Original subtitles

Niet duwen. We zijn net sardientjes.

Je kunt sorry zeggen.

Rustig maar. Sorry.

Nee. Dat is geen verontschuldiging.

Hoe moet het dan?

Sorry. Zo beter?

Niet op die toon.

Ben jij van de toonpolitie? Krijg ik een boete?

Ik heb je arm niet gebroken.

Moet dat dan? Behandel je mensen altijd als stront?

Als stront?

Heb ik jou als stront behandeld?

Zo voelde het wel.

Deze vent is ongelooflijk. Ben ik gek of...

Zeg dat wel.

Dames en heren, we boffen.

We zitten met hem opgescheept.

Het is onze geluksdag, hè?

Geen zorgen, meneer de grote eikel doet je geen pijn.

Je bent echt ongemanierd.

Het zal wel. En wat ben jij dan?

Ga je vrouw lastigvallen

in plaats van deze onzin. Dit is gestoord.

Je wilt niet toegeven dat je ongelijk hebt.

Jij viel mij aan.

-Viel ik jou aan? -Ja.

Het deed pijn.

Ik geloof mijn oren niet.

Sorry zeggen is voor gevoelige mensen.

Ben je een priester?

Hoe dan ook,

zelfs als ik spijt had gehad en sorry had gezegd,

was het nog niet goed geweest.

Hoe weet je dat?

Misschien had ik je meegenomen naar het einde van de wereld.

Dat dacht ik niet, vriend.

-Ik ben je vriend niet. -Dat is zeker.

Mijn vrienden zijn niet zoals jij.

Nee, je vrienden zijn waarschijnlijk honden.

Nee. Het zijn mensen, geen burgerwachten.

Ze lezen je de les niet.

'Doe het zo' en 'bied je excuses aan'...

Oké, hou op.

Ja, ophouden.

-Wegwezen. -Er is ruimte.

Prima, ik ga al. Jezus.

Welkom.

We helpen u bij het maken van het door u gekozen product.

Als u een pasfoto wilt

voor een paspoort of officieel document,

druk dan op de linkerknop.

Hallo en welkom.

We helpen u bij het maken van het door u gekozen product.

Als u een pasfoto wilt voor een paspoort of officieel document,

druk dan op de linkerknop.

Voor elk ander product drukt u op de rechterknop.

Bevestig uw verzoek.

Druk op de groene knop om uw keuze te bevestigen.

-Je ziet er zelfingenomen uit. -O ja?

Ja.

Nemen we afscheid?

We nemen afscheid.

Tot ziens dan.

Tot ziens.

Wat doe je?

O, alsjeblieft.

We hadden zes minuten ruzie en zes minuten seks.

Nou en?

Het is typisch bonobogedrag.

We laten het hierbij en nemen afscheid. Tot ziens.

Nee, voor werk.

Wat doe je qua werk?

Werk?

Dus ik ben niet jouw type.

Dat heb ik niet gezegd.

Wel. 'Ik voel me aangetrokken, maar je bent niet mijn type.'

Wat ik bedoelde was...

Ik voelde me tot je aangetrokken. Nog steeds.

Ongeacht wat mijn 'type' is.

Wat is je type dan?

Wat betekent het om een type te hebben?

Ik denk eigenlijk dat zoiets niet bestaat.

Oké.

Ik druk me verkeerd uit, hè?

-Ik wil het begrijpen. -Heb ik je beledigd?

Nee, maar ik wil het graag begrijpen.

Wat is een type?

Je hebt een type. Ik ben het niet, maar toch vind je me leuk.

Dus wat betekent dat?

Het betekent niets. Het betekent

dat ik je leuk vind.

Wat is je type? Een brunette met grote tieten?

Ja, zoiets.

-Een soort Sophia Loren. -Ik niet dus.

Nee.

Oké.

Maar aantrekkingskracht is iets anders.

Iets anders dan een type?

-Ja. -Oké.

Voor mij, ik...

Ja, het is iets anders.

Het hangt in de lucht.

In de lucht?

-Ja. -Hangt aantrekkingskracht in de lucht?

'Hier kom ik. Ik vind jou leuk.' Hangt dat in de lucht?

Ja, zoiets.

Ja, ik denk het.

Wij... Ja.

Je laat het vast niet los.

Ik wil het begrijpen. Het is een poging tot communicatie.

Het is iets...

Ik weet het niet.

Het is chemie. Dat is het.

Chemie?

Is die chemie altijd wederzijds? Dat is de vraag.

-Ja. -Echt waar?

Je vraagt waarom ik me aangetrokken voel tot je. Waarom het klikte.

Ik bedoel...

Waarom ik zelfverzekerd leek.

Nou,

dat heeft te maken met chemie.

Ja, er hangt iets in de lucht...

Het is niet...

Je kunt het niet uitleggen.

Ik niet. Jij wel?

Ik denk dat alles verklaarbaar is. Ja, absoluut.

Iets in de lucht, chemie. Ik geloof er niet in.

Het is als geloof, als iets...

Sorry, meneer, maar dat is belachelijk.

Waarom?

Het is alsof je zegt dat God bestaat omdat je gelooft.

Dat chemie bestaat, omdat ik verlangen voel

en het per definitie wederzijds is.

Het is niet per definitie wederzijds.

Ik heb mannen ontmoet die dachten dat we chemie hadden,

maar het was eenzijdig.

Het kwam alleen van hun kant.

Oké, maar het zou behoorlijk triest zijn als alles

onder woorden gebracht moest worden.

Dus:

'Hoi, het voelt alsof er aantrekkingskracht tussen ons is.

'Hoe heb jij het het liefst? Ik op deze manier.

'Fijn, want dat geldt ook voor mij.'

Sommige dingen zijn niet in woorden uit te drukken.

Zoals chemie. Je ziet elkaar en bam.

-Er is chemie of niet. -Ja.

Is er elke keer chemie?

Ja, aangezien je naar types vraagt.

Wat betreft het feit dat het soms niet

om mijn type draait, of ons type.

Je bent niet makkelijk te volgen.

Ik wil begrijpen wat je precies bedoelt met chemie.

-Het gebeurt gewoon. -Oké.

Ik val dus meer op Sophia Loren, tapdanseressen, grote tieten.

Hoe heet dat?

Tapdanseressen, grote tieten, was drogen op het terras.

-Dat, oké? -Oké.

Jij... Het is nu eenmaal zo...

-Is het zo? -Dat ik me tot je aangetrokken voel.

Oké.

Sorry, maar ik noem dat chemie.

Het is beschikbaarheid.

Het is wederzijdse en begrepen beschikbaarheid.

Dat is interessant. Beschikbaarheid is een interessant begrip.

Ja. Voor een ontmoeting is er wederzijdse beschikbaarheid nodig.

Ja. Snap je wat ik bedoel?

Ik snap het helemaal.

Maar het is niet per se chemie.

Je kunt om tal van redenen beschikbaar zijn.

Er is niet per se chemie of sensualiteit voor nodig

om beschikbaar te zijn om iemand te ontmoeten.

Precies. We bedoelen hetzelfde.

Hangt beschikbaarheid in de lucht?

-Ja, ik denk het wel. -Ik niet.

Als je, zodra je je huis verlaat, enigszins beschikbaar bent,

betekent dat voor mij dat er iets anders aan de hand is,

naast iets immaterieels wat in de lucht zweeft.

Het betekent dat je bijvoorbeeld met je vrouw

een communicatieprobleem hebt,

een soort moeheid, een gebrek aan begrip of wat dan ook.

Gebrek aan verlangen, aan libido

dat gedachten oproept als:

is het een sleur geworden?

Zou ik niet liever de liefde bedrijven...

En plots is daar het afscheidsfeest van Jean-François

en je eindigt met je hand in Magalies broekje.

'Een ongeluk, chemie, aantrekkingskracht, jeetje.

'Dit heeft niets te maken met mijn vrouw.'

Ik ben het oneens.

Je bent het oneens omdat

je er een mening over hebt

en dat is nu juist het grote misverstand

tussen ons van het andere geslacht.

Welk misverstand?

Het misverstand is dat we

heel erg verliefd kunnen zijn, en dan...

'O, ze is niet slecht.' Daar heb je het.

Dat denk ik echt.

Dat mocht je door de eeuwen heen eigenlijk niet.

Je hebt geleerd te denken: brave meid, stoute meid.

Vandaar de context. Je hebt het over een context.

-Je definieert de context. -Ja.

Ons is geleerd, context of niet, dat het oké is.

Worden jullie dus altijd geregeerd door jullie pikken?

Net zoals jullie geregeerd worden door...

Maar jullie hoorden: 'Nee.'

En wij: 'Ja.'

Oneerlijk. Maar wat kan ik zeggen?

Ik sta versteld van wat ik hoor. Ik kan het niet geloven.

We kunnen wel trouw zijn.

Gelukkig zijn we opgeleid. In theorie zijn we geen aapmensen.

Oké.

Maar wat betreft het hebben van een type, aangetrokken worden of niet,

trouw zijn of niet,

is waargenomen beschikbaarheid.

Het is iets directs.

Ik denk het wel.

Dus,

het kan elke... Het is niet gerelateerd aan types.

Dus het meisje dat mijn type niet is,

kan in het beschikbaarheidsspel

het winnen van het model of Sophia Loren.

Winnen?

Natuurlijk. Sorry. Het klopt dat we 'winnen'.

Het voorrecht van een vluggertje.

-Bedankt. -Je bent vervelend.

Jij ook.

Nee, oké, prima.

Je vroeg me eerlijk te antwoorden.

Dat deed ik. Kan ik eerlijker zijn dan dat?

Het is moeilijk. Dat is zo.

Maar het is zo...

Dus ik ben...

Ik ben aangetrokken tot je,

nog steeds en ik voelde me aangetrokken

vanwege

onze beschikbaarheid, waarvan ik hoop dat die wederzijds is...

Ja?

Het geeft ons een goed gevoel,

hier en nu. Dat is iets.

Wat voelt goed?

Het is een grapje.

Je goed voelen,

is op je gemak zijn.

Dat is waar.

Het is je...

-Vervuld voelen. -Ja.

Op een gegeven moment,

soms ongeacht de context.

Sorry, veel berichten.

Moeilijk om zonder te leven, hè?

Zou je het willen leren?

Ik denk het wel. Het zou geweldig zijn.

-Echt? -Ik zou het graag willen.

Je bent gek.

Alsjeblieft.

Je kunt zonder leven.

Je bent gek.

Nee.

Laat me die van jou zien.

Kom op.

Nee, dat mag je niet.

-Waarom niet? -Gewoon niet.

Au.

Dat is echt gemeen.

Ik heb hem nodig.

O, echt waar? En ik niet?

Nee. Dat is echt gemeen.

Nee, dat is erg.

Kom, we gaan. Deze troebele wateren...

Poëtische melancholie is niet mijn ding.

Nu zijn we helemaal beschikbaar.

Ontzettend beschikbaar.

Laten we gaan.

We hebben 48 treden beklommen.

De laatste.

Ik stop morgen met roken.

Ik ben minder moe, omdat ik veel jonger ben dan jij.

Dat moet het zijn.

Dus vanavond,

zijn oudere, beschikbare vrouwen zonder conditie

jouw type.

Dat hangt ervan af. Ben je nog beschikbaar?

Ik ben er toch nog steeds?

Wil je gaan zitten?

Dat hoeft niet.

Waar gaan we heen?

Ik breng je

naar welke plek we maar vinden.

Iets anders dan het einde van de wereld.

Wat dacht je daarvan?

Verleidelijk.

Ja.

Ja?

Daar gaan we.

Dus...

Jongens. Polo heeft me de code niet gegeven.

Polo?

'Polo' werkt niet. Die naam komt uit onze generatie.

Oudere namen hebben toch een comeback gemaakt?

Jongens. Ryan heeft me de code niet gegeven.

Ryan? Onmogelijk.

Die komt niet voor in hun sociale klasse.

-Hun klasse? -Het is triest, maar waar.

Sorry.

Meisjes herinneren zich codes en dingen.

Hoe kan dat?

Zo is het nu eenmaal.

Meisjes onthouden codes, organiseren dingen...

Ze doen mee. Ze zijn slimmer.

Wat een enorm cliché.

Het is waar. Probeer het en je zult het zien.

Meisjes. Ryan heeft me... Shit.

-Ik zei weer Ryan. -Dat werkt niet.

Doe jij het dan.

-Het is jouw idee, maar ik moet het doen. -Jij lijkt het beter te weten.

Hé, meid.

Meid.

Pardon.

Capu heeft me de code niet gegeven.

-Capu? -Ja.

-Wil je de code? -Ja.

Waar is Capu?

Geen idee. Mijn batterij is bijna leeg.

Geef me de code.

10bell23.

Bedankt.

Daar gaan we.

Je kunt goed een humeurige tiener nadoen.

Dat komt omdat ik er twee thuis heb.

Leuk.

Kijk eens.

In welk jaar zit je?

Het eerste, maar ik heb het nog nooit gedaan.

Pardon. Goedenavond.

Hoi.

Hoe gaat het?

Hé.

Ik vind dit geweldig.

Dus dit was een goed idee.

Een heel goed idee.

Pardon, kinderen.

Je kunt niet 'kinderen' zeggen.

Pardon, jongens.

Goedenavond.

Er zijn te veel mensen. We kunnen nergens zitten.

Je bent ouder dan ik.

Je houdt meer van sitdown etentjes.

Praten de mannen over politiek terwijl de vrouwen de afwas doen?

Ben je rechts?

Nee. Je kunt me niet rechts noemen.

Sorry.

Goedenavond.

Hoe gaat het?

Trouwens, ik ben Aymeric.

Een Breton, zoals crêpes en cider. Leuk.

Ik ben Nathalie.

Aangenaam kennis te maken.

-Nathalie? -Nathalie.

Leuk.

Echt waar?

Jazeker.

-Nathalie, vierde klas, ik weet het nog. -Bandana's?

Natte T-shirtavond? 'Nee, niet met kleren aan in het zwembad.'

Dat?

-Ik wil hun leeftijd hebben. -Ja?

Ja.

Met alle kennis vooraf,

anders doe ik niet mee.

-Doe je anders niet mee? -Nee.

Zou je nu geen 20 willen zijn?

Jawel.

Een heel leven voor je hebben. Zeker.

Maar eigenlijk, nee, niet echt.

Niet als ik erover nadenk.

Misschien de jaren die nooit bestaan hebben.

Die van een ansichtkaart.

Ik ben 20 jaar, op het strand,

de monoï, de sigaretten, intens leven,

ik hou van mijn leven.

Terwijl ik die echte jaren

doorbracht in een snikhete studio in Argelès.

M'n ouders gingen scheiden, periodes van boulimia,

identiteitscrises, angst voor de toekomst en al het andere,

slechte relaties.

Misschien, maar toch...

Ik bedoelde het vanwege eerste keren.

Voor veel dingen de eerste keer. Het is magisch.

Je herinnert je eerste keren nog goed.

Zeker als je er alles aan doet

om ze op dezelfde manier opnieuw te beleven.

Eerste keren zijn vaak teleurstellend.

O, kom op.

Een eerste herinnering,

een eerste stap in de sneeuw.

Dat soort dingen

zijn de nichtjes van geluk.

'Nichtjes van geluk'?

Serieus?

Niet te geloven. Dat klinkt als een goedkope pulproman.

-Zou je die niet kopen? -Nee.

Ik heb Nichtjes van geluk gekocht. Een heel goed boek.

-Leerde dat je veel over het leven? -Zeker.

Niet gek dat het zo'n bestseller is.

Soms wordt geluk gemeten

door kleine dingen.

Als je iets repareert waar je altijd problemen mee hebt,

voel je een beetje geluk.

Of anders, momenten, flitsen...

Ontmoetingen,

momenten van communicatie met een perfecte harmonie.

Daar zit geluk in, vind ik.

Maar wat ik het mooiste vind,

is de reis, het pad, het proces.

Hoe je erin slaagt te veranderen,

om...

Iets minder slecht te zijn?

Precies. Om iets minder slecht te zijn.

Maar de conclusie die ik trek,

hier en nu,

in mijn leven...

Ik heb het gevoel dat ik eindelijk iets heb bereikt.

En ja, het is goed geweest.

Het is echt goed geweest.

Het is goed.

Ja.

Absoluut.

Het is echt goed geweest.

Je weet dat we elkaar niet meer kunnen zien, vriend.

Weet je dat?

Ik heb een gezin.

Ik ook.

Ja?

We vinden wel een excuus.

Ze mogen het even zelf uitzoeken.

Het komt wel goed met ze.

Ik was getuige van een moord.

De verklaring afleggen duurde de hele nacht.

Mijn voeten zijn overreden door een bus.

Goed idee, daar twijfelt niemand aan.

Een enorme verkeersopstopping.

Enorme verkeersopstopping, midden in de nacht.

Parijs is vreselijk geworden.

Autopech?

Distributieriem.

Dat werkt altijd. Distributieriem, koppakking. Allebei.

'Gelukkig vond ik een monteur. Dat duurde de hele nacht.

'Maar jullie hebben ontbeten, jullie hebben je cornflakes op.'

Nemen we afscheid?

Ja.

We zeggen tot ziens.

Tot ziens.

Die was schattig.

Die verloor zijn stem.

Gaat het niet van harte?

Helemaal niet.

Tot ziens.

Die wil het wel.

Ik zal een meneer nadoen:

Tot ziens, Nathalie.

Tot ziens, Aymeric.

Onze spullen zijn weg.

-Hoe bedoel je? -Onze spullen zijn weg.

Je trui, mijn overhemd. Ze liggen niet meer in de badkamer.

-Zijn onze spullen weg? -Ja.

We hebben onze tassen beneden laten liggen.

Onze spullen zijn weg. We zijn naakt.

-Echt niet. -Echt wel.

Geen telefoons, geen kleding meer.

-Ik draag dit. -We pakken kleren van de stapel.

Ik ga een rokje dragen.

Ja.

-Zien we er niet goed uit? -Ja.

Ik vind van wel.

Zo stelen van studenten is erg laag.

-Nee. -Het is heel immoreel.

-Dat is het niet. -Nee?

Jij bent immoreel.

Integendeel, het helpt ze karakter op te bouwen.

En het leert ze op hun spullen te passen.

Dat is maf om te zeggen:

'Op hun spullen te passen.'

Sinds ik met je omga,

ben ik sneller ouder geworden.

Hoe wist je dat hij open was?

De dienstdeur klemt. Dat weet ik, want ik werk hiernaast.

Werk je op een kantoor?

Ik zit in de uitgeverij.

Schrijf je?

Ik ben een auteur. Nee, een proeflezer.

Een auteur. Een proeflezer.

Is dat echt zo interessant?

Schrijf je romans?

Niets wat de literatuur nodig achtte om uit te geven.

Ik vind dat geweldig.

Serieus. Een roman die alleen voor jou is geschreven.

Dat vind ik geweldig.

Ja?

-Het romannetje in mijn hoofd? -Precies.

Ik zal je erover vertellen.

We hebben een tweede verdieping. Let op het smeedijzer.

Fantastisch.

-Je zou hier willen wonen. -Reken maar.

We hebben bureaus om aan te werken, fauteuils om op te zitten.

-Ze hebben zelfs boeken. -Wat?

Ze hebben veel theaterboeken.

Lees je theater?

Ja, ik acteer zelfs.

Op dinsdagavonden.

-Ik zit bij een amateurgroep. -Echt waar?

Mijn gezin weet het niet.

Waarom niet?

Ik zei eerst niets omdat

ik bang was dat ze me zouden uitlachen.

Dat ze zouden grinniken: 'Jij doet theater.'

De eerste paar keer zei ik niets. Ik genoot ervan

een geheime tuin hebben, dus ik heb het nooit verteld.

Ik ging elke dinsdagavond,

en deze dinsdag

is de openbare avondvoorstelling.

Deze dinsdag?

Dat is vanavond. Het is dinsdag.

Je hebt gelijk.

-Een optreden 's avonds laat? -Dus?

Zullen we gaan?

Ik ben maanden geleden gestopt met gaan.

Laten we dan je tekst oefenen zodat je weer mee kunt doen.

Trouwens,

je kunt maar beter voorbereid zijn, voor het geval dat.

Het geval van wat?

Voor het geval je terug wilt.

Wat speel je?

Op dit moment speel ik Silvia in een Marivaux.

We hebben een Beckett en een Ionesco gedaan,

maar die haatte ik.

Dat kan ik me voorstellen.

Waarom?

Geen idee. Ik kan het me voorstellen.

Dat is precies waarom ik het mijn gezin niet verteld heb.

Wat?

Ben ik te dom om die toneelschrijvers te waarderen?

De manier waarop je zegt 'ik kan het me voorstellen'...

Nee, dat is het helemaal niet.

Sorry.

-Ben ik lichtgeraakt? -Ja.

'Zwijg.

'Ga ergens anders je onbeschaamde antwoorden geven.

'Je moet leren mijn hart niet te beoordelen naar het jouwe.'

'Mijn hart is zoals dat van iedereen.

'Waarom zou het jouwe besluiten niet te zijn zoals een ander?'

-Dit klopt niet. -Waarom niet?

Er mist een pagina.

Het gaat van 214 naar 217.

-Oké... -Vanaf daar.

Begin vanaf hier.

'Waarom zou het jouwe besluiten niet te zijn zoals een ander?

'Wil je niet trouwen met de man die hij voor je heeft uitgekozen?'

'Hoe kan ik dat weten?'

-Niet doen. -Het is grappig.

Dat is niet leuk.

Het is het gebaar. Het gebaar is perfect.

Ja, het is perfect. Je bent geweldig.

Je bent geweldig.

Dus...

'Wil je niet trouwen met de man die hij voor je heeft uitgekozen?'

-Ik stop ermee. -Kom op. Zeg gewoon de zin.

-Nee, dat is genoeg. -Kom op.

En jij?

Wil je niet trouwen met de man die hij voor je heeft uitgekozen?

En jij? Ben je uit liefde of gemak getrouwd?

Ik snap het niet.

Ik ben getrouwd uit liefde.

En ik geef toe

dat op bepaalde momenten

het huwelijk ook een beetje handig was.

Oké.

-En jij dan? -Ik...

Hetzelfde geldt voor mij.

Ik bedoel, ik ook. Ja, ik ook.

Ik ook, uit gemak, uit liefde. Ja.

En dus?

En zo kwam ik er vaak achter dat...

Ik vond ons middenklasse. We doen wat koppels doen.

Ik speel de heer, zij de dame.

Zo'n entiteit? Een koppel-entiteit.

Jullie zijn geen twee aparte mensen meer. Jullie zijn vermengd.

Ooit waren we net kamergenoten.

Die proberen geld te verdienen, kinderen krijgen, georganiseerd worden.

Een monster. Een hybride monster.

Als je in staat bent ruzie te maken in je blote lul,

met alleen een T-shirt of een hemd aan,

met een tandenborstel in je mond, heel serieus,

met iemand, met een persoon.

Als je dat kunt, is het... Het betekent... Toch?

Ik snap het niet.

-Snap je het niet? -Nee.

Zoiets zou ik niet op kantoor doen met een collega.

Ik zou dat alleen doen met een heel speciaal iemand,

met een blote lul, in een T-shirt, mijn tanden poetsend...

En als je ziet dat die persoon pijn heeft,

dat die persoon valt,

dat die persoon om hulp roept, er nood is,

en in een flits herken je die blik

terwijl je in je blote lul staat...

Dat is kostbaar.

Bijna wonderbaarlijk.

Het heeft geen zin vast te houden aan vluchtige dingen.

Zoiets bestaat niet.

Wat niet?

Loslaten.

Loslaten, jezelf zijn, al die onzin.

Dat is een trend. Het is betekenisloos.

Het is onmogelijk, we zijn...

-Wat zijn we? -Het bestaat niet.

Ik ben het er niet mee eens.

Loslaten is

niet de leiding nemen over dingen die niet van ons zijn.

Het is het niet op je nemen

van een last die je niet aankunt,

die te zwaar is voor je.

Die niet van jou is.

Loslaten is je machteloosheid accepteren, onder ogen zien,

ernaar kijken en zeggen: 'Ik kan niets doen. Ik geef het op.'

Accepteren dat je niets kunt.

Waarom heb je het daar nu over?

Is dat nu belangrijk, mevrouw?

Als je denkt dat iets een last is,

dan zeker.

Sommige dingen zijn lastig,

vreselijke lasten.

Natuurlijk.

Nee...

-Hoe bedoel je, nee? -Nee.

Dingen zijn min of meer pijnlijk.

Dat is alles.

Het leven is een opeenvolging...

Een opeenvolging van gebeurtenissen.

Je komt uit je moeder en daarna

moet je alles verdragen wat op je pad komt.

Maar dat is geen last op je nemen.

Dat is leven, meer niet.

-Misschien. -Ja.

We zijn hier gelukkig.

In de nacht.

Alleen voor ons tweeën. Fijn, toch?

Een kleine pauze,

een kleine ontsnapping?

Ja.

Dat is fijn, toch?

Een uitstapje.

Oké.

-Oké. -Oké.

-Wil je me niet kussen? -Waarom zou ik dat doen?

Om mijn nietige, gemene en laffe huid te verzachten.

-Je bent rechts. -Nee. Dat zweer ik.

Moeilijk toe te geven, hè?

Het is vooral niet waar.

Oké, een klein kusje.

Een klein kusje?

We zijn een slechte match.

Dat is waar.

Laten we zeggen

dat hij niet voor de hand ligt.

Juist, dat klopt.

Een beetje zoals

een knaagdier dat het met een straathond doet.

Nee?

Iets vreemds interraciaals.

Is je vrouw mooi?

-Hoe weet je dat ik er een heb? -Je had het over een gezin.

Ik vind haar mooi.

Mijn man is soms erg knap, en soms

zonder veel toegevoegde waarde.

Ik ben al maanden niet geweest.

Het is om je vrienden te zien.

Goedenavond.

Het is al begonnen.

We kwamen gewoon kijken.

Ik heb de kassa al gesloten. Het gaat niet.

Ik hoor bij de groep. Ik was even weg,

maar ik ken iedereen goed.

Dat is prima,

maar niemand mag meer naar binnen.

Het is al begonnen.

Wat als we links gaan staan? Dat deden we vroeger.

Links, onderaan het podium.

-Jullie maken lawaai. -Nee.

Dat doen we niet.

Jullie zijn luidruchtig.

Nee, het komt goed.

Ik ben de hoofdsponsor van deze avond.

Mijn uitgeverij financierde het. We gaan stilletjes naar binnen.

-Ik vind het leuk als je zo bent. -Ik zei het.

Deze kant op.

Hoi.

Niet te geloven.

Ik ben zo blij.

Hallo.

We kennen elkaar niet. Hoi.

Hoi, hoe gaat het?

-Ik heb een nieuwe vriend. -Meen je dat?

-Hij is hier. -Echt waar?

-Laat hem zien. -Wacht, kijk.

Daar.

Grijs T-shirt? Goed zo, meid.

Nee, de man met korte mouwen.

Oké.

-Nou? -Ja.

Het maakt niet uit.

Doe je mee?

-Wat? -We doen de scène.

-Welke scène? -Lisette en Silvia.

Ze zijn hier om amateurs te zien.

Ik stel je voor.

Bedankt voor uw geduld.

Er is een kleine wijziging in het programma.

Er is hier iemand die al lang niet is geweest.

Ik wil dat ze een scène doet uit Le Jeu de l'amour et du hasard.

Geef haar een applaus.

Ja, het is jouw beurt.

Daarna vervolgen we het programma.

Een applaus.

Kom op.

Dit is niet tof.

Hier is ze.

Hier is ze. Applaus.

Ik ga het stuk halen. Ik ken de tekst niet.

Echt, dit was niet gepland. Het spijt me.

Ik ben in de val gelopen.

Helemaal niet. Ze is geweldig. Ze heeft deze scène gespeeld.

Dus akte 1, scène 1.

Daar gaan we.

Silvia, Lisette.

Dus...

'Vertel me nogmaals...'

Sorry.

'Vertel me nogmaals, waarom bemoei je je er op deze manier mee?

'Hoe kun je voor mijn gevoelens spreken?'

'Omdat ik dacht dat bij deze gelegenheid

'jouw gevoelens zouden zijn zoals die van iedereen.

'Je vader vroeg of je graag wilde trouwen

'en of het je vreugde gaf.

'Ik zei tegen hem

'ja, dat was duidelijk.

'Jij bent misschien wel het enige meisje ter wereld

'voor wie die "ja" niet waar was.

'Een 'nee' is niet natuurlijk.'

'Is een "nee" niet natuurlijk?

'Wat een idiote dwaasheid.

'Trekt het huwelijk je zo aan?'

'Zeker weten, ja.'

'Zwijg...'

'Zwijg.'

-Kom op. -Ja, kom op.

'Zwijg. Ga ergens anders je onbeschaamde antwoorden geven.

'Je moet leren mijn hart niet te beoordelen naar het jouwe.'

'Mijn hart is zoals dat van iedereen.

'Waarom zou het jouwe besluiten niet te zijn zoals een ander?'

'Als ze durfde, zou ze me excentriek noemen.

'Als ik jouw gelijke was, zouden we het zien.'

-Sorry daarvoor. -Bedankt.

Het is te lang geleden.

Ik heb je gemist. Ik heb jullie allemaal heel erg gemist.

-Kom alsjeblieft terug. -Ja.

Philippe is verliefd op je.

Maar ik ben verliefd op Franck en dat is het probleem.

-Waar is Franck? -Ik hou van Franck. Dat is hem.

Franck is een buitenstaander. Hij zegt: 'Hier is de actie, klootzakken.'

-Een soort bad boy. -Speelt hij gitaar?

Let op wat je in zijn buurt zegt, want...

-Hij slaat je een blauw oog. -Ja.

Dus...

Wat is er?

Is dit echt een stukje ham?

Of tonijn?

Of verschillende delen van vermalen dieren?

Het is een reële vraag.

Lach niet. Je moet oppassen,

want een collega

werd ziek omdat de koeling stuk was.

Wat?

Waarom ben je bang dat dat hier gebeurt en niet in Tour d'Argent?

Er zijn tekenen.

Het servies.

De handgemaakte placemats.

En dit...

Deze broccoli die misschien

gekookt is in een zitbad achter de keuken.

Ik geloof je niet.

-Je bent ongelooflijk. -Het is gemeen.

Is dat niet racistisch?

Het is onacceptabel. Maar let op, ik doe het.

Heerlijk.

Ik ben heel dom.

Angst

is geen gezond levensingrediënt.

Het verbindt mensen niet.

Het is belangrijk

als je teruggaat naar je vrouw,

of als je op een dag een andere vrouw ontmoet,

om angst te verdrijven

uit de relatie,

uit het leven in het algemeen.

-Beloof je dat? -Ja.

Goed.

Dit is een pact.

Oké. Een goede vork vol.

Ik voel me heel moedig.

Laten we spelen.

Op 15.00 uur voor mij, 21.00 uur voor jou.

Hij.

Oké.

Hij is een geboren Savoyaard.

Zijn naam is Jean-Claude.

Hij is geboren in Sallanches.

In Savoie. Hij ging op ski's naar school.

Beroep?

Hij is de burgemeester

van zijn dorp.

Een hands-on type, nogal stil.

Hij heeft een hobby.

Hij houdt van elektrische treinen. Hij zit bij een groep

die heel Frankrijk doorreist.

Zij vindt het doodsaai.

Zo saai.

Ze schildert op zijde. Dat is haar hobby.

Ze maakt sjaals.

Geeft ze ze aan haar familie als kerstcadeautjes?

Ja, ze geeft ze weg.

Verkoopt ze ze ook wel eens?

Nee, maar iedereen zegt dat ze dat moet doen.

-'Je bent een kunstenaar. Doe dat.' -Precies.

Haar man is niet overtuigd.

Hij is aardig, maar niet erg aanmoedigend.

-Ze hebben twee kinderen. -Antoine en Magalie.

Antoine en Soizic.

Hou op. Aymeric, Soizic.

-Dat past bij Bretagne. -Ja, oké.

Oké, Antoine en Soizic.

Heb jij kinderen?

Ja. Twee.

Wat heb je?

Twee meisjes?

Twee meisjes, ja. 13 en 15. En jij?

Ook twee meisjes.

En hoe gaat het? Zijn ze lief?

Het is gespannen.

-Echt waar? -Ja, een beetje.

Is het pijnlijk?

Het kan lastig zijn.

Natuurlijk, maar het is een fase.

Thuis is het soms een catfight met hun moeder.

Ze zijn dol op je, toch?

Dol op mij? Nou, ja.

-Omdat je hun vader bent. -Nee, dat is het niet.

-Jawel. -Nee, misschien is het...

Misschien...

Ik spreek me niet zo uit daar,

dus ik ben de good cop.

Misschien moet ik dat veranderen.

Misschien.

Misschien.

Het is waar...

Ik weet zeker dat je dochters dol op je zijn.

Denk je dat?

Ja.

Waarom is dat?

Omdat je...

Jij bent het soort waar men dol op is.

Dat is lief.

Dat vinden ze vast.

Uit trots geven ze het niet toe, maar ik denk het wel.

Ik ben ook dol op ze.

-We zijn eigenlijk heel hecht. -Dat is mooi.

Maar je hebt de juiste middelen nodig.

Die heb je nodig in je tas.

Zorg daarvoor.

Ik neem ze mee in mijn tas.

Als ik je dochter was, zou ik dol op je zijn.

Uit trots zou ik het niet zeggen, maar het is zo.

Als ik een object was, zou ik dol op je zijn.

Die vent is je vriend.

Jean-Roger.

Hij handelt in edelstenen.

Hij is nu met pensioen.

Hij komt eten in dit restaurant

als een soort bedevaart,

na zijn fantastische reis naar Vietnam,

die gedenkwaardig was, omdat hij er een vrouw ontmoette

die op een olifant reed,

en ze had zich volledig laten waxen.

Het was de eerste keer. Hij was gewend aan veel haar.

-Het was een openbaring. -Ja.

Het gaf hem een sensatie en een emotie die hij niet kan vergeten.

-En hij? -Hij is een winnaar.

Een heer.

Een heer die tevreden is met zichzelf en verliefd is,

want vannacht gaat het gebeuren.

Zijn vrouw gaf hem een prostaatstimulator voor Kerstmis

en vanavond gaat hij hem gebruiken.

Ze kunnen niet wachten. Ik denk dat ze erover praten.

Ik heb er ook een gekocht. Interessant.

Ja. Schrik je daarvan?

Wanneer was dat?

Heel lang geleden.

Je zegt dat ik angstig ben,

maar ik ben niet zo bang.

Ik probeer nieuwe dingen uit.

Gebruikte je hem met je eerste vrouw?

Nee, alleen.

Als een grote jongen. Ik wilde het proberen...

Het was voordat internet en tijdschriften

waren zoals nu...

Er zat een klein pamflet bij met plaatjes

die vingers in een kont lieten zien en ik dacht...

-Toen je jong was? -Ja.

Ik wilde niet sterven zonder het te weten.

-Was het wat? -Het was niet slecht.

Het was ook niet geweldig, maar niet slecht.

Lang gebruikt of...

Niet bijzonder.

Maar meerdere keren?

-Wat? -Je bent grappig.

Een paar keer, maar ik was er niet stuk van...

-Alleen of niet? -Waar gaat dit heen?

Het was niet wereldschokkend.

Wilde je niet...

Wat? Nog meer kopen? Nee.

-Nee. Of zelfs... -Niet echt.

Het is toch iets.

Alsof ik iets heb aangekondigd...

Het is nogal wat, vooral 25 jaar geleden.

Het was niet zo wijdverbreid als nu.

Je kon het niet via internet bestellen.

Je moest naar binnen gaan, 'hallo' zeggen,

door het gordijn gaan,

erom vragen, weten hoe het heet en een kleur kiezen.

Ja, het was inderdaad vrij gewaagd.

Het past niet bij het beeld dat ik van je had.

Het is gek, maar ik krijg het niet uit mijn hoofd.

Dat is het.

Bij het treinstation van Nancy, vlakbij.

We zijn complexer dan...

Ja, zeker weten.

Ik krijg het niet uit mijn hoofd.

Dat zijn dingen die gedeeld kunnen worden.

Het is belangrijk voor koppels om dingen te zeggen.

Geen dingen die pijn doen,

maar dat soort dingen zijn leuk.

Als je vrouw bijvoorbeeld denkt dat je bekrompen bent,

bewijst dat het tegendeel...

Je houdt van experimenteren. Je bent ruimdenkend.

Ik denk niet...

Als ik je vrouw was, zou ik dat soort dingen willen weten.

Ik kan je alles vertellen.

Niets wat pijn doet, maar ja.

Andere dingen?

Nou, je stinkt bijvoorbeeld.

-Doet dat pijn? -Stink ik?

Ja, je stinkt een beetje.

Ik stink een beetje. Hoe stink ik een beetje? Elke dag?

Hoe moet ik dat weten?

Maar ik vond het leuk. Het sprak me aan.

Misschien door de spanning van onze ruzie.

Ik zei zelfs tegen mezelf: 'Die slet stinkt.'

'Die slet stinkt'?

Ja. Dingen die je...

Zeg je dat soort dingen tegen jezelf?

Doe jij dat niet?

Natuurlijk wel. Niet? Je zegt vast dingen tegen jezelf.

Dat is best verontrustend.

Het idee dat ik stink, is verontrustend.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat jij ook stinkt, meneer.

Een nogal doordringende geur,

niet heel smakelijk, een beetje...

Zoals zachte kaas, half gebakken.

Half gespannen, halfslachtig.

Je bent zo boos.

Zoiets is niet leuk om te horen.

Eerst was het 'verlangen, plezier.'

Ik zeg alleen dat

het me aansprak.

Bedankt.

Wat?

We hebben geen geld.

Dat was ik vergeten.

We rennen weg.

Nee, dat kan ik niet.

Je hebt geen keus.

Wacht. Ik heb sandalen aan.

Gaat het?

Ik kan niet meer.

Ik ben dood.

Wat nu? Ik bedoel, wat nu, mevrouw?

We laten de formaliteiten achterwege.

Goed? We slaan de formaliteiten over, oké?

Kom op.

Wat wil je doen?

Ik wil...

Ik wil naakte mensen zien.

Wat?

Ja, ik wil lichamen zien.

Lichamen die besluiten nemen.

Gezonde lichamen. Lichamen die toegeven.

-Oké. -Oké?

Gaan we dat doen?

We kijken wat we kunnen vinden.

Gaat het?

-Nou... -Redelijk?

Ik weet het niet.

Je wilde naakte mensen zien, dus...

Ja, maar...

Ik vind het een beetje...

We kunnen...

We hoeven niet te blijven.

Wil je gaan? Dat kan.

Ik kan mezelf er niet toe brengen om te gaan of te blijven.

Is alles in orde?

Ja, heel goed.

Zeker weten?

Ja, het gaat goed.

Zo lijkt het niet.

We zeiden net dat we ons wat...

-Ongemakkelijk voelen. -Ja.

Dat is normaal de eerste keer.

Willen jullie wat drinken? Ik trakteer.

-Echt waar? -Ja.

Wat aardig, bedankt. Ik wil graag een glas champagne.

-Maak er twee van. -Twee glazen?

Krijg je geen problemen met je baas?

Ik ben de baas hier.

-Bedankt. -Graag gedaan.

-Dat had ik nooit gedacht. -Zij is de baas.

Het is van haar. Daarom deed ze zo.

Goedenavond.

Goedenavond.

Nerveus?

-Pardon. -Verdorie.

Via de achterdeur.

Storen we niet?

Nee, het is oké.

We dachten dat jullie ons uitnodigden.

O, oké.

Hadden we het mis?

Nee. Het ligt aan ons. We zijn enorm gespannen.

Moeten we weggaan of blijven zitten?

-Nee, het is geen... -Mogen we...

Ja, natuurlijk.

-Aangenaam kennis te maken. -Goedenavond.

-Jolène. -Nathalie.

Aangenaam.

-Alain. -Alain, aangenaam.

-Dezelfde naam? -Nee, Aymeric, sorry.

-Sorry. -Nee, ik werd afgeleid door je...

Het is een kwestie van afstand.

-Waarvan? -Afstand.

Er is een domme paradox met intimiteit die stelt dat...

Je verlangt iemand, je wilt dichtbij komen,

dus kom je dichterbij.

Maar je kunt niet naar iemand verlangen

die in je armen ligt.

-Omdat degene... -Ja, verlangen vereist afstand.

-Wat is je passie? -Seks.

Ik meen het.

-Onzin. -Ik bedoel, jouw seks.

-Dat is nog erger. -Nee, erger.

Het is nog erger.

Alle seks, van iedereen.

Ik hou ervan.

Grappig of gênant?

-Vreselijk gênant. -Echt waar?

Ja, vreselijk en tegelijkertijd is het prima.

Vind je me aantrekkelijk?

Natuurlijk.

-Echt waar? -Ja, zodra ik je zag.

-Echt waar? -Ja.

-Oké. -Jullie allebei.

Kan dat ook? Natuurlijk, waarom niet?

Het is belangrijk, en hoe.

Ik zou geen man willen wiens vrouw ik niet leuk vind.

-Die je maar niks vindt. -Inderdaad.

Ik wilde

iets met ze delen.

Iets van deze naaktheid...

Je werpt alle schijn af.

Je werpt alles af en toont jezelf als echt mens.

Dat is wat ik wilde.

En nu ben ik hier terechtgekomen

en het is niet precies wat ik vind, maar...

-Het is goed. -Er is iets met jou...

Je bent niet mijn stijl.

-Nee? -Niet echt.

Neem Alain...

-Ik ben niet jouw type. -Dat is het.

Maar ik vind je enorm

sexy.

-Kom op. -Ja.

-Op de nacht. -Ja, op de nacht.

Ben je altijd een nachtbraker geweest?

Nee.

-Dat is mooi. -Het kant?

Is het Japans? Nee.

Helemaal niet.

Ik dacht het.

Het is ook een balans voor ons als koppel.

Het is noodzakelijk.

Hier worden we aangevuld, het zorgt voor

energie.

Ik begon een gesprek over je bodysuit dat ik...

Wil je hem aanraken?

Ze let op me. Ik weet het niet.

Wat doen jullie

met het gevoel van jaloezie,

van bezitterigheid...

Deze vreemdheid, dit onbekende.

Om hem zo te zien,

om te weten dat hij me ziet, dat hij kijkt.

Oké.

Alles wat we hier meemaken,

is voor onszelf.

Voor wat wij ermee doen.

Denk je dat je hier blijft komen

als je niet meer bij haar was?

-Nee. -Nee?

-Je doet het voor haar. -Alleen voor haar.

Maar ik denk dat ze erg jaloers is...

Ik weet het niet.

-Maakt ze je bang? -Nee.

Nee.

Ik ontdek haar steeds opnieuw.

Er zijn blikken...

Alsof ik...

Alsof ik haar niet kende. Dat is het hem juist.

Ik zie hem nooit zo. Van de zijkant.

Wanneer hij verlangt,

kijkt hij naar mij.

Als hij verlangt, zien we elkaars ogen.

Hier zie ik hem verlangen uit de kaak.

Ik zie hem verlangen vanaf de zijkant.

Het is buitengewoon.

Heb je nooit fantasieën over vrijen met een vreemde?

Dat soort vuur dat...

Ja, ik denk van wel.

Limieten, grenzen, wat je jezelf en je partner toestaat.

Neem mij bijvoorbeeld,

op dit moment,

vind je me aantrekkelijk?

Ik had die vraag verwacht.

Ik zag jou en die uitdrukking.

Daar gaat het niet echt om.

Nee?

Ik zal je iets vertellen.

Ik zal je iets vertellen.

We hebben geen seks, omdat ik daar geen verlangen naar heb.

Maar ja, ik vind je aantrekkelijk.

De kwaliteit van ons gesprek,

de diepgang van wat we tegen elkaar zeggen

en de waarheid die de nacht biedt,

stelt me in staat zonder angst naar bed te gaan.

En 's ochtends wakker te worden

zonder wanhoop.

Wat zoek je in de nacht?

Wat zoek ik hier?

De tijd en minuten

verdubbelen, dit oneindig laten zijn.

Wat was je intentie?

Onszelf een beetje verliezen en dan

elkaar begroeten.

En om...

Om verliefd te zijn, vanaf die nieuwe, eerste begroeting.

Om naar haar te blijven kijken alsof...

Alsof ik naar een volslagen vreemde kijk.

Het is het enige moment waarop ik gemerkt heb

dat de tijd niet verstrijkt.

Waar geen tijd wordt verspild zoals overdag.

Worden mensen overdag gedwongen te scheiden?

De dag legt ons dingen op.

Dus heb ik voor de nacht gekozen.

En 's nachts

slapen mensen.

Maar wij niet.

Dus...

Dus bedacht ik dit.

Deze romance gaat eindigen.

Waarom zeg je dat?

Omdat...

Omdat dat helaas is

wat er gepland staat.

En vannacht is

een klein intermezzo.

Een klein...

Je moet naar haar toe gaan.

-Ja. -Nu meteen.

Bedankt.

Bedankt.

Zal ik je vertellen

over mijn enige grote liefde?

Zal ik dat doen?

Ik was net gescheiden van mijn ex

toen we elkaar ontmoetten.

Ik was er kapot van.

En ik merkte haar niet op. Ik had haar niet gezien.

Omdat ik het niet besefte.

Wat besefte?

Dat zij het was, de ware, de liefde van mijn leven.

Geloof je daarin? De ware?

Dat er maar één ware is en zij dat was?

Geloof je dat echt?

Ja.

We waren niet echt samen.

We vluchtten voor elkaar, achtervolgden elkaar, haalden elkaar in.

De essentie van ons als koppel was om niet synchroon te zijn.

Het was oké. Ze zorgde ervoor dat het zeker was.

Wat?

Dat ik echt van haar hield.

Denk je dat echt?

Dat ze ervoor zorgde dat ik van haar hield?

Ja, weet je dat zeker? Zei ze dat?

Ik denk het niet.

Zou het kunnen dat ze dat helemaal niet deed?

Misschien ging ze weg omdat

ze zich niet goed voelde, waar ze was.

Misschien was het zo simpel.

Wie interesseert dat nou?

Ik heb haar weer gevonden.

Dat doe ik altijd.

-Heb je haar altijd weer gevonden? -Altijd.

Als ze niet bij je is, mis je haar dan?

Ja.

En nu,

mis je haar?

Nee.

Kom op.

Wat is er?

Het is de...

Ik zal niet...

Je hebt gelijk. Ik kom nergens.

Ik kan niet verder, dus ik ga niet verder.

Waarom niet?

Het lukt me gewoon niet. Blijkbaar kan ik dat niet.

-Natuurlijk wel. Je hebt geen keus. -Jawel.

Het komt goed met je.

Het komt goed met je.

Waar haal ik het lef vandaan?

Echt lef hebben,

is de moed erin houden.

Waarom wilde je hierheen?

Is het niet fijn om in de natuur te zijn?

Een kans om een wandeling te maken.

Deze hoge bomen geven zo veel rust.

Het kan ze niets schelen wat er met ons gebeurt.

Dat vind ik leuk.

Het is geen bos, maar een schuilplaats voor hoeren.

Zelfs de herten verkopen hier hun gunsten.

Voor je wordt neergeschoten,

is zelf schieten een mooie manier om te gaan.

Ben je ooit met een prostituee geweest?

Ben je gek? Dat gaat je niks aan.

Nee. Doe niet zo.

Ja dus, meneer.

Terug naar formaliteit, merk ik. Wat was de vraag?

-Je bloost. Het is verbazingwekkend. -Helemaal niet.

Je hebt daar een klein hartje.

-Ja dus. -Nooit.

-Mag ik je hier kussen? -Ja.

Het is rood omdat het erytheem is.

Mag ik stukjes uit je bijten?

Zo.

Ik verzamel souvenirs.

Hou op. Wacht.

Nee. Wacht even, nee.

Kom op, we worden gearresteerd. Kom.

Nee, dat gebeurt niet.

Nee, ik bescherm je.

Met angst?

Het is zeldzaam om een ander met angst te beschermen.

In de James Bond-films

pakt Daniel Craig de slechteriken omdat hij doodsbang is.

Niet alleen omdat hij hersenloos roekeloos is.

Ben jij mijn kleine Daniel Craig?

Nee, ik ben zijn stand-in als hij op vakantie is.

Mooi, want ik vind Daniel leuk, maar heb jou liever.

-Echt waar? -Ja.

-Nee, serieus? -Ja, natuurlijk.

Ik ben moe.

Ik ben echt heel erg moe.

Heb je je man nooit verlaten?

-Duizend keer, in mijn hoofd. -Wauw.

En?

Ik ben altijd teruggekomen.

En jij? Je vrouw?

Hetzelfde.

Ik hield van haar vanaf de eerste seconde.

En daarna nog talloze keren.

Ik heb haar bijna net zo vaak gehaat.

Wat neem je je man kwalijk?

-Niets. -Je bent hier niet zomaar.

Je kunt iemand van alles kwalijk nemen.

Wat?

Je blijft deze kwestie ontwijken.

Nee. Ik ontwijk hem helemaal niet.

Nee.

Ik denk dat we verantwoordelijk zijn voor de emoties die we voelen.

Zelfs als je partner je irriteert,

of teleurstelt, dan ben je boos,

over wat ze niet zeiden, niet deden, hadden moeten doen, hadden moeten zeggen.

We zijn altijd verantwoordelijk voor wat we voelen.

We worden ertoe gebracht te geloven dat een koppel

dezelfde monoloog moet hebben.

Maar dat klopt niet.

Een monoloog voor twee bestaat niet.

Nee? Wat verschrikkelijk.

Nee, waarom?

Ik weet het niet. Niemand kan alles opkroppen.

Maar het blijft liefde.

En tijdens al die misverstanden,

toon je je partner je ellende, je twijfels,

je leeftijd, je kwetsbaarheid, je angsten.

Je staat 's ochtends op. Je gaat 's avonds naar bed.

En in de tussentijd doe je je best.

Behalve natuurlijk

als er geweld is, of dat soort dingen. Dat is anders.

Zeg me dat dat niet zo was.

Sommige klappen zie je niet. Het zijn onzichtbare blauwe plekken.

-Wat? -Onzichtbare blauwe plekken.

Neem je me weer in de zeik vanwege Nichtjes van geluk?

Onzichtbare blauwe plekken,

wat een stom boek.

-Van dezelfde reeks als... -Onzichtbare blauwe plekken.

Zijn die er geweest?

Natuurlijk.

Zeker.

Had hij ze kunnen voorkomen?

Wij hadden ze kunnen voorkomen, ja.

Dat vind ik erg.

Ik ook.

Wat is dat?

Houden jullie een wake?

Is hij van jou?

Ja. Ik deed mijn eerste acts met hem.

Echt waar?

-Hoe heet hij? -Sherkan.

-Sherkan? -Ja, hij was heel gemeen.

Het is echt zo.

-Hij beet de kinderen. -Dat klopt.

-Ben je een prostituee? -Ik? Nee, helemaal niet.

Nee... We maakten een boswandeling.

-Waar gaat hij dood aan? -Een virus.

Het is huiveringwekkend.

Voel je dat?

Ja.

Toen ik klein was, was ik doodsbang voor de ruimte.

Na een tijdje

overtuigde ik mezelf ervan dat sterren cellen waren

die een heel groot lichaam hielpen werken,

dat een ander heel groot lichaam liet werken, enzovoort.

Net als Russische poppetjes.

Ik heb altijd een instrument willen spelen, maar het nooit geleerd.

Welk instrument?

Het is vast leuk om piano te spelen.

Een fijn instrument.

Laat je handen eens zien.

Ben je een expert?

Ja.

Ze zijn niet bepaald...

Zijn ze te klein?

Nee, ze zijn gemaakt voor de piano. Ik kan het weten.

-Weet u het zeker, professor? -Ja, absoluut.

Ze zijn klein, maar...

De handen van een irritant persoon.

Sterke handen die nooit opgeven.

Sterke knokkels voor de piano.

De handen van een dappere vrouw?

Ja.

De piano vergt moed en doorzettingsvermogen.

-Zoals alle instrumenten. -Natuurlijk.

-Je moet doorgaan. -Natuurlijk.

Maar om een beter idee te krijgen, moet ik je zien spelen.

Mijn god, ik heb niet geoefend.

Toe, alsjeblieft.

Het is niet makkelijk.

-Het is een babyvleugel. -Echt waar?

Een grote, zoals die van mijn schatje.

Bedankt. Wat aardig.

Graag gedaan. Dat is normaal.

-Een Steinway? -Inderdaad.

Wacht, ik zet je stoel goed.

Zo.

Nee, ik heb meer subtiliteit nodig.

Die mist nog. Jij bent dit niet.

-Ik moet de pianist horen die ik ken. -Oké.

Wacht, het is niet jouw schuld.

Dat is al beter. Het ivoor heeft meer vrijheid nodig.

In plaats daarvan gebruiken we deze piano.

Ontspan je vingers.

Nemen we afscheid?

Geen volgende keer?

Ik denk het niet.

Anders...

Anders wat?

Als dat zo is, betekent dat...

Maar ik denk het niet.

Zullen we ons gewoon

omdraaien?

Dan, als in een duel,

nemen we elk twintig stappen

de andere kant op.

Als we ons omdraaien

tussen al deze mensen...

Als we elkaar zien,

komen we weer bij elkaar.

En zo niet, nou...

Dat is stom.

Natuurlijk vinden we elkaar na twintig stappen.

-We zien elkaar. -Laten we het proberen.

Anders...

We proberen het.

-Proberen we het? -Ja.

Daar gaan we.

Tot ziens dan.

Tot ziens.

Ik ben doodsbang.

Ik ook.

Lucas?

Lucas, luister, de diagnose...

Natuurlijk is hij vreselijk, maar

hoe dan ook, het was al voorbij tussen ons.

Dus wat er nu gebeurt,

is mijn beslissing.

Ik wil niet... Natuurlijk moeten we het de meisjes vertellen.

Veel liefs.

Jeanne?

Jeanne, luister...

Natuurlijk is het jouw beslissing.

Geef me één nacht.

Maar één nacht.

Zoals de eerste.

Vooruit.

We veranderen mijn voornaam.

Als de dood me komt halen, zal hij mij niet vinden.

Wat doen we als er niets meer te zeggen valt?

De lichamen blijven.

Dat wat aanraken een beetje geruststellend maakt,

al is het kort, een fractie van een seconde.

Weer uit elkaar en dan opnieuw beginnen.

Die fracties van een seconde naspelen,

steeds weer

opnieuw.