Original subtitles

Gidelim Maze.

Bum. Gerçekten.

-Bak. Ben yaptım. -Bekle.

-İşte bu. -Bunu görmeliyim.

Onunla ne yaptığımı bilmiyorum.

En büyük hayranı olmam dışında tabii. Hazırım. Geliyorum.

Sinemada şapkanı çıkarsan iyi olur koca adam.

Tamam, çıkaracağım.

BASQUIAT

Bu filmle hayatım değişti.

-Gerçekten mi? -Evet.

1900 bilmem kaçta çıkmıştı. 16 yaşındaydım.

-45 yaşındayım. -İlk izlediğinde 16 yaşında mıydın?

Çıktığında, evet.

Şimdi siyah beyaz yaptılar.

-Önceden renkli miydi? -Evet.

-Vay canına! -Harika.

Doğru zamanda doğru yerdesiniz, değil mi?

-Evet. -Ünlü müsünüz?

Bu filmi önünüzdeki adam yaptı.

Evet. O yaptı.

-Vay be! -Hiç bir ünlüyle tanışmamıştım.

Sizin kadar şanslı kimseyi görmedim.

Basquiat'ı sinemada izlemek. Ne kadar harika? Çok harika.

Sınırlı sayıda insan var.

Dünyanın en harika insanları. Müthiş.

Şu anda sorularınıza bakarak fark ettiğim

-bir şey var. -Şuna konuşsan iyi olur.

-Bence duyuyorsunuz. Değil mi? -Şuna konuşsan iyi olur.

Böyle çok dramatik. Peki. Oldu.

Programlar yaptım, yönettim, yazdım. Her şeyi yaptım.

Şu noktaya kadar her şeyi yaptım.

Çok da mutluyum ama tam değilim. Çünkü ressam olmak gibi bir şey değil.

40, 50 yıl boyunca en üst düzey eserler üretti,

hâlâ yaşıyor, kendini yeniliyor.

Julian Schnabel ressam ve film yapımcısı.

Adam yürüyor, yemek yiyor, sanat icra ediyor.

Bunlar Julian Schnabel'in renkleri.

Tabloya benziyor.

Ortasında büyük, beyaz şerit olmalıydı.

Açık ara en sevdiğim yönetmenlerden biri.

En sevdiğim ressamlardan da biri.

Resimlerinde asla kimseye ödün vermedi.

Resimlerini yaptı. Kimseyi dinlemedi.

Van Gogh da dinlemedi. Frida Kahlo da.

Kimseyi... Ressamlar dinlemezler.

Tüm resimlerinin olduğu şu kalınlıkta bir kitabı var.

1979, benimle yaşıt.

Onlarca yıllık resimler.

Sonra dedi ki, "Biraz da film deneyeyim."

Basquiat, Karanlıktan Önce, Kelebek ve Dalgıç.

Dedim ki, sen ne yapıyorsun?

Başka bir sanat dalına atlayıp onda da döktür.

Basquiat favori filmlerimden. Ezbere biliyorum.

"İyi olanı ayırt edemiyorum."

Dünyayı Norwalk'un küçük bir kasabası Iowa'da gördüm.

Basquiat'ı izleyince dedim ki, bu da ne böyle?

Kaç kişi bu filmi birden çok izledi,

iki kez ya da...?

Bu filmi 50 kez izleyen insanlar tanıyorum.

Yaptığım diğer filmleri de,

çünkü tablolara bakar gibi izlenebiliyorlar.

Julian'ın kamerayı tutuşu, hareketleri fırçayı tutar gibi.

Filmlerinde bunu görüyorsunuz.

Yaptığı her şey DNA'm gibi oldu.

SADECE SONSUZ AN VARDIR

Sevdiğim şeyleri onun yaptığını gördüğüm için seviyorum.

Sanki amcammış gibi.

Hayatın boyunca örnek aldığın biri gibi.

Şu ana kadar, yani 42 yaşıma gelen kadar onunla tanışmamıştım.

NEW YORK, NY

JULIAN SCHNABEL'İN KONUTU

Julian'la nasıl tanıştın?

Tanrım. Baba. Julian Schnabel.

Dünya çok garip.

Oscar törenindeydim, güzeldi.

İlk kez gitmiştim. Ama neyse...

Orada pek rahat hissetmedim, bara gittim.

Arkada takılıp gösteriyi izliyordum.

Julian içeri geldi. Ben de...

Heyecanlanmamaya çalıştım.

İkimiz de rahat hissetmediğimiz için arkada duruyorduk.

Biraz bira içip sohbet ettik. Sonunda ona kim olduğumu söyledim.

Kim olduğuma dair hiçbir fikri yoktu, çok hoşuma gitmişti.

Buluşup sanattan konuşmaya başladık.

İlişkimiz böyle başladı.

Oscar töreninde bana sarılmıştın.

Dedim ki, ne oluyor öyle?

Çok nazik ve tatlıydı.

Herkesten uzak, çok güzel bir yerdeydik.

Orada olmak istemedik.

Tanrım, harika bir an diye düşündüm.

Hemen seni aradım. Dedim ki, "Julian Schnabel ile tanıştım kardeşim."

Çok iyi tanıyor gibi hissetmiştim.

Daha yeni tanışıyoruz

ama yıllardır arkadaşmışız gibi hissediyorum.

Geçmiş hayat falan gibi.

Sen benim hayatımdaydın.

Bütün hayatım yaptığım her şeye ilham verdi.

Yanlış tanıtıldım. Sevmediğim işleri yaptım

ve aslında fen bölümü okuyordum.

Ailem ressamdı, çoğu kimsenin görmediği şeyleri gördüm.

Farklı açıdan bakıyordum.

Hiç sahip olmadığım babam gibi oldu, sevdiği her şeyi, ben de sevdim.

Ona karşı derin bir bağ hissettim.

Hiç tanışmamıştık.

Bende bu kadar etki bırakan yaşayan iki veya üç kişi var.

Sen kesinlikle onlardan birisin.

Bunu hissetmen harikaydı.

Taksi şoförlüğü yaptım.

Bir restoranda aşçılık yaptım. Her şeyi yaptım.

Babam beni restoranda yemek yaparken gördü.

Saçımı sarıya boyamıştım.

Yanıma geldi, önlüğüm kan içindeydi.

Dedim ki, "Sorun yok. Ben ressamım.

Sorun yok. Merak etme."

En sonunda, hep düşündüğüm gibi

stüdyoma geleceklerdi, büyük bir stüdyom olacaktı.

Endişelenmelerine gerek olmadığını göreceklerdi.

Bahsettiğin resimlerden birkaçını aldım.

Hadi resimlere bakalım.

Öyle mi bağlıyorsun?

Iowa'da büyürken öğrendim.

-İş botları. -Iowa mı?

Dedemin savaş botlarından yaptırdım.

-Tamam. -Tamam.

Merhaba.

Harika. Ayna da harika.

-Hangi yıldan? -1850.

-Tamam. -Nasılsın Jim?

Yardım ettiğin için sağ ol.

İşte böyle.

-Buraya mı istiyorsun? -Evet.

-Tam önüne. -Tam önüne.

Yapman gereken tek fiziksel iş bu.

-Tabloyu buraya koyacağım. Tamam mı? -Tamam.

-Çünkü bakılması gerek. -İşte bu.

Tamam.

Anladın mı? Hazır mısın?

Büyük bir olay.

Ne olacağını anladın mı?

Tanrım.

Pekâlâ.

Julian, gel buraya. Daha bakmadım.

Gel buraya.

Tanrım. Dostum.

Çok güzeller.

Bunları anlatır mısın?

Tuhaf olan ne biliyor musun?

Jean-Michel'in saçını düşündüm.

Onunla ilgili resimler yaptım, sanki bir figür

bir manzaranın içinden yürüyerek geçiyormuş gibi.

O izleri yaptım, sonra Florida’da dışarıda boyadım,

açık havada kaldıkları için

çuval bezi de o rengi aldı.

Çok fena.

Aslında hayatım boyunca çuval bezlerine,

kahverengi kâğıt torbalara ve kartona hep bir yakınlığım oldu.

Bende bıraktıkları his. Kehribar da aynı şekilde.

Neden bilmiyorum ama hep öyleydim.

Annem hediyeleri kâğıt torbaya koyardı.

Şiirlerimi kahverengi kağıt torbalara yazardım.

Renginden mi, dokusundan mı, kalbime böyle bir his geliyor,

bunlara bakınca mutlu oluyorum.

Yani beni kızdırsa da,

yine de sanatın böyle hissettirmesi gerekir, değil mi?

-Julian? -Efendim?

Bunu bana öğretmeni istiyordum.

Gösterir misin?

Evet ama ne zaman?

-Tabii. -Hayatının bir noktasında.

Evet, bu işleri yaparken Montauk’a geliyordum, biliyorsun.

Ne yapacağımı hiçbir zaman bilmiyorum.

Sadece çıkacağım, köşede oynayacağım.

Hayır, her şeyin ortasına geçebilirsin.

Sormaya bile korktum.

Evindeydim. "Belki resim yaparız." dedim.

Beni pek tanımıyordu. "Tabii evlat." dedi.

Biraz denemek lazım.

Sormalısın. Sormadan bilemezsin.

Çok güzel. Harika değil mi?

En sevdiğim şeylerden biri

bir sanatçının stüdyosunda her şeyi görmek; boyaları,

ne yaptığını ve ona neyin ilham verdiğini.

Küçük şeyleri, en küçük şeyleri bile.

Sanatçıların stüdyolarını görmeyi seviyorum.

Bazıları resimlerimden nefret ediliyor, kötü bulunuyor falan.

Ama ben, ödün verilmemiş bir şey yapmaya çalıştım.

Mesafe ve yükseklik her şeyi değiştirir.

Sadece zorlayın.

-Tamam, dolaşmaya devam et. -Evet.

Biraz rahatla.

Orada biraz daha serbest olabilirsin. Hazır mısın?

Şimdi birazcık geri çekilip neye baktığımıza bir bakalım.

Titremen önemli değil.

Thelonious Monk'un dediği gibi yanlış nota yoktur.

Bunlar eğimli kenarlı ahşap paneller,

sonra plakalarla kaplıyorum ve kaporta macunuyla yapıştırıyorum.

-Bondo. -Evet.

Yüzey bu.

Benim için boş bir tuval, üzerine resim yapıyorum.

Burada ki Bondo mu? Değil mi?

Evet. Bondo. Hepsi Bondo.

-Bondo. -Kaporta macunu.

-Evet. -Macun.

Sonra üstüne her şeyi atıyorsun. Tamam.

Sonra da epoksiyle ya da Bondo’yla sabitliyorum.

Hiç...

Warhol ve Basquiat birlikte bir şey yaptı mı?

Biriyle yaptın mı?

-Hayır. -Hiç mi? Hep öyledir.

Teklif ettiler, ya da Bruno benim de onlarla yapacağımı sandı.

İstemedim.

Ama belli ki...

Jean-Michel Basquiat ile Andy Warhol’un ortak çalışması tabloyu başlangıçta alan

-tek kişiydim. -Öyle mi?

Evet. Hiç kimse... Çünkü insanlar...

Lütfen hâlâ duruyor de.

Gianni Versace'ye sattım.

Yıllar sonra.

MONTAUK, NY

Vay be!

Efendim canım?

Tanrım.

Pablo'yu alırız. Sonra ararız.

Renkler.

"Regarde Mes Pieds Plats" diyorlar, yani "Düz ayaklarıma bak."

-"Düz ayaklarıma bak" mı? -Evet.

Annem ressamdı. Babam ressamdı.

İlk aşkım Cy Twombly’nin resimleriyle başladı.

Sonra Basquiat ve Tàpies oldu.

O zamanki sanat dünyasını seviyorum.

Julian da o dünyada yaşamış.

Şuna bak.

Andy Warhol'un şu resmini Peter Beard çekti.

Peter Beard'ın başyapıtı olabilir.

-Vay be! -Bak.

Eskiden yaşadığım evin önünde Andy Warhol duruyor.

Ölü bir martıyla.

-Vay canına! -Güzel, değil mi?

Yok artık.

Önemli bir şey değil. Sadece Peter Beard ve Andy Warhol.

-Düşme. -Tamam.

Dokunmadım.

Evi muhteşem şeyler ve sanat eserleriyle dolu bir müze gibi.

Oradaki her şeyin bir hikâyesi var.

Ben de pek farklı değilim.

Öyle bir evim yok.

Her şey siyah kutuların içinde ve ortalık dağınık.

Ama eninde sonunda bir gün seyahatlerimi, dünyayı dolaşırken

topladığım şeyleri

ve eserleri sergileyeceğim.

Harika!

Biraz ondan, biraz da bundan olsun istiyorum.

Gitarlar, motosikletler.

Bir evim olursa tuhaf bir ev olacak.

Fena bir yer değil.

Bu gece burada uyuyabilirsin.

-Tamam mı? -Tamam.

-Muhteşem. -Yumuşak.

-Tamam mı? -Mükemmel.

Birazdan plaja gideceğiz.

Mayoları giyip suya girelim mi?

-Olur. -Bilmiyorum.

Nerede resim yaptığını görmeliyiz.

Tamam.

Tamam mı?

İçine ne döküyorsun?

Terpenoid döktüm.

Biraz da balmumu ekledim.

-Dokunayım mı? -Dokun.

Tamam, hazır mısın?

-Şöyle tut. -Tamam.

-Böyle, değil mi? -Ağ atıyor gibi.

Sanki burada birinin...

-Kalbi var gibi düşün. -Tamam.

O hissi yakalamak istiyorsun, manzaranın içinde

bir figür gibi.

Bunu yaparken biraz da yayacaksın.

Tamam.

-Hazır mısın? -Evet.

-İyice havalansın. Hazır mısın? -Evet. Hazırım.

Vay canına,

Açık mavi...

Seninle resim yapıyorum!

İyi sanat sadece acıyla mı ortaya çıkar?

Hayır, bence neşeyle çıkar.

Muhteşem!

Tarkowsky'nin bir yazısı var.

Özetle konu trajik de olsa sanatın

iyimser bir şey olduğunu söylüyor

çünkü sanat hayatın kendisi değil, bir temsili.

Hayatta ölüm var.

Temsilinde ise yok. Yani aslında iyimser bir şey.

Gördün mü?

Oradan oraya, tamamen düz bir çizgi gibi.

Tamam.

Bu pantolonu hiç yıkamayacağım.

Pantolonlarımı pek yıkamam zaten.

-Bence böyle oldu. -Neden büyüttün?

Son kısmı neden yaptın?

Çünkü biraz fazla...

Kaldırınca göreceksin.

Şimdi daha iyi oldu. Ama ne düşündün?

-Biraz fazla önemsizdi. -Küçükken mi?

Ürpertici. Narin.

Gerildiğinde çok güzel görünecek.

Sanırım bir resim yaptım. Acayip özel bir şey.

Elindeki tek şey sanatın.

Sanat yapacaksan bununla savaşmalısın.

Ödün veremezsin.

Soğuk mu? Nasıl?

-Soğuk. -Fena değil.

Çok daha soğuk geldi.

Soğuk suya girip sonra sıcak duş alabilirsin.

-Sıcak duş nerede? -Şurada.

Çok iyi.

-Şuradan mayo al. -Bunlar...

1920'den kalma kovboy mayom.

Yüksekten atlayacağım.

Neden bahsettiğinizi bilmiyorum.

Bugün bir tablo yaptım sonra da dedim ki, "İşte bu!"

İnanılmaz.

İlk atladığımda testislerimi çok sert çarpmıştım.

Hep resim yapmak istedim.

Kendimi o şekilde ifade etmek istedim.

Yok oluyorsun.

Zamanın durduğu bir yaratıcılık boyutuna geçiyorsun.

Oynuyorsun, resim yapıyorsun, çok iyi geliyor.

Bunu daha çok yapmalıyım. Herkes daha çok yapmalı.

Hangi anlamda, hangi sanat dalı olursa olsun

yaratıcı olmak.

Ne olduğunu bilmesen de denemek istersin.

Yaratıcılık dünyasında kayboluyorum.

İstiridyelerimiz var. İki farklı sosla.

Taze domates, taze mozarella.

Rigatoni.

Harika bir gün.

Eğlenmiyor muyuz?

-Efendim? -Evet.

Birlikte resim yaptık, çok da güzel oldu.

Sen yaptın, bana bir şeyler öğretmelisin.

-Müthiş. -İyisin. İşin içine giriyorsun.

Çabuk öğreniyorsun.

-Yapabiliyorsun. -Evet.

En iyi kısım bu çünkü bu kitap hayat boyu yaptığın resimlerden oluşuyor.

Daha fazlası da vardır.

Chief of War’u çekerken bana şöyle diyor.

Bütün bunları yapabilmeme hayranmış.

Yönetmenlik yapıyordum, koşturuyordum.

Dedi ki, "Nasıl yapıyorsun?"

Dedim ki, "Sen neden bahsediyorsun? Şu kitaba bak.

Yedi tane filmine bak.

Altı tane çocuğuna bak."

-Yedi. -Yedi çocuk.

NEW YORK, NY

Benim için çok özel.

Pespembe. Şu tarafa gelebilirsin belki.

Evet, işte.

Palazzo Chupi.

Çok tuhaf. Biz...

Pembe rengi çok severiz.

Çılgınca. Elvis’le mi büyüdüm

yoksa Julian hayatımda bir baba figürü olduğu için mi bilmiyorum

ama pembeyi çok seviyorum, takıntım var.

Haydi gidip bakalım. Burası aslında müze olmalı.

Bu tablo, Hannibal’ın Alpleri geçişini gösteriyor.

Gördüğün gibi, işte Hannibal, Jason.

Hannibal zincir zırhlı bir başlık takmış, yani zırh gibi bir şey.

Sakalı var, saçından tüyler çıkıyor

ve pelerini atın üzerine dökülmüş.

Donmuş bir gölün ve buzulların yanından atla gidiyor.

Ya da sen nasıl istersen.

Herkesi görüntülü arıyorum. Biraz yaşlı işi.

Ama Julian beni hep görüntülü arıyor.

Sürekli konuşuyoruz. En yakın arkadaşlarımdan biri.

Neyse, bak bu çizimler benim.

Buna bakarken bize değil onlara bakabilirsin Brian.

Kameranda ne kadar güzel görünüyorlar. Aslında oradan devam et.

Önüme geçebilirsin.

Ya da şu tarafa gidip nasıl oluyor diye bakabilirsin.

Aileye çok yakın hissediyorum.

Onlara en yaşlı Schnabel'ım diyorum.

Babalarının böyle şeyler yaptığını görerek büyümüşler.

Bunlar hayatım boyunca ilham verdi.

-Burası neresi? -Odam.

O arkası. Çevir.

Davula bak.

Diğer tarafında ne var? Diğer tarafını göster Esmé.

Bir tane daha gösterelim.

Yardım edeyim. Asistanlık yapayım.

Hazır mısın?

-Göstereyim mi? -Hayır.

İstiyor musun?

Vay canına!

Bu nedir?

İnek.

İnek mi?

Peki bu ne?

-Domuz. -Domuz.

-Oldu mu? -Sığdım.

-Sığmışsın. -Sığdım.

İp cambazı versiyonu oldum.

Bir dakika. Hayır. Bence güzel.

Botla giymemelisin. Biliyor musun?

Onunla gezebilirsin.

Kollarını kesebilirsin.

Hayır, kolları iyi.

-Ne yapıyorsun? -Biliyor musun?

Babanla kostüm oyunu yapıyorduk.

Aslında ayakkabılarını çıkar.

Bak, harika oldu.

Bakalım.

Şuna bak.

-Nasıl? -Tatlı.

Japonca Momo ne demek biliyor musun?

-Şeftali çocuk. Harika. -Şeftali Çocuk kim?

Bu, Hastalar ve Doktorlar.

-İlki. -İlk tabak tablom.

Onu yaptığımda 26 yaşındaydım.

Vay canına!

O tabloyu 3500$'a sattım.

-Orijinalini 3500'e mi sattın? -Sonra... Evet.

Şimdiki değeri ne kadar?

10 milyon dolar.

Vay canına!

Neyin üstünde olduğumuzu biliyor musun?

Üstüne çıkmamalı mıyım?

Çıkabilirsin ama ne o sence?

-Ne? -Botlarına dikkat et.

Bu...

Meksika İmparatoru, Carlota’nın eşi olan

ve 1850’de falan Meksika’da öldürülen Habsburglu Maximilian’ın çadır örtüsü.

-İnanılmaz. -Onun çadır örtüsü.

Kadife. Tablo gibi.

O dönemde resimde hangi noktadaydın

ve seni Basquiat’a ne yönlendirdi?

Tam olarak ne zaman "Film yapmak istiyorum." dedin?

Büyük bir sinefil olduğunu biliyorum.

Film meraklısı olacağımı düşünüyordum.

Yönetmen olacağımı hiç düşünmemiştim.

Hiç kameram olmamıştı. Kim olduğunu biliyordum, onu tanıyordum.

İnsanlar bunu da kıskanıyordu

çünkü ilişkimizi bilmiyorlardı.

Jean-Michel ile eroin kullanmadım

diğerlerinin yaptığı şeyleri yapmadım.

Ama ben ressamdım ve o da...

Farklı bir ilişkimiz vardı.

O öldü, ben hayattayım.

Onun yaşadığı şeyleri ben de yaşadım,

sadece ailem bana karşı sevgi doluydu.

Ne yaptığımı anlamasalar da...

-Evet. -Beni seviyorlardı.

Her şeyi yapabileceğime inandırmışlardı.

Onda böyle bir durum yoktu.

İstikrarı yoktu ve çok gençti.

Gördüğümüz yoğun ilgiyi kaldıramıyordu.

Ölümü tarihsel varlığını sağlamlaştırdı

ama buna asıl film sebep oldu.

Film bunu başlattı.

Filmle ciddi para kazanıldı.

Evet. 96'da mı çıkmıştı?

-Evet. -95'te çekilmiştir.

-Evet. -16 yaşındaydım.

Babamla konuşmuyordum.

Annem ve babam ressamdı ama lise boyunca

babamla konuşmadım.

Bir nevi...

küsmüştük ve...

Ama bu... O film...

beni dünyadaki her filmden çok etkiledi.

Yeri çok büyük.

Bir kere bana sormuştun, "Neden bu kadar yakın hissediyorsun?

Neden sana bu kadar yakın geliyor?

Ne zaman canım sıkılsa bu film...

Benim filmim.

Senin yaptığını

yapabilecek güce hiçbir zaman sahip olamayacağım...

Bu yüzden yerimde duramıyorum.

Bir sürü insan var ama bu konuda sana çok hayranım.

Üretilecek çok sanat var, ben de kendi tarzımda yapıyorum.

İnsanlara ilham vermek olsun, programda olsun,

sana ve yaptıklarına, tanıştığın insanlara,

bunların senin içinden nasıl geçtiğine

ve dünyaya yayma şekline karşı büyük bir takdir var.

Eşin benzerin yok.

Dün gece dediğim gibi kesinlikle eşin benzerin yok.

Çok minnettarım çünkü...

Seninle böyle bir ilişkimiz var.

Basquiat'ta Gary Oldman'in Jean-Michel'e söylediği bir söz var.

"Senin seyircin henüz doğmadı."

Şimdi bakınca ben 72 yaşındayım, birlikte oturuyoruz,

sen 45 oldun mu?

Ve...

Diyorsun ki, "Bunları yaptın. Yaptıklarını gördüm.

Bir şekilde hayatımı etkiledi.

Farkında olmadığım seçenekleri gösterdi.

Bunu yapabildim çünkü bunu gördüm

ve bunu alıp kendi versiyonumu yapabilirim."

Olay bu. Bu yüzden bunu yapmaya değer.

Sanat yapmak faydacı bir etkinliktir,

yani bir şey üzerinde çalışırsın

ve eğer gerçekten bir şey yaratmanın

üstün olasılığına inanıyorsan, doğru ve ödün verilmemişse

birileri onu kullanabilir ve kendileri için bir şeyler yapabilir.

Filmlerden para kazandım mı? Hayır.

Umursuyor muyum? Hayır.

Zenginim diye mi? Hayır.

Tom Waits der ki,

"Para trenin arkasından fırlatılacak bir şeydir."

Ve sana doğru gelecektir.

Beni doğru kişiler yetiştirdi. Ne yapayım?

Buna Momoa Matematiği diyorlar ama Tom Waits'i ve Julian Schnabel'i dinliyorum.

Sanat yapıyorum. Sevdiğim işi yapıyorum.

-Yaratıyorum. -Bayıldım.

Basquiat'ı izlerken Julian Schnabel ile resim yapacağım,

arkadaş olacağımız, sanat konuşacağımız,

onu arayıp ulaşacağım aklımın ucuna bile gelmezdi.

Artık arkadaş olduk,

hayat boyu beraberiz.

Sonra filminde oynamamı rica etti, çok zor oldu

çünkü okuduğum en ağır senaryoydu.

O benim idolüm. Yapmalıyım dedim.

O da dedi ki, "Sen halledersin."

Bana benden çok inandı.

Yaptık. Harika oldu.

Schnabel'ın filminde oynadım.

DANTE'NİN ELİNDE

Venedik!

Julian Schnabel, hadi bakalım.

En sevdiğim yönetmeni diğer en sevdiğim yönetmenle

Venedik Film Festivali'ne gitmek için bırakıyorum.

İkisi de beni DGA'ya üye yaptı. Harika.

-Evet. -Hazır mıyız?

-Evet. -Venedik'te üç Momoa.

Oğlumu ve yeğenimi getirdim.

Nui 23, oğlum 16 yaşında, Venedik'e geldiler, Julian'ın filmini izliyorlar.

Sonsuza kadar unutmayacaklar.

Çocuklarımın böyle şeyler izlemesi çok önemli.

Müthiş baba anları.

Harikaydı. Rüya gibiydi.

Filmi yapabilmek, Venedik Film Festivali'nde gösterime sokmak

seyirciyle olmak istiyorsun.

Bellissimo.

İnanamıyorum.

Tanrım. Seninle tanışmak çok güzel.

Niye bağırıyorsun?

Müthiş!

-Seni görmek ne güzel. Nasılsın? -Saçların kıvırcık olmuş.

Nui. Nui. Üç Momoa.

Venedik'te üç Momoa bebeğim.

Şuna bak. Çevir.

Yalan söylemeyeceğim. Biraz korkuyorum.

Bunun olduğuna inanamıyorum.

-Teşekkürler. -Daha önce yaptın, değil mi?

-Hayır, hiç yapmadım. -Ciddi misin?

Yaptığınız şeylere alışkın değilim.

Hadi. Tak.

Yer sallanmıyor.

Parmaklarımı oynatıyorum. Durun. Bir bakalım.

Birkenstock’larım ve çirkin ayaklarım, ama boyalılar.

Iowa'da okyanus, dağlar ve bunca şey yok,

yani çok yaratıcı olmak gerekiyor.

Böyle küçük detayları bulmak gerekiyor

ve bence...

Annemin filmleri vardı.

Filmler hayatımı değiştirdi.

Oyuncu olmayı hiç istemedim ama bana dünyayı gösterdiler.

Bu filmlerde yaptıkları için Julian'a çok şey borçluyum.

Ona önemsiz gelebilir, benim için çok değerli.

Son zamanlarda filmlerime bakarsak

büyük kısmı yaklaşımla

ve gerçekten her şeyi yapabileceğine

inanmakla ilgili.

Tablolar her yerde.

Tercüme: SELIN ALTUNDAL Iyuno