Original subtitles

‫اثری کلاسیک و جاودانه از «ویکتور هوگو» ‫(نویسندۀ فرانسویِ قرنِ نوزدهمِ میلادی)

‫«گوژپُشتِ نوتِردام»

‫کارگردان: «ویلیام دیتِرل»

‫با پایانِ قرنِ پانزدهم میلادی، دورانِ «قرونِ وُسطی» نیز به اتمام رسید. ‫(پایانِ امپراطوری روم باستان در سالِ 476 تا اوایلِ دورۀ رنسانس)

‫اروپا دست‌خوشِ تغییراتِ شگرفی شد.

‫فرانسه بعد از چندین قرن تباهی و جنگ، بالاخره رویِ آرامش را به خود دید.

‫مردم در سایۀ حکومتِ «لوییِ یازدهم» دوباره امیدشان را به دست آوردند... ‫(پادشاهِ فرانسه از ۱۴۶۱ تا ۱۴۸۳ میلادی)

‫و رویایِ پیشرفت در سر می‌پَروَراندند.

‫اما خرافه و تعصب اغلب مانعی بر سر راه بودند...

‫و سعی در نابودیِ روحِیۀ ماجراجویانۀ انسان داشتند.

‫RevivedCinema :ارائه‌ای از کانالِ تلگرامیِ

‫مترجم: هومن

‫هرگز «آنجِلوسی» به این زیبایی نشنیده‌ام. ‫(ناقوسی که در هنگامِ نیایشِ حضرتِ عیسی نواخته می‌شود)

‫چه کسی ناقوس‌زنِ «نوتِردام» است؟ ‫(کلیسایِ جامعِ مسیحیانِ کاتولیک واقع در شهرِ پاریس)

‫«کازیمودو»، عالیجناب. ‫(نام شخص، اولین یکشنبۀ بعد از عیدِ پاک در دینِ مسیحیت)

‫مردم او را گوژپُشت صدا می‌زنند.

‫«کازیمودو»؟ هِه، چه نامِ عجیبی.

‫و اکنون استاد «فیشر» برویم تا ببینیم که به چه دلیل...

‫قاضی اعظمِ من اصرار داشتند که از کارگاهِ شما دیدن کنم.

‫این دستگاه چه نام دارد؟

‫عالیجناب، «گوتِنبِرگ» مخترعِ آلمانی ‫نامِ این وسیله را دستگاهِ چاپ گذاشته است.

‫- کاربُردش چیست؟ ‫- اعلیحضرت، برایِ چاپِ کتاب به کار می‌رود.

‫- برایِ چه کسانی؟ ‫- برایِ مردم.

‫هرگاه که بتوانند به کتاب دسترسی پیدا کنند، خواندن یاد خواهند گرفت.

‫در عرضِ چند هفته می‌توانم یک جلد کتاب به مانندِ این چاپ کنم.

‫آن هم به شیوه‌ای کاملاً ارزان قیمت.

‫فکرش را بکن «فرولو» فقط در عرضِ چند هفته.

‫آن هنگام که من سفارشِ کتابِ دعایم را دادم...

‫سال‌ها طول کشید که یک نسخه از آن را آماده کنند...

‫و هزینۀ گزافی برایم در پی داشت.

‫هر چند این کتاب از یک کتابِ چاپی زیباتر است.

‫در هر حال، دستگاهِ چاپ در نوع خود معجزه‌ای است.

‫معجزه‌ای ترسناک.

‫ترسناک؟ این دستگاهِ کوچک؟

‫«چیزهایِ کوچک راهی برایِ غلبه بر بزرگان دارند.» ‫(نقل قولی از سونیا لِوییِن فیلم‌نامه‌نویسِ آمریکایی-روسی)

‫«موش صحراییِ رودِ نیل تمساح را از پای در می‌آورد.» ‫(نقل قولی از ویکتور هوگو نویسندۀ فرانسوی)

‫این دستگاهِ چاپِ کوچک می‌تواند یک پادشاهی را سرنگون کند.

‫آه خونسرد باشید قاضیِ اعظم، ‫این موضوع را این‌قدر بزرگ جلوه ندهید.

‫این دیگر چیست؟

‫این اولین صفحه از یک کتابِ جدید است عالیجناب.

‫بگذارید تا نگاهی بیندازم.

‫«در بابِ آزادیِ اندیشه»

‫- چه کسی این را نوشته؟ ‫- «پی‌یِر گرینگوار».

‫«گرینگوار»؟ او دیگر کیست؟

‫شاعری است فرانسوی عالیجناب.

‫مُرتَد است عالیجناب.

‫انتشارِ کتاب‌هایِ او موجبِ سرایتِ بیماری می‌شود.

‫تو از کجا می‌دانی؟

‫شاید موهبتِ بزرگی برای مردم فرانسه باشد، چنانچه بتوانند ‫به این کتاب‌ها دست یابند و نحوۀ خواندن را یاد بگیرند.

‫به نظرِ من، این قالبِ جدیدی برای بیانِ اندیشه است.

‫دنیایِ بیرون در همان قالبِ قدیمی مانده است.

‫در سراسرِ فرانسه، در همۀ شهرها

‫کلیساهایِ جامعی مانندِ این پابرجا هستند

‫که یادمانِ پیروزمندانۀ ایامِ گذشته‌اند.

‫آنان به مانندِ نگهبانانی نیرومند از فرازِ خانه‌هایِ مردم سر بر آورده‌اند

‫و ایمانِ راسخ مسیحیِ‌شان را زنده نگه می‌دارند.

‫هر طاق، هر ستون و هر تندیس

‫برگه‌ای است حکاکی شده در تاریخِ ما.

‫کتابی است سنگی

‫در تمجید از روحِ فرانسه.

‫کلیساهایِ جامع دست‌نوشتۀ گذشته‌اند.

‫دستگاهِ چاپ برایِ زمانۀ ماست

‫و من هیچ اقدامی برایِ متوقف کردن آن نمی‌کنم «فرولو».

‫بایستی دستگاهِ چاپ را بشکنیم و صاحبِ چاپخانه را به این دلیل ‫که می‌خواهد آیینِ قدیمی و مقدسِ‌مان را نابود کند، اعدام کنیم.

‫خیر، خیر، خیر. من چنین حماقتی نمی‌کنم.

‫من از فرانسه در برابرِ این کتاب‌ها محافظت خواهم کرد

‫همانطور که از آن در برابرِ ساحره‌ها، ‫جادوگران و کولی‌ها محافظت خواهم نمود؛

‫نژادهایِ بیگانه‌ای که تمامِ اروپا را اِشغال کرده‌اند.

‫جلوتر نیایید.

‫چرا ما را متوقف کرده‌اید؟

‫زیرا از این به بعد هیچ کولی‌ای بدون مُجوّز نمی‌تواند وارد پاریس شود.

‫- این قانونِ جدید است. ‫- چرا دیگران می‌توانند اما ما نمی‌توانیم وارد شویم؟

‫آن‌ها فرانسوی‌اند. شما کولی هستید. بیگانه‌اید.

‫بیگانه.

‫شما دیروز آمدید ما هم امروز آمده‌ایم.

‫آهای! آهای! آهای!

‫بگذار عبور کنند. امروز، روزِ «جشنِ احمق‌ها»ست. ‫(یکی از جشنواره‌های مردمی قرون وسطی)

‫چه جشن باشد چه نباشد، ما بیگانگان را ‫راه نمی‌دهیم. متوقفش کنید. بگیریدش.

‫چه اتفاقی افتاده «هِلِن»؟

‫مادربزرگ، گوژپُشتِ نوتِردام درست از کنارم رد شد.

‫سریع برگرد به خانه و شمعی روشن کن.

‫این کار هم در برابرِ «کازیمودو» بی‌فایده است. ‫او تسخیر شده است.

‫«ییوان» تو برایِ دیدنِ پادشاه به مراسمِ جشن نمی‌آیی؟

‫نمی‌توانم. مادرم می‌گوید آن‌جا پُر از دزد و گِداست.

‫در خانه هم که بمانی به سراغت خواهند آمد. حالا خواهی دید.

‫بسیار خُب، او چه کاری می‌خواهد بکند؟

‫این ابله شایعاتی در موردِ مُدَوّر بودنِ زمین شنیده ‫دارد تلاش می‌کند تا به شبه جزیرۀ هند برود.

‫- مُدَوّر نیست، مُسطح است. ‫- ابله؟

‫برخی از جغرافی‌دانان و ریاضی‌دانان نیز معتقدند که زمین مُدَوّر است.

‫- مُدَوّر نیست، مُسطح است. ‫- آن نامه‌ای را به خاطر داری که از طرفِ

‫نامش چه بود؟ کریستوفر کُ... آها «کریستوفر کُلُمب» ‫(کاشِف و تاجر ایتالیایی که آمریکا را کشف کرد)

‫نوشته شده و در آن ادعا کرده بود که توانسته از کرانۀ باختری

‫- به شبه جزیرۀ هند برود؟ ‫- مُسطح است.

‫بسیار وسوسه شدم که من هم چنین سفر پُرمخاطره‌ای را انجام دهم.

‫کشورِ ما استطاعتِ مالیِ چنین اقدامی را ندارد.

‫«کُلُمب». اوهوم. مردی که دربارِ اسپانیا را به سُخره گرفت.

‫کسی چه می‌داند؟

‫شاید در آینده اثبات شود که دربارِ «فِردیناند» خود مایۀ خنده بوده. ‫(پادشاهِ اسپانیا از 1452 تا 1516 میلادی)

‫- مُدَوّر نیست. ‫- زیرِ لب چه می‌گویی دکتر؟

‫- زمین مُدَوّر نیست. مُسطح است. ‫- تو از کجا می‌دانی؟

‫در تمامیِ سفرهایم به کشورهایِ اروپایی ‫آن را مشاهده کرده‌ام. همه جا مُسطح است.

‫اوه، بیایید به نمایش گوش بسپاریم.

‫کهنه هرگز دوام نمی‌آورد.

‫جدید جایِ آن را می‌گیرد.

‫دلبستگی به گذشته کار احمقانه‌ای است.

‫به چهرۀ آینده ایمان بیاورید.

‫گفتنِ این‌که مرگ، سرنوشتِ هر نجیب‌زاده ‫و دهقانی است، باعثِ رنجش من می‌شود.

‫در رَحِم به دنیا می‌آیی

‫و در نهایت به گور می‌روی.

‫«کلوپِن» دارد می‌آید.

‫به من کمک کنید!

‫به من کمک کنید!

‫به من کمک کنید!

‫- کار و کاسبی چطور است؟ ‫- بَد.

‫اَه!

‫- کار و کاسبی چطور است؟ ‫- اگر آن نمایش نبود می‌توانست بهتر هم باشد.

‫- ترتیبِ آن را خواهم داد. ‫- بهتر است که این کار را بکنی.

‫به خواب می‌روی، زندگی می‌کنی و مجدداً به خواب ابدی می‌روی.

‫آگاه باش تا زندگی‌ات به بِطالَت نگذرد.

‫و اگر زیاد بخوری دوباره بالا خواهی آورد.

‫اِی انسان‌هایِ احمقِ مست، چقدر که شما نادانید.

‫من حقیقت را به شما عرضه می‌دارم.

‫- ما حقیقتِ تو را نمی‌خواهیم. ‫- خیر حقیقت را نمی‌خواهیم.

‫هم اکنون شاهِ احمق‌ها را انتخاب خواهیم کرد.

‫داوطلبان، اعم از زن و مرد، جلو بیایید.

‫زشت‌ترین صورت، برندۀ تاجِ پادشاهی خواهد شد.

‫زِشت روی‌ها!

‫زِشت روی‌ها!

‫به نظرتان صورتش چگونه است؟

‫زشتی برایِ انسان جذابیتِ زیادی دارد.

‫- بسته به سلیقۀ هر شخص فرق می‌کند. ‫- نه این یک چیزِ غریزی است.

‫با این‌که از زشتی دوری می‌کنند اما همچنان می‌خواهند که آن را ببینند.

‫جذبۀ فراوانی دارد.

‫لذت را از دلِ ترس بیرون می‌کِشیم.

‫فقط عوام به این گونه‌اند، سرورم.

‫این‌گونه فکر می‌کنی؟

‫دوستانِ ما را ببینید.

‫به نظر نمی‌رسد که علاقه‌ای هم نداشته باشند.

‫- وحشتناک است. ‫- این زشت‌ترین صورتی است که تا به حال دیده‌ام.

‫- رُعب‌آور است. ‫- زیباست.

‫- چه؟ ‫- آن دختر را می‌گویم. چه زیباست.

‫هیچ وقت او را ندیده بودم. تو دیده بودی؟

‫زیباست.

‫- او کیست؟ اِسمش چیست؟ ‫- «اِسمِرالدا».

‫«اِسمِرالدا».

‫به نظر مردم از او خوشِ‌شان آمده و من هم همین‌طور.

‫- دکتر نیم «لیوِر» به من قرض بده. ‫- نیم «لیوِر»؟ ‫(واحد قدیمیِ پول فرانسه)

‫- بیم آن داری که پولت را پس ندهم؟ ‫- اما او یک کولی است سرورم.

‫چه کسی به نژادِ او اهمیت می‌دهد؟

‫هِه. او زیباست.

‫آیا او باعثِ بالا رفتنِ ضربانِ قلبت نمی‌شود؟

‫شما چه دکتر؟

‫سرورم چهار بار همسرانم را از دست داده‌ام

‫اما می‌توانم دوباره از نو شروع کنم.

‫چه شده؟

‫آن چشمان به من خیره شده‌اند.

‫- یک نفر آن‌جاست. ‫- یک حیوان است.

‫- شیطان است. ‫- اگر تو یک مسیحیِ درست‌کاری، همین الان بیرون بیا.

‫- بیایید برویم این زیر ببینیم چه خبر است. ‫- بیاوریدش بیرون.

‫بروید این زیر. بگیریدش. زود باشید.

‫از آن طرف دارد فرار می‌کند.

‫«کازیمودو»ست. گوژپُشتِ نوتِردام.

‫راه بیفت!

‫خیر، خیر، خیر.

‫تفریحِ‌شان را تباه نکن «فرولو».

‫همین‌جا بمان.

‫- او را پادشاه کنید! ‫- آری درست است!

‫بسیار خُب «کازیمودو»، ما می‌دانستیم که تو زشتی ‫اما فکرش را نمی‌کردیم که تا این حد زشت باشی.

‫هیچ وقت به تو نزدیک نشده بودیم. ‫تو همیشه آن بالا کنارِ ناقوس‌ها بودی.

‫و اکنون می‌خواهیم که تو را پادشاهِ احمق‌ها کنیم.

‫نظرت چیست؟

‫جریان از چه قرار است؟ آیا ناشنوایی؟

‫خدا مرگت دهد. من به تو تاجِ پادشاهی را ‫پیشنهاد کردم و تو داری مرا گاز می‌گیری؟

‫او ناشنواست. ناقوس‌ها این بلا را به سَرِ او آورده‌اند.

‫ناشنواست. شاید لال هم باشد.

‫- همین باعث می‌شود که او پادشاهِ بی‌نقصی باشد. ‫- نه او می‌تواند حرف بزند.

‫اما خودش که تمایلی ندارد.

‫- پس چه کارش کنیم؟ ‫- تاج را به او نشان بده.

‫به اتفاقِ آرا تو را به عنوانِ پادشاهِ احمق‌ها انتخاب می‌کنیم.

‫♫ پادشاه «کازیمودو»، به ظاهر «کازیمودو»

‫♫ «کازیمودو» فرمانروایِ احمق‌ها، ما سرِ تعظیم فرود می‌آوریم.

‫♫ تمامیِ آشغال‌گَرد‌ها و بی‌خانمان‌هایِ فرانسه

‫♫ تو را به عنوانِ یک احمق با تاجی بر رویِ پیشانیِ زشتت قبول می‌کنند.

‫♫ درود بر شاهِ ابله، فریاد بزنید و بخوانید

‫♫ «کازیمودو»، «کازیمودو»

‫♫ پادشاهِ احمق‌ها «کازیمودو».

‫♫ درود بر پادشاه

‫♫ پادشاهِ احمق‌ها.

‫♫ قوقولی قوقو، قوقولی قوقو.

‫♫ «کازیمودو»، قوقولی قوقو.

‫من پادشاهِ راستینِ احمق‌ها هستم.

‫من برایِ زیبایی می‌جنگَم و این زشتی است که تاج را بر سَر می‌گُذارد.

‫از من احمق‌تر کسی وجود دارد؟

‫♫ تمامیِ آشغال‌گَرد‌ها و بی‌خانمان‌هایِ فرانسه

‫♫ تو را به عنوانِ یک احمق با تاجی بر پیشانیِ زشتت قبول می‌کنند.

‫♫ درود بر شاهِ ابله، فریاد بزنید و بخوانید

‫♫ «کازیمودو»، «کازیمودو»

‫♫ پادشاهِ احمق‌ها «کازیمودو».

‫بَس است!

‫او نمی‌تواند پادشاهِ ما را با خودش بِبَرد.

‫صورت‌حساب قبول نیست، فقط دادخواست.

‫ولی من پول لازم دارم. پولِ هنرپیشه‌ها هم باید ‫داده شود. نمایش تمام شده است.

‫- الان وقتِ مناسبی برایِ درخواستِ پول نیست. ‫- هیچ موقع وقتش نبوده.

‫- پس ما باید گرسنه بمانیم. ‫- بسیار خُب هُل ندهید، هُل ندهید.

‫- من باید پادشاه را ببینم. من باید ببینمش. ‫- باید او را ببینی؟ ها-ها-ها.

‫آهای دخترکِ کولی بگذار تا مجوزِ عبورت را ببینم.

‫- بگیریدش! ‫- جلویش را بگیرید.

‫جلویش را بگیرید.

‫جلویش را بگیرید!

‫جلویش را بگیرید!

‫حریمِ امن.

‫- ما بایستی او را دستگیر کنیم. او یک کولی است. ‫- کلیسا پناهگاهِ مقدسی برایِ همگان است.

‫آن‌ها دیگر نمی‌توانند واردِ پاریس شوند. این قانونِ جدید است.

‫قدرتِ قانون در آستانۀ همین درگاه تمام می‌شود.

‫فایده‌ای ندارد. خودِ پادشاه هم نمی‌تواند کاری انجام دهد.

‫نترس.

‫تو این‌جا در امانی.

‫چه کار کرده‌ای؟

‫چرا آن‌ها به دنبالِ تو آمده بودند؟

‫من یک کولی هستم.

‫خُب این تقصیرِ تو نیست.

‫کارِ خداوند است.

‫او را به بُرجِ ناقوس ببرید.

‫«کازیمودو» از او نگهداری خواهد کرد.

‫«کازیمودو» این‌جا نیست عالیجناب.

‫- کجاست؟ ‫- اطلاعی ندارم عالیجناب.

‫- برادرم کجاست؟ ‫- ایشان در اتاقِ نیایش هستند.

‫دارند برایِ مراسم دعایِ عصر آماده می‌شوند.

‫- «کلاود». ‫- بیا.

‫بایستی با تو حرف بزنم.

‫چه شده؟

‫در موردِ «کازیمودو» است.

‫در مقابلِ دیدگان پادشاه و مردم افتضاح به بار آورد.

‫- هم اکنون کجاست؟ ‫- آن بالا در بُرج‌اش است.

‫تو بایستی دوباره او را سرِ عقل بیاوری.

‫او نباید به چیزی جُز کلیسا فکر کند.

‫اما تو تاثیر بیشتری بر روی او داری تا من. ‫هر چه باشد او بچۀ سرِ راهیِ توست «ژان».

‫این تو بودی که او را از پله‌هایِ کلیسا بالا آوردی نه من.

‫از همان دورانِ کودکی نقشِ حامیِ او را داشته‌ای.

‫«کازیمودو» تا الان دیگر برگشته.

‫تو را به نزدِ او می‌بَرَم.

‫او دیگر کیست؟

‫مریمِ باکره، مادرِ حضرتِ عیسی.

‫مادرِ حضرتِ عیسی.

‫اگر با ایمانِ راسخ درهایِ قلبِ‌مان را به روی او بگشاییم

‫او ما را تسلی می‌دهد.

‫چگونه می‌توانم با او حرف بزنم؟

‫همانندِ بقیه تو هم زانو بزن و دعا کن.

‫من تا به حال دعا نخوانده‌ام.

‫اما کشیش گفت که تو دستِ همۀ نیازمندان را می‌گیری.

‫مرا محافظت کن و خوشبخت گَردان.

‫- همواره خانۀ خوبی به من عطا کن. ‫- همسرِ ثروتمندی به من عطا کن.

‫- ستایشگرانِ فراوانی به من عطا کن. ‫- به من زیبایی عطا کن.

‫- محصولِ فراوانی به من عطا کن. ‫- موفقیت به من عطا کن.

‫خوشبختی به من عطا کن.

‫هر آنچه که دارم بگیر

‫اما به مَردُمم کمک کن.

‫آن‌ها بسیار نیازمندند و در معرضِ خطرِ عظیمی قرار دارند.

‫- تو در کلیسایِ نوتِردام چه می‌کنی؟ ‫- عبادت می‌کنم.

‫نمی‌توانی در این‌جا عبادت کنی. تو غیرِ مسیحی هستی.

‫شما که هستید؟

‫کشیش نیستید ولی با این حال شبیه آن‌هایید.

‫من همانی هستم که باید باشم.

‫- برخیز و این کلیسا را ترک کن. ‫- خیر.

‫تو با زانو زدن بر این سنگ‌ها به آن‌ها بی‌احترامی کرده‌ای.

‫تو بدونِ هیچ‌گونه شرمی در محافلِ عمومی ‫می‌رقصی و با این کار نظرِ هر مردِ ضعیف

‫- و گناهکاری را به سویِ خودت جلب می‌کنی. ‫- رقصیدن از نظرِ من گناه نیست. درست مانندِ حرف زدن است.

‫- برخیز. ‫- راحتم بگذارید.

‫بر دستانِ شما

‫علامتِ شیطان نقش بسته است.

‫ساحره.

‫به خاطرِ این حرفت تو را به دار می‌آویزم.

‫اکنون فهمیدم شما که هستید.

‫مریمِ مقدس به او اجازه نده که مرا به دار بیاویزد.

‫- از من محافظت کن. از من محافظت کن. ‫- خواندنِ دعا کمکی به تو نمی‌کند.

‫- چون تو از نژادِ شیطانی. ‫- شما چیزی دربارۀ مردُمم نمی‌دانید.

‫مردمانِ درست‌کار با افسون و جادو زندگی نمی‌کنند.

‫اگر ما به راستی قدرتِ جادویی داشتیم

‫به نظرتان چرا طرد و همواره مظلوم واقع می‌شدیم؟

‫به طورِ قطع از آن قدرت برایِ منافعِ خویش استفاده می‌کردیم.

‫همۀ کولی‌ها بایستی توسطِ آتش و شمشیر نابود شوند.

‫شما نباید در این مکان این‌گونه سخن بگویید.

‫مریمِ مقدس دارد صدایِ‌تان را می‌شِنَود.

‫من یک غیرِ مسیحی هستم با این وجود می‌توانستم تمامِ عُمرم ‫این‌جا بوده و هرگز افکارِ شیطانی هم نداشته باشم.

‫هیچ سخنی هم نگویم و فقط این‌جا باشم.

‫نگاه کن.

‫پنجره‌ای که در آن بالاست، با عبورِ نور خورشید از آن

‫به رنگِ قرمز و آبی درمی‌آید

‫و چگونه نور به این ستون‌هایِ بلند می‌تابَد‌.

‫همانندِ کاج‌هایِ بلندِ جنگل هستند.

‫این‌جا بسیار مکانِ آرام و ساکتی است.

‫تقریباً آرام‌تر از جنگلی که من از آن آمده‌ام

‫و در آن پرندگان جیک‌جیک می‌کنند و آواز می‌خوانند.

‫می‌دانید، پرندگان و آهو‌ها از دستانِ من غذا می‌خورند.

‫اگر با آن‌ها مهربان باشید، هیچ‌گاه از شما نمی‌رَمَند.

‫می‌دانم.

‫شما جانوران را دوست دارید؟

‫آری.

‫این شمایید که دارید این حرف را می‌زنید؟

‫شما؟

‫پس نمی‌توانید آن‌قدر که وانمود می‌کنید، نفرت داشته باشید.

‫جایی در قلبِ‌تان بایستی عشق وجود داشته باشد.

‫می‌دانم.

‫این را در چشمانِ‌تان می‌بینم.

‫خداوند نیکی را در وجودِ شما به من نشان داده است.

‫به طورِ قطع راهی هم برایِ کمک به هم‌نوعانم نشان خواهد داد.

‫مریمِ مقدس تو خود می‌دانی که چگونه ‫کولی‌ها را از کشوری به کشورِ دیگر می‌رانند.

‫پس باید بدانی که چرا می‌خواهم با پادشاه حرف بزنم.

‫اگر او آدم رئوفی باشد کاری برایِ مردمم خواهد کرد.

‫- لطفاً کاری کن که او به من گوش بسپارد. ‫- این کار را خواهد کرد.

‫حرف‌هایت را خواهد شنید.

‫اما بایستی دلیل خوبی برایم بیاوری.

‫به من گفته‌اند که دزدانِ زیادی در میانِ کولی‌ها وجود دارد.

‫این حرف درست نیست اعلیحضرت.

‫هر گاه که دزدی کرده‌ایم فقط به دلیلِ گرسنگی بوده.

‫مردمِ من انسان‌هایِ خوش قلبی هستند و شما را دوست داریم.

‫شما هم انسانِ خوش قلبی هستید سرورم.

‫زیرا قول داده‌اید که به ما کمک می‌کنید.

‫اِی دخترکِ آتش‌پاره.

‫من فقط گفتم که شاید این موضوع را بررسی کنم.

‫- کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- آه...

‫- پاسخم را به کجا بایستی بفرستم؟ ‫- به...

‫- به کلیسایِ نوتِردام؟ ‫- آری سرورم.

‫خوب است. پس من پیغامم را به این‌جا می‌فرستم.

‫اوه تشکر می‌کنم، سپاسگزارم.

‫سپاسگزارم اِی مریم مقدس.

‫سپاسگزارم. سپاسگزارم.

‫بایستی بروم و این خبر را به مردمم بدهم.

‫- صبر کن. ‫- چرا؟

‫- تو در این حریمِ امن زندگی می‌کنی، درست است؟ ‫- آری.

‫این‌قدر پریشان نباش.

‫تو از زندگی در بُرجِ ناقوس، بلندترین نقطۀ پاریس لذت خواهی بُرد.

‫من اغلب دوست دارم که به آن‌جا بروم.

‫با من بیا تا نشانت دهم.

‫ناقوس‌زَن مواظبِ تو خواهد بود.

‫نترس. او «کازیمودو»یِ ناقوس‌زَن است.

‫بی‌آزار است.

‫فرار نکن. همراهِ من بیا.

‫کمک! کمک! کمک!

‫جانور، هیولا! بگذار بروم! بگذار بروم!

‫مگر من چه کاری کرده‌ام؟

‫- بگذار بروم! بگذار بروم! ‫- اِبلیس! هیولایِ اهریمنی!

‫بگذار برود! کمک!

‫کمک! او را نجات دهید!

‫- او را نجات دهید! نجاتش دهید! ‫- این هیاهو برایِ چیست؟

‫- چرا فریاد می‌زنی؟ ‫- آن‌جاست، گوژپُشت است.

‫آن‌جاست، کولیِ رقاص را دارد با خودش می‌بَرَد. نجاتش دهید.

‫نجاتش دهید.

‫جلویش را بگیرید.

‫- کجا غیبش زد؟ ‫- از آن طرف «فوبوس». ‫(لقبِ آپولوس، به معنایِ خورشید، روشنایی و نور)

‫دارد فرار می‌کند. آن‌جاست. بگیریدش.

‫آهای!

‫جلویش را بگیر «فوبوس».

‫دخترک را از او بگیر. بگیرش.

‫چرا همه دارند می‌دَوَند؟ چه اتفاقی افتاده است؟

‫- نگهبانان یک نفر را دستگیر کرده‌اند. ‫- یک مُجرِم.

‫- کیست او؟ ‫- گوژپُشتِ نوتِردام است.

‫جلویش را بگیر. تمامش کن. جانورِ وحشی، کافی است.

‫- بیایید او را بگیریم. برویم او را بگیریم. ‫- آری.

‫بگذارید اعدامش کنم.

‫- او را به دستِ قانون بسپارید. ‫- نگذارید فرار کند. محکم او را ببندید.

‫دست از گاز گرفتن بردار و اِلّا دندان‌هایت را خُرد می‌کنم.

‫اسمت چیست؟

‫«اِسمرالدا».

‫فراموش نخواهم کرد.

‫و دوباره تو را خواهم دید.

‫راه بیفت هیولا. راه بیفت.

‫- راه بیفت. ‫- به داخل می‌رویم.

‫خیر، خیر. بهتر است همین بیرون منتظر باشم.

‫عزیزم هیچ وقت منتظرِ یک مرد نباش.

‫او برخواهد گشت.

‫آری برمی‌گردد همانطور که نامش «فوبوس» است.

‫«فوبوس».

‫تبریک می‌گویم. پس او را گرفتید. ‫- آری البته با کمکِ تو.

‫- کمکِ من؟ ‫- آری این تو بودی که فریاد زدی.

‫همۀ مردمِ پاریس را بر علیهِ چنین هیولاهایی از خواب بیدار می‌کنم.

‫این دخترکِ کولی معشوقۀ توست؟

‫مُنحصر به فردترین است کاپیتان «فوبوسِ» عزیز.

‫و یادت باشد من به جایِ او جبران خواهم کرد.

‫به من کمک کنید آقا.

‫به من کمک کنید آقا.

‫به من کمک کنید آقا.

‫به من کمک کنید آقا.

‫به من کمک کنید آقا.

‫به من کمک کنید آقا.

‫کمک کنید. کمک کنید. کمک کنید.

‫کمک کنید.

‫- کمک کنید. ‫- کمک کنید.

‫کمک کنید.

‫کمک کنید.

‫کمک کنید.

‫- پادشاه کجاست؟ ‫- مشغولِ کاری است. بایستی منتظر بمانید.

‫در همان نگاهِ اول قیافه‌اش به دلم نشست.

‫«اِسمرالدا» تو اکنون به ما تعلق داری.

‫چه کسی پادشاهِ این‌جاست؟

‫من، هیچ‌کسِ دیگری به غیر از من با بوسه به تو خوش‌آمد نمی‌گوید.

‫بسیاری از هم‌قبیله‌هایِ تو این‌جا را پناهگاهی برایِ خود می‌دانند.

‫تو هم در این مکان به آرامش و خانه‌ای برایِ زندگی دست می‌یابی.

‫- موضوع چیست؟ ‫- او نمی‌خواهد سهمش را بپردازد.

‫همراهِ من بیا. با من بیا.

‫رهایش کنید.

‫تو از قوانین این‌جا باخبری.

‫سهمِ خودت را بپرداز و گر نه...

‫تا سه می‌شُمارَم که نظرت را تغییر بدهی.

‫یک.

‫دو.

‫سه.

‫- او دیگر کیست؟ ‫- غریبه است.

‫- او را در حالی که در محوطه پرسه می‌زد دستگیر کردند. ‫- چطور توانسته به این‌جا وارد شود؟

‫مگر نگهبان خوابش بُرده است؟ بگذارید ببینمش.

‫تعظیم کُن. تو در مقابلِ پادشاهِ گدایان ایستاده‌ای.

‫- تو کیستی؟ ‫- اجازه دهید تا خودم را معرفی کنم.

‫استادِ هنر «گرینگوار»، دکترِ علومِ هفتگانه. آه...

‫می‌دانی که هم اکنون کجا هستی؟

‫«دربارِ مُعجزات». ‫(زاغه‌نشینی در پاریس که محل تجمع گدایان و انسان‌هایِ بی‌سرپناه بود)

‫جایی که نابینایان می‌توانند ببینند

‫و انسان‌هایِ چُلاق راه بروند.

‫می‌دانی سرنوشتِ کسانی که ناخوانده به این‌جا می‌آیند چیست؟

‫- می‌توانم تصورش را بکنم. ‫- اجازه دهید تا او را اعدام کنم.

‫- او یک جاسوس است. ‫- او یک دکتر است.

‫من یک شاعرم که نمایشم در جشن به اجرا درآمد.

‫هر که در این‌جا گدا یا که دزد نباشد، بایستی اعدام شود.

‫خیر، خیر، شما نمی‌توانید این کار را با من بکنید.

‫- من کاری نکرده‌ام. ‫- این قانون است.

‫من جاسوس نیستم.

‫نمی‌توانید.

‫خیر.

‫حیف شد.

‫تصنیفِ من می‌توانست نامِ شما را جاودانه کند.

‫چه؟ چه گفتی؟

‫- دوباره بگو. ‫- منظورم این است که...

‫منظورم این است که، اِ...

‫قصد داشتم تا شعری در ستایشِ پادشاهیِ شما بِسُرایم.

‫- بگذارید او را دار بزنم. ‫- ساکت.

‫- تو که قصدِ فریبِ مرا نداری؟ ‫- مرا زنده نگه‌دارید تا در تاریخ جاودانه شوید.

‫فکرش را بکن، «کلوپِنِ» من در تاریخ.

‫تو خودت را قاطی نکن.

‫علاوه‌بر‌این، من در اصل به این‌جا تعلق دارم.

‫با وجود شاعر بودنم همچنان آواره‌ام ‫و هر چه سریع‌تر می‌توانم دزدی را یاد بگیرم.

‫و شما را با چنان اشعارِ شیوایی سرگرم می‌کنم ‫که در خواب هم نظیر آن را نخواهید دید.

‫داشتنِ نیّتِ خوب کافی نیست.

‫آنان هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده‌اند.

‫تو بایستی از امتحان سربلند بیرون بیایی.

‫پس از آن بایستی ببینیم که به چه دردی می‌خوری.

‫مترسک را آماده کنید.

‫- زود باشید. ‫- او را پایین بیاورید.

‫حالا برو بالا، برو بالا.

‫یک پایت را بلند کن و دیگری را بر رویِ چارپایه بگذار.

‫- این‌گونه که گردنم می‌شِکَند. ‫- بهتر، از به دار آویختن نجات پیدا می‌کنی.

‫سعی کن کیفِ زنانه را از جیبش دربیاوری. اما اگر یکی ‫از زنگوله‌ها به صدا درآید تو شکست می‌خوری.

‫- و بعدش چه؟ ‫- بعدش تو را دار می‌زنیم.

‫- خودت می‌توانی این کار را بکنی؟ ‫- من کارهایِ بهتری بلدم.

‫من گلو می‌بُرَم. کیف زنانه نمی‌دزدم. سعی‌ات را بکن.

‫- بَرِش دار. ‫- تو می‌توانی.

‫تو...

‫زنگوله را به صدا درنیاور.

‫لطفاً زنگوله‌های کوچک به صدا درنیایید.

‫زندگیِ من در دستانِ شماست.

‫موارد راحت‌تری هم بایستی وجود داشته باشند که بتوانم. ‫می‌توانم سعی خودم را بکنم.

‫به طورِ قطع.

‫برخیز و جایِ مترسک را بگیر.

‫بسیار بد شد.

‫تقریباً داشت از او خوشم می‌آمد.

‫«کلوپِن».

‫چرا به او این شانس را ندهیم که ‫با یکی از دختران ازدواج کند؟

‫صبر کن.

‫بگذارید به دارش بیاویزم.

‫دختران.

‫شاعری برایِ فروش. شاعری برایِ فروش.

‫شاعری برایِ فروش.

‫- یعنی چه؟ ‫- شاعری برایِ فروش!

‫- اگر یکی از دختران با تو ازدواج کند، نجات خواهی یافت. ‫- شاعری برایِ فروش!

‫و من دیگر نمی‌توانم تو را به دار بیاویزم.

‫پیشنهادِ جذابی است.

‫کسی نبود؟

‫کسی نبود؟

‫- بدرود. ‫- بدرود.

‫- کسی نبود؟ ‫- و از تو سپاسگزارم دوستِ من.

‫- تمام شد. ‫- تمام شد.

‫چه گردنی.

‫صبر کنید، صبر کنید!

‫آیا می‌خواهید او را دار بزنید؟

‫آری مگر این‌که تو حاضر به ازدواجِ با او شوی.

‫- من با او ازدواج می‌کنم. ‫- خُب...

‫تو او را می‌خواهی یا نه؟

‫طنابم. طنابم.

‫جامِ عروسی.

‫این جام را از «اِسمرالدا» بگیر، بنوش و آن را بِشکن.

‫و چه گردنِ قشنگی داشت.

‫بیایید آن‌ها را تا اتاقِ عروس همراهی کنیم.

‫♫ بدرود، بدرود.

‫♫ امشب زیرِ چوبۀ دار

‫♫ بدرود، بدرود.

‫♫ گدایان عروسی می‌گیرند.

‫♫ گربه‌ها و موش‌ها هم خوشحالند.

‫♫ حتی شِپِش‌ها هم

‫♫ بدرود، بدرود.

‫♫ امشب زیرِ چوبۀ دار

‫♫ بدرود، بدرود.

‫♫ گدایان عروسی می‌گیرند.

‫♫ گربه‌ها و موش‌ها هم خوشحالند.

‫♫ حتی شِپِش‌ها هم

‫♫ تا روشن شدنِ آسمان آواز بخوانید و به هوا بپرید.

‫♫ شبِ عروسیِ گدایان است امشب.

‫باید چیزی برایِ روشن کردن داشته باشیم.

‫این‌جا سنگِ چخماق و خاشاک موجود است.

‫- و حالا یک تکه چوبِ کوچک. ‫- بگذار کمکت کنم.

‫نه آتش روشن کردن کارِ زنان است.

‫ولی این یک مرد بود که برایِ اولین بار آتش را به زمین آورد.

‫- چه کسی؟ ‫- «پرومِتئوس». ‫(اسطوره‌ای یونانی که از خدایانِ آسمان، آتش دزدید و آن را به زمین آورد)

‫- او دیگر کیست؟ ‫- خداوندی که آن را از آسمان دزدید.

‫او ترکه‌ای چوبی را آن‌قدر در مقابلِ خورشید گرفت که آتش شعله‌ور شد.

‫او جانداران را از خاکِ رُس آفرید

‫و از نَفَسَش بر آن‌ها دمید تا جان گیرند.

‫سپس آن‌ها نیز توانستند برایِ گرم کردنِ خویش آتش روشن کنند.

‫همان‌گونه که ما آتش روشن کردیم؟

‫آری همان‌گونه که ما این کار را کردیم.

‫اوه «اِسمرالدا» احساس می‌کنم که...

‫آخر چطور بگویم که چه احساسی دارم؟

‫امروز در ابتدا مردم مرا ریشخند می‌کردند.

‫سپس تو را پیدا کردم

‫و بعد تو را گُم کردم.

‫و اکنون

‫در این‌جا با هم هستیم

‫و با هم ازدواج کرده‌ایم.

‫برایِ چنین معجزه‌ای من در دلِ تاریکی و شب‌هایِ بی‌پایان انتظار می‌کشیدم.

‫در حالی‌که قبلاً از سپری شدنِ روزهایم بیزار بودم.

‫اکنون به نورِ «فوبوس» خوشامد می‌گویم.

‫«فوبوس» پادشاهِ روز.

‫«اِسمرالدا».

‫چیزی گفتم که باعثِ رنجِشَت شد؟

‫نه چیزی نیست.

‫اوه باید برایم بگویی.

‫این «فوبوس» کیست؟

‫«فوبوس» خداوندِ خورشید است.

‫خداوندِ خورشید.

‫چرا این سوال را می‌پُرسی؟

‫من عاشقِ مردی هستم که نامش «فوبوس» است.

‫«فوبوس».

‫این همان کاپیتانی نیست که تو را از دستِ گوژپُشت نجات داد؟

‫آری.

‫پس تو مرا دوست نداری. ‫چیزی به جُز ترحم و دلسوزی نبود.

‫اگر احساساتت را جریحه‌دار کردم، معذرت می‌خواهم.

‫خُب پس از آن‌جایی که تو مرا...

‫مرا به عنوانِ همسرت نمی‌خواهی ‫شاید به عنوانِ یک دوست بپذیری.

‫دوست؟

‫معنیِ دوست را که دیگر می‌دانی؟

‫مانند برادر و خواهر.

‫همانندِ دو گُل‌بَرگ بر رویِ یک شاخه گُل.

‫و عشق؟

‫همانا دو روح در یک بدن است.

‫دوستت دارم «اِسمرالدا».

‫چنانچه مایل باشی، حاضرم تا با تو زندگی کنم.

‫به عنوانِ زن و شوهر اگر که مناسب بدانی... ‫و گر نه می‌توانیم با هم برادر و خواهر باشیم.

‫به اندازه‌ای فهمیده هستم که توازنِ مناسبِ هر چیزی را نگه‌دارم.

‫- چه چیز؟ ‫- تعادلِ مناسب.

‫- اوه، تو شعبده‌بازی؟ ‫- نه متأسفانه شعبده‌بازی بلد نیستم.

‫ولی می‌توانی یاد بگیری. من به تو یاد خواهم داد.

‫ببین.

‫اوه فوق‌العاده است.

‫من هرگز نمی‌توانم این کار را بکنم.

‫امتحانش کن.

‫- فایده‌ای ندارد. ‫- حرف نزن.

‫- هِه. ‫- باید تعادلت را حفظ کنی.

‫فایده‌ای ندارد.

‫باید اتفاقی افتاده باشد. کُلِ دربار...

‫«اِسمرالدا»؟

‫«اِسمرالدا»؟

‫«اِسمرالدا»!

‫- چه شده؟ ‫- به او دستور داده‌اند همۀ کولی‌ها را دستگیر کند.

‫نه فقط دخترانِ‌شان.

‫همه را فرا بخوانید. همه را فرا بخوانید.

‫صبح بخیر عالیجناب.

‫- چه شده؟ ‫- دخترانِ کولی آمادۀ بازدیدِ شما هستند.

‫کسی که من دنبالشم در میان آنان نیست. آزادشان کنید.

‫توانستی بفهمی که «کازیمودو» را در کدام زندان نگه‌داری می‌کنند؟

‫- نه هنوز سرورم. ‫- چرا؟

‫- سریع پیدایش کن. ‫- چشم سرورم.

‫ساکت.

‫ساکت.

‫حرف بزن زندانی. قاضی ناشنواست.

‫اِسمت؟

‫سِن و سالت؟

‫شُغلت؟

‫«اِمیل» تمامِ پاسخ‌هایِ زندانی را یادداشت کردی؟

‫تو متهم به...

‫بر هم زدنِ نظمِ عمومی،

‫دزدیدنِ یک زن...

‫و مقاومت در برابرِ نگهبانانِ پادشاهی هستی.

‫آیا دفاعیه‌ای داری؟

‫سریع و سر راست حرف بزن.

‫«کازیمودو».

‫پس قبول داری که گناه‌کاری.

‫بیست و پنجمِ ماهِ بعد.

‫به همین دلیل بایستی به تو تازیانه بزنند.

‫ناقوس‌زنِ کلیسایِ نوتِردام.

‫عالیجناب، زندانی ناشنواست. چیزی نمی‌شِنَوَد.

‫آه.

‫پس این حسابش فرق می‌کند.

‫به دلیلِ گستاخی‌ات...

‫بایستی یک ساعت دیگر نیز شکنجه شوی.

‫موردِ بعدی.

‫بدین وسیله اعلام می‌داریم که ‫«کازیمودو» ناقوس‌زنِ کلیسایِ نوتردام

‫به پنجاه ضربه شلاقِ نُه سَر

‫به دلیلِ حمله به یک زن محکوم می‌شود.

‫پس از آن به مدتِ یک ساعت در معرضِ دیدِ عموم قرار خواهد گرفت.

‫فکرش را بکن دیروز در همان محل او را پادشاهِ خود کردند.

‫- امروز... ‫- زندگی همین است.

‫به سِزایِ اعمالش رسید.

‫تمامِ نجیب‌زادگان نیز به سزایِ اعمالِ‌شان می‌رسیدند ‫فقط مشکل این است که دستگاهِ شکنجه به اندازۀ کافی نداریم.

‫- تازیانه زدنِ آن معلول مایۀ شرمساری است. ‫- طفلکِ بیچاره.

‫اوه استاد «پییِرات».

‫یک.

‫دو.

‫سه.

‫چهار.

‫- پنج. ‫- من نمی‌توانم تحمل کنم «کلوپِن».

‫اگر تو هم یک بار تازیانه می‌خوردی، می‌توانستی تحمل کنی.

‫- مگر تازیانه خورده‌ای؟ ‫- دو دفعه.

‫حالا دیگر با پرداخت هزینه‌ای مصونیت پیدا کرده‌ام.

‫- از طرفِ چه کسانی؟ ‫- نجیب‌زادگان.

‫- نگهبانانِ سنت‌هایِ قدیمی و مقدس. ‫- بله دقیقاً خودش است.

‫آنان این مصونیت را از شاه خریداری نموده و به زیردستان می‌فروشند.

‫بله کاملاً درست است.

‫البته می‌دانی، بعد از جنگ

‫و فراموش نکن، صدها سال به طول انجامید...

‫هزاران نفر از ما خانه به خانه در پیِ کارِ شرافتمندانه بودیم

‫و به جُرمِ گدایی با تازیانه مجازات شدیم.

‫طبقۀ حاکم نگفت یا کار یا گرسنگی کشیدن.

‫گفتند: گرسنگی بکشید از آن رو که کار نمی‌کنید.

‫و این شد که من گرسنگی کشیدم.

‫هزاران نفر این بلا سرشان آمد تا این‌که من صِنفِ گدایان را تشکیل دادم.

‫که من هم عضو شماره 7419 آن هستم.

‫نباید شرمسار باشی.

‫درست است ما در دزدی به گردِ پایِ نجیب‌زادگان هم نمی‌رسیم.

‫دزدی‌هایِ ما در مقایسه با اختلاس‌هایِ کلانِ ‫آن‌ها از مِلّت، اصلاً به حساب نمی‌آید.

‫- به نظرم بر رویِ اصولِ اخلاقی تفاهم نداشته باشیم. ‫- صحیح است.

‫یک روزی من و تو کتابی در موردِ حقیقتِ گدایی می‌نویسیم.

‫بله این کار را خواهیم کرد. اکنون باید کاری بکنیم تا ‫تازیانه خوردنِ آن بدبختِ بیچاره را متوقف کنیم.

‫این کار فقط از دستِ قاضیِ اعظم برمی‌آید.

‫مگر اُسقُفِ اعظم برادرش نیست؟

‫فکر نکنم او بتواند کاری بکند، اما تو سعی خودت را بکن.

‫بیست و نه. سی.

‫سی و یک.

‫این نوع تازیانه زدن که حساب نیست. ‫او حتی یک قطره اشک هم نریخته است.

‫کسانی که در تسخیرِ شیطانند، اشک نمی‌ریزند.

‫مقصر تازیانه‌زَن است.

‫- منظورت چیست؟ ‫- تازیانه‌زَنِ ما اگر بود او را به گریه می‌انداخت.

‫منظورت این است که تازیانه‌زَنِ شما در «مارسِی» ‫بهتر از تازیانه‌زَنِ ما در پاریس است؟ آخر چرا...

‫چهل و یک.

‫متوجهم. متوجهم. متوجهم.

‫- راهی برایِ متوقف کردنِ این مراسم نیست؟ ‫- اِی کاش قدرتش را داشتم.

‫«کازیمودو» به جامعۀ روحانیت تعلق دارد مگر غیر از این است؟

‫بله درست است اما وقتی بی‌گُدار به ‫دنیایِ بیرون می‌رَوَد، عواقبش را هم باید بپذیرد.

‫اگر مجازاتِ او ناعادلانه به نظر می‌رسد

‫قدرتِ بالاتری وجود دارد که می‌بیند

‫و تَقاص می‌گیرد.

‫چهل و هشت. چهل و نه. پنجاه.

‫زندانی بایستی یک ساعت در همین حالت این‌جا بماند.

‫سَرداب‌هایِ کاخِ دادگستری مملو از زندانیان است.

‫در سراسرِ فرانسه قضیه از همین قرار است.

‫مشکلِ ما دزدان و جنایت‌کارانِ معمولی نیستند ‫بلکه هزاران هزار مُرتد...

‫آزاداندیش و مُبَلِّغِ خیانتکارند.

‫بایستی زندان‌هایِ بیشتری بسازیم.

‫به زندان‌هایِ بیشتری نیاز نداریم بلکه باید افراد بیشتری را اعدام کنیم.

‫ما بسیار با نرمی با آن‌ها برخورد می‌کنیم. چه چیز دستگیرت شد؟

‫«کازیمودو» مجازات شده است.

‫- الان کجاست؟ ‫- در جایگاهِ مجازاتِ عمومی.

‫پایانِ جلسه را اعلام می‌کنم.

‫آب!

‫آب!

‫آااا...

‫آب.

‫آب.

‫دیدی؟

‫من فکر می‌کردم که او گوژپُشت را دوست دارد.

‫هرگز به مردی با سوراخ‌هایِ بینی مچاله شده و لب‌هایِ باریک اعتماد نکن.

‫- «گرینگوار». ‫- «اِسمرالدا».

‫- کجا بودی؟ ‫- پیشِ مردُمم بودم.

‫دزدکی از دروازه‌ها عبور کردم تا به آن‌ها بگویم ‫که پادشاه قول داده به ما کمک کند.

‫آب.

‫آب.

‫آب.

‫آب.

‫آب!

‫- آب. آب. ‫- آب!

‫آب!

‫آب.

‫این هم از آبِ تو. ها-ها-ها.

‫«کلاود» من نتوانستم جلویِ این موضوع را بگیرم.

‫قبل از این‌که بفهمم چه خبر شده، او را مجازات کرده بودند.

‫«ژان» به نظرت «کازیمودو» آن دختر را تعقیب کرده؟

‫او هرگز چنین کاری نکرده بود.

‫او آبرویِ ما را نمی‌بُرد مگر اینکه وادارش کرده باشند.

‫می‌دانم که چقدر از او نااُمید شده‌ای.

‫اما بایستی با صبوری بارِ خود را به دوش بِکِشیم.

‫یک ساعت گذشت. او را آزاد کنید.

‫بسیار خُب. برخیز. برو.

‫او به من آب داد.

‫آیا ما مخلوقاتِ خداوند نیستیم که

‫در مرکزِ عالَم قرار گرفته

‫تا عاشقانه همانندِ پدرمان در بهشت حکمرانی کنیم؟

‫زمانِ آن فرا رسیده تا با دیگری به احترام برخورد کرده

‫فقط به این شیوه سرنوشت خود را به سرانجام خواهیم رساند.

‫جایِ تعجب نیست که «فرولو» از کتابِ چاپی می‌ترسد.

‫تصورش را بکن که مردم همه این کتاب را بخوانند.

‫- دستگاهِ چاپ به نظر اختراعِ بزرگی می‌رسد. ‫- بله همین‌طور است.

‫خوشحالم که در این دورانِ بزرگ زندگی می‌کنم.

‫آخ. داری بهم صدمه میزنی. ‫بایستی تو را به سِمَتِ سَرشکنجه‌گَرَم منصوب کنم.

‫عُذر می‌خواهم سرورم.

‫اگر عالیجناب زود به زود به حمام تشریف بیاورند ‫مجبور نخواهم شد که این چنین به سختی صابون را بمالم.

‫- منظور‌ت چند وقت به چند وقت است؟ ‫- سالی دو بار.

‫- سالی دو بار؟ ‫- دستِ کم.

‫اوهوم.

‫- آیا این باعثِ بیشتر عُمر کردنِ من می‌شود؟ ‫- بله.

‫خوب است. من تصمیم گرفته‌ام تا صدها سال

‫و حتی بیشتر زنده بمانم، البته اگر اِکسیرِ جدیدِ تو ‫طبقِ همان چیزی که قول داده‌ای اثر کند.

‫چه شده؟

‫چرا در این ساعت ناقوس‌ها به صدا در‌آمده‌اند؟

‫و آن‌هم به این عجیبی؟ چه بر سَرِ گوژپُشت آمده؟

‫می‌بینی؟ «کازیمودو» است.

‫هر روز بر جنونش افزوده می‌شود.

‫بله به طورِ قطع تغییر کرده است.

‫منظورت چیست؟

‫از آن روز که آن دخترِ کولی به او آب داده، تغییر کرده است.

‫درست است. همواره اسمش را زیرِ لب می‌گوید.

‫شاید دل‌باختۀ او شده.

‫این سُرب آن‌قدری داغ شده که بریزیمش؟

‫او کیست؟

‫همان دخترِ کولی است. امشب برایِ مراسمِ رقص به این‌جا دعوت شده.

‫- «گرینگوار» داری چه کار می‌کنی؟ ‫- دنیا این‌گونه زیباتر به نظر می‌رسد «اِسمرالدا».

‫همواره بایستی بر رویِ کله ایستاد تا به آن نگاه کنی.

‫«گرینگوار» عاقلانه رفتار کن.

‫عاقلانه؟

‫هولناک است که کسی بخواهد به اندازۀ من عاقلانه رفتار کند.

‫لطفاً یادت نرود که برایِ چه به این‌جا آمده‌ای.

‫برایِ سرگرم کردنِ نجیب‌زادگان و بانوانِ پاریس.

‫مبادا زندگیِ ملالت‌بارِ و پوچِشان را زهرآگین کنند.

‫آماده‌ای؟

‫بله آماده‌ام.

‫زود باش دختر جان.

‫نوبتِ نمایشت را فراموش نکن «اِسمرالدا».

‫من چه خطایی مرتکب شده‌ام؟

‫چرا مرا تعقیب می‌کنید؟

‫چه کار کرده‌ای؟

‫تمامِ آن چیزهایی را که در وجودم خاموش بودند، شورانده‌ای.

‫من در پیِ زندگیِ آرامی بوده و به آن نیز دست پیدا کرده بودم.

‫تا آن که تو را دیدم.

‫از آن روز تا به حال قدرتم در برابرت تحلیل رفته

‫چون نمی‌توانم از شرِ تو خلاص شوم.

‫در هر کتابی که می‌خوانم صورتِ تو را می‌بینم.

‫در هر نوایی، صدایِ تو را می‌شِنَوم

‫یا که در هر طنینِ زنگی، صدایِ دایره زنگیِ تو در گوشم می‌پیچد.

‫در دلِ شب وجدانِ خودم را زیر سوال برده‌ام.

‫تنها به این جهت که با سردرگمی بیشتری از خواب برخیزم.

‫- بگذارید بروم. آن‌ها منتظرند تا برای‌ِشان برقصم. ‫- من نمی‌خواهم که تو برای‌ِشان برقصی.

‫مُچِ دستم را دارید می‌شِکَنید.

‫نمی‌خواستم به تو آسیبی برسانم.

‫بیا تا از این‌جا برویم.

‫نمی‌توانم تحمل کنم که آن همه مرد ناظرِ رقصیدنِ تو باشند.

‫تو را فقط برایِ خودم می‌خواهم.

‫اگر تو مالِ من نباشی

‫این دیگر پایانِ راهِ من...

‫و توست.

‫و اکنون خانم‌ها و آقایان برنامۀ بعدی

‫گُلِ مِصری، رقاصی شگفت انگیز با نامِ «اِسمرالدا»ست.

‫خانم‌ها و آقایان، این در واقع «اِسمرالدا» نیست.

‫این «ارسطو» ریاضیدانِ بزرگ است. ‫(دانشمندِ یونانِ باستان شاگردِ افلاطون و معلمِ اسکندر مقدونی)

‫یک بُزِ شگفت‌انگیز.

‫او به شما خواهد گفت که در جیبِ ‫هر یک از شما چه مقدار پول وجود دارد.

‫بسیار خُب. من چقدر پول به همراه دارم؟

‫«فوبوس» این همان دخترکِ کولی نیست؟

‫بیا تا برقصیم «فلور».

‫خُب دختر جان، این میهمانی جایِ ما نیست.

‫برویم «ارسطو».

‫تو کیستی؟ از کجا آمده‌ای؟

‫حرف بزن. من یک نظامی‌ام و عادت دارم تا مردم از من فرمان ببرند.

‫و این‌جا با تو نشسته و حرف می‌زنم ‫گویی هیچ دختری را از قبل ندیده‌ام.

‫و هرگز کسی را در بازوانِ خویش نگرفته‌ام.

‫چرا من تن به این کار داده‌ام؟ آخر چرا؟

‫- زیرا تو مرا دوست داری. ‫- دلیلش عشق است.

‫تا ابد.

‫هه‌هه. تا ابد زمانِ درازی است.

‫فراموش کن که من یک نظامی‌ام و ‫بی‌وقفه زندگی و مرگ را به خطر بینداز.

‫امروز مایلم تا به خاطرِ تو دست از زندگیِ خود بِکِشَم.

‫و همچنین فردا را.

‫متوجه هستی؟ عشق فقط بخشی از زندگیِ من است.

‫بایستی اعتراف کنم که بخشِ بسیار شیرینی از زندگی‌ام است.

‫برایِ من اما عشق همه چیز است.

‫تمامِ زندگیِ من است.

‫یک نفر این‌جاست.

‫چه شده؟

‫نگران نباش.

‫«فوبوس» اکنون متوجه شدم که

‫چرا نگهبانانِ «لونا»یِ شب تو را ستایش می‌کنند ‫(الهۀ ماه در رومِ باستان)

‫چگونه به نورِ «فوبوس» خوش‌آمد بگویم

‫«فوبوس»، پادشاهِ روز.

‫«اِسمرالدا».

‫- یک بارِ دیگر بگو که مرا دوست داری. ‫- دوستت دارم.

‫- بیش از هر چیزی در این دنیا؟ ‫- کاری به جُز دوست داشتنِ تو در این دنیا نمی‌توانم داشته باشم.

‫- من می‌توانم. ‫- تو یک زنی.

‫پس امشب که بگذرد دیگر مرا دوست نخواهی داشت؟

‫شاید نداشته باشم.

‫بیا تا از این‌جا برویم.

‫یک نفر دارد به ما نزدیک می‌شود.

‫- من می‌ترسم. ‫- همین‌جا می‌مانیم عشقم.

‫قاتِل! قاتِل!

‫- قاتِل! ‫- کاپیتان «فوبوس» به قتل رسیده است.

‫- قاتِل! ‫- کاپیتان «فوبوس» به قتل رسیده است.

‫قاتِل!

‫کارِ این کولی است.

‫این هم از چاقویش. دستگیرش کنید.

‫«برنارد»، «گیلوم» چرا جلویِ او را نمی‌گیرید؟

‫غیرممکن است.

‫- نمی‌توانیم جلویِ او را بگیریم. ‫- باید اتفاقی افتاده باشد. دیوانه شده است.

‫همه راه‌ها را امتحان کرده‌ایم. ‫حتی نمی‌توانیم به او دسترسی پیدا کنیم.

‫بروید و کمکِ بیشتری بیاورید. بایستی او را متوقف کنیم.

‫با این کارش تمامِ مردمِ پاریس را بیدار خواهد نمود.

‫دست نگه‌داشت.

‫- «ژان». ‫- «کلاود».

‫- دنبالِ تو می‌گشتم. ‫- خوب است. خوشحالم که آمدی.

‫نتوانستیم «کازیمودو» را متوقف کنیم. ‫به گمانم دیوانه شده است.

‫کجا بودی؟ تمامِ طولِ شب منتظرت بودم.

‫اوه برویم به اتاقِ من.

‫می‌خواهم غافلگیرت کنم.

‫می‌خواهم که کمی موسیقیِ جدید بشنوی. ‫آهنگسازِ ایتالیاییِ جوانی است که

‫کارهایِ بسیار زیبایی را ساخته است و باید آن‌ها را بشنوی.

‫موضوع چیست؟

‫شاید تمایلی نداشته باشی که یک قاتِل در اتاقت باشد.

‫منظورت چیست؟

‫من مردی را...

‫به دلیلِ عشق به زنی که مرا افسون کرده، به قتل رسانده‌ام.

‫من می‌دانم که او دامی است که شیطان بر سر راهم نهاده.

‫تو خادمِ خداوندی.

‫بایستی کمکم کنی.

‫«کلاود» چیزی بگو.

‫«هر که انسانی را بِزند و او بمیرد

‫البته باید کشته شود.» ‫(نقل قولی از کتابِ خروج بابِ 21 آیۀ 12 هجرت قوم یهود از مصر به کنعان)

‫و همچنین خدا می‌گوید: «مکانی را برایِ او تعیین می‌کنم تا بتواند بدان‌جا فرار کند.» ‫(نقل قولی از کتابِ خروج بابِ 21 آیۀ 13 هجرت قوم یهود از مصر به کنعان)

‫من نمی‌توانم به یک جنایت‌کار کمک کنم.

‫پس او هم باید بمیرد.

‫چه کسی باید بمیرد؟

‫همان دخترِ کولی که مرا وادار به این جنایت کرد.

‫- اما او که گناهی ندارد. ‫- چرا گناه از اوست.

‫او مرا افسون کرد. بنابراین بایستی بمیرد.

‫به خاطرِ جنایتِ تو بمیرد؟

‫این منطقِ شیطان است. تو نمی‌توانی به آن باور داشته باشی.

‫باور دارم.

‫یک بار ساحره‌ای «برونو دِ فیورِنزی» را افسون خویش کرد. ‫«برونو دِ فیورِنزی»: اطلاعاتی در مورد هویت این فرد در دسترس نیست.

‫او را سوزاند و خود نجات یافت.

‫مرگِ این دختر نیز می‌تواند باعثِ رستگاریِ من شود.

‫عقلت را از دست داده‌ای؟ تو نمی‌توانی مرتکبِ جنایتِ ‫دیگری شوی. وجدانت اجازۀ چنین کاری را به تو نمی‌دهد.

‫از هیچ جنایتی برایِ رهایی از دامان او فروگذار نخواهم شد.

‫پس وظیفۀ من اینست که به جایِ تو به او کمک کنم.

‫«کلاود».

‫تو برادر منی.

‫من دیگر برادرِ تو نیستم.

‫هِی. هِی.

‫- چه کسی آن‌جاست؟ ‫- «گرینگوار» هستم.

‫- «گرینگوار». ‫- عزیزم.

‫باور نکن که من او را کشته‌ام.

‫می‌دانم کارِ تو نیست.

‫«ارسطو» چطور است؟

‫- برایش کلم آورده‌ام. ‫- ممنونم که به فکر «ارسطو» هستی.

‫دستانت یخ زده‌اند.

‫از چیزی که نمی‌ترسی، مگر نه؟

‫اکنون نه.

‫اوه «گرینگوار».

‫آخر چرا من به پاریس آمدم؟

‫گریه نکن عزیزم.

‫دائِم با خودم فکر می‌کنم و فکر می‌کنم...

‫که چگونه به این‌جا آمدم تا قلبِ پادشاه را ‫نسبت به مردمم نرم کنم

‫و قلبِ ساده‌لوحِ خودم به من خیانت کرد.

‫- به همین دلیل هم که شده سزاوارِ مرگم. ‫- نه تو سزاوارِ مرگ نیستی.

‫من تو را از این‌جا آزاد خواهم کرد.

‫بعد از مرگِ من، مواظبِ مردمم باش.

‫این‌گونه حرف نزن.

‫«گرینگوار».

‫بله عزیزم.

‫مرا ببخش هر چند که خیلی دیر شده است.

‫به چه دلیل؟

‫در ارتباط با کاپیتان «فوبوس».

‫حتی قبل از آن‌که به قتل برسد، می‌دانستم که مرا دوست ندارد.

‫من نادان بودم.

‫حرفی در این باره نزن.

‫- از دستِ من عصبانی نیستی؟ ‫- هرگز.

‫اوه، ممنونم «گرینگوار».

‫- صدایِ پایِ کسی دارد می‌آید. ‫- مرا تنها نگذار. مرا تنها نگذار.

‫بایستی کاری برایِ رهایی‌ات بکنم.

‫- چه شده؟ ‫- ساکت. صدایِ یک نفر دارد می‌آید.

‫به نظر می‌رسد که از آن‌جا باشد.

‫نگاه کن، «کازیمودو» است.

‫چگونه می‌توانیم او را نجات دهیم؟

‫چگونه می‌توانیم او را نجات دهیم؟

‫چگونه می‌توانیم او را نجات دهیم؟

‫چگونه می‌توانیم او را نجات دهیم؟

‫بیا. این هم از دادخواست. عجله کن «فیشر»، زود باش.

‫- چاپش خواهیم کرد. ‫- خطاب به مردمِ پاریس.

‫با این عجله نمی‌شود. ابتدا بایستی حروف را آماده کنم.

‫- اولین نسخۀ آن کِی آماده می‌شود؟ ‫- فردا.

‫- خوب است، خوب است. ‫- اما چه کسی آن‌ها را پخش می‌کند؟

‫همۀ دانش‌آموزان و تمامِ گدایانِ دربارِ معجزات به ما کمک خواهند نمود.

‫نشانم بده.

‫اهالیِ پاریس، هر روزه مردمانِ بی‌گناهی از بین می‌روند.

‫برخی به دار آویخته می‌شوند. بقیه هم در دخمه‌ها زنده به گور می‌شوند.

‫با دستورِ عالیجناب قاضیِ اعظم، این دستگاهِ اهریمنی را نابود کنید.

‫شاید بتوانید ظاهرِ آن را از بین ببرید، اما با باطنِ آن چه می‌کنید؟

‫اهالیِ پاریس، به حرف‌هایِ من گوش کنید.

‫امروز نوبتِ دخترکِ کولی است.

‫شاید فردا نوبتِ برادر، فرزند یا که خودتان هم باشد.

‫اهالیِ پاریس بیایید تا شکوائیه‌ای برایِ پادشاه بنویسیم.

‫-شاهد... ‫- بیایید...

‫این‌جا میدانِ عمومی نیست.

‫اگر به مقام رفیعِ دادگاه اهانت کنید، شما را به زندان می‌اندازم.

‫درب را ببندید.

‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.

‫ساکت!

‫مدرکِ جُرم را به آن‌ها نشان دهید.

‫آیا این خنجر متعلق به این کولی است؟

‫آری.

‫این همان خنجری است که کاپیتان «فوبوس» با آن به قتل رسیده.

‫او چگونه توانسته مردی را که از خودش قوی‌تر است به قتل برساند؟

‫به وضوح مشخص است که او در پیِ آن بوده تا ‫از خودش در برابرِ قاتلان دفاع کند.

‫شما خودتان هم می‌دانید که او بی‌گناه است.

‫این شاهدان آن را تأیید کرده‌اند.

‫بنشینید.

‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.

‫عالیجناب وقتش رسیده که این دخترکِ خیره‌سر را شکنجه کنیم.

‫هنوز نه. زندانی دیگر را بیاورید.

‫این بُز را ببینید.

‫- او یک دزد است. ‫- از این‌جا ببریدش.

‫- ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید. ‫- بگیریدش.

‫جادوگری مُحرز شده. مشخص است که ‫این دختر و آن بُز با یک‌دیگر کار می‌کنند.

‫به نیابت از عقلِ سلیم به این قضاوت اعتراض دارم.

‫به نیابت از انسان که نبایستی بر اساسِ خرافات ‫و تعصباتِ احمقانه قضاوت شود، اعتراض دارم.

‫شاهد را از این‌جا ببرید.

‫شرم‌آور است که سرنوشتِ این دختر به رفتارِ یک بُز وابسته باشد.

‫اگر آن بُز زبان انسان‌ها را نمی‌داند ‫چرا قُضاتِ دادگاه زبانِ این بُز را یاد نمی‌گیرند؟

‫آیا هنوز هم انکار می‌کنی که در خدمتِ شیطانی؟

‫که برایِ تخریبِ روح و جسمِ انسان فرستاده شده‌‌ای...

‫تا او را به سویِ جهنم سوق دهی؟

‫من بی‌گناهم.

‫به او نشان دهید که اگر به گناهش اعتراف نکند...

‫چه چیز در انتظار اوست.

‫کارِ او نبوده.

‫اگر می‌خواهید بدانید که کار چه کسی بوده، آن شخص منم.

‫او هر روز زشت‌تر می‌شود.

‫سکوت را در دادگاه رعایت کنید!

‫ساکت!

‫اکنون چه، اعتراف می‌کنی؟

‫من بی‌گناهم.

‫عالیجناب با در نظر گرفتنِ یک ساعتِ اخیر و ‫طرزِ برخوردِ زندانی راهِ حلی جُز شکنجه باقی نمی‌ماند.

‫به کارِتان برسید. دادگاه به وقتِ دیگری موکول می‌شود.

‫- گفتم که کارِ خودش است. ‫- تو چه فکر می‌کنی؟

‫او بی‌گناه است و کُشتنِ کاپیتان کارِ او نیست.

‫-زیرِ شکنجه به حرف خواهد آمد. ‫- همه همین‌گونه‌اند.

‫- متنفرم از این‌که ببینم او اعدام می‌شود. ‫- من که باورم نمی‌شود.

‫آیا دکتر حضور دارند؟

‫- بله. ‫- ادامه بده.

‫رحم کنید.

‫رحم کنید.

‫رحم کنید!

‫سرورم، سرورم، اعلیحضرت پادشاه در دادگاه حضور دارند.

‫خیر، خیر، خیر. بگذار همین پُشت بمانیم.

‫از جلساتِ محاکمه هیچ خوشم نمی‌آید، اما اُسقُفِ اعظمِ‌مان

‫با فرجام خواهی در حقِ این دختر مرا کلافه نموده‌اند.

‫حضور عالیجناب در این دادگاه باعثِ خشنودیِ ایشان خواهد بود.

‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.

‫عالیجناب زندانی اعتراف کرده است.

‫جنابِ دادستان، ما آماده‌ایم تا ‫اظهاراتِ شما در خصوصِ این متهم را بشنویم.

‫به دلیل احرازِ جُرم و اثباتِ جادوگری...

‫بایستی در مقابلِ کلیسایِ نوتِردام و در حضورِ مردم

‫- چه می‌گوید؟ ‫- حُکمِ اعدام را قرائت می‌کند.

‫توبه نماید...

‫باشد که این ساحره به همراهِ بُزَش

‫در محوطۀ کلیسایِ نوتِردام به دار آویخته شوند.

‫اکنون رأی‌گیری می ‌کنیم.

‫صبر کنید.

‫این دیگر چیست؟

‫خون.

‫آیا زیرِ شکنجه اعتراف کرده‌ای؟

‫بله.

‫اما...

‫من بی‌گناهم.

‫می‌گویی که بی‌گناهی.

‫آن‌ها می‌گویند که گناهکاری. خواهیم فهمید.

‫دستانِ او را باز کنید.

‫بیا این‌جا.

‫بیایید او را در معرضِ «آزمونِ سخت» قرار دهیم. ‫(آزمونِ سخت: نوعی آزمون برایِ اثباتِ بی‌گناهیِ متهم)

‫این همان خنجری است که در دستانِ او پیدا شده؟

‫این خنجرِ من است.

‫اگر خنجرِ خودت را لمس کنی گناهکار شناخته خواهی شد.

‫اگر خنجرِ مرا لمس کنی آن‌گاه تبرئه می‌شوی.

‫چشمانِ او را ببندید.

‫انتخاب کن.

‫حُکمِ قاضی بر علیهِ توست.

‫متأسفم.

‫دخترِ کولی...

‫در چنین روزی که باعثِ خشنودیِ پادشاه خواهد شد،

‫پابرهنه به محلِ کفارۀ عمومی در کلیسایِ نوتِردام بُرده شده...

‫به همراهِ هم‌دستِ خود یعنی آن بُز به دار آویخته خواهی شد.

‫باشد که خداوند روحِ تو را موردِ رحمت قرار دهد.

‫♫مادرم یک پرنده بود

‫♫پدرم پرندۀ دیگر

‫♫بر رویِ آب

‫«اِسمرالدا»!

‫«گرینگوار»!

‫«اِسمرالدا».

‫شما با من مهربان بودید.

‫من به عنوانِ یک بی‌گناه در برابرِ شما زانو زده‌ام.

‫من حرف‌هایِ تو را باور می‌کنم.

‫من نمی‌توانم اجازه دهم که این دختر بر روِیِ این ‫زمینِ مقدس توبه کند، زیرا که او بی‌گناه است.

‫- پس او بدونِ مراسمِ توبه به دار آویخته خواهد شد. ‫- جرأتش را نداری.

‫او یک ساحره است و بایستی بمیرد. او را ببرید.

‫حریمِ امن! حریمِ امن!

‫حریمِ امن!

‫حریمِ امن!

‫خدا را شُکر، حریمِ امن جانِ او را نجات خواهد داد.

‫اوه نه، او یکی از ما را به قتل رسانده و در هر صورت بایستی بمیرد.

‫بایستی به نزدِ پادشاه رفته و او را وادار به لغوِ حریمِ امن نماییم.

‫حریمِ امن!

‫اما او همسرِم است، بایستی او را ببینم.

‫اکنون نمی‌شود. او در امان است حرفم را باور کن.

‫- اما «کازیمودو»... ‫- صدمه‌ای به او نخواهد زد.

‫- قبلاً این کار را کرده است. ‫- او مقصر نبود.

‫باور کن نزدِ «کازیمودو» در امنیتِ کامل است.

‫بخور، بخور.

‫من می‌روم تا...

‫در هنگامِ خوردن،

‫مجبور نباشی صورتِ زشتم را ببینی.

‫بیا این‌جا.

‫بیا این‌جا.

‫تو مرا باز خواندی.

‫همان‌گونه که می‌دانی ناشنوا هستم.

‫پیشِ خودت فکر کردی که دیگر نباید مشکلی در ‫ارتباط ِ با من وجود داشته باشد، درست است؟

‫اما من ناشنوا نیز هستم.

‫بسیار ناخوشایند است.

‫تا به حال متوجهِ...

‫زشتیِ خودم نشده بودم،

‫زیرا تو بسیار زیبایی.

‫من انسان نیستم.

‫جانور نیستم.

‫من به همان اندازه که انسان در سایۀ ماه ‫زشت دیده می‌شود، چهرۀ کریهی دارم.

‫اوه.

‫اوه.

‫همان‌گونه که می‌دانی ناشنوا هستم.

‫اما تو می‌توانی با ایما و اشاره با من حرف بزنی.

‫چرا جانِ مرا نجات دادی؟

‫هوم...

‫از من پرسیدی که چرا جانت را نجات دادم.

‫اوه...

‫اوه، من سعی کردم تا تو را بِرُبایَم

‫اما روزِ بعد، تو جُرعه‌ای آب

‫به من دادی و اندکی دلت به حالِ من سوخت.

‫گوش کن.

‫هرگز نباید از این کلیسا بیرون بِرَوی

‫و الا آنها تو را

‫به دار می آویزند.

‫و...

‫این باعثِ مرگِ من می‌شود.

‫بله درست شنیدی.

‫کلیسا جایِ خوبی است.

‫بسیار جایِ بلندی است.

‫ببین.

‫ببین.

‫ببین.

‫هِه، مردم.

‫ببین. مردم چه کوچکند.

‫ببین. ببین.

‫این‌جا، این بالا.

‫دوستانم هستند.

‫.عزیزانم این بالا هستند

‫«ژاکلین».

‫«گابریِل».

‫«گیوم».

‫«ماریِ بزرگ». هِه. ‫(اسامیِ ناقوس‌هایِ کلیسایِ نوتِردام)

‫هِه، می‌دانی، دلیلِ ناشنواییِ من همین ناقوس است.

‫من صدایِ دوستانم را می‌توانم بشونم. هِه.

‫ناقوس‌ها را برایت به صدا درآورم؟

‫مایۀ افتخارِ من است اولین نفر آن را امضاء می‌کنم..

‫«ژان دو لَک».

‫هرگز چنین هتکِ حرمتی نشنیده بودم.

‫گوژپشتِ کُند ذِهن قانون را مطابقِ میلِ خود ‫اجرا کرده و پادشاه هم بر آن صِحّه گذاشته است.

‫فرانسه نبایستی با داد و بیدادِ یک عده اوباش اداره شود.

‫همچنین احکامِ قضاییِ دادگاه‌هایِ ما نیز ‫نبایستی عامدانه توسطِ کلیسا مردود شمرده شوند.

‫آن هنگام که پادشاه این برگه را بخواند و ‫اسامی کسانی که پایِ آن را امضاء کرده‌اند، ببیند...

‫مصونیتِ حریمِ امن را برایِ همیشه مُلغی خواهد نمود.

‫بیایید «فرولو».

‫امضایش کُنید.

‫نامِ شما پادشاه را وادار به پذیرشِ تصمیمِ ما می‌کند.

‫این دختر بایستی اعدام شود و این مصوبه ‫سرنوشت او را رقم خواهد زد.

‫می‌خواهم چیزی بگویم.

‫چه شده فرزندم؟

‫«گرینگوار».

‫«گرینگوار».

‫«گرینگوار». «گرینگوار».

‫تمامیِ مردانِ دربارِ معجزات آماده‌اند تا بر سرِ «اِسمرالدا» بجنگند.

‫به این سلاحِ جدید نگاه کن. با این می‌توان نجاتش داد.

‫به نجیب‌زادگان اجازه نخواهیم داد که ‫ما را از داشتنِ حریمِ امن محروم کنند.

‫فعلاً افکارم را پریشان مکن.

‫بایستی کارِ تنظیمِ این دادخواست را ‫برایِ پادشاه و مردم به پایان برسانم.

‫صاحبِ چاپخانه منتظر است.

‫کلمات او را نجات نخواهند داد. من راهِ بهتری سراغ دارم: اِعمالِ زور.

‫من اعتقادی به اِعمالِ زور ندارم.

‫دوستِ من تو یک رویاپرداز، یک روزنامه‌نگار و شاعر هستی.

‫خواهانِ چه چیزی هستی؟ اثباتِ منظورت یا نجاتِ جانِ «اِسمرالدا»؟

‫مُرده شورِ شما را ببرند اگر به مانندِ وُکلَا دست از بحث کردن برندارید.

‫- کاری کنید. ‫- درست است.

‫- نه دست نگه‌دارید. ‫- تا کِی؟ تا وقتی که «اِسمرالدا» را به دار بیاویزند؟

‫«گرینگوار»، ارتشِ گدایان، دزدان و چاقوکِشانِ من آمادۀ حمله هستند.

‫- خیر، خیر، خیر، «کلوپِن». بایستی منتظر بمانیم. ‫- منتظرِ چه چیزی باشیم؟

‫اثرِ رسالۀ من بر مردمِ پاریس.

‫اما تو قدرتِ نجیب‌زادگان را فراموش کرده‌ای.

‫تو هم فراموش کرده‌ای که پادشاه نیز این را خواهد خواند.

‫او یک بارِ دیگر نیز شکست خورده، درست ‫آن هنگام که دستگاه‌هایِ چاپ را از بین بردند.

‫من نمی‌توانم به این رساله‌ها دل ببندم.

‫ما حمله می‌کنیم. آماده شوید.

‫و تو می‌گویی که این رساله توسطِ صنعتگران و ‫دانش‌آموزان در سراسرِ پاریس توزیع شده است؟

‫در سراسرِ کشور سرورم.

‫هِه. صنعتگرانِ من هوشیارند.

‫پیامدِ دستگاهِ چاپِ شماست سرورم.

‫- ما اگر آن را... ‫- بخوان، ادامه بده.

‫مردم به پادشاهِ‌شان ایمان دارند...

‫و تا وقتی که دادگا‌ه‌ها شکنجه را به جایِ عقلِ سلیم به کار ببرند...

‫مطمئنند که پادشاه خواستۀ نجیب‌زادگان ‫مبنی بر لغوِ حریمِ امن را نمی‌پذیرند.

‫هِه. رویِ حرفش با توست «فرولو». هِه.

‫صدایِ چه چیزیست؟

‫چرا آن بیرون جمع شده‌اند؟

‫- «اولیویِر». ‫- بله سرورم.

‫چه خبر شده؟

‫مردم بیم آن دارند که نجیب‌زادگان بر تصمیمِ شما اثر گذاشته و...

‫به این‌جا آمده تا مطمئن شوند که شما حریمِ امن را لغو نمی‌کنید.

‫این کارها چه معنی‌ای می‌دهد؟

‫دلیلش همین رساله است سرورم.

‫اوه.

‫فهمیدم.

‫فهمیدم.

‫این شاعر باهوش‌تر از آن چیزیست که فکرش را می‌کردم.

‫این شیوۀ جسورانه و جدیدِ فرجام خواهی توسطِ دادخواستی چاپی...

‫نوعی خواستۀ عمومی را ایجاد کرده...

‫که حتی پادشاهان را نیر در تصمیم‌گیری تحتِ فشار قرار می‌دهد.

‫گستاخانه است اما از آن خوشم می‌آید.

‫چیزِ متفاوتی است.

‫خواستۀ عمومی خطرناک است سرورم.

‫خطرناک؟ برایِ چه کسی؟

‫- عالیجناب، اُسقُفِ اعظم از راه رسیده‌اند. ‫- بگذارید داخل شوند.

‫پیمانِ حریمِ ایمن در معرضِ خطر قرار گرفته است.

‫- این رساله را خوانده‌اید؟ ‫- بله خوانده‌ام سرورم...

‫- و تمامِ مردم را شورانده‌ است. ‫- مرحبا به مردمِ خودم.

‫کارَت را انجام بده. ادامه بده.

‫این نجیب‌زادگانِ دروغین را که ادعایِ پادشاهی دارند، از بین ببرید.

‫اعدامِ‌شان کنید، اموالِ‌شان را به یغما ببرید و آن‌ها را بیرون برانید.

‫- به جهتِ خشنودیِ مردُمَم، به خاطرِشان. ‫- اما سرورم کلیسایِ...

‫- جامعِ نوتِردام چه؟ آن‌ها نابودش می‌کنند. ‫- منظورت چیست؟

‫گدایان بیم آن دارند که کلیسا بیش از این ‫جایِ امنی برایِ آن دخترِ کولی نباشد...

‫از این‌رو در حالِ یورش به سمتِ نوتِردام هستند.

‫این اقدام را تحمل نخواهم کرد!

‫همه‌اش تقصیر توست.

‫- تقصیرِ من؟ ‫- آری.

‫اگر در اعدامِ آن دختر مداخله نکرده بودی ‫او تا الان به دار آویخته شده بود.

‫اما سرورم او بی‌گناه است.

‫آه. حُکمِ دادگاه که بر علیهِ او بود.

‫با این وجود بی‌گناه است.

‫اگر آن‌قدر اطمینان داری که او بی‌گناه است ‫بایستی قاتِلِ واقعی را بشناسی.

‫قاتِل کیست؟ حرف بزن.

‫- سرورم... ‫- از چه کسی داری حمایت می‌کنی؟

‫من منتظرِ برادرم هستم تا حرف بزند.

‫آه، این دیگر چیست؟ کدورتِ شخصی بین شما دو تا وجود دارد؟

‫چه کسی است؟

‫گوژپُشت است.

‫خیر.

‫پس چه کسی است؟

‫قاتِل چه کسی است؟

‫منم.

‫کارِ من بود و دوباره هم این کار را خواهم کرد.

‫متوجه نمی‌شوم.

‫او دیوانه‌وار دل به عشقِ آن دخترِ کولی داده است.

‫و او را به مرگ محکوم کرده است؟

‫زیرا آن دختر او را دوست ندارد.

‫«فرولو»، قاتِل است.

‫«اولیویِر»! «اولیویِر»!

‫- تو دیگر کیستی؟ ‫- «گرینگوار».

‫آه، همان مردی که رساله را نوشته است. ‫با تو صحبت خواهم کرد.

‫«فرولو» را دستگیر کنید. سریع. سریع.

‫بیا داخِل. بیا داخِل.

‫من، «کلوپِن»، شاهِ گدایان به شما اِی اُسقُفِ اعظمِ پاریس اخطار می‌دهم...

‫که آن دخترِ کولی را آزاد کنید.

‫ما به این‌جا آمده تا همانا او را از دستِ نجیب‌زادگانی ‫که قصدِ اعدام کردنش را دارند نجات دهیم.

‫اُسقُفِ اعظم درب را باز کنید و گر نه آن را شکسته و داخلِ کلیسا خواهیم شد.

‫این کار چه معنی‌ای دارد؟

‫- شما که هستید؟ ‫- صنعتگرانیم.

‫- صنعتگران؟ ‫- شهروندانِ پاریس.

‫ما رسالۀ استاد «گرینگوار» را خوانده و در این‌جا ‫گِرد آمده تا از حریمِ امنِ نوتِردام دفاع کنیم.

‫هیچ‌کسی اجازۀ نقضِ قوانین را ندارد.

‫حتی نجیب‌زادگان؟

‫بله حتی نجیب‌زادگان.

‫من به شما اعتماد ندارم.

‫پُرَش کنید.

‫مردم. آن‌ها آمده‌اند تا تو را به دار بیاویزند.

‫اما من آن‌ها را از این‌جا می‌رانَم.

‫اگر این‌جا را ترک نکنی دستِ‌شان به تو نخواهد رسید. ‫کسی نمی‌تواند به این‌جا وارد شود.

‫به آن‌ها اجازه نخواهم داد.

‫اگر ترسیدی طناب را بِکِش.

‫صدایی ناقوس را می‌توانم بشنوم.

‫چه شده است؟ آیا شما یک مُشت ترسویید؟

‫نباید اجازه دهید که نجیب‌زادگان آن دخترِ بی‌گناه را به دار بیاویزند.

‫او یکی از هم‌نوعانِ ماست. بیایید. بجنگید.

‫شما که از یک تکّه چوب هراسی ندارید، درست است؟

‫پس جرأت شما کجا رفته دوستانِ گدایِ من؟

‫بیایید او را نجات دهیم و آزادش کنیم.

‫زود باشید، بیایید.

‫بیایید، بجنگید.

‫همانندِ موش‌هایِ ترسیده گام برندارید.

‫از چه چیز می‌ترسید؟ هیچ شیطانی آن بالا نیست.

‫فقط «کازیمودویِ» ناقوس‌زَن است.

‫بایستی از او بابتِ در اختیار گذاشتنِ این دِژکوب تشکر کنیم.

‫بیایید آقایان کارتان را بکنید.

‫بروید!

‫زود باشید آقایان. حمله کنید!

‫به پیش!

‫به پیش آقایان.

‫آهنِ گداخته، آهنِ گداخته، آهنِ گداخته.

‫بازش کنید.

‫اهالیِ پاریس!

‫اهالیِ پاریس!

‫او آزاد است.

‫ما برنده شدیم. پادشاه او را عفو کرده است.

‫متفرق شوید، باشد که خدا به همراهِ‌تان باد.

‫دخترک عفو شده...

‫و همۀ مردمش نیز آزادند تا در هر جایِ فرانسه زندگی کنند.

‫- او آزاد است! ‫- «گرینگوار»! «گرینگوار»!

‫«کلوپِن».

‫چرا صبر نکردی؟

‫من به تو گفته بودم که بدونِ اعمالِ زور هم می‌توان او را نجات داد.

‫من فکر کردم که این چیزی جُز رویایی شاعرانه نیست.

‫از من تشکر نکن. سپاسگزارِ «کازیمودو» ‫باش که تو را از به دار آویخته شدن نجات داد.

‫و «گرینگوار» که کاغذهایِ چاپیِ کوچکِ او تو را آزاد کرد.

‫- «گرینگوار». ‫- «اِسمرالدا». عالیجناب.

‫چرا من نیز به مانندِ این پیکره‌ها از سنگ ساخته نشده‌ام؟

‫RevivedCinema :ارائه‌ای از کانالِ تلگرامیِ

‫مترجم: هومن