Original subtitles

Zrobiłam ci kanapkę na lunch.

-Wiem, jakie jest jedzenie w szkole. -Dzięki.

Byłam u okulisty. Uważa, że już czas.

Serio?

Zrobili ogromne postępy.

Potrafią idealnie dopasować kolor oczu. Nie widać różnicy.

Widziałaś kiedyś kogoś ze szklanym okiem?

Jedno oko się rusza, drugie nie.

Mój syn nie jest piratem.

Znowu będziesz przystojny.

Do wieczora.

Czekaj.

Wejdź do apteki. Coś tam na ciebie czeka.

Co takiego? Szklane oko?

Nie żartuj sobie.

Wizytę masz w sobotę.

Co za piękny dzień! Jesteś w dobrym nastroju.

Wyspałam się.

To dobrze.

-Potrzebuję cię tu dziś o 17. -Dobrze.

-Tylko się nie spóźnij. -Dobrze.

Liceum Woltera

Mamy dziś łacinę i historię, a Giraud oddaje wypracowania.

Może być gorzej?

Nie wiem.

Moje wypracowanie z historii było kiepskie.

Rozpraszałam cię.

-Nie mogłeś się skupić. -Nie.

-Nigdy o tobie nie myślę. -Kłamca!

A ty o mnie myślisz?

Wybierz liczbę.

Raz, dwa, trzy... Dziewięć!

Spóźnimy się.

Michèle!

Minęły całe tygodnie.

Jak długo będziesz zła?

Jak długo spotykałaś się z moim bratem w tajemnicy?

Chciałam ci powiedzieć.

Zrobiłaś ze mnie głupka.

To nie było tak.

On wie o Alainie?

Oczywiście, że nie. Nie zdradzam mu twoich tajemnic.

Gdyby coś wiedział, usłyszałabyś o tym.

Nie mówiłam, że to Jean-Pierre, ale reszta była prawdą.

Michèle!

Brakuje mi naszych rozmów.

-Cześć. -Cześć.

-Podobno otworzyli świetlicę. -Nie wierzę.

-Nie wiedziałam. -To twój wujek.

Świetnie.

Tak.

Bratanek panu nie powiedział?

Ostatnio nie widziałem Jean-Pierre'a.

Konkurs jest za trzy dni.

Będą tam najlepsi nauczyciele łaciny.

Jestem pewien, że traktuje to bardzo poważnie.

-Proszę wybaczyć. -Oczywiście.

-Pani Couret? -Tak?

Chciałbym z panią porozmawiać o Alainie Laubracu.

Z niektórych przedmiotów pogorszyły mu się stopnie.

Angielski nie jest wyjątkiem.

To dobry chłopak.

Żona mówiła panu o naszej rozmowie?

-Słucham? -W szpitalu.

Pojechałam z nimi, kiedy panna Palladino źle się czuła i...

W każdym razie...

Przepraszam, to nieważne.

Ważne.

Miło było ją lepiej poznać.

Muszę sprawdzić testy. Przepraszam.

Przepraszam.

ŚWIETLICA

Co gra? RTF?

RTF jest dla pierników. Posłuchajmy Europe.

Les Chaussettes Noires gra w naszej szkole.

Przyjemna odmiana od chóru.

Michèle lubi Eddy'ego Mitchella.

-Przynajmniej lubiła. -Przejdzie jej.

Jest na nas wściekła.

-Hej. -Nie, wybacz.

No dalej, wyluzuj.

Świetlica jest dla starszych klas.

-I dziewcząt. -Tak jest.

Czemu my nie możemy wejść?

Drogie panie.

Zappa, nie ona. Jest w młodszej klasie.

-Co robisz? -To nie miejsce dla niej.

Starsze klasy ustalają teraz zasady?

Nie, ale możesz zasłużyć i zostać, opowiadając nam

historię dla dorosłych.

-Przestań, to tylko dzieciak. -Nie.

Nie jestem dzieckiem.

Jaką historię opowiedzieć?

-Opowiedz nam o swojej ciotce. -Tak!

Pewnego wieczora byłam w kinie. Zgadnijcie, kto tam był.

-Ciotka. -Pani Bellanger?

Tak.

Zgadnijcie, co robiła.

-Powiedz. -Nie uwierzycie.

Całowała się z kobietą.

W usta!

Podczas filmu.

Usiądź. Chcemy szczegółów.

Wiem, że mam słabsze oceny.

Colombier nie daje mi wytchnienia.

Nie obchodzą go moje oceny.

Troszczy się tylko o siano.

Odrabiam lekcje w nocy, więc następnego dnia jestem zmęczony.

Wiem, Laubrac.

Nie chcę narzekać,

ale wolałbym pracować w fabryce.

Wszystko, tylko nie farma.

Mam rozwiązanie.

Naprawdę?

Znalazłem szkołę, która chce cię przyjąć.

Z noclegiem i wyżywieniem.

Będziesz mógł skupić się na nauce.

Jest w Clermont-Ferrand.

Musiałbyś się zaaklimatyzować, ale...

Nie.

Nie mogę opuścić Saint-Jean.

Ja też nie chcę, żebyś wyjechał,

ale farma przeszkadza ci...

Poradzę sobie z farmą.

Właśnie powiedziałeś, że wolałbyś pracować w fabryce,

-nie rozumiem... -Tak, ale...

Kiedy zaczęła się szkoła,

pracowałem na farmie i miałem dobre oceny,

więc farma nie jest problemem.

Właściwie to nie ma problemu.

Poprawię stopnie.

Egzamin semestralny z matematyki jest w piątek.

Zobaczy pan, świetnie mi pójdzie. Obiecuję.

Dobrze.

Naprawdę chcę ci wierzyć.

Pokaż mi, co potrafisz.

Wymieniłem tłumaczenie z łaciny za klucze do René.

Nie dzisiaj.

Coś nie tak?

Po prostu nie mam ochoty.

To przez to, co się stało? Będę ostrożny.

-Nie mam nastroju. -Dlaczego nie?

Czemu jesteś taki surowy dla siostry?

Co? A co to ma z nami wspólnego?

To moja siostra. Wiem, co robię.

Nie powinna przyjaźnić się z Martine.

Dlaczego?

-Wiesz, ona jest... -Nie, nie wiem.

-Niezłe z niej ziółko. -„Ziółko”?

Martine śpi z kim popadnie.

Więc nie jest przyzwoita? I ja też nie jestem?

-To nie to samo. -Czemu?

To co innego, bo...

Co cię dziś napadło?

-Jesteś jakaś inna. -Nieważne.

Ale...

-Jeanne? -W kuchni.

Nie powinnaś być w teatrze?

Georges nie ma dziś premiery?

Wie, że nie przyjdę.

Coś się stało?

Nie chcesz tam wrócić?

Nie wiem.

Mogę iść z tobą. Wtedy zmienisz zdanie?

Dziękuję, ale nie, nie dzisiaj.

A skoro zacząłeś wychodzić...

Powiedz mi,

rozmawiałaś z panią Couret?

Co ci powiedziała?

Rozmawiałyście?

Tak, zupełnie zapomniałam.

Co masz na myśli?

Powiedziałam jej.

Co jej powiedziałaś?

O mnie.

Jest wspaniałą kobietą.

Nie spodziewałam się tego.

Byłyśmy w szpitalu...

Po co jej to powiedziałaś?

Nawet mnie nie zapytałaś.

Czy też ci to z głowy wyleciało?

Mogłam ci najpierw powiedzieć, jasne, ale...

Pani Couret nie jest jak twoi przyjaciele z teatru!

Jeden z lekarzy w szpitalu wiedział.

Non stop robił jakieś aluzje...

Ciągle ci mówię, żebyś była ostrożna!

Jak mogłaś mi to zrobić?

Mam dość bycia ostrożnym.

Mam dość nieustannych kłamstw.

Wiesz co?

Cieszę się, że jej powiedziałam.

Chciałam jej powiedzieć. Mam dosyć tych tajemnic!

To nie twoje tajemnice!

Tylko nasze.

Hilbert?

Co zrobić, by dziewczyna ci wybaczyła?

Simone?

Powiedziałem coś nie tak, a ona zrobiła aferę.

Hej, Magnan!

Twoja ciotka jest lesbijką?

Jasne, a mój tata generałem.

-Po co moja siostra to powiedziała? -Nie wiem.

Więc co mam zrobić?

To, co każdy.

Przeproś i daj jej prezent.

Nie mogę.

Douillard czeka. Zaraz mam konkurs z łaciny.

Musisz wybrać, stary.

Kwiaty?

Jeśli nie jest bardzo zła, kwiaty wystarczą.

Jeśli jest wściekła, daj jej coś osobistego.

Coś, co pokaże, że ją znasz.

-Coś jeszcze? -Nie, to wszystko. Dziękuję.

-Proszę. -Razem 3,50.

Michèle!

-Proszę. -Dziękuję.

Kurczę, zapomniałam wybielacza.

Zawsze o czymś zapominasz!

-Zaraz wrócę. -Pospiesz się!

To właśnie dzisiejsza młodzież.

-Witam, pani Ruffier. -Dzień dobry.

Przestań. Nie mogą nas zobaczyć.

Nie możemy się spotkać jutro rano.

Muszę się uczyć do testu z matematyki,

żeby poprawić oceny.

Coś nie tak?

Nie, wszystko w porządku.

Ty możesz pomóc matce.

Widzę, jak się rano obijasz.

Nieprawda.

Zaczekam tu na ciebie.

Cześć.

Wiem, po co przyszedłeś.

Mama cię rozpieszcza.

Radio tranzystorowe?

Nie potrzebuję dwojga oczu, by słuchać radia.

Na wojnie widziałem młodych mężczyzn w gorszym stanie,

którzy nie dostali radia.

Trzeba brać, co daje los.

-Dziękuję. -Jasne.

Laubrac, co za niespodzianka.

Umówiliście się tutaj?

Co tu robisz?

Mięsny moich rodziców jest niedaleko.

Muszę iść, mama mnie zabije. Do zobaczenia w szkole.

Nie pracujesz dzisiaj w kurniku?

Nawet na farmie dają czasem wolne.

Dobra. Do jutra.

Myślisz, że wie?

Nie sądzę.

Wybierz liczbę.

Raz, dwa, trzy...

-Sześć. -Kocham cię.

Ja ciebie też.

Gdy Ulisses go ujrzał, przerwał mu pracę,

a gdy wyruszył na wojnę,

słusznie czuł żal.

„Dolo-o-ris”, Magnan.

Nie znajdziesz tego w książce,

ale musisz prawidłowo to wymówić.

Diabeł tkwi w szczegółach.

Co ty wyprawiasz?

Muszę iść do księgarni. Zamykają za godzinę.

Mamy jeszcze dwa wiersze Owidiusza.

Tak, ale zapomniałem książki z tekstami.

Nie możemy tak pracować.

Owidiusz jest jak Wergiliusz. Znam go na pamięć.

Magnan!

Zostałeś w tej szkole tylko dzięki mnie,

i to z powodu tego konkursu.

-Więc... -Nie zawiodę pana.

Obiecuję.

Do widzenia.

Francis?

Prezent od klienta.

Nie chciałem pić tego sam.

Przyjść kiedy indziej?

Wejdź.

Co sądzisz o tunelu pod kanałem?

Myślałam, że to most?

Jednak będzie tunel.

Pod wodą?

De Gaulle wysłał nawet telegram do królowej Elżbiety.

-To prawda. -To się nie uda.

-Mój ojciec myśli, że się uda. -Nie dziwi mnie to.

Zwykle ma rację.

Pytał, jak sobie radzisz.

W porządku. Sprawdzałam dziś testy.

Masz dobrych uczniów?

Pewnie uwielbiasz sprawdzać testy.

Musimy to robić.

Ale lubisz to, prawda? Skreślać na czerwono, dawać zera.

Pewnie robisz to cały czas.

Wino, 18 na 20.

Etykieta na butelce, 12.

Wino jest dobre.

A noc, którą spędziliśmy razem?

Dobrze ją oceniam.

To prawda.

Między nami jeszcze nie koniec.

Nie mów, że tego nie czułaś.

To był tylko jeden raz.

Zostawiłaś mnie dla tego?

Kocham cię! Camille.

Jesteś moją żoną.

Francis, rozmawialiśmy już o tym.

-Czego chcesz? -Rozwodu!

Kto ci podsunął ten pomysł?

Bo co, nie umiem myśleć samodzielnie?

Wiele kobiet chciałoby być na twoim miejscu.

Proszę bardzo!

Uważaj sobie, Camille. Do tej pory byłem miły,

ale potrafię być wredny.

Ach tak?

Ja dostaję to, czego chcę.

Skoro potrafisz myśleć samodzielnie, przemyśl to.

Zrażasz do siebie rodzinę. I nie jesteś już taka młoda.

Na razie to toleruję, ale niedługo zostaniesz sama.

Więc mam jeszcze trochę czasu.

Dobrze.

Nie byłaś ze mną szczęśliwa?

To radź sobie beze mnie.

Cholera.

Cholera jasna!

Takiego języka uczą cię w szkole?

Pan je ma?

Dziękuję.

Znowu nic wczoraj nie zrobiłeś.

Uczyłeś się cały wieczór.

-Wieczorem to nadrobię. -Nie, teraz.

-Mam dziś rano egzamin. -Nie obchodzi mnie to.

-Proszę... -Miałeś pracować za wikt.

Taka była umowa.

Tylko ten egzamin. Jeśli nie zdam...

Jeśli zwierzęta nie dostaną wody, umrą.

Idź do studni napełnić beczki.

Sadzawki są suche.

Jak skończysz, możesz iść.

Zostało 30 minut.

Annick, inni chłopcy myślą, że jesteś piękna... ale ja cię kocham.

Proszę, proszę.

Punktualność to część egzaminu, Laubrac.

Przykro mi.

Mnie też, Laubrac. Mnie też.

Nadrobisz na angielskim.

Hej.

Co się stało?

Problem na farmie.

Więc może masz dobrą wymówkę.

Zobaczymy się wieczorem?

Fajnie.

Czyli twoi rodzice wychodzą.

Mamy szczęście.

Twój rolnik cię puści?

Zajmę się tym, obiecuję.

Michèle. Twój wujek jest na korytarzu.

Dziękuję.

Co się stało?

Słucham?

Czemu się spóźniłeś?

-To przez farmę. -Naprawdę?

A może przez Michèle?

I co? Chcesz mi pogratulować?

Oblałeś historię i angielski.

Teraz oblejesz matematykę.

-Co cię to obchodzi? -Szkoła to twoja jedyna szansa.

Co ty wyprawiasz?

Myślisz, że tego nie wiem?

Poświęcisz to wszystko dla flirtu.

Nie, to nie jakiś tam flirt.

-Alain. -Ona mnie kocha.

Za pięć lat znajdzie sobie odpowiedniego męża.

Jak myślisz, co zrobi?

Gérard?

Podobno Magnanowie lubią spać z cudzoziemcami i zbirami.

To ty jesteś tu zbirem.

Zbirem jest ten dzieciak z sierocińca, który sypia z waszą 15-letnią córką.

Nie wiedzieliście?

Przykro mi, to prawda.

A syn was nie ostrzegł, bo zabawia się z cudzoziemką.

Wynoś się!

To wszystko kłamstwa! Kłamstwa!

Kłamstwami byście się tak nie denerwowali.

Ty gnojku.

Pozdrówcie ode mnie Jean-Pierre'a.

-Dam ci nauczkę! -Gérard, nie!

Przepraszam.

Simone!

Simone, zaczekaj!

Chcę cię przeprosić.

-Byłem palantem. -Tak, byłeś.

Proszę, dzieje się w Algierii.

Pomyślałem, że ci się spodoba.

Dziękuję.

Znalazłeś ją, mimo że jesteś taki zajęty?

Ty jesteś ważniejsza.

Wiesz, czego naprawdę chcę? Żebyś się pogodził z Michèle.

Zrób to dla mnie.

Bardzo chcę, żebyśmy znów były przyjaciółkami.

Zrobię to.

Więc wybaczasz mi?

Okłamałem Douillarda, żeby kupić ci prezent.

Teraz muszę sam przerobić Owidiusza.

Ale nie szkodzi.

Ty przyniesiesz mi szczęście.

Nie jesteś już na mnie zła,

więc dobrze mi pójdzie.

No dobrze.

Widzimy się wieczorem?

-Tak. -Do zobaczenia.

Dziś rano to był wypadek.

Wiesz, że będzie ich więcej.

Tak ciężko pracowałeś.

W Clermont będziesz wolny!

Pomyśl o tych wszystkich obowiązkach, których nienawidzisz...

Tam będziesz miał czas na czytanie.

Uwielbiasz czytać.

Czytanie i nauka, nic więcej.

Na pewno zdobędziesz dyplom, a to jest na całe życie.

To tak daleko.

I co z tego? Za dwa lata i tak wyjeżdżasz.

Chcesz studiować, prawda?

Przeniesiesz się do miasta i pójdziesz na uniwersytet.

Inaczej będziesz żałować.

Kiedy zdarza się okazja, trzeba ją wykorzystać.

Jeśli odczekasz zbyt długo...

zawsze będziesz tego żałował.

A co, jeśli są inne drzwi, których nie chcemy zamykać?

Clermont to twoja szansa, Alain.

Wybierz szczęście.

Pomyślałaś w ogóle o rodzinie?

Po to poszłaś do szkoły? Żeby spać z kim popadnie?

Zasłużyłaś na to.

A ty miałeś jej pilnować!

To nie moja wina.

A co z tą cudzoziemką? To twoja wina?

Mówiłem ci, że ma za dużo wolności!

Idźcie do swoich pokoi!

Oboje!

I nie myślcie, że gdzieś dziś wyjdziecie!

PAN JACQUET

Wejść.

Paul. Proszę, usiądź.

Jak się masz?

Bywało lepiej.

Stało się coś poważnego?

Każdy z nas miewa chwile, w których chciałby cofnąć czas.

Słuchaj, Paul,

nie da się tego gładko powiedzieć, więc po prostu to powiem.

Dzwoniła matka Solange Mayan.

Jedna z naszych uczennic mówi, że widziała Jeanne w kinie...

Całowała się z inną kobietą.

Jeanne, moja żona?

-To jakaś pomyłka. -Oczywiście.

Oczywiście.

Ale telefon od rodzica może być problemem.

Matka Solange nie chce, żeby jej córka chodziła do pielęgniarki.

To jakiś absurd.

Obawiam się, że może być pierwszą z wielu.

Plotki szybko się roznoszą.

Sam rozumiesz.

Więc liczę na to...

że się tym zajmiesz.

Jasne?

Przecież zawsze jestem ostrożna.

Rozglądam się przed rozpoczęciem seansu.

Chodzę tylko na filmy od 18 lat.

Czy to pani Couret?

Nie. Powiedział, że to uczennica.

Rozwiedziemy się.

Teraz wiesz, kim naprawdę jest twoja żona. Kłamczuchą, degeneratką.

Możesz mnie za wszystko obwinić i zachować godność.

Odejdę też z pracy.

Paul?

Przepraszam.

Zrobię dziś pieczeń.

Świetnie.

Przy okazji,

odwołaj tę wizytę.

-Co? -Nie chcę szklanego oka.

Ani dzisiaj, ani jutro, ani nigdy.

Mój aniołku...

Opaska do mnie pasuje.

I nie jestem aniołkiem.

Simone?

Co ty tu robisz?

Miałam się spotkać z Jean-Pierre'em.

Nie może wyjść. Mamy szlaban.

Naprawdę?

Dlaczego?

Przez Descampsa. Później ci opowiem.

Wszystko w porządku?

Mogę cię o coś prosić?

Pewnie. Cokolwiek.

Miałam się spotkać z Alainem.

Na pewno na mnie czeka.

Możesz iść do parku i powiedzieć mu, że nie przyjdę?

Pewnie.

Powiedz mu, że nie wyjdę. Nie mogę się już z nim widywać.

Co?

Nie mogę się z nim spotykać.

-Dlaczego? -Co robisz?

Michèle!

Alain?

Simone?

I gratulacje dla nauczyciela, pana Denisa Lambina.

O wartości nauczyciela decyduje sukces jego uczniów.

Pan Louis Douillard i Jean-Pierre Magnan z liceum Woltera.

Wybierz temat.

METAMORFOZY OWIDIUSZ

Cholera.

Panie Magnan.

Proszę zaczynać.

Uczennica, która cię widziała,

to Michèle.

Zajmę się tym.

Nie, czekaj.

-Chodzi o mnie. -To sprawa dyscyplinarna.

Zajmę się tym.

Zacząłem sprawdzać wasze testy...

Przepraszam, że przeszkadzam. Muszę porozmawiać z Michèle.

Nie ma jej dzisiaj, panie Bellanger.

Czy Michèle jest dzisiaj chora?

Michèle? Nie jest chora.

Wyszła rano do szkoły. Coś nie tak?

-Muszę iść. Mamy klientów. -Dobrze.

Witam, pani Perrin. Miło panią widzieć.

Czy ktoś się zgłasza na ochotnika?

Pichon.

-Nikt? -Gdzie jest Laubrac?

To nie jest dobry znak.

Mieliśmy jeden przez x do kwadratu...

Napisy: Anna Kurzajczyk

Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska