Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Teraz umrzesz.
Patrz na mnie.
Masz dezodorant?
- Przestraszyłeś mnie. - Wybacz. Dzięki.
- W porządku? - Świetnie, a ty?
- Na pewno? - Tak, ale...
Zawsze słałeś łóżko.
W dzieciństwie tata budził mnie o szóstej i kazał słać.
- Dlatego robię to po obudzeniu. - Dyktator.
Mojego wiecznie nie było. Gdy się zjawił,
nutella na śniadanie i wagary.
Ja zachwycony, mama wcale, ale co tam.
Bolało, kiedy znikał.
- Dzięki. - Spoko.
Baczność. Przygotować się, wyruszamy za 15 minut.
- Dokąd, pułkowniku? - Spotkamy się przy dżipie.
- Tak jest. - Dotyczy wszystkich.
Minister obrony żąda przesłuchania. Nie wszyscy są z nas zadowoleni.
To moja córka, Lana. Błagam...
KONTYNGENT
Hotel Olympic, tymczasowa placówka ONZ
Proszę czekać.
Chodźcie.
Oby to zostało między nami.
Znacie mnie. Nawet nie piję.
Brałem na koszmarny ból.
Ale z tym koniec. Proszę o dyskrecję.
Sierżancie Forss, wiecie, czemu tu jesteście?
Nie.
23 października był pan w oddziale,
który uratował 20 osób w Stupni Do.
We wsi odkrył pan zbiorowy grób
i pojechał do lasu szukać ocalałych.
Zgadza się.
Kto wydał rozkaz?
Nikt. To była dobrowolna misja.
- Dobrowolna? - Wiedzieliśmy, co nam grozi.
Pułkownik Andreasson
pozwolił wam, żołnierzom, decydować?
Jak rozumiem na terenie działały siły chorwackie.
Groziła konfrontacja?
- Zrobiliśmy, co należało. - Sierżant chce coś dodać?
Zabrali nas do pomieszczenia, gdzie sądziliśmy, czekała nas egzekucja.
Wtedy...
- Kilpinen przeprosił. - Za co?
Wrócisz do Szwecji samolotem ONZ.
Zakaz noszenia broni i opuszczania obozu.
Zrozumiano?
- Zrozumiano? - Tak jest, pani major.
Micke.
Widzę, jak tu ciężko. Po wszystkim spakuj się,
zjemy kolację i jutro wrócisz ze mną do domu.
- Nie rozumiem.
- Zdążysz na szkolenie dyplomatyczne.
- Erland... - Do zobaczenia.
Kilpinen, broń.
Musiałeś gadać?
- Musiałeś! - Zostaw go.
Mogłeś pomyśleć o innych, nie tylko o sobie!
Kim! Przez ciebie mogliśmy zginąć!
Nie ma dla ciebie miejsca w wojsku. Jesteś ćpunem.
Nie chcę walczyć u twojego boku.
- Cofnijcie się! - Muszę ją odnaleźć. Proszę...
Ej, żołnierzu! Pamiętasz mnie? Proszę!
- Pamiętasz? - Tak.
To moja córeczka, Lana. Załatwiłeś mi dla niej inhalator.
Może ją widziałeś? Nie pchajcie mnie! Proszę...
- Nie. Zgubiłeś ją w Stupni Do? - Tak.
- Sprawdziłeś w szpitalach? - Nie wpuszczają mnie. Pomóż mi.
Dobrze się czujesz?
- Co? - Nie.
Staramy się zrobić coś dobrego...
ale nikt nas tu nie chce.
Wracam do domu.
- Jasne. - Pojedź ze mną.
Sama nie wiem.
Lepsze będą Bahamy, Madagaskar, Kalifornia...
Chcesz?
- Tak! - Mój ojciec jest na górze. Nie.
Weź wolne i się zastanów.
- Nie chcę dalej służyć. - Rozumiem.
Jeszcze jedno.
W kantynie pracuje Alma.
- Mogłaby pojechać ze mną? - Rozumiem.
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dziękuję.
Strand. Jesteś odważny.
- Dziwne, że już wyjeżdżasz. - Wpadnij.
- Pewnie niedługo. - Co to znaczy?
Po tej historii zastanawiam się, co tu robię?
- I po co? - W Bośni czy w wojsku?
Zostaniesz elektrykiem, przeciętniakiem?
Co w tym złego?
Postaram się zabrać Almę.
Ożenisz się z pierwszą, która na ciebie spojrzała?
Przynajmniej ktoś patrzy.
- Sierżant Forss! - Tak, majorze?
Ojciec czeka przy bramie.
- Przyjść na ślub? - Dostaniesz zaproszenie.
Pokażę ci prawdziwe, skandynawskie wesele.
Nie zgiń.
- Proszę o pomoc. - Nie teraz!
- UNPROFOR, jedno pytanie. - Widziała ją pani?
- W Stupni Do była podobna do niej. - Gdzie jest teraz?
- Nie mogliśmy jej uratować. - Jak miała na imię?
- Takiego wzrostu. Niebieskie oczy. - Idę na izbę przyjęć.
Chodźmy.
- Mamo! - Co?
- Chodź. - Co tam?
Nie pojadę z wami. Brzuch mnie boli.
- To też nie pojedziemy. - O co chodzi?
- Brzuch ją boli. - Wybacz tato, bardzo.
- Weź lekarstwo. - Nie pomogło.
- Nie ruszymy się bez ciebie. - Już dzwoniłam do Majdy.
Pójdę do niej wieczorem.
To tylko jedna noc. Jutro wrócimy.
- Pójdziesz prosto do niej? - Jasne.
Wyzdrowiej.
Nic jej nie będzie.
Chodźmy.
Un czy une?
Francuzki znajomy mi poradził: Zamawiaj dwa.
- Witamy. - Podpułkowniku?
Nie, dziękuję.
Słyszałam o tobie wiele dobrego. Chłopak z głową na karku.
Zgłosiłeś się do programu dyplomatycznego?
Tak.
To dobrze. Szwecja potrzebuje ludzi kalibru twojego ojca.
Robi się późno. Pójdę już.
Podpułkowniku Brolin, życzę przyjemniej podróży.
Nawzajem. Dobranoc.
Doświadczenie w wojsku ci się przyda.
Żołnierze tu i tam. Świat ich nie potrzebuje.
Na zdrowie.
Świat nie potrzebuje ignorantów, którzy podejmują decyzje.
Podjęliśmy decyzję, aby otworzyć trasę Mario.
Pułkownik Andreasson poniósł klęskę. Co jeszcze dokonał?
Jego żołnierzy wzięto jako zakładników, strzelano do nich
i zginęli z powodu słabego dowodzenia.
Racja.
Jeszcze żołnierzy, którzy ćpali na służbie i narazili towarzyszy broni.
- Długa lista.
- Batalion od dawna prosił o posiłku.
My walczymy, a wy podejmujecie niby decyzje. Pojadę z podpułkownikiem.
Nie, wracasz ze mną do Szwecji.
Usiądź. Micke, siadaj!
- Puść mnie. - Przepraszam.
- Micke, co to za bzdury? - Puść!
- Co on robi? Co z tobą? - W porządku.
Podpułkowniku!
- Mogę wrócić z panem? - Wsiadaj.
Micke!
Rodzice w domu?
- Kiedy wracają? - Jutro.
Mam dokumenty.
Później podpiszę.
- Chcesz się czegoś napić? - Tak.
Może obejrzysz mój pokój?
Chodź. Tutaj.
Urocza.
Na zdrowie.
To jak metalowy haczyk. Idzie w dół i na górę.
Dobrze.
- Twoje? - Tak. Wybierz.
Denerwuję się.
Wybacz... łaskotki.
Poczekaj!
- Dokumenty! - Nie chciałem cię budzić.
Na co się gapisz? Przepraszam.
- Nie wiedziałam. - Żartuję.
- To niegrzeczne. - Ale zabawne.
Od przyjazdu walczymy wbrew wszystkiemu.
Wielu z was czuje... frustrację.
I bezsilność.
Straciliśmy towarzyszy broni.
Ale się nie poddajemy.
Naszym głównym celem jest otwarcie trasy Mario,
aby leki i prowiant trafiły do setek tysięcy cywilów.
Próbowaliśmy wielokrotnie na próżno. Możemy to zmienić.
Potrzebuję wielu żołnierzy. Ale zrozumiem każdego, kto odejdzie.
Widzimy ich...
Potwierdzam, bez odbioru.
Strand, wróg na jedenastej.
Przerwać ogień.
Strand, przerwij ogień!
Przerwij ogień!
Przerwij ogień!
Słuchaj! Strand, wystarczy.
Trasa Mario
Jeśli zgodzicie się otworzyć trasę Mario dla cywilów, pokryjemy koszty,
a także naprawimy most prowadzący na tereny serbskie,
żeby zapasy dotarły do wsi Serbów bośniackich.
Dobra robota.
- Brawo, Babić. - Jak poszło? Udało się?
- Szkoda, że cię tam nie było. - Brawo!
Pułkowniku... Jak dziś poszło?
- Dobrze. Chłopcy się spisali. - Świetnie.
- Porozmawiamy w gabinecie? - Możemy tutaj. O co chodzi?
Andreassonie, za bardzo zwracasz uwagę.
Ja?
Rząd wysyła cię na polityczną kwarantannę.
Trafisz do administracji.
- Rząd czy Erland Forss? - Odlatujesz dziś wieczorem.
Brolin?
- Ty mnie zastąpisz? - Poproszono mnie.
- Pomocy! Pomożecie mi? - Kilpinen!
Co tu robisz? Nie wolno ci opuszczać kwatery.
Wiem, ale ktoś potrzebuje pomocy.
To zadanie dla żołnierza ONZ, a ty już nim nie jesteś.
- Idziesz ze mną. - Proszę, pomocy...
- To rozkaz! - Błagam!
- Zasłabła. - Wezmę ją do lekarza.
- Gun, szybko! - Co się stało?
- Straciła przytomność. Dusi się. - 300 miligramów adrenaliny.
Nie ty, Kilpinen. Hedlund! Kortyzon i salbutamol.
- Tak jest. - Nie wolno ci tu być.
Twój tata nazywa się Eldin? Eldin?
Oddychaj powoli.
Eldin!
Eldin.
- Twoja córka żyje. - Gdzie jest?
Chodź ze mną. Przepraszam, z drogi!
Lana!
Spokojnie! Ma atak astmy, ale wyjdzie z tego.
Tatuś tu jest. Wybacz mi, że cię zostawiłem.
Tatuś więcej się nie opuści. Dobrze, kochanie?
Dziękuję.
Pójdę już.
- Dbaj o siebie. - Ty też.
- Będzie mi ciebie brakowało. - Mnie też.
Do zobaczenia w domu... pacanie.
Pułkowniku, dlaczego po cywilnemu?
- Zostajesz? - Tak.
Spisaliście się. Ja tak uważam.
- Ostrożnie, to ciężkie. - Babić, przejmij.
- Już dobrze. - Dziękuję.
Siły Ochronne Organizacji Narodów Zjednoczonych UNPROFOR
zakończyły działania w Bośni Hercegowinie pod koniec roku 1995.
Na tę pokojową misję Szwecja wysłała ponad tysiąc żołnierzy.
Wojna w Bośni-Hercegowinie pochłonęła ponad 110 tysięcy ofiar.
Przesiedlono ponad dwa miliony ludzi.
Wersja polska: CANAL+ Tekst: Danuta Dowjat
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.