Original subtitles

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Εδώ είμαστε.

Όλα έτοιμα.

Το δωμάτιό μου άδειασε.

Τι θα το κάνετε;

Θα ήθελα να βάλω έναν διάδρομο

-Τέλεια ιδέα. -Η μαμά σου το θέλει όπως είναι.

Όσο περιμένει να καταρρεύσει η ζωή σου

για να γυρίσεις και να σε φροντίζει για πάντα.

-Δεν είναι αλήθεια. -Είναι τρομακτικό.

Αυτό ξαναπές το.

Εντάξει. Θα τη βάλω στο βαν.

Κοίτα, χαμογελάω.

Άννα.

Λορεντάνα, γεια σου.

Σε ένα δεκαπενθήμερο θα απολαμβάνεις που τους ξεφορτώθηκες.

Ξέρω πώς νιώθεις.

Όταν έφυγαν η Μάγια κι ο Πιέτρο, είχα στεναχωρηθεί πολύ.

Προσωπικό.

Προσωπικό, ναι.

Μια οικογενειακή στιγμή.

-Εντάξει, τελειώσαμε. -Ναι.

Σε παρακαλώ, να έρχεσαι.

Να βλέπεις ποδόσφαιρο με τον μπαμπά.

Μη με κάνεις εμένα να βλέπω.

Εντάξει, μαμά.

Δεν θέλω ν' ανακατευτώ,

αλλά γιατί να μετακομίσεις στην πόλη όταν είσαι τόσο ωραία εδώ;

Έχει δίκιο.

-Αντίο. -Αντίο.

Αντίο.

Αντίο, μαμά.

Πηγαίνετε.

Θα φτιάξω λαζάνια αύριο. Ελάτε να φάμε.

Πλάκα κάνω.

-Πλάκα έκανα. -Έλα.

ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΒΑΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

15 ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ο Εμίλιο και η Αλεσάντρα παίρνουν μόνο όταν χρειάζονται κάτι.

Δεν έρχονται ούτε για κηδεία.

Είναι απλώς μια γριά που δεν είδαν πάνω από τρεις φορές.

Και πάλι, συγγενής ήταν, μαμά.

-Κουράγιο. -Κάρλο.

-Αντίο. -Συλλυπητήρια.

Και ήταν εντελώς αναπάντεχο.

Έπινε σαν νερόφιδο εδώ και 90 χρόνια. Λογικό που τα κακάρωσε.

Πώς είναι η Αλεσάντρα; Έχω καιρό να τη δω.

Μια χαρά.

Δυστυχώς, δεν μπορούσε να έρθει. Είχε… συνέντευξη για δουλειά.

-Για δουλειά; Θαυμάσια. Τι δουλειά; -Ναι.

Βασικά…

-Δεν είπε. Είναι προληπτική. -Έμπορος ηρωίνης.

Και ο Εμίλιο;

Έπρεπε να πάει σε μια πιο σημαντική κηδεία.

Δεν μπορούσε να έρθει. Πάμε;

Έρχομαι, μαμά.

Της αλλάζουν συνεχώς δόση στα φάρμακα.

Έχει συναισθηματικές διακυμάνσεις.

-Εντάξει. Αντίο, Άννα. -Αντίο.

-Αντίο, καλή μου. -Κούκλα είσαι.

-Έχεις δίκιο. -Κράτα την καλά.

Αντίο.

Περίμενε λίγο, σε παρακαλώ.

-Μ' ακούς; -Ναι, μαμά.

Τέλεια.

Ο μπαμπάς κι εγώ ανυπομονούμε να σας δούμε

και να είμαστε μαζί.

Κι εγώ.

Μάντεψε τι θα φτιάξω;

Γεμιστή φραγκόκοτα.

Είμαι βίγκαν, δεν το θυμάσαι;

Γλυκιά μου, είναι τα γενέθλιά σου.

Εντάξει. Τα λέμε αύριο.

Άλε, κάτι ακόμα.

Είδα τη φωτογραφία προφίλ στο WhatsApp.

Σαν από διαφήμιση κολομβιανού πορνείου είναι.

Τι;

Θέλω να πω, όμορφη είναι, όπως εσύ.

Αλλά τι νόημα έχει;

Ποιο να έχει νόημα;

Να ποζάρεις μισόγυμνη στον καθρέφτη με το στόμα σου…

Τα χείλια σου είναι λες και τα ρουφάει ηλεκτρική σκούπα.

Τα λέμε αύριο.

Τι ώρα θα έρθεις;

Στη μιάμιση;

Γιατί όχι στις δώδεκα;

Θα κάτσουμε λίγο μαζί. Θα με βοηθήσεις.

-Καλά. Τα λέμε αύριο. -Αντίο, γλυκιά μου.

-Αντίο, μαμά. -Γλυκιά μου, κάτσε…

Έμι, αγάπη μου, άλλαξαν τα σχέδια.

Η αδερφή σου θέλει να έρθει το μεσημέρι.

Νομίζω ότι πρέπει να κάνεις το ίδιο.

Θα κάτσουμε μαζί. Θα είναι ωραία γενέθλια.

Ανυπομονώ, αγάπη μου. Βασίζομαι πάνω σου.

Αντίο, αγάπη μου.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Θα είναι τέλεια…

Χρόνια πολλά!

-Χρόνια πολλά, αγάπη μου. -Χρόνια σου πολλά.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΓΝΗΣΙΟΣ ΕΣΠΡΕΣΟ

Εντάξει. Θα μαζέψω το τραπέζι.

Δεν θα μείνω εγώ νηστική επειδή εσύ τσαντίστηκες.

Ήρεμη είμαι.

Έλα, ίσως το ξέχασαν.

-Ή ίσως άργησαν. -Σταμάτα τις μαλακίες.

Παιδιά είναι. Λογικό είναι που φεύγουν από τους γονείς.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση,

μάλλον δεν σας αντέχουν.

Ευχαριστώ, μαμά.

Σταμάτα να της τηλεφωνείς, σε παρακαλώ, εξευτελιστικό είναι.

Μην κάνεις σαν παιδί!

Εγώ έφτιαξα την τούρτα. Ό,τι θέλω θα την κάνω.

-Κι αν έρθουν; -Δεν θα έρθουν.

Ας τη φάνε από τον σκουπιδοτενεκέ σαν γουρούνια.

-Γεια. -Γεια.

-Περιμένω τη Μάγια. -Ωραία.

Δεν θα 'ρθουν τα παιδιά σου για φαγητό;

Νόμιζα ότι ήταν τα γενέθλια της Αλεσάντρα.

Σωστά. Μπράβο, έχεις φοβερή μνήμη.

Δεν θα 'ρθει να το γιορτάσετε;

Όχι, δεν θέλει να παιδεύομαι στην κουζίνα.

Θα μας πάει κάπου έξω ως έκπληξη.

Ωραία.

Είναι μεγάλο βάσανο να γυρίζουν συνεχώς σπίτι για να τρώνε. Μεγάλη ταλαιπωρία.

Μας αρέσει, όμως.

Εσείς μαθαίνετε να κορνάρετε πριν μάθετε να περπατάτε;

Γεια σου, γλυκιά μου.

Η Μάγια είναι έγκυος πάλι.

Όχι.

Δεν είναι;

Έτσι μου φάνηκε.

Αντίο.

Πού θα συναντήσουμε τον Εμίλιο;

Σε ένα μπαρ κοντά στο γραφείο του.

Θα πιούμε ένα απεριτίφ στα γρήγορα, έχει ένα δείπνο μετά.

Αφού είμαστε κοντά στην Αλεσάντρα,

να της πούμε να έρθει κι αυτή.

-Ναι, καλά! -Εμείς ας δοκιμάσουμε.

Εντάξει.

Κοίτα, να τη.

Καπνίζει! Τι ψεύτρα. Μου είπε ότι το 'κοψε.

-Είδες το ύφος της; -Ποιο ύφος;

Το ύφος "Τι θέλει αυτός ο μπελάς;"

-Μα τι λες; -Όχι;

Έλα.

Κοίτα.

Είδες ύφος;

Έλα, μαμά. Πες μου, δουλεύω.

Καπνίζεις;

Όχι.

Όχι, δεν καπνίζω.

Τι τρέχει, μαμά;

Ήρθαμε για ένα απεριτίφ με τον αδερφό σου.

Ναι, αλλά δουλεύω… Άκου, μαμά…

Δεν μπορώ να έρθω τα Χριστούγεννα.

Ξέχασα να σου το πω.

-Τι; -Τι εννοείς;

Θα πάω στο Παρίσι με τον Ρόκο. Συγγνώμη, ξέχασα να σου το πω.

Εμπρός; Μαμά;

Μαμά;

Πάμε;

-Μα είμαστε εδώ. Ας πούμε ένα γεια. -Πάμε!

Πάμε.

Ξέρεις τι με χαροποιεί φέτος τα Χριστούγεννα;

-Όχι. -Η ελπίδα.

Ελπίζω ο Ρόκο να παρατήσει την κόρη μας

και να γυρίσει γονατιστή για να την παρηγορήσω.

"Γονατιστή"; Πολύ χριστουγεννιάτικο αυτό.

Και όταν προσπαθήσει να έρθει,

εσύ χαμογελώντας θα της πεις "Λυπάμαι πολύ, αγάπη μου.

Η μαμά κι εγώ δεν είμαστε πετσέτα για να σκουπίζεις τον κώλο σου".

Ή ίσως να της το πεις εσύ.

Γεια σας!

-Γεια σου, καλέ μου. -Γεια.

Ήρθα.

-Εδώ είναι τα σιδερωμένα. -Ευχαριστώ.

Πρόσεχε, μην τα τσαλακώσεις.

Πάρε τα βρόμικα. Θα ήταν τέλεια αν τα έπλενες ως την Τετάρτη.

Φυσικά.

Υπάρχουν καθαριστήρια, ξέρεις.

Δεν μπορώ με τον μισθό μου.

Κλαψουρίζεις στη μανούλα;

Όχι. Ο Αζέλιο, το αφεντικό μου.

-Οι γονείς μου. -Γεια σας.

Γεια σας, είμαι η Άννα.

Χάρηκα. Συγχαρητήρια για τον γιο σας.

Ευχαριστούμε.

Πρέπει να είστε πολύ καλοί άνθρωποι

αφού δεν τον δώσατε για υιοθεσία.

Καλά δεν λέω;

Πλάκα κάνω.

Μην πιεις, έχουμε τηλεδιάσκεψη σε μία ώρα.

Απόψε;

Όχι. Με το "σε μία ώρα"

εννοώ σε μία ώρα αύριο.

Καλά, λοιπόν.

Τι καλά; Και βέβαια απόψε είναι. Ξύπνα, γαμώτο! Άντε!

-Πάμε. Καλό βράδυ. -Αντίο.

-Αύριο… -Αντίο.

Μην ανησυχείς, μαμά. Έχω συνηθίσει.

Αυτόν; Όχι.

-Δεν ανησυχώ γι' αυτόν. -Τότε;

Η αδερφή σου.

Τι έγινε;

Θα πάει στο Παρίσι για τα Χριστούγεννα.

Τι σκύλα!

Εγώ δεν θα το έλεγα έτσι. Αλλά έχεις δίκιο.

Και τώρα;

Τι εννοείς;

Δεν θα είναι εδώ τα Χριστούγεννα.

Και με κάλεσαν κι εμένα κάπου, άρα…

-Τι; Ποιος… -Φεύγω. Τα λέμε.

Μα θα είμαι εκεί με τη μαμά και τη γιαγιά. Ξέρεις…

Σωστά!

Γιατί να μη φάμε χριστουγεννιάτικο δείπνο στις 3 ή 4 Ιανουαρίου;

Πού πας τώρα;

Δεν άκουσες; Έχω τηλεδιάσκεψη. Θα πάρω τα πουκάμισα.

Μάλιστα.

Αντίο, μαμά.

-Αντίο, μπαμπά. -Αντίο.

Κάτσε…

Τα Χριστούγεννα ακυρώνονται;

Θα φάμε ωραίο δείπνο στις 3 Ιανουαρίου.

-Και λοιπόν; -Χριστούγεννα στις 3 Ιανουαρίου;

Μετά τα Χριστούγεννα,

το αρνί φτηναίνει, ακόμα και το ψημένο.

Έλα τώρα.

-Να πάρει, χάλια παίζεις. -Σε παρακαλώ.

Κοίτα ποιος μιλάει. Εσύ είσαι σαν κλόουν μ' αυτό το πουλόβερ.

Εγώ του το χάρισα.

Ο μπαμπάς μου το πήρε στη Λαπωνία.

Καλά. Μια χαρά θα ταίριαζε στη Λαπωνία.

Είναι εορταστικό.

Πώς είναι ο μπαμπάς σου;

Καλά. Με τη νέα του κοπέλα ταξιδεύουν πολύ.

Και ο Κάρλο και η Άννα;

Δεν ξέρω. Θύμωσαν που δεν θα πάω σπίτι τα Χριστούγεννα.

Δεν έχω νέα τους εδώ και μια βδομάδα.

Πώς είναι;

Ούτε εγώ είχα νέα τους.

Αλήθεια;

Ελάτε, παιδιά. Δεν είναι τίποτα.

Είναι, όταν πρόκειται για αυτούς.

Δεν έχει ξανασυμβεί. Είναι περίεργο.

Σωστά;

Ναι. Ούτε εγώ θα πάω τα Χριστούγεννα.

Πώς κι έτσι;

Έχω κανονίσει κι εγώ.

Τίποτα.

-Κανείς τους δεν απαντά. -Πάρε τη γιαγιά.

-Ναι; -Εμπρός;

Γιαγιά, η Άλε είμαι. Κοιμόσουν; Σ' ενοχλώ;

Όχι, δεν κοιμόμουν.

Και όντως μ' ενοχλείς. Τι θες;

Βασικά…

-Είμαι εδώ με τον Εμίλιο και… -Σκασίλα μου!

Γιαγιά, γεια σου. Αναρωτιόμασταν τι γίνεται με τη μαμά και τον μπαμπά.

Δεν απαντάνε όταν τους παίρνουμε. Ξέρεις αν είναι καλά;

Πολύ καλά. Εσείς πώς θα νιώθατε στη θέση τους;

Γέροι και βαρετοί;

Μην είσαι ηλίθιος.

Σίγουρα δεν βαριούνται μετά απ' ό,τι έγινε.

Γιατί; Τι έγινε;

Περίεργο.

Δεν σας το είπαν;

Η κληρονομιά της θείας Τέα.

Η μαμά σας ήταν πολύ καλή μαζί της. Της άξιζε.

-Ποια είναι η θεία Τέα; -Τι κληρονόμησαν;

Δεν ξέρω πόσα, αλλά πολλά.

Αντίο, γλυκιά μου.

Αντίο.

Η παλιόγρια από το Τσεκάνο.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Όχι, δεν απαντούν.

Ούτε σε τηλέφωνα ούτε σε μηνύματα.

-Ποιος; -Οι γονείς μου.

Συνήθως είναι σαν βδέλλες, αλλά τώρα…

Κι οι δικοί σου είναι κολλιτσίδες λες κι είσαι μικρή;

Οι γονείς μου πέθαναν όταν ήμουν 12.

Μου λείπουν πολύ.

Λυπάμαι.

Να τους παίρνεις συνεχώς.

Όσο ακόμα ζουν.

Όντως το δούλευες όλη νύχτα αυτό;

Ως τις έξι το πρωί.

Μάλλον σε πήρε ο ύπνος κατά τις δυόμισι.

Είδες εφιάλτη ότι είσαι ηλίθιος.

Και ξύπνησες, και ο εφιάλτης σου είναι εδώ, στο χαρτί.

Καλά δεν λέω;

Κάνε το ξανά μέχρι αύριο. Θα ξυπνήσεις, γαμώτο;

-Δεν αντέχω άλλο. -Ναι.

Αν έμπαινα κι εγώ στη "ζώνη του Εμίλιο", θα έφευγα τρέχοντας.

-Υπάρχουν όρια. -Τι είναι η ζώνη του Εμίλιο;

Είναι… κάτι που σκέφτηκε ο Μάρτζιο.

Είναι…

Ναι, καταλαβαίνω.

Κάθαρμα!

Τι;

Τι είπες;

"Πάμε αύριο, δουλεύω απόψε".

Έφυγα νωρίτερα. Κι εσύ;

Ο αδελφός μου είναι μαλάκας.

Κόφ' το.

Προχώρα.

Σε παρακαλώ, ας μην αναφέρουμε την κληρονομιά.

-Να μας το πουν εκείνοι. -Γιατί;

Γιατί θα νομίζουν ότι ήρθαμε γι' αυτό.

-Γεια. -Γεια.

Τι έκπληξη!

Έκπληξη!

Δεν το σηκώνατε.

Ήρθαμε να σας δούμε.

-Εξαφανιστήκατε. -Ανοησίες.

-Γεια. -Μαμά!

-Τι κάνατε; -Ετοίμαζα δείπνο.

Θέλετε να μείνετε;

-Φυσικά, αν δεν σας πειράζει. -Φυσικά και όχι!

Τυχαίνει να έχω λίγο κρασί μαζί μου.

Το βρήκατε εύκολα;

-Τι εννοείς; -Θυμηθήκατε τη διεύθυνση;

-Πολύ αστείο. -Είπε… Καλό.

Λυπάμαι, όμως.

Δεν είχα προετοιμαστεί, μόνο αυτό έχω.

Πλάκα κάνεις; Μια χαρά φτάνει.

-Μην ανησυχείς. -Όχι.

Πολύ νόστιμο φαίνεται. Τι είναι;

Είναι πίτα με εντόσθια.

Έχει κομμάτια από καρδιά, συκώτι, πατσά,

μαζί με το λίπος και το λειρί. Θέλεις λίγο;

Ναι, φυσικά.

Δεν είσαι πια βίγκαν;

Ναι, αλλά σε ειδικές περιστάσεις…

-Για τον αδερφό σου. -Φυσικά.

Δοκίμασε το κρασί. Αυτός στην κάβα

είπε ότι ήταν "Η φιάλη της χρονιάς" στο Αμπρούτζο.

-Σοβαρά; -Δοκίμασέ το.

Πώς είναι;

Σκατά είναι!

Πλάκα κάνω. Ωραίο είναι, γεμάτο.

Γεμάτο…

Πώς τα πάτε με τον Ρόκο;

Καλά, όπως συνήθως.

Θα βάλεις κάτι στη ζωή σου για να μην είσαι τόσο "όπως συνήθως";

Ξέρεις ότι στην Αλεσάντρα δεν αρέσει να μιλάει γι' αυτά.

Όχι, μπαμπά.

Δεν με πειράζει. Θέλω να τα συζητήσουμε αυτά.

Αν και….

τα παιδιά κοστίζουν πολύ στις μέρες μας.

Πάρα πολύ.

-Εμίλιο, εσύ τι κάνεις; -Εγώ;

Δουλεύω συνέχεια.

Όχι ότι μου αρέσει.

Αλλά κάποιος πρέπει να πληρώνει το νοίκι.

Τα λεφτά δεν φυτρώνουν.

Όχι.

Εσείς;

Καλά. Μια χαρά είμαστε.

Όλα καλά.

Δεν θα πάω στο Παρίσι.

Το χριστουγεννιάτικο ταξίδι μου ακυρώθηκε.

Θα είμαι μαζί σας.

-Τέλεια! -Αλήθεια;

-Κι εγώ. -Αλήθεια;

Κι εσύ;

Όχι λόγω ακύρωσης.

Αποφάσισα να περάσω τα Χριστούγεννα μαζί σας.

Ίσως είμαι ανώριμος,

αλλά δεν μπορώ να κόψω τον ομφάλιο λώρο με τη μαμά.

Τον ομφάλιο λώρο…

Αυτό είναι…

κάπως τρομακτικό.

Σκάσε και τρώγε το λειρί σου.

-Μου κάθισαν τα εντόσθια. -Ευχαριστώ.

-Εμένα με νύσταξαν. -Πολύ νόστιμο ήταν.

-Πολύ ωραία βραδιά ήταν. -Αντίο.

-Καληνύχτα. Αντίο. -Ευχαριστώ.

-Τα λέμε αύριο. -Ναι.

-Εντάξει. -Ναι.

-Αντίο. Έλα, κάνει κρύο. -Αντίο.

-Αντίο. -Αναρωτιόμουν.

Πώς ήταν η κηδεία της θείας Τέα; Λυπάμαι που δεν ήρθα.

Πολύ συγκινητική. Εκτός από σας, ήταν εκεί όλοι οι συγγενείς της.

Όταν το έμαθα, με έπιασε ένα σφίξιμο

και δεν μπορούσα να έρθω.

Κι εμένα. Αν και δεν τη βλέπαμε συχνά,

την αγαπούσα πολύ.

Ναι, κι εγώ ήμουν πολύ κοντά στη θεία Τέα.

Ξεχάσαμε…

Ναι.

Ξεχάσαμε να σας το πούμε.

Μας άφησε μια μικρή κληρονομιά.

Μικρή; Τεράστια!

-Αλήθεια; -Πόσα;

-Έξι εκατομμύρια. -Έξι εκατομμύρια. Έξι…

Όχι κι άσχημα!

Υπάρχουν και χειρότερα!

Έξι εκατομμύρια ξοδεύονται δύσκολα. Θέλει προσπάθεια…

Όντως. Ίσως τα κάνουμε δωρεά.

Η θεία ήταν πολύ γενναιόδωρη.

Θα χαιρόταν αν τα δίναμε στους άπορους.

Είμαι άπορος!

-Δεν υπάρχει βιασύνη. -Πλάκα κάνω.

-Προς το παρόν είναι ασφαλή στην τράπεζα. -Λοιπόν. Αντίο.

Αντίο. Άρχισα να κρυώνω.

-Ίσως να τα πούμε αύριο… -Αντίο.

Βλέπεις;

-Αρκετά! -Σκάσε!

Στα έξι εκατομμύρια.

Όχι κι άσχημα.

Συνειδητοποιείς ότι θα αποχαιρετήσω αυτήν την άθλια ζωή;

Τη ζωή μαζί μου;

Όχι, μωρό μου, δεν λέω για σένα. Για τη δουλειά μου λέω.

Μαζί μου δουλεύεις.

Ναι, αλλά τώρα μπορώ να βρω

τι θέλω πραγματικά να κάνω.

Να μην ανησυχώ για τα λεφτά.

Έχεις δίκιο.

Ίσως να το κάνεις ανεξάρτητα από τα λεφτά.

Τα λεφτά είναι των γονιών σου.

Γιατί με ρίχνεις;

Γιατί είσαι τόσο μπελάς;

Μπορούσες να πεις απλώς

"Έξι εκατομμύρια! Έλα να πηδηχτούμε!"

Όχι.

-Τώρα μετράει; -Όχι.

Άλλος ένας γύρος!

Εμίλιο!

Μάρτζιο, εσύ όχι!

Ο Μάρτζιο πληρώνει μόνος του!

Πλήρωνε. Το βλέπεις αυτό, Μάρτζιο;

Είναι η νέα ζώνη του Εμίλιο, κι εσύ απαγορεύεται να μπεις!

Μια πρόποση στη θεία Τέα!

Στη θεία Τέα!

Θεία Τέα!

Δεν θέλουν να είναι κοντά μας.

Από πότε;

Δεν το πρόσεξα όσο συνέβαινε.

Κάναμε πολλά πράγματα μαζί.

Θυμάσαι στην Ελλάδα; Οι τέσσερίς μας σε μια σκηνή…

Μπορούμε να κάνουμε οι δυο μας πολλά.

Όπως;

Να γδυθούμε, να ξαπλώσουμε…

Για αξονική;

Μη με απαξιώνεις.

Κοίτα, Κάρλο, δεν έχω όρεξη να γιορτάσω τίποτα.

Το κάναμε πριν από έναν χρόνο,

την Ημέρα των Ψυχών.

Μόνο έναν χρόνο πριν;

Η απόδοσή μου ήταν αξιοθαύμαστη, πομπώδης και ατελείωτη.

Τέλος πάντων, είχες δίκιο.

Για τι;

Ότι θα εμφανιστούν λόγω των χρημάτων.

Φαντάσου όταν τους πούμε ότι είναι ψέμα.

Θα εξαφανιστούν για πάντα.

-Ας εξαφανιστούν! Είναι βρομόπαιδα. -Το ξέρω, δίκιο έχεις.

Αλλά θα περάσουμε τα Χριστούγεννα μαζί.

Ναι. Τα τελευταία Χριστούγεννα οι τέσσερίς μας μαζί.

Μήνυμα από τον Εμίλιο.

"Μαμά, μπαμπά, σας αγαπάω".

-Αγάπη μου, ξέρεις… -Είναι βρομόπαιδα.

Αλλά… και πάλι, νιώθω ωραία.

Πώς θα τους κάνουμε να νομίζουν ότι είμαστε εκατομμυριούχοι;

-Μην ανησυχείς, έχω σχέδιο. -Τι σχέδιο;

Θα δεις.

-Αυτό; -Ίσως αυτό.

-Είναι φανταχτερό. -Τι λες γι' αυτό;

-Τι λες; -Ωραίο.

Πόσο κοστίζει;

Θεούλη μου.

Δεν είναι κακό!

-Μπορώ να μπω; -Φυσικά.

Πώς είναι;

Θα χρειαστείς αντλία νερού για να με βγάλεις. Αλλά είναι θεϊκό.

Για πόσο το θέλετε;

Μέχρι τα Χριστούγεννα.

Εντάξει.

Και η ασφάλεια;

Αν το διαλύσεις, θα ταΐσω τα μπαλάκια σου στον σκύλο.

Είπε ο μαρκήσιος στον κόμη.

Εκπίπτει από τα έξοδα.

Υποτίθεται ότι είστε στο Άμστερνταμ από Πέμπτη ως Δευτέρα.

Καλά, κανένα πρόβλημα.

Ναι;

Ωραία, έλα μέσα.

-Κανένα πρόβλημα. -Εδώ;

Ευχαριστώ.

-Πώς πάνε τα πράγματα; -Ποια πράγματα;

Πώς είσαι;

Είμαι καλά, ευχαριστώ.

Πρόσεξα ότι τελευταία έχεις αλλάξει προς το καλύτερο.

Δύσκολα θα χειροτέρευες…

Εν μέρει, οφείλεται και σ' εμένα αυτό,

καθώς αν δεν υπήρχαν οι καθημερινές μου δόσεις σύγχυσης,

δεν θα είχες βελτιωθεί. Σωστά;

Δεν ξέρω.

Ξέρω εγώ. Δεν είναι αυτό το θέμα.

Τώρα που επιτέλους άνθισες,

μπορώ να σου προσφέρω τη θέση…

του συνεταίρου.

Τι λες;

-Σοβαρολογείς; -Ναι.

Δεν θα σε δουλεύω πια.

Από εδώ και πέρα,

θα δουλεύουμε τους άλλους, αν θέλεις.

Καλά δεν λέω;

Γιατί όχι;

Προφανώς θα πρέπει να επενδύσεις ένα μικρό ποσό

για να γίνεις συνεταίρος, όπως έκανα κι εγώ όταν έγινα.

Σωστά.

Επειδή ξέρω…

Θέλω να πω, άκουσα…

Λέγεται ότι τώρα έχεις τα μέσα.

-Οπότε… -Κατάλαβα.

Αλλά δεν είναι δικά μου λεφτά. Είναι του πατέρα μου.

Είναι πολύ συγκρατημένος άνθρωπος.

Ο τύπος που βάζει τα λεφτά κάτω από το στρώμα του.

Μάντεψε ποιος έβγαλε κάτι από το στρώμα του.

Χριστέ μου.

Πλάκα κάνεις;

Έλα κάτω!

Δεν το πιστεύω!

Πίστεψέ το.

Δικό σου είναι;

-Κάτσε να μπω κι εγώ. -Όχι βέβαια.

-Μια βόλτα μόνο! -Καλά, μπες. Θα οδηγήσω εγώ.

Κοίτα δω!

Πηδάς τη Ferrari μου!

Έλα, τελείωνε.

Μας παρακολουθούν όλοι. Γινόμαστε ρεζίλι.

-Μην αγγίζεις. Καινούργια είναι. -Θα τη χαλάσω;

Ναι.

Θα πάρετε ξανά στις τρεις;

Εντάξει; Ωραία.

Ευχαριστώ πολύ.

Σου το είπα. Μόνο ένα γλειφιτζούρι μπορείς να πάρεις.

Αυτό είναι το τρίτο.

Θεέ μου, μαμά.

-Τι φοράς; -Είναι δέρμα φιδιού.

Είναι πολύ απαλό. Πιάσε.

Όχι, το φαντάζομαι.

Τέσσερις χιλιάδες ευρώ.

Είδα μια αγγελία για ένα διαμέρισμα προς πώληση.

Είναι εντυπωσιακό.

Αποφασίσατε να επενδύσετε;

Όχι.

Θα είναι δώρο.

Θα σου άρεσε πολύ.

Θες να έρθεις μαζί μου;

Ναι, βέβαια. Ευχαρίστως.

Μπορείτε να τα κανονίσετε εδώ.

Εμείς;

Εσύ, εννοώ.

Περιμένεις να κάνω σφραγίσματα στη ρεσεψιόν;

Ναι, καλή ιδέα. Αντίο.

Αντίο.

Το αφεντικό μου με κάλεσε να παίξουμε γκολφ το Σάββατο.

Θα ήθελε να έρθεις κι εσύ.

Ούτε που με ξέρει.

Είναι μια ευκαιρία να σε γνωρίσει.

-Δεν ξέρω να παίζω, όμως. -Μην ανησυχείς.

Θα κάνουμε βόλτες στο γρασίδι και θα μιλάμε.

Έτσι.

Άκου.

Πάρε αυτήν την επιταγή.

Βάλ' τη στο ντουλαπάκι. Μην την κουβαλάς μαζί σου.

Για τη WWF είναι.

Με τη μαμά σου θέλουμε να σώσουμε ένα νησί όπου ζουν έξι καναρού.

Τι είναι τα καναρού;

Τι είναι τα καναρού;

Ένα απειλούμενο είδος φώκιας που ζει στα Γκαλαπάγκος.

-Μα 70.000 ευρώ για τα καναρού; -Ναι, 70.000.

Είναι πολύ στενόχωρο.

Η μαμά θέλει να κάνει φιλανθρωπίες.

Είναι άγγελος.

-Τι συμβαίνει; -Το αμάξι επαναστατεί.

Κι αυτή είναι η βεράντα, ευρύχωρη και ήσυχη.

Πριν, τον κήπο τον φρόντιζαν οι κηπουροί μας.

Αλλά αν μας κάνετε ένα τηλεφώνημα, θα έρθουν με χαρά.

-Είναι υπέροχο. -Είναι.

Πόσοι θα μείνουν εδώ;

Βασικά, δύο…

ίσως τρεις.

Τέσσερις; Πέντε;

Με συγχωρείτε.

Εμπρός;

-Σου αρέσει; -Είναι πανέμορφο.

Είναι υπέροχο. Και τεράστιο.

Φαντάζεσαι να μένεις εδώ;

Άκου, ήθελα να σου πω ότι έκοψα το κάπνισμα.

Χαίρομαι που το ακούω. Ωραία.

Αλλά κυρίως,

έκοψα το χάπι.

-Αλήθεια; -Ναι.

Γλυκιά μου!

-Από πότε; -Από σήμερα.

Αποφάσισα να επικεντρωθώ στο να τα κάνω όλα σωστά.

Ναι.

Κοίτα!

Φοβερό.

Θα είναι χρήσιμο για φυσιοθεραπεία.

Θα βάλουμε χερούλια, αλλιώς οι ηλικιωμένοι θα χτυπάνε.

-Ποιοι ηλικιωμένοι; -Αυτοί που θα έρθουν να ζήσουν εδώ.

Ναι, θα αναλάβω εγώ όσα έκανε η θεία Τέα

με αυτήν την οργάνωση.

Δίνουν δωρεάν στέγη σε άπορους ηλικιωμένους.

Μοναχικοί, παραμελημένοι από την οικογένειά τους.

Αλήθεια, μαμά;

Δεν φαντάζεσαι πόσα άθλια παιδιά εγκαταλείπουν τους γονείς τους.

Πολύ λυπηρό.

ΤΡΑΤΟΡΙΑ ΠΙΕΡΟ

Έπρεπε να δείτε τη φάτσα της

όταν είπα ότι η πισίνα ήταν για τους ηλικιωμένους.

Είστε τέρατα.

Εμείς; Αυτοί είναι τέρατα, μαμά.

Μας φέρονται άθλια χρόνια τώρα.

Και στους δυο μας.

Εσύ στεναχωριέσαι, όμως.

Η Αλεσάντρα είναι.

Αγάπη μου; Γεια σου.

Είμαι στο παρεκκλήσι με τον πατέρα Τσίρο.

Του δίνω μια επιταγή για την αποστολή του στη Νιγηρία.

Βέβαια. Πού; Στο Σεντό;

Φυσικά, ναι.

Αν δεν έχει αστέρι Μισελέν, δεν πηγαίνω καν.

Τα λέμε αύριο.

Αντίο.

"Αν δεν έχει αστέρι Μισελέν, δεν πηγαίνω καν".

Το παρατράβηξες.

Η εκδίκηση είναι σαν το μεθύσι.

Όταν θες να σταματήσεις, δεν μπορείς.

Γι' αυτό είναι τόσο ωραία να μεθάς, μαμά.

Γεια μας!

Γεια σου, Λόρι.

-Γεια. -Γεια.

Πάω στο κέντρο να φάω με την Άλε.

Ωραίο ακούγεται.

Ο Κάρλος θα παίξει γκολφ με τον Εμίλιο.

Πάω να κουνήσω μπαστούνια, όπως λένε και στο γκολφ.

Έρχονται πολύ πιο συχνά τελευταία.

Σαν βδέλλες είναι.

Αλλά περνάμε καλά.

Πάμε στην πόλη. Το να τρώμε ως συνήθως στο σπίτι

άρχισε να γίνεται βαρετό.

Αλλά βέβαια

σε κάποιους αρέσει. Βέβαια…

Ναι…

Λίμπο χορεύεις;

Του είπα να πάρει SUV!

Αν πρέπει να ξαπλώσω, κάθομαι σπίτι στον καναπέ.

Αλλά οι άντρες γίνονται παιδιά με τα αυτοκίνητα.

Στον Βιντσένζο δεν αρέσουν τα αμάξια. Δεν δίνει δεκάρα.

Ευτυχώς. Με το πολωνέζικο μίνι βαν σας,

θα είχε σκοτωθεί.

Καλή μου, άξεστη γίνεσαι.

Αντίο.

-Ορίστε το τραπέζι σας. -Ευχαριστώ.

Θα θέλατε ένα ποτό;

Ναι.

Dom Pérignon για δύο, παρακαλώ.

Γιατί όχι;

Να το γιορτάσουμε.

Τι συμβαίνει;

Πάει καιρός αφότου κάναμε κάτι μαζί.

Οι δυο μας.

Ανοησίες.

Αλήθεια είναι.

Υπόσχομαι να το κάνουμε πιο συχνά.

Το ελπίζω.

Τι συμβαίνει;

Τι;

Καμιά φορά είσαι σαν περιστέρι. Σαν ανόητο περιστέρι.

Σαν να θες να πεις κάτι και δεν μπορείς.

-Περιστέρι; -Ήρθε.

Μπαμπά; Εδώ είμαστε.

Άσε εμένα να το χειριστώ. Θα τον κοροϊδέψω.

-Για τον μπαμπά μου μιλάμε. -Το ξέρω.

Με την καλή έννοια. Θα βγάλουμε καλά λεφτά.

Και θα τον κοροϊδέψω είπα, δεν είπα θα τον πηδήξω.

Το ελπίζω.

-Συγγνώμη που άργησα. -Γεια σου.

-Δεν πειράζει. -Θυμάσαι το αφεντικό μου;

Αζέλιο ντε Φρεσκομπάλντι.

-Χάρηκα. -Λέγε με Ντε Φρεσκομπάλντι.

Κάρλο Ντέλε Φάβε. Λέγε με Ντέλε Φάβε.

Γελάς; Κι εσύ Ντέλε Φάβε είσαι. Ωραία είναι εδώ.

-Σ' αρέσει; -Ναι.

Τάκο κεχριού με πουρέ σέλινου

και σπαράγγια από το Καντέλο.

Από το Καντέλο!

Μαριναρισμένο ταρτάρ κολοκύθας με σκόρδο και ροζ γκρέιπφρουτ.

Κράκερ παντζαριού με μους αγγουριού.

Σαλάτα αρμυρήθρας με κρέμα σμέουρου.

Σπαγγέτι καπνιστής πατάτας.

Πέστο τομάτας.

Πέστο μαντζουράνας, τάρτα. Επιδόρπιο Ποπ.

Σε στιλ Νέας Υόρκης. Φόρος τιμής στον Άντι Γουόρχολ.

Ορίστε.

-Σας άρεσε; -Πολύ, ευχαριστούμε.

Ναι, ευχαριστούμε.

Τι να πω;

Ευχαριστώ.

-Εγώ ευχαριστώ. -Όχι.

Εγώ πρέπει να σε ευχαριστήσω.

Μπορούμε να το ξανακάνουμε, αν θες.

Όποτε θέλεις.

Δεν βγαίνουμε συχνά έξω για φαγητό,

οπότε ας το απολαύσουμε χωρίς να λυπηθούμε τα έξοδα.

Πάω στην τουαλέτα.

Δεν θέλω να δω πόσα θα πληρώσεις.

Μπορεί να λιποθυμήσω.

Ευχαριστώ, αγάπη μου.

-Φοβερή βολή! Υπέροχα! -Μπράβο!

-Εκπλήσσεσαι; -Μπράβο!

Ο Εμίλιο μου είπε ότι έλαβες…

ένα απρόσμενο δώρο από τη ζωή.

Μάλλον από τον θάνατο.

Ναι. Το ίδιο είναι, ωστόσο.

Ζωή ή θάνατος, κάποιος πρέπει να δώσει το χρήμα.

Τέλος πάντων, θα τα πούμε μετά.

Επειδή πιστεύω ότι αν το δώρο μείνει χωρίς να ανοιχτεί,

είναι άχρηστο σαν πεσμένο πουλί.

Καλά δεν λέω;

Είσαι ποιητής.

Ρίξε!

Ευχαριστώ, δεν είμαι καλός.

Είσαι. Εύκολο είναι, θα σου δείξω.

Πολύ μαλάκας είναι.

Με συγχωρείτε.

-Με συγχωρείτε. -Ναι;

Ακούστε.

Μήπως μπορώ να πληρώσω με κουπόνια σίτισης;

Όχι.

Εννοείται.

Θα χρειαζόμουν 300 τέτοια, άρα…

Καλά. Θα πληρώσω με επιταγή.

-Χαλάρωσε. -Χαλαρός είμαι.

Χαλάρωσε τα πόδια σου.

-Κούνα λίγο περισσότερο τη λεκάνη. -Σε άκουσα! Γιατί δεν μ' αφήνεις;

Όπως είπα, αυτό το δώρο,

αν γίνει προθανάτια δωρεά,

έχει πολύ μικρότερη φορολογία.

Και οι σχέσεις γονιών-παιδιών είναι καλύτερες προ θανάτου.

Θεέ μου, σε χτύπησα;

Κοίτα.

Με τσάκισες!

Έλα. Τελείωσα σχεδόν.

Την επόμενη βδομάδα, θα βάλουμε τα προσωρινά εμφυτεύματα.

Και μετά τα μόνιμα.

Να μιλήσουμε στους γονείς.

Τι;

Πρέπει να μιλήσουμε στη μαμά και στον μπαμπά.

Σπαταλούν τα λεφτά.

Η Ferrari, η γαμημένη η δωρεά. Δεν θα μας μείνει τίποτα.

Δικά τους λεφτά δεν είναι;

Ναι, αλλά είναι έξι εκατομμύρια.

Ούτε ένα ευρώ για τα άπορα παιδιά τους;

Ξέρεις τι μπορώ να κάνω με δύο εκατομμύρια;

Γιατί δύο εκατομμύρια;

Δύο για μένα, δύο για τον Εμίλιο, δύο για εκείνους.

Το ζευγάρι μετράει για έναν.

Μισό.

-Η μαμά είναι. -Σήκωσέ το.

Το σηκώνω.

-Παρακαλώ; -Γεια σου. Πώς είναι ο Εμίλιο;

-Χάλια. -Πονάει.

Είναι και πολύ ταραγμένος.

Ο μπαμπάς λυπάται πολύ.

Και καλά κάνει. Εδώ με το ζόρι είχε φίλους πριν, ο δόλιος.

-Πόσο μάλλον χωρίς δόντια. -Τι σκατά;

Άκου. Με τον μπαμπά θέλουμε να σας δούμε και τους δύο.

Τι λέτε να φάμε στου Πιέρο την Κυριακή το μεσημέρι;

Πρέπει να μιλήσουμε για την κληρονομιά και όλα αυτά.

Εντάξει.

Εντάξει, τα λέμε την Κυριακή.

-Σ' αγαπώ πολύ. -Κι εγώ.

-Εγώ πιο πολύ. -Αντίο.

Αντίο.

-Επιτέλους. -Ναι.

Μετά το γεύμα θα επιστρέψω το αμάξι.

Ίσως αφήσω τον Εμίλιο να οδηγήσει.

Για παρηγοριά.

Έπρεπε να περιμένουμε ως τα Χριστούγεννα.

Τις προάλλες το αφεντικό του Εμίλιο με έπρηζε για λεφτά.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν αντέχω άλλο.

Πώς θα τους το πούμε;

Απλά και ωραία.

"Δεν είναι αλήθεια. Ήταν φάρσα". Δεν κάναμε και φόνο.

Πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά ως οικογένεια.

Δεν γίνεται να μας φέρονται τόσο άσχημα.

"Πλήρωσε αυτό! Πλύνε αυτό! Είσαι γέρος!"

Ναι.

Ήρθαν.

Του διέλυσες τη μούρη.

Σε παρακαλώ, ούτε που φαίνεται.

-Γεια. -Αγάπη μου.

Τα δόντια σου;

Ο Ρόκο έβαλε προσωρινά εμφυτεύματα.

-Λυπάμαι πολύ. -Δεν πειράζει.

Τι στο…

Το γκολφ είναι ηλίθιο παιχνίδι.

Μ' αυτά τα σιδερένια μπαστούνια, αν χτυπήσεις κάποιον στο πρόσωπο…

Χτυπάει κόσμος.

Ναι.

Τζούλια, έτοιμοι είμαστε.

Για αρχή, τέσσερις μερίδες λιγκουίνι σε στιλ Πιέρο.

-Ναι. -Τέλεια.

Ευχαριστώ.

Μίλα εσύ.

Εγώ; Όχι εσύ;

Είσαι καλύτερη σ' αυτά τα μητρικά.

Με τίποτα.

Για δες.

Ήδη το γιορτάζουμε!

Ναι, ένα μικρό δωράκι. Μια πρόγευση για τα Χριστούγεννα.

-Ωραία μυρίζει. -Αγωνία!

Το ίδιο ποσό και για τους δύο, να μη ζηλέψει κανείς.

Το ΑΤΜ έδωσε διαφορετικά χαρτονομίσματα, αλλά είναι το ίδιο ποσό.

Εκατόν πενήντα ευρώ;

Παιδιά…

Σας κάναμε μια φάρσα.

Γι' αυτό!

Και λέγαμε "Τι τσιφούτηδες που είναι.

Όλα τα κρατάνε".

Μάλιστα.

Ας αφήσουμε λίγο τα αστεία.

Θέλω να ανοίξω λογαριασμό με το μερίδιό μου. Τι λέτε;

Ίσως δεν ήμασταν ξεκάθαροι.

Μπορούμε να σας δώσουμε…

μόνο αυτά.

Τι;

Πάμε.

Γιατί;

Αν μείνω κι άλλο, θα τα πάρω.

Για πρόσεχε πώς μιλάς!

-Σοβαρά; 150 ευρώ; Κρατήστε τα. -Αξιολύπητο.

Εσείς είστε αξιολύπητοι.

Είστε τσιγκούνηδες με τα ίδια σας τα παιδιά.

Τα παιδιά που έρχονται μόνο για λεφτά;

Φτάνει ο ηθικός εκβιασμός! Θα μπορούσατε να μας βοηθήσετε.

Πάντα κάναμε το παν για σας.

Πάμε.

Ας ζήσουν ως δισεκατομμυριούχοι μόνοι.

Καλύτερα, παρά με δύο γελοίους σαν εσάς.

Θα του σπάσω και τους τραπεζίτες.

Τους δώσαμε τα πάντα.

Πάνες, διακοπές, πανεπιστήμιο.

Και μετά από τόσες θυσίες, με λένε τσιφούτη.

Μην τους κατηγορείς. Νομίζουν ότι κληρονομήσαμε έξι εκατομμύρια.

Δικά τους είναι;

Όχι, αλλά θα μπορούσαμε να τους δώσουμε περισσότερα από 150 ευρώ.

-Αλήθεια; -Ναι, είσαι λίγο τσιφούτης.

Τσιφούτης; Οικονόμος είμαι, όχι τσιφούτης.

Ο Εμίλιο παίρνει 2.000 τον μήνα,

πιο πολλά από τη σύνταξή μου. Εκείνη βγάζει 1.000 ευρώ και κάθεται.

Ανακούφιση θα είναι τα Χριστούγεννα χωρίς αυτούς.

Άκου!

Κάρλο, αυτό μην το λες ούτε γι' αστείο!

Φοβερή ιδέα είχες! Θάλασσα τα 'κανες.

Εγώ; Για σένα το έκανα. Είχες φάει κόλλημα μαζί τους.

Μπορείς να το αφήσεις αντί να το παίζεις θύμα;

Όλα αυτά για τα καταραμένα τα Χριστούγεννα!

Άκου τι θα κάνουμε.

Εγώ θα μιλήσω στον Εμίλιο κι εσύ στην Αλεσάντρα.

Θα τους το εξηγήσουμε ήρεμα. θα καταλάβουν.

Δεν θέλω Χριστούγεννα χωρίς αυτούς.

Έλεος, μεγάλος μπελάς είσαι.

-Τον έβαλα να πληρώσει. Λάθος έκανα; -Όχι.

Αυτός έφταιγε, θα πληρώσει. Καλά δεν λέω;

Ευχαριστώ.

Έτσιο, όλοι οι συνάδελφοί σου σε μισούν. Θες να πληρώσεις;

Ίσως έτσι να σε συμπαθήσουν.

Καλά.

Καλά δεν λέω;

-Ευχαρίστησε τον Έτσιο. -Ευχαριστώ.

Τι θες εδώ; Γύριζα στη δουλειά.

Ο Ρόκο σού έφτιαξε τα δόντια;

Κρίμα, γλυκούλης ήσουν σαν χάμστερ.

Τι θέλεις;

Τίποτα. Ήθελα να σου πω ένα γεια και να συμφιλιωθούμε.

Θες να οδηγήσεις;

-Μη μου πετάς κόκαλο. -Έλα, να μιλήσουμε λίγο.

Έχω κάτι να ομολογήσω.

Ντέλε Φάβε! Γεια σου.

-Όλα καλά; -Ναι. Χάθηκες.

Είναι δύσκολη εποχή, έχω πολλά να κανονίσω.

Μπορούσες να μου το πεις.

Σας έκανα μια πολύ καλή προσφορά.

Περίμενα τουλάχιστον ένα "ναι" ή ένα "όχι". Απλώς…

Έχεις δίκιο.

Αλλά το να περιμένω κάτι από τον Εμίλιο είναι μαλακία.

Καλά δεν λέω;

Αγάπη μου;

Θα ανοίξεις;

Δεν θέλω να δω κανέναν.

Έχω κάτι να σου πω.

-Σου έχω ένα δώρο. -Δεν θέλω δώρα.

Φεύγεις;

Όχι. Μετακομίζω.

Τι συμβαίνει;

Συμβαίνει ότι είμαι άχρηστη.

Όχι, δεν είσαι.

Ναι, είμαι, μαμά.

Σταμάτα, αγάπη μου.

Θα με βοηθήσεις;

Δοκίμασε να κάτσεις πάνω της.

Άλε.

Ο Ρόκο δεν μ' αγαπάει πια.

Μάλιστα, τώρα με απεχθάνεται επειδή μάλωσα μαζί σας.

Είναι λες και έχετε συνεννοηθεί

να με κάνετε να νιώσω ότι δεν αξίζω τίποτα.

Τι είναι τόσο σημαντικό;

Ήρθες επειδή είχες κάτι να μου πεις.

-Θεέ μου. -Αγάπη μου.

-Γεια σου. -Λοιπόν; Πώς πήγε;

Όλα εντάξει.

Πώς το πήρε;

Μιλήσαμε και βρήκαμε κοινό έδαφος.

Όλοι φταίμε γι' αυτό το χάος.

-Σωστά. -Το παραδέχτηκε αμέσως.

Δεν του είπα όμως ότι λέμε μαλακίες για την κληρονομιά.

Τι;

Συζητήσαμε για τη σχέση μας, αυτό έχει σημασία.

Βέβαια, ναι.

Θα του δώσω 200.000 για να γίνει συνεταίρος.

-Τρελάθηκες; -Τι;

Πού θα βρεις 200.000 ευρώ;

Δεν ξέρω, γαμώτο μου!

Εσύ κατάφερες να το πεις στην Αλεσάντρα;

-Ναι. -Γεια σου, μπαμπά.

-Γεια σου. -Έτοιμο το φαγητό;

Σχεδόν.

Αποφασίσαμε να μείνω εδώ μαζί σας για λίγο.

-Χαίρεσαι; -Ναι.

Να σας βοηθήσω να βρείτε τι θα κάνετε όλα αυτά τα λεφτά.

Όλο αυτό με τα εκατομμύρια αγχώνει τη μαμά.

Μας χρειάζεται.

Στήριξέ τη. Είναι πάρα πολλά τα λεφτά. Είναι πολύ αγχωμένη.

Κοίτα να μην πεις σε κανέναν για την κληρονομιά.

Γιατί;

Όταν μαθαίνουν ότι έχεις λεφτά, σου γίνονται κολλιτσίδα.

Ειδικά οι συγγενείς.

-Γεια σας. Ήρθαμε. -Γεια σας.

Γεια σας.

-Ήσουν πανέμορφη. -Όχι.

Με συγχωρείτε.

Με συγχωρείτε.

Θα κάνω μια πρόποση.

-Την άτιμη! -Ακριβώς.

Ετοίμασα έναν πολύ συγκινητικό λόγο.

Αλλά με δεδομένο τον διαβόητο συναισθηματισμό σου,

σκέφτηκα ότι θα συγκινηθείς πολύ.

Οπότε, θα τον αφήσω.

Θα πω μόνο,

μαμά, σ' αγαπώ.

-Χρόνια πολλά, Τζουλιάνα. -Ευχαριστώ!

-Ευχαριστώ, αγάπη μου. -Χρόνια πολλά.

-Άννα; -Ματέο, πες μου.

Μάλλον φύλαγες όλα τα γλυκά λόγια

μόνο για τη δική μου μητέρα.

Τι; Όλοι την αγαπούσαμε.

Τι…

Εμένα μου άφησε ψίχουλα.

Εσύ οδηγείς Ferrari.

Άσ' το, αγάπη μου.

Και πού τα βρήκε όλα αυτά τα λεφτά;

Πες μου τουλάχιστον αυτό, Άννα.

Από τον Μπισάτσι θα είναι.

Δεν ενέκρινες τη σχέση τους.

Ανοησίες! Η μάνα μου δεν είχε σχέση.

Δεν εμφανίστηκες καν στη διαθήκη.

Πώς το έκανες;

Πες μου. Πώς;

Την έβαλες στο νεκροκρέβατο να γράψει ιδιωτικό συμφωνητικό;

Κάρλο.

Η χαρτοπετσέτα μου.

Δεν είναι αυτό που νομίζεις, Ματέο.

Δεν είναι; Και τότε, τι είναι;

Η Άννα έστειλε τον άντρα της. Έστειλε να την πείσει ο άντρας της.

Πρώτα ο Μπισάτσι.

Μετά ο Κάρλο.

Και ο Κάρλο την πήδαγε.

Έχεις τρελαθεί εντελώς; Ο Μπισάτσι; Ποιος είναι ο Μπισάτσι;

-Πού είναι τα λεφτά; -Ματέο.

Ματέο!

-Όχι! -Η Γκεστάπο είσαι;

Σιγά σιγά.

-Καλά είναι εδώ; -Ναι.

Εντάξει.

Εντάξει.

-Προσεκτικά. -Προσεκτικά.

Αν κάνω ποτέ παιδιά,

αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να κάνω αυτά που έκανες εσύ.

Όταν γίνεις πατέρας, θα σου έρχονται φυσικά.

Δεν είμαι σίγουρος.

Μάλλον δεν θα κοιμόμουν με τη θεία Τέα για έξι εκατομμύρια.

Μην αρχίζεις κι εσύ! Έλεος.

Καλέ μου, πώς είσαι;

-Σαν ανθρώπινο ναυάγιο. -Μην το παίζεις θύμα. Έλα.

Θα στολίσετε το δέντρο;

Χιονίζει.

Τι ωραία!

Χρόνια έχει να χιονίσει.

-Χιονίζει; Γαμώτο, ήρθα με μηχανή. -Ναι.

Και λοιπόν; Να μείνεις εδώ.

Θα στολίσουμε μαζί το δέντρο.

Θα φτιάξω ζεστή σοκολάτα. Αυτή με το αλεύρι.

Γιατί όχι;

-Τι; -Είμαι ευτυχισμένη.

Κοίτα αυτό.

Θα της πήγαινε πολύ αυτό το σακάκι.

Πόσο κάνει;

Σε παρακαλώ, μη μιλάς για λεφτά.

Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι.

Δεν έχουμε άλλα λεφτά.

Είπαμε, μέχρι τα Χριστούγεννα.

Μ' αυτόν τον ρυθμό, θα πουλήσουμε τα όργανά μας ως τα Χριστούγεννα.

Μη μου τη χαλάς.

Ως τα Χριστούγεννα ζήτησα, τόσο πολύ είναι; Λέγε!

Με τρομάζεις.

Κοίτα εκεί.

Να τους δώσουμε δύο κουπόνια για ταξίδι στην Καραϊβική.

Αυτό είναι εύκολο.

Είναι Versace. Να την πάρω κι αυτήν;

Για να έχει δύο.

Δέχεται κουπόνια;

Αυτό πάρε, είναι ασιδέρωτο. Ίσως είναι φτηνότερο.

-Τι έρχεται μετά τα πέντε αστέρια; -Η χρεοκοπία.

Ο παράδεισος.

-Γεια! -Τι ωραία.

Γεια σας.

-Πώς είστε; Καλά; -Μια χαρά.

Τα βρήκα με τον Ρόκο.

-Χαίρομαι για σένα. -Είναι καλό παιδί.

Δεν είμαστε μαζί, όμως.

Απλώς τα βρήκαμε.

Κατάλαβα ότι θέλω να βρω τον δρόμο μου,

να βρω τα όνειρά μου, τις φιλοδοξίες μου.

Ποιες φιλοδοξίες;

Τις δικές μου.

Α, μάλιστα. Δεν ήξερα…

Με θεωρείς ηλίθια.

Πιστεύεις μόνο στον Εμίλιο.

-Ούτε ο Εμίλιο θα πετύχει τίποτα. -Έλα τώρα.

Καλά.

Θέλω να ανοίξω μια τσαγερία.

Τσαγερία και βιβλιοπωλείο. Βρήκα μέρος.

-Χαίρομαι που σε βλέπω τόσο ενθουσιασμένη. -Ναι.

Και θα φύγω από το σπίτι σας.

Δεν θέλω να ρισκάρω να βολευτώ υπερβολικά.

-Αυτό το καταλαβαίνω. -Μα γιατί;

Πού θα πας;

Εδώ. Έκλεισα μια σουίτα.

Οι τρεις μας στο σπίτι περνάμε πολύ ωραία.

Θα μείνω εδώ μερικές μέρες. Ψάχνω ήδη σπίτι.

Αν με βοηθήσετε εσείς, βέβαια.

Δώσε μου τις επιταγές.

Ίσως δεν τις έχω μαζί μου.

-Τις έχεις. Δώσ' τες. -Είναι σε άλλο σακάκι.

Δώσ' τες μου.

-Κοίτα να δεις, να τες! -Βλέπεις;

Έχω και στιλό.

Πόσα χρειάζεσαι;

Βασικά… θα πρέπει να δώσω προκαταβολή, οπότε…

Θα αγοράσεις τη σουίτα;

Όχι, για την τσαγερία.

Δεν ξέρω. Δέκα; Είκοσι;

Ξέρω ότι δώσατε στον Εμίλιο 200.000.

-Απλώς το συζητήσαμε, δεν… -Όχι.

Τι λέτε για 40;

Έτσι, δεν θα σας απασχολώ κάθε μήνα να μου δίνετε λεφτά.

Δεν μας απασχολείς καθόλου! Μάλιστα, έτσι θα βλεπόμαστε πιο συχνά.

Σαράντα;

-Ναι, σαράντα. -Ναι.

Καλά.

-Λείπει ένα μηδενικό. -Μην ανακατεύεσαι εσύ.

Έτοιμη.

Ευχαριστώ.

Προσοχή! Γλιστράει.

Φοράς σαγιονάρες.

Τι ευχαρίστηση!

Χαίρομαι πολύ που πήρατε. Πώς είστε;

-Έτσι κι έτσι. Εσείς; -Καλά.

Ακολουθήστε με. Θα καθίσουμε στο σαλόνι.

Θα μιλήσουμε ήσυχα.

Από δω, παρακαλώ.

Υπάρχει σαλόνι;

Για ιδιαίτερους πελάτες. Είναι μυστικό.

-Σαν τη σπηλιά του Μπάτμαν; -Ναι.

Κι εσείς είστε σαν τον Μπρους Γουέιν του Σπεροντσέλο.

Παρακαλώ.

Μη μου δίνεις τηλεφωνήματα.

-Τι σαλόνι; Ένα δωμάτιο είναι. -Εντάξει.

Τι μπορώ να κάνω για σας;

θα θέλαμε να εξαργυρώσουμε την ασφάλεια ζωής μας.

-Να πιστωθεί στον λογαριασμό. -Εντάξει.

Και μετά;

Αυτό είναι όλο.

Μετά πρέπει να κλείσουμε τον λογαριασμό μας.

Και γιατί αυτό;

Προσωπικά ζητήματα.

Μάλλον θα πάτε σε μεγάλη τράπεζα στην πόλη.

Όχι.

Όπου θα νιώθετε πιο άνετα με τη Ferrari σας.

Δεν ξέρουν ότι είστε επαρχιώτες.

Ότι είστε από ένα μέρος όπου ο αέρας μυρίζει κοπριά.

-Έτσι δεν είναι; -Έχετε τρελαθεί εντελώς;

Φτύνετε μια δεκαετή σχέση εμπιστοσύνης.

Σχέση;

Στην Αίγυπτο ξεπεράσαμε το όριο στην πιστωτική.

Αρνηθήκατε να το αυξήσετε.

Σχέση;

Όχι, ψέμα είναι αυτό!

Δεν μπορούσα ούτε χένα να πάρω.

Όλες τις υπόλοιπες διακοπές

καθόμασταν στο δωμάτιο τρώγοντας φαλάφελ.

Και ψωμί. Πεντανόστιμα, τι να λέμε!

Κυρία μου, υπάρχουν κανόνες. Και οι κανόνες πρέπει να ακολουθούνται.

Όχι.

Δώστε μας τα λεφτά μας τώρα επειδή, μια και έχω δισεκατομμύρια,

εγώ δεν θέλω κανόνες.

Και κυρίως, τώρα επιτέλους μπορώ να πω σε όλους σας να πάτε να γαμηθείτε.

Βασικά, δες εδώ.

Πάρε αυτό για να αγοράσεις λίγη φινέτσα.

Αγροίκε.

Υπερβολική είσαι.

Συγχωρήστε την. Είναι πολύ δραματική.

Διακόσια ευρώ. Φιλοδώρημα αφήνει;

Να 'στε καλά.

Ρεζίλι γίναμε.

ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ… ΜΑΜΑ ΚΑΙ ΜΠΑΜΠΑΣ

Έτοιμα.

Τώρα θα πρέπει να μας συγχωρήσουν όταν τους πούμε την αλήθεια.

-Έτσι λες; -Και βέβαια! Έλεος.

Αν κάθε φορά που μου έκαναν φάρσα μού έδιναν 50.000 ευρώ,

μετά χαράς να με κορόιδευαν συνεχώς.

Ήρθαν.

Αγόρασα το μαγαζί για την τσαγερία!

-Τι; -Αγόρασα το μαγαζί για την τσαγερία.

Θα πάω αύριο στον συμβολαιογράφο.

Γεια σου.

Είναι πολύ καλή περίπτωση, 200 τετραγωνικά κοντά στον σταθμό.

Αυτός από το μεσιτικό δεν είχε ξαναδεί τέτοια ευκαιρία.

-Βλέπεις; -400.000 ευρώ!

Ωραία.

Το υπόσχομαι, είναι το τελευταίο που σας ζητάω.

Δώστε το υπόλοιπο μερίδιό μου σε ιδρύματα.

Ίσως να το πάρω εγώ.

-Μπαμπά, κοίτα. -Ναι.

Έφερα όλα τα χαρτιά

για να προχωρήσουμε με την υπογραφή της χρηματοδότησης.

Πολύ καλά νέα!

Τι συμβαίνει;

Τι, μαμά;

Αρκετά. Πρέπει να σας πούμε την αλήθεια.

Κάρλο, πρέπει να τους το πούμε.

-Ναι. -Ποια αλήθεια;

Δεν μπορούμε να σας δώσουμε τα λεφτά.

Σωστά.

Επειδή…

ο πατέρας σας…

Εγώ; Κι εσύ!

…είναι πολύ άρρωστος.

-Σωστά. -Έχει μια απαίσια αρρώστια. Άθλια.

Καρκίνο;

Ακόμα χειρότερα.

-Να πάρει. -Είναι μια σπάνια ασθένεια.

Φαίνεται να βρήκαν μια θεραπεία στην Αμερική.

Αλλά είναι πανάκριβη.

Πανάκριβη.

Πλέον θα χρησιμοποιήσουμε όλα μας τα λεφτά

για να τον σώσουμε.

Για να σωθώ.

Κάτσε. Τι αρρώστια είναι; Πώς λέγεται;

Δεν έχει όνομα. Τώρα ανακαλύφθηκε.

-Μόλις τώρα. -Πώς το κατάλαβες;

-Ένιωθα… -Ναι.

Ένιωθα παράξενα.

-Ζαλιζόταν. -Ναι, αλλά…

Γύριζα ανάποδα, και είχα και λόξιγκα. Και ταχυπαλμίες.

Φτάνει, δεν μπορώ άλλο.

Τέλος πάντων. Εκτός από το ταξίδι στην Αμερική,

έχουμε κανονίσει να δούμε γιατρούς στο Παρίσι και στο Τόκιο.

Και το Χονγκ Κονγκ. Είναι ειδικοί.

Είναι.

Αλλά μην ανησυχείτε, τα Χριστούγεννα θα είμαστε πίσω.

Δύο μέρες στο Παρίσι και θα γυρίσουμε για γιορτές.

-Δεν θα χάναμε τα Χριστούγεννα. -Ναι.

Μάλιστα. Λοιπόν.

Μόνο αυτά έχουμε.

Σοβαρά;

Αστειεύεσαι;

Δεν τα θέλουμε.

Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ.

Έλα δω.

-Να προσευχηθούμε μαζί για τον μπαμπά. -Να προσευχηθούμε.

Θα σε σκοτώσω!

Και τώρα; Τι σχέδιο έχεις;

Αν είχες καλύτερη ιδέα, ας την έλεγες.

Καλύτερη από το να με πεθάνεις;

Δεν ήξερα τι να κάνω.

Και μη φωνάζεις, θα μας ακούσουν.

Θα καταλάβουν ότι δεν πεθαίνω.

Όχι απαραίτητα.

Θα με σκοτώσεις για ένα άτιμο χριστουγεννιάτικο γεύμα;

Άκου, θα τους πούμε ότι έγινες καλά.

Ή ότι η ασθένεια είναι σε ύφεση.

Ποιος είναι;

Αγάπες μου.

Δεν κοιμάστε;

Θέλουμε να κοιμηθούμε στο κρεβάτι μαζί σας.

Όπως παλιά τα Χριστούγεννα.

-Ναι, βέβαια. Ναι. -Δεν χωράμε.

Να προσπαθήσουμε να είμαστε χαρούμενοι.

Αν και ίσως να είναι τα τελευταία μας Χριστούγεννα όλοι μαζί.

Πάλι τα ίδια!

Μη λες τέτοια.

-Μη με χτυπάς, έχω καρκίνο! -Τι;

-Έλα. -Συγγνώμη.

Καληνύχτα.

Γιε μου, πρέπει να κάνεις ντους. Σοβαρά.

-Δεν αντέχεται. -Εντάξει.

Μην τραβάς. Κάτσε.

-Σαν βόθρος στην Καλκούτα μυρίζει. -Βολεύτηκες;

-Όχι το χέρι μου. -Καλά.

-Με καταπιέζεις. Άσε μου το χέρι. -Μην εκνευρίζεσαι, σου κάνει κακό.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι.

-Δώσε μου το χέρι σου. -Θεέ μου.

-Απίστευτο. -Έλα.

Έχεις άγχος.

Εντάξει. Τέλεια. Ευχαριστώ.

-Ευχαριστώ. -Γεια.

Γεια σου!

-Πώς είσαι; -Καλά.

Πώς πέρασες σήμερα;

-Έκανα βόλτα. -Μάλιστα. Ωραία.

-Περάστε. -Ευχαριστώ.

-Τα λέμε. -Γεια.

-Ακόμα με τους γονείς σου μένεις; -Όχι, τώρα μένω στη Μάρα.

Σκέφτηκα ότι θα είναι καλό να τους αφήσω μόνους τους για λίγο.

Πώς είναι ο Κάρλο;

Καλά είναι προς το παρόν. Ευτυχώς.

Αλλά πιστεύω ότι προσπαθεί να δείχνει δυνατός για μας.

Τώρα βλέπει έναν γιατρό στο Παρίσι.

Θα ήθελα να τον δω.

Ξέρεις τι να κάνουμε; Να τον πάρουμε με βιντεοκλήση.

-Όχι, να μην τους ενοχλήσουμε. -Θα του άρεσε.

Επίσης, τους μιλάω έτσι δέκα φορές τη μέρα.

Είσαι καλή δικαιολογία. Πλησίασε.

-Να τους. Γεια σας. -Γεια.

-Γεια. -Τι κάνεις, Ρόκο;

-Καλά. Δεν είναι υπέροχο το Παρίσι; -Ναι. Λίγο κρύο.

Δεν είναι κανείς τριγύρω;

Όχι, σχεδόν κανείς. Πώς είσαι; Ο Εμίλιο;

Δεν το ξέρετε;

-Τι πράγμα; -Τον απέλυσαν.

Γιατί;

Ίσως δεν το ανέφερε για να μη σας ανησυχήσει.

Ψάχνει ήδη για άλλη δουλειά.

Θα μείνει μαζί μου για λίγο.

Δεν αντέχω χωρίς έναν Ντέλε Φάβε.

Να του τηλεφωνήσουμε!

Μαμά, μην ανησυχείς, καλά είμαστε.

Καλά να περνάτε στο Παρίσι.

Χαίρομαι που σας βλέπω τόσο χαρούμενους.

Έλα, αγάπη μου, μην κλαις.

Τηλεφώνησέ του. Να μιλήσουμε όλοι μαζί.

Καλά. Θα τον προσθέσω.

-Γεια. -Γεια σας.

-Γεια. -Είστε όλοι εκεί.

-Πώς πάει; -Καλά. Σας σκεφτόμουν.

Αλήθεια, πού είσαι;

Πάω σπίτι να πάρω μερικά πουκάμισα.

Τέλεια. Λοιπόν, ακούστε, πρέπει να κλείσουμε.

Όχι. Μπαμπά, περίμενε.

-Πώς πήγε με τον δρα Ρολάντ; -Τέλεια!

Λέει ότι είμαι καλά.

Τι εννοείς; Μα…

Αντίο.

Εμίλιο; Τι κάνεις στο Παρίσι;

Μπονζούρ.

Είχατε εξαφανιστεί.

Δεν σας βλέπαμε ποτέ.

Η μάνα σας απελπίστηκε.

Κάνατε τους χαζούς.

Και μας την κάνατε και τα Χριστούγεννα. Καταρρακώθηκε.

Την ξέρετε.

-Δική του ιδέα ήταν, παρεμπιπτόντως. -Δεν έφερες αντίρρηση.

Τέλος πάντων, ξεκίνησε ως παιχνίδι.

-Παιχνίδι; -Ναι.

"Σίγουρα θα έρθουν για λεφτά".

Και ήρθατε!

Θα σας το λέγαμε μετά τα Χριστούγεννα.

Ήταν ωραία να σας έχουμε μαζί μας.

Και η αρρώστια του μπαμπά παιχνίδι ήταν;

Ευτυχώς, ναι.

Η μαμά τα θαλάσσωσε.

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.

Και η δική μας ζωή στο μεταξύ φούνταρε.

Ντροπή και στους δυο σας.

-Θέλαμε μόνο να… -Τι;

Να νιώσουμε ότι είστε ακόμα εδώ.

Καλά Χριστούγεννα.

Σε παρακαλώ. Μη στεναχωριέσαι. Θα γυρίσουν. Πού αλλού θα πάνε;

Τουλάχιστον τώρα έχεις τσάντα Versace.

Ναι.

Ούτε μία βόλτα δεν έκανα με τη Ferrari.

Γιαγιά, γιατί δεν μας είπες τίποτα;

Σιγά μην έλεγα!

Ποτέ δεν ανακατεύομαι σε οικογενειακά ζητήματα.

-Κι εσύ οικογένεια είσαι. -Ένας λόγος παραπάνω.

-Έχασα και τη δουλειά μου. -Δεν άντεχες άλλο εκεί πέρα.

Στο τέλος, όλοι φταίτε. Αλλά κυρίως εκείνοι.

-Ακριβώς, ευχαριστώ. -Τι εννοείς;

Εννοώ ότι εγώ δεν θα ήθελα ποτέ να παραδεχτώ

ότι έπρεπε να πληρώσουν για να έχουν την αγάπη σας.

Σας είχαν τόσο μεγάλη ανάγκη,

που ήταν πρόθυμοι να αγνοήσουν

την αδιαφορία και την ψυχρότητά σας.

Ευχαριστώ.

Όχι, σε παρακαλώ.

Εγώ θα πληρώσω.

-Όχι, γιαγιά, άσ' την… -Εγώ θα πληρώσω.

Με όλα αυτά τα λεφτά που μου άφησε η θεία Τέα,

θα μπορούσα να αγοράσω το εστιατόριο.

Καλά Χριστούγεννα.

Γεια.

Γεια.

Τα βγάζεις κιόλας;

Τι;

Ναι, επειδή… μια και δεν είμαστε πια εκατομμυριούχοι,

πρέπει να κάνουμε οικονομία στο ρεύμα.

Ναι, άκουσα για τη φάρσα.

Δεν ήταν ακριβώς φάρσα, ήταν πιο πολύ…

μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξω την προσοχή των παιδιών μου.

Λυπάμαι.

Πώς είναι τα παιδιά σου;

Βγήκα για να καπνίσω, αλλά ήθελα απλώς λίγη ησυχία.

Ακούς πόση φασαρία κάνουν;

Και δεν αντέχω τη νύφη μου. Μαγειρεύει άθλια.

Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν.

Καλά Χριστούγεννα.

Δεν περιμένεις ως αύριο;

Γιατί; Τι σε νοιάζει;

Είναι παραμονή Χριστουγέννων.

Γιατί δεν πάμε λίγες μέρες στην παραλία;

Όχι, έχει πολλή υγρασία.

Πάμε στο Παρίσι;

Έχουμε να δούμε τον ογκολόγο, τον δρα Ρολάντ.

-Αρρώστησε σοβαρά. -Κι αυτός;

-Είναι επιδημία. -Έχεις εμμονή.

Τι ήταν αυτό;

Τι; Τι συμβαίνει;

-Ο Άι Βασίλης θα είναι. Σβήσε το τζάκι. -Κάτσε.

-Ακούς κάτι; Ποιος είναι; -Ποιος είναι;

Ποιος είναι;

Είναι κάποιος.

Τι κάνεις; Όχι. Έλα δω.

Όχι, μη.

Έλα δω.

Καλά…

Μπαμπά, τρελάθηκες; Τι κάνεις;

Αγάπη μου, τα ίδια δόντια σού έσπασε.

-Χριστέ μου. -Λίγος πάγος τα διορθώνει όλα.

Πρώτα με το μπαστούνι του γκολφ, τώρα με την τσιμπίδα.

Την άλλη φορά ρίξε μου στη μούρη.

Τρύπωσες στο σπίτι μου σαν κλέφτης.

Κλέφτης με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια;

Δεν ξέρω. Πρώτα είδα μια λάμψη, μετά το πρόσωπο ενός άγνωστου

με ένα διαβολικό γέλιο, οπότε τον χτύπησα.

Είναι το ένστικτο της επιβίωσης.

Ας πούμε ότι αυτά τα Χριστούγεννα έβγαλαν τον χειρότερο εαυτό μας.

Τώρα όμως είμαστε εδώ, μαζί και οι τέσσερις.

Αγάπη μου, χαμογέλα.

Καλά, άσ' το.

Αν και δεν σ' αντέχω, σ' αγαπώ.

Είναι ωραία να το ακούω πού και πού.

Θυμάστε;

Όταν ήσασταν παιδιά, έβαζα αυτό το τραγούδι,

και γυρίζαμε παντού στο σπίτι ψάχνοντας τα χριστουγεννιάτικα δώρα.

Τώρα να ψάξουμε τα δόντια μου. Αναρωτιέμαι πού να κατέληξαν.

Τραπεζίτη έχασες;

Πού να ξέρω, γαμώτο!

Δεν χρειάζεται να βρίζεις.

Χριστούγεννα είναι.

Χριστούγεννα.

Αυτό το χαλί θέλει καθάρισμα. Αηδία είναι! Κοίτα κάτι λεκέδες.

-Πώς είναι; -Δόντια είναι.

Λευκά είναι;

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

-Τραπεζίτη έχασες; -Πού να ξέρω, γαμώτο!

Ψάξ' το.

Πώς το κατάλαβες;

-Ένιωθα παράξενα… -Ζαλιζόταν.

Γελάει, ο άτιμος.

-Εμίλιο με λένε, όχι Κάρλο. -Κάρλο σε λένε.

Η αδελφή σου θέλει να έρθει το μεσημέρι. Θα το ξαναπώ.

-Πάνε χρόνια. Χρόνια… -Εμείς…

Έπρεπε να μιλήσεις εσύ;

-Είναι πολύ απαλό. Πιάσε. -Άννα.

-Ναι. -Κούκλα είσαι.

Δεν είπαμε τίποτα ακόμα. Όχι. Λάθος μου, συγγνώμη.

Το περίμενα αυτό.

Ο Ρόκο σού έφτιαξε…

Δεν τελείωσες;

Είμαστε σε αδιέξοδο.

Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη