Original subtitles

‫«چشم‌هات خاموش ‫شدن»، بهم گفت اون بازیگر.

‫ولی عشق به آزادی ‫هنوز روشن مونده بود،

‫چون زندگی انقدر بزرگه که آدم ‫هر جا یه تیکه‌شو از دست میده.

‫مستقیم از ورسای!

‫ولی هدیۀ قشنگی نیست؟

‫این‌جوری وقتی می‌خوابه، ‫می‌تونه سفر کنه، بره.

‫- خیلیه، فرمانده. ‫- خیلیه؟ کی گفته؟

‫من پدرخواندۀ ریموند و ‫این دختری که داره میاد نیستم؟

‫- اصلاً نمی‌دونیم دختره یا پسره. ‫- دختره، من بهتون میگم.

‫من این چیزا رو بلدم.

‫ببین چه قشنگه.

‫- مـمـم. ‫- زیباست.

‫گریه کن! گریه کن و فشار بده!

‫- آآآه! ‫- یالا، فشار بده!

‫فشار بده!

‫فشار بده!

‫- آآآه! ‫- موفق شدی!

‫دختره!

‫گفتم که! من این چیزا رو بلدم!

‫فردا یه جشن بزرگ خونۀ من!

‫چی صداش کنیم؟

‫چی صداش کنیم؟

‫پارتنوپه!

‫اسمشو بذاریم پارتنوپه!

پارتنوپه

ترجمۀ اِم‌جی JustMJ

با داغون‌ترین اینترنت سینما رو بدون محدودیت ببین SandsMovie.Ir

!با ما همراه باشین Telegram: @sands_movie

‫سال 1968

‫موافقی؟

‫تو یه آدم پر افاده‌ای.

‫جواب ندادی. موافقی؟ ‫معلومه که موافقم.

‫سیگار بعد از دریا خیلی ‫بهتر از سیگار بعد از استخره.

‫می‌دونی چرا، سندری؟

‫نه، تو می‌دونی؟

‫نه.

‫هنوز خیلی جوونم ‫که همۀ جزئیاتو بگیرم.

‫و ریموند؟

‫بهار شروع شده.

‫خب؟

‫رفتن ناپل رو ببینن ‫که لباساشو درمیاره.

‫بریم؟

‫می‌تونم بیام تو؟

‫نه.

‫ولی می‌تونی دور کالسکه بگردی.

‫می‌خوای با من نامزد کنی؟

‫آینده رو اون جلو ‫می‌بینی، سندری؟

‫از من و تو بزرگ‌تره.

‫این چیزا رو کی ‫از خودت در میاری؟

‫تو سفر،

‫توی کالسکه‌م.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫آشیونه فرانکو.

‫استاد، می‌تونم یه ‫لحظه برم دستشویی؟

‫دانشگاه که میای، از قبل باید خودتو ‫خالی کرده باشی، بشین سر جات.

‫میگن بداخلاقه چون یه ‫بچۀ خیلی مریض داره.

‫تو چیزی می‌دونی ‫که من نمی‌دونم؟

‫نه.

‫نه؟

‫دی سانگرو پارتنوپه.

‫ببین این یکی چقدر «خوشگل»ـه.

‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.

‫سه تا اصل گولیَن:

‫یک، فرد. دو، شرایطی ‫که توش قرار داره.

‫سه، واکنشش به اون شرایط.

‫- آلتوسر چی میگه؟ ‫- آلتوسر اون روی سکه‌س.

‫طبق نظریۀ جبرگراها، ‫ساختارگراها و فرهنگ‌شناس‌ها،

‫لحظۀ انسان‌شناختی رو ایدئولوژیک ‫میدونه، ولی من علاقه‌ای ندارم.

‫- به چی علاقه داری؟ ‫- همیشه گولیَن.

‫یه فرهنگ مجموعه‌ای از ‫ارزش‌های مادی و معنویه،

‫که به مجموع مشکلات ‫وجودی آدم‌ها جواب میده،

‫از غذا خوردن گرفته تا خلق هنر.

‫با این کاملاً موافقم، ‫حتی تحت تأثیر قرار گرفتم.

‫نظر من انقدر بی‌اهمیته ‫که بهت خنده میده؟

‫باشه، باشه، تو ‫همه‌چیزو می‌دونی.

‫- نمرۀ کامل. ‫- من هیچی نمی‌دونم، ولی همه‌چیزو دوست دارم.

‫چی رو نمی‌دونی؟

‫هنوز نفهمیدم انسان‌شناسی چیه.

‫خب، پس نمرۀ کامل با تقدیر.

‫پروفسور ماروتا، ‫انسان‌شناسی چیه؟

‫شما جوونا دنبال جوابین، ولی ‫بلد نیستین سؤالای درست بپرسین.

‫- راضی نشدی؟ ‫- نه.

‫این فقط یه جواب قشنگ بود.

‫انسان‌شناسی علمی‌ـه که ‫جنبه‌های مختلف انسان رو

‫از نظر ریخت‌شناسی و ‫روان‌شناسی مطالعه می‌کنه.

‫این جواب درسته؟

‫نه، این فقط جوابی‌ـه ‫که تو از پسش برمیای.

‫لوی‌استراوس، فاز اول.

‫- مرسی. ‫- خداحافظ.

‫اوه! همیشه فرمانده می‌بره!

‫خب؟ تصمیمتو گرفتی؟

‫متأسفم که ناامیدتون می‌کنم.

‫این که بیام تو دفترتون ‫کار کنم و کار بابامو یاد بگیرم،

‫فکر نکنم برای من باشه.

‫یه روزی که بابات بازنشسته بشه،

‫می‌تونی کمپانی ‫کشتی‌رانی منو اداره کنی.

‫- من مثل بابام نیستم. ‫- ولی یه کار باید پیدا کنی.

‫ریموند، دیگه بزرگ شدی.

‫منو سوار یکی از کشتی‌هاتون کن،

‫اون که میره شمال، دریای ‫بالتیک، به عنوان ملوان ساده.

‫تو توی قشنگ‌ترین جای دنیا ‫هستی. چرا می‌خوای بری سرما؟

‫آدم نمی‌تونه تو قشنگ‌ترین ‫جای دنیا خوشحال باشه.

‫- برای فرماندۀ بی‌نمک! ‫- حلیم! هیپ، هیپ، هورا!

دیگه چی بگم؟ حتی یه راگو هم نیست؟

‫- رسمه، مامانمون انگلیسی بود. ‫- تو که اهل میلان‌ی،

‫یه شنیسل، یه ریزوتو ‫با استخون‌پاچ...

‫- پارتِ، چی می‌خونی؟ ‫- جان چیور.

‫یه الکلی افسردۀ فوق‌العاده.

‫پارتِ، تو جوونی،

‫کی مجبورت کرده بشینی ‫پای غصه‌های آمریکایی‌ها؟

‫دانشگاه چی؟ شروع کردی؟

‫انسان‌شناسی، نمرۀ کامل ‫و تقدیر با پروفسور ماروتا.

‫مرد فوق‌العاده‌ایه. ‫وقتی جوونی، همه‌چی فوق‌العاده‌س.

‫- وقتی بزرگ میشی، همه‌چی رنگ می‌بازه. ‫- یه موج خوش‌بینی!

‫واقعیت که معلوم بشه، آدم ‫رنگ می‌بازه، تونینو. گرفتی؟

‫ساسا حساسه.

‫خودش ایده داد که یه لنگه کفش رو ‫قبل از رأی‌گیری بدن، یکی رو بعدش.

‫خیلی هم حساس بود تو اون شرایط!

‫خیلی از سخنرانیامو اون نوشته،

‫یه نابغه‌س توی ‫بلاغت و حساب‌کتاب.

‫من همیشه خرجش کردم.

‫اگه شهردار ناپل ‫شدم، به خاطر اون بود.

‫- آآآه! ‫- کجات سوخته؟

‫- اینجا. ‫- بزن بریم به جنگ حلیم!

‫"جنگیدن" دقیقاً کلمۀ ‫درستیه، حلیم یه نبرده!

‫مزه‌ش چطوره؟

‫بوی چوب ماهون میده.

‫پارتِ،

‫اگه من چهل سال جوون‌تر ‫بودم، باهام ازدواج می‌کردی؟

‫- سؤال درست یه چیز دیگه‌س. ‫- چی؟

‫اگه من چهل سال بزرگ‌تر ‫بودم، شما با من ازدواج می‌کردین؟

‫ناقلا!

‫داداشت ریموند حساسه،

‫مثل خودم.

‫ریموند همه‌چیو می‌بینه.

‫ریموند همه‌چیو میدونه.

‫سال 1973

‫خب، اینم جواب!

‫- نتیجه؟ ‫- یه میلیارد و سیصد میلیون بیشتر!

‫ساسا، بیا اینجا، بیا. بیا.

‫شنبه یه جشن بزرگ خونۀ من!

‫- ساسا، اون یارو کیه؟ ‫- آرتورو.

‫نه، اسمش جیانیه، ‫دوست‌پسر پارتنوپه‌س.

‫- بچه‌ها، تابستون چی کار می‌کنین؟ ‫- کاپری.

‫- کاپری. ‫- یه ناپلی واقعی هیچ‌وقت نمیره کاپری.

‫یا خیلی فقیره یا خیلی تنبل.

‫تا وقتی کار پیدا نکنی، یه قرون بهت نمیدم. ‫یه جوری در میارم.

‫می‌خوام با آلبا ناردلا ‫دوست بشم، اون میره کاپری.

‫- کیه؟ ‫- چی؟ "کیه"؟

‫خوشگل‌ترین دختر ‫پورتوفینو، یه الهه.

‫- بریم دریا؟ ‫- باید تمرینمو تموم کنم.

‫بریم کاپری.

‫من، تو، و سندری. بریم کاپری.

‫هر تابستون اینو ‫می‌گیم و هیچ‌وقت نمی‌ریم.

‫- با چه پولی؟ ‫- با پولی که نداریم.

‫- کجا می‌خوابیم؟ ‫- هر جا شد.

‫چه ایدۀ چرتی.

‫پارتِ، بی‌خیال شو، لذت ببر.

‫بار همیشه بازه، ما ‫جوونیم، خودتو ول کن، هان؟

‫بی‌خیال شو.

‫خانم محترم، چون ‫مهمون ما نیستین،

‫وقتشه که شما و ‫برادرتون هتل رو ترک کنین.

‫اگه اون بره، همه‌مون می‌ریم.

‫شوخی کردم.

‫چی شده، سندری؟

‫- امشب کجا می‌خوابیم؟ ‫- کی میدونه؟

‫فعلاً یه مهمونی هست ‫خونۀ سیلوانا پیسچیتلی.

‫دقت کردی جوونا همیشه،

‫با کمال وقاحت، ‫سمت ناامیدی میرن؟

‫خانم محترم، ببخشید.

‫ایشون…

‫ایشون یه پیک‌نیک ‫پیشنهاد می‌کنه.

‫چه ایدۀ چرتی.

‫نمی‌دونه رستوران اختراع شده؟

‫چی جواب بدم؟

‫که با یه دوست ‫آمریکاییم میرم رستوران.

‫- منو به ناهار دعوت می‌کنین؟ ‫- با کمال میل.

‫سکوت…

‫یه معماست توی خوشگلا.

‫یه شکست توی زشتا.

‫من همیشه زشت بودم، ولی شما…

‫شما از

حضور خیره‌کنندۀ زیباییتون آگاهین؟

‫کم‌کم دارم شک می‌کنم.

‫اگه بخواین مطمئن بشین، ‫باید بازیگر بشین.

‫من انسان‌شناسی می‌خونم.

‫شما عالی می‌شین برای یه ستاره‌شدن.

‫من لیدیا روکا هستم، نماینده‌ی سینما.

‫فقط با اونایی کار ‫می‌کنم که موفق شدن.

‫ولی باید درس بخونین.

‫اینم شمارۀ من،

‫اینجا شمارۀ بهترین استاد ‫بازیگری ناپل هم هست، فلورا مالوا.

‫لطفاً بهش زنگ بزنین.

‫مرسی، بهش فکر می‌کنم.

‫اون…

‫…می‌خواد بدونه کی ‫می‌تونین همدیگه رو ببینین.

‫دوست داره با ‫هلی‌کوپتر یه دور ببرتتون.

‫باید صبر کنه.

‫چقدر؟

‫این بازی همینه، معلوم نیست.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫اون همه قول و قرارای شبونه‌ای

‫که تو مستی گذاشتیم، چی شدن؟

‫همۀ قولای رفاقت،

‫همۀ قسمای عشق ابدی…

‫محو میشن

‫با خواب.

‫فرداش دوباره برمی‌گردن،

‫کمرنگ،

‫دور،

‫غیرممکن.

‫توی وضوحِ مبهمِ

‫سردردِ صبحگاهی،

‫زندگی…

‫واقعاً غیرقابل‌تحمله.

‫می‌تونم یه دوش بگیرم؟

‫ها؟ برو شنا کن!

‫"چند نفر اینجا خوابیدن؟

‫عشاق توی این ‫تخت چی به هم گفتن؟

‫همیشه همون حرفای تکراریه.

‫خوشبختانه،

‫نویسنده‌ها هستن

‫که این تکرار رو یه کم عوض کنن.

‫می‌تونم بوی

‫همۀ اونایی که اینجا ‫خوابیدن رو حس کنم.

‫و تو؟"

‫و تو؟

‫تو بوشو حس می‌کنی؟

‫- چه بویی؟ ‫- بوی عشقای مرده.

‫می‌تونم عاشقت بشم؟

‫منم می‌تونستم دوستت ‫داشته باشم، می‌دونی؟

‫اگه فقط می‌تونستم به خودم ‫ثابت کنم که از مردا خوشم نمیاد.

‫تو می‌تونی همه‌چیو داشته باشی،

‫بدون اینکه حتی ‫بخوای درخواست کنی.

‫همه هم خوشحال میشن برات.

‫باور نمی‌کنی؟

‫امتحان کن.

‫زیبایی مثل جنگه.

‫همۀ درا رو باز می‌کنه.

‫دیروز توی میدان ‫آلبا ناردلا بهم لبخند زد.

‫و این‌جوری، اون مرد ‫بزرگ از هلی‌کوپترش پایین اومد.

‫حالا که تو سوار نشدی…

‫به نظرت باید خیلی منتظر بمونم؟

‫این آهنگ تموم شه، می‌ریم.

‫- آلبا ناردلا؟ ‫- خودمم.

‫- دنبالت می‌گشتم. ‫- پیدام کردی؟

‫امیدوارم.

‫اون خونۀ منه.

‫صدف دریایی می‌خوری؟

‫بهتره نخوریم.

‫میگن تو ناپل وبا ‫اومده به خاطر صدفا.

‫اینا از نرماندی اومدن. ‫- آها.

‫این فقط چیزیه که بهتون ‫گفتن، واسه پولدارا این‌جوریه.

‫تو همیشه انقدر زود جواب آماده داری؟ ‫- سعی می‌کنم.

‫زیاد می‌خونم و مطالعه می‌کنم.

‫چه عالی!

‫نه.

‫اول تابستون رو نگاه کنیم.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫نمی‌تونم فقط از سر ‫ادب بیام باهات بخوابم.

‫این تنها دلیلیه که باعث ‫میشه بیای پیش من؟

‫فقط ادب؟

‫فکر نمی‌کنی که میل یه ‫رازه و سکس، تشییع‌جنازه‌شه؟

‫نه، اینو نمیگم.

‫ولی خب، ببین، ‫فهمیدم، مشکلی نیست.

‫ناامیدت کردم؟ ‫- گفتم که، مشکلی نیست.

‫در نهایت، تو آنچنان ‫چیزی هم نیستی.

‫قبلاً، توی پیک‌نیک،

‫داشتی به هیچی فکر نمی‌کردی،

‫چون باهوش نیستی.

‫پارتِ، تو یه ستاره‌ای.

‫شب‌بخیر.

‫ببخشید بابت صبح.

‫اونقدر ناراحت بودم که ‫حتی خودمو معرفی نکردم.

‫درسته. من پارتنوپه‌ام.

‫جان چیور.

‫همۀ داستاناشو خوندم.

‫خب، زندگی پر از بدبیاریه.

‫چیکار می‌کنی؟ ‫- همون کار همیشگی.

‫پیاده‌روی‌های طولانی و غمگین.

‫می‌تونم همراهیت کنم؟

‫نه. ‫- چرا نه؟

‫چون نمی‌خوام حتی یه ‫لحظه از جوونیتو ازت بدزدم.

‫نه، نه.

‫کاری کردم که اذیتت کنه؟

‫یه کم حرف بزنیم.

‫اون عاشقت نیست.

‫ولی من عاشقشم، از اولِ زندگیم.

‫اما چرا؟

‫چون همیشه فرار می‌کنه.

‫به چی داره فکر می‌کنه؟

‫اینکه همیشه ‫جواب درستو پیدا کنه.

‫می‌خوای برقصیم؟ ‫- آره.

‫ببخشید.

‫بریم از اینجا.

‫این چیه؟

‫وباست.

‫وبا اومده.

‫چی می‌خوای؟

‫می‌خوام پایان‌نامه‌مو با شما بردارم. ‫موضوعش رو انتخاب کردی؟

‫آره.

‫دوست دارم…

‫دوست داری؟

‫دلایل انسان‌شناختیِ خودکشی.

‫چرا؟

‫چون…

‫چون برادرم…

‫نگام کن.

‫من هیچ‌وقت قضاوتت نمی‌کنم.

‫تو هم هیچ‌وقت قضاوتم نمی‌کنی.

‫این معامله رو دوست داری؟

‫از پایان‌نامۀ خودکشی خوشم نمیاد. ‫- چرا؟

‫برامون فایده‌ای نداره.

‫یه موضوع دیگه ‫بهت پیشنهاد می‌کنم.

‫مرزهای فرهنگیِ معجزه.

‫سعی کن پایان‌نامه‌ای ننویسی ‫که آخرش این بلا سرش بیاد.

‫من و بابات اینجا ازدواج کردیم.

‫شبِ اولِ عروسیمون، ‫ریموندو رو ساختیم.

‫تقصیر توئه.

‫من می‌دونم.

‫تقصیر توئه.

‫سال 1974

‫من پارتنوپه‌ام، با ‫فلورا مالوا قرار دارم.

‫اینجا بشین، یه ‫وقتی پیداش میشه.

‫ارنستو! ‫- اومدم.

‫من عاشق ناپلم.

‫منم. ‫- بیدار شو، کوچولو.

‫"من عاشق ناپلم."

‫من عاشق ناپلم.

‫نه صدات درسته، ‫نه احساست. بشین.

‫لیدیا راست می‌گفت، ‫جذابی، منو یاد خودم می‌ندازی.

‫من می‌تونم همه‌چی یادت بدم،

‫جز اون یه چیزی که ‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنیم.

‫آه‌های عشق.

‫می‌فهمی وقتی حرف می‌زنم؟ ‫- آره، آره.

‫یه مفهومیِ که در توانمه. ‫- آفرین، زبون‌درازی.

‫یه بازیگر باید زبون‌دراز باشه.

‫می‌خوام بهت دوستمو معرفی ‫کنم، گرتا کول، می‌شناسیش؟

‫آره، معروفه، کی نمی‌شناسدش؟

‫می‌دونی گرتا کول به ‫سکس مقعدی علاقه داره؟

‫ولی ایرادی توش نیست.

‫گرتا کول از همۀ ما زرنگ‌تره، ‫انقدر زرنگه که مهربون شده.

‫شوهرم، آرتو رو جیانی، ‫بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس قرن بیستم،

‫براش احترام زیادی قائل بود.

‫شوهرم توی تئاتر بود.

‫گرتا کول بلد نبود تئاتر بازی ‫کنه، براش زیادی سخت بود.

‫واسه همین، من وارد ‫صحنه می‌شدم، فلورا مالوا.

‫چرا می‌خوای بازیگر بشی؟ ‫- اممم…

‫تو فیلمای قدیمی، بازیگرا ‫همیشه جوابِ آماده دارن.

‫درسته.

‫کاش زندگی هم همین‌جوری بود.

‫ولی نه، شبا خوابمون نمی‌بره.

‫توی سرمون مرور می‌کنیم که باید چه جوابی ‫به مردایی که بهمون توهین کردن می‌دادیم.

‫زنا‌ی خوشگل همیشه ‫مورد توهین قرار می‌گیرن.

‫شام می‌مونی؟ چند تا از ‫دوستای شوهر خدابیامرزم میان.

‫باشه.

‫کسیو پیدا نمی‌کنی. ‫- چرا؟

‫چون دفترچۀ تلفنش ‫پر از آدمای مرده‌س.

‫چرا صورتشو پوشونده؟

‫یه جراح لعنتیِ ‫برزیلی نابودش کرد.

‫تو بی‌احساسی؟ ‫- امیدوارم که نه.

‫پس هیچ‌وقت عکساتو زیاد نمایش ‫نده. رو زیبایی هم زیاد حساب نکن.

‫ده دقیقۀ اول جذب می‌کنه، ده ‫سالِ بعدش روی اعصاب میره.

‫دیگه اشتها ندارم، ‫یه کُنیَک حقمونه.

‫توی سالن منتظرم باش، ‫میرم یه لباس راحت بپوشم.

‫مسیح!

‫بیا تو، کوچولو.

‫فقط بخار می‌تونه به این ‫پوست غمگینِ من آرامش بده.

‫می‌دونستم طاقت ‫نمیاری و میای دنبالم.

‫نگران بودم. ‫- نه، کنجکاو بودی.

‫یه بازیگر باید کنجکاو باشه،

‫یه زن هم همین‌طور، ‫وگرنه نابود میشه.

‫حالا یه بوس بهم میدی؟ ‫- چی؟

‫خوب می‌دونی چی گفتم.

‫بیست ساله کسیو ‫نبوسیدم، از وقتی بیوه شدم.

‫ارنستو دندونای گنده‌ای ‫داره، امتحان کردم، نشد.

‫انگار یه دیوار ‫سیمانی رو می‌بوسی.

‫خب؟ ‫- اول می‌خوام صورتتو ببینم.

‫دیگه نمی‌بوسیم.

‫می‌تونی دهنمو ببینی. ‫همین کافی نیست؟

‫نه…

‫نمی‌دونم.

‫دیگه نمی‌تونیم ‫برگردیم، کوچولو.

‫دیر یا زود، محکومیم ‫که خودمونو رها کنیم.

‫همیشه دهن قشنگی داشتم.

‫اه…

‫چه‌قدر عروسک!

‫مادری، هرجا ‫که رفتم، دنبالم بود.

‫چرا کارت رو با ‫فرمانده از سر نمی‌گیری؟

‫اون‌قدر وضعم خوبه که ‫دیگه لازم نیست کار کنم.

‫شما دیوونه شدین. ‫- آره، دیوونه شدیم.

‫چی کار باید کرد ‫که به خودتون بیاین؟

‫یه نوه.

‫یه نوه می‌تونست کمک کنه.

‫چه فکر مسخره‌ای.

‫خوش اومدی به ناپلِ خوشگلت.

‫یه زمانی خوشگل بود.

‫خانم کول، من آلچیده ریپوزاتو ‫هستم، پسرِ اون کشتی‌دار.

‫چرا پدرت نیومد؟ ‫- چون شش سال پیش مُرد.

‫خب می‌تونست بیاد، داریم ‫دربارۀ من حرف می‌زنیم!

‫یه سورپرایزِ ‫فوق‌العاده برات داریم.

‫برای سورپرایز کردن ‫من باید بمب اتم بیارین.

‫حالا دیگه اینجاییم، ‫بزرگ‌ترینِ همشون، بانوی بانوان.

‫فقط برای شما…

‫گرتا کول!

‫حالا سورپرایزی ‫که قولش رو دادیم.

‫مجسمه‌ساز دراگو آتسورو خواسته شما ‫رو این‌جوری به تصویر بکشه. بفرمایید، دخترا.

‫ببینید،

‫مشکل این نیست ‫که این مجسمه زشته.

‫مشکل، شما ناپلیایی‌ها هستین.

‫افسرده‌این و نمی‌دونین.

‫دستِ دوستیتون رو با ‫وحشت دادین و خبر ندارین.

‫فقط شلخته و سنتی هستین.

‫همه بهتون می‌خندن و نمی‌فهمین.

‫به زرنگیِ خودتون ‫افتخار می‌کنین.

‫ولی این زرنگ‌بازی‌ها ‫چی بهتون داده؟

‫فقیر، ترسو، نق‌نقو، عقب‌مونده.

‫دزدین و بد بازی می‌کنین.

‫همیشه آماده‌این که تقصیر ‫رو بندازین گردن یکی دیگه.

‫اشغالگرای جدید، سیاستمدارای ‫فاسد، بسازبفروشای بی‌وجدان.

‫ولی بدبختیِ واقعی خودتونین.

‫یه ملتِ بدبخت که به ‫بدبختیش افتخار می‌کنه.

‫شما هیچ‌وقت موفق نمی‌شین.

‫ای ناپلیایی‌های وحشتناک، ‫من دارم برمی‌گردم شمال،

‫جایی که سکوتِ قشنگی حاکمه،

‫چون سال‌هاست ‫که دیگه ناپلیایی نیستم.

‫من خودمو نجات ‫دادم، ولی شما نه.

‫شما مُردین.

‫یه میلیون؟

‫قرارمون سی تا بود، خنگ کوچولو.

‫اگه کاری رو که ‫باید، انجام می‌دادی.

‫تو فقط مارو خراب و تحقیر ‫کردی، چون یه نمک‌نشناسِ بی‌چشم‌روئی.

‫اگه ناپل نبود، الان داشتی توی ‫پونتی روسی تن‌فروشی می‌کردی.

‫تن‌فروشی رو مامانت می‌کرد. کی ‫بهت اجازه داد باهام خودمونی حرف بزنی؟

‫سی میلیون منو بده، عوضی.

‫گرتا کول، برو ‫کیرهاشون رو بخور.

‫ولم کن! ولم کن!

‫لعنتی…

‫گمشو!

‫کیه این لعنتی؟ ‫- من پارتنوپه‌ام.

‫فلورا مالوا منو فرستاده. ‫- چی می‌خوای؟

‫موهاتو آوردم برات.

‫بیا تو.

‫پالتوتو دربیار.

‫بشین.

‫می‌دونی که فلورا مالوا ‫به سکس مقعدی علاقه داره؟

‫ولی ایرادی توش نیست.

‫چه شب گندی!

‫مردای بی‌ادب و زنای ‫بی‌نزاکتی که فکر می‌کنن باکلاسن.

‫این شهر هیچ‌وقت باکلاس نمیشه.

‫توی حرفام زیادی تند رفتم؟

‫چی‌کار کنم؟ خوشم نمیاد ‫برگردم توی این چاهِ لعنتی.

‫فقط یادمه که یه ‫زمانی کونم پاره‌پوره بود.

‫بوسیدن یه دهنِ خوشگل و بعد ‫فهمیدن با زبونت که دندونی توش نیست.

‫عشقای فقیرونه.

‫فقط همین یادم مونده از این شهر

‫و مادرم که همیشه آماده بود منو ‫بندازه جلوی هر کسی. ولی ولش کن.

‫با این حال، ما به ‫چیزی نیاز نداشتیم.

‫حتی دندون هم نه.

‫عشقای فقیرونه.

‫شاید، شاید هم ‫بهتر بود این‌طوری.

‫فلورا مالوا گفت که ‫می‌خوای بازیگر بشی.

‫خوشگل و به‌یادموندنی ‫هستی، ولی چشات خاموشه.

‫شادی نداری، عزیزم.

‫دوربین اینو قبول نمی‌کنه.

‫بی‌خیال این چرت‌وپرتای ‫بازیگری شو، به دردت نمی‌خوره.

‫بعد منو نگاه کن؟

‫به نظرت خوشحالم؟

‫با این حال، من ‫از همشون مهم‌ترم.

‫کص توش.

‫روبرتو کریسکوالو.

‫از حرفای گرتا کول خوشت اومد؟

‫به نظرم…

‫خاص بود.

‫هرچی گفت دربارۀ ‫این شهر حقیقت داشت.

‫حدس بزن من کی‌ام.

‫منتظرتم، روبه.

‫روبرتو.

‫روبرتینو. ‫- "تو پادشاه ناپلی".

‫خوشتیپ.

‫بیا اینجا، بیا اینجا.

‫شب همگی بخیر. ‫بیاین اینجا، بیاین.

‫چند نفرین؟

‫برای تو. ‫- مرسی.

‫برای تو. ‫- مرسی.

‫ببین اون چقدر ‫خوشگله. سلام، کوچولو.

‫چه خوشگل! ‫- انگار خودِ مدوناست.

‫انگار سوفیا لورن‌‍ه. ‫- وای خدایا، واقعاً.

‫مرسی.

‫شب‌بخیر.

‫آقایون، لطفاً یکم ‫جا بدین. ممنون.

‫چطورین؟

‫چطورین؟

‫روبرتو. برگشتی؟ ‫چقدر خوشتیپ شدی!

‫اون مادر جنده‌ت، جیجونه!

‫چیرو کریسکوالو و ‫ویتوریا از کازامیکیولا آینده‌ان،

‫امید مان.

‫وارثی که به دنیا میارن، ‫نمادِ صلحمون میشه.

‫از دو خانوادۀ بزرگ، ‫کریسکوالو و کازامیکیولا،

‫امشب قوی‌ترین خانوادۀ ‫جنوب شکل می‌گیره.

‫یه اتحاد بزرگ.

‫حالا می‌تونین بشینین.

‫بفرما بشینیم. ‫- چی شده؟

‫اتحاد بزرگ. ‫- یعنی چی؟

‫پدر، شروع کنیم.

‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.

‫خدا برکتتون بده. حواستون باشه.

‫چی زل زدی به من؟ ‫اون‌و نگاه کن، ببوسش.

‫شروع کنین به لمس کردن هم.

‫نمی‌تونم این‌جوری.

‫چرا نمی‌ذارین برین؟ ‫- این دفعه باید مطمئن بشیم.

‫ویتوریا، همون‌طور ‫که اون شب نشونت دادم.

‫ها؟

‫بجنب.

‫پنج. ‫- چهار.

‫سه، دو، یک.

‫داری می‌لرزی.

‫سردته؟

‫نه.

‫هیجان‌زده‌م.

‫من اینجا به دنیا اومدم.

‫سال 1975

‫توی آب.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫خودم خبرت می‌کنم.

‫"با در نظر گرفتن ‫امتحانات برگزارشده

‫و بررسی پایان‌نامه ‫همراه با دفاعیۀ مربوطه،

‫کمیسیون، آزمون فارغ‌التحصیلی ‫شما رو با این نمرات تأیید کرده:

‫جوزپه آرکو، ۹۶ از ۱۱۰. ‫الیزا مارتی، ۹۸ از ۱۱۰.

‫آرتورو براکو، ۸۶ از ۱۱۰. ‫ماریا بونو، ۹۰ از ۱۱۰.

‫پارتنوپه دی سانگرو، ‫۱۱۰ با تقدیر از ۱۱۰،

‫با تحسین کمیسیون، اجازۀ ‫چاپ و بوسۀ دانشگاهی."

‫آفرین! ‫- ممنون.

‫می‌خواین بوسۀ دانشگاهی رو بهم بدین؟ ‫- دیر فارغ‌التحصیل شدین.

‫بهم القا کرده بودن ‫که می‌تونم بازیگر بشم.

‫ولی با بالاترین نمره ‫فارغ‌التحصیل شدم.

‫پایان‌نامۀ منو هم پاره می‌کنین؟ ‫- نه.

‫خبر خوبیه؟ ‫- آره.

‫اگه جدی‌تر روش کار کنین،

‫می‌تونه ارزش چاپ داشته باشه.

‫چی؟

‫بخش کلی دربارۀ تأثیر فرهنگی ‫معجزه در جوامع پیشرفته،

‫عالیه.

‫خوشحالم که اینو می‌گین، ‫چون یه چیزو فهمیدم.

‫همۀ ما حداقل یه چیزو فهمیدیم.

‫می‌خوام مسیر دانشگاهی رو ادامه بدم.

‫- حس می‌کنم این راه منه. ‫- مطمئنی؟

‫ببین، آخرش مثل من میشی.

‫مگه عالی نمیشه؟

‫نه.

‫استاد، هنوز نگفتین که ‫واقعاً انسان‌شناسی چیه.

‫ماه مِی بیاین پیشم.

‫استاد.

‫ممنون.

‫این یه مشکله که هرکسی ‫باید خودش حلش کنه.

‫عاشق که بشی، بالاخره می‌فهمی.

‫چطور؟

‫وقتی می‌بوسی، می‌بوسی.

‫با آلفردو، هیچ‌وقت ‫چیزی حس نکردم.

‫مطمئنی؟ ‫- آره.

‫ولی، اونم…

‫بیا عزیزم.

‫نگران نباش، طول نمی‌کشه.

‫لباستو دربیار.

‫چرا داری اسباب‌کشی می‌کنی؟ ‫- حقوقم زیاد شده.

‫آخرش، من همیشه ‫بچۀ یه خدمتکارم.

‫نه، دلیلش این نیست.

‫پارتِ،

‫توی این شهر فقط ‫عذاب وجدان برام مونده.

‫تقصیر ما نیست که ریموند مُرد.

‫چرا، هست. ‫- نه.

‫تقصیر توئه.

‫اون شب توی کاپری،

‫اگه تو حواسمو با بوسه‌هات ‫و نوازش‌هات پرت نکرده بودی،

‫ریموند هنوز زنده بود.

‫باید از چیزی که ‫گفتی، خجالت بکشی.

‫من اسمم پارتنوپه‌اس، ‫هیچ‌وقت خجالت نمی‌کشم.

‫همیشه دنبال جمله‌های ‫پرطمطراقی، نه؟

‫ترجیح میدی حرفای ‫کلیشه‌ای بشنوی؟

‫نه، حقیقتو.

‫حقیقت گفتنی نیست.

‫ریموند ضعیف بود.

‫ریموند بی‌اهمیت رو ‫با حیاتی قاطی می‌کرد،

‫مثل بقیۀ آدمای این شهر.

‫جز من.

‫تو شهری که آدما توش برای ‫چیزای الکی زندگی می‌کنن و می‌میرن.

‫من از این شهر متنفرم.

‫بی‌رحم، مغرور و سرد شدی.

‫بزرگ شدم.

‫شاید تهش، هیچ‌وقت نتونستی ‫کسی رو واقعاً دوست داشته باشی.

‫تو.

‫اولین عشق من بودی.

‫شاید یه روز برگردم ‫که آخرین عشقتم باشم.

‫نه، اینجوری نمیشه.

‫می‌دونی چی میشه؟

‫نه. ‫- میری میلان، ازدواج می‌کنی.

‫یکی دو تا بچه میاری.

‫بعد چند سال، با زنت ‫به مشکل می‌خوری.

‫اون موقع بهم زنگ می‌زنی.

‫بعد از مدت‌ها، ‫وقتی صدامو می‌شنوی،

‫می‌فهمی که مشکل من نیستم.

‫رابطت با زنت دوباره خوب ‫میشه، همه‌چی برمی‌گرده سر جاش.

‫می‌دونی چرا، سندری؟

‫نه.

‫چون من فقط یه عشقِ جوونی بودم.

‫عشقای جوونی ‫هیچ فایده‌ای ندارن.

‫فقط بهمون توهمِ بی‌خیالی میدن.

‫من چی گفتم؟

‫هیچ فایده‌ای ندارن.

‫باید برم، پارتِ.

‫چی شده، سندری؟

‫دیگه ازم خوشت نمیاد؟

‫سقط جنین غیر‌قانونی ‫کردم، واسه همین دیر اومدم.

‫من مدیر مدرسه رو ‫کشتم، واسه همین زود اومدم.

‫جفتمون هیچ مدرکی نداریم.

‫من هیچ‌وقت تو رو قضاوت ‫نمی‌کنم، تو هم منو قضاوت نکن.

‫بریم؟

‫کجا؟ ‫- باید کمکم کنی امتحان بگیرم.

‫دستیارام تو کنفرانسن. ‫- نمی‌دونم از پسش برمیام یا نه.

‫قانوناً، تو می‌تونی. ‫درس دادن که چیزی نداره.

‫"یه استاد فقط کافیه یه جلسه ‫از دانشجوها جلوتر باشه."

‫می‌دونی کی اینو گفته؟ ‫- نه.

‫بیلی وایلدر، یه انسان‌شناس.

‫خیلی چیزا یادم نیست، ‫سال‌ها پیش امتحان دادم.

‫تو کتاب داری، اونا ندارن.

‫فهرستو نگاه کن، سه تا سوال ‫انتخاب کن، آخرشم نمره بده.

‫خوشت میاد.

‫بریم، دیره.

‫آره، نسبی‌گرایی.

‫نسبی‌گرایی…

‫ممنون، خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫اسپوزیتو لوچیا.

‫صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.

‫مفهوم ساختار از ‫نظر لوی‌استروس.

‫بله.

‫اِهم…

‫بهتره دورۀ بعدی امتحان بدم.

‫دفترچتو بده.

‫نمرۀ کامل با تقدیر، می‌تونی بری. ‫- ممنون.

‫هر بار که…

‫می‌خوای همین روش نمره‌دادنُ

‫وقتی استاد رسمی ‫بشی هم ادامه بدی؟

‫نه.

‫چرا اون دخترُ قبول کردی،

‫به‌جای اینکه بذاری ‫دورۀ بعد بیاد؟

‫دورۀ بعدی با یه ‫نوزاد کوچیک برمی‌گشت.

‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گشت.

‫منم برنمی‌گشتم، اگه تو نبودی.

‫امیدوارم پشیمون نشم.

‫بذار یکی از اون ۱۵۰ تا ‫دستیارِت بشم، پشیمون نمیشی.

‫سلام، ماروتا. ‫- سلام، سارتر.

‫به نظرم روشن‌فکرایی که یقه‌اسکی ‫مشکی می‌پوشن، باید اعدام بشن.

‫باید کمتر قاطعانه قضاوت کنیم،

‫چون بالاخره یه نفر با ‫تبر میاد و می‌زنه تو سرمون.

‫باشه، پس فقط بگیم رِستلی ‫لفاظی می‌کنه و پرمدعاست.

‫پرمدعا، قطعاً.

‫فکر کن، وقتی طلاق گرفت، ‫گفت یه شقاق اتفاق اُفتاده.

‫از زنتون چی، استاد؟ ‫خبری ازش نیست؟

‫یه مدت پیش، منو گذاشت ‫و با یه دفترخونه‌دارِ شاد رفت.

‫تناقضه. معلومه که پشیمون شده.

‫برگشتین پیش هم؟ ‫- نه.

‫بعدش فهمیدم

‫که دلم می‌خواد تمام وقتمو ‫به پسرم اختصاص بدم.

‫پسرتون، بهم گفتن که… ‫- برادرتون چجوری مرد؟

‫خودشُ ول کرد. ‫- و شما؟ شما خودتونُ ول کردین؟

‫آخرین باری که پدرتون ‫بغلتون کرده، کی بوده؟

‫دیگه یادم نمیاد.

‫از وقتی که برادرتون مُرد.

‫می‌خواین منو بغل کنین؟ ‫- آره.

‫ببخشید.

‫سال 1982

‫باید باهاتون حرف بزنم. ‫- منم باید چیزی بهتون بگم.

‫یه موضوع خصوصیه، ترجیح ‫میدم خونۀ خودم ببینمتون.

‫باشه. ‫- من با پسرم زندگی می‌کنم.

‫مشکلی نیست.

‫چیزی ازم نپرسین. ‫- باشه.

‫اول شما بگین چی ‫می‌خواستین بگین.

‫مجلۀ مطالعات انسان‌شناسی

‫ازم خواسته یه مقاله دربارۀ ‫معجزۀ سن جنارو بنویسم.

‫قبول کردم، به نظرم خیلی جالبه.

‫قرار ملاقات با تِسورونه گذاشتم. ‫- خوب می‌شناسمش.

‫مراقب باشین، عوضیه.

‫از چه نظر؟ ‫- از هر نظر.

‫شما چی می‌خواستین بگین؟

‫به‌زودی بازنشسته میشم.

‫خبر خوبی برام نیست. ‫- اتفاقاً هست.

‫به‌زودی آزمون استخدامی برای ‫استادی توی ترنتو برگزار میشه.

‫دوست دارم شما شرکت ‫کنین، احتمال بردنتون زیاده.

‫یکی دو سال اونجا باشین، بعدش ‫می‌تونین برگردین ناپل و جای منُ بگیرین.

‫نظرتون چیه؟

‫من عاشق ناپلم.

‫پس دستیارای شما چی؟ ‫- استاد تمام نمیشن،

‫همچنان دستیار شما ‫می‌مونن، اگه بخواین.

‫منم یه دستیارم. ‫نه، شما یه چیز دیگه این.

‫شما شبیه منین.

‫چرا این کارارو ‫برای من می‌کنین؟

‫چون می‌تونین یه ‫انسان‌شناس فوق‌العاده بشین،

‫حتی اگه هنوز ندونین ‫انسان‌شناسی چیه.

‫حالا،

‫دلیل اصلی‌ای که خواستم بیاین.

‫اینه که شما رو با...

‫مراقب تسورونه ‫باشین، اون آدم شیطونه.

‫من دیگه حوصله ندارم معجزه کنم.

‫هر سال، همۀ این ‫مسئولیت فقط روی دوش منه.

‫همیشه همون داستان.

‫اگه خون حل نشه، تقصیر کیه؟

‫معلومه، تقصیر من.

‫نمی‌دونی چه استرسی داره. ‫- نه، ولی می‌بینم.

‫استرسو با رنگ مو ‫چجوری جمع می‌زنی؟

‫این یه سرگرمیه. ‫تو سرگرمی نداری؟

‫نه.

‫حتی نداشتنِ سرگرمی ‫هم یه جور سرگرمیه.

‫تو با ماروتا کار می‌کنی؟

‫حالش چطوره؟

‫سخت میشه فهمید.

‫ماروتا کمتر از اون چیزی ‫که نشون میده، مرموزه.

‫فقط یه پسر مشکل‌دار داره.

‫اوهوم… شما که مرموزترینین، درسته؟ ‫- معلومه، چه سوالیه!

‫من کشیشم.

‫یه جای عالی برات پیدا ‫کردم برای دیدن معجزه،

‫جوری که هیچ‌چیز از ‫نمایش از دستت در نره.

‫چی؟ همینجوری داری میری؟ ‫گنجِ سن جنارو رو نشونم نمیدی؟

‫الان وقت ندارم، باید ‫برم آمپول خونُ ببینم.

‫سن جنارو، برای من دعا کن.

‫سن جنارو، برای من دعا کن.

‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست.

‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است.

‫ای مریم مقدس، مادر خدا، ‫برای ما گناهکاران دعا کن.

‫خداوندا، رحم کن.

‫سن جنارو، برای من دعا کن.

‫سن جنارو، برای من دعا کن.

‫سن جنارو، برای من دعا کن.

‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست.

‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است.

‫ای مریم مقدس، مادر...

‫این چیه؟ ‫- خونه.

‫هل ندین. ‫- کمکش کنین.

‫سن جنارو!

‫معجزه کردی، سن جنارو!

‫مرسی، مقدس من! ‫منو انتخاب کردی!

‫این زنه رو سریع ببرین بیرون!

‫برو بیرون! برو!

‫مقدسِ من! ‫- برو بیرون!

‫هرچی می‌تونن از ‫خودشون درمیارن.

‫حالا نوبتِ پریودِ ساختگیه!

‫هر کاری می‌کنن که ‫توجهُ از من منحرف کنن.

‫از سن جنارو؟ ‫- نه، از من.

‫خسته‌ام، داغون، له.

‫انگار تو باید معجزه می‌کردی.

‫از کجا می‌دونی که نکردم؟ ‫- آه.

‫حیف که خون حل نشد.

‫سال بعد حل میشه.

‫می‌خوای یه دور تو کلیسا بزنیم؟

‫مسیح زیادی دوست داشت ‫و توی عشقش غرق شد.

‫عشق همینه، قابل‌کنترل نیست.

‫برای همینه که از ‫عیسی تا خواننده‌ها،

‫همه سعی می‌کنن یه ‫راهی واسش پیدا کنن.

‫تو زیادی دوست داری یا خیلی کم؟

‫تمام فرقش همینه.

‫همه‌ش درهای دروغینن.

‫نفسم بالا نمیاد.

‫اینه کاتولیسیسم.

‫آزادی از درها رد نمیشه. ‫- اوهوم…

‫از کجا رد میشه؟ ‫- رد نمیشه.

‫گنجِ سن جنارو رو نشونم میدی؟

‫الان وقت ندارم.

‫باید برم یه مهمونی، ‫می‌خوای باهام بیای؟

‫همۀ اون دفعاتی که می‌خواستی ‫گریه کنی و خودتو نگه داشتی…

‫فقط اینجا، توی کلیسا،

‫آزادی داری که خودتو رها کنی.

‫چرا باید گریه کنم؟

‫چون مادر شدن همیشه دنبالت ‫بوده و تو ازش فرار کردی.

‫این خونه رو دوست داری؟ ‫- خوب اینجا رو می‌شناسم.

‫جناب کاردینال، خیلی ناراحتم ‫که نمیشه معجزه رو جشن گرفت.

‫چه کوفتی شده؟ ‫- هیچی، چیز مهمی نیست.

‫یه خودنما، یه زن گستاخ، ‫اومد نمایش اجرا کرد.

‫سن جنارو حواسش ‫پرت شد و هیچ کاری نکرد.

‫این شد.

‫اگه تونستی، یه ‫نوشیدنی خوب برام بیار.

‫مامان!

‫مامان!

‫مامان!

‫مامان!

‫مامان!

‫مامان!

‫چند سال پیش، شب سال نو بود،

‫دیدمت.

‫توی آب عشق‌بازی کردی.

‫نه، من نبودم. ‫- چرا، خودت بودی.

‫پارتنوپه.

‫جناب کاردینال، به چی فکر می‌کنین؟ ‫- به مادرم.

‫اون همه‌چیو می‌دونست.

‫وقتی همه‌چیو بدونی، ‫زود و تنها می‌میری.

‫با چیزهایی آشنا ‫میشی که قابل‌گفتن نیستن.

‫یه سرگیجۀ عجیبه.

‫خدا محدود بود، نتونست ما ‫بچه‌ها رو اونجور که باید سرگرم کنه.

‫فقط یه‌بار واقعاً جدی گرفت، ‫وقتی که کودکیِ شادُ آفرید.

‫جایی که همه‌چیز سبک و پاک بود.

‫بعدش حواسش پرت ‫شد، خودشُ رها کرد،

‫و دنیایی که توی ‫بچگی می‌شناختیم،

‫یهویی، بدون هیچ هشداری،

‫تحلیل رفت.

‫دنیاها…

‫دنیاها خسته میشن.

‫خب، دخترا، بسه دیگه.

‫یه نوشیدنی لازم ‫دارم، نابود شدم.

‫پارتنوپه!

‫فرمانده، منو شناختین.

‫فراموشت کردن غیرممکن بود.

‫یادتونه می‌خواستین باهام ازدواج کنین؟ ‫- هنوزم وقت هست، اگه بخوای.

‫فرمانده، شما خیلی تند می‌رید.

‫اول به یه دورۀ ‫طولانیِ عشق‌بازی نیاز دارم.

‫عشق‌بازی طولانی؟ اون خواهر ‫احمقت عشق‌بازی طولانی می‌خواست!

‫تو یه ناقلایی.

‫یه ناقلا.

‫تو یه زن کمیابی. ‫- چرا؟

‫چون از زیباییت ‫سوءاستفاده نمی‌کنی.

‫شما اشتباه می‌کنین، فرمانده. ‫- نه، نه.

‫پدر و مادرت چطورن؟

‫وقتی برادرت مُرد، اونا هم مُردن.

‫و من گم شدم.

‫از همه خداحافظی کردم.

‫هر وقت خواستی، حاضرم ‫گنجِ سن جنارو رو نشونت بدم.

‫گنجِ بزرگِ سن جنارو.

‫آخرِ زندگی، فقط طعنه ‫و کنایه باقی میمونه.

‫چه فکر احمقانه‌ای! ‫شبیهِ یه یادگار شدم.

‫شبیهِ یه قدیسه شدی.

‫توی یه زن چی رو دوست داری؟

‫کمرشو. بقیه‌ش فقط پورنوگرافیه.

‫باید خودتو به من ‫بسپری، پارتنوپه.

‫آه، واقعا؟ بشنویم، چرا؟

‫چون بدن من ‫ساخته شده که رد بشه.

‫ولی رد کردنم زیادی کلیشه‌ایه.

‫اما تو… تو بلدی یه ‫زن شگفت‌انگیز باشی.

‫من یه زن معمولیم.

‫تو همیشه جواب تو آستین داری.

‫باشه،

‫باید به این قانع بشم که فقط ‫یادتُ نگه دارم و خوابتُ ببینم.

‫اگه بخوام خودمو به تو بسپارم، ‫برای این نیست که شگفت‌انگیز باشم،

‫بلکه چون ازت خوشم میاد.

‫از من چی رو دوست داری؟

‫گستاخی‌تو.

‫من بهش میگم هنرِ فریبندگی.

‫می‌خوای بدونی دارم به چی فکر می‌کنم؟ ‫- نه.

‫چون خودم می‌دونم.

‫خب، به چی فکر می‌کنم؟

‫به همۀ چیزای دیگه.

‫تو مثل معجزۀ ‫سن جنارو می‌مونی.

‫یه راز.

‫یا یه کلاه‌برداری.

‫حالا بیا عشق‌بازی کنیم.

‫عجله نکن.

‫باید آروم‌آروم ‫به خدا نزدیک شد.

‫به زودی کُنگرۀ ‫انتخاب پاپ برگزار میشه.

‫خیلی به خدا نزدیک میشم که ‫دیگه نتونم باهات در ارتباط باشم.

‫چه حیف!

‫ولی خب، چیکار میشه کرد؟

‫تصمیم گرفتم که پاپ بشم.

‫اون بقیۀ چیزایی که داشتم ‫بهش فکر می‌کردم چی بود؟

‫زمان که کنار درد می‌گذره.

‫یا شاید هم این‌طور نیست.

‫یا شاید هم این‌طور نیست.

‫با «تِسورونه» چطور پیش رفت؟

‫حق با تو بود، اون ‫مرد واقعاً شیطونه.

‫نه، فقط یه اغواگره.

‫به هر حال، شما رو صدا ‫زدم که بگم وقتش رسیده.

‫می‌خوام بازنشسته بشم.

‫مطمئنم دانشگاه یه جشن ‫بزرگ براتون می‌گیره.

‫من هیچ‌وقت عاشق جشن نبودم.

‫به پیشنهاد «ترنتو» فکر کردین؟

‫من نمی‌تونم استاد ‫انسان‌شناسی بشم،

‫اگه هنوز دقیقاً ندونم ‫انسان‌شناسی چیه.

‫انسان‌شناسی یعنی دیدن.

‫همین؟

‫یعنی انقدر ساده بود؟

‫پس انگار من کل ‫زندگیم این کارو کردم.

‫دیدن خیلی سخته،

‫چون آخرین چیزیه ‫که یاد می‌گیریم.

‫کی یاد می‌گیریم ببینیم؟

‫وقتی که همۀ چیزای ‫دیگه از بین میرن.

‫همۀ چیزای دیگه چیه؟

‫عشق، جوونی،

‫میل، هیجان، لذت،

‫و اون احتمالِ دور که ‫یه بار دیگه بتونی بخندی

‫به یه مرد محترم که توی ‫خیابون می‌لغزه و زمین می‌خوره.

‫حالا با من بیا. ‫- کجا؟

‫برای دیدن.

‫ما زیر یه آسمونیم و ‫همه‌مون می‌تونیم اشتباه کنیم.

‫خب، دو هفته پیش،

‫اگه یکی از این ‫کارشناس‌های جامعه‌شناسی،

‫انسان‌شناسی جنایی، اتحادیه‌های ‫کارگری، مزخرف‌شناسی،

‫یه حرکتی…

‫بابا، گفت «مزخرف».

‫آره، استفانو، آقا گفت «مزخرف».

‫…یکم چشماشون رو روی ‫سابقه‌دارها می‌بستن که…

‫سلام. ‫- سلام.

‫از آب و نمکه. ‫- مثل دریا.

‫خیلی قشنگه. ‫- آره، خیلی قشنگه.

‫خداحافظ، پارتنوپه.

‫سلام. ‫- سلام.

‫من هیچ‌وقت اون امتحان ‫رو با شما یادم نمیره.

‫وقتی ازتون پرسیدم می‌تونم ‫برم دستشویی، شما گفتین:

‫«به دانشگاه که میای، قبلاً ‫باید جیش و پی‌پی‌تو کرده باشی!»

‫اون دوست‌پسرت بود؟

‫چقدر مونده؟

‫دو روز دیگه می‌زام.

‫اسمش چی میشه؟

‫اگه دختر باشه، دوست دارم ‫اسمشو بذارم مثل اسم شما.

‫پارتنوپه.

‫نه.

‫هیچ‌چیزی از زندگی ‫خصوصی‌تون نمی‌دونیم، استاد.

‫چیز زیادی هم برای دونستن نیست. ‫- ولی ما بازم می‌خوایم بدونیم.

‫میشه چندتا سؤال شخصی بپرسیم؟

‫بله، البته.

‫می‌تونستین دو سال توی «ترنتو» ‫بمونین و بعدش برین «ناپل» درس بدین.

‫ولی چهل سال اینجا ‫موندین، تا زمان بازنشستگی.

‫چرا؟

‫خب، همون‌طور که ‫می‌بینین، عاشق «اسپِک» شدم!

‫چرا ازدواج نکردین؟

‫چون هیچ‌کس هیچ‌وقت ‫جدی ازم نخواست.

‫بچه؟

‫ببخشید.

‫حواسم پرته.

‫یا شاید نتونستم سؤالای ‫درستی از خودم بپرسم و…

‫حالا چی کار می‌کنین؟

‫حالا… حالا…

‫سال 2023

‫آفرین!

‫پارتِ!

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫خودتو بسپار به ‫تابستونی که بی‌نقصه،

‫ما هم زیبا بودیم و هم غمگین.

‫شاید قشنگ‌ترین ‫چیز همین جوونی بود.

‫ولی زود گذشت.

‫من هم غمگین بودم، هم ‫سبک‌سر، هم مصمم، هم بی‌حوصله،

‫مثل ناپل،

‫جایی که برای همه‌چی جا هست.

‫من زنده بودم و تنها.

‫به چی فکر می‌کردم؟

‫عشق برای زنده موندن…

‫عشق برای زنده موندن،

‫یه شکست بود.

‫یا شاید هم این‌طور نبود.

‫پارتنوپه

!با ما همراه باشین Telegram: @sands_movie

‫و در هر حال، خدا ‫دریا رو دوست نداره.

‫یادتون بمونه، خدا ‫دریا رو دوست نداره.

‫خداحافظ.

ترجمۀ اِم‌جی JustMJ