Original subtitles

- Nie wiesz, ile masz lat? - Moi rodzice bujali w obłokach.

Kiedyś wrócili z placu zabaw z innym dzieckiem.

- Masz akt urodzenia? - Nie lubili papierków.

Zwierzętom nie przeszkadza, że nie obchodzą urodzin.

Daj spokój z głupimi porównaniami.

- Zwierzęta nie obrzucają się wyzwiskami. - Nie mam ani pensa,

ale co chcesz dostać?

Marzę o tym, żebyście byli natchnieni i spełnieni.

- Znajdę ci ładną deskę. - A ja coś upoluję.

Zwłoki nie są zbyt radosnym akcentem.

Zmieniasz się w Larry'ego.

Nie umarł, jest niedaleko.

Wiem.

W barze.

Urządzimy ci szałowe urodziny.

- Dziękuję. - Niezależnie, ile kończysz lat,

uczcimy twoją wiekową mądrość.

WYSTĘPUJĄ

SCENARIUSZ

NA PODSTAWIE TRYLOGII GERALDA DURRELLA

REŻYSERIA

DURRELLOWIE

Przyniósł to stworzenie.

Śniadanie!

Ryby!

Jeśli cię nie wydoję, wybuchniesz!

Świeżo złowione przez Lesliego.

Zrzędzącego.

Nie bójcie się.

- Wystroiłaś się dla Hugh? - Hughie!

- Ciszej. - Nie wiem, czy jest w ciąży.

Wydry na Korfu są na granicy wyginięcia.

Przygotowałam ci najlepsze ubranie.

Margo cię uczesze i umyje ci twarz.

Znasz drogę do pana Kralefsky'ego.

Ucz się pilnie, ciężko znaleźć dobrego pedagoga.

Pewnie otwarte.

Larry?

Myślałam, że piszesz!

Jestem zagadką.

Miałeś doświadczać surowego życia.

Od dwóch tygodni noszę tę samą bieliznę.

Przyniosłam ci świeżą.

Hemingwayowi rodzice nie przynosili ciasta.

A może?

Gdzie maszyna?

- Trochę boksuję. - Niech nie biją cię w twarz.

Zwykle im to mówię.

- Umyjesz potem zęby? - Zobaczymy.

Jak się masz?

Brakuje mi inteligentnych rozmów.

Margo wciąż uważa, że komunizm to to samo co...

Komunał. Nie jest tępa, tylko...

- obojętna. - My możemy rozmawiać jak rówieśnicy

Bynajmniej.

Zaraz zejdę!

Zastanawiał mnie ten zabójczy strój. A przynajmniej kuszący.

- I jak? - Dobrze.

- Ale? - Nie chcę się znów wiązać.

Ciągle myślę o Svenie.

To wymówka, żeby nie żyć pełnią życia.

Wcale nie, męczyduszo.

Życie nie jest proste.

Pojawiają się uczucia, mężczyźni zawodzą.

Dzieci odchodzą z domu.

Na co czekasz?

Beznadziejny silnik.

Pora uratować księżniczkę z łap smoka.

To ty jesteś smokiem, a on księciem.

Czyż nie skręca z wdziękiem?

Kogo uratowałbyś z pożaru - mnie czy auto?

To jakbyś kazała mi wybierać ulubione dziecko.

Które byś uratowała?

Nie powinieneś mieć dzieci.

- Twoje? - Tak.

Oliwny gaj. Mają dwa tysiące lat.

Gdyby Jezus odpoczywał na Korfu, mógłby pod nimi leżeć.

Idealna odtrutka na lęk przed starością.

Owszem. Nie chcę uogólniać,

ale młode kobiety to wariatki.

Rozumiem, że nie mnie to już nie dotyczy.

- Mówisz o Vasilii? - Tak.

Jest groźna?

- Zabiła kochanka. - Co?!

Umarł.

Pewnie sobie zasłużył. Bywa.

Ale dość o niej. Czeka nas uroczy dzień.

Nad morze!

Cześć!

Co za wstyd.

Jak ci tam z tyłu?

Pyszałkowatość nie jest atrakcyjna.

Kup pewniejszy środek transportu,

na przykład osła.

Nic z tego. Zbyt...

- przystojny. - Zasługuję na przystojniaka.

- Wolałem cię jako zakonnicę. - Może zostanę nią na starość.

A właśnie, jak uczcimy urodziny mamy?

Tęskni za Larrym.

Urządźmy urodzinowy piknik i zaprośmy go.

Świetnie.

- Theo! - Dobrze wyglądasz!

- Gdzie tamten niedomyty urwis? - Idzie do nauczyciela.

Czas wypełnić luki w wiedzy.

Wolę fotografować przyrodę z tobą.

Uchwyciłem dziś pięknie upierzonego trzciniaka.

Chętnie porobiłbym zdjęcia.

Radocha jak na polowaniu i jeszcze ma się pamiątkę.

Idealny prezent.

Przyjdź do mnie, nauczę się wywoływać.

Idziemy. Pokaż się.

- Świetnie. - Może być.

Dzień dobry!

Monsieur Durrell!

Niesamowite.

Nigdy nie robiłam nic kreatywnego.

W każdej rodzinie jest miejsce dla jednego artysty,

Larry wcześnie je zajął.

Może to coś dla ciebie.

Piękne!

Co się produkuje w Warwickshire?

- Tapety? - Nie.

- Sznurki? - Nie.

Peruki? Banany?

Zgadujesz.

Węgiel i motocykle.

No i dramatopisarzy!

- Wiliam Szekspir? - Jasne, wielki garb!

Bard.

- No tak. - Jesteś porządnym chłopcem,

ale muszę cię wiele nauczyć.

Nie chcę się chwalić, ale wiem sporo o przyrodzie.

To ci się nie przyda.

Wybacz, muszę zajrzeć do matki.

Śliczny Durrell.

Dziękuję.

Co tu robisz?

Napisz dla mnie wiersz miłosny.

Dlaczego?

Przecież o mnie myślisz.

Mniejszy!

Pamiętaj, że jesz za dwoje.

Zazdroszczę ci. Zaczynasz nowe życie.

Nie czujesz bezlitośnie upływających lat.

Przejęłaś się tymi urodzinami.

Możesz założyć rodzinę z jednym ze swoich mężczyzn.

Widzę jednego.

Sven...

wygląda na zadowolonego.

Co?

Podobno ma dziewczynę.

Ach tak. Świetnie.

Chyba tak nie uważasz.

Myślałam, że jego homoseksualizm weźmie górę.

Wiem.

- To chyba nie Vasilia? - Nie.

Nikt jej nie zna.

Mam nadzieję, że jest stara i zwyczajna.

- Mogliśmy być małżeństwem. - Dobrze zrobiłaś.

Więc dlaczego tak mi smutno?

- Zabiłaś żywe stworzenie. - Zrobię to znowu.

Po co nam jeż?

Źle się czuje. Chcę, żeby coś zjadł.

W razie czego będzie świetną szczotką do butów.

- Kiełbaskę? Moja specjalność. - Nie, dziękuję, napchałam się ciastem.

Larry nie przyszedł.

Na pewno pracuje nad wystrzałowym prezentem.

Jak nowy nauczyciel?

Mówi, że musi zajrzeć do matki.

Ale jest stary.

- To eufemizm. - Brawo.

Od greckiego "eu" czyli dobrze i "phem"... zanudzam was.

W ten grzeczny sposób idzie skorzystać z łazienki.

To też eufemizm, bo łaźnia służy do kąpieli...

znów nic.

Mam prezent!

Co to może być?

- Nowy sedes? - Nie.

Skamielina.

Mammites z ammonitów z okresu kredy.

Dziękuję.

Theo pożyczył mi aparat do robienia portretów.

Będę wyglądać bosko.

Mnie przypomniano, że kiedyś skończę wmurowana w klif.

- Siedzimy na mrowisku! - Zjedzmy tort!

Chciałem wstawić świeczki, ale było za mało.

Wystarczy.

- Mrówki w torcie! - Zamknij się. Ile mam lat?

- Nie odpowiadajcie. - Pytam poważnie. Ile?

Góra 35.

Urodziła Larry'ego, kiedy miała...

- 13. - Nie, ale byłam bardzo młoda.

Masz 50 lat?

- Pasuje. - Powinnaś siedzieć jak królowa Maria.

Mnie przypominasz raczej powolnego, wielkiego żółwia.

- Uroczy piknik. - Nie masz 50 lat?

Nie!

I nie jestem powolnym żółwiem.

- Może lwem morskim? - Jestem kobietą w kwiecie wieku.

- Właśnie. - Może nie jestem tak młoda

jak dziewczyna Svena, ale jestem młoda i zabawna,

radzę o tym pamiętać!

Idź sobie. Spóźniłeś się.

Może chodzi o to, że wcześnie miałam dzieci.

Jako 20-latka zmieniałam pieluchy.

- Ciesz się młodością, póki możesz. - Co dostałaś od ciotki Hermiony?

Pieniądze.

Kupię za nie coś frywolnego.

Wycieczkę do Wenecji. Albo wrotki.

Nie masz 18 lat.

- Nie słuchasz mnie. - Przecież jesteśmy biedni.

Owszem. Ale oddałam trochę pieniędzy Spirosowi,

a Vasilia nie domaga czynszu.

Zarobię kupę forsy jako fotograf.

Ile zrobiłeś zdjęć w życiu?

Jedno.

Ale mam świetny podręcznik od Theo. I żądzę sukcesu.

Najpierw musisz sporo poćwiczyć.

Możesz na mnie.

Odchyl głowę, żeby ukryć pryszcz.

- O tak. - Nie!

- Jest wielki! - Wcale nie.

- Wyglądasz bosko. - Nikt mnie nie pokocha.

Skarbie. Miłość to nie wszystko.

Wydajesz się szczęśliwy.

To ballada o złych trollach, które zjadają dzieci.

- Bardzo szwedzka. - Brzmi radośnie.

Żartuję, to pieśń o miłości.

- Co cię tu sprowadza? - Jesteś ekspertem od kóz.

Leslie pyta, jak często się je doi.

- Raz dziennie. - Dziękuję.

Słyszałam, że masz dziewczynę.

- Tak? - To prawda?

Sama mówiłaś, nikt nie jest wyspą.

Wybacz. Nie chcę się wtrącać.

Jak się ma...

- wielki Hurt? - Hugh.

I nie jest wielki.

Miło cię widzieć.

Czekaj.

Zmieniłaś coś...

- Ładnie. - Dziękuję.

Śpiewaj dalej.

Nie powinienem tego jeść. Matka uzależnia mnie od siebie.

Lubi piec.

Bo to daje władzę.

- Jest despotką, a jej broń to ciasto. - Przestań. Tęskni za tobą.

- A ja za nią. - Ma kryzys.

Siedź sobie w tej swojej kryjówce.

Zwabiasz tu dużo dziewczyn?

Kilka siedzi pod łóżkiem.

Co?

Nie mów mamie, była tu Vasilia.

- Nie wiąż się z nią! - Nie zamierzam!

Jest straszna. Wyrzuci nas z domu.

Nie jestem idiotą.

Nie wierzę, kolejny pryszcz!

Hormony. Znajdź chłopaka.

Z trzema pryszczami?

- Weź pierwszego lepszego. - Nie!

Czekam na księcia.

Który będzie świadom uprzedzeń wobec kobiet.

Co robisz?

- Żyję chwilą! - Co?

Bądź tak miły.

- Co robisz? - Kadruje portret.

Leslie został fotografem. Ma nawet swoje studio.

Jest świetny.

Pozwól się sfotografować, mam rozsądne stawki.

Nie. Wiem, jak wyglądam.

- A żona i dzieci? - Ich też znam.

Miałeś tu ich zdjęcie.

To była grecka rodzina królewska.

Są podobni: kochani, ale kosztują.

Ile masz lat?

Mam na imię Gerry.

Nie pytałem o twoje imię!

Widzę, że jest pan przejęty.

Ile masz lat?

Mówiłem, że mam na imię Gerry?

Chciałbym pana lepiej poznać.

Na pewno miał pan fascynujące życie.

Zgadza się.

Opowie pan coś?

- Cześć, Leslie. - Cześć.

- Gdzie twoja matka? - Przy okazji...

Co u niej?

Tęskni za Svenem i chce mieć znów 20 lat.

Proponuję zniżkę na zdjęcia portretowe.

- Oczywiście. - Świetnie.

Nie chcę się wtrącać, ale...

dlaczego nie wyszła za Svena?

Lubią się, ale...

...nie wystarczająco. Znam ten slogan.

Lubię twoją mamę i chciałbym ją lepiej poznać.

Sven...

jest gejem.

Proszę nie mówić nikomu. To nielegalne.

Cynamonowej bułeczki?

Zanurzyłem rękę w paszczę psa i wykręciłem mu język.

Trzymałem go

w nieskończoność, aż bestia znieruchomiała.

Udławił się swoim własnym językiem.

A niech mnie.

Przepraszam, muszę zajrzeć do matki.

Naprawdę?

Tak.

Dobrze. Zaprowadzę cię.

Poradzę sobie.

Mamo!

Droga mamo!

Gerry chciał cię odwiedzić.

Jak miło!

Ludzi w moim wieku uważa się za nudziarzy.

Skąd. Chciałem panią poznać.

Siadaj.

Muszę do toalety.

- Jest za ciemno. - Nie mogę pokazywać pryszczy.

Nie wygłupiaj się.

I jak?

Powinnaś się ubierać zgodnie z wiekiem.

Naprawdę?

Nie chcę cię niepokoić, ale Vasilia nachodzi Larry'ego.

Nie jest głupi.

Po co przyszłaś?

- Na lekcję angielskiego? - Nie.

Ja będę uczyć ciebie.

Jesteś niebrzydka,

ale spotykałaś się z przyjacielem mojej matki.

- Stara historia. - Cytując "Ulissesa" Joyce'a:

"Historia to koszmar...

z którego chcę się obudzić".

Jak twoja ciężarna córka?

Je dużo sardeli.

To częsta zachcianka.

I gazety.

Ta jest rzadsza.

- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.

- Przecież nie masz pieniędzy. - Była tania.

- Bardzo wygodna. - Klasyczna i odpowiednia dla matki.

- Włożysz ją? - Tak.

Nie do pielenia grządek. Do ludzi.

Dobrze.

Dziękuję.

Mam taką sam!

Był brutalem, a ja nie znoszę impertynencji wobec dam.

Powaliłem go i zdobyłem ukochaną.

Wróćmy do francuskiego.

Niech pan pokaże bójkę.

Dobrze.

Zaatakuj mnie.

Lepiej nie.

No to francuski.

Witaj.

Ale wyglądamy!

Zwykle nie chodzę z arbuzem,

ale Leslie chce mnie z nim sfotografować.

Rozumiem.

Często wyprowadzasz pelikany?

Tak. Gerry uważa, że zwierzętom przydaje się spacer.

Dziękuję, spory.

Zapraszam. Wybrałeś ten strój?

Owoc był dobrym pomysłem.

Będzie artystycznie. Popatrz.

Przeniosę światło na papier.

Jeszcze tylko...

Znalazłeś swoją niszę. Brawo.

- A ty masz jaką? - Oliwki.

Dobra nisza.

Dziękuję.

- Jak sesja? - Wybornie.

Proszę, Leslie go upuścił.

Wiem, że nie chcesz się wiązać po pomyłce ze Svenem...

Nie, ale...

Wiem, dlaczego za niego nie wyszłaś.

- Louiso! - Nie jesteś na czasie.

Ma dziewczynę.

A więc o to chodzi.

Witaj, skarbie. Margo ukrywa się, bo ma pryszcze.

Perfekcja jest nużąca. Bądź ponadto.

Dziękuję.

To suknia ode mnie?

Przerobiłam ją.

Na dwie.

Będziemy wyglądać jak bliźniaczki!

- Mnie się podoba. - Dziękuję.

Larry, matka przyszła!

Do szafy!

Wyglądam jak marynarka?

Niespodzianka.

Larry...

- Nie chcesz mnie dla syna? - Nie.

- Bez obwiniania. - Ona cię wykorzystuje.

A może ja ją? To by było chamskie.

- Jest dwa razy starsza! - Masz 15 lat?

- Nie. - Wiek nie ma znaczenia.

- Wcześniej przegoniłaś Nancy. - Lubiłam ją.

Ale nie chciałam cię stracić.

- Mama cię dokarmia? - Nie prosiłem o to.

Jest groźna.

Owszem. A ty?

Jestem matką.

Nuda. Ja jestem kobietą.

Porwała ci się suknia.

Zbyt obcisła.

Będę nosić i robić, co chcę.

Przekonasz się.

"Jestem kobietą".

Goń się.

- Pan Kralefsky nie może mnie uczyć. - Może.

Złamał obojczyk.

- Jak? - Pokazywał mi,

jak walczył z brutalem o damę. Ma skłonności do przesady.

Wygrałem bójkę. Pa!

Przyszedłem na sesję do fotografa Lesliego Durrella.

Proszę wejść.

Przepraszam za gafę ze skamieliną.

Chodziło mi o wieczne piękno.

Zapraszam.

Modelka poryczała się z powodu cery,

choć mówiłem jej, że muszę ćwiczyć.

- Jak podróż? - Urocza.

- Gdzie twoja mama? - W kuchni.

Myśl.

Zacerowałaś suknię.

- Tak. - Po co udajesz kogoś innego?

Znudziłam się sobą.

- Ja się sobie nigdy nie nudzę. - Da się wyczuć.

Mogę ci zrobić zdjęcie?

Nie. Dziękuję.

- Czym mogę służyć? - Złościsz się, że jestem z Larrym.

Skądże. Cieszę się, że znalazł dziewczynę.

Nie liczyłam na to.

A starsza kobieta może go wiele nauczyć.

- Jest przystojny. - Miło, że tak uważasz.

To najważniejsze.

Masz obowiązki, więc pozwól, że zapłacę czynsz.

I możemy się pożegnać.

Zrezygnuję z twojego syna, jeśli zostawisz Hugh.

Poczekaj!

Stój.

Nie chciałam się narzucać.

Przedstawiłbym cię.

Ciągle zastanawiam się, jak wyglądałoby nasze wspólne życie.

- Nie każ mi się domyślać. - To znajoma ze Szwecji.

Rosalint. Lubi się rządzić.

On ma na imię Viggo.

Kocham go.

Nie chcę już z tym walczyć.

Nasze uczucie jest jak zakopany skarb.

Wykopujemy go,

a kiedy ktoś się pojawia, znów musimy go chować.

Cieszę się, że kogoś masz.

Zawsze będę cię kochał.

Nie chcę stawać między tobą i wielkim Hurtem.

Między nami się ułoży.

Wiesz, że ma na imię Hugh?

Tak.

Viggo uczy się grać.

Teraz rozumiem twoją irytację.

Larry?

Chodź.

Pracuję.

Dobrze nam razem.

W Grecji, kiedy parze jest dobrze,

bierze ślub.

Nie jesteś skromną dziewicą.

Na ślub sugeruję szkarłatną suknię.

Jak chcesz.

Myślałem, że uważasz ślub za burżuazyjny.

Zaraz podasz mi imiona przyszłych dzieci.

Aristedes i Vasilia junior.

Nie powinnam przejmować się jej szantażem,

ale boję się o Larry'ego.

Pewnie.

A duch Svena irytuje Hugh.

Nie wiem, kim jestem.

Chcę być młoda, ale pragnę spokoju.

Chcę być taka jak ty.

Błagam, nie.

Bądź sobą.

Dzień dobry!

Pokaż pelikana.

Teraz wydrę.

Przywiozłem pana Kralefsky'ego.

Przez ból nie może wysiąść.

Tak mi przykro, Gerry...

Nie ma nic gorszego niż stary głupiec.

Jestem tego najlepszym przykładem.

Dziękuję. Jak jego francuski?

Wie pani...

Ciągle to powtarzamy.

- Przyjmie go pan? - Nie.

Uczenie jest zbyt niebezpieczne.

Tak trudno znaleźć kompetentną osobę, nawet Spiros próbował.

Przykro mi.

A teraz muszę jechać do matki.

Niestety jest na zewnątrz.

Gotowe!

Sto lat.

O, nie.

Dopiero się uczę.

- Zawiodłem cię? - To nie twoja wina.

Koszmar!

Tak ostatnio wyglądam?

Nie.

Kończę pogoń za młodością.

Jestem za.

Zrób więcej zdjęć.

Nie jesteśmy idealni,

ale cieszmy się sobą.

Przesuń się.

Uśmiech. Zamknij usta.

Na odwrót.

Stój!

Bez sensu.

Pięknie. Naprawdę.

Dzień dobry.

- Witaj. - Przyszedłem zapłacić za sesję.

- Dziękujemy. Leslie jest... - Nieprawda.

Przyjechałem do ciebie.

Sto lat.

Niepotrzebnie mieszałem się w twoją relację ze Svenem.

Nie szkodzi. Przepraszam za moje humory.

Zapominasz, że byłem z Vasilią.

Spotyka się z moim synem Larrym.

Wiem, współczuję.

Powiedziała, że go zostawi, jeśli ja zostawię ciebie.

Rozważałam to.

Nie rób tego.

Ich związek nie przetrwa.

- Postanowiliśmy... Hugh? - Dzień dobry.

Powtórzymy urodzinowy piknik.

Przejęłam się starzeniem.

Dzień dobry. Margo nie wychodzi z pokoju, ma już osiem pryszczy.

Co da się wsunąć pod drzwiami?

- Bekon. - Tost.

- Kalimera. - Donald!

- Wróciłeś. - Co masz w plecaku?

Pomożesz?

Przewróciłem się w Kefalonii, wstawałem 10 minut.

- Gdzie Margo? - Nie wychodzi z pokoju.

Robią jej płaskie śniadanie.

Powinno przejść.

- Larry się wyniósł? - Tak.

- Możesz zostać do jego powrotu. - Wróci?

- Owszem. - Dlaczego Margo się zamknęła?

Spytajmy.

Margo? Donald pyta, dlaczego się ukrywasz.

Mam pryszcze.

Jest tam...

- Cześć! - Witaj.

Zesztywniałam.

- Masz pracę? - Nie, ale potrzebuję jakiejś.

Max już za mnie nie płaci.

Chciałbyś uczyć Gerry'ego?

- Rozmawiałeś ze Svenem? - Tak.

- Uroczy człowiek. - Owszem. Dziękuję.

- Jesteś zadowolona? - Nie, mam tyle zmartwień.

Wiesz...

Przejmowałam się wiekiem,

ale Vasilia też wzięła sobie młodszego, żeby poczuć się lepiej.

Wygrałam!

Zatańczymy?

- Chcesz obejrzeć zdjęcia? - Pewnie.

Jaki masz styl?

Styl?

Chyba dobry.

Istnieje taki styl?

Teraz tak. Będę mógł zrobić zdjęcie twojemu dziecku?

Tak. Ale nie takie.

Został mi jeden pryszcz i te dwa złe bliźniaki.

Ale jest dużo lepiej.

Tak jak przewidziałem, wyleczyło cię uwielbienie porządnego mężczyzny.

Czy ja wiem.

Ten na czole był ohydny, ale...

Czekaj. Od 10 minut gadamy o pryszczach.

Jestem zbyt inteligentny, wydałem powieść!

Zamknij się.

I nie gadam z tobą, bo spotykasz się z tą wiedźmą.

Zdjęcie grupowe! Proszę o dyscyplinę.

Chodźcie!

Co by cię przekonało do powrotu i zmiany dziewczyny?

Jestem niezależny.

Nie. Mieszkasz od matki dziesięć minut na ośle.

Poproszę o uśmiech.

Znajdę ci miłą dziewczynę.

Nie radzę. Żenię się z Vasilią.

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Maria Sobolewska