Original subtitles

Wynocha!

Gerry!

Dzień dobry.

Gerry!

Brudna bestia!

- Śniadanie! - Umieram z głodu.

Wyglądam ohydnie.

Zawieśmy moskitiery.

- Błagam. - Nie stać nas.

- Nie mówcie, że to śniadanie. - Owszem.

Jesteśmy biedni.

Mój wdowi zasiłek nie starczy dla całej piątki.

To już?

Nie, czekamy na zapiekankę i tarty z Harrodsa.

Jest tarta?!

Moje.

- Zostaw! - Rosnę!

Pora na zmiany.

WYSTĘPUJĄ

SCENARIUSZ

NA PODSTAWIE TRYLOGII GERALDA DURRELLA

REŻYSERIA

DURRELLOWIE

W Harrodsie też tak zaczynali.

Od nadziei i jednego osła.

Idziemy na starożytny rytuał sprzedaży plonów.

Wszystko się zmieni.

- Co z wąsami Lesliego? - Są greckie.

Roger i ja nie jesteśmy przekonani.

- U morsa by ci się podobały? - Przestańcie!

Gerry!

Dobry wieczór...

Dobry wieczór. Ryby? Oliwki?

Nie, dziękuję.

W upale jedzenie się psuje.

- Nie zrozumiała pani? - Nie.

Przejdę na angielski.

Widzę, że idzie nie najlepiej?

Uczę się.

Mogę użyczyć prasy do tłoczenia oliwy.

- Nie, dziękuję. - Nie zejdą.

Na wyspie jest pełno oliwek,

a te są dość nędzne.

Jestem nieuprzejmy. Hugh Jarvis.

Louisa Durrell.

- Jest pani sama? - Zwolniłam dwóch pracowników.

- Niech pani o sobie opowie. - Jestem zajęta.

Proszę wybaczyć mój entuzjazm, cieszę się ze spotkania rodaczki.

Dziękuję, ale wolę być wśród obcych niż w Bournemouth.

Jeśli jest pani szczęśliwą mężatką, odejdę, ze spuszczoną głową.

Nieszczęśliwą?

Jestem wdową.

Wezmę... rybę.

Laleczka!

Wracajcie do swoich żonek.

- Jak było na targu? - Źle i gorąco.

- Masz piwo? - Ostatnie.

Ślady, Roger.

Takich jeszcze nie widziałem.

Dobry wieczór. Zniknąłeś.

Cześć.

Miło cię znów widzieć.

Nawzajem. Ćwiczyłeś angielski.

Zaczynam się łapać.

Patrz, jak u Jezusa!

- Kim pani jest? - Vasilia.

- Jak pani weszła? - Jestem właścicielką domu.

- Rozmawiam z panem Prifona. - To mój wuj.

Odszedł na emeryturę, teraz jestem ja.

Nie płacicie czynszu.

Przepraszam. Ostatnio jest nam strasznie ciężko.

Anglicy traktują nas jak niewolników.

Nieprawda.

Byłam dziś na targu, próbowałam sprzedać...

- Wyczyścić salon. - Co robicie?

Oddam, jak zapłacicie.

Kochamy ten dom, dbamy o niego!

Zapłaćcie albo opuśćcie Korfu.

Radzę to drugie.

Na czym będziemy siedzieć?

Pakujcie i jedziemy.

Zgólcie te kretyńskie wąsy.

Greccy Brytole.

Nie zgadniecie, co znalazłem.

Odchody wydry!

Świetnie, kończą się.

Gdzie meble?

Zabrała je nowa właścicielka.

- Gdybym tu był, odstraszyłbym ją bronią. - Zamilcz wreszcie.

Jest okropna, ale mamy u niej dług.

Pilnie potrzebujemy pieniędzy. Jakieś pomysły?

Stworzymy zespół i ruszymy w trasę.

Jak tylko opanujemy grę na instrumentach.

Musicie dobrze wydać się za mąż.

Kiedyś bym się zgodziła, a teraz się obrażę.

- Brawo. - Chyba, że byłby boski.

Zabijmy ciotkę Hermionę dla spadku.

Przytrzymam ją.

Ty nie żartujesz!

Dziękuję za cudowne pomysły.

Dziś na targu pewien zaczepny Anglik wyśmiał nasze plony.

Miał rację. Zróbmy to jak należy.

Wyhodujmy więcej warzyw,

zajmijmy się wyrobem koziego sera i miodu,

gotujmy angielskie potrawy, których nikt tu nie zna.

Możemy też czekać aż nas wyrzucą do namiotu.

Policja, otwierać!

Szybko poszło.

Spiros! Tęskniliśmy za tobą!

Pozbądźcie się tych szczurków.

To dla żartu.

- Wygląda pani piękniej niż zwykle. - Ty też.

Chodźcie, mamy co robić.

Świetnie, Gerry.

- Co to? - Rolada.

Lorada?

Rolada.

Głupia nazwa, głupie żarcie.

Pszczołowate są przedsiębiorcze oraz pracowite ale i szlachetne.

Niech ci będzie.

Boże!

Oblazły mnie!

- Herbaty? - Poproszę.

Przerzucam się na dojenie. Pszczoły to dranie.

Nie wiedziałam, że kozy dają mleko.

Miło, że Sven je nam podarował.

Mogliście być małżeństwem, gdyby nie to, że lubiliście się...

- Nie wystarczająco. - Dziękuję.

Muszę siąść do pisania. Za kilka tygodni wychodzi moja powieść.

- Powinienem skończyć drugą. - Nie pisz drugiej.

Nie mogę znieść ciągłego...

Jeśli musisz, pisz o czymś ciekawym. O wojnie!

Napisze to, co podpowie mu natchnienie.

Byle to był bestseller.

Kuszące. Harowałem przy winogronach, teraz nie mogą nas wyrzucić.

Nie wyrzucą. Mam tajną broń.

Większa kupa?

Jajka po szkocku!

- Witajcie. - Dzień dobry.

Chcemy podziękować ci za kozy.

- To piegowaty fajfus. - Dziękuję.

Co słychać?

Plony rosną, kozy uciekają, a ja coraz mniej pamiętam szwedzki.

Może "ropuchę w dziurce"?

- Wymyślacie te nazwy? - Nie.

Jak dzieci?

Gerry szuka wydr, Larry ma blok pisarski i zmienia miejsca,

Margo poznała tajemniczego chłopaka...

a ja wydawałam wszystkie oszczędności na składniki.

Oby się sprzedały.

Idziemy.

Wyczytałem w książce Theo, że wydry robią wodne ślizgawki

i żyją w złożonych społecznościach.

Są podobne...

do nas.

Wybacz, że cię zanudzam.

Roger...

Przypłynął do Grecji i ciągle stuka!

Ej, Homer! Tu się rozmawia!

Błagamy, ciszej!

Kalimera.

Buongiorno, miremengjes.

Mire-bla bla?

To po albańsku. Albania leży tuż obok.

Wiem. Nie jestem głupia.

- Masz na nazwisko Durrell? - Owszem.

Pytałem o waszą rodzinę.

Mama powiedziała, że wytłoczy nam pan oliwki za darmo.

Ma pan maszynę.

Liczyłem, że spotkam twoją matkę.

- Gdzie jest? - Na targu.

Sprzedajemy nowe produkty. Radzę się pospieszyć.

Prosimy, kupujcie.

Od nas.

Nie zmuszajcie mnie, żebym obiła wam gęby.

Nie mogę wymyślić nic ciekawego!

Brytyjscy pisarze...

Trzy tysiące lat za Grekami.

Theo!

- Widziałem drugą! - Wspaniale.

- Przy rzece. - Wezmę kapelusz. Dzięki. Gdzie Roger?

Został w domu, odstraszał wydry.

- Nie róbmy z igły wydry. - Musiałeś?

- Pavlos. - Margo.

Lśnisz w słońcu.

Uwielbiam cię słuchać. Mówisz o miłości i pięknie.

Nic innego nie ma.

Moi bliscy rozmawiają o pieniądzach, przemocy i zwierzęcych odchodach.

Wpadniesz na kolację?

- Angielska kuchnia. - Nie, dziękuję.

Ostatnio się poprawiła.

Spiros!

Katastrofa.

Gdzie popełniamy błąd?

Ludzie mają cię za bogatą cudzoziemkę,

słabo mówisz po grecku i nie znasz się na handlu.

Chodź.

- Co robisz? - Nie wiem, ale mi się podoba.

Właśnie tak.

Świetnie. W handlu potrzebna jest pasja!

Dla Greków to jak gra, na poważnie.

Musisz wyglądać, jakbyś szła na wojnę.

Ty też.

- Kupuj! - Kupuj.

- Proszę pani! - Nie!

Trzymaj się mężczyzn.

- Co mam mówić? - Wszystko jedno, nie znają angielskiego.

Pozwól...

Dla panów.

Dziękuję.

Przepraszam. Jestem pani Durrell,

- sprzedaję dania obiadowe. - Nie, dziękuję.

Angielska kuchnia.

Ma pan rację.

Bądź głośna, flirtuj, krzycz, jeśli nie kupią.

Przepraszam.

- Muszę przesunąć twój stół. - Pomidory z Arillas!

Przesuń się, warzywa są tam! Niech się pani przesunie.

Dzikusy nas przeganiają!

Spokojnie.

Najważniejsze jest miejsce.

Dlaczego mam kupić... to?

Są najlepsze! I mam czworo dzieci.

- To prawda. - Co z tego?

- Nie krzycz. - Spokojnie.

Odgrywam rolę klienta.

Już rozumiem.

- Costi! - Spiros! Jak się masz?

Zajrzyj na ten stragan.

Dzień dobry. Musi pan...

- Mogę spróbować? - Jest pyszne.

Ambrozja.

- Które wybrać? - Tylko trzy drachmy.

Dziękuję.

Bądź zdrów.

- Bardzo dobre. - Wezmę ciastko.

Smacznego.

- Nie wydrzymam z gorąca. - Nie zwierzę!

Przykro mi.

Zostawiłem mamę na targu. Sprzedałaby śnieg Eskimosom.

Nie!

Prawie porwała jednego biedaka, aż zgodził się kupić kiełbaskę.

Nie strzelaj, jest tak cicho.

Tak utrzymuje się spokój.

A gdybyś kogoś zastrzelił?

Nie zastrzelę.

Broń ma wiele zabezpieczeń. Na przykład ta wiatrówka...

- Nieważne. - Spytałaś.

Jest zabezpieczona, dopóki...

- Coś ty narobił! - To nie moja wina!

- Wyjdzie z tego? - Nigdy nie byłam przy psiej strzelaninie!

Posłuchaj, Roger, nie mów nic Gerry'emu.

- Co zamierzasz? - Ponieść konsekwencje, jak mężczyzna.

Albo nie.

- Wezmę je. - Nie!

Masz nasze meble. Zapłacę, jak będę gotowa.

Macie tydzień.

Bez pieniędzy nie ma domu.

Postrzeliłem Rogera.

- To pies. - Tak.

- A mąż nie jest weterynarzem. - Co za różnica?

- To chyba pies... - Niech pan nie zaczyna.

Rana jest powierzchowna, Gerry nie może się dowiedzieć.

Zostawię go, dopóki nie wyzdrowieje.

Lubi drapanie po brzuchu.

Gerry mu czyta.

Dlaczego robią pułapki?

Wydry polują na ryby.

Nietzsche mawiał: "Człowiek jest najokrutniejszym ze zwierząt".

Serio? Nie kobieta?

- Wróciła jadowita właścicielka? - Owszem.

Zepsuła mi całkiem udany dzień.

Trzeba z nią pogadać.

- Twój przyjaciel Hugh przygotował oliwę. - Nie jest moim przyjacielem.

Chciał się zobaczyć z tobą, nie ze mną. Ma duży dom.

Nie.

Skąd ten strój?

- Zaprosiłam mnicha na kolację. - Po co?

Jest uroczy. Dobry materiał na chłopaka.

- Co? - Mnisi ślubują celibat.

- Chyba żartujesz. - W twoim wieku to nie problem.

Przeciwnie. Nie skaczę już na skakance i nie piszę znikającym tuszem.

- Przyjdzie tu mnich? - Tak.

Wielkie nieba! Schowam nagie zdjęcia.

Nie widzieliście Rogera?

Leslie wziął go na spacer.

Czyli ropucha to kiełbasa, a dziurka to to żółte?

Tak.

A w piegowatym fajfusie - piegi to bakalie,

a fajfus to to żółte?

Na to wygląda.

Dostrzegasz minusy bycia mnichem?

Tak. Nie lubię nocnych śpiewów.

Nie o to pytam.

Coś jeszcze?

Wosk. Mam go wszędzie.

Chodzi jej o brak dziewczyny.

Bóg jest moją dziewczyną.

Piszę.

Znasz jakieś anegdotki?

Nie.

Leslie, gdzie Roger?

Mówiłam, że poszliście na spacer.

Tak.

Spotkałem Florence i doktora Petridisa.

Spytali, czy mogą go pożyczyć,

skoro nie mają dzieci.

Dzień dobry.

Dziękuję.

Do widzenia i sto...

Sto lat. Nieważne.

Brawo. Nie doceniłem pani.

Oliwki są lepsze niż myślałem.

- Dziękuję za wytłoczenie. - Drobiazg.

- Proszę przyjść po resztę. - Dokąd?

- Do mnie. Na drinka. - Nie trzeba.

Musi się pani zgodzić.

- Dlaczego? - Będzie miło.

A pani chyba nie narzeka na nadmiar rozrywek.

- Pan mi ich dostarczy? - Tak.

Podjęłam decyzję.

Nie mam pracy ani chłopaka,

- jestem obciążeniem dla rodziny. - Owszem.

Zostanę zakonnicą.

Wiesz co? Będę hodował wydry.

- Czego potrzebujesz? - Dwóch wydr.

Wiem, ale...

co mnie jeszcze spotka?!

Chodź, Sally.

Lawrence Durrell, żądam, żeby nie dręczyła pani mojej rodziny.

- Mamusia cię przysłała? - Nie.

Niebawem przyjdą pieniądze z mojej powieści, wtedy zapłacimy.

- Skąd ta nienawiść? - Maminsynek.

Jestem dorosły i uprawiałem seks wiele razy.

Naprawdę.

Świetnie.

Wiemy, na czym stoimy.

Jaki mały paluszek.

Przyszedłem do Rogera.

- Akurat śpi. - Nie szkodzi.

Kupcie psa, skoro nie możecie mieć dzieci.

Jest wiele zamienników.

Zdarzył się wypadek.

- Jaki? - Nic poważnego.

Został postrzelony.

Przez Lesliego?

Boli mnie brzuch.

Zjadła coś pani?

- Naprawdę? - Byłem twardy.

Rozmawialiśmy jak dwoje równych graczy.

Postrzeliłeś Rogera.

Co?

- To jego wina. - Odbiło ci?!

- Głupie zwierzę! - Nie jest głupi!

Mówię o Lesliem!

- Dowcipniś. - Dlaczego wszyscy się drą?!

Znalazłeś go.

Roger powinien móc strzelić do Lesliego.

Dosyć tego, wychodzę.

Oczekuję przeprosin!

Co za miła niespodzianka.

Zdobyłem mózg kaszalota, chcesz zobaczyć?

Zdecydowanie nie.

No tak, Gerry uwielbia oglądać części ciał zwierząt.

Co się tu sprowadza?

Ty wiesz wszystko.

Jak wygląda życie greckiej zakonnicy?

Mam gdzieś o tym książkę.

Co wywołało ten religijny wybuch?

Poznałam spokojnego mnicha. Też chcę taka być.

- Jak ma na imię? - Pavlos.

Znam go. Uroczy.

Odpowiadając na pytanie - wiem, że niektóre zakony wymagają milczenia,

inne modlą się osiem godzin dziennie.

Nic z tego.

Te siostry wyglądają na szczęśliwe.

Grają w piłkę nożną.

Dom należał do moich greckich dziadków.

Był w ruinie, przerobiłem go.

Ale dość o mnie choć to fascynujące.

Samotnej matce musi być trudno.

Tak, choć Larry twierdzi, że to oni mnie wychowują.

- Miał pan żonę? - Nie.

Nie pokochał pan nikogo bardziej od siebie?

Schowaj paszteciki, pani wychodzi!

- Byłam niemiła? - Zasłużyłem.

Szampana?

Dziękuję.

Jest pan mistrzem subtelności.

Trzymam twą dłoń...

Zna pan Vasilię?

- Dlaczego pani pyta? - Proszę odpowiedzieć.

Znam ją.

Jest właścicielką naszego domu. Nie wiem, dlaczego mnie nie cierpi.

Byliśmy...

kumplami.

Znów chciałaby się... kumplować?

Tak.

Ale to zły pomysł.

Podobno najpierw strzela, dźga i truje, a potem pyta.

Muszę wracać do domu.

Dziękuję.

Mama nie powinna gotować brytyjskich potraw.

Louiso!

Mamy problem.

Otrułaś całą Korfu.

Nie rozumiem. Składniki były świeże.

Jem własne potrawy i czuję się świetnie.

Mama wspaniale gotuje.

Pijcie dużo wody, w razie czego przyjdźcie do męża.

Wszystko rozumiemy.

Cisza!

Oddam wam pieniądze.

Albo możecie dostać inne potrawy...

Nie.

Zatrute.

Upał? Dlatego nikt nie sprzedawał jajek w mięsie!

Handluj czymś bezpiecznym. Puszkami.

Tak dobrze mi szło.

- Kiedyś zapomną, że ich otrułaś. - Muszę jakoś przetrwać.

Biedny Sven. Wcisnęłam mu jajka po szkocku.

A przyszedł na targ po młotek.

Jeszcze jeden z zatruciem!

Tędy. Wszystko będzie dobrze.

Wiem, dlaczego Vasilia chce się mnie pozbyć.

Zajmę się nią.

To moja walka.

Podoba jej się Hugh, widzi we mnie rywalkę.

- Jesteś nią? - Nie! Ale ona tak myśli.

Jest groźna?

Krążą plotki...

podobno otruła kochanka, który ją porzucił.

Wiedziałam. To nie wina upału.

- Zaczekała, aż odejdę od straganu... - Sukowata trucicielka.

Muszę się zająć pacjentami i usunąć psią sierść.

Mówię poważnie, porzucam dziecinne sprawy.

- Nie wszystkie. - Bóg kocha dzieci.

Oby.

- Na początku było Słowo. - Piękne.

A Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.

Już się komplikuje.

Theo!

Musimy być gotowi. Vasilia może nas powystrzelać.

Nie dramatyzuj.

Zatruła jedzenie i zwaliła winę na nas.

- Leslie, przygotuj broń. - Jestem obrażony!

Sama się tym zajmę.

Złapaliśmy wydrę!

Tu będą się rozmnażać z dala od drapieżników.

Wydry są rzadkie. Kiedy jakąś widziałeś?

Tam jest jedna.

Patrzcie!

Byłaś u znajomego mnicha?

Ogarnął mnie spokój.

Uwaga, ćwiczymy strzelanie.

- Co cię tak bawi? - Zmagałem się, a temat miałem pod nosem.

Damulka truje i grozi rywalce.

Szaleniec strzela do psa,

jego siostra zadurzyła się w mnichu, a w ogrodzie rozmnażają się wydry.

Umieszczę akcję powieści tu.

Gerry?

Rozdział drugi, szaleniec majstruje dla psa wózek inwalidzki.

Genialne!

Dziękuję!

Po zastanowieniu postanowiłem pierwszy wyciągnąć rękę.

Jak to działa?

Nie tknę już broni.

Przemoc to nie rozwiązanie.

Sama to zrobię.

Nie zastrzel nikogo.

Urocze powitanie.

Będę chroniła rodzinę i dom, na który tak ciężko pracujemy!

Płać albo wrócę z ludźmi.

Proszę. Oto nasz dług.

Czekam na zwrot mebli.

Nie wiem, dlaczego mnie nie cierpisz, ale jest nam tu dobrze, przetrwamy.

Mamy takie powiedzenie...

Co to znaczy?

Lepiej żyć z diabłem niż ze wściekła kobietą.

Jak śmiałaś otruć nasze potrawy!

Dlaczego miałabym truć sąsiadów?

Tylko głupcy robią jajka i mięso w upał.

- Skąd masz pieniądze? - A jak myślisz?

Ostrożnie! Żeby nie spadło!

Nie zniszczcie mebli, dopiero je dostali.

Pomóc? Mam wezwać ludzi czy sobie poradzicie?

Dzień dobry.

Oddam ci, choćbym miała obrabować bank.

Nie rób tego. W Grecji i tak są puste.

A tymczasem coś dla twojej rodziny.

Jak w przypowieści o wdowim groszu.

- Cytuję Biblię! - Brawo.

Mam niewiele, ale daję z przyjemnością.

Są bez mięsa.

Dziękuję.

Jeśli mogę...

Dzień dobry!

Piękny poranek.

Hugh.

Dla pani.

Ostrożnie, mają kolce.

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Maria Sobolewska