Original subtitles

Wat wij tweeën hebben, is uniek.

Tenerife? Voor ons? - Tuurlijk voor ons.

Je bent mijn tophoer. En je bent bedrijfsleider.

Dit is de laatste keer dat wij elkaar zien.

Maar u bent ook relatief laat begonnen. - Dat is helemaal mijn schuld.

Ik wil dat je voor één keer mijn grenzen respecteert.

Gust heeft me buitengesmeten. - Kom.

We krijgen een kindje. Wauw.

Jij kunt in getuigenbescherming. - Tegen wie dan?

Denk je nu echt dat ik een hoer geloof?

Ik ga morgen met je mee. En we laten het weghalen.

Je moet eerst bellen.

Ik moet de kinderen gaan halen. - Kunnen we die niet gewoon weggeven?

Zelfmoord is uitgesloten. - U zegt dat hij is vermoord?

Zegt Veronique Wagelmans je iets?

Ze stuurde hem nogal compromitterende filmpjes.

Ik kan het ook gedaan hebben.

De vraag is of iemand kan bevestigen dat je thuis was.

Mijn man, Eric, kwam altijd bij jou.

Ik zou het erg fijn vinden om een kopje koffie te drinken.

Nee, ik ben aan het werk.

We doen alles samen. Je gaat nooit nog ergens alleen naartoe.

Kom, we zijn weg. - Wat gaan we doen, dan?

Ik neem aan dat je weet dat hij een vriendin in Amsterdam heeft?

Het was ik-weet-niet-hoe gezellig met de kinderen. Ik ben gewoon weggegaan.

Voel je je er schuldig over? - Wat mijn moeder deed, was erger.

Zij sprong gewoon voor een trein.

Stel dat ik je betaal. Hoeveel kost het per uur? Een uurtje praten?

Je weet dat hij dood is, hè?

Ze zullen verschieten als ze mij zien.

Ik ga niet met een camera in m'n pet lopen.

Maar we gaan je helpen. - Kun je hem niet betrappen?

Dat je binnenvalt waar hij illegale zaken doet.

Blijf je nog even?

Bij minderjarige meisjes, bijvoorbeeld?

Hallo? - Wat goed om je even te horen.

Waarom bel je? - Die foto's.

Heb je het er al met de politie over gehad?

O, gelukkig. - Hoezo?

Als zoiets naar buiten komt... Dat blijft je achtervolgen.

Je kunt geen geheimen hebben. - Maar ik heb dit toch niet gedaan?

Het is heel belangrijk dat je zelf met een verhaal naar de pers gaat.

Je moet controle houden over je geheimen.

Ik heb helemaal geen geheimen, ik wil ook helemaal geen geheimen.

Volgens mij is het gewoon veel beter als we eerlijk zijn

en met de politie praten. We zeggen gewoon wat er aan de hand is.

Dat moet je echt niet doen. Ze gaan je verdenken.

Tuurlijk niet. - Ik kom naar je toe, we doen dit samen.

Nee, je hoeft echt niet...

Hoe kom je aan deze foto's, als ik vragen mag?

Ze zijn genomen door de privédetective van mijn vader vorige maand.

En ik heb haar ook opgezocht.

Je bent langsgegaan? - Ja, het is misschien onhandig, maar...

Onhandig? Het is levensgevaarlijk.

En waarom zien wij die foto's nu pas?

Interesseert het je iets wie je man heeft vermoord?

Sorry, maar wat is dat voor vraag? - We zitten met een moordonderzoek.

Op mijn man.

Het is wel de bedoeling dat je meewerkt met het onderzoek, mevrouw.

Ik weet het, maar... ik schaam me.

Ik schaam me omdat Eric naar een prostituee gegaan is.

Is dat zo gek?

En wat is er dan veranderd? Waarom zeg je het ons nu wel?

Ik vind het heel moeilijk om met mensen te praten,

mensen die ik niet ken, vreemden, over dit soort dingen.

Ik vertrouw mensen niet snel.

Ik vertrouw eigenlijk helemaal niemand, behalve mijn vader en Eric, maar goed...

Die hebben heel erg gelogen tegen mij,

dus misschien zijn vreemde mensen wel de enigen die je kunt vertrouwen.

Misschien zijn mensen die je niet kent

juist de mensen die er geen belang bij hebben om tegen je te liegen.

Sorry, ik moet echt naar Amsterdam.

Blijf nog maar even zitten.

Waar zat je?

Ik ben even koffie gaan halen.

We hebben toch koffie? - Niet deze koffie.

Ik dacht dat we alles samen gingen doen. Hè?

Hé. Ik wil niet dat je daar nog komt.

What the fuck is je probleem? Ik kom daar toch al 100.000 jaar.

Er is niks mis met onze koffie.

Je wilt dit gewoon omdat je je beter voelt dan wij, hè?

Denk je dat je beter bent?

Denk je dat ik je niks aandoe? Is dat het?

Je bent niet beter dan ik.

Blijf maar met je twee voetjes op de grond.

Kom maar gewoon terug naar huis.

Gaat het?

Heb je pijn ergens?

Tyfusklootzak. - Luister.

Als je ooit iets nodig hebt of wilt praten, wat dan ook,

dit is mijn telefoonnummer en mijn adres.

Wat is er? - Flikker toch op, man. Stom wijf.

Heb je een colaatje voor me?

Gaat het? - Ja, ik ben een beetje misselijk.

Hé, komaan. Het is jouw liedje.

Voilà. Ik kom straks. - Dank je wel.

Wil je iets hebben om te eten?

Vis? Is goed.

Wil je iets?

Je zei dat je Eric Savenije niet kende,

maar we hebben bewijzen dat hij een klant van je was.

Jezus, moet ik al die namen onthouden?

Zijn vrouw zegt dat ze je hier is komen opzoeken.

Ja, ze stond hier net weer buiten. - Net?

Kunnen wij daar niks aan doen? Een straatverbod of zo?

Zo kunnen die meisjes niet werken. - Nee.

Maar je kende hem dus? - Nu ja, kennen, hij was een klant.

Hij was hier de avond van de 21e. Hij was ook een klant van je.

Wij willen eigenlijk gewoon weten of hij toen ook bij jou is geweest.

Ja, dat weet ik niet.

We zijn bezig met een moordonderzoek. We kunnen het je ook moeilijk maken.

Dan nemen we je nu mee naar het bureau. Of je werkt gewoon mee. Wat denk je?

Kun je niet beter dat wijf ondervragen? In plaats van m'n vrouw lastig te vallen.

Volgens mij gaan jullie.

Waar sloeg dat op? - Ze zegt toch niks als hij erbij is.

We moeten haar alleen hebben.

We hebben iets nodig om haar mee te pakken. Drugs of zo.

Sylvia Steenhuyzen? - Ja.

Godver. Dat kan een probleem zijn.

Hoezo? - Er loopt een ander onderzoek.

Ik kan alleen zeggen dat het van belang is dat je haar even met rust laat.

We zitten hier wel met een moordonderzoek.

Is ze een serieuze verdachte? - Een serieuze verdachte...

Die Eric Savenije was een klant van haar.

Je zult haar even met rust moeten laten. Ik hou jullie op de hoogte.

Zou je ons ook even kunnen uitleggen waarom?

Ik hoef niks uit te leggen. Ik zeg gewoon dat je haar even met rust moet laten.

Zit de gemeente hier voor iets tussen? - Wat beweer je nu?

Ze verdienen bakken geld aan die toeristen.

Ze willen waarschijnlijk geen gedoe. - Je kunt ook te ver gaan.

Laat, laat, laat.

Wie zegt dat die dat kot niet samen runnen?

Waarom vragen ze niet aan hem of hij haar wil verraden?

Kunnen we het even gewoon loslaten, Evi, want...

De kinderen zijn er.

De kinderen? - Had ik dat niet gezegd?

Veerle wist ervan.

Hela.

Tot morgen.

Kijk, mama.

Waar slapen we? - Bij mij in mijn bed, natuurlijk.

Gaan we dan doen alsof jij de mama bent en wij de kindjes?

Ja, dat is goed. Dat is heel goed.

Mogen wij ook een rietje? - Ja, natuurlijk. Zijn er nog?

Is het lekker? - Ja.

Waarom huil jij? - Ik ben niet aan het huilen, schat.

Sam vindt het niet leuk dat ik zo aftakel.

Veerle. - Mogen we het er weer niet over hebben?

Wie gaat er mee naar de honden kijken? - Ik.

Jij? Jij ook?

Kom. Kom, kom, kom.

Niet kijken, hè.

Ja. Kom maar binnen.

Slaapwel, hè. - Wie zijn dat?

Dat zijn pinguïns.

Hebben ze een pinguïnpak aan? Ik wil ook zo'n pinguïnpak.

Waarom niet? - Ik vind pinguïns niet leuk.

Waar komen pinguïns vandaan? - Uit Holland.

Echt? - Nee.

Waarom zeg je dat dan? - Ik vind ze een beetje eng.

Allee, slaapwel. - Slaapwel.

We kunnen ze dus hoogstens pakken op mishandeling.

En dan nog... Wie deed wat, hoeveel klanten heeft ze ervoor gehad?

Je kunt een vrouw de dood injagen en wegkomen met mishandeling.

Maar Sam pakt ze wel. Hè, Sam?

Jullie verwachten wat te veel van mannen, denk ik.

Wat is dat nu? Waar komt dat vandaan? - En vooral jij.

Maar ik verwacht... ik verwacht helemaal niks, en Veerle ook niet.

Dat is je probleem. Je denkt dat Veerle van alles van je verwacht.

Ga jij me nu in mijn eigen huis huwelijksadvies geven?

Nee. Maar ik bedoel gewoon... - Want dat hoor ik je zeggen.

Je verwacht niks van mannen. Dat hoor ik je zeggen.

En wie zorgt er ondertussen voor je kinderen?

Jij niet in ieder geval.

Misschien eerst eens beginnen met jezelf.

Trek het je niet aan. Hij is gewoon moe.

Ik ga ook maar slapen.

O ja. En wat vind jij van ronde tafels?

Want als je met vierkante tafels werkt, kun je wel meer mensen bij elkaar zetten.

Dat weet ik eigenlijk niet zeker, want...

Jezus, Syl, wat zit je de hele tijd zenuwachtig te kleppen. Wat is er?

Wat is er? - Ik heb het druk.

Met wat? - Met dingen die ik moet regelen.

Oké, vertel.

Oké. Brent, weet je wel, van het hotel in Breda?

Dat zaakje stinkt, geloof me. Want Marit haar geld...

Wie is Marit? - Wie is Marit?

Dat meisje uit Den Bosch, weet je wel. Laat maar.

Dat meisje haar geld klopt niet.

Ik weet zeker dat hij haar neukt zonder te betalen.

Let op mijn woorden.

Wanneer was je van plan om me dat te vertellen?

Wat verzwijg je me nog allemaal? Waarom vertel je dat niet?

Ik dacht dat wij een team waren. Toch?

Maar dit los ik morgenavond op. - Nee, jij lost helemaal niks op.

Wat denk je wel? Ik ga morgen mee en ik los dat op.

Mevrouw de kleine zelfstandige. Denk je dat me je niet nodig hebt?

Ik heb je wel nodig.

Wanneer gaan we naar Tenerife?

Je weet niet wat ik zeg, hè? Want jij oefent nooit.

Nee, ik versta alles wat je zegt, schat.

Ja? - Ja.

Ik haat je.

Ik haat je heel erg.

Oppassen, jij.

Dit is de voicemail van Eric Savenije.

Spreek uw bericht in en ik bel u op een later moment terug.

Dit is de voicemail van Eric Savenije.

Spreek uw bericht in en ik bel u op een later moment terug.

Dit is de voicemail van Eric Savenije.

Spreek uw bericht in en ik bel u op een later moment terug.

Welterusten. - Tot ziens.

150.

Evi'tje.

Nee, tuurlijk, ik snap dat de kist niet meer open kan om naar hem te kijken,

maar dat bedoel ik ook niet.

Ik wil er graag iets in stoppen, iets meegeven.

De trouwring van zijn moeder.

Ja, want dat was echt heel erg belangrijk voor hem.

Ja.

Wacht even.

Nee, laat maar.

Ja, die komt hier regelmatig. - Regelmatig?

Was ze hier de 21e ook?

Welke dag was dat? - Een woensdag.

Nee, dan werk ik niet.

Oké, dank u. Een koffie. - Merci.

Ja, ze komt hier regelmatig. Maar de 21e was hij hier niet.

En vanaf drie uur, vier uur zijn hier meer studenten.

Die kunnen ons misschien wat meer vertellen.

Daar is ze juist.

Ja, ga maar, hè. - Ik?

Verdomme.

Dan weet ik genoeg, merci.

Ja, kom.

De intercity naar Amsterdam Centraal vertrekt om 17u15 van spoor twaalf.

We zijn toen de hele tijd samen geweest. - Oké, dus ze was hier tussen...

elf en één? Zo mag ik dat noteren, hè?

En jouw naam was... - Zoë.

Wat is er, lieverd? - Ik had gezegd dat ik geen lelies wou.

Sorry, maar je moet ze weghalen. - Doe ik.

Lelies zijn heel slecht voor je stem. Ze slaan meteen op je stembanden.

Dat kan echt niet, dat weet ze ook.

Esther, ga je gang.

Lieve Eric...

Nu je er niet meer bent, vraag ik me steeds vaker af...

wie je eigenlijk was.

Toen ik je net leerde kennen, toen...

toen had ik zo'n enorm...

ongeduld om je meteen helemaal te leren kennen

en om alles van je te weten te komen.

Nu is het net alsof dat weer helemaal opnieuw begint, nu je...

zo plotseling, zo...

zo wreed van ons bent weggerukt.

Ik heb zo veel vragen, ik...

bedoel...

Wie ben je? Wat...

Ik ben heel bang dat...

al die vragen niet beantwoord zullen worden.

Sorry?

Je mist de dienst.

Zou u vandaag de familie een beetje met rust kunnen laten?

Hoe gaat het eigenlijk met het onderzoek?

Moet je niet bij de dienst zijn? - Nee.

Weet u, iedereen denkt altijd dat Esther de kille is van de twee

en Eric de warme, hartelijke, grappige man, maar dat klopt niet.

Esther is een goed mens. Beter dan de meesten van ons, maar ja...

Wie ziet het, hè? - Oké.

Het zou jammer zijn als u zich ook zou vergissen.

Je doet wel veel voor haar, hè? - Ja.

Ja, dat is m'n beroep.

Kijk. Dit kreeg ik net van mijn collega.

Je was de avond van zijn dood in de fakbar.

Het zag er plezant uit precies.

Dit is goed.

Dit...

is niet goed.

Je hebt een leven. Ga naar huis.

Hey. - Hey.

Hoe is het? - Goed, met jou?

Ça va.

Ik wou dat ik naar huis kon komen. - En dat gaat niet of wat?

Ik weet niet.

Weet je het niet of durf je het niet te zeggen?

Gust, ik wou gewoon je stem even horen, denk ik.

Evi, ik moet koken.

Salut, hè.

Eric zijn lievelingseten.

Vind jij het ook lekker?

Het komt van een heel goed restaurant.

Dat vroeg ik niet.

Hou jij er ook van?

Ja. - Ja?

Ik voel me zo'n ongelooflijke sukkel.

Ik heb veertig jaar lang elke vrijdag bitterkoekjespudding gegeten

omdat je oom Anton dat zo lekker vond.

En ik dacht ik ook.

Maar ja, als je me nu een bord van die troep voorzet,

dan smijt ik het zo in je gezicht.

Syl, er is iets mis.

Wat is er dan? - Voel eens.

Laat eens kijken. Wat is er?

Heb je weer huidkanker?

Ben je ermee aan het lachen? - Ik maak gewoon een grapje.

Het is niks. Gewoon een klein puistje of zoiets.

Het voelt niet goed. - Ik kijk er zo nog wel even naar.

Pak je spullen, we zijn weg.

Syl, komaan.

Dus, Marit, het gaat eigenlijk hetzelfde zijn als altijd, maar...

nu komt er een man mee met haar.

Oké? Maak je geen zorgen, ik ben hier ook. Ik zit in de badkamer.

Wat heb je eigenlijk aan?

Net een badhanddoek. - Dit heb ik toch zo vaak aan?

Het zit gewoon lekker.

Ingmar en Sylvia komen aan. Iedereen alert, graag.

We zijn klaar.

Dag, Brent.

Je bent haar nog iets verschuldigd.

Wie is dit? - Kamer 325.

Bij Marit. Daar kom je graag, hè?

Een bezoekje brengen? Nu ja...

Zolang je betaalt...

Ik begrijp dit niet. - Nee?

Als ik straks dat geld natel,

en ik weet exact hoeveel klanten dat meisje afgewerkt heeft...

Zij houdt nogal nauwgezet de boekhouding bij.

...dan klopt de rekening? - Ja, tuurlijk.

Oké.

Of wil je liever met de trap? - Nee, doe maar, kom.

Ik blijf dat echt haten, die fucking liften.

Gelukkig was jij er.

Misschien moet ik toch maar met je trouwen.

Ik kan m'n pasje niet vinden.

Niet doen.

Ga weg. Ga weg.

Ga.

Blijven staan, politie.

Fuck, fuck, fuck.

Wat gebeurt er daar? - Ik heb niks gedaan.

Godverdomme.

Het is verkloot.

Waar is Sylvia? - Ze is via de gang weggegaan.

Hé, lekker ding.

Hai, goedenavond. - Hallo.

Gaat u naar Amsterdam? - Amsterdam? Ja.

Mag ik met u meerijden? - Ja, geen probleem.

Bedankt.

Mijn auto is kapot, dus...

Dus ze zeggen allemaal dat Sylvia de boel regelde?

En de receptionist beweert van niks te weten.

Maar die praat nog wel. Maar dan nog kent hij vooral Sylvia.

En die Roemeense meisjes?

Die zeggen dat ze Ingmar niet meer hebben gezien sinds ze in Breda zitten.

De rest lijkt Ingmar nog niet eens te kennen.

Ze spraken alleen met Sylvia.

Dan denk je iemand te kennen.

Kijk, ik ben geen heilige, maar voor mij is het ondertussen heel duidelijk:

geen illegale zever en zeker geen minderjarigen.

Ik wil daar niks mee te maken hebben.

Sylvia had die business al en ik heb me er nooit in gemengd.

Ik ben zelfs niet binnen geweest. - Wat kwam je daar vanavond dan doen?

Ze had me verteld dat die manager één van die meisjes lastigviel.

En ik, de stommerik die ik ben, dacht: ik ga even helpen, maar...

Hoe regelen we dat verder? Geef ik haar als vermist op of doen jullie dat?

Vermist? Ik neem aan dat ze vrijwillig weggelopen is?

Enig waar ze naartoe kan? - Nee.

Wat doe jij hier? - Hai, ma. Ik heb honger.

Ik heb niks in huis.

Geen sigaretten? - Nee.

Ik heb je lang niet gezien.

Dat is m'n laatste pakje. Je gaat niet alles oproken.

Kan ik hier nu blijven slapen of niet? - Ik kan niet iedereen binnenlaten.

Ik ben toch je kind?

Ik moet eerst voor mezelf kunnen zorgen voordat ik voor een ander kan zorgen.

Maar je houdt stiekem toch wel een beetje van me, ma?

Je bent gewoon een heel moeilijk iemand om van te houden.

Ik moet plassen.

Ik heb m'n slaap nodig. De dokter zegt dat ik een trage schildklier heb.

En daar word je ook heel moe van.

Je bent echt de liefste mam van de hele wereld.

Wil jij ook? - Nee, niet voor mij. Ik...

Ik ben gestopt met de pil.

Jij durft. - Ja, dat wilden we toch?

Ik word nooit moeder.

Waarom denk je dat? - Het is wel zo realistisch toch

om me daar zo langzamerhand een beetje bij neer te leggen?

Wat denk je nu? - Misschien...

wil je eigenlijk helemaal geen kinderen.

Anders had je ze al lang gehad.

Je hebt gewoon iets anders belangrijker gemaakt.

Ik ben heel erg moe. - Ja. Ja, ik zie het.

Ik wil naar bed nu. - Oké, dan stap ik op.

Of wil je dat ik blijf slapen?

Nee, nee, tuurlijk niet. - Het is toch een heel normale vraag?

Oké, ik bel je morgenvroeg. Welterusten, hè.

Welterusten.

Kan ik even binnenkomen?

Die kan niet zonder mij. Die trekt het niet zonder mij.

Maar... - Nee, we zijn weg.

Federale politie, blijven staan.

Wil je je kinderen nog zien? Ik verwacht je binnen de vijf minuten in huis.

Omdat ik opeens zag dat er deze maand acht ton is opgenomen. Acht ton.

En ik heb geen idee waarom of wat er met dat geld is gebeurd.

Veerle?