeś ją? - Jest zaadresowana do ciebie.

- Prześwietliliśmy ją. To nie pułapka. - Miło z waszej strony.

Ładna koperta.

Czeska.

Co?

Z Czech. Odcisków brak?

Brak.

Użyła wiecznego pióra. Parker Duofold, irydowa stalówka.

- Ona? - Oczywiście.

Oczywiście.

To ten telefon. Różowy telefon.

- Ten ze "Studium w różu"? - Ma tak wyglądać.

"Studium w różu"? Czytasz jego bloga?

Oczywiście, jak wszyscy.

Naprawdę nie wiesz, że Ziemia krąży wokół Słońca?

To nie ten sam telefon. Ten jest nowy.

Ktoś zadał sobie trud, co oznacza, że twój blog ma wielu fanów.

/Masz jedną nową wiadomość.

- To wszystko? - Nie.

Co mamy z tego wywnioskować?

Zdjęcie nieruchomości i pięć sygnałów.

- To ostrzeżenie. - Ostrzeżenie?

Dawniej organizacje przestępcze wysyłały pestki pomarańczy albo melona.

Ostrzegają nas, że to się wydarzy ponownie.

Znam to miejsce.

- Co się wydarzy ponownie? - Bum!

Pani Hudson!

Zajrzałeś tam, gdy pierwszy raz oglądałeś pokój?

- Ktoś je niedawno otwierał. - Niemożliwe. To jedyny klucz.

Nie mogę znaleźć chętnego na to pomieszczenie.

Przez wilgoć, przekleństwo piwnic.

Pamiętam moje pierwsze mieszkanie. Grzyb był wszędzie.

Buty.

To zamachowiec, pamiętaj.

NUMER ZASTRZEŻONY

Witaj.

/Witaj, piękny.

Kto mówi?

/Mam dla ciebie...

/małą układankę...

/na powitanie.

Kto mówi? Dlaczego płaczesz?

/Nie płaczę...

lecz piszę.

A ta...

głupia suka...

to czyta.

Kurtyna w górę.

- Co? - Nic.

- Co miałeś na myśli? - Czekałem na to.

/Masz 12 godzin...

na rozwiązanie, Sherlocku.

W przeciwnym razie...

zrobi się paskudnie.

Płacząca kobieta. Kto to był?

Bez znaczenia. To tylko zakładniczka. Żaden trop.

- Nie chodziło mi o trop. - Martwieniem się jej nie uratujesz.

Namierzyli rozmówcę?

Zamachowiec jest zbyt sprytny. Podaj mi telefon.

- Gdzie jest? - W mojej kurtce.

Ostrożnie!

Wiadomość od twojego brata.

Skasuj, plany są już za granicą. Nie pomożemy.

- JAKIEŚ POSTĘPY? MYCROFT - Jest innego zdania. Pisał osiem razy.

- To musi być ważne. - Więc czemu nie odwołał wizyty u dentysty?

Mycroft esemesuje tylko w ostateczności.

West został zamordowany przy próbie sprzedaży planów. Koniec.

Jedyna zagadka to, dlaczego brat usiłuje mnie zanudzić.

Pamiętaj, że życie kobiety wisi na włosku.

W szpitalach jest pełno umierających.

Może pójdziesz popłakać przy ich łóżkach?

- Udało się? - Tak!

- Wybaczcie, nie chciałem... - Jim, wejdź.

Poznaj Sherlocka Holmesa.

- A to... Wybacz. - John Watson. Cześć.

Więc to ty jesteś Sherlock Holmes?

Molly wiele o tobie mówiła. Pracujesz nad sprawą?

Jim pracuje w IT, piętro wyżej.

Tak się poznaliśmy. Biurowy romans.

Gej.

- Słucham? - Nic, hej.

Cześć.

Przepraszam!

Pójdę już.

Widzimy się w Foksie.

- Koło szóstej? - Tak.

Na razie.

Miło było poznać.

Nawzajem.

Gej? Jesteśmy razem.

Musi ci to służyć. Przytyłaś półtora kilograma.

- Kilogram. - Półtora.

On nie jest gejem!

- Dlaczego musisz wszystko zepsuć? - Widzieliście jego fryzurę?

Bo dba o włosy? Ja też to robię.

Ty je myjesz, to różnica.

Henna na rzęsach, krem przeciwzmarszczkowy,

oczy przekrwione od imprezowania. No i jego bielizna.

Bielizna?

Była na wierzchu. Nieprzypadkowa marka.

Wsunął też swój numer pod to naczynie.

Oszczędź sobie cierpienia i zerwij z nim.

Uroczo, dobra robota.

Oszczędzam jej czas. Czyż to nie miłe?

Nie, to nie było miłe.

Śmiało.

Wiesz, co robię. Twoja kolej.

- Nie. - Zaczynaj.

Nie pozwolę się poniżać...

Druga opinia jest dla mnie bardzo ważna. Naprawdę.

Dobrze.

- Para butów sportowych. - Dobrze.

Są w dobrym stanie. Powiedziałbym, że nowe,

ale podeszwa jest zdarta, więc były używane.

W stylu lat 80. Prawdopodobnie model retro.

Jesteś w formie. Co jeszcze?

Dość duże. Należały do mężczyzny.

Ale...

Są podpisane flamastrem.

Dorośli tego nie robią, więc należały do nastolatka.

Znakomicie. Co jeszcze?

- To wszystko. - To wszystko.

- Jak mi poszło? - Nieźle, całkiem nieźle.

Przegapiłeś najważniejsze, ale sam wiesz...

Właściciel je uwielbiał. Dbał o nie.

Czyścił, wymienił sznurówki trzy... Nie, cztery razy.

Widać na nich płatki skóry, więc miał egzemę.

Bardziej zniszczone od środka, więc miał niskie podbicie.

Wyprodukowane 20 lat temu.

- 20 lat temu? - To nie buty retro.

Limitowana edycja, dwa niebieskie paski, 1989 rok.

Ciągle jest na nich błoto. Wyglądają na nowe.

Tak były utrzymane.

Sporo błota pod podeszwą.

Buty są z Sussex, błoto z Londynu.

- Skąd wiesz? - Pyłek kwiatowy, dobry jak mapa.

Dzieciak przybył do Londynu z Sussex 20 lat temu

- i zostawił swoje buty. - Co mu się stało?

Coś złego.

Kochał te buty. Nigdy nie zostawiłby ich brudnych.

Nie porzuciłby ich, gdyby nie musiał.

Więc dzieciak, z dużymi stopami...

Co?

Carl Powers.

- Kto? - Carl Powers, Johnie.

Kto to?

Moja pierwsza sprawa.

1989 rok, zdolny pływak z Brighton przyjeżdża

na zawody międzyszkolne i tonie w basenie.

Tragiczny wypadek. Pewnie nie pamiętasz.

- Ale ty owszem. - Tak.

- Coś podejrzanego? - Nikt tak nie uważał.

Nikt oprócz mnie.

Byłem dzieckiem. Czytałem o tym w gazetach.

- Zacząłeś za młodu, co? - Powers miał jakiś atak w wodzie,

ale zanim go wyciągnęli, było już za późno.

Coś mi w tym nie pasowało. Nie mogłem przestać o tym myśleć.

- Jego buty. - Co z nimi?

Nie było ich, ale policja to zlekceważyła.

Resztę rzeczy zostawił w szafce, ale po butach nie było śladu.

Aż do teraz.

Mogę w czymś pomóc?

Chcę pomóc. Zostało tylko pięć godzin.

- JAKIEŚ POSTĘPY? MYCROFT - Twój brat. Teraz pisze do mnie.

- Skąd zna mój numer? - To pewnie leczenie kanałowe.

Powiedział, że to sprawa wagi państwowej.

- Oryginał! - Kto?

Ty. Prawdziwy patriota.

- Nie możesz tego zignorować. - Skądże.

Wyznaczyłem swojego najlepszego człowieka.

Dobrze.

Czyli kogo?

John, jak miło! Szybko poszło. Jak mogę pomóc?

Dziękuję.

Chciałbym...

Twój brat przysłał mnie, bym zebrał więcej informacji.

- Naprawdę? - Tak, właśnie bada sprawę.

W terenie, oczywiście.

Powiedz mi więcej o ofierze.

27 lat, pracował w Vauxhall Cross. MI6.

Pracował nad planem Bruce'a Partingtona.

Sprawdzony. Brak powiązań terrorystycznych.

/Ostatni raz widziany z narzeczoną /wczoraj o 22:30.

Lucy, kochanie, muszę wyjść.

Muszę się z kimś spotkać.

Westie!

/Znaleziono go w Battersea. Dojechał tam metrem?

- Nie. - Co?

Miał Oyster Card...

ale jej nie użył.

Musiał kupić bilet.

Nie znaleźliśmy żadnego przy ciele.

Jak znalazł się w Battersea z roztrzaskaną głową?

To jest pytanie.

Miałem nadzieję, że Sherlock znajdzie odpowiedź.

Jak sobie radzi?

W porządku.

Śledztwo idzie bardzo dobrze.

Pochłonęło go bez reszty.

- Trucizna! - Co tam marudzisz?

Jad kiełbasiany.

To najbardziej śmiercionośna trucizna na Ziemi.

Carl Powers.

Sugerujesz, że został zamordowany?

Pamiętasz sznurówki?

Miał egzemę. Łatwo podać truciznę wraz z lekiem.

Dwie godziny po przyjeździe do Londynu dostaje paraliżu i tonie.

- Autopsja tego nie wykazała? - Nie do wykrycia i nikt nie szukał.

Na butach ciągle są ślady kremu do stóp.

Dlatego musiały zniknąć.

- Jak powiadomimy zamachowca? - Zwrócimy jego uwagę.

Zabójca przechował buty przez te wszystkie lata.

- Co oznacza... - Że to nasz zamachowiec.

Dobra robota.

Przyjedź po mnie.

Gdzie jesteś?

Powiedz, gdzie jesteś.

Mieszka w Kornwalii.

Porwali ją dwaj mężczyźni w maskach.

Materiałów wybuchowych wystarczyłoby do zburzenia domu.

Poprosiłem, by zadzwoniła do ciebie.

Sprawdź wydruk z pagera.

Gdyby zmieniła choćby jedno słowo, snajper zrobiłby swoje.

- Albo gdybyś nie rozwiązał sprawy. - Elegancko!

Elegancko?

Jaki to ma cel? Po co to wszystko?

Nie jestem jedyną osobą, która się nudzi.

/Masz jedną nową wiadomość.

Cztery sygnały.

Pierwszy test zdany. Oto drugi.

- Wygląda na porzucony, prawda? - Zobaczę, czy mamy zgłoszenie.

Świrze, do ciebie.

Halo?

/Dobrze, że poszedłeś na policję.

Kto mówi?

To znowu ty?

/Nie polegaj na nich.

/Gratuluję...

rozwiązania zagadki z Powersem.

/Nigdy go nie lubiłem.

Carl szydził ze mnie, musiałem to zakończyć.

Ukradłeś kolejny głos, jak się domyślam.

To gra między nami.

Kim jesteś?

Co to za hałas?

To melodia życia, Sherlocku.

Nie martw się. Szybko to naprawię.

Pierwszą zagadkę rozwiązałeś w 9 godzin.

Tym razem masz osiem.

Wspaniale!

Znaleźliśmy samochód.

Wynajęty wczoraj rano przez bankiera Iana Monkforda.

Pracownik City. Zapłacił gotówką.

Powiedział żonie, że wyjeżdża w delegację. Nie dotarł do celu.

A ty ciągle przy nim...

Przeciwieństwa się przyciągają.

Znajdź sobie hobby. Znaczki czy modele pociągów. To bezpieczniejsze.

Tak, to krew Monkforda. DNA się zgadza.

- Nie ma ciała. - Jeszcze nie ma.

Wyślij próbkę do laboratorium.

Pani Monkford...

Wybaczcie, już rozmawiałam z policją.

Nie jesteśmy z policji...

Sherlock Holmes. Stary przyjaciel pani męża.

Dorastaliśmy razem.

Przepraszam, kto? Mąż o panu nie wspominał.

Musiał.

To straszne, nie mogę uwierzyć.

Widziałem się z nim kilka dni temu.

Stary, dobry Ian. Żył pełnią życia.

Mąż od miesięcy miał depresję.

Kim pan jest?

Dziwne, że wynajął auto. To nieco podejrzane, prawda?

Nie, zapomniał przedłużyć polisę ubezpieczeniową.

Cały Ian, cały on.

Bzdura.

Nie? Interesujące.

Dlaczego ją okłamałeś?

Ludzie nie lubią zdradzać sekretów, ale uwielbiają się sprzeczać.

Czas przeszły, zauważyłeś?

Mówiłem o mężu w czasie przeszłym.

- Ona wtórowała, a znaleźli tylko auto. - Myślisz, że zabiła męża?

Skądże, morderca nie popełniłby takiego błędu.

Wędkarstwo.

- Spróbuj wędkarstwa. - Dokąd teraz?

Janus Cars.

Znalazłem to w schowku.

Nie wiem, jak mogę wam pomóc.

Monkford wynajął wczoraj u pana auto.

Świetna maszyna. Mazda RX8. Nie pogardziłbym.

To ten wóz?

Nie, to jaguary.

Nie jest pan znawcą, co?

Z pewnością pana stać. Na mazdę, oczywiście.

To jak praca w sklepie ze słodyczami. Trzeba się hamować.

- Nie znał pan Monkforda? - Nie, to tylko klient.

Wynajął auto i tyle. Nie mam pojęcia, co się z biedakiem stało.

Wakacje się udały? Był pan za granicą, prawda?

Nie, to tylko solarium.

Zbyt dużo pracy. Żona marzy o wyjeździe.

Ma pan drobne do automatu z papierosami? Zauważyłem jeden.

Nie, przykro mi.

Trudno. Dziękujemy za poświęcony czas.

Był pan bardzo pomocny. Johnie, wychodzimy.

- Mam drobne, jeśli... - Plastry nikotynowe, radzę sobie.

- O co w tym chodziło? - Musiałem zajrzeć do jego portfela.

- Dlaczego? - Pan Ewart to kłamca.

Wskazówka jest w nazwie... Janus Cars.

Dlaczego mi podpowiadasz?

Powód jest ciągle ten sam.

Jestem znudzony.

Jesteśmy dla siebie stworzeni, Sherlocku.

- Przemów do mnie swoim głosem. - Cierpliwości.

Ile było krwi na siedzeniu?

Pół litra, mniej więcej.

Dokładnie pół litra. To ich pierwszy błąd.

To krew Monkforda, ale była wcześniej zamrożona.

- Zamrożona? - Na to wygląda.

Ian Monkford oddał swoją krew jakiś czas temu

i właśnie ją znaleźliśmy na siedzeniu. Janus Cars to podpowiedź.

- Bóg o dwóch twarzach? - Dokładnie.

Oferują wyjątkową usługę. Jeśli masz jakikolwiek problem,

Janus Cars pomoże ci zniknąć.

Monkford miał kłopoty, przypuszczam, że finansowe.

Postanowił zniknąć, stąd auto z jego krwią...

- Więc gdzie on jest? - W Kolumbii.

/Pan Ewart miał w portfelu /banknot kolumbijskich peso.

/I trochę drobnych.

/Skłamał, że nigdzie nie wyjeżdżał.

/Podczas rozmowy /zauważyłem linię opalenizny.

Kto nosi koszulę w solarium?

- I jeszcze jego ramię. - Ramię?

/Ciągle je drapał. Podrażnione, /co oznacza szczepionkę.

/Pewnie przeciw wirusowemu /zapaleniu wątroby. Trudno ocenić.

Wrócił właśnie z Kolumbii, gdzie osadzał Monkforda.

Żona zainkasuje ubezpieczenie i podzieli się z Janus Cars.

- Pani Monkford? - Tak, ona też w tym siedzi.

Aresztuj ich, inspektorze. To wychodzi ci najlepiej.

Musimy powiadomić zamachowca, że sprawa rozwiązana.

Jestem w formie!

/Mówi, że możesz /po mnie przyjechać.

Pomóż!

Pomóż mi, proszę!

Lepiej ci?

Ledwo żyję, odkąd to się zaczęło.

- Czy dociera do ciebie...? - Możliwe.

Czy dociera do ciebie, że zamachowiec się tobą bawi?

Koperta, włamanie, buty.

- To wszystko z myślą o tobie. - Wiem.

- Zatem to on? Moriarty? - Możliwe.

- To może być każdy. - To prawda.

- Na szczęście byłem bezrobotny. - To znaczy?

Pani Hudson i ja oglądamy zbyt dużo telewizji.

Halo?

/Ta ma...

małą wadę.

/Wybacz.

Jest niewidoma.

/To...

zabawne.

Masz...

12 godzin.

Dlaczego to robisz?

Lubię...

patrzeć...

jak tańczysz.

/Kontynuujemy wątek śmierci /znanej prezenterki, Connie Prince.

/Pannę Prince, znaną /z programów o przemianach,

/znaleziono martwą 2 dni temu w domu, /który dzieliła z bratem.

Connie Prince, lat 54. Miała swój program z przemianami.

- Oglądałeś? - Nie.

- Bardzo popularny. Odwiedzała ludzi. - Już nie.

Nie żyje od dwóch dni. Według jej pracownika, Raoula de Santosa,

skaleczyła się w dłoń zardzewiałym gwoździem w ogrodzie.

Bakterie tężca dostają się do krwioobiegu i dobranoc.

Możliwe.

Coś tu się nie zgadza.

To za proste. Inaczej zamachowiec by mnie tu nie kierował.

Coś tu nie gra.

Rana na jej ręce jest głęboka. Straciłaby dużo krwi, prawda?

Ale rana jest czysta.

Bardzo czysta i świeża.

Ile trwa rozwój bakterii?

Osiem, dziesięć dni.

Nacięcie zrobiono później.

- Już po śmierci? - Na to wygląda.

Pytanie, jak bakteria dostała się do ciała martwej kobiety?

- Chcesz pomóc? - Jasne.

Zbierz informacje o Connie Prince, historię rodziny, wszystko.

Jest coś, czego nie bierzemy pod uwagę.

Dlaczego zamachowiec to robi?

Jeśli śmierć tej kobiety jest zagadkowa, po co to wskazuje?

- Dobry Samarytanin. - Który wysadza ludzi w powietrze?

- Zły Samarytanin. - Mówię poważnie, Sherlocku.

Daję ci wolną rękę, ufam ci,

ale gdzieś tam jest człowiek ubrany w semtex,

liczący, że go uratujesz. Powiedz, z czym mamy do czynienia?

Z czymś nowym.

Powiązanie. Musi być powiązanie.

Carl Powers zabity 20 lat temu.

Zamachowiec go znał, przyznał to.

Telefon był w kopercie z Czech.

Pierwszy zakładnik z Kornwalii, drugi z Londynu,

trzeci z Yorkshire, sądząc po akcencie.

Co on wyprawia? Podróżuje? Popisuje się?

Lubisz to, prawda?

/Łączenie punktów.

Trzy godziny.

Bum, bum.

Jesteśmy zdruzgotani.

- Podać coś panu? - Nie, dziękuję.

Raoul jest moim oparciem. Bez niego nie dałbym rady.

Nie zawsze się zgadzaliśmy...

ale siostra była mi droga.

Publiczności również, panie Prince.

Tak, była uwielbiana.

Przemieniała dziewczyny z brzydkich kaczątek w łabędzie.

To ulga, że opuściła już ten padół łez.

Oczywiście.

Znakomicie.

Dziękuję raz jeszcze.

To wielka strata, lubiłam ją.

Uczyła dobierać kolory.

- Kolory? - Tak, by do siebie pasowały.

Do mnie ponoć nie pasuje jasnoczerwony.

- Postarza mnie. - Kto to był?

- Minister Spraw Wewnętrznych. - Że co?

Jest moim dłużnikiem.

Piękna kobieta, ale przesadziła z operacjami.

Ludzie ledwo teraz ruszają twarzami. Głupota.

- Widziałeś jej program? - Dopiero dzisiaj.

To jej brat. Niezbyt się kochali, jeśli wierzyć gazetom.

Też o tym słyszałem. Rozmawiałem z jej fanem.

Nieocenione źródło plotek.

To częstsze, niż się ludziom wydaje.

Bakteria przez ranę może się dostać do organizmu.

Nieleczona prowadzi do...

Nie wiem, co teraz pocznę.

Zostawiła mi ten wspaniały dom.

Ale bez niej to nie ma znaczenia.

Dlatego mojej gazecie zależy na tej historii. Prosto ze źródła.

Nie jest za wcześnie?

- Nie. - W porządku.

Proszę pytać.

- Johnie... /- Przyjeżdżaj szybko. Mam trop.

/Zabierz kilka rzeczy. /Masz czym notować?

Zapamiętam.

- To pewnie on. - Co?

- Pan Prince? - Tak.

- Miło pana poznać. - Dziękuję.

- Przykro mi z powodu... - Miło z pana strony.

Bakteria musiała się dostać w inny sposób.

Jesteśmy gotowi?

Nie za blisko. Przed chwilą płakałem.

A to kto?

Sekhmet. Nosi imię egipskiej bogini.

Jaki miły. Należał do Connie?

Mały prezent ode mnie.

Natężenie światła?

- 2,8. - Jasna cholera!

Jesteście jak Flip i Flap! Co tu jest grane?

Mamy już to, po co przyszliśmy

- Gonią nas terminy. - Ale prawie nie zrobiliście zdjęć!

Myślisz, że to kot. To nie był kot.

Musi być. A jak inaczej złapałaby tężca?

- Łapy cuchnęły środkiem odkażającym. - Cudowny pomysł.

Użył go na kocich pazurach.

To młody zwierzak, pewnie ją obskakiwał.

Zadrapanie było nieuchronne.

Pomyślałem o tym, gdy zobaczyłem zadrapanie na jej ramieniu,

ale to zbyt przypadkowe i cwane, jak na jej brata.

- Zabił ją dla pieniędzy? - Tak?

- A nie? - Nie, dla zemsty.

- Kto chciałby zemsty? - Raoul, jego gospoś.

Kenny Prince był przez nią wyśmiewany.

W końcu nie wytrzymał i się z nią pokłócił.

Wszystko jest na stronie. Groziła, że wydziedziczy Kenny'ego,

a Raoul przyzwyczaił się do pewnego stylu życia.

A co ze środkiem na pazurach?

Raoul dba o dom. Przechodziłeś koło kuchni.

Widziałeś podłogę. Zaszorowana prawie na śmierć.

Ty już cuchniesz tym środkiem. Kot nie ma z tym nic wspólnego.

Ale wpisy internetowe Raoula tak. Obyśmy złapali tu taksówkę.

Zabójcą jest Raoul de Santos. Gospoś Kenny'ego Prince'a.

Powtórna autopsja wykazuje, że to nie tężec, tylko jad kiełbasiany.

Już to przerabialiśmy. Carl Powers.

- Zamachowiec się powtarza. - Jak to zrobił?

- Zastrzyk z botoksu. - Botoks?

Botoks to rozcieńczony jad kiełbasiany.

Jednym z obowiązków Raoula, było robienie Connie zastrzyków młodości.

Mój kontakt w MSW załatwił mi rejestr zakupów Raoula przez Internet.

Zamawiał botoks hurtowo od miesięcy.

Czekał na okazję, by podać śmiertelną dawkę.

- Jesteś tego pewien? - Tak.

Do mojego biura.

- Od kiedy? - Co?

- Od kiedy wiesz? - To było dość proste.

Zamachowiec się powtórzył. To była pomyłka.

Zakładnik, starsza kobieta. Cały czas tam jest!

Wiedziałem, że mogę ją ocalić. Zamachowiec dał nam 12 godzin.

Rozwiązałem sprawę szybko, więc mogę przejść do innych spraw.

Nie rozumiesz? Jesteśmy o krok przed nim.

Pomóż mi!

Powiedz nam, gdzie jesteś.

- Adres. /- Był taki...

Jego głos...

- Nic mi o nim nie mów! - Jego głos był taki delikatny.

Co się stało?

/Eksplozja, która zniszczyła /kilka pięter, zabiła 12 ludzi.

- Stary blok mieszkalny. /- Spowodowała ją wadliwa instalacja gazowa.

Z pewnością już go tam nie ma.

Przegrałem to starcie, chociaż rozwiązałem sprawę.

Zabił tę kobietę, ponieważ zaczęła go opisywać.

Choć raz znalazł się na linii ognia.

Co masz na myśli?

Zazwyczaj... musiał być ponad tym.

Kierował wszystkim, ale nigdy bezpośrednio.

Morderstwo Connie Prince, on to zorganizował?

Organizował ludziom przestępstwa, jak wycieczki zagraniczne?

Nowatorskie.

Tym razem się nie spieszy.

- Jest coś w sprawie Carla Powersa? - Nic.

Wszyscy szkolni koledzy czyści, brak związków.

- Może zabójca był starszy? - Przeszło mi przez myśl.

Więc dlaczego to robi?

Pogrywa z tobą. Chce zostać złapany?

Chce się czymś zająć...

Mam nadzieję, że będziecie razem szczęśliwi.

- Przepraszam, co? - Tu chodzi o życia.

O ludzkie życia! Czy ty w ogóle o nie dbasz?

Czy przez dbanie rozumiesz ratowanie?

- Nie popełnię więcej tego błędu. - I to dla ciebie takie proste?

- To dla ciebie nowość? - Nie.

- Zawiodłem cię. - Świetne rozumowanie.

Nie rób z ludzi bohaterów.

Bohaterowie nie istnieją, a nawet gdyby, to bym nim nie był.

Doskonale.

Widok na Tamizę.

South Bank, gdzieś między Southwark Bridge a Waterloo.

Sprawdź dokumenty, ja poszukam w Sieci.

Jesteś na mnie zły. Odstawianie cyrku nic nie da.

SZUKAJ: TAMIZA + PRZYPŁYW + BRZEG

WIADOMOŚCI LOKALNE: WATERLOO

- Samobójstwo w bramie. - Pospolite.

BATTERSEA: BRAK NOWYCH WIADOMOŚCI

Dwoje dzieci dźgniętych w Stoke Newington.

- Mężczyzna znaleziony na torach, Andrew West. - Nic!

Znaleźliście coś na South Bank między Waterloo a Southwark Bridge?

Uważasz, że ma to związek z zamachowcem?

Musi. Chociaż nie był w kontakcie.

Musimy założyć, że przygotowywano go do wybuchu?

Tak.

- Jakieś pomysły? - Siedem. Na razie.

Siedem?

Nie żyje od jakichś 24 godzin.

Może trochę dłużej. Utopił się?

- INTERPOL: PRZESTĘPCZOŚĆ LOKALNA - Za mało wody w płucach.

- Uduszenie. - Zgadzam się.

Siniaki wokół nosa i ust.

- CZECH

Tu i tu.

Ślady palców.

- ZAGINIENI - Późna trzydziestka. W nie najlepszej kondycji.

Był w rzece od dłuższego czasu, woda zniszczyła większość śladów.

Jedno wam powiem. Ten zaginiony obraz Vermeera jest fałszywy.

Musimy zidentyfikować ciało. Przepytać jego znajomych.

Jaki obraz? O czym ty mówisz?

Głośno o tym. Nie widziałeś plakatów?

Holenderskie arcydzieło, ponoć zniszczone wieki temu.

Teraz się odnalazło. Jest warte 30 milionów.

- A co ten sztywniak ma do tego? - Wszystko.

- Słyszałeś o Golemie? - Golemie?

Ta straszna opowieść?

Żydowska opowieść ludowa o glinianym olbrzymie,

ale też pseudonim zabójcy. Nazywa się Oskar Dzundza.

Jeden z najpotworniejszych zabójców. To jego znak firmowy.

- Więc to morderstwo? - Zdecydowanie.

Golem zabija swoje ofiary gołymi rękami.

Ale co to ma wspólnego z obrazem? Nie widzę...

Patrzysz, ale nie obserwujesz!

Dziewczyny, uspokójcie się.

Zechciałbyś nas wprowadzić?

Co wiemy o tym ciele?

Zabójca nie zostawił nam dużo, tylko koszulę i spodnie.

Są dość oficjalne, na wieczorne wyjście.

Spodnie do pracy. Poliester, szorstkie, tanie, jak koszula.

Za duże na niego. Jakiś uniwersalny mundur.

Ubiór do pracy. Jakiej pracy?

Zaczep na jego pasie. Do walkie-talkie.

Maszynista?

- Ochroniarz? - Już bardziej.

- Potwierdzałby to jego tyłek. - Tyłek?

Obwisły. Siedzący tryb życia.

Ale podeszwy stóp i żylaki na nogach temu przeczą.

Dużo chodzenia i siedzenia.

Wydaje się, że ochroniarz. Ale budzik też pomoże.

Pokazuje regularne nocne zmiany.

Może nastawił go tylko na tę noc przed śmiercią.

Przyciski się zacinają, mało używane.

Ustawiał budzik dawno temu, nawyk był niezmienny.

Zabójcy musiano przeszkodzić.

Inaczej rozebrałby ciało do końca. Oderwał z koszuli jakąś odznakę.

Truposz pracował w znanym miejscu. Jakiejś instytucji.

Znalazłem to w jego kieszeni.

Przemoczone, ale nadal czytelne.

Odcinki biletów.

Pracował w muzeum albo galerii.

Galeria Hickmana zgłosiła zaginięcie dozorcy.

Alexa Woodbridge'a.

Wieczorem wystawiają odnalezione arcydzieło.

Dlaczego ktoś zapłaciłby Golemowi za zabicie zwykłego dozorcy?

Wnioskuję, że truposz wiedział coś,

co wstrzymywałoby sprzedaż obrazu za 30 milionów.

- Obraz jest podróbką. - Fantastycznie.

- Sztuczny. - Jak choinka.

Biedny gnojek.

Wyślę ludzi za tym Golemem.

Bezcelowe. Nigdy go nie znajdziesz, ale wiem, kto może.

- Kto? - Ja.

Dlaczego jeszcze nie zadzwonił? Dlaczego zmienił schemat?

- Waterloo Bridge. - Dokąd teraz? Do galerii?

Za chwilę.

Hickman to galeria sztuki współczesnej?

- Po co im stare dzieło? - Nie wiem.

Za wcześnie na jakieś wnioski.

Potrzebuję danych.

Zaczeka pan tu?

Zaraz wracam.

Jakieś drobne?

- Na co? - Kubek herbaty.

Masz 50.

Dzięki.

- Co robisz? - Inwestuję.

Teraz jedziemy do galerii. Masz jakąś gotówkę?

Dowiedz się czegoś o tym dozorcy.

Lestrade da ci adres.

Mieszkaliśmy razem jakiś rok.

Tylko mieszkaliśmy.

Mogę?

- Astronom? - Szalał za tym.

Poświęcał na to cały wolny czas.

Był miłym facetem. Lubiłam go.

Nie przepadał za odkurzaniem.

Co ze sztuką? Znał się na tym?

To była tylko praca.

Czy ktoś może pytał o niego?

Nie.

Chociaż mieliśmy włamanie.

- Kiedy? - Zeszłej nocy.

Nic nie zginęło.

Ale ktoś zostawił wiadomość na telefonie stacjonarnym.

Kto?

Mogę panu odtworzyć. Pójdę po telefon.

/Mogę już mówić? Alex? /Kochanie, tu profesor Cairns.

/Miałeś rację. /Miałeś cholerną rację.

/Oddzwoń, jak...

- Profesor Cairns? - Nie mam pojęcia.

Mogę oddzwonić?

Niezbyt. Były inne telefony. Z kondolencjami.

ROZMAWIAŁEŚ JUŻ Z NARZECZONĄ WESTA?

MYCROFT HOLMES

Nie masz nic do roboty?

Podziwiam widok.

Piękny. A teraz wracaj do pracy. Dzisiaj otwieramy.

- To cię nie niepokoi? - Co?

- Że obraz to podróbka. - Co?

Jest fałszywy. Musi być. To jedyne wyjaśnienie.

- Pani za to odpowiada? - Kim jesteś?

Alex wiedział, że obraz jest fałszywy,

więc ktoś nasłał na niego Golema. Ty?

Golema? O czym ty mówisz?

Pracujesz dla kogoś? Dla niego to sfałszowałaś?

- To nie podróbka. - Ależ tak.

Nie wiem czemu, ale coś z nim musi być nie tak.

O czym ty mówisz? Mogłabym cię wylać z miejsca.

Żaden problem.

Ja tu nie pracuję. Wpadłem tylko dać ci przyjacielską radę.

Jak się tu dostałeś?

Chcę wiedzieć.

Mistrz kamuflażu potrafi być niezauważalny.

- Kim jesteś? - Sherlock Holmes.

- Powinnam być pod wrażeniem? - Powinnaś.

Miłego dnia.

/Nie mógłby. /Po prostu nie mógłby.

- Dziwniejsze rzeczy miały miejsce. - Westie nie był zdrajcą.

Strasznie, że tak o nim mówisz!

Przykro mi, ale musisz zrozumieć...

Tak o nim myślą jego szefowie?

Był młodym, zaręczonym mężczyzną z długami.

Wszyscy mają długi,

a Westie nie chciałby ich spłacić, sprzedając swój kraj.

Możesz mi dokładnie powiedzieć, co się wydarzyło tamtej nocy?

Spędzaliśmy ją razem.

Oglądaliśmy tylko film.

Zazwyczaj zasypiał, ale tym razem przetrzymał.

Był małomówny.

Nagle powiedział, że musi się z kimś spotkać.

Nie wiesz, z kim?

Cześć, Liz. Trzymasz się?

- Tak. - Kto to?

John Watson.

To mój brat, Joe.

John próbuje wyjaśnić, co się stało z Westie.

- Jesteś z policji? - Tak jakby.

Niech no ruszą dupę. To jest śmiechu warte.

Postaram się.

Dziękuję za pomoc. Jeszcze raz, bardzo mi przykro.

On tego nie ukradł.

Znałam go, był dobrym mężczyzną.

Moim dobrym mężczyzną.

Zbędne drobne?

Alex nie znał się na sztuce.

- I? - I...

Tyle? Żadnych zwyczajów, hobby, osobowości?

Daj powiedzieć. Uwielbiał astronomię.

Przytrzymaj taksówkę.

- Zbędne drobne? - Z chęcią przyjmę.

WIADUKTY VAUXHALL BRIDGE

Na szczęście, ja nie próżnowałem.

Piękne, co?

- Myślałem, że nie dbasz... - Nie znaczy to, że nie mogę doceniać.

Ktoś dzwonił do mieszkania Alexa Woodbridge'a.

- Profesor Cairns. - Tędy.

Nieźle. Niezła część miasta.

- Jakieś wyjaśnienie? - Sieć bezdomnych.

- Naprawdę jest nieodzowna. - Sieć bezdomnych?

- Moje oczy i uszy w całym mieście. - To sprytne.

- Wymieniacie się przysługami? - A potem się dezynfekuję.

Śpi pod gołym niebem?

Wyróżnia się wyglądem. Musi się chować na uboczu.

- O chol... - Co?

- Nie wziąłem... - Nie dziękuj.

Miną tygodnie, zanim znowu go znajdziemy.

Albo i nie. Mam pomysł, gdzie może jechać.

Mówiłem ci, że ktoś dzwonił do Alexa Woodbridge'a.

Znalezienie profesor Cairns nie może być trudne.

/Jowisz - piąta i największa /planeta Układu Słonecznego.

/Jowisz to olbrzym jedenaście razy /większy od Ziemi.

To wiemy.

/- Tytan jest największym... - No dalej, Neptun.

/Wiele już dawno wygasło...

- Tom, to ty? /- ...tworząc supernowe.

/Odkryte przez /Urbaina Le Verriera w 1846 roku...

/Składały się głównie z wodoru.

/Ich światło docierało /do nas tak długo...

/Wiele już dawno wygasło, /tworząc supernowe...

- Nie widzę go. - Obejdę.

Dla kogo tym razem pracujesz?

Golemie!

Puść go...

albo cię zabiję.

/To musi być podróbka.

Obraz sprawdzono wszystkimi znanymi metodami.

Zatem to bardzo dobra podróbka. To twoja sprawka, prawda?

Inspektorze, tracę swój czas. Proszę wyjść, razem z przyjaciółmi.

Obraz to podróbka.

Dlatego zabito Woodbridge'a i Cairns.

Udowodnienie to drobiazg. Obraz to podróbka.

Rozwiązałem to. Doszedłem do tego.

Podróbka, to odpowiedź, dlatego zginęli.

Udowodnię to. Daj mi czas. Dasz mi czas?

/10.

Boże, to dziecko.

- Co powiedziało? - 10.

- To odliczanie. Dał mi czas. /- 9.

Jest fałszywy, ale jak mogę to udowodnić?

/8.

Dziecko umrze. Powiedz mi, jak mogę to udowodnić!

/- 7. - Zamknij się.

Nic nie mów. Ja muszę to wymyślić.

To możliwe. Musi mnie olśnić.

/6.

- Woodbridge wiedział, ale skąd? /- 5.

Przyśpiesza!

/- 4. - W planetarium.

Świetne, to genialne!

/- 3. - Co jest genialne?

Piękne. Kocham to!

/2.

Supernowa van Burena.

/Jest tam kto? /Proszę mi pomóc.

Dowiedz się, gdzie jest i pojedź po niego.

Supernowa van Burena, zwana również "wybuchającą gwiazdą".

Pojawiła się na niebie w 1858 roku.

Więc jak mogła zostać namalowana w 1640?

MOJA CIEPRLIWOŚĆ SIĘ KOŃCZY. MYCROFT HOLMES

Interesujące.

Czeski papier, zabójca nazwany od praskiej legendy i pani,

pani Wenceslas. Cała ta sprawa wyraźnie pachnie mi Czechami.

Tam to wszystko prowadzi?

Co my tu mamy, inspektorze?

Spisek przestępczy, oszustwo, poplecznictwo, co najmniej.

Zabójstwo staruszki, wszystkich ludzi w budynku...

Nic o tym nie wiem.

O tych wszystkich sprawach. Proszę mi uwierzyć.

Chciałam tylko swoją część.

30 milionów.

W Argentynie spotkałam starszego mężczyznę.

Prawdziwego geniusza.

Nieskazitelny styl malowania. Mógł oszukać każdego.

Prawie każdego.

Nie wiedziałam, jak przekonać świat, że obraz jest autentyczny.

To był tylko pomysł.

- A on go urzeczywistnił. - Kto?

Nie wiem.

Mówię prawdę!

Minęło trochę czasu, nim nawiązałam kontakt.

Z jego ludźmi.

Nigdy się nie spotkaliśmy.

Tylko wiadomości.

Szepty.

Czy te szepty mają nazwisko?

Moriarty.

To tu znaleziono Westa?

- Długo ci to zajmie? - Możliwe.

- Jesteś z policji? - Tak jakby.

- Nienawidzę ich. - Policji?

Skoczków.

Ludzi, którzy rzucają się pod pociąg. Samolubne dranie.

To jeden punkt widzenia.

Serio. Dla nich to nie ma znaczenia.

W ciągu sekundy robi się z nich dżem. Ale co z maszynistami?

Muszą z tym żyć...

Skoro mowa o dżemie, na szynach nie ma krwi.

- Czyszczono je? - Było jej niedużo.

- Mówiłeś o strzaskanej głowie. - Ale krwi było mało.

Zostawię cię. Daj tylko znać, jak skończysz.

Andrew West, wsiadł gdzieś do pociągu. Czyżby?

Przy ciele nie było biletu.

Jak się tu dostał?

- Zwrotnica. - Tak!

Wiedziałem, że w końcu tu trafisz.

Westa nie tu zabito, stąd tak mało krwi.

- Długo mnie śledzisz? - Od początku.

Myślisz, że zostawiłbym taką sprawę tylko po to,

żeby zrobić na złość bratu?

Chodź, czeka nas małe włamanie.

Plany rakietowe nie opuściły jeszcze kraju.

Ludzie Mycrofta już by o tym wiedzieli.

Wbrew powszechnej opinii, ci z tajnych służb nadal działają.

Wiem, spotkałem ich.

Ktokolwiek ukradł kartę pamięci, nie może jej sprzedać,

albo nie wie, co z nią zrobić. Stawiam na to drugie.

- Jesteśmy na miejscu. - Gdzie?

A jeśli ktoś jest w środku?

Nikogo nie ma.

- Gdzie jesteśmy? - W mieszkaniu Joe Harrisona.

Brata narzeczonej Westa. On ukradł kartę pamięci

i zabił przyszłego szwagra.

Dlaczego to zrobił?

Zapytaj go.

Nie próbuj.

To nie miało tak być...

Co powie Lucy?

Dlaczego go zabiłeś?

To był wypadek. Przysięgam.

Ale kradzież planów rakietowych nie była wypadkiem?

Rozprowadzałem narkotyki.

Rower to świetna przykrywka.

Nie wiem, jak to się zaczęło.

Traciłem grunt pod nogami.

Byłem winien pieniądze. Groźnym ludziom.

Na imprezie zaręczynowej Westie zaczął mówić o swojej pracy.

Zazwyczaj był ostrożny.

/Ale tej nocy, /po kilku piwach, otworzył się.

/Powiedział mi /o planach rakietowych.

/Więcej niż ściśle tajnych.

/Pokazał kartę pamięci, /machał mi nią przed oczami.

/Słyszy się, /że takie rzeczy giną,

a potem znajdują się w koszu.

Ale ta karta tam była. /Pomyślałem, że jest warta fortunę.

/Nie trudno było mu to zabrać, /był taki nawalony.

Gdy spotkałem go następnym razem,

/widać było, że wiedział.

Co tu robisz? Co zrobiłeś z planami?

Co się stało?

/Chciałem zadzwonić po pogotowie, /ale było za późno.

/Nie miałem pojęcia, co zrobić, /więc zaciągnąłem go tutaj.

Siedziałem w ciemności i myślałem.

Aż zaświtał ci w głowie pewien pomysł.

Wywieźć ciało Westa daleko stąd. Mogło zniknąć na wieki,

/gdyby pociąg nie podskoczył.

/- Na zwrotnicy. /- Dokładnie.

Masz jeszcze tę kartę?

Przynieś mi ją, jeśli możesz.

Koniec zabawy. Gra cały czas trwa.

Może się skończyła. Zamachowiec milczy.

Pięć sygnałów, pamiętaj.

To odliczanie. Mieliśmy tylko cztery.

Oczywiście, że to nie ojciec chłopca.

Spójrz na nogawki jego dżinsów!

Wiedziałem, że to niebezpieczne.

Wciągnięcie cię w tę durną telewizję.

Nie tak dobre jak Connie Prince.

- Dałeś Mycroftowi kartę pamięci? - Tak, był w siódmym niebie.

Groził mi tytułem szlacheckim. Znowu.

Nadal czekam.

Na przyznanie, że znajomość Układu Słonecznego

pomogłaby ci przy ustaleniu autentyczności obrazu.

Nie wyszło ci to na dobre, co?

To nie ja jestem jedynym detektywem doradczym na świecie.

- Prawda. - Nie będzie mnie na herbacie.

Idę do Sarah. W lodówce zostało trochę risotto.

- Potrzebujemy mleka. - Kupię.

- Naprawdę? - Naprawdę.

I kawę?

Mam dla ciebie mały, wiadomy prezent.

O to w tym wszystkim chodziło?

Te twoje szarady...

Jedynie po to, żeby odciągnąć mnie od tego.

Dobry wieczór.

Niezłe zaskoczenie, co?

- Co, u diabła...? - Nie spodziewałeś się tego.

Co chcesz... żeby teraz powiedział?

Jola lojalna, nielojalna Jola.

Przestań.

Niezły ruch. Basen, w którym zginął Carl.

Zatrzymałem go...

Mogę też zatrzymać Johna Watsona.

- Zatrzymać jego serce. - Kim jesteś?

Dałem ci swój numer.

Myślałem, że zadzwonisz.

Czy to Browning L9A1 w twojej kieszeni?

Czy po prostu cieszysz się, że mnie widzisz?

Jedno i drugie.

Jim Moriarty.

Cześć.

Jim ze szpitala?

Zrobiłem takie słabe wrażenie?

Ale taki był cel.

Nie bądź niemądry. Ktoś inny trzyma karabin.

Nie lubię brudzić sobie rąk.

Dałem ci malutką próbkę tego,

czym się zajmuję w wielkim i złym świecie.

Jestem profesjonalistą.

Jak ty.

Drogi Jimie,

pozbędziesz się dla mnie wstrętnej siostry mojego kochanka?

Możesz sprawić, żebym zniknął w Ameryce Południowej?

- W rzeczy samej. - Doradztwo przestępcze.

- Genialne. - Nieprawdaż?

Nikt nigdy do mnie nie dociera.

- I nigdy nie dotrze. - Mnie się udało.

Byłeś najbliżej. Ale teraz stoisz mi na drodze.

- Dziękuję. - To nie był komplement.

- Był. - No dobra, był.

Ale koniec flirtowania. Tatuś ma dosyć.

Pokazałem ci, do czego jestem zdolny.

Zabawiałem się tymi ludźmi i ich problemami,

nawet 30 milionami, tylko po to, żebyś grał.

Uznaj to za przyjacielskie ostrzeżenie.

Mój drogi.

Odwal się.

Chociaż pokochałem tę naszą małą gierkę.

Granie Jima z IT. Granie geja. Podobał ci się numer z bielizną?

- Zginęli ludzie. - To normalna kolej rzeczy!

- Powstrzymam cię. - Nie powstrzymasz.

Dobrze się czujesz?

Możesz mówić, Johnny. Nie krępuj się.

Trzymaj.

Plany rakietowe.

Nudy!

Mogłem je zdobyć wszędzie.

Uciekaj, Sherlocku!

Dobrze!

Bardzo dobrze.

Jeśli snajper strzeli, zginiesz ze mną.

Czy to nie słodkie? Rozumiem, dlaczego lubisz go mieć przy sobie.

Ludzie przywiązują się do swoich zwierzątek.

Są tak wzruszająco oddane.

Odkrył pan już karty, doktorze Watson.

Mam cię.

Wiesz, co ci się stanie, jak nie dasz mi spokoju?

Niech zgadnę. Zginę.

Zabić ciebie?

Nie bądź taki oczywisty. Kiedyś pewnie cię zabiję.

Ale nie chcę się śpieszyć.

Zostawiam to na specjalną okazję.

Jeśli nie przestaniesz być ciekawski...

zniszczę cię.

Wyrwę ci serce.

Z pewnych źródeł wiem, że takowego nie mam.

Obaj wiemy, że to niezupełnie prawda.

Będę już uciekał.

Miło było pogaworzyć.

A jeśli do ciebie strzelę? Dokładnie teraz?

Będziesz mógł się cieszyć zaskoczeniem na mojej twarzy.

Byłbym zaskoczony. Naprawdę.

Oraz odrobinę... zawiedziony.

I oczywiście długo byś się nie cieszył.

Ciao, Sherlocku!

Jeszcze się spotkamy.

Na pewno nie!

- Wszystko dobrze? - Świetnie.

Matko...

- A z tobą w porządku? - Ze mną? Tak.

To, co zrobiłeś...

Co zaoferowałeś...

To było dobre.

Dobrze, że nikt tego nie widział.

Zdarłeś ze mnie ubranie na ciemnym basenie.

- Ludzie mogliby plotkować. - Niewiele więcej robią.

Przepraszam, chłopaki. Jestem taki zmienny!

To moja słabość, szczerze mówiąc, jedyna.

Nie mogę ci pozwolić dalej działać.

Po prostu nie mogę.

Mógłbym próbować cię przekonać,

ale to, co chcę powiedzieć, już przeszło ci przez myśl.

A moja odpowiedź przeszła tobie.