Original subtitles

Poprzednio:

Twój plan nie wypalił. Przechodzimy do mojego.

- Idź po to. Przynieś natychmiast. - Co takiego?

Trzymaliśmy to już w dłoniach. Wojna już miała się rozpocząć.

Nie każ mi wybierać między wojną i żoną.

Wyspa Szkieletów. Poza wszelkimi szlakami handlowymi.

Billy wybrał ją nie przez przypadek.

To miejsce, które może wytrącić nas z równowagi.

Twierdzi, że był na Wyspie Szkieletów i może wskazać nam drogę.

Potrzebuję nowego partnera.

Jeśli nasza sprawa ma przetrwać,

niektórzy z nas muszą zachować trzeźwość umysłu

w imieniu tych, którzy nie zdołają.

Wysłałem za nim sześciu ludzi.

Kazałem im zabić kapitana Flinta.

.:: GrupaHatak.pl ::.

facebook.pl/GrupaHatak

Black Sails [S04E09]

Tłumaczenie: Igloo666 & michnik

- Na co patrzymy? - Na Nassau.

Mniej więcej. Czeka na nas parę dni drogi stąd.

Nie widzisz wyspy?

Ostro tu zapierdalałem, więc liczę, że nie żartujesz sobie.

Za parę tygodni popłynę tam z ogromną flotą piratów,

przystępując do bitwy o ogromnym znaczeniu.

Jeśli nam się poszczęści,

zdobędziemy Nassau i rozpoczniemy rewolucję.

Nie dokonam tego bez ciebie.

Dlatego wszyscy byśmy zyskali, a ty już najbardziej,

gdyby podczas bitwy nie zabił cię pierwszy lepszy łachudra.

- Chcesz mnie nauczyć walki? - Walczyć już potrafisz.

Pokażę ci, jak walczyć i nie dać się zabić.

To ci pomoże.

Wiem, co sądzisz o pokazywaniu się bez nogi,

ale gdy rozpocznie walka, liczy się tylko jak największa...

przewaga.

Muszę dbać o to, jak postrzegają mnie ludzie.

To część mojej pracy.

Ale by moja duma była dla nas problemem...

Sądzę, że ten etap już za nami.

Ty nie?

Naprawdę sądzisz, że kilka tygodni ćwiczeń

zrobi taką różnicę?

W tym momencie już się nie zmienię.

To lepsze niż nic.

Dobrze.

- Nie martwi cię to? - Martwi?

Mówisz, że nauczysz mnie walczyć. Ale jeśli każdy walczy inaczej,

tak naprawdę będziesz mnie uczyć, jak cię pokonać.

Zaryzykuję.

Zaczynamy?

Powiedz, że wiesz, gdzie oni są.

Widziałem Flinta i drugiego, gdy weszliśmy do lasu.

Z odległości, ale widzieliśmy ich.

Wysłałem za nimi ludzi. Niosąc skrzynię, nie zajdą daleko.

Flint nie musi zajść daleko.

Wystarczy, by zakopał tę skrzynię, a zapewni sobie zwycięstwo.

Ile czasu dał ci gubernator?

Mamy czas do wschodu słońca, by zwrócić skrzynię,

ale nie sądzę, by tyle czekał.

Działa na korzyść dla siebie.

Chce wykonać jakiś ruch.

Nie wiem jaki, ale coś szykuje.

I bez skrzyni nic na to nie będę w stanie poradzić.

Który z nich zwycięży?

Który?

Pan Silver zapewnił mnie, że odzyska skrzynię

i dotrzyma warunków naszej umowy.

Jeśli się myli...

będę musiał podjąć trudne decyzje.

Znasz ich.

Stoją teraz po przeciwnych stronach,

zatem pytam, jakiego wyniku mam się spodziewać.

Silver ma ludzi.

Flint jest sam i na straconej pozycji.

To powiedziawszy...

Flint był sam i na straconej pozycji niezliczoną ilość razy.

I oto jesteśmy.

Chcę powiedzieć...

że na twoim miejscu zakładałbym najgorsze

i zareagował stosownie, póki jeszcze możesz.

Panie, mgła się nasila.

Możemy wyruszyć bez narażania ludzi.

Chciałbym się z nią zobaczyć.

- Nie przyjmie twojej oferty. - Na razie jesteś tu złem koniecznym.

Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę.

Przyprowadźcie ją. Natychmiast.

O co chodzi?

Doszliśmy do tego miejsca. Dalej ślad się rozwidla.

Może chcieć nas rozdzielić, by zwiększyć swoje szanse.

Mawiają, że rozumujesz jak on.

Pomyśleliśmy, że możesz wiedzieć, w którą stronę się udał.

A skąd mam to, do chuja, wiedzieć?

Flintowi wystarczy godzina, by ukryć przed nami skrzynię.

Każda minuta naszej zwłoki przybliża go do zwycięstwa.

Was trzech, w tę stronę.

Wy drugą ścieżką.

Ma rację.

- Flint chce zyskać przewagę. - Wiem.

Możliwe, że właśnie posłałeś jedną z tych grup na śmierć.

Byle zdradzili jego pozycję.

Ciekawe, czy on wie...

ile się od niego nauczyłeś.

Atak rodzi się w nadgarstku przeciwnika.

Staje się przeszłością, to nierozerwalne.

Koniec ostrza, czyli miejsce, w którym atak dociera,

to teraźniejszość, zatem również nie można temu zaprzeczyć.

Wciąż patrzysz mi w oczy,

a to dobry sposób, by dać się zabić.

Jak dokładnie mam obserwować dwa punkty w tym samym czasie?

Dzięki wprawie.

Każda walka jest taka sama.

Są tylko dwa, równie ważne pytania.

Kto był moim przeciwnikiem wczoraj, a kto jest nim dzisiaj?

Odpowiedz na te dwa pytania, a przeciwnik nic...

przed tobą nie ukryje.

Co?

Kim byłeś?

Nie mam pojęcia, kim byłeś.

Przed tym, jak cię znaleźliśmy.

Jezu Chryste, nie rób tego.

Jeśli chcesz wiedzieć, skąd się wywodzę, zapytaj.

Chyba właśnie to zrobiłem.

Wiesz wszystko, co trzeba.

Urodziłem się w Whitechapel, nie znałem matki.

Miałem nieciekawą młodość.

- Większość spędziłem... - W domu dla chłopców. Wiem.

Opowiadałeś mi kiedyś o doświadczeniach stamtąd.

Ale to nieprawda. Czyż nie?

Dlaczego tak mówisz?

Pamiętam, że gdy mi o tym powiedziałeś,

brzmiało to jak... wymysł.

Zaczerpnięty z zasłyszanej gdzieś opowieści.

Wtedy się tym nie przejąłem.

Założyłem, że jeśli staniesz się kimś wartym poznania,

w końcu dowiem się prawdy.

Ale...

zdałem sobie sprawę, że do tego nie doszło.

I martwi mnie,

iż mimo tego, że nasze przyszłości są ze sobą związane...

ty powtórzyłeś mi tę samą historię.

Dlaczego?

To nieistotne.

W porządku.

Ale wiesz, że to także nieprawda.

Dlaczego?

Im bardziej staram się to zignorować...

Znasz moją historię.

Thomas, Miranda i cała reszta.

Wiesz, jaką rolę to odegrało w zmotywowaniu mnie do tego, co zrobiłem.

Do tego, co zrobię.

Przejrzałeś mnie.

Mało tego, gdy opowiedziałem ci swoją historię,

wślizgnąłeś się w nią.

Ostatni w szeregu feralnych partnerów.

Ulokowałeś się tak, że jeśli kiedykolwiek się poróżnimy...

zawaham się, nim cię skrzywdzę.

- Powoli... - Nie jestem zły.

Tylko...

Ty znasz moją historię.

I z niezrozumiałego dla mnie powodu...

Nie chcę zdradzić ci swojej.

Moment.

Rozumiem twoje obawy.

Wrócimy do tego jutro. W porządku?

Znaleźliśmy go.

Nie widzę skrzyni.

Ślady ciągną się przez 200 metrów. Przywlókł ją tu.

Idziemy po pana Handsa?

Wracajmy.

Żeglowałeś z Averym.

Dawno temu. Minęło 20 lat?

- Może nawet więcej? - Więcej.

Wiesz, dokąd płyniesz?

Poważnie, bo sporo w to zainwestowałem.

Pewnego dnia porzucisz ten fach.

Będziesz miał żonę, dzieci.

Morze będziesz widywał coraz rzadziej,

aż w końcu stanie się tylko obrazem na ścianie.

Nieruchomym i nieistotnym dla twojego codziennego życia.

Ale będzie cię przyzywać.

I kiedy cię przyzwie, wejdziesz w ten obraz

i poczujesz fale pod stopami.

Wszystko do ciebie wróci, jakby to było wczoraj.

Doprawdy?

Obserwowałem was, jak sobie radzicie

po odejściu mnie i moich ludzi.

Osiągnęliście rzeczy, o których nikt, z kim żeglowałem,

nigdy nie marzył.

Słyszałem, że jeśli dotrzecie do Wyspy Szkieletów,

może to oznaczać koniec dla gubernatora.

Może utrzymacie ten fach przy życiu nieco dłużej.

To prawda?

Owszem.

Zatem zabiorę was na nią.

Trzymaj się tego możliwie najdłużej.

Dla wszystkich tych, którzy to porzucili.

Nie wiesz, jakiego to wymaga pohamowania.

Jak bardzo chcę uciec się do przemocy.

Jak pewny jestem, że byłoby to zasłużone,

biorąc pod uwagę, co ty i twoi partnerzy zniszczyliście.

Co mi odebraliście.

Kompromis wydaje mi się obrzydliwy i nie do zniesienia.

Na jaki kompromis mogę iść

z człowiekiem odpowiedzialnym za śmierć mojej żony?

Albo z tymi, którzy za nim podążają?

Masz większe szczęście, niż ci się wydaje...

dużo większe...

że nadal słyszę w głowie ciche głosy, które odwodzą mnie od alternatywy.

Jeśli ja muszę iść na kompromis, by uniknąć mrocznego końca,

wówczas ty również.

Zaoferowałem ci wolność dla twoich ludzi.

Zaoferowałem ci więcej, niż ci przysługuje.

A mimo to nadal się nie godzisz.

Dlatego zwracam się po raz ostatni,

by zapewnić cię, że nie możesz odmówić.

- Przyjmij umowę... - Nie rozważę żadnej z twych umów.

A John Silver przeżyje.

Odmów...

a on umrze.

Razem z resztą ludzi, którzy podążyli tu za nim.

Jeśli dobrze rozumiem,

on jest dla ciebie najważniejszy.

To z nim możesz wieść życie, jeśli zapomnisz na chwilę o dumie.

Nie popełniaj mojego błędu.

Przyjmij umowę.

Ten głos w twojej głowie...

Chyba wiem, jak on brzmi,

bo wiem, że Eleanor chciała tego samego.

Ale ja słyszę inne głosy.

Cały chór.

Mnogość.

Sięgają wieki wstecz.

Mężczyzn i kobiet...

dzieci, które straciły życie przez ludzi twego pokroju.

Mężczyzn, kobiet i dzieci skutych waszymi łańcuchami.

Muszę im odpowiedzieć.

A ta wojna...

ich wojna...

wojna Flinta...

a także moja...

nie zostanie powstrzymana na skutek negocjacji,

by ocalić życie Johna Silvera,

jego ludzi

ani mojego.

I wierz, w co chcesz,

ale to nie ja, nie Flint

i nie hiszpańscy żołnierze zabili twoją żonę.

To twoja sprawka.

Sierżancie.

Zabierz ją pod pokład.

- Ludzie gotowi? - Tak, panie.

Zatem ruszamy. Przygotujcie łodzie.

- Widać ich gdzieś? - Nie.

Skrzyni również. I nie ma żadnych śladów.

- Powinniśmy iść. - Dokąd?

Flint już zapewne pozbył się skrzyni.

Może właśnie wracać na Konia Morskiego.

Wykorzysta wiedzę o położeniu skrzyni,

by zyskać kontrolę nad ludźmi.

A potem może uratuje Madi, a może nie.

Może już zaakceptował jej śmierć.

Stanie się męczennicą dla sprawy.

Jebać go...

za podyktowanie rezultatu,

za fałszywą przyjaźń,

za arogancję i obojętność.

Co z tym zrobisz?

Byłeś wielokrotnie ostrzegany...

przez Billy'ego, przeze mnie, przez działania Flinta.

A mimo tego,

gdy go ponownie spotkamy,

poszukasz powodów, by o tym wszystkim zapomnieć.

Przebyłeś taką drogę, pokonałeś taką odległość,

a gdy on zaczyna mówić,

puszczasz wszystko w cholerę.

Przebyliśmy taką drogę.

Jak daleko jesteśmy od rozwidlenia?

- Może z 200 metrów. - Więcej.

Nie wyprzedziłby ludzi aż tak, niosąc tę skrzynię.

Skrzyni tu nigdy nie było.

Zostawił ją.

Zorientują się, że ją tu wyrzuciliśmy?

Musimy ją zakopać.

Słyszałem przed odejściem rozmowy w obozie.

Mówili o tym, co będzie, gdy to wszystko się skończy.

Jeśli wojna okaże się taka, jak wszyscy mówią...

O łupach, które zyskamy.

Ale ty mówisz o czymś większym, prawda?

Jeśli nam się uda... jeśli tego dokonamy

i opuścimy tę wyspę, nie naruszając sojuszu,

nie widzę w tym wszystkim pana Silvera.

Zmieni zdanie.

Gdy Madi będzie bezpieczna, znów zobaczy wszystko wyraźnie.

Na to liczę.

A jeśli nie, jeśli będzie musiał odejść...

Ty jesteś zbyt ważny, by dźwigać takie brzemię.

Gdy przyjdzie czas, ja to zrobię.

Kurwa!

Wciąż pochylasz się do przodu.

Jeszcze raz.

Nie mam do opowiedzenia historii.

To może wyglądać, jakbym chciał coś przed tobą ukryć...

ale prawda jest taka...

że nie ma żadnej historii.

Niczyja przeszłość nie jest aż tak nijaka.

Nie nijaka, a...

bez znaczenia.

Dawno temu rozgrzeszyłem się, że żadnego jej nie nadałem.

Nie ma potrzeby opowiadania o życiowych doświadczeniach

w kontekście historii, która mnie definiuje.

Doświadczeniach, z których nikt nie wyciągnie niczego poza tym,

że świat to miejsce niekończących się horrorów.

Pogodziłem się z wiedzą...

że nie ma żadnego gawędziarza,

który nadałby tym doświadczeniom spójności, sensu czy gracji.

Dlatego też nie czuję się w obowiązku, by tego poszukiwać.

Wiesz o mnie wszystko, z czego mogę dać się poznać.

Wszystko, co jest istotne.

Wiesz, że jestem prawdziwym i lojalnym przyjacielem.

Czy to wystarczy, by było między nami zaufanie?

Jeszcze raz.

Zbliżamy się do punktu zwrotu.

Dobrze. Bardzo dobrze.

Gdy punkty ułożą się w jednej linii,

będziemy wiedzieć, w którą stronę płynąć,

by dotrzeć do wyspy.

Ile to może potrwać?

Może kilka dni, może mniej.

Gdy płynęliśmy po złoto Urki, miałem podobne uczucie.

Można było tyle zyskać.

- Ale tym razem jest inaczej, prawda? - Dlaczego?

Wtedy...

nawet całkowity sukces oznaczał niepełne zwycięstwo.

Czy się do tego przyznawaliśmy, czy też nie,

obaj wiedzieliśmy, że ten skarb spowoduje

tyle samo problemów, co ich rozwiąże.

Ale teraz...

Jeśli ten człowiek dotrzyma słowa

i uda nam się pokonać Flinta oraz gubernatora...

a czuję, że uda...

Nie wiem dlaczego, ale czuję to.

Czy oszalałem?

Powiedz. Poważnie pytam.

Nie sądzę.

Myślałem o tym samym.

Nadchodzące wydarzenia zwiastują, że będzie to zwycięstwo

innego sortu.

Prawdziwe zwycięstwo.

Wolność...

w każdym tego słowa znaczeniu.

Ilu ludzi w historii jej zaznało?

Jak niezwykła to chwila?

Jakie mamy szczęście, stojąc u jej progu?

Tak?

O co chodzi?

James powiedział, że złapał się za klatkę piersiową.

A potem... padł.

Powinniśmy...?

Poprosiłeś go kilka dni temu, by podzielił się z tobą wiedzą?

- Oczywiście. - No jasne. Dobrze.

I doprowadzisz nas do celu bez jego pomocy, tak?

Nie wal w chuja.

Jasne, że doprowadzę.

Jestem niemal pewien, że dam radę.

Wszystko w porządku?

Wydawało mi się, że to słyszałem.

Co takiego?

Kobietę.

Lub coś, co brzmiało jak kobieta.

Ciche zawodzenie z lasu.

Pan Wallis zaklina się, że widział syrenę pod powierzchnią wody.

Pan Jones słyszał głos własnej matki.

Oskarżała go o bezczeszczenie jej pamięci.

Umysł jest podatny na różne sztuczki.

Szczególnie w takim miejscu...

Odległym...

i pełnym opowieści.

W ciemnościach nie ma potworów...

ale kryją się niebezpieczeństwa.

Postarajmy się to rozróżniać.

I skupmy się na tym drugim.

Kurwa!

Ładownia płonie!

Co się stało?

Ludzie w wodzie!

Płyną łodzie!

- Z Eurydyki! - Dobry Boże.

Nie czekaj na mnie! Idź!

Wkrótce nas dogonią.

Musisz ją zakopać.

Dasz radę?

Ja ich zatrzymam.

Jezu!

Musimy stąd wyjść.

Powiedziałeś, że trzeba zalać ładownię, by uratować statek.

Już za późno.

Za parę minut ogień dosięgnie magazynu.

Jaki mamy wybór?

Opuścić statek.

Opuścić statek!

- Opuścić statek! - Wszyscy!

Wolałbym, gdybyśmy rozwiązali to w inny sposób.

Skrzynia jest już zakopana.

A ja potrzebuję każdego człowieka

do tego, co nadejdzie.

Ciebie również.

Będzie tu lada chwila.

Nadal sądzisz, że przekonasz go, by zrobił to po twojemu?

Nie sądzę.

Ale nie chcę się przekonywać.

Wystarczy!

Powiedz, gdzie ona jest.

- Nie mogę. - Pierdol się! Gdzie?

- Popełniasz błąd. - Pierdol się! Gdzie?!

Pod ziemią...

i pozostanie tam, dopóki nie uwolnimy Madi,

po czym zabierzemy ją i wrócimy razem do obozu.

Wiem, że nie dostrzegasz, dlaczego tak musi być.

Ale musi.

A im dłużej zwlekamy, tym mniej czasu na uratowanie jej.

Zawsze postrzegałeś to wyłącznie w ten sposób, prawda?

Traktowałeś to jako partnerstwo, dopóki pozwalało ci to

działać we własnym interesie w danym momencie.

A teraz ważniejsze od jej życia jest to,

by stało się to po twojemu, na twoich warunkach.

Sądzę, że wiesz, iż to bardziej skomplikowane.

Ona na pewno to wie.

Nawet gdybyś mnie zabił,

gdybyś dzięki temu zobaczył ją ponownie żywą,

jak jej to wytłumaczysz?

Ona wierzy w to równie mocno jak ja.

Wiesz o tym.

Jeśli uratujesz ją za cenę wojny, i tak ją stracisz.

Nawet ty nie stworzysz historii, dzięki której ci to wybaczy.

Zrobisz to,

a pożałujesz.

Nie!

Płyńcie do brzegu!

Na brzeg! Z dala od statku!

Nie widzisz tego?

Nie zainwestował we mnie dla własnego użytku...

Nie była to konieczność ani zależność.

Obawiasz się, że ma ukryte motywy.

Ale to stało się dla mnie jasne...

Zapracowałem na jego szacunek.

Po wszystkich tragediach, które przeżył...

po utracie Thomasa, po wydarzeniach w Charles Town...

Zdobyłem jego zaufanie.

Jestem jego prawdziwym przyjacielem...

dlatego też on będzie moim.

Dopóki to będzie prawdziwe,

wszystko jest możliwe.

.:: GrupaHatak.pl ::.