Original subtitles

Co ona robi, na litość boską?

Matka w ogóle nie spała.

-Jest z tym łobuzem? -A co, jeśli coś jej się stało?

-Znasz tego chłopaka? -Nie.

Nic nie wiedziałem.

Ufaliśmy ci.

Noc poza domem w jej wieku...

Idę jej szukać.

Nie otworzymy dziś.

-Co mam powiedzieć wujkowi Paulowi? -Nic.

To zostaje między nami.

On by nas tylko nas pouczał.

Sami się tym zajmiemy.

Jest coś, co możesz zrobić.

Tak?

Dowiedz się, jak on się nazywa.

SZKOŁA WOLTERA

LICEUM IM. WOLTERA

Paul.

To Michèle, twoja siostrzenica,

powiedziała wszystkim o Jeanne.

Wiem, porozmawiam z nią.

Nie, Paul!

Żaby na korytarzu,

sprośne czasopisma w klasie.

Twój siostrzeniec oślepił innego ucznia.

A twoja siostrzenica naraża naszą reputację.

Pozwalałem ci pracować wedle uznania, ale są pewne granice!

Sam porozmawiam z Michèle.

-Dziś w moim gabinecie. -Tak jest.

Liczę na ciebie.

Simone.

-Michèle nie wróciła do domu. -Cholera.

Powiedz mi, z kim się spotykała.

-I skąd Descamps wie? -Ja...

Wiem, że wiesz.

Powiedz albo zapytam Descampsa.

To Alain Laubrac. Jest w naszej klasie.

-To uczeń? -Tak.

Ale wczoraj go tu nie było.

Jak dostaliście szlaban,

Michèle poprosiła, żebym mu dała znać.

Dlaczego mi nie powiedziałaś?

-Nie wiedziałam! -Co on jej zrobi?

Ona nie jest dzieckiem.

No jasne.

Gdzie on mieszka?

Spytaj Pichona.

Paul.

Nie teraz.

Muszę porozmawiać z Michèle.

-Dzień dobry. -Dzień dobry panu.

Gdzie Michèle?

Pewnie się spóźni.

Miłego dnia. Do widzenia.

-Ty jesteś Pichon? -Tak.

Wiesz, gdzie mieszka Laubrac?

-Do widzenia pani. -Do widzenia.

-Do widzenia! -Dzień dobry.

Miłego dnia. Do widzenia!

Pan Bellanger?

Przepraszam, szukam Jean-Pierre'a Magnana.

Nie był na lekcji.

Wszystko w porządku?

Niestety nie, pani Couret.

RZEŹNIK

Zniknęła?

Z Laubrakiem?

Byłem na jego farmie.

Poszedłeś do Colombiera?

Znasz go?

Nie mogę w to uwierzyć.

Nie spała tutaj? Czemu mi nie powiedzieliście?

Nie powiedziałeś, że nie była wczoraj w szkole.

Ufaliśmy ci.

Nawet nie zauważyłeś, że chłopak też zniknął.

Nie jestem tam, żeby...

Co? Opiekować się nimi?

Doszło do tego w twojej szkole!

Z uczniami, o których tak uwielbiasz opowiadać!

A ty nawet nie zauważyłeś.

Kim jest ten chłopak?

To dobry dzieciak.

Czyżby? Porwał naszą córkę!

Znajdę ich.

Znam Laubraca. Znajdę ich.

Musimy się pospieszyć.

Jak ludzie się dowiedzą, że uciekła z łobuzem...

Letnie wakacje są za dwa dni.

Jeśli do tego czasu nie wróci,

powiedzcie, że pojechała do kuzynki na lato.

Nikt się nie dowie.

Jakoś przetrwamy następne dwa dni.

Otwierałeś kiedyś wino tym mieczem?

To floret.

Jak chcecie mnie pouczać...

Nie, chcemy cię wspierać.

Pichon!

Możemy porozmawiać?

Ale szybko.

-Do zobaczenia. -Zaraz wracam.

Laubraca nie ma od dwóch dni. Martwię się.

Pewnie jest chory.

-Nigdy nie opuszczał szkoły. -Może coś na farmie.

-Pójdziesz ze mną? -Na farmę?

Żeby sprawdzić.

-Jutro. -Proszę.

Teraz nie mogę. Idziemy na pojedynek szermierki Didiera.

Proszę cię, coś jest nie tak.

Naprawdę nie mogę.

Dobrze, pójdę sama.

Annick! Czekaj!

Chłopaki, muszę iść. Do jutra.

-A co z Didierem? -Mój pojedynek?

Jeanne!

Wszystko w porządku?

Tak.

Paul wyszedł. Ważna sprawa rodzinna.

Chyba nie wszyscy z rodziny wiedzą.

Nadal chcę porozmawiać z Michèle.

On wie dlaczego.

Wie pan, dokąd pojechali?

Wszyscy będą tu przychodzić i pytać mnie o to samo?

Już mówiłem twojemu koledze, że nie wiem.

Alain nie jest już moim problemem.

Tak po prostu wyjechać...

Może iść do piekła. Z dziewczyną czy bez.

Idźcie już. Mam robotę.

Alain i Michèle.

-Wiedziałaś? -Nie możemy nic powiedzieć.

-Będą mieli kłopoty. -Nic nie powiem.

Po prostu wyjechali. Szaleństwo.

Niezły gagatek z Laubraca.

Ale jest rozsądny. Nic im nie będzie.

Z siostrzenicą wice!

Nic nie wiedziałem!

Dzięki, że ze mną poszedłeś.

Annick.

Skoro jesteśmy sami, chciałem ci powiedzieć...

-Annick, ja... -Colombier to taki palant.

Alain pracował dla niego od miesięcy.

-Pracowałeś kiedyś na farmie? -Nie.

Ja bym nie mogła.

Absurd.

Zawsze brudne ręce i paznokcie.

Moja mama pracowała na farmie...

Za kogo ty się masz?

-Jesteś gliną? -Zgubiłeś się?

Jestem przyjacielem Alaina.

-Przyjacielem? Jasne. -Naprawdę.

Znalazłem mu pracę u Colombiera i załatwiłem szkołę.

A teraz wszystko zniszczy. Muszę go znaleźć.

„Wszystko zniszczy”? Jak to?

Masz nas za nieudaczników?

Wy mnie nie obchodzicie.

Pomóżcie mi albo gliny będą go ścigać.

Powiedz mu, staruszek bardzo się martwi.

Co? Widzieliśmy Alaina i Michèle wczoraj.

-Znacie Michèle? -Tak.

Była na naszym wyścigu.

Motorów nie lubi, ale on polubił ją!

Laubrac zakochany, niezły żart!

Alain chciał sprzedać motor jakiemuś typowi.

Mówiłem mu, że za tanio, ale potrzebował gotówki.

Gotówki? Dokąd jechał?

Nie mam pojęcia.

Może do Krainy Idiotów!

Tak? Halo?

Germaine, tu Jeanne.

Paul jest z tobą?

Michèle zaginęła.

Uciekła z jakimś chłopakiem.

Paul ich szuka.

Zadzwoń, jeśli coś usłyszysz.

Oczywiście.

To twoja ciotka.

Paul jej nie powiedział.

Co ona robi, na litość boską?

Dzieci...

Wszystko dla nich poświęcamy i tak nam się odwdzięczają!

-W porządku? -Co?

Jak to w porządku?

Matka nie śpi, sklep jest zamknięty.

Martine pytała, czemu nie ma Michèle.

-Powiedziałaś jej? -Że jest chora.

Dobrze.

Ale grypa w czerwcu?

To ostatni dzień szkoły. Będzie dobrze.

Nie możemy nic powiedzieć. Chodzi o jej reputację.

Rodzice powiedzą, że jest u kuzynek.

Zrobimy, co każą.

I powinniśmy przestać się widywać.

Co?

Wszystko się skomplikowało, więc nie możemy się widywać.

Czekaj, zrywasz ze mną?

Tak, to koniec.

Widzieliśmy to. Ona gwiżdże, ty przybiegasz.

-To był nagły wypadek. -Jasne.

Dom jej się palił?

Nie, ale to było ważne.

Co to było, panie prezydencie?

-Nie mogę powiedzieć. -Ściśle tajne.

Coś ci powiem.

Robisz wszystko, o co prosi Annick,

ale gdyby było odwrotnie...

Co masz na myśli?

Wykorzystuje cię. Jesteś zakochany, a ona cię zwodzi.

-To nieprawda. -Prawda.

Znalazłeś ich?

Ty wiesz?

Nie wróciłeś na noc. Twoja siostra mi powiedziała.

Szukałem ich całą noc.

Więc naprawdę są razem?

Tak.

A ja tego nie widziałem.

W ogóle nic nie widziałem.

Nie można widzieć wszystkiego.

Kto wie?

Nikt.

Musimy tylko przetrwać ten dzień.

Dopóki tu nikt nie wie, reputacja Michèle nie ucierpi.

Nie wiem, czy wrócą.

Michèle wstydzi się tego, co powiedziała, więc się ukrywa.

Nie.

To nie ma nic wspólnego z tobą ani z nami.

Są zakochani.

Naprawdę się kochają.

Germaine i Gérard się dowiedzieli.

Michèle wiedziała, co to znaczy, więc uciekli.

Chcą być wolni.

Dokładnie to powiedziałem Laubracowi.

Żeby wybrał szczęście.

W pewnym sensie posłuchał.

Przepraszam.

Przepraszam. Pani wybaczy.

-Tak? -Pani Couret, ja...

Są tu młodzi ludzie...

którzy zrozumieli, o co w życiu chodzi...

lepiej ode mnie.

Ale nigdy nie jest za późno.

A więc...

Kocham cię.

Od samego początku.

Nigdy nie czułem się bardziej pełen życia.

I... to tyle.

Może już za późno, żeby ci to powiedzieć, ale...

po prostu musiałem.

Ja... Ty... Ja...

Kocham cię.

Jutro koniec szkoły!

Zostawmy drobiazgi za sobą, otwórzcie oczy i spójrzcie

na te wielkie wzgórza. Taki piękny widok...

Patrzy wysoko...

Panie Magnan, jest pan gotowy na egzaminy w przyszłym tygodniu?

Pracuję nad tym, proszę pana.

Obyś przygotował się lepiej niż do konkursu.

Z przyjemnością ocenię twoją pracę.

Teraz ty możesz zostać upokorzony.

Paul!

Wciąż czekam na twoją siostrzenicę.

Rozmawiałeś z żoną?

Nie ma o czym rozmawiać.

Zdajesz sobie sprawę, że może stracić pracę?

Co ludzie pomyślą na wieść, że nasza pielęgniarka

była kobietą lekkich obyczajów.

Nie wymyśliłem tego. Twoja siostrzenica zaczęła te plotki.

Każdy odpowiedzialny dyrektor dawno zwolniłby Jeanne.

Oczywiście.

Ale Michèle jest chora.

Pojechała do kuzynek, odpocząć.

Wróci dopiero we wrześniu.

Jeśli chodzi o tę głupią historię,

od kiedy to wierzymy we wszystko, co mówią uczniowie?

Więc możesz być „odpowiedzialnym dyrektorem”,

ale jeśli zwolnisz Jeanne, ja też odejdę.

-Niespodzianka! -Skąd wiecie, że moi rodzice wyjechali?

Koleżanka Solange chodzi na taniec z twoją siostrą.

Co robisz na podłodze?

Proszę. Tylko nie butelki!

Hej, jestem Héloïse.

-Jesteś siostrą Pichona? -Tak.

Twój dom jest taki duży!

A Annick? Ktoś jej powiedział o prywatce?

-Nazwisko? -Magnan.

-Imię? -Michèle.

MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH INFORMACJE

-Wiek? -Piętnaście lat.

Opis.

Blond włosy wpadające w rudy, niebieskie oczy, 1,66 wzrostu.

Wzięła dwa swetry. Jeden z fioletowej wełny...

Wzięła ze sobą bagaż?

Tak.

Więc postanowiła się wynieść?

Niezupełnie...

Jest pod wpływem chuligana.

Mówili państwo, że to porwanie.

Jeśli uciekła, wie, co robi.

Co ty tu robisz? Nie idziesz na prywatkę?

-Jaką prywatkę? -U Pichona.

-Nie, muszę pracować. -Szkoda. Podobno ma fajny dom.

Zerwałeś z Simone?

-Mogę sam spróbować? -Co masz na myśli?

No z nią.

Lecę. Wszystkie dziewczyny tam są.

Pichon umie tańczyć!

Pichon! Już dzwoniłem dzwonkiem.

-Na pewno tu mieszka? -Tak myślę.

-Jednak przyszedłeś? -Zamknięte?

Tak.

Pichon!

-Cześć. -Czy Pichon tu mieszka?

Tak. Możemy wejść z boku.

-Chodźmy. -Ty jesteś Annick?

-Tak. -Idę do Woltera.

Jesteś szermierzem, a on tancerzem.

Nie wiedzieliśmy, że umiesz tańczyć!

Tak.

Annick...

Do zobaczenia później.

Annick, musisz ze mną zatańczyć.

Nic nie muszę.

Ale ja świetnie tańczę.

Fajnie, ale ja nie lubię tańczyć.

Tylko jeden taniec. Odwdzięczysz się za wczoraj.

Nigdy nie tańczę. Nie lubię tego.

Możesz zatańczyć z Martine albo...

Albo Françoise, one to uwielbiają.

Musi stawić czoła rzeczywistości.

-Trzymaj, Henri. -Widzisz?

-Ona nie lubi tańczyć. -Jasne.

Nie lubi tego.

-Gdzie jest Simone? -Nie wiem.

Tata chce, żebym studiowała matematykę, ale wolę filozofię.

To dla kujonów.

-A ty co planujesz? -Filozofię.

Znasz go?

-Gdzie Simone? -Nie mam pojęcia.

-Widziałeś Simone? -Nie.

Simone, możemy porozmawiać?

Chodź.

-Chcesz zatańczyć? -Nie, dzięki.

Michèle się odezwała?

Nie.

Zatańczysz ze mną?

Raczej nie.

Pomyliłem się.

Mogłeś być milszy, ale miałeś rację.

Byłem idiotą. Mam mętlik w głowie z powodu Michèle.

Rozumiem, ale myślę, że tak będzie lepiej.

-Czekaj, Simone. Przepraszam. -Ostrożnie.

Nie chciałem tego powiedzieć.

Życie jest teraz skomplikowane. Nie każ mnie za to.

Zapomnijmy o tym. Wróćmy do tego, co było. Dobrze?

Nie każę cię.

Był taki czas, że to złamałoby mi serce,

ale teraz nic nie poczułam.

O czym ty mówisz?

Byłam w tobie bardzo zakochana,

-ale... -Przestań!

Ty i ja, to...

Nie mogę bez ciebie żyć.

Jesteś zabawna, piękna, mądra, wszystko rozumiesz.

Dostrzegasz to, na co ja nie zwracam uwagi.

Nie obchodzi mnie zdanie rodziców. Chcę być z tobą. Kocham cię.

Jean-Pierre, przykro mi.

Simone!

-Idziesz? -Zaraz przyjdę.

Przespałeś się trochę?

Tak.

Przyniosłem ci biżuterię.

Odwróć się.

Myślisz, że nauczyciele o mnie wiedzą?

Nie martw się.

Proszę.

Jak wyglądam?

Jak co roku, wszyscy mężczyźni będą mi zazdrościć.

Ty też świetnie się prezentujesz.

Może w tym roku będą zazdrościć mnie.

Chodźmy.

Witam.

Państwo Bellanger.

Pani Jacquet, jak się pani miewa?

Bardzo dobrze, dziękuję.

Co u pani syna?

Jest w Paryżu.

Paryż to takie duże miasto.

-Paryż... -Toast za wakacje!

Za wakacje!

-Za przyszły rok. -Nie, za wakacje.

-Popatrz na nią. -Panna „Ja nie tańczę”.

-Nie mogę jej znieść. -To żałosne.

Chce zwrócić na siebie uwagę.

Chcesz napój?

Wiem o Laubracu i Michèle.

Nikomu nie powiedziałam.

Wiesz, gdzie oni są?

Nie.

To jedyna rzecz z Kuby, jaką mój tata toleruje.

Możemy się poczęstować?

Nie chcesz z nami usiąść?

Tylko rozmawiamy.

To starszy brat tego Dupina?

Nie wiedziałam.

Panie proszą panów, poprosisz go.

Oszalałaś? Nigdy w życiu.

A Dupin jest fajny?

Nie.

-Lamazière chciał z tobą zatańczyć. -Ja nie tańczę.

Sama mu powiedz. Nie jestem sekretarką.

-Co z twoją koleżanką? -Ona nie jest moją...

Po prostu nie bądź niegrzeczna.

Nie mogą znieść matur.

Już zlikwidowali egzamin dla pierwszych klas.

Od dawna to planowali.

To nie znaczy, że maturę też zlikwidują.

To nie ma z tym nic wspólnego!

Chcesz trochę?

Nie.

Chodźmy na papierosa.

Nie, dziękuję.

Dlaczego nie?

-Dokąd idziesz? -Do łazienki.

-Mogę iść z tobą? -Nie, dziękuję. Na razie.

Zwariowała!

W porządku?

Taniec z nim to dobry pomysł?

Jesteś na mnie zły? To był tylko jeden taniec.

Tylko jeden taniec?

Weź!

Każesz mi zostawiać kumpli, kiedy mnie potrzebujesz,

a ja to robię.

Ja proszę o jeden taniec, a ty odmawiasz.

Więc chcesz zatańczyć?

No to chodźmy.

Wiesz, co robisz.

Chłopaki mieli rację. Wykorzystujesz mnie.

Ale...

-jesteśmy przyjaciółmi. -Nie, nie jesteśmy.

I nigdy nie byliśmy.

Przyjaciele się tak nie zachowują.

Nigdy cię nie zmuszałam.

Albo kiedy się rozebrałaś, żebym cię oglądał.

Więc idź tańczyć. Nie chcę cię więcej widzieć.

Nigdy. Jesteś egoistką.

-Możesz go otworzyć. -Twój tata ma miecz?

Zatańczymy, Pichon?

...tęsknili za sobą.

Zgadnij, kto tam był, w pięknym samochodzie?

Jak się masz, kochanie? Jak było na prywatce?

-Nie najlepiej. -No cóż.

W każdym razie to był Robert!

Robert...

Robert, który zniknął bez słowa!

Jeśli mężczyzna może przyznać, że się myli,

kobieta musi mu wybaczyć.

Może ta przebita opona to znak?

Mieliśmy umowę.

To prawda. Ale co zrobisz?

Obu wam tak ciężko się oprzeć.

-Chcielibyśmy zaprosić pana na kolację. -Oczywiście.

Kiedy przychodzą Germainowie?

Paul, chodźmy do domu.

Najpierw posprzątam.

I tak nie zasnę.

To poczekam.

Nie, nie martw się.

Zrobiliśmy to, co musieliśmy.

Do zobaczenia wieczorem.

Może piątek?

Żona zrobi gulasz wołowy.

-Brzmi wspaniale. -Najlepszy w mieście.

Paul?

Będziemy skacowani na jutrzejsze zakończenie!

I co z tego? Świetnie się bawimy!

Po egzaminach czas na wakacje!

Odpuść już.

Simone.

Simone!

Kocham cię, Simone.

Potrzebuję cię, Simone.

Powiem rodzicom. Nie obchodzi mnie, co myślą.

Potrzebuję cię. Nie możesz z nim tańczyć.

Musisz tańczyć ze mną.

Ty nie możesz teraz tańczyć.

W każdym razie nie dobrze. Daj mi to.

Kocham cię! Szaleję za tobą!

Pichon!

Nie wiem, czy potrafię uszczęśliwić kobietę.

„Uszczęśliwić kobietę”?

Nie mam zbyt dużego doświadczenia.

Nie mówiłeś, że uczymy się każdego dnia?

Dalej, Jean-Pierre. Pomóż mi trochę.

Simone.

-Kocham cię. -Jasne. Pogadamy o tym później.

Nie, nie później. Chcę rozmawiać teraz.

-Jestem zmęczona. Chcę do domu. -No chodź.

Okłamałam ciotkę, żeby mnie puściła.

Nie chcę, żeby się dowiedziała.

Więc chodźmy. Daj rękę.

-Raz, dwa, trzy, idziemy! -Idziemy!

Proszę bardzo.

Dobra robota.

Chodź.

Idziemy.

Jesteśmy na miejscu, spójrz.

W głowie mi się kręci.

Ostrożnie, Jean-Pierre.

Simone, słyszysz mnie?

-Wstawaj. -Kocham cię.

-Wstawaj. -Simone, kocham cię.

-Dalej. -Co tu się dzieje?

Simone, nadal cię kocham.

-Jean-Pierre, wstawaj. -Cześć.

-Teraz! -Dobrze.

Powinieneś się wstydzić.

Do środka.

Simone, obleję egzaminy,

żebyśmy byli w tej samej klasie w przyszłym roku.

-Jean-Pierre! -No dobra.

Dziękuję.

Nadszedł czas, żebyś był wolny

Zgłaszam swoją rezygnację ze stanowiska pielęgniarki szkolnej...

Witam wszystkich.

Dziękuję za przybycie.

Liczyłem, że zakończymy ten rok...

Czytałem twój list.

Nie możesz odejść.

Ale to nasi uczniowie zawsze mają ostatnie słowo.

Tylko dyrektor wie o kinie.

A rok szkolny się skończył.

Dziś rano była u mnie

policja.

Niektórzy z was znają Alaina Laubraca z pierwszej grupy.

Uciekł z domu.

Szuka go policja.

Ten incydent

nie byłby tak niepokojący, gdyby pan Laubrac nie zabrał ze sobą

jednej z naszych uczennic.

Michèle Magnan.

Paul i Jeanne mają moje pełne wsparcie.

Chcę też powiedzieć,

że te podłe i oszczercze plotki,

które Michèle szerzyła o własnej ciotce, oczywiście są nieprawdą.

To pokazuje, że Michèle wybrała niebezpieczną drogę

pełną kłamstw i deprawacji.

Nie pozwolimy im wygrać.

Trzymamy się razem.

Pamiętajmy,

że rodzinne wartości,

które leżą u fundamentów Francji...

Jasne jest,

że mieszanie dziewcząt i chłopców w szkole nie skończyło się dobrze.

Dlatego wraz z Akademią zdecydowaliśmy,

że nie będziemy powtarzać tego eksperymentu.

Dziewczęta nie wrócą do nas w przyszłym roku.

Jak myślisz, gdzie oni są?

Nie wiem.

CEL PODRÓŻY - PARYŻ

Napisy: Anna Kurzajczyk

Opieka kreatywna Zofia Jaworowska