Original subtitles

TAJEMNICE LAKETOP [2x06] Bitwa matek

Tłumaczenie: Eelsky & yotemka

Korekta: moniuska

Znajdź nas: fb.com/RebelSubTeam

Kto to?

- Proszę nas wypuścić. - Cześć, Mary.

Czego chce?

Nie otworzę drzwi. Najpierw kasa.

- Niech pan otworzy. - Najpierw zapłaćcie.

- On ma broń. - Do kogo dzwonisz? Rozłącz się!

- Niech nas pan wypuści. - Dawaj to!

- Cholera! - Co jest?

Rozłączyła się?

Nie potrafię zebrać myśli. Jestem pijana.

- Cholera. - Wyłączyła telefon.

- Hilmarson? - Nie śpisz?

Padły strzały w Silk 41. Podobno to Brett Iles.

Mary jest jego zakładniczką.

- Cholera! - Gdzie ona jest?

Nie wiemy. Odjechała z napastnikiem taksówką.

- Przed chwilą dzwoniła. - Serio?

Mamy coś.

Taksówka stoi na plaży Bondi. Przyjadę po ciebie.

- Nie jestem w domu. - A gdzie? Podwieźć cię?

- Nie, już jadę. - W porządku?

- Mogę prowadzić. - Nie.

- Mogę. - Nie, jesteś pijana.

Gdzie on jest?

- Tu. - Dzięki.

- Jesteś na miejscu? - Nikt nic nie widział.

Są tu trzy albo cztery radiowozy i karetka.

- Napastnik zniknął. - Kto ucierpiał?

Kto jest w karetce?

Miranda, jesteś tam?

- Bateria padła? - Kurwa!

- Kto ucierpiał? - Nie chcą nic powiedzieć.

- Odsuń się! - Nie dotykaj mnie!

To nie Mary.

Ten Pyke...

- Tak. Ojciec Mary. - Pojechał poinformować jej matkę.

- Jej matkę? - Nie wiem, jak ona się nazywa.

Ja jestem jej matką.

- Do mnie zadzwoniła. - Wiem.

To ja ją urodziłam.

- Gdzie on jest? - Pojechał.

Nie chciał, by dowiedziała się o tym z wiadomości.

Jestem pijana!

- I jak? - Mówiłam ci.

Nie utrudniajcie tego. Kawa na ławę, co się tu stało?

Przyszedł chłopak.

Przyszedł po Pussa. Miał broń.

Próbował go zastrzelić. Puss uciekł, a Mary tu...

- Wariat! - Może godzinę temu...

Nie pytaliśmy o godzinę, ale kto widział strzały.

Odbiło mu!

Dziewczyny pracowały. To był zwykły dzień.

- Patrzyłam na monitor... - Adrian pojechał?

Nie. Przegląda nagrania.

- Niewiele z tego rozumiem. - Trochę wolniej.

Nie rozumiem. Brakuje pół godziny. Usunęli nagranie ze wszystkich kamer.

Ty ją wyłączyłaś?

- Czy wyłączyłaś kamerę? - Nie ja. Dzwoniłam po policję.

Pół godziny po strzelaninie. Mamy tu czasoznaczek.

Naładuję ci telefon.

Pokażę ci strzelaninę.

Tam jest Mary.

To. Ten gość.

- Gdzie on jest? - To Bootie.

- Gdzie teraz jest? - Może w szpitalu.

Nie ma go w szpitalu. Przeniosłyście go.

Położyłyście go na jakieś łóżko?

- Nie. Nie tutaj. - Mamy problem. Nie mamy ofiary.

Szefie, ktoś się chyba obudził.

To Mahlee!

Nie może spać.

Mój aniołek.

Gdzie jest ten pokój, Joy?

Gdzie on jest? Podaj mi adres!

Gdzieś w Sydney.

- Puss zna dokładny adres. - Gdzie on jest?

Uciekł. Był prawdziwym celem.

Wziął dwa najlepsze koty i się zmył.

- Pokazać ci nagranie Alexandra? - Tak.

- Wiemy, o której to było? - Tak.

Pięć minut po tym, jak napastnik odjechał z Mary.

Musiała być przerażona.

Patrz na nią, wygląda tak spokojnie.

- Puścisz mi jeszcze raz końcówkę? - Pewnie.

Zatrzymaj.

Chryste, co on tu robi?

- Poszerzmy miejsce zbrodni. - To sporo taśmy.

Zacznijmy robić zdjęcia.

Jak nazywał się ten gnojek?

- Brett Iles. - Mamy jego adres?

Tak. Hilmarson dzwoniła do niego.

Zaszył się gdzieś.

Co za pierdolnik.

Musimy zachować dowody. Przykro mi.

- Bernard. - Cześć, Ray.

- Nowy klient? - Strzelanina w burdelu.

Zabierzmy go na jedynkę.

- Robbie? - Ray.

Przyjechałam z podwykonawcą. Nie sądziłam, że nadal tu będziesz.

Nie spałem. Siedziałem na Skypie. Przyjechałem. Co tam masz?

Zwłoki.

- Rana postrzałowa. - Dobrze się czujesz?

Jestem pijana.

Chyba jeszcze nie wytrzeźwiałam.

Mógłbyś mnie objąć?

Bernard, wyjdź na chwilę.

Dzięki.

Już dobrze. Problemy sercowe?

Uprawiałaś seks.

Pytasz czy wiesz?

Nie możesz tego czuć.

Ale serio?

- Głupio mi. - Nie, to urocze.

To prawda.

Zatem chodzi o coś innego.

O twoją córkę? Twoją piękną dziewczynkę.

Poczułaś to? Mówiłem ci.

Jest kochana.

Szaleję na jej punkcie.

- Jestem jej największą fanką. - Nic jej nie jest?

Nie ma jej tu, więc ona żyje.

Jesteś moją królową, a jam sługa twój. Mówię ci, ona nie umrze.

- Muszę szukać pozytywów. - Tak właśnie rób.

Mogę się tu zdrzemnąć? Tylko godzinkę.

Prześpię się na podłodze.

- Wystraszyłeś mnie. - Mary dzwoniła?

Nikt nie dzwonił.

Ona śpi. Powiesz mi, o co chodzi? Bez histeryzowania.

Muszę pomówić z Julią. Nie chcesz mnie w sypialni, to ją obudź.

O co chodzi? Co się stało?

Pyke, wszystko w porządku?

Chodzi o Mary?

No mówże!

Została wzięta na zakładnika przez jakiegoś chłopaka z bronią.

- Boże. Ale żyje? - Nie wiem.

Zniknęli.

Sprawdzę, czy dzwoniła.

Nie. Nic.

Ktoś musi być w domu, gdyby zadzwoniła.

- Próbowała dzwonić do Robin. - Dzwoniła do niej?

Mądrze. To dobrze.

Ona jest detektywem.

Nocna strzelanina w domu publicznym.

Jedna ofiara śmiertelna i jedna w stanie krytycznym.

Młody napastnik, który rzekomo wziął pracownicę seksualną na zakładnika,

zastrzelił później taksówkarza na plaży Bondi.

- Policja przestrzega przed... - Nazywają Mary „pracownicą seksualną”?

Co?

Powiadomię szkołę. Nie możesz dziś pracować.

Dobrze.

Jestem twoim kierowcą.

Adrian zdobył numer Pussa od Dang.

Ma wyłączony telefon. To stara Nokia, bez GPS-a.

- Wyglądasz na trzeźwą. - 0,03.

Czuję się beznadziejnie.

Trzy autobusy zabiorą nas na Bondi.

Wysiądziemy na Campbell Parade i nie będziemy się rzucać w oczy.

Mamy tylko obserwować.

On gdzieś tam jest. Ma doświadczenie z bronią.

Zdobył trofeum w zawodach strzeleckich do lat 21 w Nowej Południowej Walii.

- Ma pistolet? - Możliwe.

Użył strzelby automatycznej. Najpewniej Remingtona 870 Express Magnum.

Miejcie to na uwadze. Jego zakładniczką jest osiemnastolatka.

- Wiemy kto? - Mary Edwards.

- Nawiązał kontakt? - Nie, chcemy uśpić jego czujność.

- Mundurowi przeczeszą plażę. - Plaża jest otwarta?

Tak, Geoff, spójrz. Ładne obrazki.

Nocą sprawdziliśmy północny i południowy kraniec. Póki co nic.

Ma być 35 stopni. Będą tłumy.

Nie chcemy wywołać paniki, więc słuchajcie tego.

Dwudziestu z was pójdzie w strojach plażowych.

- Thommo, podziel ludzi. - Dobrze, szefie.

- Na co patrzysz? - Na to.

Możesz przybliżyć? To pudło po prawej.

Nie sprzątaliśmy śmieci.

To but?

Amanda czeka w autobusie, przy wieży ratownika.

Jeśli nie jesteście na liście, przejdźcie na prawo i połączcie się w pary.

Spójrz na to. Sophie podpięła się pod transmisję na żywo.

Chwileczkę.

Grzeczna dziewczynka, je płatki.

Mogę sterować kamerą.

Nadal nie wiemy, gdzie jest ten pokój.

Dang tam nie była, ale Puss wie.

Chyba dostrzegły ruchy kamery.

Mahlee, tu Miranda.

- Kto? - Miranda.

Gdzie jesteś? Podaj adres. Mam...

Mam dla ciebie prezent.

Szlag!

Przykro mi, musimy iść.

Znajdziemy ją. Musimy iść.

Odezwała się do kogoś?

Nie? Do nikogo?

- Przykro mi. - Mogę ja spróbować?

Jestem Julia, mama Mary.

Nie jest mi łatwo.

Bardzo kocham Mary, ale jestem pewna, że obecnie znacie ją lepiej ode mnie.

Lojalność jest bardzo ważna dla Mary. Dla was na pewno też.

Jeśli macie tajemnice, powierzacie je sobie i ich strzeżecie.

Podzielę się z wami tajemnicą.

Mary spotkało coś bardzo strasznego.

Jest przetrzymywana jako zakładniczka.

To ten napastnik z plaży Bondi, o którym mówią w telewizji?

Ten sam.

Kontaktowała się z wami? Napisała do was SMS-a?

- Nie. - Domyślacie się, gdzie mogła pójść?

Znacie jej przyjaciela, o którym nie wiemy? Cokolwiek?

Wracajcie do zajęć.

- Julia... - Przykro mi.

- Chodźmy. - Dziękuję.

Chodźmy.

Zacznijmy od F. Po czterech.

Raz, dwa, trzy, cztery.

Teraz G.

Pani Edwards!

Cafe Stasi.

Chodziłyśmy tam po lekcjach. Dziwne miejsce.

Tam poznała Pussa. Może on tam nawet pracuje.

Nie udało nam się tego rozgryźć. Mary grała z nim w szachy.

Dziękuję.

- Cafe... - Stasi. Na Liverpool Street.

Znajdziemy ją.

Spałam z jej ojcem.

Upiliśmy się i...

- Odbiło mi? - Nie.

Próbujesz się jakoś trzymać.

No dobra.

Gdzie jest Wally?

Cały ranek cię szukałem.

- Czemu nie odbierasz? - Byłam zajęta.

- Chodzi im o Mary? - Tak.

- Coś wiadomo? - Jeszcze nie.

Pani detektyw, szef panią prosi.

Zadzwonię później. Muszę lecieć.

- Na razie. - Daj mi znać.

Musisz dać znać.

Utrzymajcie pozycję.

Przeszukaliśmy plażę w kierunku głównej drogi.

Sprawdziliśmy garaże i uliczki. Wynik był negatywny.

Zrozumiałem.

Myślę, że jest na plaży.

Idealna kryjówka.

Wystarczą szorty i koszulka.

- Pokaż ten karton. - Nagranie poklatkowe?

- Tak, chcę go zlokalizować. - Znowu ten karton.

Do wszystkich jednostek. Podnoszę stopień zagrożenia.

Zrób zbliżenie i wydrukuj zdjęcie.

Jasne.

Albo jestem schlany, albo ślepy. Co to jest, karton po piwie?

- Wychodzę. - Nie w mundurze.

- Przyszedł do Griffin. - Dobra, wpuść go.

Cześć, Rob. Mam coś dla ciebie.

- Ktoś też chce? - Nie, dzięki.

Muszę się przebrać.

Daj mi koszulkę i szorty.

Nie ma sprawy.

Wyluzuj, kolego. Nie wystawię fiuta.

Dziękuję.

Zadzwonię, jak się czegoś dowiem.

Wielkie dzięki.

Powinno być tam.

Stally do Griffin.

- Mówi Griffin. - Siemka, Robin.

Jak znajdziesz kratę piwa, przynieś sześciopak.

- Jest twoje, Stally. - Dziękuję.

Baza, wysyłam zdjęcie. Podejrzany w zasięgu strefy.

Widzicie?

Podejrzany leży na plecach. Ma na sobie bokserki.

Koszulka zakrywa twarz.

- Można podejść? - Potrzebujesz wsparcia.

Griffin i Hilmarson, jesteście w sektorze?

Widzę go. Minuta.

- Obraz tego obszaru. - Zrób zbliżenie.

Można podejść?

- Masz wsparcie? - Tak.

Ruszaj.

- Policja. Leż. - Co jest?

To nie on.

Kontynuujemy poszukiwania.

Idę na północ. Masz coś?

Jeszcze nie.

Adrianie,

zlokalizowaliśmy karton.

Wychodzę.

Podnieś ręce. Nie widzę cię.

Dobra, widzę. Oczyścić obszar.

Griffin, wsparcie w drodze.

Dzień dobry, policja. Proszę się rozejść.

Bardzo dziękuję.

Proszę się rozejść. Bardzo dziękuję.

Proszę się rozejść. Dziękuję.

Proszę się rozejść. Bardzo dziękuję.

Policja.

Proszę stąd odejść. Dziękuję.

Dzień dobry, policja.

Gdzie to wsparcie?

- Czekać na wsparcie. - W drodze, szefie.

Policja. Proszę się rozejść.

Co się dzieje?

Proszę się rozejść. Dziękuję.

- Proszę się spakować. - Dopiero tu przyszliśmy.

Proszę się rozejść. Bardzo dziękuję.

Co się dzieje?

Wyciągnij broń.

Posterunkowa, broń!

Rzuć broń!

Jest cała?

Gdzie ona jest?

Gadaj, gdzie Mary.

Brett, gdzie ona jest?

Boże drogi. Nic ci nie jest.

Nic ci nie jest?

- Jest tu ten bandyta? - Nie. Jestem sama.

Nie mogę zostać.

Dlaczego?

- Nie mogę ci powiedzieć. - Proszę, nigdzie nie idź.

Przecież to twój dom. Wyjdę, jak mnie tu nie chcesz.

- Co robisz? - Dzwonię do taty.

- Nie dzwoń. Odłóż telefon. - Muszę powiadomić policję.

Odłóż telefon.

Opowiesz, co się stało?

Nie słuchałabyś mnie, nawet gdybym powiedziała.

Wpadłabyś w histerię.

Chcę się nauczyć. Nauczę się.

Chcę wiedzieć, jak z tobą rozmawiać.

Widzę krew. Skaleczyłaś się?

- To krew taksówkarza. - Co?

- No co? - Nic.

- No co?! - Tyle przeszłaś...

Przebiorę się i umyję, zanim stąd wyjdę.

Nie obchodzi mnie to, tylko nie wychodź z domu.

Już ci mówiłam, że nie mogę zostać.

To prawda, mówiłaś.

Mogę cię przytulić?

Mogę?

Dwie osoby nie żyją, a dwie są w stanie ciężkim.

Tragedia rozegrała się w mieście i na plaży Bondi.

Na koniec dramatycznego pościgu bandyta postrzelił policjantkę,

zanim go pojmano i aresztowano.

Uczennica jest już bezpieczna.

- Adrianie, i jak? - Niedobrze.

Naprawdę źle.

Mary się znalazła?

Tak, świetna wiadomość. Szkoda, że nie zadzwoniła.

Odwiedzisz ją?

Cześć, piękna.

Powiem wszystkim.

Nasi bliscy się dowiedzą, że się kochamy. Poradzę sobie ze wszystkim.

Zastąpisz mnie?

Zadzwoń do Mahlee i zgódź się na wszystko.

Dziecko jest całym światem. Zadzwoń, to przyjadę.

- Musi przeżyć tę noc. - Oczywiście.

Cholera.

Proszę, nie umieraj.

Proszę.

Julio, jesteś tam?

- Nie ma jej paszportu. - Mary?

Tak, a czyjego? Mogłam ją zatrzymać.

- Dlaczego ją puściłam? - Bo jej zaufałaś.

Potrzebuje twojej pewności siebie, żeby wyfrunąć z gniazda

i rozpocząć życie.

- Gdzie mój telefon? - To początek każdego mitu.

- Znajdź mi telefon! - Opuszczenie domu, wioski.

Napotka przeszkody, jak my wszyscy.

Boże.

Pozwoliła jej wyjść?

Gdzie jest, z Pussem?

- Tutaj się poznali? - Tak.

Po nim ani śladu.

Nie, ale jej nic nie jest, a to najważniejsze.

- Jak twoja partnerka? - W stanie ciężkim.

Strzelił jej w brzuch.

To dobry znak.

- Muszę lecieć. - Co jest?

Zniknął paszport Mary.

Julia jest w domu i panikuje.

Cholera.

- Mary ma pieniądze? - Nie.

Ale może on ma.

- Zadzwonię. - Musisz iść?

Raczej tak. Przepraszam.

Gdzie jest Mary?

Dokąd leci, do chuja?!

Ja to wezmę. Dziękuję.

Biegnij do mamy.

Mary ma 18 lat i jest zakochana.

- Robi, co chce. - Ja też.

Chciałeś zrobić z niej dziwkę!

- Walnięta suka! - Prawie ją postrzelono!

Ten debil chciał zabić mnie. To ja byłem celem.

Myślał, że zabiłem prostytutkę.

Co dla niej zrobił? Tylko ją pieprzył.

Próbowałem pomóc Cinnamon.

Chciałem jej przemówić do rozumu, aż w końcu dałem sobie spokój.

Miała sobie radzić sama i nie marnować mojego czasu.

Żyć albo umrzeć. Jej interes.

Idiotka się powiesiła.

I spakowała do walizki?

Nie, to akurat ich sprawka. Dali ciała i patrz, co wyszło.

Aresztuję cię.

Próbowałem jej pomóc. Głucha jesteś?

Gdzie pokój z surogatkami? Ten z kamerą.

Chcę Mahlee.

Chcę Mahlee z pandą.

Wszystkie są razem.

Jesteś ich szefem?

Dajże spokój. Nie jestem.

Próbuję im pomóc. Idź i zobacz sama.

- Nie przyszło ci do głowy? - Co?

Że też jesteś surogatką.

Poczekaj. No weź.

No weź, poczekaj.

Mieszkania East Wind w Darlinghurst.

Mylisz się co do Mary.

Nie jest zakochana.

Boi się ciebie.

Nienawidzi cię.

Ki chuj?

Surogatki wezwały rodziców.

Szukali zarządcy, bo on ma klucze.

Zostańcie z tyłu.

WŁĄCZ MNIE

Nie ma ich tu, Mike.

To ostatnie wezwanie dla lotu 416 Temple Airways.

Zaraz rozpocznie się odprawa.

Bez pandy, kurwa.

Dziękuję.

- Dziękuję. - Ty nie dostaniesz.

Cały dzień się martwiłem.

Co, nienawidzisz mnie?

Co się dzieje? Boisz się mnie?

Mógł mnie postrzelić.

Weź, ja byłem celem. Nawet włos z głowy ci nie spadł.

Zamknąłeś drzwi windy.

Same się zamknęły.

Chodźże, rozpieszczona suko.

- Wsiadaj do samolotu! - Co będzie z dziećmi?

- Co? - Kto je pokocha?

Ci, którzy za nie zapłacą.

Ci, którzy je zrobili.

Mary, uspokój się!

Wsiadajcie!

Dobry wieczór. Rozsiądźcie się.

Będę waszym gospodarzem.

Moje imię nie ma znaczenia, jak również wasze.

Co sekundę na planecie rodzi się 4,3 dzieci.

Niedługo wasze dzieci przyjdą na świat,

ale wy ich nie urodzicie.

Zachód zbyt długo wyzyskiwał biedne Azjatki.

Sprzedaje się 12-letnie dziewczynki,

- żeby zaspokoić zamożnych. - Jadę na lotnisko.

Ale co to za życie?

Jedzenie za seks? Dajcież spokój.

Teraz chcecie wyhodować swoje wstrętne DNA,

swoje cenne dzieciaczki w łonach zniewolonych kobiet,

zbyt biednych, żeby odmówić.

Tylko jeden z tych szkrabów jest wart tyle pieniędzy,

że może wspomóc całą wioskę przez długie, długie lata.

Teraz role się odwróciły.

Sytuacja uległa zmianie.

Wasze dzieci odleciały. Teraz wy będziecie płakać.

To znaczy, że uciekły?

Zrób coś z tym. To kradzież.

To nasze dzieci.

Jak prawnie wygląda sytuacja, kiedy surogatka ucieknie?

To nasze DNA. Jesteś z policji.

Dzwoń na lotnisko, żeby je zatrzymali.

To porwanie. To nasze dzieci.

Nie.

Prawnie dzieci należą do nich.

Jak to możliwe?!

Ich ciała, ich łona.

To, co w środku, jest ich. Tak stanowi prawo.

Robin Griffin.

Cześć, to ja. Mam dobre wieści.

Jestem z Mary.

- Naprawdę? - Tak.

Wracamy z lotniska. Wpadniesz do nas?

- Mogę? - Pewnie.

- Masz coś przeciw? - Jest padnięta, Pyke.

Niedługo będziemy. Przyjedź.

Dzięki. Na razie.

Jednak przyszłaś. Zasnęła.

Właśnie przysnęła.

Zapraszam.

- Napijesz się czegoś? - Nie, dzięki.

Może wody albo herbaty?

Chcę zobaczyć Mary, ale jeśli przeszkadzam...

Nie, chodź. Rzuć na nią okiem.

Zaprowadzę cię.

Daj jej wody, Pyke.

Na lotnisku mocno mnie przytuliła.

Powiedziała...

„Jesteś moją mamą.

Bardzo cię potrzebuję”.

Coś się we mnie odblokowało.

W nas.

Znowu płaczę.

Byłaś dla nas wsparciem. Chcę ci za to podziękować.

Dziękuję.

Naprawdę.

Pomogłaś przywrócić równowagę naszej rodzinie.

Poprosiłam Pyke'a o dwa miesiące.

Ostatni rok był piekielnie ciężki. Jesteśmy sobie to winni.

Nie, dzięki. Jestem umówiona.

Chciałabym tylko pożyczyć urodzinową płytę z małą Mary.

To jedyny egzemplarz.

Pojadę po płytę, jak tylko obejrzy.

Kiedy będziesz oglądać?

Dzisiaj.

facebook.com/RebelSubTeam