Original subtitles

Απόδοση/Προσαρμογή Chrisskg 1η διανομή subs4free

Έλα! Σκατά.

- Πονάω! - Το ξέρω.

Θα γίνεις καλά.

Βιάσου!

Πονάω! Πονάω.

- Όχι, μην τ' αγγίζεις! - Καίει!

Φτάνουμε, υπομονή.

- Γαμώτο! - Έλα!

Έλα!

- Να πάρει! - Φτάνουμε, εντάξει.

Γαμώτο!

Άκρη λίγο!

Έλα, έλα.

Έλα εδώ. Άντε, Μαντλέν.

Κοκό. Καλύτερα τώρα;

Έλα, έλα!

Τι κάνεις εκεί; Ποιανού είναι η κότα;

Δεν ξέρω, θα την βγάλω έξω.

Όχι, θες να την πατήσει κανείς;

- Πάρ' την εσύ, ορίστε. - Όχι!

- Κάν' την ό,τι θες. Έχω τα δικά μου. - Δεν μπορώ.

- Καλά, μπορώ. - Κούνα τον κώλο σου.

Έλα, ωραία. Έλα.

Σκατά...

Το σφουγγάρι, εκεί!

Ανάθεμα, δεν αντέχω άλλο αυτές τις σκατοβρύσες!

Μαριά! Μαριά! Η βρύση, εδώ!

Είπα τον Γιαν και δεν ήρθε, τι να κάνω;

- Άκρη. - Όχι, όχι! Όχι!

- Άντε, Γιαν! - Όχι, δρόμο. Άντε, τράβα!

Ένα, εκεί. Τρία.

- Μια μπίρα κι ένα μοχίτο. - Ευχαριστώ.

Μισό.

Δεν ξέρετε αν είναι σοβαρό; Δεν ξέρετε τι έγινε;

Όλα εντάξει, ο αδερφός του είναι μαζί του.

Δεν απαντάει όμως.

- Δεν μπορούσαμε να σας βρούμε. - Ήμουν στη δουλειά.

Ξέρατε ότι ο γιος σας ήταν μόνος;

Κοιμόταν όταν έφυγα.

Ο αδερφός του έπρεπε να γυρίσει μετά από την πρόβα.

Παίζει τρομπέτα.

Φτάνουμε;

Σε λίγο.

Τον πήγαν σε μια αίθουσα αναμονής με τον αδερφό του.

- Εντάξει. - Μπορείτε να τον πάρετε σπίτι.

- Είναι μόνο στον κορμό; - Ναι.

- Έγκαυμα 2ου βαθμού. - Εντάξει.

- Θέλει προσοχή κατά την επούλωση. - Εντάξει.

- Ορίστε, εδώ είναι. - Τι κάνεις;

Δείξε μου.

Ήθελε να τηγανίσει πατάτες.

Πήρε φωτιά, έριξε νερό, και...!

Μα πώς; Ήθελες πατάτες βραδιάτικα;

Πεινούσα. Τη διέλυσα την κουζίνα.

Ποιος νοιάζεται, είχε τα χάλια της.

Χρειάστηκαν τέσσερις για να του βάλουν τον επίδεσμο.

Δεν ήθελε να τον αγγίζουν.

Ναι αλλά, δεν έχω φάει, πεινάω.

Πάμε να φάμε. Όχι πατάτες.

- Βρήκα μια κότα στη δουλειά. - Κότα;

- Ναι, μια κότα. - Ναι;

Μαμά, μπορείς να 'ρθεις; Δεν βρίσκω το συναρμολογούμενό μου.

Ζιζί;

- Μαμά, έλα! - Ζιζί;

- Πάνε. - Όχι, δεν μπορώ.

Σε παρακαλώ, δεν μπορώ.

- Πάνε, πάνε! - Κανείς δεν άγγιξε το μοντέλο σου!

- Εκεί ήταν, τώρα δεν είναι! - Εσύ δεν βλέπεις το χάλι;

- Δεν ξέρω που 'ναι! - Κοίτα εκεί μέσα.

Κόψ' το λαιμό σου.

Έλα να με βοηθήσεις, σε παρακαλώ.

Με το τρία.

Έλα. Ένα, δύο, τρία.

Έτσι.

Εμπρός, πάμε. Όχι.

- Πρόσεχε. - Περίμενε. Να βρω το κόλπο.

Δεν περνάει, κοίτα. Φαίνεται καθαρά.

Σκατά...

- Πρέπει να την ξεμοντάρουμε. - Όχι, δεν είναι ώρα για παιχνίδια.

Να την πετάξουμε απ' το παράθυρο;

- Μα πού είναι το μοντέλο μου; - Δεν ξέρουμε.

Θα έρθω μετά. Κοίτα, πρέπει να τη λύσουμε.

Δες αν μπορείς να βγάλεις την πόρτα.

Σιγά μην βγαίνει, αυτό το πράγμα.

Ποιο συναρμολογούμενο;

Το αεροπλανάκι μου.

Να πάρει.

- Έψαξες παντού; - Ναι!

Ένας σωρός εδώ κάτω. Παλιό βρακί, παλιές κάλτσες.

Πρέπει να τακτοποιήσεις. Το 'χω, εκεί είναι.

Κράτα.

Κι αυτό. Ορίστε.

- Έσπασε όμως. - Ε και, θα το φτιάξεις.

Μια χαρούλα θα 'ναι εδώ.

- Ναι. - Ναι...

- Την αφήνουμε; Να την αφήσω κάτω; - Ναι.

- Εδώ; - Μπακακάκι!

- Στο καλό. - Έλα.

Με το μαλακό.

Πάμε, την αφήνω.

Αντίο.

Δεν θα πετάξει;

Όχι, δεν πετούν, τους κόβουν τα φτερά, στη γέννα.

- Γιατί το κάνουν αυτό; - Για να μην φύγουν.

Δεν θα την αφήσουμε εδώ πέρα, βρέχει.

- Μια χαρά θα είναι. Πάμε! - Εδώ που τα λέμε, δεν είναι...

- Όχι, αγόρια! - Μαμά, σε παρακαλώ!

Δεν θα την αφήσουμε εδώ!

- Παρακαλώ; - Κα Ανρί εδώ, της Παιδικής Μέριμνας.

- Η κα Πογκάμ; - Ναι, η ίδια.

Σας τηλεφωνώ για να κλείσουμε ραντεβού, να έρθω να σας δω.

Να έρθετε; Τώρα; Όχι, δεν μπορώ τώρα.

Γιατί θέλετε να με δείτε;

- Για να μάθουμε πώς τα πάει ο μικρός σας. - Ναι, τα πάει πολύ καλά.

- Είναι καλά; - Ναι, είναι εντάξει.

- Μπορώ να έρθω... - Όχι, δεν μπορείτε. Λείπουμε.

Δεν ξέρω. Δεν καταλαβαίνω,

και είμαι συνέχεια στη δουλειά.

- Μαμά, έλα! - Σας αφήνω.

- Έλα, ναι, μαμά! - Όχι όχι. Ελάτε!

Μαμά! Σε παρακαλώ!

Προσοχή.

Όχι, μην φοβάσαι. Κάνε ό,τι σου είπα.

- Τι σου είπα; - «Αναπνέεις».

Κοίταξέ με.

Με γαργαλάει όμως!

Στάσου.

Πρόσεχε, βγάλε το κεφάλι.

Εκεί.

- Βιάσου! - Ναι.

- Σταμάτα! - Όχι, καρδιά μου.

Όχι, περίμενε!

Κι άλλο.

- Άνοιξε! - Όχι, όχι!

- Όχι, δεν μπαίνει κανείς! - Πρέπει να φύγω.

Κοιμάται, θα τον πας στο κρεβάτι του;

- Εντάξει. - Το νου σου.

Μην ανησυχείς. Άσε με.

- Θα κάνω καμιά πατάτα. - Τσάο.

Τσάο.

Δεν σου φωνάζω. Δικαιούμαι να μην γουστάρω μπάτσους εδώ μέσα.

Λες ότι βαρέθηκες τα μπλεξίματα. Έμπλεξες καθόλου;

Όχι, αλλά μπάτσοι... μας κάνει ζημιά.

Μια μπίρα, παρακαλώ;

Αμάν, πρώτη φορά ήταν.

- Ένας λόγος παραπάνω. - Μία μπίρα!

Μισό!

Βλέπεις ότι ετοιμάζει. Θα σε σερβίρω εγώ.

- Τι πρήχτης. - 24.

- Ευχαριστώ. - Μα γιατί δεν φεύγεις από δω;

Ωραία...

Τα παράτησες τα σχέδιά σου; Εκείνα για την Ισπανία;

Δεν πειράζει, δώρο!

- Ξαναπιάστα! - Ισπανία...

- Το ξαναπιάνω, και φεύγω έτσι; - Ναι!

Σου πρότειναν οργάνωση συναυλιών. Προχώρα!

Τι περιμένεις;

- Πάνε! - Κουνήσου!

Σιλβί, ο αδερφός σου δεν είναι καλά, έλα.

Γαμώτο.

Όχι, όχι! Μην τον αγγίζετε!

- Μην τον αγγίζετε. - Εντάξει. Πρόσεχε.

Πρόσεχε.

Προσοχή. Προσοχή, παιδιά!

Πρέπει να τον πάρουμε. Μην τον αφήνουμε εδώ.

Πρέπει να τον μετακινήσουμε.

- Όχι! Μην τον αγγίζετε! - Θα τον πατήσουμε!

Δεν τον πειράζουμε. Εσείς κάντε πέρα.

- Δεν γίνεται να τον αφήσουμε εδώ. - Μην τον αγγίζεις.

Κάτι σαν χημική αντίδραση.

Εντέλει... θερμική δηλαδή.

Θα του μείνει ουλή.

Κι εδώ να ήσουν, θα τα τίναζε στον αέρα.

Όχι, νομίζω πως όχι.

Κι όμως. Αν βάλει κάτι στο νου του ο Σοφιάν...

Δικιά μου! Τι είν' αυτό;

Κάτω τα ξερά σου. Όχι!

Όχι ρε. Σου 'στριψε, θα σε σκοτώσει. Θες να πεθάνεις;

- Είναι απίθανο. - Σουλούπωσέ το. Κλείσε!

Εντάξει, το 'φτιαξα.

- Πεινάω. - Ναι, και;

Έχω να φάω από προχθές.

Σου είπα ότι μ' έδιωξε η Ιζά;

Πάλι; Σοβαρά;

- Ναι. - Όχι...

Τα 'χε πάρει εντελώς. Τ' ορκίζομαι, ήταν τρελό.

«Πάνε στο διάολο, μπάσταρδε!»

«Τον παίρνεις απ' τον κώλο!»

Ανάθεμα, τα βινύλια απ' το παράθυρο...

Τα βινύλια;

Βρέθηκα με τα σώβρακα στον διάδρομο.

Ρεζίλι μπροστά στους γείτονες.

Ντράπηκες; Ξέρεις τι θα πει; Καινούργιο αυτό.

Είπε ότι δεν στέκω καλά.

Δεν έχει κι άδικο. Δεν στέκεις και πολύ καλά.

Γι' αυτό σ' αγαπώ.

Εντάξει, η κουζίνα;

Όχι, σε παρακαλώ. Μην μ' ανοίγεις δουλειές.

- Θα περάσει απ' την πόρτα. - Δεν περνάει.

Όχι, θα ξαναπάθεις κρίση. Ερβέ...

Όχι.

Όχι!

Με κουράζεις.

Όχι, το είδες; Κοίτα.

Κοίτα.

Ναι, το είδα. Δεν μπορούσε να το ξέρει, ε;

Δεν το ήξερε; Θα μπορούσες να του πεις όμως...

- να μην την ακουμπήσει, έτσι; - Είχε μια κρίση. Χρειαζόταν...

- Ζάχαρη. - Βλέπεις πώς την έκανε;

Κοίτα την. Σκατά. Διαλύθηκε, για πέταμα.

Δεν στρώνει;

Δεν την ξανάβαλε στο ψυγείο. Χέστηκε...

- Δεν σώνεται. - Αν...

Αν το στρώσεις, δεν μπορείς να το καλύψεις με φρούτα;

- Αποκλείεται. Όχι. - Ίσιωσ' την.

Θα 'ναι μια χαρά. Πήγαινε να ντυθείς.

Μου τη σπάει.

Μπακακάκι, όχι εξυπνάδες με τον επίδεσμό σου.

- Ναι. - Να προσέχεις, ναι;

Τι χάλι...

Τι;

Ήρθε μια γυναίκα, ήθελε να σε δει.

Ποια;

Δεν ξέρω, μια γυναίκα. Χτύπησε το κουδούνι, μπήκε μέσα.

- Δεν κατάλαβα τίποτα. - Ποια είναι;

Πού να ξέρω;

Είπε ότι θα ξαναπεράσει.

Τι στο διάολο είναι αυτό;

Δεν πας εσύ;

Όχι, εσύ. Για σένα είναι, να πάρει, πάνε!

- Καλά, κοιμόσουν; - Ναι, μια χαρά.

- Δεν με ξέχασες; - Όχι, καθόλου.

- Θα είσαι εντάξει; - Γεια σου. Ναι.

- Σ' το δίνω. - Χαίρεσαι που ξανάρθες;

- Ευχαριστώ, κομπλέ. - Έχεις τα πάντα.

Μην ανησυχείς, πήγαινε.

- Ευχαριστώ. Εντάξει; - Ναι.

Εντάξει, τα λέμε.

Κουτσουλάει και στο πάτωμα.

- Θα μπορούσα και καλύτερα. - Όχι, ήταν καλό. Ήταν...

Ναι, καλό ήταν.

Μην επικεντρώνεσαι μόνο σε σένα,

για ν' ακούς και τους άλλους.

Σοφιάν, όχι! Πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Στην παιδική χαρά; Ηρέμησε.

Πάμε σπίτι, μου τη δίνουν, θα τους βαρέσω!

Όχι, δεν θα χτυπήσεις κανέναν.

Πάρε αυτό. Θα φύγουμε σε λίγο.

Εντάξει, θα γυρίσουμε σπίτι γρήγορα.

Μπλοκάρεις τα πάντα. Συνηθίζεις να μπλοκάρεις εκεί, αλήθεια.

Έτσι κολλάει, χάνεις την αναπνοή σου και μετά μπορεί...

να χάσεις τον ρυθμό και στραβώνει όλο.

- Μπορεί να τα καταφέρει. - Φυσικά.

Έτσι, σίγουρα.

Χαλάρωσε και θα δεις, μετά θα μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις.

- Ό,τι θέλεις. - Αυτό που θέλω.

Ένιωσα...

- Τι κάνει; - Τι συμβαίνει;

Σοφιάν!

Σοφιάν, όχι. Έλα. Όχι όχι!

Άσε με κι εσύ!

Σιγά, σιγά. Να ηρεμήσουμε.

Σου είπαμε να μην το δείχνεις σ' όλους. Μην το κάνεις.

Αυτοί ήθελαν να το δουν.

Με νευρίασαν.

Καλά...

Τους είπα ότι το έκανε ένας δράκος.

Δράκος; Και σε πίστεψαν;

Άκου, αλήθεια το λέει, μην το δείχνεις σ' όποιον να 'ναι.

Είναι προσωπικό. Είναι σαν να δείχνεις...

- Τον πισινό σου. - Ήξερα ότι θα το 'λεγες.

Άσ' το, θα του βάλεις ιδέες. Μην τον ακούς, εντάξει;

Θα 'χεις ευκαιρίες να μοστράρεις τον πισινό σου.

- Ούτε πισινό ούτε ουλή. - Δεν είναι περίπλοκο.

Μου 'μεινε λίγο για ένα τελευταίο γύρο.

Συγγνώμη! Συγγνώμη, συγγνώμη.

Συγγνώμη.

Ναι. Πρέπει, θα σου το τραγουδήσω.

Μιλάει γι' αγάπη, το τραγούδι. Για την αγάπη.

Για σένα μιλάς.

♪ Πόσο θα 'θελα να θυμάσαι ♪

♪ Τις ευτυχισμένες μέρες που 'μασταν φίλοι ♪

♪ Εκείνον τον καιρό, η ζωή ήταν πιο όμορφη ♪

♪ Κι ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα ♪

♪ Κι ο βοριάς τις παρασύρει ♪

♪ Στης λησμονιάς την κρύα νύχτα ♪

♪ Βλέπεις, δεν ξέχασα ♪

♪ Το τραγούδι που μου τραγουδούσες ♪

♪ Είναι ένα τραγούδι ♪

♪ Που μας μοιάζει ♪

♪ Εσένα που μ' αγάπησες ♪

♪ Εμένα που σ' αγάπησα ♪

[«Les Feuilles mortes» - J. Prévert/J. Kosma]

Έλα...

- Έτοιμη; - Ναι.

Ένα, δύο, τρία...

Άντε... Ορίστε.

Εντάξει.

Έφυγα.

Έλα δω εσύ.

- Καλημέρα. Είναι η μαμά σου εδώ; - Όχι.

- Είσαι μόνος σου; - Όχι, είναι ο αδερφός μου.

Μπαίνουμε.

- Μην ανησυχείς. Πού είναι; - Ε... εδώ.

- Ζιζί; - Νεαρέ;

- Ζιζί; - Νεαρέ;

- Τον λένε Ζαν-Ζακ. - Εντάξει. Τι κάνεις;

Είμαι η κυρία Ανρί.

Εργάζομαι στην Παιδική Μέριμνα.

- Καλημέρα. - Η μαμά σας δεν είναι εδώ;

Γιατί, υπάρχει πρόβλημα;

Δεν υπάρχουν ενήλικες στο διαμέρισμα.

Έχω Εισαγγελική Εντολή.

- Ο Σοφιάν πρέπει να έρθει μαζί μας. - Γιατί;

Όχι, δεν έρχομαι μαζί σας.

Πρέπει να 'ρθεις. Είναι μια κυρία εδώ,

- που λέγεται... - Κυρία Ανρί.

Η κα Ανρί, λέει ότι ο Σοφιάν πρέπει να πάει μαζί της.

Έφερε και την αστυνομία. Έλα, σε παρακαλώ.

- Θα πάρει. - Όχι.

Ήταν το τρίτο μήνυμα.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε.

- Καλύτερα να ερχόσασταν αύριο. - Όχι, δεν μπορούμε.

Όχι, και τον Σοφιάν τον περιμένουν.

- Πού; - Σε ένα Άσυλο. Σοφιάν,

- ξέρεις τι είναι Άσυλο; - Δεν θα πάει σε Άσυλο.

- Δεν πρόκειται να πάω. - Όχι, μην ανησυχείς.

Πρέπει να ρωτήσετε τη μαμά μου.

Της αφήσαμε μηνύματα, αλλά κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται.

- Θα έρθει. - Δεν μπορούμε να περιμένουμε.

- Σοφιάν, πήγαινε να ντυθείς. - Όχι.

- Έλα, πήγαινε. - Θα έρθει.

- Σε παρακαλώ. - Πάνε στο δωμάτιο σου.

- Έλα. - Ναι. Πάνε στο δωμάτιό σου, άντε.

- Όχι. - Έλα, σου λέω!

- Θα περιμένουμε τη μαμά. - Πήγαινε στο δωμάτιο σου!

Καλύτερα να γίνει με ηρεμία.

Θα περιμένουμε τη μαμά.

- Σιγά. - Άσε με!

- Έλα! - Όχι!

Όχι, όχι!

Ανοίξτε!

- Ανοησίες. - Ανοίξτε!

- Τι θα κάνουμε; - Θα περιμένουμε τη μαμά.

- Θα φύγουν στο τέλος. - Ανοίξτε!

Δεν θα χάσουμε εδώ τη μέρα μας.

- Ξαναπάρ' την! - Μα δεν απαντάει.

- Βγείτε, θα έχει άσχημο τέλος. - Γιατί ανοίγεις σε ξένους;

- Ανοίξτε! - Γιατί δεν ξύπνησες;

Μην ανησυχείς, θα φύγουν.

Θα σταματήσετε πια;

Όχι, όχι, όχι!

Να παίρνεις ένα παιδί έτσι δεν είναι νόμιμο.

- Είναι μια νόμιμη διαδικασία. - Δεν είναι νόμιμη.

Αρκετά!

Όχι, φτάνει, κάνω απλά τη δουλειά μου.

Κι αυτή. Θα δείτε τον δικαστή σε 15 μέρες.

Σε 15 μέρες; Θα λείψει 15 μέρες;

- Ναι. - Ναι;

- Και πού θα πάει; - Σε ένα Άσυλο.

Είστε άρρωστοι; Δεν πρόκειται να πάει σε Άσυλο!

Μ' αυτό που έγινε μόλις...

- Μου σπάσατε την πόρτα! - Τι θα θέλατε;

Να πάρουμε τον γιο σας με τη βία; Να σας περάσουμε χειροπέδες;

Αυτό θέλετε;

Αυτό είναι που θέλετε;

Να σας δει έτσι ο γιος σας;

Καλύτερα να ερχόταν χωρίς φασαρίες, έτσι;

- Πώς το βλέπετε; - Θα έρθω μαζί σας.

- Όχι. - Ναι.

- Όχι δεν γίνεται, όχι. - Ναι.

Κάντε ό,τι σας λέμε, κι όλα θα πάνε καλά.

Ηρεμήστε.

- Ηρεμήστε. - Είμαι πολύ ήρεμη.

- Πρέπει να φύγουμε. - Χωρίς αυτήν.

- Ηρεμήστε. - Και δεν θα μείνει για πολύ.

- Ηρεμήστε. - Θα έρθω να τον πάρω.

Είμαι πολύ ήρεμη!

Καλά, μπακακάκι, πάνε μαζί τους,

και θα 'ρθουμε να σε πάρουμε, εντάξει;

- Πότε; - Δεν ξέρω, μόλις μπορέσουμε.

Εντάξει;

Του φτάνουν αυτά;

Ναι, το ελπίζω.

- Μα δεν έκανα τα μαθήματά μου. - Θα σ' τα ετοιμάσω εγώ.

Όχι, κάνεις πολλά λάθη.

Ξέρεις τι θα κάνουμε όταν γυρίσεις;

- Τι; - Ένα μεγάλο πάρτι.

- Πολύ μεγάλο; - Τεράστιο.

Πρέπει να φύγουμε τώρα. Πάμε.

Θα πάνε όλα καλά, εντάξει; Όλα καλά.

Όχι, όχι, όχι. Άκου, μπακακάκι.

Δεν θα σ' αφήσουμε εκεί πέρα, σύμφωνοι; Εντάξει;

Το ξέρεις;

- Μην κλαις, ναι; - Ούτε εσύ.

Δεν κλαίω. Μοιάζω να κλαίω;

Όχι.

Καρδιά μου.

Θα περάσει, εντάξει; Θα έρθουμε πολύ γρήγορα.

Ευχαριστώ.

Έλα, Σοφιάν, πάμε. Έλα.

Μπακακάκι. Μην στεναχωριέσαι.

- Μην με αγγίζετε. - Εντάξει.

- Έλα, θα είσαι εντάξει. - Μην μ' αγγίζετε, σας λέω!

Καλημέρα. Ελάτε.

Όπως σας είπε ο Ερβέ,

- κάλεσα ήδη, τη Νομική Αρωγή. - Όχι, μα...

Θα σας πληρώσω, κανένα πρόβλημα.

Θέλω να τους καταγγείλω και να τον πάρω,

ή να τον πάρω και να υποβάλλω καταγγελία.

- Αφήστε με να σας πω. - Άκουσέ την.

Έχετε εμπειρία σε τέτοιες περιπτώσεις;

Δεν είναι οι ιστορίες του, ληστείες με μαχαίρι στρειδιών.

Ε όχι, δεν ήταν ληστεία,

- κι ήταν πριν 15 χρόνια. - Πριν οχτώ.

Και ναι, έχω εμπειρία. Καλώς, μπορώ να συνεχίσω;

- Εντάξει, σας ακούω. - Ξέρουν ότι έχει υποστεί εγκαύματα.

- Υπέβαλαν αναφορά. - Ποιος την έκανε;

- Η αστυνομία. - Ή το νοσοκομείο.

Εφαρμόζουν την αρχή της προφύλαξης. Απούσα μητέρα, τραυματισμός ανήλικου,

- πάει στον εισαγγελέα. - Ήμουν στη δουλειά, έσπασαν την πόρτα μου.

Όχι, σας σπάνε την πόρτα γιατί φοβούνται.

- Τι; - Ότι ο Σοφιάν κινδυνεύει...

ή πως εσείς, Ζαν-Ζακ, μπορεί να κάνετε καμιά ανοησία.

- Μην πηδήξετε απ' το παράθυρο. - Δεν έχει.

Δεν το ξέρουν αυτό, δεν σας γνωρίζουν.

- Δεν θέλησαν να μας γνωρίσουν. - Φοβούνται μην αγνοήσουν...

ένα δαρμένο ή κακοποιημένο παιδί.

Για να τους κατανοήσετε, πρέπει να το σκεφτείτε απ' την ανάποδη.

Προσπαθώ να το χωνέψω.

- Δεν μας χτύπησε ποτέ. - Ακούστε την.

Όχι, οι περισσότερες αναδοχές

είναι για εκπαιδευτικές ελλείψεις.

Λόγω οικογενειακών θεμάτων,

ή διαζυγίων που πάνε άσχημα...

- Τέτοια πράγματα. - Τίποτα απ' αυτά.

- Εμείς τι κάνουμε; - Δεν κάνετε τίποτα.

- Τίποτα; - Μην επικοινωνείσετε μαζί τους.

Αναμένουμε την κλήση του δικαστή.

Στο μεταξύ, μαζέψτε επιστολές υποστήριξης.

- Αυτό μόνο; - Απ' τους γύρω σας, οικογένεια, σχολείο.

- Μόνο γράμματα; - Θα τα έχουμε.

- Φυσικά, θα τα μαζέψουμε. - Στην ακρόαση, Σιλβί,

δεν πρέπει να διακόπτετε κανέναν μπροστά στον δικαστή.

- Δεν είναι αστείο... - Φυσικά!

Όχι, αλλά ναι! Ναι.

Τι κάνεις; Όχι, αυτό δεν σημαίνει τίποτα,

- «Είναι καλή μητέρα». - Τι να γράψω;

- Κάτι πιο συγκεκριμένο. - Την ξέρω από πάντα.

Τρία χρόνια. Θα σου πει: «Τι λέτε, εξαίσια».

- Χρειάζεστε βοήθεια; - Περνάει;

Περνάει. Ωραία, ωραία! Πρόσεχε!

- Περίμενε. - Έτσι, σπρώξε.

Ζιζί; Θα με βοηθήσεις να την κατεβάσουμε;

Άντε, έλα.

Τέλεια.

Μπράβο.

Κοίτα δω.

Ωραία, έτσι;

Ναι, καλή είναι.

Έλα. Μην τ' αφήνεις να σε ρίχνει, όλο αυτό.

Θα πάνε όλα καλά, μην ανησυχείς.

Ίσως είναι καλύτερα εκεί παρά σ' αυτό το εργοτάξιο.

Σ' το λέω.

- Για τι πράγμα μιλάς; - Με τη μυρωδιά απ' την μπογιά.

- Τι; - Δεν υποφέρεται.

Και θα κάνουν δραστηριότητες: ιστιοπλοΐα,

αναρρίχηση σε δέντρα, εκδρομές, πινγκ-πονγκ.

Έχεις παραισθήσεις; Κατασκήνωση το περνάς;

- Όχι, αλλά δεν είναι κάτεργο. - Φαρίντ! Δεν είναι κάτεργο;

Έχεις μπει ποτέ σε Άσυλο; Όχι, τότε πάψε.

Θα το προτιμούσα. Αντί να με ξυλοφορτώνουν.

Ή και χειρότερα, αν πιάνεις τι εννοώ.

- Με συγκρίνεις με τους γονείς σου; - Καθόλου.

Μόλις το 'κανες!

- Σε σύγκρινα με τους γονείς μου; - Ελπίζω όχι. Εσένα βάρεσε μάλλον,

- η μπογιά. - Αυτό ακριβώς σου εξηγώ...

Άκουσέ με. Άκουσέ με, θυμώνεις αμέσως.

Είναι καλύτερα στο Άσυλο, έστω κι από λάθος, ένα παιδί...

που στο σπίτι το χτυπάνε. Αν έχεις αμφιβολίες, σκέψου το παιδί.

- Αυτό λέω μόνο. - Εντάξει, κατάλαβα.

Αλλά είναι η δικιά σου ιστορία, όχι η δικιά μου.

Και το υδρόχρωμα δεν μυρίζει.

- Μυρίζει λίγο. - Καθόλου.

- Όχι. - Ναι, λίγο αλλά μυρίζει.

Μην το γράφεις αυτό. «Τις καλύτερες ευχές μου».

- Δεν κολλάει. - «Παρακαλώ δεχθείτε, κύριε δικαστά…»;

- Έχεις αισθήματα για τον δικαστή; - Όχι, όχι, έχει δίκιο.

Μπορείς να βάλεις...

... Ναι, «Ειλικρινείς χαιρετισμούς».

Όχι. Σαν δεκανέας, «Ειλικρινείς χαιρετισμούς».

Όχι, συγγνώμη.

- Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο. - Καλά...

- Απλό. - «Παρακαλώ δεχθείτε…»

Ναι. «Την έκφραση»...

Όχι, στάσου. Τι να βάλεις;

- Η «διαβεβαιώση» ήταν καλή. - Αυτό είναι.

Είναι... από...

«Τη βαθύτατη εκτίμησή μου».

Ναι, μωρό!

- Το βάζω; - Βάλ' το.

Συγγνώμη, δεν το σταματάς; Με μπλοκάρει αυτό το....

Είμαι σίγουρη ότι γράφεις κάτι καλό.

Μην γράφεις πολλά. Όπως κι οι άλλοι, καλύτερα έτσι.

Οι άλλοι δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι παιδιά σου, δεν ζουν μαζί σου.

Τι ξέρουν; Τίποτα.

- Τέλος πάντων. - Θα του εξηγήσω τι έγινε.

Τι τον ενδιαφέρει τον δικαστή η γνώμη τους;

Ποιον άλλον ήθελες να ρωτήσω;

Ίσως...

Τον Αλέν.

Τον Αλέν...

Χαζομάρες.

Γιατί να μην τον ρωτήσουμε; Αδερφός σου δεν είναι;

Τον Αλέν...

Δεν μπόρεσα να πω τίποτα, δεν μ' άφησε να μιλήσω.

Σε προειδοποίησα.

- Είσαι πεισματάρης, ε; - Σε είδε απ' το παράθυρο.

Σου είπα να παρκάρεις αλλού. Ορίστε τώρα.

Εντάξει, άντε πάμε.

Άντε, ξεκίνα.

Μαμά; Ανώφελο.

Μαμά, τ' ορκίζομαι, δεν...

Καλή τύχη.

Πού είναι δηλαδή;

Στο...

στο Άσυλο.

Τον πήρε το ΠΙΚΠΑ μου λες;

- Όχι! - Ε ναι.

Δεν υπάρχει πια. Τώρα είναι η Παιδική Μέριμνα.

- Το ίδιο πράγμα. - Όχι, δεν πάει για Αναδοχή.

Παραλογίζονται και τώρα θέλουν 15 μέρες για να συνέλθουν.

Το παράλογο είναι ότι ένα παιδί...

τηγανίζει πατάτες μόνο του μες στη νύχτα.

Δεν ξέρω. Ίσως καλά κάνανε και τον πήραν.

Ανάθεμα, Αλέν. Βλέπεις, ξανά τα ίδια.

Όχι, ουσιαστικά συνεχίζεται ακόμα.

Ναι, γιατί; Γιατί τίποτα δεν αλλάζει.

Όχι, εσύ συνεχίζεις τις βλακείες σου,

- κι ύστερα εγώ είμαι το στραβόξυλο. - Ναι.

Μα, ναι, συγγνώμη.

Δεν πειράζει.

Δεν θα τσακωθούμε και γι' αυτό. Αφού δεν βλεπόμαστε.

Ούτε με τον Ερβέ, εξάλλου.

Θα το γράψω το γράμμα.

Πες μου τι θες να γράψω.

Θα κάνω ό,τι θες, αλλά μην μου λες παραμύθια.

Δεν είναι παραμύθια. Εμφανίστηκαν απ' το πουθενά.

- Εντάξει. - Ευχαριστώ.

Τι σπάσιμο.

Σκατά. Ανάθεμα, τι χάος. Δεν είναι δυνατόν.

Αυτά για πέταμα, πέταξ' τα.

Κι αυτό.

Δεν είναι δυνατόν...

Να πάρει, τα βινύλιά μου!

Γαμώτο, τα βινύλιά μου.

Σου είπα...

- να κλείσεις το νερό. - Άσχετο!

Σου είπα 15 φορές να σφραγίσεις την πάνω τουαλέτα.

Πρέπει να την κλείσουμε. Γιατί δεν ακούς;

Είσαι πεισματάρα εσύ. Είναι πεισματάρα, ε;

Είναι η κεντρική παροχή, έχει πολύ πίεση.

Την κλείσαμε, όπως είπα, κι έληξε.

Αλλά όχι, εσύ έχεις πάντα δίκιο.

Κι ορίστε.

Πρέπει εμείς να τα κάνουμε όλα,

γιατί πού να βρεις λύση εσύ. Να συμμαζεύουμε το χάλι σου.

- Έτσι, πες τα... - Δεν μπορεί, έχω παραισθήσεις.

Εσύ δεν είσαι, τελικά, που ανατινάχτηκε το σπίτι σου,

το παιδί σου, δεν ξέρουμε πού είναι,

- και θα μου πεις τι να κάνω; - Τι σχέση έχει;

- Καμία. - Καμιά; Καμιά; Οπότε...

- Ήρεμα. - Όχι τώρα.

Λύσε τα προβλήματά σου πριν έρθεις να λύσεις τα δικά μου.

Έτσι πρέπει. Δεν κάνω πλάκα,

- το σπίτι της έγινε Βηρυτός. - Μην πιάνεις...

- το σπίτι μου στο στόμα σου! - Πας καλά;

Σκατά, τον μπελά σου!

Είσαι...

Τελείως άρρωστη.

Ηρεμήστε! Σε παρακαλώ, ηρέμησε.

Ηρεμήστε. Τώρα θα ζητήσετε συγγνώμη.

Ζήτα συγγνώμη, έλα.

Συγγνώμη.

Εντάξει; Λοιπόν,

ζήτα συγγνώμη. Δεν ξέρω, κάνε μια χειρονομία.

Ορίστε, η χειρονομία μου. Δεν θα μιλάς έτσι για τα παιδιά μου.

Σιλβί, φεύγεις και δεν γυρνάς. Δεν ξαναγυρνάς!

Είναι καλά έτσι;

Ναι, αλλά έπρεπε να βάλεις σακάκι. Έπρεπε να φορέσει σακάκι...

- από κάτω, σωστά; - Μια χαρά είναι κι έτσι.

- Δεν είναι γάμος. - Δεν ξέρω.

Πρέπει να πάμε.

Το πρόσωπο ανέκφραστο. Μην πεις τίποτα.

Δώσε τόπο στην οργή, η Ασμά θα κάνει τα υπόλοιπα.

Πάρε.

- Εντάξει; - Ναι.

Σ' αγαπώ.

Θα πάνε όλα καλά.

- Ναι. - Θα τα καταφέρει.

Πρόκειται για μια ανύπαντρη μητέρα,

που, όπως μαρτυρούν οι επιστολές,

αγαπά και στηρίζει τα παιδιά της,

αλλά της έτυχε ένα οικιακό ατύχημα.

Που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν το παιδί επιβλέπονταν.

Ο αδερφός του άργησε να γυρίσει.

Δεν πρέπει ο μεγαλύτερος γιος σας...

να διαχειρίζεται την απουσία και τις επιλογές σας.

- Καταλαβαίνετε; - Ναι, κύριε Δικαστά.

Το νοσοκομείο έψαχνε τρεις ώρες να τη βρει.

Δούλευα.

Απέφευγε κάθε συνάντηση με την υπηρεσία μας.

Δεν το ήξερα.

- Το διαμέρισμα φαινόταν κακοσυντηρημένο. - Το φτιάχνω.

- Σας παρακαλώ. - Και αφήσαμε μήνυμα,

σε ένα άτομο που δεν ήταν σε θέση να μας απαντήσει.

Ο αδερφός μου. Τι σας είπε;

- Τι σας είπε; - Θεωρούμε ότι η κυρία χρειάζεται βοήθεια.

Δουλεύει νύχτα, έχει ένα παιδί απείθαρχο,

και έναν έφηβο να φροντίζει.

Απαιτείται χρόνος για να εργαστεί πάνω στον γονικό δεσμό.

Όσο θέλετε. Εγώ... Αρκεί να γυρίσει.

Θέλουμε κι εμείς να επιστρέψει. Γι' αυτό...

- θα θέλαμε τη συνεργασία σας. - Εντάξει.

Συνιστούμε 6μηνη παραμονή σε Κέντρο...

Αναδοχής, με επισκέψεις δύο φορές το μήνα. Υπό επίβλεψη.

Εσείς... είπατε 15 μέρες.

Είπαμε 15 μέρες.

Αναλογιστείτε τον αντίκτυπο...

μιας απόφασης που θα βιωνόταν ως τιμωρία από όλους.

Δεν μπορούμε να αναμένουμε ένα νέο ατύχημα για να δράσουμε.

Το αντιλαμβάνεστε αυτό;

- Θέλω να δω τον γιο μου. - Θα το συζητήσουμε έξω.

- Θέλω να δω τον γιο μου. - Βάλτε το παλτό σας.

- Ελάτε. - Θέλω να δω τον γιο μου.

Θα το συζητήσουμε έξω.

- Πρέπει να τον δω. - Θα το συζητήσουμε έξω.

Φορέστε το παλτό σας, θα το συζητήσουμε έξω.

Βάλτε το παλτό σας.

Όχι... Κοκό, δεν τα βάζουμε εκεί.

Ειλικρινά, είναι ευγενικό, αλλά πρέπει να φύγετε.

- Όχι σ' αυτό το χάλι. - Θα συμμαζέψω εγώ.

- Δεν είναι ώρα να μένεις μόνος. - Καλύτερα έτσι.

- Γκουέν, λες στα παιδιά να ησυχάσουν; - Πάω, πάω.

- Ε, πια. - Σιλβί. Σιλβί, άσε εμένα!

Ποιος σας είπε να τα πάρετε αυτά;

Άσ' το σε μένα, εντάξει. Θα τα βάλουν στη θέση τους.

Το μοντέλο του! Σκατά.

Βγείτε, όλοι. Έλα, βγες έξω.

Μην τ' αγγίζεις. Μην τ' αγγίζεις, όχι!

- Ηρέμησε! - Κι εσύ, φύγε!

- Καλά, φεύγουμε! - Κι εσύ, έξω!

- Ηρέμησε! - Θα ηρεμήσω, αλλά φύγετε.

- Φύγετε. - Καλά, αλλά ηρέμησε.

Ναι, ναι. Εντάξει, πάμε. Δεν πειράζει.

Δεν πειράζει, θα περάσει.

- Ελάτε. - Φεύγουμε, όλα καλά.

Δεν έπρεπε να τα φέρεις. Γιατί τα έφερες;

Φύγε, Ερβέ.

- Συγγνώμη. - Γιατί μίλησες σ' αυτή τη γυναίκα;

Γιατί της άνοιξες την πόρτα;

Μα δεν...

δεν το ήξερα.

Λέει «Ήρθα να δω το διαμέρισμα», μπαίνει, δεν κατάλαβα.

Ακριβώς, ποτέ δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύγε, Ερβέ.

Στάσου λίγο...

Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ άλλο.

Τι έγινε λοιπόν... Τα δίδυμα μας...

ήταν δύο μηνών όταν με απέλυσαν.

Η γυναίκα μου δεν δούλευε, όλα χάλια.

Πώς να πληρώσουμε το ενοίκιο, τα βρεφικά γάλατα, τις πάνες.

Έτσι, πήγαμε να ζητήσουμε επισιτιστική βοήθεια απ' το δημαρχείο.

Τη γυναίκα μου αυτό...

Πραγματικά τη γονάτισε. Έπεσε... σε κατάθλιψη.

Δεν την είχα ξαναδεί έτσι.

Της είπα, «Έλα, μίλα με τον κοινωνικό λειτουργό».

Είπε ότι ήθελε να τινάξει όλα στον αέρα.

Έτσι ρίχτηκαν πάνω μας από παντού.

Υπέβαλαν αναφορά. Φοβόντουσαν για τα παιδιά.

Ένα μήνα μετά, τα πήραν στο Κέντρο Αναδοχής.

- Και πόσος καιρός πέρασε; - Ενάμισης χρόνος.

Θέλει κανείς να προσθέσει κάτι ή...;

Όχι;

Τότε να σας...

συστήσω τη Σιλβί,

που πέρασε από ακρόαση προχθές, πιστεύω, σωστά;

Ναι.

Ο γιος της θα μείνει στο Κέντρο για έξι μήνες, όσο εξετάζουν το θέμα.

Μπορείς να μας μιλήσεις γι' αυτό;

Όχι δεν... όχι.

Βασικά, αυτό...

αυτό που θα ήθελα είναι πληροφορίες.

Επειδή θα ζητήσω επανεξέταση,

ήθελα να μάθω αν υπάρχουν...

άτομα που έχουν κερδίσει στην επανεξέταση.

Δεν ξέρω κανέναν.

- Αλλά μπορεί να κερδίσεις. - Ναι;

Εξαρτάται από το ιστορικό του καθενός.

Το ιστορικό είναι πάντα το ίδιο.

- Για το τίποτα, ορμάνε... - Όχι για το τίποτα.

- Δεν διακόπτουμε. - Κάπου θα τα 'χεις κάνει μαντάρα,

και μετά το βρίσκεις μπροστά σου.

Και... θέλουν να καταλάβουν γιατί.

Σε κάνουν φύλλο και φτερό: ποιος είσαι,

τι έχεις ή δεν έχεις κάνει.

- Πάντα κάτι υπάρχει! - Όχι απαραίτητα.

Εμένα, ήθελαν να μου πάρουν τον Μαλό, πριν ακόμα γεννηθεί.

Κάποιος είπε πως...

εφόσον μεγάλωσα στο Άσυλο, δεν μπορούσα να φροντίσω ένα παιδί.

Μόλις γέννησα, ήρθαν να τον πάρουν.

Σου δίνω μια συμβουλή.

Πριν γυρίσουν, καθάρισε τα πάντα με χλωρίνη. Όλα.

Τη ζωή σου, το ψυγείο σου, το παρελθόν σου, όλα.

Να μην ξεχωρίζει τίποτα.

Κι έπειτα, οι γονείς που πήραν πίσω τα παιδιά τους,

δεν έρχονται άλλο, δεν θέλουν να μιλούν πια γι' αυτό.

Πολύ γρήγορα... θέλουν να προχωρήσουν.

Και πόσο καιρό είστε σ' αυτή...

σ' αυτή τη διαδικασία;

Δύο χρόνια.

Εγώ, σχεδόν τρία.

Δώδεκα.

Οχτώ.

Ξαναδούλεψα λίγο το βιογραφικό σου,

να φαίνεται καλύτερο.

Χτυπάει κάτι άσχημα;

Όχι, αλλά όλο και κάτι μπορεί να βελτιωθεί.

Μπορούμε να γεμίσουμε τις τρύπες.

Τι τρύπες; Ποιος μιλάει για τρύπες;

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Δεν υπάρχουν τρύπες. - Μεταξύ 2001 και 2006, πολλές.

Δεν ξέρουμε καθόλου πού βρισκόσουν. Προκαλεί άγχος.

Ο Αλέν σας εξήγησε;

- Ναι. - Ναι, της είπα σχεδόν τα πάντα.

Γιατί οι πελάτες σας καλούν, σας φωνάζουν,

σας λούζουν με βρισιές κι εσείς πρέπει να τους συγκρατείτε, πρόσχαρη.

Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Αυτή είναι η εξυπηρέτηση μετά την πώληση.

Ναι.

Αλλά ξέρεις να το χειρίζεσαι πολύ καλά.

Ναι. Ναι, ναι φυσικά.

Ναι, αυτό είναι και το δυνατό σου σημείο.

Η σχέση...

Να τους κάνεις να σ' εμπιστευτούν.

Είναι αλήθεια.

Και γιατί φύγατε από τη Νοξαυτό;

Ε... τη Νοξαυτό...

Ε... ήταν ναι...

Πολλοί λόγοι, στην πραγματικότητα. Ήταν και...

Μάλλον λόγω έλλειψης επαγγελματικών προοπτικών.

- Αυτό ήταν το πρόβλημα. - Ναι, κυρίως.

Και επίσης το ότι ένιωθα έξω από το στοιχείο μου.

Δεν ήταν... Φιλοδοξούσα για κάτι περισσότερο.

Εδώ, θα είστε στο στοιχείο σας, με τον Αλέν.

Ελπίζω η διαγραφή αρχείων να μην είναι οικογενειακό σας.

- Γιατί; - Επειδή...

Πέρσι έχασε όλα τα λογιστικά μας.

- Δεν σας είπε τα κατορθώματά του; - Όχι.

Σε διαβεβαιώνω, Κλοντ, δεν μοιάζουμε, με τη Σιλβί.

Είναι η βασίλισσα της οργάνωσης.

Είναι αυτή που πάντα διέπρεπε σε όλα.

Στο σχολείο, στον αθλητισμό... Είναι αλήθεια.

Μα ναι, ναι.

Ορίστε λοιπόν, σ' αυτόν τον ανοιχτό χώρο θα δουλεύεις.

Ναι, ωραία.

Παρακαλώ, να σας διακόψω δυο λεπτά.

Ήθελα μόνο να σας συστήσω τη Σιλβί, την αδερφή μου,

που... μπαίνει στην ομάδα,

ξεκινώντας από αύριο.

Αυτά.

- Χαίρετε. - Χαίρετε.

Όχι, αλλά η αρχή είναι καλή.

Όλα αυτά, σωστά. Μέχρι εκεί το έχεις.

Εδώ είναι, στο...

Μετά, χάνεις τελείως τον ρυθμό.

- Βλέπεις πού; - Ναι, το βλέπω.

Ωραία, απ' την αρχή. Έλα.

Γύρνα σε παρακαλώ, με αγχώνεις.

Θα παίξεις μπροστά σε κόσμο. Πρέπει να το συνηθίσεις.

Έλα!

- Δεν μπορώ, μην με κοιτάς. - Δεν είναι δυνατόν.

Καλά...

Άντε, παίξε. Έλα.

Ε... Κι εκεί πια.

Λέρωσες τον τόπο, ε! Αηδία, βρε Ζιζί.

Σου είπα ότι θα καθαρίσω εγώ!

Να πάρει...

Όχι, όχι...

Όχι, δεν πάει καθόλου καλά.

- Ναι, αλλά... - Δεν κρατάς καθόλου τους χρόνους.

- Μ' ακούς; - Ναι!

Απ' την αρχή.

- Ουάου! - Καλό;

Τώρα μάλιστα, καθόλου άσχημα. Ξανά απ' την αρχή.

Μα...

- Ε όχι! - Ε ναι.

- Αφού ήταν καλό! - Όχι.

Έλα.

- Φυσικά, καταλαβαίνω. - Πήρα 15 φορές.

- Ασφαλώς. - 15 φορές μου είπαν πως θα με καλέσουν.

- Το ξέρω, θα το κάνω. - Περιμένω δύο μήνες.

Μην μου πείτε ότι θα γίνει την επόμενη βδομάδα.

Ειλικρινά, θα 'ρθω στο σπίτι σας,

να λύσουμε το πρόβλημα με τον τρόπο μου.

Εγώ πληρώνω εξάλλου τα περισσότερα.

Είμαι εδώ για σας.

Έχετε δίκιο. Στη θέση σας το ίδιο θα έκανα.

Δεσμεύομαι να κάνω ό,τι μπορώ για να σας βοηθήσω.

Καταλαβαίνετε;

- Γεια σας Κερμάρ, σας ακούω. - Επιτέλους! Απίστευτο.

- Το δωμάτιο του Ζαν-Ζακ... - Ναι.

Το μπάνιο. Το ξέρετε...

Και...

Το σαλόνι.

Εδώ κοιμάμαι.

Για να έχει ο καθένας τους το δωμάτιό του.

Ναι;

Ναι, καταλαβαίνω.

Έχετε κάποιον σύντροφο τώρα;

Όχι. Όχι, κανέναν. Δεν έχω τον χρόνο.

Εντάξει.

Εντάξει. Να δω.

Ναι, φυσικά.

Όχι, τελικά, δεν συνάντησα μεγάλες δυσκολίες.

Τελικά...

...κατάφερα να σε μεγαλώσω μόνη μου,

θα μπορούσα να το πετύχω και με τον Σοφιάν.

Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρετε;

Ναι.

Μπορεί, ο Σοφιάν, να είναι πιο...

Πώς να το πω;

- Δεν ξέρω... - Ατίθασος;

Ναι, σωστά. Πιο δύσκολο. Ήταν πιο εύκολο με σένα.

Αλλά, πέρα απ' αυτό...

Κι εσύ, Ζαν-Ζακ, ο μπαμπάς σου;

- Τι... - Μπορείς να πεις.

- Έχει πεθάνει. - Ορίστε.

Όταν ήμουν δύο χρονών.

Και μπορείτε να το συζητάτε;

Οι δυο σας;

Δεν...

- Ήταν πολύ καιρό πριν. - Δεν τον θυμάμαι.

Τον παρακολούθησε κάποιος γι' αυτό;

Γιατί;

Μα, για να μιλήσετε.

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις χωρίς την ανάμνηση του πατέρα σου.

Τον έπιαναν κάτι κρίσεις βουλιμίας...

Θα έλεγα γύρω στα οχτώ, εννιά, σωστά;

- Ευχαριστώ. - Ζιζί;

Δεν θυμάμαι πια, σου λέω.

Νομίζω ότι αυτό είναι για μένα.

Σηκωνόταν τη νύχτα, οπότε έκρυβα το φαΐ...

για να 'χουμε και την επόμενη μέρα.

Ήταν όταν γεννήθηκε ο Σοφιάν. Οχτώ, εννιά χρονών λοιπόν.

Φυσιολογικό, γίναμε από δύο τρεις.

- Ναι. - Ναι.

- Αυτό μπορεί να περιπλέξει τα πράγματα. - Όχι, όχι.

Μπορεί να γίνει λίγο περίπλοκο, να πρέπει...

να μοιραστείς την αγάπη της μητέρας σου.

- Όχι, ήμουν εντάξει. - Και ύστερα ακόμα,

καλύτερα, όταν άρχισες να παίζεις τρομπέτα.

Οι κρίσεις υποχώρησαν.

Η μουσική βοηθάει. Βοηθάει για... Ναι, για όλα στη ζωή.

Κι ο Ερβέ θα μπορούσε να ασχοληθεί με τη μουσική.

Ήταν ταλαντούχος, βασικά, αλλά...

κάτι δεν τον άφηνε να προχωρήσει.

Είναι ο μικρότερος. Ο πιο χαϊδεμένος.

Πολύ προστατευμένος. Χάσαμε τους γονείς μας μικροί.

Μένει ακόμα εκεί, στο σπίτι...

που μεγαλώσαμε. Ούτε που κουνιέται.

Ναι, ο Αλέν, δεν είναι το ίδιο. Όχι, εντάξει. Είναι...

Υπήρξε μια περίοδος που ήταν λίγο...

Τζογάριζε. Καζίνο, όλα αυτά.

Χάρηκα πολύ γι' αυτή τη συνάντηση.

Ναι... κι εμείς.

Σχετικά με το δικαίωμα επίσκεψης στο Κέντρο...

Τετάρτες στις 15:00, στους χώρους μας.

Τετάρτη;

Εντάξει κανένα πρόβλημα. Τέλεια.

Δεν μπορώ να το ζητήσω απ' τον Κλοντ. Τώρα ξεκίνησες Σιλβί.

Καλά...

Όσοι έχουν παιδιά μαλώνουν για την Τετάρτη*.

- Μόνο τότε μπορώ να τον βλέπω. - Δεν είσαι προτεραιότητα.

- Δεν μπορείς να ζητήσεις άλλη μέρα; - Πότε;

Δευτέρα στις 7 το πρωί; Όχι.

Εντάξει, δεν ξέρω. Σάββατο;

Ρώτησα. Δεν έχουν προσωπικό.

- Ούτε εκεί είμαι προτεραιότητα. - Δεν ξέρω τι να πω.

Εδώ, έτσι είναι. Οι ώρες είναι στάνταρ.

- Και εμείς δεν ζητάμε αλλαγές. - Ξέρω.

Όχι με την πρώτη βδομάδα πάντως.

(*Η Τετάρτη είναι αργία για τα περισσότερα σχολεία)

Είναι άρρωστος;

Όχι...

Σε Κέντρο Αναδοχής.

Δεν...

- Τραυματίστηκε ενώ εγώ έλειπα. - Στάσου.

Δεν χρειάζεται να μας τα πεις.

Μια Τετάρτη το μήνα, μπορώ, ε.

Δεν έχω παιδιά, υποχρεώσεις, οπότε είμαι εντάξει.

Εμένα, προσωπικά δεν μ' εξυπηρετεί.

- Πρέπει να το σκεφτώ. - Δεν υποχρεώνουμε κανέναν.

Δεν είστε υποχρεωμένοι.

Προφανώς, ξέρω ότι είναι δύσκολο για όλους.

Λοιπόν, ίσως...

αν προσφερόμασταν όλοι για μια Τετάρτη,

να το ξανακοιτούσα.

Αν όλοι προσφερόμασταν, τότε θα γινόταν εκ περιτροπής.

Καλά, δεν ξέρω.

Ποιοι προσφέρονται για μια Τετάρτη;

Εγώ, μπορώ.

- Εντάξει από μένα. - Ναι, κι εγώ.

Ευχαριστώ.

Εγώ συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ. Έχω άλλες δουλειές.

Δεν πειράζει.

- Δουλειές του σπιτιού. - Κανένα πρόβλημα.

Έτσι. Μισό, μετά...

Θες άλλο ένα;

Εσείς; Όχι;

Πότε θα γυρίσω σπίτι;

Σου το είπα. Μόλις συμφωνήσει ο δικαστής.

- Καταλαβαίνεις; - Γιατί δεν συμφωνεί;

Δεν κάνει να μιλάμε γι' αυτό τώρα.

- Για τι να μιλάμε τότε; - Δεν ξέρω,

αλλά επωφελήσου, που ήρθε η μαμά κι ο αδερφός σου.

Τι να επωφεληθούμε εδώ πέρα.

Σοφιάν, έλα.

- Βαρέθηκα. - Κι εγώ βαρέθηκα.

Άκου, μπακακάκι, δεν θα σ' αφήσω εδώ.

Το ξέρεις, έτσι;

Μπορούμε να πάμε έξω;

Όχι, δεν... Δεν είναι δυνατόν, συγγνώμη.

Βλέπετε, τίποτα δεν είναι δυνατό.

Μπακακάκι, έλα δω.

- Μπορούμε; - Ναι.

Τι μαλλί είν' αυτό; Όλα περίεργα.

- Όλα καλά; - Ναι, ναι.

- Εντάξει; - Ναι, ναι.

Πήρες πολλά δώρα.

Ας αρχίσουμε να μαζεύουμε τα πράγματά μας τώρα.

Η διαδικασία... Θέλω να μάθω πότε θα γίνει η επανεξέταση.

Όχι, συγκεκριμένα, θέλω ένα ραντεβού.

Δείτε τι θα κάνετε, δουλειά σας είναι ως δικηγόρος.

Επιταχύνετε την εξέταση. Δεν αντέχουμε άλλο.

Δεν μπορώ να τον βλέπω έτσι, κάθε Τετάρτη.

Δεν μας αφήνουν να κάνουμε τίποτα.

«Μην λέτε το ένα, μην λέτε το άλλο.»

«Μην του φέρνετε πολλά δώρα.» Ούτε καν να κλαίμε.

Δεν είναι δυνατόν.

- Ούτε να βγούμε έξω. - Δεν μπορούμε να βγούμε!

Όχι, δεν γίνεται. Δεν αντέχουμε.

Κάτι του έκαναν και στα μαλλιά. Δεν είναι σοβαρό, αλλά άσχημο.

Μην βιάζεστε.

Ορίστε οι φωτογραφίες του περιστατικού, θέλαμε να σας τις δείξουμε.

Κλείδωσε, κανείς δεν ξέρει πώς.

Και τα έσπασε όλα.

Ζημιές άνω των 600 ευρώ.

Να πάρει...

- Θα σας τα πληρώσω. - Δεν είναι αυτό το πρόβλημα.

- Πρέπει να τον δω. - Τόσο άμεσα, δεν θα ήταν σωστό.

Θα σκεφτεί: «τα σπάω και βλέπω τη μητέρα μου».

- Τι συνέβη; - Πραγματικά,

τον άφησα μόνο του για να να μιλήσω με την κυρία Ανρί,

κλειδώθηκε στην αίθουσα,

και... τον έπιασε αμόκ.

Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Όταν τον ρωτήσαμε γιατί το έκανε αυτό,

έβαλε τα χέρια του στα αφτιά του και ούρλιαξε.

Γιατί θέλει να γυρίσει σπίτι του. Θέλει μόνο να γυρίσει σπίτι.

Πιστεύουμε, όμως, ότι ο Σοφιάν βιώνει μια «σύγκρουση αφοσίωσης».

Δεν αποδέχεται την παραμονή του εδώ, γιατί νιώθει ότι σας προδίδει.

Το βλέπετε;

Ο Σοφιάν έχει πρόβλημα...

με τα συναισθήματά του, και δεν ξεκίνησε σήμερα.

Το βασίζουμε στις σχολικές αναφορές, στην ψυχολογική αξιολόγησή του.

Δεν μπορεί να κάτσει ήσυχος στην τάξη.

- Τσακώνεται κάθε λίγο... - Όχι, όχι τόσο συχνά.

Αυτό επανέρχεται συχνά στις συνεντεύξεις σας με την κα Ανρί.

Ποτέ δεν το είπα αυτό.

Ποτέ δεν το είπα αυτό.

Ως ομάδα, είπαμε...

να του προσφέρουμε μια αγωγή...

για τον έλεγχο των συναισθημάτων του.

Σκεφτόμαστε το Ριταλίν.

Είναι αμφεταμίνη, άρα χρειαζόμαστε τη συγκατάθεσή σας.

- Βλέπετε πώς έχει; - Ναι.

- Ναι. - Ναι;

Έχουμε καλά αποτελέσματα, είναι...

Κατανοούμε τις επιφυλάξεις σας.

Σκεφτείτε το.

Είναι για σας ή για κείνον ο ζουρλομανδύας;

- Μην νευριάζετε. - Δεν νευριάζω. Ρωτάω κάτι.

- Είναι για σας ή για κείνον; - Ο Σοφιάν χρειάζεται βοήθεια.

- Κι εσείς χρειάζεστε βοήθεια. - Όχι, χρειάζεται...

Έχει ανάγκη να γυρίσει σπίτι.

Αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε ίσως, είναι...

να περιμένουμε την επόμενη επίσκεψη,

και να ξανασυναντηθούμε για να το σκεφτούμε.

Όχι, Τονί.

Πώς, όταν έχουμε έλλειψη προσωπικού;

- Εγώ μπορώ. - Ναι, κι αν ξαναπάθει κρίση;

Εσύ έχεις την ευθύνη του.

Κατάφερε να ξεφύγει από την επίβλεψή σου.

Αν του μιλήσω,

δεν θα ξαναπάθει κρίση.

Το θέμα είναι ότι αποτελεί κίνδυνο για τα άλλα παιδιά.

- Για τα άλλα; Στην ηλικία του; - Θέλουμε να σας πούμε πως...

δεν εγγυόμαστε άλλη μια επίσκεψη υπό επίβλεψη.

- Τι; - Όχι αμέσως, πάντως.

Σταθείτε, δεν καταλαβαίνω. Πότε θα τον δω;

- Δεν είναι καλά, πρέπει να τον δω. - Αντιλαμβάνεστε πως ό,τι κάνουμε,

είναι προς το συμφέρον σας;

- Όχι, τι... - Και του Σοφιάν.

Καταλαβαίνετε τι έκανε; Βλέπετε τι έκανε;

Δεν έχουμε πλέον αίθουσα φιλοξενίας,

για εσάς και τις άλλες οικογένειες.

Μου αφαιρείτε το δικαίωμα επίσκεψης.

Όχι.

Δεν σας αφαιρείται, αναστέλλεται.

Πρέπει να δούμε πώς θα το χειριστούμε.

Αναστέλλοντας το δικαίωμα επίσκεψης;

Και συμφωνούν όλοι;

Προς το παρόν, θα είναι καλύτερα...

και για εκείνον και για εσάς.

Καλημέρα.

Τι κάνεις;

Ναι.

Καλημέρα.

Γεια σας, κυρία. Θα ήθελα να δω τον δικαστή Μεριμές.

- Έχετε την κλήτευση; - Όχι, είναι έκτακτη ανάγκη.

Χωρίς κλήτευση δεν γίνεται.

Μου αφαίρεσαν το δικαίωμα επίσκεψης.

Δεν μπορώ να δω τον γιο μου.

Χωρίς κλήτευση δεν είναι δυνατόν.

Πρέπει να ξαναέρθετε, κυρία. Πράγματι.

Δεν μπορώ να ξανάρθω, κυρία. Δουλεύω.

- Σας το εξήγησα. - Στείλτε επιστολή.

Έχω στείλει ήδη 15, μόνο για την ημερομηνία της επανεξέτασης,

και κανείς δεν μου απάντησε. Χρειάζομαι ένα ραντεβού.

Είναι επείγον.

Γιατί δεν καλείτε τον δικαστή; Δεν μπορώ να δω τον γιο μου.

Δεν μπορώ να τον καλέσω.

Ευχαριστώ για τη βοήθειά σας. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

- Κυρία... - Όχι.

- Κυρία; - Μην ανησυχείτε.

Όχι, όχι κύριοι! Δεν ξέρετε τίποτα.

Μην μ' αγγίζετε!

Αφήστε με να περάσω. Μην μ' αγγίζετε!

Όχι, ηρεμήστε. Σας παρακαλώ, ηρεμήστε.

Ηρεμήστε, ηρεμήστε.

- Αφήστε με! - Ηρεμήστε.

Εμπρός.

Σκατά!

Κυρία, περάστε έξω. Βγείτε έξω, κυρία.

Μην μ' αγγίζετε!

- Να τη. - Τι μου απέμεινε,

εκτός απ' το να θυμώνω; Το μόνο δικαίωμα που μου έχει απομείνει.

Εντάξει, και μην πεις τίποτα. Ράψ' το.

Τι θες να πω; Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.

Ανάθεμα. Στον διάολο.

Πάνε να κάνεις τις ασκήσεις σου.

- Τις έκανα. - Πάνε.

Το σόλο, δεν το 'χεις ακόμα. Μην χάνεις το τέμπο.

Πήγαινε.

Καλώς...

Θα μιλήσω στο αφεντικό σου. Θα του εξηγήσω τα πάντα.

- Σε πήρα 30 φορές. - Το ξέρω.

Κι ο Κλοντ σε πήρε 30 φορές.

Τρεις βδομάδες από τότε που ήρθες, σου δίνουμε τις Τετάρτες,

καθυστερείς, σε καλύπτω εγώ, η ομάδα.

Μπορώ να έρθω την επόμενη Τετάρτη.

- Μπορώ να έρθω. - Μα... όχι.

Ξέρεις, είμαι δέκα χρόνια σ' αυτή την εταιρεία.

Και είναι δέκα χρόνια που…

έχω έναν κόμπο στο στομάχι, κάθε πρωί, όταν πάω εκεί.

Αλλά δεν με πειράζει. Τα καταφέρνω. Αλήθεια.

Από τότε που ήρθες, όμως, έγινε γόρδιος δεσμός, ξέρεις.

Μην το πάρεις στραβά, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό.

Όχι, μα πώς...

- Αλέν, τη χρειάζομαι αυτή τη δουλειά. - Κι εγώ.

Έχω 930 ευρώ δόση κάθε μήνα.

Και την ανακαίνιση που δεν μπορώ να τελειώσω τρία χρόνια τώρα.

- Λυπάμαι. - Μην κουράζεσαι.

- Γιατί δεν βρίσκεις κάποιον; - Σε παρακαλώ.

Αλήθεια το λέω, είσαι καλή. Δεν καταλαβαίνω, έχεις τα πάντα.

Θα ήταν και για σένα καλό, για την υπόθεσή σου.

Για τον Σοφιάν.

Πάψε, ακούω.

Παράτα τα, δεν θέλουν να ξέρουν.

- Τι θες να κάνω; - Δεν πρόκειται ν' αντέξεις έτσι.

Κάνε ό,τι σου λένε.

Δεν του δίνω φάρμακα, οχτώ ετών.

Καλά κάνει.

Τρελαθήκατε; Κατάρα.

- Δεν έχει άλλη επιλογή. - Πάντα έχουμε επιλογές!

Ναι! Ξεκολλήστε πια. Όλοι σας εδώ πέρα... Φοβάστε.

- Μοιάζει ο φόβος να 'ναι μεταδοτικός. - Μα τι λες;

- Δεν ξέρεις τι λες. - Γιατί;

Παλεύουμε χρόνια. Η Ανί, δώδεκα, η Καρόλ, οχτώ.

- Αυτό είναι το πρόβλημα, αυτό λέω. - Ποιο;

Αν πέρασαν δώδεκα χρόνια, οχτώ, η μέθοδος δεν λειτουργεί.

- Συγγνώμη; - Ναι.

- Όχι, σιγά. - Και συγγνώμη, αλλά εγώ...

με την Ανί, για παράδειγμα, ή εσένα, δεν είμαι το ίδιο.

- Τι δεν είναι το ίδιο; - Αυτό.

Το δικό μου, είναι ατύχημα. Δεν είναι το ίδιο.

Από τη μια ένα ατύχημα, από την άλλη, Ανί, μας είπες, είναι το αλκοόλ,

- ο πρώην σου... Δεν είναι το ίδιο. - Όχι.

Δεν συγκρίνουμε προσωπικές ιστορίες.

Δεν τις συγκρίνω γιατί «συγκρίνουμε...

μόνο όσα είναι συγκρίσιμα.»

- Σταμάτα Σιλβί. - Δεν επικρίνω κανέναν, διάολε!

- Κάνεις και τίποτ' άλλο! - Καθόλου!

Απλά λέω ότι στην αρχή πήγαιναν όλα καλά.

Να πάρει! Χωρίς μπερδέματα, χωρίς γκόμενο, και μπαμ, η φριτέζα.

- Ορίστε, λοιπόν! - Τώρα, εντάξει, είναι το ίδιο.

Αλλά αρχικά, όχι, δεν ήταν.

Συγγνώμη, νομίζω ότι πετάς στα σύννεφα.

Στα σύννεφα; Εσείς πετάτε!

Δεν καταλαβαίνετε. Είστε τελείως ναρκωμένοι.

Πού είμαστε; Γυμναστήριο χωρίς θέρμανση,

παραχώρηση του δημάρχου, για να μην ακουγόμαστε έξω.

Κι εσύ, Μαρίν, «συγγνώμη, αλλά...

με τη σειρά τους όλοι, σκυτάλη λόγου.»

Να μιλάς, Μαρίν, είναι εύκολο.

Να απαιτείς είναι άλλο. Αλλιώς, δεν γίνεται τίποτα.

Απαιτώ να ηρεμήσεις.

Θα ηρεμήσω. Κι εσύ... «πρέπει να ηρεμήσεις, πρέπει να ηρεμήσεις».

Πάψε, Σιλβί.

Δεν θα πάρετε τα παιδιά σας, με τον κώλο σας κολλημένο στην καρέκλα.

Συγγνώμη, δεν ήταν εναντίον σου. Αλλά δεν είναι το ίδιο.

Δεν είναι το ίδιο πράγμα!

- Κι εσύ υπεράνω... - Ηρέμησε, πάρε ένα μπισκοτάκι.

Όχι, όχι, ηρέμησε! Σ' το ζητώ, εντάξει;

Πρόταση. Μπάσκετ! Να κάνουμε κάτι.

Βούλωσ' το γαμώτο!

- Για να κάνουμε κάτι. - Σκάσε!

Εντάξει, έφυγα. Στο διάολο...

Σιχάθηκα πια.

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό.

Θα σας δω, αλλά τελευταία φορά, δεν γίνεται χωρίς ραντεβού.

Ναι, το εξήγησα στην πελάτισσά μου,

σας ευχαριστώ που δεχθήκατε το αίτημά μας.

- Ευχαριστώ. - Καλώς.

Λοιπόν, μίλησα με τον δικαστή,

και το δικαίωμα να τον επισκέπτεστε διατηρείται.

- Ορίστε. - Εντάξει.

Θα στείλω μήνυμα σήμερα,

για να ξαναοργανώσουν τις επισκέψεις.

Εντάξει.

- Και πότε; - Μα, το συντομότερο δυνατό.

- Και θα καταδικαστούν; - Ποιοι;

Αυτοί, δεν είχαν το δικαίωμα.

Επιφυλασσόμαστε να υποβάλουμε καταγγελία,

για μη σεβασμό των γονεϊκών δικαιωμάτων.

Κυρία Πογκάμ...

Εσείς αποφασίζετε ποια μάχη θα δώσετε...

Εναντίον ​​τους ή υπέρ του γιου σας.

Είμαστε εντάξει;

Είναι τέσσερις, Σοφιάν, πάμε.

- Πέρασε η ώρα. - Δεν τελείωσα.

- Έλα, Σοφιάν. - Έλα, Σοφιάν.

Σοφιάν.

- Τελειώνω. - Σου εξηγήσαμε, Σοφιάν.

Θυμάσαι; Είπαμε πόση ώρα, ήρθε τώρα, υπάρχουν κανόνες.

- Ακούς; - Όχι.

Έλα, Σοφιάν, σε παρακαλώ.

Πρέπει να φύγουμε τώρα.

Δεν αποφασίζεις εσύ, φτάνει.

- Σοφιάν. - Σε παρακαλώ.

Περιμένουν κι άλλες οικογένειες.

Σοφιάν, σιγά.

Σιγά, σιγά.

Όχι, όχι! Πρόσεχε τη μαμά σου.

Την πονάς.

Άσ' την, Σοφιάν!

Πονάς τη μαμά σου. Σοφιάν, την πονάς.

Σε παρακαλώ, άφησέ την τώρα.

Όχι, Σοφιάν, σε παρακαλώ. Το είπαμε.

Πέντε λεπτά. Με το ρολόι μου, τελείωνε.

- Σε παρακαλώ, Σοφιάν. - Σοφιάν.

Σε παρακαλώ.

Δεν θέλω.

Θα πάνε όλα καλά, καρδιά μου.

- Μπορώ να κάνω κάτι; - Όχι, εντάξει.

- Θες λίγο καφέ; - Ναι, θέλω.

- Πώς τα πας; - Πώς να τα πάω, καλά.

Δρομολογήθηκε.

Έχω επανεξέταση τον άλλο μήνα.

Ναι;

Τέλεια, ναι.

Καλό αυτό. Τι λέει η δικηγόρος;

Πως είναι μια τυπική δικαστική πλάνη.

- Ναι; - Ναι.

Μπορούμε να κάνουμε και καταγγελία μετά.

Δεν θα τ' αφήσουμε έτσι.

- Ακριβώς. - Ναι.

Μικρέ μου.

Το σκέφτηκα, από σας εξαρτάται, αλλά έχω χρόνο τώρα.

Να κρατάω τον Μπεν όλη μέρα. Μπορώ.

Ναι.

- Γιατί όχι; - Να 'χετε χρόνο για τα δικά σας.

Δεν μου είναι κόπος. Θα περνάμε ωραία.

Αλλά τώρα...

τον κρατάει η μητέρα της Μαριά.

Η μητέρα της Μαριά; Σοβαρά;

Ναι, αυτή τον προσέχει.

Πλάκα κάνεις.

Μα μένει στου διαόλου τη μάνα.

Ειλικρινά, με το λεωφορείο, βολεύει, έρχεται γρήγορα.

Η μητέρα της Μαριά...

Δεν θα τον βγάζει και πολύ.

Θα τον τρελάνει στην τηλεόραση. Ούτε που θα κουνιέται.

Ακούς αγάπη μου, χαιρέτα το φως της μέρας.

Όχι, συγγνώμη, δεν είναι ό,τι το καλύτερο,

η μητέρα της Μαριά.

Αν σας τον κρατήσω εγώ, αναλαμβάνω τα πάντα.

Τα ψώνια,

- το καθάρισμα, βόλτα στο πάρκο... - Στο επιτρέπουν, όμως;

- λόγω του Σοφιάν... - Φαρίντ...

- Τι; Απλά ρωτάω. - Ναι, δεν υπάρχει θέμα.

- Είναι σημαντικό ερώτημα. - Ναι! Ναι.

Εντάξει, εντάξει...

- Τι έπαθες... - Τι;

- Μην βρούμε μπάτσους στο σπίτι... - Τι λες; Σκάσε.

- Σκάσε! - Ηρέμησε.

- Τι θες να πεις; - Ελάτε, όχι μπροστά στον Μπεν.

Πάρε δρόμο, φύγε. Δεν πας καμιά βόλτα;

Συγγνώμη, το θέμα είναι σοβαρό.

Μην φωνάζετε μπροστά στο μικρό.

Πρέπει ν' απλώσουμε την μπουγάδα, άντε.

Πάω να την απλώσω.

- Απίστευτο. - Εντάξει, εντάξει.

- Συγγνώμη. - Έλα...

- Μην ανησυχείς. - Δεν μπορούμε αν δεν μαλώσουμε.

Πώς να τα βγάλω πέρα εδώ μέσα...

Και να κάνω παιδί στα 40...

Καλησπέρα, καλώς ήρθατε.

Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας.

Συγγνώμη, θα αργήσουμε λίγο γιατί ένας από τους μουσικούς...

δεν ήρθε ακόμα, αλλά δεν θα αργήσει.

Ήθελα όμως να σας πω πως είμαι πολύ συγκινημένος...

γιατί η αποψινή συναυλία είναι ο καρπός τριών χρόνων δουλειάς.

Πού είναι;

Τον είδε κανείς; Δεν το πιστεύω!

Έλα, άνοιξε!

Δεν είναι ώρα να τα παρατήσεις!

- Εσένα περιμένουν όλοι, βγες. - Εκεί είναι;

Δεν θέλει να βγει.

Ζαν-Ζακ, Ζαν-Ζακ;

- Μαμά; - Είσαι καλά;

- Τι κάνεις εδώ; - Εσύ τι κάνεις;

Τι έπαθε;

- Δεν ξέρω, τι έγινε; - Τίποτα.

- Ζαν-Ζακ, εντάξει τώρα. - Θα αργήσουμε.

Σε περιμένουν.

- Χάνω πάσα ιδέα Ζαν-Ζακ! - Ηρεμήστε. Όλα καλά.

Έλα, βγες από κει μέσα. Εντάξει, πάτε, θα έρθει.

- Δεν μπορώ να ξεκινήσω χωρίς αυτόν. - Θα το φροντίσω.

Ειλικρινά. Ζαν-Ζακ, άντε, βγες.

Έφυγε, βγες. Τι τρέχει;

Ζαν-Ζακ,

να σπάσω την πόρτα όπως οι μπάτσοι;

Αγάπη μου.

- Αλληλούια. - Γέμισα εξανθήματα.

- Βλέπω, θα φύγουν. - Όχι, δεν θα φύγουν.

- Απ' το τρακ είναι. - Όχι, μην τ' αγγίζεις.

Απ' το τρακ είναι. Με τα φώτα, δεν θα φαίνονται.

- Και βέβαια θα φαίνονται. - Μόλις αρχίσεις, θα φύγουν.

Μου κόβεται η ανάσα εκεί μέσα.

Τι λες;

Την αλήθεια.

Είναι το σώμα μου, ορίστε. Το βλέπεις, δεν το θέλει άλλο.

Ζιζί, θα βγεις να παίξεις, εντάξει;

Δούλεψες, κάναμε πρόβες.

Δεν θα αφήσεις τον φόβο να σε κυριεύσει.

- Δεν είναι φόβος! - Τότε σύνελθε.

Είναι...

Απλά, δεν μ' αρέσει.

Νιώθω γελοίος.

Δεν σου αρέσει πια η τρομπέτα;

Μ' αρέσει, αλλά...

όταν είμαστε μόνο οι δυο μας,

δεν θέλω να παίζω μπροστά σε κόσμο.

Γιατί μου το λες τώρα;

Δεν ξέρω.

Δεν ήθελα να σε πληγώσω.

Καλά, θα περιμένω λίγο και θα βγω.

Ναι, θα βγω, θα 'μαι εντάξει.

Όχι, δεν θα βγεις. Σταματάς.

Δεν σ' αρέσει, σταματάς.

Να κοιτάξουμε και τα εξανθήματα.

Ορίστε, αυτό είναι το σπίτι.

Έχει πολύ μεγάλο κήπο.

Έχουν και σκύλο, νομίζω.

Καλώς, είναι στα 75 χιλιόμετρα.

Δεν μπορέσαμε να βρούμε κάτι πιο κοντά.

Θα είναι καλά, μέσα στο πράσινο.

Και από τον άλλο μήνα θα μπορείτε...

να τον βλέπετε τις Τετάρτες, στη 13:30.

Σας βολεύει;

Ναι.

Θα είναι καλά εκεί πέρα.

Έδωσα σκληρή μάχη,

για να δεχτούν ένα παιδί σαν τον Σοφιάν.

Είστε καλά, κυρία Πογκάμ;

Είστε πολύ χλωμή.

- Σταμάτα. - Γιατί το 'κανες αυτό;

Σταμάτα. Σταμάτα, Ζιζί!

Άφησέ τον, Αλέν. Άσ' τον.

Τι ήθελες να κάνουμε;

Άσε με.

Δεν μ' αρέσει να σε βλέπω να κλαις.

Η μητέρα σου πάντα τα κατάφερνε.

Αλήθεια.

Δεν ξέρω πώς, αλλά κάθε φορά τα βγάζει πέρα.

Την επόμενη φορά, ο Σοφιάν θα ξέρει πώς να φτιάχνει πατάτες.

Αυτό είναι όλο.

Και κοίτα να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις, τη ζωή σου.

Επειδή κυλάει πολύ γρήγορα, και μια μέρα, όταν θα 'σαι 52,

θα αναρωτιέσαι τι διάολο έκανες. Βλέπεις πώς πάει.

Μα... δεν είσαι 52 χρονών ρε συ.

Όχι, δεν είμαι 52.

Ο Αλέν είναι ο γέρος.

Να πάρει...

Άντε, πήγαινε.

Συγγνώμη για την αναμονή.

- Καλημέρα. - Καλημέρα. Μην σηκώνεστε.

Η κα Ανρί δεν μπορεί να σας δεχτεί,

είναι σε αναρρωτική, για μια βδομάδα ακόμα.

Ναι.

Ναι, ήθελα να σας πω ότι λυπάμαι για όλα όσα συνέβησαν.

Η συμπεριφορά της αδερφής μου είναι αδικαιολόγητη.

Εσείς δεν έχετε καμία σχέση. Εμείς είμαστε όλοι σοκαρισμένοι.

Καταλαβαίνω.

Αναρωτιόμουν, πείτε μου δηλαδή,

μήπως ανέλαβε κάποιος άλλος...

συνάδερφός σας, τον φάκελό του,

ίσως αυτό να βελτίωνε την κατάσταση.

Όχι. Θα σας σταματήσω αμέσως.

Όταν έχεις πυρετό, δεν κατηγορείς το θερμόμετρο.

Αλλά εδώ, το βλέπετε...

όσο και να κάνει ό,τι της λέτε, τόσο χάνεται ο έλεγχος.

Ακούστε, δεν θα έπρεπε να σας το πω,

αλλά πριν πέντε χρόνια,

η Λουίζ, η κα Ανρί, συνηγόρησε...

για το δικαίωμα επίσκεψης στο σπίτι,

για ένα κορίτσι τριών χρονών.

Ο δικαστής συναίνεσε.

15 μέρες μετά, βρήκαν το πτώμα του σ' έναν κάδο απορριμάτων.

Σύμφωνοι, αλλά η αδερφή μου δεν θα το έκανε ποτέ αυτό.

Κανείς δεν το φανταζόταν και για εκείνη τη μητέρα.

Δεν ζούμε στην ίδια πραγματικότητα.

Μιλάτε για το συμφέρον της αδερφής σας,

καλώς, εμείς, για το συμφέρον του Σοφιάν.

Αναρωτιόμουν επίσης, μήπως μπορώ...

να πάρω εγώ τον Σοφιάν, σπίτι μου.

Πρέπει να υποβάλετε αίτημα στον δικαστή.

Τελείωσα την ανακαίνιση, θα έχει το δικό του δωμάτιο.

Έχω σταθερή δουλειά και ζωή, κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα.

Απαγόρευση εισόδου σε καζίνο, πιστεύω, είδα τον φάκελο.

Είναι οικειοθελής απαγόρευση.

Κανένα πρόβλημα.

Αλλά ξέρετε, η ανάπτυξη του γονικού δεσμού,

συχνά είναι ωφελιμότερο να γίνεται εκτός οικογενειακής μονάδας.

Ναι.

Και ακόμα καλύτερα με ανθρώπους που τον αγαπούν.

Χρειάζεται κάτι παραπάνω από αγάπη για να μεγαλώσεις ένα παιδί.

Όχι;

- Δεν μπορεί να μιλήσει καθόλου; - Όχι...

Σου είπα, το ξέρεις.

Ξύπνησε, βλέπεις, και η φωνή της είχε χαθεί.

- Όμως, μπορεί να μ' ακούσει; - Φυσικά.

- Είναι δίπλα μου. - Δίπλα σου;

Θες να της μιλήσεις; Έλα, σ' ακούει.

Μαμά;

Συνέχισε, σ' ακούει.

Εγώ...

Δεν ξέρω τι να πω.

Δεν πειράζει, μην λες τίποτα. Δεν χρειάζεται να μιλάμε πάντα.

Μπορούμε να καθόμαστε έτσι, χωρίς να λέμε τίποτα.

Είχε έναν σκύλο εδώ στο σπίτι του, ο Ρενέ, αλλά...

τον πάτησε τρακτέρ.

Πέθανε;

Ναι, μετά τον έθαψαν στον κήπο.

Πώς τον έλεγαν;

Ζορζ.

Ζορζ. Δεν είναι όνομα για σκυλί, το Ζορζ.

Δεν τολμάω να τους πω ότι είναι παράξενο.

Όχι, μην τους το λες.

Καθένας κάνει ό,τι θέλει, ξέρεις.

Δες εμένα, με λένε Ζαν-Ζακ.

Αλήθεια. Ο μεγάλος μου Ζαν-Ζακ.

Ούτε σένα σου φαίνεται ότι σε λένε Σοφιάν.

Αλλά η μαμά λέει πως είναι ωραίο.

Αλήθεια είναι, είναι ωραίο.

Με ή χωρίς τη συναίνεσή μας, δεν θα είχε αλλάξει τίποτα.

Θα είχαν αλλάξει όλα.

- Πάντα οι άνθρωποί μας μάς προδίνουν. - Εμένα δεν με ρώτησαν.

- Με ξεγέλασαν. - Πάψε, ρε!

- Μου τη δίνεις. - Δεν πας καλά!

Θα αρχίσει πάλι να κατηγορεί εμένα.

Αλέν, γύρνα πίσω.

Υπέγραψες κι εσύ, σου τονίζω.

- Δεν χρειαζόταν. - Κάποια στιγμή,

πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη των αποφάσεών σου.

Είμαι ακόμα ο μόνος που αναλάβει την ευθύνη.

Ο μόνος που δεν έπιασα πάτο.

Τα κατάφερες καλύτερα από μάς;

Ποιο είναι αυτό το καλύτερο; Δεν έχεις τίποτα.

Έχω την αξιοπρέπειά μου.

Καμιά αξιοπρέπεια. Φοβάσαι, πάντα φοβητσιάρης.

Φοβήθηκα βέβαια, κόντεψε να τη σκοτώσει.

- Σταματήστε. - Καλύτερα εκεί παρά στη φυλακή.

- Και είπες «καλύτερα να την κλείσω μέσα»; - Δεν ξέρω, αλλά υπέγραψες.

- Και δεν σ' ανάγκασε κανείς. - Σταματήστε.

Υπέβαλα αίτημα να πάρω τον Σοφιάν σπίτι μου.

Θα είναι περίπλοκο, αλλά θα προσπαθήσω.

Δεν θα το δεχτούν ποτέ.

Θεωρούν ότι είσαι τόσο ασταθής όσο κι εγώ.

Ίσως οφείλεται και σε σας, ότι είμαι έτσι.

Εντάξει, πάμε, δεν θα μείνουμε εδώ.

Γιατί όχι, ο ήλιος λάμπει.

Ήθελα να σας πω προσωπικά ότι δεν θα υποβάλλω καμία καταγγελία.

Πήρα την απόφαση μόνη μου.

Ευχαριστώ.

Σας ζητώ και πάλι συγγνώμη, ξαναζητώ συγγνώμη.

Έναν καφέ;

- Ναι. - Θέλετε...

- ένα μπισκότο. - Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ.

Η ομάδα, πιστεύει πως το σημαντικότερο...

είναι να ξεκινάμε από σωστές βάσεις.

Είναι προς το συμφέρον του Σοφιάν.

Ναι.

Είστε όμως, έτοιμη γι' αυτό;

Ναι. Εγώ... Για τι, αλήθεια;

Για να συνεργαστούμε.

Ναι.

- Ναι. - Ναι, είμαι έτοιμη.

Τα πράγματα πάνε καλά, με την ανάδοχη οικογένεια.

Μπορούμε να εξετάσουμε, να έρχεται στο σπίτι.

- Αυτό είναι. - Θα μπορεί να έρχεται σπίτι;

- Ναι, μια φορά τη βδομάδα. - Από πότε;

Θα το κάνουμε βήμα-βήμα.

Ποιο είναι το επόμενο;

Να γίνετε καλύτερα.

Μα είμαι καλά, είμαι καλύτερα.

Ακολουθώ την αγωγή μου.

Αγοράσαμε φριτέζα.

Τι στο διάολο κάνει;

Επιτέλους. Τι κάνεις; Καλά;

- Τι; - Άσε τα «τι».

Είδες την ώρα;

Τι ώρα είπαμε; Οχτώ;

- Δεν θέλω να σε περιμένω έτσι. - Δεν ήξερα ότι με περίμενες.

Ναι, σ' το είπα. Δεν ακούς.

Αναρωτιόμουν: «Μα πού είναι; Νύχτωσε.

Παράτησε και την τρομπέτα.»

Κάτσε, κάτσε.

Με συγχωρείς, δεν ήξερα.

Δεν χρειάζεται να 'σαι έξω τόσες ώρες, ανησυχώ.

Σ' έπαιρνα συνέχεια. Δεν απαντούσες.

Ξέρεις τι κόντεψα να κάνω; Να καλέσω την αστυνομία.

Είναι δυνατόν;

Είναι και παραείναι.

Πού ήσουν;

Πουθενά.

Φάε, θα κρυώσουν.

- Τι έχεις; - Τι;

- Αυτό το ύφος... το ξέρω. - Τίποτα.

- Έλα τώρα, πες μου. - Όχι, τίποτα.

Όχι...

Με πήραν σε μια σχολή μαγειρικής.

Στην ειδικότητα της ζαχαροπλαστικής.

Σοβαρά;

Είναι... σπουδαίο.

Ωραία.

- Γιατί δεν μου το 'πες; - Μόλις τώρα το έμαθα.

Όχι, ότι ήθελες να μάθεις ζαχαροπλαστική.

- Περίμενα να δω αν μπήκα. - Εντάξει.

- Αυτή τη δουλειά θες να κάνεις; - Ναι.

- Το σκέφτηκα εννοείται. - Ναι.

Και... βασικά, είναι το μόνο που με ενδιαφέρει.

Και μπήκα... 52ος στους 124.

Μπράβο.

- Αλήθεια, μπράβο σου. - Ναι.

Εντάξει λοιπόν. Ωραία.

Ζαχαροπλαστική.

Ζαχαροπλαστική.

Πριν, έτρωγα τα γλύκα που μου άρεσαν.

Ξέρω.

Τώρα θα τα φτιάχνω.

Είναι επάγγελμα με μέλλον.

Όσο υπάρχουν δυστυχισμένοι,

θα χρειάζονται γλυκά για παρηγοριά.

Η σχολή είναι στη Λιλ.

Στη Λιλ;

Δηλαδή, Ζαν-Ζακ, θα πας στη Λιλ;

Γιατί όχι;

Όχι, άκου. Ειλικρινά…

Κανείς δεν είναι σε θέση να πάρει αποφάσεις αυτή τη στιγμή.

Επιτέλους πια... δεν θα πας στη Λιλ για να φτιάχνεις γλυκά.

- Δεν ξέρω. - Ούτε εγώ, το βλέπεις.

Κοίτα, πρώτα η μουσική.

«Μου αρέσει, τώρα δεν μ' αρέσει».

Νομίζαμε ότι θα γινόσουν μουσικός. «Όχι, αλλάζω».

Όχι, πιστεύω πως πρέπει... Καταλαβαίνεις, πρέπει να...

«Άσε τα θέλω σου να ωριμάσουν». Αυτό λένε.

Είναι καλό;

Έγραψα σ' όλους. Στην Περιφέρεια, το Συμβούλιο.

Έστειλα παντού. Παντού.

Φτάνει μ' αυτή την τρέλα τους.

Τέλος.

♪ Αγάπη μου ♪

♪ Εσύ, ομορφιά μου ♪

- Τι θα πάρεις; Μπίρα; - Ναι.

- Σφηνάκι; - Σφηνάκι!

- Σφηνάκι! - Σφηνάκι;

Σφηνάκι; Σφηνάκι κι εσύ; Τρία.

Μέτρησα έξι, αφού τα βλέπω διπλά.

- Τονί; - Ναι;

- Έξι σφηνάκια. - Έγινε, έξι σφηνάκια.

- ♪ Ψυχή μου ♪ - ♪ Ψυχή μου ♪

♪ Αγάπη μου ♪

Τι λες τώρα! Τι κάνεις εδώ; Είναι αργά.

Έχεις σχολείο αύριο!

Σάββατο είναι. Έλα, πάμε.

- Όχι όχι! Γιατί; - Γιατί έτσι.

- Θες να 'ρθει η μαμά σπίτι; - Έχει δίκιο. Πρέπει να φύγω.

Θέλει τη μαμά του.

Μικρέ, η μάνα σου θα κάνει ό,τι γουστάρει.

Είσαι ο καλύτερη.

Θα 'θελα πολύ να ήμουν εκεί, στα δικαστήρια.

Ανάθεμα. Όταν έκανες αυτό...

Έλα, μείνε λίγο.

Η μάνα σου είναι η μάνα που θα 'θελα να είχα, να με πάρει.

Ήρεμα! Ηρεμήστε!

Σταματήστε!

- Τον βάρεσα στη θέση σου. - Γιατί να βαρέσω τον Γιαν...

Είναι ψωμωμένος, αλλά τον γκρέμισες!

Δεν ξέρω, δεν το 'χω ξαναδεί.

- Πρέπει να σταματήσεις, να ηρεμήσεις. - Εσύ πρέπει να σταματήσεις.

- Τι να σταματήσω; - Να θες να γυρίσει ο Σοφιάν.

- Ίσως είναι καλύτερα να το αποδεχτείς. - Τι 'ναι αυτά που λες;

Για τι πράγμα μιλάς; Νομίζεις ότι θα σταματήσω;

Ξανάγραψα στον δικαστή, στην Περιφέρεια, στο Συμβούλιο.

Θα φτάσω στον Άρειο Πάγο ή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αν πρέπει.

- Ζιζί, δεν θα σταματήσω! - Ακούς τι λες;

- Ακούω! - Κάνεις λες και παίζεις σε ταινία.

Είσαι σε κινούμενη άμμο. Όσο παλεύεις, τόσο βυθίζεσαι.

Αν είχες γυρίσει σπίτι εγκαίρως τότε, ίσως να μην ήμασταν εδώ.

Αν είχες απαντήσει στο κινητό σου, το ίδιο.

Ναι, αλλά δούλευα.

Αυτό θα 'ναι.

Ναι, δούλευα.

Σταθείτε,

- πόσο έχει ο μήνας; - Τριάντα μία.

Χθες έπρεπε να τηλεφωνήσω.

Θα πάρω.

Κάπου το 'γραψα, δεν θυμάμαι πού.

Το 'χα σημειώσει.

Και πρέπει να γράψω ένα...

Πώς το λένε αυτό το πράγμα; Ένα βιογραφικό.

Δεν είστε σε θέση να εργαστείτε.

Ούτε να ψάξετε για δουλειά.

Καλά, θα αστειεύεστε.

Πρέπει να βρω δουλειά.

Δεν έχω επιλογή. Και σκέφτηκα διάφορα.

Θα μπορούσα να κάνω ιδιαίτερα.

Για τι;

Δεν ξέρω.

Όχι, δηλαδή... ναι.

Δασκάλα ισπανικών ας πούμε.

Επειδή έχω ζήσει στη Βαρκελώνη, οπότε...

Βαρκελώνη.

Ήταν να ξαναπάω, πριν δυο χρόνια, αλλά...

όταν έχεις παιδιά, δεν κάνεις αυτό που θες.

Κατά τα άλλα, πώς περνάτε τις μέρες σας;

Καθαριότητα, κάνω τα ψώνια, τα μαθήματά του.

Πάει η τρομπέτα, είναι πια λιγότερα.

Τι άλλο κάνω; Ξεκουράζομαι.

Ξεκουράζομαι πολύ γιατί μου το ζητάνε όλοι.

Οπότε ξεκουράζομαι.

- Δεν θα το πιστέψετε, αλλά θέλει χρόνο. - Ακριβώς.

Το συζητήσαμε μαζί, αρκετά.

Θα μπορούσες να κάνεις αίτηση για επίδομα.

«Για επίδομα»;

Ναι, εντάξει. Κι άλλη χαρτούρα.

Πότε είμαι.... στα πάνω μου,

πότε στα κάτω, ξέρετε;

Ναι, μάλλον προς τα κάτω.

Σκεφτήκαμε να κάνουμε αίτηση για το επίδομα...

ενηλίκων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

Για ένα ΕΕΕΑ.

Επίδομα Ενηλίκων με Ειδικές Ανάγκες.

- «Με ειδικές ανάγκες»; - Όχι, ο όρος είναι κάπως άστοχος.

Απλά είναι ένα επίδομα για άτομα που αδυνατούν...

προσωρινά ή μη, να εργαστούν, αυτό είναι όλο.

Δεδομένου του ιατρικού σας ιστορικού, μπορούμε να το ζητήσουμε.

Και αν γινόταν αποδεκτό θα παίρνατε 902 ευρώ...

το μήνα, καθόλου άσχημα.

Μα...

Ζαν-Ζακ, δεν πειράζει, δεν είναι ντροπή.

Ένα βοήθημα...

κάθε μήνα που θα σας επιτρέψει να δείτε τι θα κάνετε.

Να δούμε τι;

- Να φάμε τα μούτρα μας στον τοίχο; - Αρκετά.

Πρέπει να το δείτε ως σωσίβιο μέχρι να βελτιωθούν τα πράγματα.

Έτσι πρέπει να το πάρετε.

Δεν θα την πούνε ανάπηρη. Δεν είναι ανάπηρη.

Δεν θα γίνεις ανάπηρη.

Η μητέρα σου χρειάζεται ξεκούραση, χρόνο, για να φροντίσει τον εαυτό της.

Γιατί μιλάτε σε τρίτο πρόσωπο; Εκεί είναι, σας ακούει.

- Μαμά. Δεν θα σε πουν ανάπηρη! - Ζαν-Ζακ...

- Ζαν-Ζακ... - Είναι κατάθλιψη.

Μπορεί να θεωρηθεί αναπηρία.

Ορίστε.

- Είναι... Είναι παρανοϊκό! - Ζαν-Ζακ, σταμάτα.

- Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο. - Σταμάτα!

- Όχι. - Πήγαινε στο δωμάτιο σου.

- Όχι. - Θα πας στο δωμάτιό σου!

Δεν θα το πω χίλιες φορές, πάνε στο δωμάτιό σου!

- Όχι, είναι... - Πάνε στο δωμάτιό σου!

Όχι, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο. Δεν είσαι ανάπηρη!

- Τράβα στο δωμάτιό σου! - Σιλβί...

- Θα... - Άσε με!

Όχι, Σιλβί!

Σου 'χει στρίψει εντελώς.

Τον έπιασε η κρίση της εφηβείας.

Ζαν-Ζακ, είναι το δέκατο μήνυμα. Πες μου πού είσαι, να 'ρθω να σε πάρω.

Είναι αργά, έχεις σχολείο αύριο.

Σου ζητώ συγγνώμη.

Έλα τώρα, πάρε με.

Τι στο διάολο κάνει;

Ζαν-Ζακ;

Πεινάω.

Ορίστε.

Κι άλλες. Να σου βάλω;

Έτσι.

Μην ανησυχείτε, θα της πω, θα της το πω.

Ναι, ναι, φυσικά.

Θα μείνω μαζί της, έχετέ μου εμπιστοσύνη.

Ναι, θα ξεκινήσει το πρωί για να τον φέρει πίσω.

Ναι, ο Σοφιάν είναι καλά, ναι. Ναι, τα σημειώσαμε όλα.

Ναι, θα της το πω. Ευχαριστώ.

- Λοιπόν; - Σου τον αφήνουν για το βράδυ.

Εντάξει, ναι.

Εντάξει. Και τι τους λέμε;

Την αλήθεια. Ότι πήγε να τον πάρει απ' το σχολείο. Και μετά...

πες ότι πήραν το τρένο, γιατί το οτοστόπ... Αυτά.

Πώς είναι ο αδερφός του,

ήθελε να τον δει. Θα καταλάβουν.

Τι να καταλάβουν;

Ότι πρέπει να τον κρατήσουν κι άλλο.

Δεν έχουμε επιλογή, πρέπει να τον ξαναπάμε.

Αλλιώς θα 'ναι η αστυνομία.

- Δεν μπορώ. - Πρέπει.

- Όχι. Όχι, κάντε το εσείς. - Όχι!

Σιλβί, δεν μπορώ, όχι. Όχι, εσείς πρέπει.

Όχι...

Σιλβί;

Σιλβί;

Εντάξει.

Σε μισώ!

Σε μισώ, εντάξει; Σε μισώ!

Όταν ξεπερνάς τα όρια, δεν ξέρεις πια πού θα σε βγάλει.

Πάνε όπου θες.

Πού θες να πάω; Δεν ξέρω.

Τότε, στην Ισπανία.

Ναι.

- Από πότε έχει που το λες... - Μα ναι!

Στην Ισπανία... Όχι.

Θα μας συλλάβουν στο πρώτο σταυροδρόμι.

- Όχι! - Ναι.

Όχι, πάρε τ' αμάξι μου, κοπάνα την κατευθείαν.

Εκεί, ο αδερφός της Ιζά θα σου φτιάξει χαρτιά,

θα βρεις δουλειά.

Θα ξαναφτιάξεις τη ζωή σου απ' την αρχή.

Θα μπορούσε να πετύχει.

Σιλβί, κάποιες φορές δεν ωφελεί...

να παλεύεις για το δίκιο σου, σήκω και φύγε.

Τι έχουμε να χάσουμε;

Στην Ισπανία...

Είσαι σίγουρη;

Τι τρέχει;

- Τι κάνεις; - Δεν θα έρθεις μαζί μας.

Τι;

Δεν θα 'ρθει μαζί μας;

Όχι, θα κάνει αυτό που θέλει.

Όχι, μα εγώ... Όχι, θα 'ρθω μαζί σας.

Δεν μπορεί να μείνει εδώ.

Όχι μαζί μου πάντως.

Θα μάθεις να φτιάχνεις γλυκά, στη σχολή σου.

Μα...

Θέλω να μείνω μαζί σας.

Δεν θα μένεις με τη μάνα σου όλη τη ζωή σου.

Έλα.

Και δεν θα μ' εγκαταλείψεις;

Όχι, ποτέ.

Έλα.

Ευχαριστώ.

Άντε, κάντε την.

[«You Are My Sunshine» - The Dead South]

♪ Προχτές το βράδυ, καλή μου ♪

♪ Καθώς κοιμόμουν ♪

♪ Ονειρεύτηκα πως σε κρατούσα ♪

♪ Μες στην αγκαλιά μου ♪

♪ Όταν ξύπνησα, καλή μου ♪

♪ Κατάλαβα πως λάθεψα ♪

♪ Έτσι, έσκυψα το κεφάλι κι έβαλα τα κλάματα ♪

♪ Είσαι η ηλιαχτίδα μου, η μοναδική μου ηλιαχτίδα ♪

♪ Με κάνεις ευτυχισμένο όταν οι ουρανοί είναι γκρίζοι ♪

♪ Ποτέ δεν θα μάθεις, καλή μου, ♪

♪ Πόσο σ' αγαπώ ♪

♪ Σε παρακαλώ, μην μου πέρνεις τη λιακάδα ♪

♪ Θα σ' αγαπώ για πάντα ♪

♪ Και θα σε κάνω ευτυχισμένη ♪

♪ Φτάνει κι εσύ να μου πεις το ίδιο ♪

♪ Αλλά αν μ' αφήσεις ♪

♪ Για ν' αγαπήσεις κάποιον άλλον ♪

♪ Θα το μετανιώσεις κάποια μέρα ♪

Απόδοση/Προσαρμογή Chrisskg Pour Marie et Claire, 8 mars 2024.

♪ Κάποτε μου είπες, καλή μου ♪

♪ Πως μ' αγαπάς αληθινά ♪

♪ Και πως κανείς δεν χωράει ανάμεσά μας ♪

♪ Αλλά τώρα μ' άφησες κι άλλον έχεις αγαπήσει ♪

♪ Γκρέμισες όλα τα όνειρά μου ♪

[«Oh Mon Amour» - Christophe Rodomisto & The Man Inside Corrine]

♪ Αγάπη μου ♪

♪ Εσύ, ομορφιά μου ♪

♪ Αγάπη μου ♪

♪ Έπεσες ♪

♪ Απ' τα τρυπήματα της βελόνας έχεις σπάσει ♪

♪ Τα ίχνη σου σβήνουν ♪

♪ Απ' το μετά στο πριν έχεις πετάξει. ♪

♪ Λίγο ακόμα και θα κάψεις τα φτερά σου ♪

♪ Για μερικές σταλαγματιές χαράς ♪

♪ Στην οδό του μαρτυρίου, κι εκεί ακόμα ♪

♪ Ήσουν καλά ♪

♪ Και σαν ανόητο αναμνηστικό ♪

♪ Παίρνεις στην αγκαλιά σου τη σπείρα του κακού, εμπρός ♪

♪ Ψυχή μου ♪

♪ Αγάπη μου ♪

♪ Εσύ, καμάρι μου ♪