Original subtitles

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ It's a lovely day today της Ella Fitzgerald]

Οι Καλύτερες Μέρες

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © chaos70

Ιούνιος 2023 © chaos70

Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ

[Stefania] Γραμματέα, τι να σας πω; Είμαι πραγματικά χαρούμενη, ευγνώμων

είναι τιμή μου που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας για δείπνο.

Ειλικρινά, δεν το περίμενα.

Αλλά μην περιμένετε και τίποτα από αυτό το δείπνο,

Είναι ένας τρόπος να είμαστε μαζί ως οικογένεια, με γαλήνη.

Λείπει η γαλήνη, ειδικά τα Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα είναι μια σημαντική μέρα για να γαληνεύσει κανείς με την οικογένεια.

Αλήθεια, ε; Μα ναι, το ξέρω. Άλλωστε, αυτή η εποχή έτσι είναι.

Έχετε απόλυτο δίκιο. Α, εντάξει.

Αυτό σημαίνει ότι δεσμεύομαι επισήμως από δω και πέρα

να σας απευθύνομαι στον ενικό.

Εντάξει, ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ. Τα λέμε, γεια.

Γεια, Attilio.

Carlo;

- Carlo! - Γιατί ουρλιάζεις;

- Δεν ήσουν εκεί; - Όχι, ήμουν από εδώ.

Ο γραμματέας του κόμματος θα δειπνήσει μαζί μας απόψε.

- Καλό είναι, σωστά; Είναι αυτό που ήθελες. - Όχι. Ναι.

Χήρεψε πρόσφατα και τον κάλεσα,

αλλά δεν πίστευα ότι θα δεχόταν.

Πρέπει να είναι μόνος σαν σκύλος, χωρίς φίλους ή συγγενείς.

- Φταίει η πολιτική, που καταλήγεις έτσι. - Carlo, Carlo…

- Μπιμπίντι μπαμπίντι μπου… - Το άγχος πάει αλλού.

- Μπιμπίντι μπαμπίντι μπα… - Μα ποιον θα κάνεις ντα;

Όχι, η ηρεμία πουθενά δεν πα'.

Το πρόβλημα εδώ είναι άλλο.

- [Άνδρας] Λοιπόν, κυρία… - [ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[Alessandro] Η τρίτη! Ορίστε, τώρα ηρέμησα.

[Sergio] Τώρα περίμενε εδώ για 15 λεπτά και μετά μπορείς να γυρίσεις σπίτι.

- [Alessandro] Ευχαριστώ. - [Sergio] Έχεις γνωστή φυσιογνωμία.

[Ο Alessandro γελάει]

Ναι, είναι που με τη μάσκα δεν με αναγνωρίζουν όλοι.

Έλα ρε, Achille!

[στη ρωμαϊκή διάλεκτο] Ο Sergio είμαι! Θυμάσαι;

Υπηρετήσαμε μαζί στο στρατό στην Civitavecchia. Εποχές κι αυτές!

Όχι, κοίτα, δεν έκανα κανονική θητεία.

Ίσως μπερδεύτηκες επειδή είμαι ηθοποιός.

Δεν έχεις πλέον το φανοποιίο; Το γύρισες στο σινεμά;

Αλλά που… Εγώ ποτέ δεν…

Τέλος πάντων, ναι. Δηλαδή, ας πούμε καλύτερα τηλεόραση.

Δεν έχω, την πήρε η γυναίκα μου.

Ωστόσο, με τη μάσκα είσαι ίδιος ο Achille.

- «Γαμώ»… - Αχ! Όχι!

Φαντάζομαι ότι θα παίζει κάποια ομοιότητα. Όπως και να ‘χει, αντίο.

[Sergio] «Γαμώτο», είναι ολόιδιος.

[Luca] Το σχέδιο είναι ξεκάθαρο, ναι;

Μείωση πληθυσμού, ψηφιακός έλεγχος όλης της ανθρωπότητας,

κατηγοριοποίηση του πληθυσμού με βάση την αγοραστική του δύναμη,

μαζικός αναγκαστικός εμβολιασμός.

Καταλαβαίνεις; Βρισκόμαστε σε μια αυτοτρομοκρατική δίνη.

Κατά κάποιο τρόπο το λες και ευφυές.

Εν τω μεταξύ τα μπαράκια δεν ανοίγουν, πώς θα ζήσουμε;

Θα ξανανοίξουν, αλλά πώς να χορέψεις με τις μάσκες;

Φαντάζεσαι τον κόσμο στο Celluloid να χορεύει με μάσκες;

Εκεί πάνε μόνο και μόνο για να πηδηχτούν.

Αν δε βλέπεις τα μούτρα σου, τι να πηδήξεις;

[ΚΙΝΗΤΟ] Ποιος θα μου σπάσει τ' αρχίδια τώρα;

Εξοχότατη!

Έλα, Stefania, πλάκα κάνω!

Ναι, αναπαραγόμαστε αυτή τη στιγμή.

[Luca] Ναι, φυσικά και θα έρθουμε απόψε.

Συγγνώμη, υπό ποία έννοια;

- Μόλις έπαιξα την τρίτη δόση. - Συγχαρητήρια.

- Γεια σου, αδερφούλα, καλά Χριστούγεννα. - Και σε εσένα.

- Ο αρχιτέκτονας; - Carlo;

- Γεια, Alessandro. - Καλά Χριστούγεννα.

- Η μικρούλα; - Alice, ήρθε ο θείος.

- Alice; - [Alice] Θείε!

Αγαπημένη του θείου! Όσο πας και ομορφαίνεις.

Έγραψες γράμμα στον Άγιο Βασίλη;

- Φυσικά, θείε. - Κανόνισε.

- Εγώ πάω παίξω. - Ναι, γεια.

-Τι τρώμε απόψε; - [Stefania] Δεν ξέρω, κάτι θα φτιάξουμε.

Τι «θα φτιάξουμε κάτι»;

Δεν έφτιαξες 60 μεζεδάκια όπως κάθε χρόνο;

Για την ακρίβεια, είχα και αμφιβολίες.

- Για τι πράμα; - Φέτος, ζυμαρικά…

«Να φτιάξουμε ή όχι;» Stefania, η ίδια ερώτηση κάθε χρόνο;

Είναι δίκαιη, φουσκώνετε με τα ζυμαρικά και κανείς δεν τρώει το κυρίως πιάτο.

- Και με όσα πλήρωσα… - «Αμαρτία είναι να χαραμίζονται τα ψάρια».

Φυσικά. Να πούμε άλλη μια ρητορική φράση;

- Έφερα pandoro. - Το είδα, αυτό από τα Λιντλ.

Λοιπόν, οι καιροί δεν είναι κατάλληλοι… Έχω μια δουλειά που…

Είμαι τελική φάση για ένα δράμα.

- Έχουμε μείνει δύο, αλλά τελικά… - [μαζί] «Παίρνουν τους συστημένους».

[Stefania] Κι εσύ πάντα τις ίδιες ατάκες.

-Ξέρεις τι θα κάνω; - Εεε.

Θα ρίξω λίγα, 50 γραμμάρια στον καθένα,

μια ελάχιστη δόση, έτσι, για να πούμε ότι φτιάξαμε.

Συγγνώμη, Stefania, αλλά να το πούμε σε ποιον;

Ποιος θα έρθει απόψε; Ποιοι θα είμαστε;

Θα είμαστε εμείς και έρχεται και ο Attilio, ο γραμματέας του κόμματός μου.

- Άντε, ρε! - Ναι, χήρεψε πρόσφατα.

- Ω. - Πρόσεχε, διακριτικά, όχι χοντράδες.

Λέω εγώ χοντράδες με χήρους;

- [Stefania] Σε ξέρω. - Ναι.

- [Alessandro] Μίλησες με το μπαμπά; - Φυσικά, εγώ του τηλεφωνώ.

Έλεγε πάλι τα ίδια, ότι δεν το κουνάει και ότι δεν πάμε εμείς να τον δούμε.

- Είναι τρεις ώρες με το αυτοκίνητο. - Το καταλαβαίνω,

αλλά πάνε τρία χρόνια που δεν τον έχουμε επισκεφτεί.

Και θα πάμε εκεί φέτος που έχει Covid; Να τον κολλήσουμε;

- Είναι ηλικιωμένος, ξέχνα το. - Μιλώντας για Covid…

- Κόλλησες; - Έλα πια!

Ορίστε, αυτό θα έλεγα και στον αδερφό μας.

- Στον Luca; - Πόσα αδέλφια έχεις;

Φαντάσου να συναναστρεφόμασταν κι αυτόν τον κρετίνο.

Όχι, θα τον συναναστραφούμε... Είπε ότι θα φέρει και την κοπέλα του.

Πλάκα κάνεις;

- Πες μου ότι κάνεις πλάκα. - Όχι, είπε ότι θα έρθει.

- Έχεις διαβάσει τι γράφει στα social media; - Ναι.

Δεν θυμάμαι, αλλά τα έχω διαβάσει.

Να σου τα θυμίσω εγώ. Λοιπόν…

«Εμβόλιο για έναν ιό που δεν υπάρχει; Μα τότε δεν υπάρχει καν εμβόλιο!»

Μα για τι πράγμα μιλάμε;

Δεν τον θέλω στο τραπέζι!

Αυτό είναι το δικό μου τραπέζι και εγώ αποφασίζω ποιον προσκαλώ και ποιον όχι.

Όπως και να έχει, μιλάμε για τον αδερφό μας.

Εξήγησέ μου πώς μπορείς να περάσεις το χριστουγεννιάτικο δείπνο

με κάποιον που γράφει κάτι τέτοια.

Γίνεται αν δεν μιλήσουμε περί εμβολίων ή για Covid.

Κοίτα με. Ούτε περί εμβολίων, ούτε για Covid.

Μη μου χαλάσεις το δείπνο.

Εντάξει, θα το κάνουμε όμως ως εξής.

Αν ο Luca θέλει να έρθει και να κάνει Χριστούγεννα μαζί μας απόψε, θα κάνει τεστ

και θα εμφανιστεί με το πιστοποιητικό, κι αυτός και η αρραβωνιάρα του.

Εντάξει; Και δεν το λέω για μένα.

Το λέω για σένα, αλλά και για τον άντρα σου, που είναι και κάποιας ηλικίας.

- Συνομήλικοι είμαστε. - Ααα. Ναι.

Εγώ φταίω που ντύνεται σα γέρος, ε;

Σιγά μην κάνει τεστ. Είναι βλάκας, θα είναι και κατά των τεστ.

Θα το κάνει, μου το υποσχέθηκε.

Α, θα το κάνει;

Μοριακό;

Μοριακό.

Πες την αλήθεια, σε τρώει ο κώλος σου για καυγά.

Τι εννοείς;

Σε τρώει ο κώλος σου επειδή εσύ εμβολιάστηκες και εκείνος όχι.

Τι με τρώει ο κώλος μου; Με την καμία.

Έκανα κάτι για μένα,

έκανα κάτι για τους άλλους, ευσυνείδητα, και παρεμπιπτόντως με ασφάλεια,

και ναι, με τρώει ο κώλος μου, εντάξει;

Μην το παίζεις και μάρτυρας.

Εγώ εμβολιάστηκα, πολλοί από εμάς εμβολιαστήκαμε και αυτός όχι, αμήν.

Ναι, «αμήν». Έπρεπε να έχεις ασχοληθεί με την πολιτική!

[Αναστενάζουν]

Ξέρεις κάτι; Εδώ που φτάσαμε καλύτερα, κοίτα,

έτσι επιτέλους θα έχουμε μια πολιτισμένη αντιμετώπιση πάνω σε αυτό το θέμα.

Το ξέρω το «πολιτισμένο» σου.

Άκου, Alessandro, όπως στο λέω. Μη μου χαλάσεις τα άγια Χριστούγεννα.

Από που κι ως που «ιερά»; Δεν είσαι καθολική, ούτε φάτνη δεν στολίζεις.

- Τα Χριστούγεννα είναι πάντα ιερά. - Ναι, ό,τι πεις.

Τέλος πάντων, όλα καλά.

Καμιά αντιπαράθεση.

Αν δεν το ξεκινήσει πρώτος.

Έτσι μπράβο, για να μην γαμηθούμε απόψε.

Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να έρθω και εγώ στην αδερφή σου;

Μωρό μου, είσαι η γυναίκα μου, προσπαθούμε να κάνουμε παιδί…

Απλά αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε.

Κοίτα καμώματα.

Αλλά αν θέλεις δεν έρχομαι. Το ξέρεις, καρφί δε μου καίγεται για τα Χριστούγεννα.

Μπορώ να μείνω εδώ, να δω καμιά ταινία, να σε περιμένω και τα λέμε μετά.

Φοβάσαι;

Όχι, απλώς θα απέφευγα μια βραδιά συζητήσεων.

- Είμαι διαλλακτικός. - Χμμ.

Υποσχέθηκα στην αδερφή μου ότι δεν θα είμαι εριστικός.

Είναι που μου φαίνεσαι μια χαρά φορτωμένος, πως ανυπομονείς να τσακωθείς.

Είμαι μια χαρά σκέτο, γιατί σε αγαπώ και ανυπομονώ να κάνω ένα παιδί μαζί σου!

Και έπειτα, ειλικρινά, υποσχέθηκα στη Stefania ότι

δεν θα αναφέρω τη λέξη «εμβόλιο» στο τραπέζι.

Luca, σε ξέρω

και ξέρω ότι δε βλέπεις την ώρα να ισοπεδώσεις τον αδερφό σου.

Εννοείς εκείνο το έγκριτο αρχίδι

που στα 40 του ακόμα ελπίζει να γίνει ηθοποιός;

Μην ανησυχείς, καμιά αντιπαράθεση.

Αν δεν το ξεκινήσει εκείνος πρώτος.

Carlo, επανάλαβε μαζί μου.

Μόλις η κουβέντα στραφεί στην επικαιρότητα, τι κάνεις;

Βγάζεις ένα νέο μεζεδάκι...

Και εγώ εξηγώ τη συνταγή και τις παραλλαγές της.

-Μου το είπες εκατό φορές. - Είσαι εριστικός και μη συνεργάσιμος.

Έχουμε μια μάχη για να κερδίσουμε. Έβγαλες την κεραία της τηλεόρασης;

- Ναι - Έκρυψες τις εφημερίδες;

Το σπίτι είναι απομονωμένο, όπως οι πολιτικοί με την αλήθεια.

Μην κοροϊδεύεις, Carlo.

Αν γίνω ρεζίλι στο γραμματέα, τη γάμησα.

Δεν θα γίνεις. Μην το λες σε μένα, αλλά στα αδέρφια σου.

Σωστό κι αυτό.

Πες μου ξανά.

- Μπιμπίντι μπαμπίντι μπου… - Μα πού είναι ο Alessandro;

Και το άγχος ανεβαίνει, αφού.

[ΜΑΚΡΥΝΗ ΦΩΝΗ]

- [Stefania] Τι κάνεις; - Ε;

Κοίτα αυτό το γράφημα

που αφορά στις επιπτώσεις της τρίτης δόσης στις νοσηλείες ΜΕΘ

και πες μου πώς μπορείς να αρνηθείς ότι το εμβόλιο είναι κάτι που…

Stefania, είναι δεδομένα, δεν είναι απόψεις.

Φτάνει! Ό,τι ήθελε προκύψει απόψε, εκτός από αναφορά στη λέξη «εμβόλια».

Όχι εγώ, αυτός θα το κάνει μόλις μπει. Είναι φανατικός, θα μας πάει γαμιώντας.

- Όχι, ο Luca μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το κάνει. - Ναι.

[ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΠΟΡΤΑΣ]

Νάτοι.

Ορκίσου μου ότι δεν θα ξεστομίσεις πρώτος τη λέξη «εμβόλια».

Alessandro, άκου όπως στο λέω. Μη μου χαλάσεις τα πανάγια Χριστούγεννα.

Τώρα έγιναν και «πανάγια»;

Δεν πας καλά.

Stefania, άκου όπως στο λέω, βάλτον μακριά μου στο τραπέζι.

Εγώ από τη μια και αυτός από την άλλη εγώ, έγινα σαφής;

Carlo, Alice, ήρθε ο θείος.

- [μαζί] Α! - [Giu] Καλά Χριστούγεννα!

- Χρόνια πολλά. - Χρόνια πολλά.

- [Alice] Θείε! - Ομορφιά του θείου!

- Πώς πάει; - Καλά.

- Γεια, Carlo. - Είμαι η Giu, χάρηκα.

- Το “Giu” είναι από το; - “Giu”, τέλος.

- Α, “Giu”, όπως λέμε «Τσου». - Ναι, φέραμε βλακειούλες.

Ευχαριστώ, δεν χρειαζόταν.

- Έχουμε και μια έκπληξη. - Κι άλλη;

- [Giu] Μμχ. - Όλε!

Συγγνώμη, τα Χριστούγεννα χωρίς φάτνη είναι στενάχωρα.

Είναι μοναδικό κομμάτι, σπάνιο.

Ωραία.

Με το μπέιμπι-Τζίζας τερματοφύλακα για να αποκρούει τα φάουλ της μοίρας.

Carlo, ίσως να έβρισκες ένα μέρος να το τοποθετήσεις.

- Ναι, να το βάλουμε εκεί. - Ευχαριστώ.

Να σε βοηθήσω. Έτσι σου έρχονται, ή τα σκέφτεσαι;

Έπρεπε να έρθει έτσι ντυμένη Χριστουγεννιάτικα;

Παραείναι κυριλέ, ε;

Ναι.

Πήγαινε μέσα, είναι και ο αδερφός σου.

Ααα…

Τα λογοπαίγνια, οι πλακίτσες...

Ποιος έφερε αυτό το σκατο-panettone; [γέλια]

Εγώ.

Χε! Πώς είσαι;

Ω, όχι, περίμενε. Ε! Ε! Ε!

Αρνητικό.

Μπορώ να σε αγκαλιάσω ή πρέπει να βάλω μάσκα;

- Γεια. - Πώς είσαι;

- Πολύ καλά. - Και ο μπαμπάς;

- Ούτε εσύ δεν του έχεις μιλήσει; - Όχι.

Του τηλεφώνησα και μου είπε ότι δεν το κουνάει από κει

και να πάμε να τον δούμε εμείς.

Είσαι τρελή; Είναι τρεις ώρες με το αυτοκίνητο.

- Να κι ο άλλος. - Ε!

Αυτό σημαίνει ότι θα πάμε εκεί του χρόνου, μόλις τελειώσει αυτό το άχρηστο παραλήρημα.

- Ποιο παραλήρημα; - [Stefania] «Ποιο παραλήρημα;»

Το παραλήρημα των διακοπών, ναι; Είναι Χριστούγεννα, έχει κίνηση.

- Α. - Για πάμε στο τραπέζι.

- Να βάλουμε καμιά μπουρμπουλήθρα. - Ναι.

- [Luca] Έχουμε κάτι με τρούφα;[ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΠΟΡΤΑΣ]

- Attilio, Καλά Χριστούγεννα. - Και καλά Χριστούγεννα σε σένα.

- Πόσα πράγματα έφερες; - Όχι, έλα, είναι για το καλό.

[Stefania] Μπορείς να αφήσεις το παλτό σου εκεί.

Χαρά μας να σε έχουμε για δείπνο απόψε.

Είναι χαρά μου που θα είμαι με την οικογένειά σου.

Χριστουγεννιάτικα στο σπίτι χωρίς τη γυναίκα μου θα είχα αυτοκτονήσει.

Μπορώ να φανταστώ.

Ελπίζω να σου προσφέρουμε ένα ξέγνοιαστο γαλήνιο βράδυ.

Κοίτα, έφερα ένα παλιό κοστούμι του Άη Βασίλη.

Στο σπίτι μου συνήθιζα να ντύνομαι Άη Βασίλης κάθε χρόνο για τα παιδιά.

Αν δεν σε πειράζει, θα ντυθώ απόψε για την κόρη σου.

- Θα τρελαινόταν! - Ναι;

Ακόμα πιστεύει σε αυτόν.

- Μην το κάνεις από υποχρέωση. - Όχι, το απολαμβάνω.

- Εντάξει ας πάμε. - Όχι, περίμενε.

Στο επόμενο συνέδριο, αν υποβάλεις υποψηφιότητα για τη Γραμματεία

θα σε στηρίξω τα μάλλα, θα ήμουν ευτυχής.

Attilio, τι μπορώ να σου πω; Θα ήταν τιμή μου.

- Ναι; - Είναι στόχος ζωής.

- Απόψε απολαμβάνουμε τα ιερά Χριστούγεννα... - Ναι.

- Το συζητάμε αύριο, θα αναμένω. - Εξαιρετικά, ναι.

- Έλα, θα σου συστήσω την οικογένειά μου. - Ναι.

- Ήρθε κι ο Attilio. - Γεια.

- [Carlo] Καλώς ήρθες. - Ο Alessandro κι ο Luca,τ' αδέρφια μου.

- Χρόνια πολλά. - Αξιότιμε.

- Η κόρη μου η Alice. - Καλά Χριστούγεννα.

- Τον Carlo τον γνωρίζεις. - Γεια, Attilio.

- [Stefania] Από δω η Giu. - Γεια.

- Να καθίσουμε; - Ναι.

Όπου θες. Carlo, πάω να φέρω τα ορεκτικά.

Ναι, λίγο πικάντικο…

Stefania, αν δεν είναι πρόβλημα, εγώ θα κάτσω εδώ.

Εγώ κάθομαι εδώ, για να είμαι κοντά στην κουζίνα.

Ναι.

- Τότε θα κάτσω εδώ. - Εδώ είμαι εγώ, να βοηθάω τη Stefania.

- Ναι, τότε… - Αγάπη, έλα εδώ, κοντά στον μπαμπά.

- Ναι, «κοντά στον μπαμπά». - Εντάξει.

Λοιπόν, θα κάτσω...

- Θα κάτσω εδώ. - [Stefania] Ναι.

Θα κάτσω εδώ, γιατί κάνει λίγο ρεύμα.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ζεσταίνομαι σήμερα.

Έχεις εξάψεις; Δεν είναι ότι έχω ήδη πάει στην κόλαση;

Έλα τώρα!

Αν τα σπερματοζωάρια είναι αργά όπως αυτός, ξέρεις πότε θα μείνω έγκυος;

Σε δύο μήνες!

[γελάει]

Έτσι είναι.

Κάτι για να γελάσουμε, ε;

Ναι.

[Stefania] Μερικά ορεκτικά; Attilio, δεν έχεις φάει τίποτα.

- Συγχαρητήρια, όλα εξαιρετικά. - [Stefania] Ευχαριστώ.

Τα καλαμάρια, υπέροχα!

Οι σουπιές με αρακά τι σου λένε;

Η ρωμαϊκή ψαροκουζίνα είναι πολύ υποτιμημένη.

Ομολογώ ότι αρχικά δεν μου άρεσε πολύ η ρωμαϊκή κουζίνα,

πέρα από ένα πιάτο που έφτιαχνε η Luisa, η γυναίκα μου, δύο φορές την εβδομάδα,

τη βοδινή ουρά.

- Α. - Πιάτο της στιγμής, ε;

- Ωραία. - Ε;

- Στη Luisa, που μας λείπει από εκεί ψηλά. - Ναι, στη Luisa.

- Στη Luisa. - Εβίβα, Lu'.

Κύριε Attilio, εσείς είστε έμπειρος. Του χρόνου ξαναψηφίζουμε, σωστά;

Τέτοια που είναι η κατάσταση, η Κυβέρνηση είναι στα μανταλάκια.

Αν δεν ήταν η κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης, θα είχε πέσει εδώ και πολύ καιρό.

«Κυβέρνηση»… Μιλάμε για τέσσερις δραπέτες.

Στην πραγματικότητα είναι 630 «δραπέτες» και δύο βρίσκονται σε αυτό το τραπέζι, όχι;

Εξαιρούνται οι παρόντες, φυσικά.

Η κατάσταση είναι πολύ λεπτή, πρωτόγνωρη ακόμη και για εμάς.

Προχωράμε βήμα, βήμα. Προχωράμε μπροστά, αλλά σε μικρές δόσεις.

- Γιατί, τρεις δεν έφταναν; - Αν θέλουμε αντιπαραθέσεις για…

Θα φέρω τα γλυκά! Pandoro ή panettone;

Το εξαιρετικό pandoro που έφερε τον Ale.

Θα πάρω ένα torrone.

- Alessandro, με βοηθάς; - Ναι.

[ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ] Σε παρακαλώ, σταμάτα τα αστεία.

- Τι είπα; - Δεν τα καταλαβαίνουν εδώ, είναι άσκοπο.

- Το φχαριστιέσαι, ε;… - Α, εγώ;

- Ε! - Εγώ;

Κάνει τον αδιάφορο, το συμπαθητικό. Καταλαβαίνεις;

Σε λίγο θα μας πηδήξει με τον Bill Gates, το 5G… Θα δεις.

Δεν έχει πει λέξη!

Stefania, είναι άνω των 50, το λες και υποχρεωτικό.

Έκανε μια επιλογή, δεν τη συμμερίζομαι, αλλά είναι δική του επιλογή.

Η υγεία είναι δική του, η ζωή είναι δική του.

- Τέλος πάντων, είναι αδερφός μου. - Φυσικά, υπερασπίσου και αυτόν και την άλλη…

Ω… Μη με φουντώνεις.

[Luca] Αυτό είναι πολύ δυνατό, άκου.

«Mario, ήξερες ότι αν σε βάλουν στη ΜΕΘ

αφήνουν το κινητό σου στη γυναίκα σου;».

«Ω! Δεν μπορούν να κάνουν τρεις δόσεις σε μία;»

[γελάει]

Πες μας κανένα ανέκδοτο.

- Εσείς οι πολιτικοί ξέρετε πως να τα λέτε. - Δεν είναι έτσι.

Θείε, πότε έρχεται ο Άγιος Βασίλης;

Αγάπη μου, ο Άγιος Βασίλης κάνει πολύ μεγάλη βόλτα.

Έχει να φέρει πολλά δώρα.

Θα έρθει όταν ο θείος Luca τελειώσει να λέει ανέκδοτα;

Ας ελπίσουμε πως όχι, γιατί όταν επιτίθεται με τέτοια ανέκδοτα...

Εκτός των άλλων, δεν είναι αστεία, ας το παραδεχτούμε.

Δεν τα καταλαβαίνω.

- Εεε. - Μα ο θείος Luca είναι αστείος.

Είναι, ε;

Αργά ή γρήγορα θα πει κάτι λάθος.

Τι λες θείε;

Τίποτα, αγάπη μου, ο θείος μιλάει μόνος του.

- Ίσως η Giu ξέρει κάνα νόστιμο. - Για όνομα.

Ναι μπορώ;

Ξέρεις τη διαφορά ανάμεσα σε έναν ξενοδόχο και έναν μαλάκα;

Όχι, μη λες τέτοια.

- Είναι Χριστούγεννα, παρακαλώ. - Να και τα γλυκά.

Τώρα, θα παίξουμε μια ωραία Tombola. (Ιταλικό Μπίνγκο)

Και μη μου πείτε ότι δε θέλετε, γιατί θα γίνει, είναι παράδοση.

Ale, εσύ θα έχεις τον πίνακα.

- Ναι, δεν έβλεπα την ώρα. - [Stefania] Attilio, τι παίρνεις;

- [Attilio] Εσύ τα έφτιαξες; - Ορίστε.

- Νούμερο 10, ζυμαρικά και ρεβίθια. - [Stefania] Το έχουμε.

- [Carlo] Ένα έπιασα. - [Giu] Κληρώθηκε το 21;

- Πρέπει να παρακολουθείς. Αν κάναμε όλοι έτσι… - Τώρα βγαίνει το 23, γα… για τύχη!

- «Τέρνο»! Για πες στον θείο, Alice. - 74, 69 και 23. (Τέρνο, 3 νούμερα από την ίδια σειρά)

- «74, 69»… Τα λεφτά.. στα λεφτά. - Ε; Η αθωότητα.

- Το 'πιασα, ευχαριστώ, «τέρνο». - Τα φράγκα!

- [Stefania] Δώσε στο κοριτσάκι τα λεφτά. - [Luca] Ας ξοδέψουμε αυτά τα λεφτά.

- 47! - [μαζί] «Ο νεκρός που μιλάει». (Κάθε κάρτα έχει νούμερο και όνομα)

- Εγώ τίποτα, ούτε ένα. - Εμπρός, με ρυθμό!

Ωραία ιδέα αυτή η Tombola, συγχαρητήρια.

Λοιπόν, νούμερο 33!

- «Τα χρόνια του Χριστού». - [Giu] Ναι.

«Τα χρόνια του Χριστού». Νούμερο 19!

Τι είναι το 19;

Το 19 στη ναπολιτάνικη “Smofia” θα ήταν…

[στα Ναπολιτάνικα] Το Γέλιο.

- «Το γέλιο». - Στη ρωμαϊκή είναι ο μέθυσος.

19.

Covid, Covid-19.

- Δεν υπάρχει. - Ε, «δεν υπάρχει».

Απλά θέλω να μάθω πώς γίνεται να σκέφτεσαι έτσι.

- Δεν το έχω στην καρτέλα μου. - [Alessandro] Είναι και ιολόγος.

Έφτασε στην 3η γυμνασίου και έμαθε για ιούς.

Απλώς είπε ότι το 19 δεν είναι στους αριθμούς του.

Έχεις ποτέ διαβάσει το φυλλάδιο ενός αγχολυτικού,

αντί να το τερματίζεις στα social;

Ale! Μη!

Συγνώμη.

Μπράβο, το χάψατε το παραμυθάκι.

Συνεχίστε να τρυπιέστε στα μπράτσα, ενώ οι τύποι από τις

φαρμακευτικές εταιρείες αγοράζουν τα γιοτ τους με τα λεφτά σας.

Είναι και δικά σας λεφτά, αφού η δημόσια υγεία πληρώνεται με τους φόρους όλων.

Ποιος πληρώνει φόρους; Εγώ τα βγάζω όλα μαύρα.

Δεν δίνω τα λεφτά μου για να αγοράσω την κοπριά που σας βαράνε στις φλέβες.

Ξέρετε την πρωτότυπη συνταγή για σουπιές με αρακά;

- Πάντα μαλάκας ήσουν. - Δεν πειράζει.

Alice, πήγαινε μέσα, γιατί όπου να 'ναι έρχεται ο Άγιος Βασίλης. Τρέχα!

Μπράβο, τώρα πες με λειτουργικά «εγγράμματο» όπως πάντα!

- «Αγράμματο»! Ούτε να το πεις δε μπορείς! - Θα θέλατε να χαμηλώσετε τους τόνους;

Attilio, λυπάμαι.

Όχι, είναι ενδιαφέρουσα και ως πολιτική επιχειρηματολογία

και η αντιπαράθεση είναι απαραίτητη.

Με ιντριγκάρουν αυτοί οι δύο τόσο μακρινοί πόλοι.

Το σημαντικό είναι να παραμείνουμε στη σφαίρα του πολιτικού διαλόγου.

Σκατά κι απόσκατα! Ξέρεις πόσος κόσμος πέθανε εξαιτίας του εμβολίου;

Τι λες; Δεν αποδίδονται όλοι οι θάνατοι στο εμβόλιο.

Είναι από διάφορες αιτίες.

Ναι, η μόνη παρενέργεια ήταν ένας πολύ περιορισμένος κίνδυνος θρόμβωσης.

[Giu] Όχι και μοναδική.

Ο φίλος μιας φίλης μου είχε μια αφύσικη παρενέργεια,

ένα τεράστιο πρήξιμο του πέους του.

Μπας και του έβαλαν από το λάθος κουτί Γιατί και το Viagra, της Pfizer είναι.

Καλά, νούμερο 50…

Πολλοί υγιείς άνθρωποι πεθαίνουν από το εμβόλιο, όπως ποδοσφαιριστές.

Αυτό το λένε οι “Times”, κι όχι κανένας blogger της «επίπεδης Γης». Κατάλαβες;

Υπάρχουν περιπτώσεις υπερδιπλάσιας θνησιμότητας για

τους εμβολιασμένους κάτω των 60 ετών.

- Αυτά είναι από επίσημα στοιχεία. - [Stefania] Πού τα διαβάζεις;

Κάνε μου τη χάρη.

Υπάρχουν αγγλικές μελέτες που επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο, μα

πρέπει να ξέρεις από πού ενημερώνεσαι.

«Ενημερώνεσαι» για ποιο πράγμα;

Για τι πράγμα μιλάμε; Είναι ένας μπαρόβιος της 3ης γυμνασίου, μην μπλέξετε κι εσείς.

Ο Covid είναι σαν μια φυσιολογική γρίπη.

Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είχαν 37,7, λίγο

πονόλαιμο, πήραν δύο χάπια και ο φόβος πέρασε.

Υπήρξαν περισσότεροι από 150.000 θάνατοι από Covid, αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία!

Μπράβο, να εμπιστευόμαστε την κρατική προπαγάνδα!

Εμπιστεύομαι μόνο τους ανθρώπους που γνωρίζω.

Θυμάσαι τον Gianni, τον φίλο μου που δουλεύει στην Pfizer;

Μίλα του και μετά θα το συζητήσουμε.

Ο Gianni τοποθετεί κλιματιστικά στην Pfizer!

Ξέχνα το, Άντε!

- Κύριε γραμματέα; - Ναι.

Εσείς καταλαβαίνετε περισσότερο από τους υπόλοιπους.

Οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν τζίρο +45% σε σύγκριση με το 2020.

Αυτά είναι τα γεγονότα, όχι τα ποιήματα που διαβάζεις.

Εντάξει, αρκετά, time out.

Να πάω να φέρω λίγη γκράπα, ένα αμάρο, ένα χωνευτικό;

Ναι, ο Carlo έχει δίκιο, άσε που ήρθε και η ώρα

να ανοίξουμε τα δώρα, ε, Attilio;

- Ήρθε η ώρα μου, πάω. - Ναι.

- Με συγχωρείτε. - Μου μιλάς στον πληθυντικό; Στον ενικό δεν είπαμε;

Είναι φυσικό τα αδέρφια να αγριεύουν έντονα, ναι;

Εντάξει, πάω.

Ένα πράγμα σας ζήτησα και μου το υποσχεθήκατε.

Η ζωή μου εξαρτάται από αυτό το βράδυ.

Εμπρός, είναι το δείπνο των Χριστουγέννων!

Μα μου σπάει τ'αρχίδια!

Δε σε στέλνω από κει που ήρθες, γιατί πονάει το μπράτσο μου.

- Είναι και το padel. - Όχι, αυτή είναι η 3η δόση.

Είσαι λίγο στα χαμένα, σου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου.

Κοίτα ποιος μιλάει! Τράβα ενημερώσου από το blog του λαστιχά, τι θες από εμένα;

Από μικρός σπας αρχίδια με την παραπληροφόρηση.

«Το κράτος είναι κακό, ο καπιταλισμός είναι κακός, οι πολυεθνικές είναι κακές».

«Το G8, η ομοιόμορφη σκέψη»…

Και μετά στα τέσσερα για δύο σύριγγες;

Είσαι πραγματικά επικίνδυνος άνθρωπος.

Ανακατεύεις διαφορετικά πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους!

Ναι, ναι.

Εγώ θα έκλεινα (το δείπνο) με αυτή τη γκράπα…

Είσαι ένας σκατοδήθεν.

- Απορρίπτεται. - Είσαι ένας ψεύτοκομμουνιστής με σκουλαρίκι.

Αρκετά, είναι το Χριστουγεννιάτικο δείπνο!

Και τι με αυτό; Αυτή η μαλακία πια με τα Χριστούγεννα!

Δεν έχεις πάει ποτέ στην εκκλησία!

Δεν ξέρεις πώς να ξεχωρίσεις τον Άγιο Βασίλη από το Μπέιμπι Τζίζαζ

και μιλάς για Χριστούγεννα.

«Είναι η παραμονή, τρώμε ψάρι». Φτάνει πια αυτή η υποκρισία!

Επτά χρόνια τώρα κηρύσσεις την οικολογία, αλλά σπίτι σου δεν έχεις κάδο ανακύκλωσης.

Τα έχετε τσουβαλιάσει όλα. Για όνομα!

Τι είναι τα Χριστούγεννα;

Θα έπρεπε να είναι αλληλεγγύη, συντροφικότητα,

αντίθετα έχει γίνει καλαμάρια, που μεταξύ μας, ήταν και λίγο σκληρά.

Ξέρεις κάτι;

Μπιμπίντι μπαμπίντι μπου……

[στη ρωμαϊκή διάλεκτο] Είσαι μαλάκας, ένα παράσιτο,

που όταν είναι να ζητάς χάρες, δεν έχεις ενδοιασμούς,

κάποιος που τρώει τσάμπα και δεν έχει μία.

Έρχεσαι σπίτι μου, τρως δωρεάν και τολμάς να μου υπαγορεύεις και κανόνες.

Luca, να σου θυμίσω ότι μου χρωστάς 24.000 ευρώ εδώ και

τέσσερα χρόνια και μέχρι τώρα δεν στα ζήτησα, αλλά ξέρεις τι;

Τώρα θα μου τα δώσεις πίσω και άμα γουστάρω σου ζητάω και τόκο.

Εγώ όταν σου ζήτησα λεφτά αρνήθηκες και έδωσες σ' αυτόν;

- [Stefania] Κάτσε στ' αυγά σου εσύ! - Έχεις δύο μέτρα και δύο σταθμά!

Μέχρι και το μισθό σου ως βουλευτήρια εγώ τον πληρώνω με τους φόρους μου!

Ποιους φόρους; Από πάντα με περιστασιακή απασχόληση είσαι.

40 χρόνια αυτοαπασχόλησης και δεν έχεις ανοίξει ούτε ΑΦΜ.

- Εεε. - Σκάσε εσύ.

Κάτι σαν εσένα δεν θα 'πρεπε να ψηφίζουν καν! Γνώμη μου.

Συγγνώμη, αλλά δεν μου είπες ποτέ τίποτα για αυτό το δάνειο.

Όχι, αλλά θα στο έλεγα τώρα.

Αλλά πότε; Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια.

- Μου κρύβεις πράγματα; - [Luca] Όχι.

Για την ακινητοποίηση του αμαξιού, σου έχει πει;

Για το ότι είναι Τειρεσία, ούτε καν;

Μου είπες ότι δεν μας έδωσαν δάνειο λόγω του ημιυπαίθριου! Είσαι σοβαρός;

Κάνω παιδί με κάποιον καταχρεωμένο, που δεν θα μου το έλεγε καν;

Δεν κοιτάς τα χάλια σου; 40 χρόνια λες πως είσαι ηθοποιός και είσαι κομπάρσος.

Παίζω μικρούς ρόλους, εντάξει; Άλλωστε, δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι…

-Μα μικροί ηθοποιοί. - Σκέψου, μέχρι κι αυτός το ξέρει.

- Μου το επαναλαμβάνεις 19 χρόνια τώρα. - Εντάξει…

Θα τα πούμε μετά εμείς, στο σπίτι.

[Attilio] Ω, ω, ω!

Ο Άγιος Βασίλης μας έλειπε.

Ω, ω, ω!

Ιδού η κακία που έβγαλε από μέσα σου το εμβόλιο.

Ο Άγιος Βασίλης έφτασε!

Είστε χειρότεροι από τους Ναζί.

Ενημερωθείτε, αν δεν ξέρετε πως έχουν τα πράγματα,

γιατί τις παρενέργειες τις έχετε όλοι, κοιταχτείτε.

Το να πιστεύεις στις παρενέργειες του εμβολίου,

είναι σα να πιστεύεις και στον Άγιο Βασίλη, τι όχι;

Ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, αρχίδι!

Τι στον πούτσο!

Αν το ήξερα, θα έμενα σπίτι! Μα τον άγιο, όλα έχουν και κάποιο όριο!

[Alice] Μπαμπά;

Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης;

Κουταβάκι μου, φυσικά και υπάρχει ο Άγιος Βασίλης.

Είναι ο κύριος Attilio ο Άγιος Βασίλης;

Δεν θέλω δώρα από τον Attilio, τα θέλω από τον Άγιο Βασίλη!

[Carlo] Θα φωνάξουμε τον αληθινό Άη Βασίλη. Πάρε με αγκαλιά.

- [Alice] Όχι, άσε με! - Περίμενε.

Μπαμπά, άσε με!

Σας ευχαριστώ για ένα γαλήνιο και ξέγνοιαστο δείπνο. Εγώ φεύγω.

- Όχι! - Τα λέμε στο επόμενο συνέδριο.

- Attilio, περίμενε, τι κάνεις; Φεύγεις; - Όχι, όχι. Να μου μιλάτε στον πληθυντικό, ναι;

Νομίζω ότι αρκετά διασκέδασα.

- Το παλτό. - Ε; Ναι.

Συγχαρητήρια για την υπέροχη οικογένεια. Εκπληκτική, ναι!

Τι στον π… Το χερούλι, κρατήστε.

Ήξερα ότι είχα δύο ηλίθια αδέρφια, αλλά όχι σε αυτό το βαθμό.

- Δεν σέβεστε τίποτα, ούτε τα παιδιά. - Δεν το σκέφτηκα.

Αργά ή γρήγορα η Alice θα μάθει για τον Άγιο Βασίλη, ναι;

[Luca] Μπορεί όταν την πας να κοινωνήσει για πρώτη φορά,

γιατί με την ψευτο-αθεϊστικη υποκρισία σου, μπορεί την πας να κοινωνήσει

και να φωνάξεις για νονό τον Αλ Πατσίνο του Testaccio.

Ξέρεις κάτι; Θα τις αρπάξεις.

- Σταμάτα. - Θα σε πλακώσω! Σήκω!

Ειρηνιστής και μαλακίες! Παλιά ήθελες εναλλακτική κοινωνική θητεία και τώρα θες μπουνίδια, ε;

Ούτε «φασιστάκο» μπορώ να σε φωνάξω, γιατί ούτε αυτό δεν φτάνεις!

Πρέπει να πας σε νυχτερινό σχολείο για να πάρεις το απολυτήριο!

Εγώ είμαι επιχειρηματίας, είμαι αντιστασιακός!

Στο να βγάζεις αποδείξεις είσαι αντιστασιακός!

Μιλάμε για τρέλα, ένας δεξιός που αυτοπροσδιορίζεται ως «αντιστασιακός»!

Είσαι φοροφυγάς!

Είσαι ένας κωλoγλείφτης τσιράκι των πολυεθνικών!

Αρκετά!

Σας μισώ!

Αποτυχημένοι!

[Carlo] Έλα,

ας ηρεμήσουμε λίγο

και να ανοίξουμε τα δώρα.

[Stefania] Όχι, ο καθένας κρατάει το δικό του,

γιατί για να το πήρες σημαίνει ότι σου αρέσει.

Κρατήστε τα.

[ΚΙΝΗΤΟ]

Είναι ο μπαμπάς.

Μπαμπά, γεια, χρόνια πολλά.

[Flaminio] «Νόμιζα ότι θα με ξεχάσετε.»

Όχι, είναι δυνατόν; Πώς είσαι;

«Πως να είμαι; Είμαστε εδώ, με το Romulo.»

Α, εμείς πάλι είμαστε όλοι μαζί εδώ.

Γεια σου μπαμπά, καλά Χριστούγεννα.

Χρόνια πολλά, μπαμπά.

«Α! Τι ωραία, όλη μου η οικογένεια ενωμένη!»

«Είμαι πολύ χαρούμενος που είστε όλοι μαζί, με αρμονία μεταξύ αδελφών.»

«Σημαίνει ότι με τη μητέρα σας σπείραμε καλά.»

«Σκεφτείτε πως υπάρχουν οικογένειες που δεν μιλούν πια μεταξύ τους.»

Πλάκα κάνεις; Όλο το βράδυ διασκεδάζουμε.

Παίξαμε, φάγαμε.

- Ναι, γελάσαμε με την καρδιά μας. - Με γαλήνη.

«Του χρόνου θα έρθετε κάτω, σε μένα, δεν θέλω δικαιολογίες.»

[Stefania] Φυσικά, μπαμπά.

«Εντάξει, σας αφήσω. Σας αγαπώ παιδιά μου, καληνύχτα.»

Καληνύχτα μπαμπά.

- Γεια σου, μπαμπά. - Χρόνια πολλά.

Δεν είναι μόνο το ότι γεράσαμε.

Όχι, είναι που έχουμε στερέψει.

Δε είναι το ότι παχύναμε επίσης.

Είμαστε πικρόχολοι.

Όπως όλοι.

Και λοιπόν τί;

Του χρόνου δεν θα φτιάξουμε ζυμαρικά, πάντα πετάμε ένα σκασμό πράγματα.

Είναι Χριστούγεννα και δεν θα κάνουμε ζυμαρικά;

Αρκετά με τα ζυμαρικά. Έχουμε δικτατορία των υδατανθράκων;

[Luca] Οι υδατάνθρακες και τα ζυμαρικά είναι οι ρίζες μας.

[Alessandro] Ρίζες υδατανθράκων.

- [Stefania] Για όνομα, ας μην αρχίσουμε πάλι. - [ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “Jingle Bells” από James Lord Pierpont]

[Ρωμαϊκή διάλεκτος] Θες να μου πεις ότι φέτος στο συσσίτιο

στείλαμε τα πακέτα που ήταν για τους βουλευτές;

[στη ρωμαϊκή διάλεκτο] Μαμά, θα κάτσουμε μια ώρα και μετά θα φύγουμε.

Ναι Μαρτίνα, μα μην συγχίζεσαι.

- Ποιος την έκανε αυτή τη μαλακία; - Έπρεπε να είμαι στη Limbo.

- Όλος ο κόσμος είναι εκεί. - Είναι κι αυτός ο ηλίθιος εκεί;

- Δεν είναι ηλίθιος. - Παρακάλα να μην το πιάσω το πρεζόνι.

Η Bertarelli, σίγουρα. Μα πως είναι δυνατόν;

Τέτοια ηλίθια, τέτοιο ζώο, τέτοια βλαμμένη, δεν υπάρχει δεύτερη!

- Μην την υπερασπίζεσαι, με τσαντίζεις! - [φωτογραφίες]

Ναι, καλά, καλή χρονιά.

Γαμώ την «Καλή χρονιά» σας. Η Bertarelli τα έκανε χάλια.

Έστειλε τα πακέτα με το χαβιάρι και τη σαμπάνια στο συσσίτιο

και έστειλε τα πακέτα των άστεγων στους VIP, σκατά τα έκανε!

Στον πρόεδρο της Confindustria στείλαμε το σβαν και τις φακές από τα Λιντλ.

Γιατί δε λέει να φάει το ζαμπονάκι από τα Λιντλ ο πρόεδρας, σωστά;

- Σκάσε. -Εμπιστεύτηκες αυτή την άχρηστη κούκλα...

Μην μου σπας τ'αρχίδια κι εσύ,

γιατί το να περάσω το βράδυ με τους άστεγους ήδη με ξενέρωσε.

Εσύ είσαι που ήθελες να έρθεις, «να βελτιώσουμε την εικόνα».

[Bruno] Σκάσε.

- Μαλάκα. - Τσούλα.

Σκατά.

- [Babakar] Τι κάνεις; Άνοιξε! - Προσεκτικά, γλιστράει.

[Babakar] Έχει πάει 8, πεινάω!

- [Remo] Μια λιγούρα την έχω. - [Bruno] Πόσοι είναι;

[Babakar] Τι περιμένουν;

[Remo] Πάντα η ίδια ιστορία. Τώρα θ' ανοίξουν.

- Ηρέμησε. - Όχι, δεν ηρεμώ.

Και να αργήσουν ένα λεπτό, μην ανησυχείς.

- Η Caritas είναι πολύ πιο σοβαρή. - Κάνε μας και κριτική τώρα.

Εσείς στην Ιταλία έρχεστε μόνο και μόνο για να γκρινιάζετε;

Στη χώρα σας ακόμα με ξύλα ανάβετε φωτιά.

- Συνέχεια μπροστά μου για μου σπας τ' αρχίδια. - [Babakar] Μαφιόζε!

- [Remo] Σε ποιον το λες; - Πάμε.

Μα πώς μιλάτε έτσι; Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι σκατά λέτε.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “Jingle Bells” από James Lord Pierpont]

[Bruno] Για γέλια είναι, κοίτα εδώ.

Παναζία μου, βρομοκοπά κρεμμύδι.

- Ναι, ε; - [Matteo] Νάτοι. Έλα, Sasà.

Αγαπητοί Amenta, καλώς ήρθατε! Είμαι ο Matteo…

- Καλησπέρα. - Είμαι ο υπεύθυνος της δομής.

- Χάρηκα. - Χάρηκα.

Ευχαριστούμε, τα πακέτα που στείλατε φέτος είναι εξαιρετικά.

Τρούφα, σολομός, panettone με φιστίκι,

μέχρι και χαβιάρι του Βόλγα.

Το έκανα με χαρά, γιατί εκτιμούμε αυτό που κάνετε εδώ.

- [Sasà] Για φαντάσου. - Ε;

Όχι, λέω δόξα τω Θεώ, γιατί πέρυσι οι φιλοξενούμενοι διαμαρτύρονταν

για το σαλάμι και τις φακές.

- [Bruno] Α, ναι; - Τι ώρα είπαμε ότι τρώει ο πρόεδρας;

- Θα στο σπάσω στο κεφάλι το κινητό, σκάσε. - Έπρεπε να τα πετάξουμε.

- Γιατί, δεν ήταν καλά; - Όχι, δεν τρώγονταν.

- Μου φαίνεται ότι τρόποι και τρόποι, αυτός… - Όχι, όχι.

Ο Sasa εννοούσε ότι φέτος ήσασταν ακόμα πιο γενναιόδωροι.

Εεε.

- Σας ευχαριστούμε εκ μέρους όλων. - Αλλοίμονο, εμείς σας ευχαριστούμε.

Marianna!

- [Marianna] Έρχομαι! - Πρέπει να φύγουμε;

- Καλησπέρα. - [μαζί] Καλησπέρα.

- Αυτές είναι για σας. - Πετσέτες;

- Όχι, ποδιές. - Είναι καθαρές, ε;

- Είναι καινούργιες. - [Benedetta] Α.

Θα τη φορέσω, αλλά σε μια ώρα την κάνω και πάω στο πάρτι.

- Όχι, θα τελειώσουμε αυτό εδώ… - Τα ξανάπαμε αυτά. Δεν τη βάζω!

Θα τηγανίσω την πιστωτική σου κάρτα μαζί με τηγανητά και μπακαλιάρο!

- Συνεννοηθήκαμε; - Ρε τι πάθαμε!

Αυτή τι τραβάει;

Συγνώμη, τι τραβάτε; Ποιος σας έδωσε την άδεια;

- Καλησπέρα, είμαι η Lisa. - Καλησπέρα.

Μ' έστειλε το ειδησεογραφικό πρακτορείο να τραβήξω τη βραδιά.

Ποιανού ήταν αυτή η πρωτοβουλία;

Της προσωπικής σας βοηθού, της κυρίας.…

- Bertarelli; - Ναι.

- Αυτή - Πάντα αυτή.

Η χαζογκόμενα.

Ήθελε να δώσει έμφαση σε μια τέτοια βραδιά.

Εννοείται πως είναι μια χαρά, απλά μου φάνηκε σαν κοριτσάκι.

Είσαι ικανή; Δεκατριών είσαι; Πόσο χρονών είσαι;

Είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, έχω και μεταπτυχιακό από το UCLA.

Ένα από τα ντοκιμαντέρ μου επιλέχθηκε στις Κάννες.

[στη ρωμαϊκή διάλεκτο] Μη μου πεις! Ήμασταν και εμείς στις Κάννες για διακοπές.

- Θυμάσαι, Bruno; - Όχι.

Ναι, στη Γαλλική Ριβιέρα, δίπλα στη θάλασσα. Και μετά πήγαμε στο καζίνο του Μόντε Κάρλο.

Φυσικά, 20.000 ευρώ έχασα! Αν το θυμάμαι λέει…

- Ε! - Ναι, έχασα 20.000 ευρώ.

Εμπρός λοιπόν, η βραδιά προβλέπεται μεγάλη! Άντε, πάμε, κύριε!

- Τι; - Όχι, τίποτα.

- [ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ] - [Άνδρας] Ομορφιά!

Για ρίξτε μια ματιά!

Ομορφιά!

Είναι τέρατα.

[Φωτογράφος] Με συγχωρείτε, συγγνώμη.

Λοιπόν, πρώτα θα βγάλουμε μια ωραία φωτογραφία με τους Amenta.

Το φόντο είναι τρέλα.

- [Φωτογράφος] Ένα ωραίο χαμόγελο. [Φωτογράφηση]

Καταπληκτικά.

Θα βγάλουμε μια με τα αγόρια από τη δομή, ο ένας από τη μια πλευρά, κι άλλος από την άλλη.

[Φωτογράφηση] - Τέλεια! Οι κόκκινες ποδιές σούπερ.

Και τώρα μία με όλους τους φιλοξενούμενους, πάμε.

Όχι, γαμώτο, όχι και με τους φιλοξενούμενους!

- [Άνδρας] Είναι Πρωτοχρονιά! - [Άνδρας 2] «Έλα»!

- [μαζί] Amenta! Amenta! - Δεν ήταν ανάγκη.

- [μαζί] Amenta! Amenta! - Αχ!

- Τρελάθηκες; - Όχι!

Στοπ! Μην τολμήσεις, αυτά είναι πραγματικά διαμάντια!

Δε χρειάζεται να μας μάθουν όλοι.

Συγγνώμη, είναι που πρόκειται για μοναδικό κομμάτι.

Είναι δώρο από τον έναν από τους δύο στυλίστες… Πώς τον λένε, αγάπη μου;

- Dolce. - Dolce.

Όχι και τόσο.

Λοιπόν, να βγάλουμε άλλη μία;

- Αυτή βγήκε τέλεια. - [Φωτογράφος] Θα είναι υπέροχο, ακίνητοι.

- Καταπληκτικοί, ευχαριστώ. - Έλα εδώ για λίγο.

Κρύψτο. Άκου, να είμαστε ξεκάθαροι.

Η οικογένειά μου και εγώ πρέπει να δείχνουμε καθώς πρέπει, συνεννοηθήκαμε;

- Διακρίνω ένα ύφος που δεν μου αρέσει. - Όπως;

- Ξέρω εγώ. - Εγώ απλώς κάνω τη δουλειά μου.

- Όχι, το ξέρω. - Ελάτε, δεν χρειάζεται να μαλώνουμε.

[Matteo] Θα διασκεδάσουμε.

Έχουμε το δείπνο, τα χορευτικά γκρουπ, την αντίστροφη μέτρηση της Πρωτοχρονιάς.

Όχι, σου είπα ότι πρέπει να φύγω σε μια ώρα, έχουμε πάρτι.

[Lisa] Α, για καμιά ωρίτσα και μετά την κάνετε, ε;

Να, βλέπεις πώς γίνονται οι παρεξηγήσεις;

Όχι, μα ποια ωρίτσα;

- Εγώ... Έλα εδώ. - Ορίστε.

- Βοήθησέ με. - Ναι.

Ανυπομονούμε να παραμείνουμε εδώ μέχρι το τέλος με τα καπελίνα.

- Φυσικά. - Φυσικά.

Και για να χαρίσουμε ένα χαμόγελο σε αυτούς τους άτυχους και άπορους ευγενείς φίλους.

- Κακορίζικοι. - Τι φταίνε κι αυτοί; Ε;

[Bruno] Φέραμε και βαρελότα, θα το κάψουμε.

Όχι βαρελότα, γιατί υποφέρουν οι τετράποδοι φίλοι μας.

Βλέπετε, φίλοι, τι γίνεται τελικά; Τι γεννά η φτώχεια;

Χάνεται η αίσθηση του χιούμορ, αυτό είναι το αποτέλεσμα.

Ας διασκεδάσουμε! Τι πειράζει; Έχετε το “Macarena”;

- Εεε. - [Ο Bruno σιγοτραγουδά]

[Bruno] «♪ Γεια σου Μακαρένα ♪»

- Λάβετε και φάτε όλοι. - Καλή χρονιά και καλή διασκέδαση σε όλους!

- [Matteo] Ένα χειροκρότημα για τους Amenta! - [Bruno] Ευχαριστούμε.

- [Χειροκρότημα] - Ορίστε, πάρτε.

Μην ζμπρώχνεστε, υπάρχει αρκετό για όλους.

Θα πάψεις με αυτό το κινητό; Τι κάνεις;

Παραγγέλνω σούσι.

- «Σούσι»; (Το σνιφαριστό) - Δεν κατάλαβα;

Τι είναι αυτό το πράγμα;

Αυτό το «πράμα», όπως το αποκαλείς, είναι μαύρη τρούφα από το Périgord.

800 ευρώ το κιλό, όπως στο λέω.

-Μα βρωμάει. - Α, του βρωμάει, ε;

- Αυτό το πράμα έχει γεύση ντίζελ. - Renato, θα σου φτιάξουμε μια απλή σάλτσα.

- Θέλω την ψευτοσάλτσα που βάζετε πάντα. - Βλέπουμε μετά, έλα.

«Βλέπουμε μετά»…

- Λοιπόν… - Giorgio, πάρε.

Ευχαριστώ.

Είμαι 60, πρέπει να κάτσω στην κορυφή του τραπεζιού, κατάλαβες;

- Σήκω. - Καθόμουν πριν από σένα!

- Benedetta, όλα καλά; - Ναι, ναι.

Μπορούμε να χαλαρώσουμε λίγο;

[Benedetta] Μου φαίνεται ότι υπάρχει κόσμος που είναι λίγο στα κάγκελα.

[Matteo] Μην ανησυχείτε, είναι όλοι καλά παιδιά.

Δόξα τον πανάγαθο.

Ξεφεύγουν τίποτα μαχαιριές καμιά φορά, αλλά τίποτα το σημαντικό.

- Ποιον είπες καραγκιόζη; - Σκάσε!

- [Babakar] Πώς τολμάς; - Πλακώνονται;

- Καθημερινά. - Ναι, ε;

- Πού με φέρατε; - Που να ξέρω; Τον πατέρα σου ρώτα.

Είμαι γέρος, αλλά θα στην παίξω τη μαχαιριά!

- Τι «μαχαιριά»; - Όχι, όχι!

- Θα σε σκοτώσω! - Σταματήστε! Babakar, είσαι ηλίθιος;

- Πάμε; - Όχι, ένα πράγμα σου ζήτησα να κάνεις.

[Matteo] Ας ηρεμήσουμε.

Αγία γαλήνη.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “Macarena” των Los del Río]

[ΡΥΘΜΙΚΑ ΠΑΛΑΜΑΚΙΑ]

[μαζί] ♪ «Γεια σου Μακαρένα» ♪

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[μαζί] ♪ «Γεια σου Μακαρένα» ♪

Που τον έβαλα;

Ανάθεμα την τύχη μου, τον άφησα μέσα.

- Α! - [Alberto] Επιτρέπετε;

Ευχαριστώ.

[Alberto] Για φαντάσου.

Το έχω κάνει ήδη χιλιάδες φορές για σας.

- Συγνώμη, τι πράμα; - [Alberto] Να σας ανάψω το τσιγάρο.

Alberto;

Ναι.

Γεια.

- Είσαι πολύ… - Αλλαγμένος;

Ναι, ναι.

Τι κάνεις εδώ;

Όταν είδα ότι εσείς και ο κύριος θα ήσασταν στην πρωτοχρονιά αλληλεγγύης,

είπα: «Λοιπόν, πρέπει να πάω οπωσδήποτε. Θα ‘ναι ωραία έκπληξη για αυτούς».

Μμ, όντως. Είναι μια πολύ ωραία έκπληξη.

- Έχουμε να βρεθούμε από; - Δύο χρόνια και τρεις μήνες.

Ορίστε.

- Πώς είσαι; - Χάλια.

- Α. - Κι εσείς;

Έτσι, όπως με βλέπεις. Προχωράμε, όπως λένε, σωστά;

Κοίτα, δεν θέλω να φανώ αγενής,

αλλά πρέπει πραγματικά να επιστρέψω τώρα, συγγνώμη.

Με περιμένουν.

Παρακαλώ, πηγαίνετε, έρχομαι κι εγώ όπου νά’ναι.

[Benedetta] Α, ωραία, τα λέμε… μέσα. Ε;

Η πολιτική αγνοεί τους φτωχούς, ας μιλήσουμε ανοιχτά.

Μόνο εμείς οι επιχειρηματίες είμαστε που ασχολούμαστε με τις ανάγκες των άλλων.

- Αλήθεια, ε; - [Matteo] Ναι.

Είμαστε όπως ο σολομός, πρέπει να πάμε αντίθετα στο ρέμα

γιατί που είναι το κράτος;

- [Bruno] Πού είναι το κράτος; - Που να ξέρω; Που είναι;

- Δεν υπάρχει. - Λοιπόν, φυσικά.

-Τώρα τι κάνουμε; - Μπράβο.

- Βάζετε και δύο μπρόκολα με στον σολομό; - Μπρόκολα;

- Λατρεύω τις αντιθέσεις. - Μακάριος εσύ, φίλε μου.

-Και πατάτες. - Θα το κάνουμε τρίπτυχο.

- Εεε. - Πιάσε μου δύο πατάτες.

[Benedetta] Bruno! Συγνώμη.

- Πρέπει να σου πω κάτι. - Τώρα;

- Ναι - Δεν νομίζω ότι είναι ώρα.

- Δε βλέπεις τι κάνω; - Έλα.

- Ξέρεις ποιος είναι εκεί έξω; - Το ΣΔΟΕ, το ήξερα.

Όχι, χειρότερα. Ο Alberto.

- Ποιος Alberto; - Τι ποιος; Ο πρώην σοφέρ μας.

- Γαμώ την πουτάνα μου. - Μου φαίνεται και κάπως.

Αυτό μας έλειπε. Τι θέλει;

Που να ξέρω; Είπε ότι ήρθε να μας συναντήσει.

Bruno, τι κάνουμε;

- Πες μου τι θα κάνουμε. - Ηρέμησε, άσε με να σκεφτώ.

Πήγαινε, πήγαινε.

Christian, μην τρελαίνεσαι τώρα από το τηλέφωνο, σε παρακαλώ.

Έχω κολλήσει εδώ, τι να κάνω;

Και εγώ είμαι με στερητικό.

Αν δεν μου το φέρουν μέχρι απόψε, θα φρικάρω.

Ναι, αγάπη, ηρέμησε, είναι ο Kabir στο Limbo, πάντα κανονίζει αυτός.

- [Alberto] Ενοχλώ; - Ναι, έτσι θα κάνουμε...

Αγάπη, θα σε πάρω πίσω.

Κάνεις ακόμα κόκα ή έχεις αρχίσει να πειραματίζεσαι με τίποτε άλλο;

-Τι στον πούτσο θες; - Ε!

Τι άσχημη υποδοχή! Πως κι έτσι;

Έχουμε χρόνια και ζαμάνια να βρεθούμε και με βρίζεις;

Τι κάνεις εσύ εδώ;

Αφού ο πατέρας σου δε μου σηκώνει το τηλέφωνο,

ήρθα εγώ σε αυτόν,

έτσι θα περάσουμε παρέα τα μεσάνυχτα.

- Ποια μεσάνυχτα; Εγώ ετοιμάζομαι να φύγω. - Είσαι σίγουρη;

- [Bruno] Τι θέλει αυτός; - Ξέρεις ποιον είδα εκεί έξω;

- Ναι, ψυχραιμία. - Πλησιάζει, τι θα κάνουμε;

[Bruno] Πηγαίνετε να βοηθήσετε τους εθελοντές, θα του μιλήσω εγώ.

- Πάμε. - Μην ανησυχείτε.

Alberto! Ω!

Με το καπέλο και τα γένια δεν σε αναγνώρισα. Πώς είσαι;

Κύριε, εσείς πώς είστε;

Μα, μου μιλάς στον πληθυντικό;

Μετά από 15 χρόνια στο πλάι μου, μου μιλάς στον πληθυντικό;

- 18 χρόνια. - 18. Alberto! 18, ε;

- Έφαγες τίποτα; Σου άρεσε; - Πολύ νόστιμα.

Νόστιμα, ε;

Έγινε τράμπα με τα πακέτα και τα εδώ πήγαν στους πολιτικούς, να φανταστώ.

- Η Bertarelli, αγαπητέ μου. - Η Bertarelli, ναι, τη θυμάμαι.

- Τη γαμάτε ακόμα; - Σσς! Είναι η γυναίκα μου εδώ, δείξε κατανόηση.

Να 'μαστε! Όλα καλά εδώ;

Λυπάμαι για ό,τι σου συνέβη, είμαι ο πρώτος που υπέφερα με όλο αυτό.

Ναι, το φαντάζομαι.

Αφού με διώξατε, έχασα και το σπίτι μου, κατάσχεση.

Μένω στο αμάξι εδώ και έξι μήνες. Κι εγώ δεν έχω SUV, αλλά Micra, θυμάστε;

- Ακόμα το έχεις αυτό; Λεβεντιά. - Ναι, το Micra.

Όμορφο, μικρούλι, μα είναι λένε πολύ άνετο, ναι;

Η γυναίκα μου, μου ζήτησε διαζύγιο

κι αφού δεν μπορώ να καταβάλω τη διατροφή,

επειδή δεν έχω δουλειά, δεν με αφήνει να δω τα δίδυμα.

Τα δίδυμα! Τα θυμάμαι, κουκλιά. Πως είναι;

- Καλά. - Πόσο χρονών είναι;

- 11. - Είχατε ωραία σχέση.

- Πάντα με γέλια, με αστειάκια. -Ακόμα και τώρα, «σκατιάρη» με φωνάζουν.

Αυτό δεν είναι σωστό, Alberto.

Πρέπει να σου δείχνουν σεβασμό, είσαι πάντα ο πατέρας. Πώς να το κάνουμε;

Τα δίδυμα… Άκου, τι θα κάνουμε.

Πάρε αυτά τα 400 ευρώ,

για ένα ωραίο δείπνο σε εστιατόριο από μένα

και ίσως για να πάρεις κανένα δώρο στα δίδυμα, να μην σε φωνάζουν πια...

Όπως σε φωνάζουν, ναι;

Έλα, έλα, έλα. 'Άντε, μην ντρέπεσαι.

Τι είναι, είναι λίγα;

Θα ζητήσω από την Benedetta να μου δώσει κι άλλα, εγώ περισσότερα από αυτά…

Δεν είναι ανάγκη, μην ενοχλείστε.

Άκου τι θα κάνουμε, Alberto, θα αφήσουμε να περάσει η Πρωτοχρονιά.

Θα έρθεις να με βρεις ήρεμα στο γραφείο

και ένα κατάλυμα θα στο βρω, φαντάσου να μη μπορώ.

Δεν μου σήκωνες πια το τηλέφωνο.

Υπήρχε μια δίκη σε εξέλιξη!

Δεν μπορούσα να μιλήσω με κανέναν, ξέρεις πως είναι ο δικηγόρος De Sanctis!

- [Bruno] Είναι δύσκαμπτος. - Και κλέφτης.

Οι δικηγόροι κάνουν αυτό που πρέπει.

Έτσι θα το κάνουμε, μετά τις διακοπές έρχεσαι ήρεμα και με βρίσκεις

και τα τακτοποιούμε όλα, όλα διορθώνονται.

- Για όλα υπάρχει γιατρειά. -Κατά κάποιον τρόπο, ναι.

Ο Bruno Amenta συνομιλεί με έναν από τους φιλοξενούμενους της δομής αλληλεγγύης.

- Νάτος. - Γιατί πράμα μιλούσατε;

- Για χρήματα. - Με την έννοια του οικονομικού σχεδιασμού.

Με την έννοια της επένδυσης, με την έννοια της καινοτομίας, αν μη τι άλλο.

Για εργαζόμενους που απολύθηκαν χωρίς δικαιολογία…

Όχι και πολύ χριστουγεννιάτικα θέματα, θα έλεγα.

Όντως, δεδομένου όμως ότι εγώ και ο Alberto είμαστε Ιταλοί,

​​είμαστε Ιταλοί, τι καταλήξαμε να συζητήσαμε, ε;

- Για τρόφιμα. - Με την έννοια του φαγητού.

Όσο αφορά σε όλα αυτά τα υπέροχα πιάτα που έχουμε εδώ απόψε.

- Δείτε. - Για την Bertarelli.

- Για την Bertarelli. - [Lisa] Τη Bertarelli;

Τα ζυμαρικά Bertarelli,

διάσημα για τα χαλκοφτιαχτα σπαγγέτι, που απόψε φτιάξαμε με τρούφα.

- Σου άρεσαν τα μακαρόνια με την τρούφα; - Όχι.

Όχι, ωραιότατα.

Κύριοι, σας αφήνω, γιατί ήρθαν τα υπέροχα γλυκά.

Έχω φέρει για απόψε ένα panettone από φιστίκια Bronte με μοσχάτο!

Ευχαριστώ, αγαπητέ. Εις το επανιδείν.

[Lisa] Ο Bruno Amenta είναι εξαιρετικά απασχολημένος.

Εσείς, θα θέλατε να πείτε κάτι κλείνοντας αυτή την παρέμβαση;

Μπορώ να βλαστημήσω;

- [Άνδρας] Το λατρεύω το pandoro! - [Bruno] Ορίστε.

[Bruno] Φερθείτε όμορφα και όλα θα έρθουν, αρκεί να έχετε υπομονή.

Ήρεμα, μόνο δύο τη φορά μπορώ να κουβαλήσω.

Μπαμπά, πρέπει να φύγω.

Υποσχεθήκαμε να μείνουμε μέχρι τα μεσάνυχτα.

- Έχω φρικάρει, πρέπει να φύγω. - Μη με νευριάζεις.

- Μπαμπά, σε παρακαλώ! - Εγώ σε παρακαλώ.

Έλα μαζί μου, τράβα τα όλα.

Πάμε να δούμε τι κάνει ο ευεργέτης της βραδιάς.

- Δεν χρειάζεται. - Όχι, αντίθετα, είναι πολύ σημαντικό.

Αυτά είναι τα 400 βρωμοευρώ,

που μόλις έβαλε στην τσέπη μου αυτή η επιτομή της ρωμαϊκής επιχειρηματικότητας

για να με καλοπιάσει.

Μια πρακτική που εφαρμόζει από καιρό

με συμβούλους, αξιωματούχους και τις διωκτικές αρχές

ώστε να εξασφαλίζει συμβόλαια, χάρες και συστάσεις.

-Του έδωσες τα λεφτά; - Έλα τώρα, μια ευγενική πράξη ήταν.

400 ευρώ. Ο πατέρας σου μου έδωσε ελεημοσύνη, κατάλαβες;

- [Renato] Πέτα τα… - Ορίστε!

Ω!

- [Benedetta] Σταμάτα! - Αχ!

Τι προσπαθείς να κάνεις, Alberto; Δεν σε συμφέρει.

[Alberto] Τι κάνεις, με απειλείς;

Με έδιωξες χωρίς αποζημίωση, αφού με παράτησες στη δίκη.

Κατάλαβα.

Καλώς.

Να τι θα κάνουμε, φύγε τώρα με αυτά τα τέσσερα βρωμοπετσετάκια που κρατάς!

- Α! - Bruno!

Όχι, παρακαλώ, ας μην χαλάσουμε αυτή την υπέροχη βραδιά αλληλεγγύης.

Τράβα και γαμήσου.

- Τράβα. - Κόφτο το γύρισμα, ηλίθια.

- Αρχίδια θα κόψω. - Α, έτσι μου συμπεριφέρεσαι, ε;

- Εμένα; - Όμορφα.

- Όμορφα. - Σε πήγαινα και σε συνόδευα παντού.

Κρατούσα αγκαλιά τη νεογέννητη κόρη σου, ενώ εσύ ήσουν με την κάθε τσούλα.

Σου έμεινα πιστός σαν σκύλος και σαν σκύλος κατέληξα

χτυπημένος και παρατημένος στη μέση του δρόμου.

Ορίστε, μπράβο, στη μέση ενός δρόμου,

γιατί είναι στη μέση του δρόμου που τα γάμησες.

Αυτό το φαινόμενο παρέσυρε ένα κοριτσάκι με το αμάξι!

Τώρα εγώ είμαι τώρα ο διαβόητος, ε; Δολοφόνε, αυτό είσαι!

Είχα δίκιο που σε απέλυσα!

Φύγε, είναι Πρωτοχρονιά και πρέπει να ανοίξουμε τη σαμπάνια με αυτούς τους κυρίους.

- Άντε, τράβα, κούκλε. - Ω ναι; Ναι.

- Αφού είναι Πρωτοχρονιά, ξέρεις τι κάνουμε; - [Bruno] Τι;

Θα ρίξουμε βαρελότα εδώ απόψε!

Κρατάει χειροβομβίδα!

- Ω, θεοί! - Θα σας τινάξω στον αέρα!

Θα σας ανατινάξω!

[κραυγή]

Εσύ τράβα, τράβα τα όλα!

Τι στον πούτσο κάνεις, Albe'; Τι κάνεις; Τι θες από εμένα;

Δεν θέλω τίποτα από σένα πια.

Πριν ναι, περίμενα σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Τώρα θέλω απλώς να μάθουν όλοι ποιος είσαι, και όλοι θα μάθουν.

Εγώ φταίω που χτύπησες ένα κοριτσάκι;

«Αν χάσω το αεροπλάνο μου, θα σε απολύσω». Το θυμάστε αυτό, κύριε;

Ήμουν στο τηλέφωνο και άκουσα έναν κρότο.

Νόμιζα ότι ήταν κάνας σκύλος ή γάτα. Τι σημασία έχει; Πως μπορούσα να ξέρω;

Ψεύτη! Άτιμε!

Λοιπόν, ας γίνει έτσι.

Κυρίες και κύριοι, είμαστε εδώ με τη βοήθεια της ρεπόρτερ μας.

- Πως σε λένε; - Lisa.

Μπράβο. Ξεκίνησε η συνοπτική δίκη

εναντίον του στυγνού επιχειρηματία Bruno Amenta.

Alberto, χρήζεις σοβαρής βοήθειας, δεν είσαι καλά.

- Bruno, σκάσε, έχει χειροβομβίδα! - Δεν έχω μόνο χειροβομβίδα, προσέξτε.

Έχω επίσης κι ένα γαμάτο όγκο.

Σε αρκετά τελικό στάδιο.

Μην του δίνετε σημασία. Όσο του δίνετε, τόσο θα συνεχίζει να μιλάει.

Matteo, ο κύριος λέει ότι είμαι ψεύτης.

Δυστυχώς είναι αλήθεια.

Παρακολουθούμε την πορεία του,

ακόμα κι αν δεν του έχει μείνει πολύ, έτσι δεν είναι Albe;

Δεν θα με καθηλώσετε σε ένα κρεβάτι ναρκωμένο με φάρμακα.

Είμαι πιο δυνατός από όλους εσάς μαζί.

Αλήθεια τώρα, τον πιστεύετε;

θα σταματήσετε; Λέει αλήθεια.

Λέει αλήθεια;

Λυπάμαι, μα δείξε κατανόηση, πως μπορούσα να το ξέρω;

- Δεν μπορούσα, έτσι; - Ένα σκασμό πράγματα δεν ξέρεις, ε;

Ή απλά κάνεις ότι δεν ξέρεις;

Καλύτερα να προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά, σωστά;

Κοίτα τι όμορφη οικογένεια έχεις.

Η κόρη σου, αγαπημένη, εδώ και δύο ώρες, υποφέρει από συμπτώματα στέρησης το πρόσεξες;

- Ναι. - Αλλά κάνεις τον ανήξερο, ε;

Αγάπη μου, κουταβάκι μου. Σούσι, ντρόγκα και ροκ εν ρολ.

Alberto, παρακαλώ, συμπεριφέρσου όμορφα..

[Alberto] Πόσες φορές την έχω μαζέψει, ενώ ήταν κομμάτια από την πρέζα

από την πρέζα ανάμεσα σε εκείνους τους τέσσερις γαμημένους συμμαθητές της.

Δεν ξέρω αν έκανες καλά που την έστειλες σε ξενόγλωσσο σχολείο.

Που ανατρέφει μια δίγλωσση γενιά

που όλοι έχουν τέσσερα ρουθούνια.

Σκάσε! Μπάσταρδε!

Ιδού, εμφανίστηκε, προσοχή,

η κυρία Benedetta Francesconi in Amenta.

Μην τολμήσεις να πιάσεις τη γυναίκα μου στο στόμα σου, το κατάλαβες;

Ποιος να στην ακουμπήσει; Της τον έχουν ήδη ακουμπήσει αμέτρητοι.

Είναι πολύ ακριβή για μένα, αλλά ήταν ήδη από τότε που ήταν “escort”.

“Escort”, ναι, μια αγγλική λέξη που σημαίνει «πουτάνα».

[μαζί] Α!

Πλοτ τουίστ.

Η γυναίκα μου έχει όλα τα ελαττώματα, έχει κάνει κάποια λάθη στο παρελθόν,

αλλά και ποιος δεν έχει κάνει;

Μπορεί να μη σου αρέσει, αλλά είναι τέλεια μητέρα.

Μεγάλωσε την κόρη μου με αξίες.

- Για ποιες αξίες μιλάς; - Τι σκατά πετάγεσαι εσύ; Τι θες;

Ο Remo έχει δίκιο. Ποιες αξίες;

Είσαι φοροφυγάς, η κόρη σου πρεζόνι και η γυναίκα σου ιερόδουλη.

- Α! - [Adrian] Alberto, ζήτα την αποζημίωση.

- Εμείς μαζί σου. - Ναι.

«Να ζητήσει αποζημίωση»; Είστε τρελοί;

- [με καμερουνέζικη προφορά] Το αξίζεις! - Τι είπε αυτός;

- Που να ξέρω; - Τι είπες, ψοφολογάς της πείνας;

- Σε ποιον; - Νεόπλουτε.

Σε εσένα! Σε ποιον;

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Γύρνα πίσω στη χώρα σου! - Είστε κατσαρίδες! Όλοι σας!

[Alberto] Τι είπες;

- «Κατσαρίδες»; - Ναι, «κατσαρίδες» είπα.

Λοιπόν, αν εμείς όλοι είμαστε κατσαρίδες, όπως είπε ο κύριος,

ας κάνουμε τώρα μια καλή απολύμανση, ε;

- [μαζί] Όχι! - Σταμάτα, Alberto!

Άσε τη χειροβομβίδα. Μαζί μου μιλάς.

Τι να σου πω, ρε μαριονέτα; Γιατί δεν επιστρέφεις στα σεμινάρια;

Εδώ τα ζυμαρικά είναι πάντα παραβρασμένα και ο πουρές βρωμά μασχαλίλα.

- [μαζί] Μπράβο! - Είναι αλήθεια!

Είναι αλήθεια, έχει δίκιο, τα ζυμαρικά είναι σκατά.

- Ο καφές έχει γεύση αντιηλιακού. - Όλα εδώ είναι αηδιαστικά!

Α, όλα είναι αηδιαστικά εδώ;

Εδώ κάνουμε το καλύτερο με τα ψίχουλα που μας δίνουν.

Δουλεύω σα σκυλί 16 ώρες την ημέρα για να φέρω βόλτα αυτή την τρώγλη

και το κάνω για σας!

Είστε αχάριστοι.

- Ποιος σε γαμεί κι εσένα; - Γύρνα να κάνεις το τσιράκι των πατρώνων.

- Πήγαινε, πήγαινε. - Τράβα να κάνεις το βοσκό στη φάτνη.

- Πήγαινε, πήγαινε, προχώρα.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Κούνα και την ουρίτσα, μπράβο! - Άτιμοι! Σκατιάρηδες!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Σκατιάρηδες! Κατάλαβες;

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- [Άνδρας] Γαμώ το σόι σου! - [άνδρας 2] Σκατιάρηδες!

[άνδρας 3] Άτιμοι!

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[μαζί] Οκτώ, επτά, έξι,

πέντε, τέσσερα, τρία,

δύο, ένα…

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[Άνδρας] Παιδιά, ψυχραιμία. Εντάξει;

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

Και όλοι έτρεχαν δεξιά κι αριστερά.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “Jingle Bells” από James Lord Pierpont]

[Bruno] «Με ρωτούν κατά καιρούς τι σημαίνουν για μένα αυτές οι γιορτές.»

«Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Θεοφάνια.»

«Με ρωτούν αν αντιπροσωπεύουν για μένα τη φιλία, την αγάπη,»

«την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα.»

Τίποτα από όλα αυτά,

γιατί στην πραγματικότητα Δεν μου καίγεται καρφί για τις γιορτές.

Δε μου καίγεται καρφί για τη γυναίκα μου, που την κερατώνω συνεχώς,

με όποια τσούλα βρω μπροστά μου, όλων των φυλών, μεταξύ αυτών και τρανς .

Δε μου καίγεται καρφί για την κόρη μου.

Δεν με απασχολεί το αν παίρνει ναρκωτικά,

δεν είμαι καν σίγουρος αν είναι δική μου κόρη.

Δεν μου καίγεται καρφί για τους υπαλλήλους μου.

Αντίθετα, μου φέρνουν και μια κάποια σωματική δυσφορία.

Δεν μου καίγεται καρφί για τους θεσμούς,

τους εργάτες, τους φτωχούς που δεν την παλεύουν στο τέλος του μήνα,

τους ασθενείς, τους ξενομερίτες, τους ηλικιωμένους,

για τα παιδιά, τις δυνάμεις ασφαλείας, για αυτή την πόλη,

για τη χώρα μου.

Στην πραγματικότητα...

Δε μου καίγεται καρφί για τίποτα.

Αυτή ... είναι η αλήθεια.

[παίζει το «Jingle Bells» του James Lord Pierpont]

[Bruno] Και τώρα, ψόφα.

[φωνές που δεν ακούγονται]

ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ

[Ειδοποίηση SMS]

Πάω, τα λέμε στο εστιατόριο απόψε.

Η συνήθης ιεροτελεστία; Το εστιατόριο θα 'ναι μυστικό μέχρι τέλους;

Ν' αλλάξουμε ρουτίνα μετά από 25 χρόνια;

Όχι, εσύ αποφασίζεις, όπως πάντα.

Αν δεν σου αρέσει, μπορείς να πεις όχι και σταματώ να το κάνω.

Δεν είναι υποχρεωτικό να πάμε, έχω εκατομμύρια πράγματα να κάνω.

Όχι, μου αρέσει, έχω ήδη στείλει το κομμάτι στην εφημερίδα.

[Sonia] Λοιπόν…

ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο.

[Gianni] Ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο.

Γεια, θα ήθελα να κλείσω ένα τραπέζι απόψε νωρίς,

κατά τις 19.00, αν γίνεται.

- Ναι, 19:15 είναι επίσης μια χαρά, φυσικά. - Καλημέρα.

Ένα απόμακρο τραπέζι, παρακαλώ.

Θα ήθελα να αποφύγω τα μελοπόταμα των ψευτοεραστών γύρω μας.

Ναι, ευχαριστώ.

- Καλημέρα. - Γεια.

Έι, έκλεισα για νωρίς, στις 7 μ.μ.

[Gianni] «Θα με πας με δεμένα τα μάτια, ή θα μου στείλεις τη διεύθυνση;»

Εξαρτάται από τη δουλειά, θα συνεννοηθούμε αργότερα. Σήκω, είναι αργά.

«ΟΚ γεια.»

Γιατί την απατάς, αφού την αγαπάς ακόμα; Γιατί δεν με αφήνεις ήσυχη;

[ΗΧΟΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ]

Ξέρεις ποιο ρομαντικό υποκοριστικό χρησιμοποιεί όταν θέλει να κάνει χαριτωμενιές;

«Έι». Καταλαβαίνεις;

Δεν βλεπόμαστε ποτέ.

Και σήμερα είναι λόγω του Αγίου Βαλεντίνου, αλλιώς θα δειπνούσε νωρίς με πελάτες.

Δεν είναι ότι δεν την αγαπώ, ή ότι την αγαπώ λιγότερο, την αγαπώ διαφορετικά.

Τι σημαίνει «διαφορετικά»; Τίποτε δε σημαίνει, τι είναι διαφορετικά;

«Διαφορετικά» σημαίνει διαφορετικά,

αλλά δε μπορώ να εξηγήσω το πόσο διαφορετικό είναι.

Αυτό που ξέρω…

είναι ότι χώνω τη μύτη μου στο λαιμό σου και αναπνέω, κατάλαβες;

Δηλαδή λες ότι είναι φυσιολογικό να αγαπάς και κάποιον άλλον;

[Clarissa] Κάποια άλλη;

Αυτό είναι που μου συνέβη μαζί σου.

Ναι, ίσως είναι απλά μια καψούρα που θα περάσει σύντομα.

Μια καψούρα που κρατάει για πόσο, αγάπη μου; Χμμ;

Από όταν μου είπες:

«Συγγνώμη, δεν φοράω γυαλιά. Τι γράφει εδώ;»

- Κι εσύ απάντησες: «Γράφει...» - [μαζί] «τον αριθμό του τηλεφώνου μου.»

Δηλαδή μου λες ότι θα πάει έτσι για πάντα;

Δεν ξέρω αν θα πάει έτσι για πάντα.

Το «Για πάντα» είναι μια λέξη που πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη επιφύλαξη.

Μα, ναι.

Ίσως να μη χωρίσω αμέσως με τη Sonia ώστε να επισημοποιηθεί η δική μας σχέση,

ίσως όχι άμεσα, αλλά θα γίνει.

Ας περάσεις τουλάχιστον μαζί μου του Αγίου Βαλεντίνου;

Τι σε νοιάζει του Αγίου Βαλεντίνου; Είναι τόσο κοινότυπη, τι γιορτή είναι;

Είναι η γιορτή των ερωτευμένων,

όχι όσων είναι αλυσοδεμένοι σε ένα γάμο που έχει λήξει.

Clari.

Clari, άκου με.

Ίσως υπάρχει τρόπος να περάσουμε μαζί του Αγίου Βαλεντίνου,

αφού η Sonia τρώει νωρίς και κάθεται στο τραπέζι το πολύ μισή ώρα.

Άκου τι θα κάνουμε, θα σκαρφιστώ μια δικαιολογία.

Στις 21:30 θα την αφήσω πίσω και θα έρθω στο εστιατόριο μαζί σου.

Χμμ;

Για να δούμε.

Για να δούμε αν είσαι ικανός.

Τι σε νοιάζει πια του Αγίου Βαλεντίνου; Είναι κάτι τόσο εμπορικό και ασήμαντο!

Gianni, είμαι μαζί σου από τα 19 μου.

Δεν έχω γιορτάσει ποτέ την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Δεν με νοιάζουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα,

Όμως, αν γινόταν, για μια βραδιά θέλω να νιώσω φυσιολογική, έστω και μπανάλ.

Κάναμε μια Πρωτοχρονιά μαζί.

Όταν η Sonia είχε Covid. Gianni, τι λες;

- Clari, άκου. - Όχι, εσύ άκου.

Ξέρω τι θες να μου πεις, ότι δεν μου υποσχέθηκες ποτέ τίποτα,

ότι ποτέ δεν μου υποσχέθηκες ότι θα έφευγες από το σπίτι αμέσως,

ότι δεν μου υποσχέθηκες δείπνα έξω, γιορτές γενεθλίων και

του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν το ήλπιζα.

[Clarissa] «Ποτέ δεν ένιωσα σαν εφήμερη ερωμένη «

«και ποτέ δεν με έκανε να νιώσω έτσι.»

«Είναι απλά που…»

Λοιπόν, κάποιες μέρες πραγματικά ζορίζομαι.

Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτές οι μέρες δεν λένε τίποτα,

αλλά θα πρέπει να σε βοηθήσουν να κατανοήσεις ορισμένα πράγματα.

Γιατί δεν ελευθερώνεσαι από αυτή τη φυλακή;

«Λέει ότι την αγαπά διαφορετικά,»

τι σημαίνει «διαφορετικά»;

Άκου, γιατί δεν περνάς από δω; Να τα πούμε από κοντά.

- Έχω μια ώρα κενό, το αφεντικό είναι σε σύσκεψη. - «Εντάξει, Άντε.»

Σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί, ΟΚ;

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “All the things that we wished”, από 8THSIN e Mandragora]

- Γεια. - Γεια.

Ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο..

- Σου παρήγγειλα πράσινο τσάι και σένα. - Εντάξει.

Πες μου τι θα έκανες αυτές τις μέρες χωρίς εμένα;

Θα σου πω εγώ, θα ήσουν σπίτι και θα έβλεπες το “Notting Hill” για 20η φορά.

Για τόσο χαζή με περνάς;

Όχι, Clari, απλά δεν σε καταλαβαίνω πια.

Ξέρεις πόσο καιρό δέχτηκα την αναποφασιστικότητα σου.

Έμοιαζε σχεδόν συναρπαστικό να σε διεκδικώ με έναν άντρα.

Αλλά, φτάνει πια.

Πέρασαν πάμπολλα χρόνια, δεν την παλεύω άλλο.

Dani, αφού το ξέρεις, είμαι καλά μαζί σου.

Με κάνεις να νιώθω ασφαλής.

Είναι που απλά εγώ θέλω αυτόν.

Τον θες γιατί δεν τον έχεις.

Ίσως. Δε μπορώ να το αντικρούσω, δυστυχώς.

Αλλά μαζί είμαστε τόσο καλά. Ταξιδεύουμε, γελάμε…

Κάνουμε έρωτα τόσο όμορφα! Δεν κάνουμε έρωτα;

Θα σε παντρευόμουν αμέσως, πάμε στη Νέα Υόρκη!

Θα γιορτάσουμε όσους Βαλεντίνους θες, αφού σε νοιάζει τόσο πολύ.

Dani, δε μπορώ... Νομίζω ότι δεν σε αγαπώ.

Αν μπορούσα να διαλέξω, θα σε αγαπούσα κι εγώ.

θα σε αγαπούσα.

Μα έλα που είμαι ερωτευμένη μαζί του, Dani.

Μείνε μαζί μου απόψε, είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Εγώ σε αγαπώ αληθινά.

Αλλιώς, δε θα με ξαναδείς πια.

- Το έχεις ξαναπεί αυτό. - Αυτή τη φορά το εννοώ.

- Ούτε σαν φίλη; - Σαν τίποτα!

Δεν θα με ξαναδείς, τέλος.

[Daniela] Sonia!

[Daniela] Να 'μαι.

Κατάφερα να μεταφέρω το συνέδριο της Τρίτης 18 για την επόμενη Δευτέρα,

αλλά θα περίμενα μια μέρα για το λανσάρισμα του πρακτορείου.

Ναι, κι επίσης επειδή σήμερα είναι 14 Φεβρουαρίου.

Όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ιστότοποι είναι γεμάτα καρδούλες.

[ΓΕΛΑΕΙ]

- Όλα καλά; - Χμμ;

- Είσαι καλά; - Ναι.

Ναι, απλώς πεινάω, γιατί ούτε πρωινό δεν έφαγα σήμερα.

Θες να πάμε έξω να τσιμπήσουμε κάτι;

Δεν θέλω να φάω εδώ σήμερα.

Εντάξει.

Μια στις τόσες έχουμε ανάγκη να ξεφεύγουμε από τη δουλειά, έτσι δεν είναι;

Εσύ είσαι αυτή που μιλάει πάντα για δουλειά, σαν να μην θέλεις να σκεφτείς κάτι άλλο.

- Γεια. - Καλημέρα.

- Είναι ελεύθερο αυτό; - Ναι, θα σας το ετοιμάσω.

Ευχαριστώ.

[Daniela] Φαντάζομαι ότι τα έχεις προγραμματίσει όλα για απόψε,

ή άφησες να το κάνει ο άντρα σου;

Γιατί, ήθελες να με καλέσεις σε δείπνο;

Ευχαριστώ. Μπορούμε να έχουμε δύο (σκατό)σαλάτες;

- Αμέσως. - Ευχαριστώ.

Τέλος πάντων ναι, τα έχω ήδη οργανώσει όλα μόνη μου.

Εσύ; Δουλεύουμε μαζί δύο χρόνια, αλλά σε ξέρω ελάχιστα.

Τι θες να μάθεις;

Με ποιον θα περάσεις του Αγίου Βαλεντίνου;

Μισώ τον Άγιο Βαλεντίνο.

Εγώ δεν ξέρω πια αν τον μισώ, ή όχι.

Ωστόσο, κάποιος υπάρχει.

Κάποιο άτομο που μου ζήτησε να κάνω…

Ας το πούμε μια «δεύτερη βάρδια», για να το θέσω κομψά.

Άνδρας ή γυναίκα;

- Έχει διαφορά; - Καμία.

Σε παρατηρώ εδώ και λίγο καιρό, μα δεν είχα το κουράγιο να σε ρωτήσω.

-Τώρα το βρήκες. - Και δεν απάντησες.

Πρέπει να απαντήσω;

Πάντα έβρισκα πολύ πιο συναρπαστική τη γυναικεία πολυπλοκότητα, πιο…

Δεν ξέρω, έχει πιο πολλές αποχρώσεις, πιο… σέξι.

Φαίνεσαι όμως ακόμα ευτυχισμένη με τον άντρα σου.

Λοιπόν, ας πούμε ότι το «ευτυχισμένη» είναι λίγο μεγάλη λέξη.

Ο Gianni είναι εκεί, ήταν πάντα εκεί και είναι ένα σημαντικό κομμάτι, αλλά…

«Αλλά»;

Αν δεν ήσουν υπάλληλος μου, δεν θα δίσταζα να σου ανοιχτώ.

Ο Gianni σε παραμελεί;

Εννοείται, όπως κι ο καθένας μετά από 25 χρόνια, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

- Εγώ είναι που είμαι κάπως. - «Κάπως», δηλαδή;

Ήμασταν στο Μιλάνο στην Expo, ένα πολύ ζεστό απόγευμα.

[Sonia] Κάποια στιγμή με πλησιάζεις για να μου δείξεις ένα έγγραφο

και δεν ξέρω, είχες μια μυρωδιά, ένα άρωμα

που με αποπροσανατόλισε, με μπέρδεψε…

και νιώθω ακόμα έτσι.

[Sonia] Σε έκανα να νιώσεις άβολα;

Φοβάσαι μη σε καταγγείλω για παρενόχληση στη δουλειά;

Για αυτό πρέπει να μου την πέσεις περισσότερο.

- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.

- Δηλαδή εσύ και ο Gianni περνάτε κρίση; - Μακάρι να ήταν έτσι.

Οι κρίσεις έχουν κάτι το συναρπαστικό, τελικά, έτσι δεν είναι; Κάτι σε φουρτούνα.

Ας πούμε ότι εμείς είμαστε σε νηνεμία.

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα είναι όμορφη, μα έλα που εμείς βουτάμε μόνο όταν είναι κάλμα.

Δεν σε είχα για τόσο ποιητική.

Βλέπεις; Έφτανε ένα γεύμα. (Τα πίτουρα είναι αφροδισιακά;)

Αλλά απόψε θα δειπνήσετε μαζί, σωστά;

Φυσικά, μόνο που είναι κάτι που γίνεται λόγω αδράνειας

σαν μια αναπόφευκτη λειτουργία.

Το γεύμα το κερνάω εγώ.

Τι θα έκανες αν ανακάλυπτες ότι ο Gianni έχει ερωμένη;

Ο Gianni; Δεν θα το πίστευα, είναι πολύ τεμπέλης για να χειριστεί δύο γυναίκες.

Και αν σου έλεγα ότι είμαι η ερωμένη του Gianni

και ότι μου πρότεινε να έρθει σε μένα, αφού δειπνήσει μαζί σου,

πώς θα αντιδρούσες;

Λοιπόν, στη θέση σου θα του έριχνα μια καλή κλωτσιά στον κώλο.

Κάποια σαν κι εσένα δε κάνει «δεύτερη βάρδια» για κανέναν, όχι;

Ενώ κάποια σαν εσένα;

Δεν ξέρω, θα μου προκαλούσε έκπληξη.

Μόνο έκπληξη; Μου φαίνεται λίγο, κάνω λάθος;

Κοίτα, το σκεφτόμουν πολύ για αυτήν τη μυστηριώδη τοποθεσία.

Δεν θα μπορούσα φέτος να ξέρω την περιοχή της ρομαντικής μας βραδιάς;

Πώς και θέλεις να μάθεις φέτος;

Πέρυσι ήμουν στην άλλη πλευρά την πόλη.

Μου πήρε μιάμιση ώρα να φτάσω. Φέτος θα μπορούσα να ήμουν κάπου κοντά.

Λυπάμαι, ξέρεις τους κανόνες, θα στα πω όλα την τελευταία στιγμή.

Τουλάχιστον να μου επιβεβαίωνες το σκανδιναβικό χρονοδιάγραμμα, στις 7, ε;

«Δεν ανοίγουν νωρίτερα. Βάρβαροι.»

Προς τι όλες αυτές οι ερωτήσεις; Οργανώνεις κάτι για μετά το δείπνο;

Όχι, τι να σχεδιάζω; Το πολύ πολύ να κοιμηθώ, είμαι κομμάτια.

Θα είναι μια υπέροχη έκπληξη, θα σου στείλω μήνυμα στις 6.

- «ΟΚ, γεια.» - Γεια.

Πόσο κοπιαστική αυτή η ζωή.

Πόσο κοπιαστική.

Καλησπέρα, θα ήθελα να κλείσω τραπέζι για απόψε.

21:30, για δύο, Lucchi.

Ένα πολύ απόμερο τραπέζι αν είναι δυνατόν.

Ναι, ναι.

Ναι, φυσικά, υπό το φως των κεριών.

Λίγα κεριά, ναι;

Εντάξει, ευχαριστώ.

[Clarissa] «Παρακαλώ;»

Αγάπη μου, για τις 21:30 κρατημένο τραπέζι σε ένα σούπερ ρομαντικό μέρος,

που θα σε κάνει να χάσεις τα μυαλά σου.

Δεν θέλω να δειπνήσω μαζί σου αφού δειπνήσεις με τη γυναίκα σου, είναι ταπεινωτικό.

Δεν καταλαβαίνεις, τα ακύρωσα όλα με τη γυναίκα μου για να είμαι μόνο μαζί σου.

Έριξες άκυρο στη Sonia για του Αγίου Βαλεντίνου;

Διαφορετικά δεν θα στο έλεγα, ε;

Σε αγαπώ, σε αγαπώ! Θα σε πάρω πίσω.

[ΑΝΑΠΝΕΕΙ]

Πόσο κοπιαστική.

Περίμενε.

Clari.

Έριξε άκυρο στη γυναίκα του, του Αγίου Βαλεντίνου, για να είναι μαζί μου!

«Το ήξερα, το ήξερα!»

Λυπάμαι, δεν γίνεται να είμαστε μαζί απόψε, συγγνώμη.

Clarissa, δεν μπορείς να με παρατάς έτσι.

«Dani, έλα, μην το κάνεις τραγωδία. Ξέρεις ότι σ' αγαπώ.»

Είσαι το άτομο που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο.

Κι εγώ σ ‘αγαπώ, απλά... σε αγαπώ διαφορετικά.

Τι λες; Δεν υπάρχει διαφορετική αγάπη, η αγάπη είναι μόνο μία.

Γιατί δεν περνάς μια στιγμή από το γραφείο; Πρέπει να σου πω κάτι.

«Πρέπει να στο πω από κοντά.»

Εντάξει, έρχομαι, μα για πέντε λεπτά, γιατί μετά πρέπει να τρέξω στο κομμωτήριο.

Εντάξει, γεια.

Δεν πρέπει να πιστεύεις ούτε μια λέξη αυτού του ψεύτη.

Σε κοροϊδεύει, όπως πάντα. Απόψε θα δειπνήσει με τη γυναίκα του.

- Το ξέρω, πίστεψέ με. - Πώς το ξέρεις;

Ήμουν έξω για φαγητό με τη Sonia, και μου το είπε.

Ήσουν έξω για φαγητό με τη Sonia; Γιατί; Εσύ τρως πάντα στο γραφείο.

Εκείνη με κάλεσε.

- Έπρεπε να μου μιλήσει για κάτι. - «Για κάτι»;

Ναι, κάτι της δουλειάς. Τέλος πάντων, απόψε θα δειπνήσει με τον άντρα της, σίγουρα.

Τί έχεις; Σε βλέπω φουλ ταραγμένη.

Δεν έχω τίποτα, Clari.

- Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως σε χάσω. - Χμμ.

Δείπνησε μαζί μου απόψε.

Παίζει κάτι με τη Sonia;

Η Sonia είναι με τον σύζυγό της και δεν πρόκειται να χωρίσουν ποτέ.

Αν με κοροϊδεύεις, δεν θα με ξαναδείς ποτέ.

Είσαι εσύ που δεν θα με ξαναδείς, αν δεν δειπνήσουμε μαζί απόψε.

Δεν μου απάντησες. Παίζει ιστορία με τη Sonia;

Όχι, αλλά προσπάθησε, έτσι από περιέργεια.

Εγώ δεν έχω φτάσει εκεί.

Ακόμα.

Πάω σε ένα σπα. Θες να έρθεις μαζί μου;

Θέλεις να αποπλανήσεις την ερωμένη του συζύγου σου;

Εσύ τι θέλεις; Θες να στον αφήσω, ή απλά θέλεις να με κάνεις να ζηλέψω;

Θέλω να είσαι ευτυχισμένη με το σύζυγό σου.

Το λοιπόν; Θα έρθεις, ναι ή όχι;

♪ «Μα γιατί, γιατί πάντα σε σκέφτομαι» ♪

♪ «Μα γιατί αν ονειρεύομαι, εσένα ονειρεύομαι « ♪

♪ «Φαντάζομαι, φαντάζομαι» ♪

♪ «Ότι σε φιλώ σφιχτά σφιχτά, στην αγκαλιά μου» ♪

♪ «Ποιος ξέρει, ποιος ξέρει» ♪

♪ «Τι θα γίνει» ♪

♪ «Τι είναι αυτό που έχεις, που δεν θα έχει άλλη» ♪

♪ «Βρέθηκα ερωτευμένος» ♪

♪ «Ξαφνικά δίπλα σου» ♪

♪ «Γνωρίζω εκατό χιλιάδες, αλλά εσύ μου αρέσεις» ♪

♪ «Και είμαι πολύ καλά αληθινά μαζί σου» ♪

♪ «Είσαι διαφορετική» ♪

♪ «Αλλά γιατί, γιατί πάντα σε σκέφτομαι» ♪

♪ «Μα γιατί χωρίς εσένα εγώ δε ζω» ♪

♪ «Αγάπη, αγάπη, πολύ σ' αγαπώ» ♪

♪ «Ξέρεις ότι είμαι ειλικρινής» ♪

♪ «Σ' αγαπώ ειλικρινά» ♪

♪ «Αλλά γιατί, γιατί, γιατί «♪

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ “PERCHÉ PERCHÉ”, από TONI RENIS, SANREMO, 1963]

Δηλαδή απόψε θα δεις τον Gianni μετά από μένα;

Δεν σε νοιάζει που σε απατά ο άντρας σου;

Ο Gianni δεν με απατά.

Δοκίμασε να μεταφέρεις το δείπνο για τις 9, να δεις πώς θα αντιδράσει.

Γιατί ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ για το γάμο μου;

Γιατί δεν πιστεύω αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον σου για μένα.

Κάνεις λάθος που δεν με πιστεύεις.

[ΚΙΝΗΤΟ]

- Έι. - [Sonia] «Έι.»

«Πρέπει να μεταφέρουμε το δείπνο του Αγίου Βαλεντίνου.»

« Μου έτυχε ένα πολύ σημαντικό “Call” από την Αμερική, επίσης στις 7.»

Μα πώς, συγγνώμη κιόλας; Αφού ήταν ήδη όλα οργανωμένα.

- «Δεν μπορείς να αλλάξεις το “Call”;» - Θα πάρει περίπου μιάμιση ώρα.

Πρόκειται για ένα σημαντικό θέμα και δεν θέλω να το χάσω.

«Κι έτσι ακόμα, έχουμε όλη τη νύχτα δική μας, έτσι δεν είναι;»

Ναι, είναι που...

Θα προτιμούσα να μέναμε στο σκανδιναβικό χρονοδιάγραμμα,

και επειδή μετά πρέπει πάω να κοιμηθώ στης μητέρας μου.

Πως και στης μητέρας σου;

Αγίο-Βαλεντιάτικα; Δεν μου είχες πει κάτι.

«Έχεις δίκιο, συγγνώμη.»

«Έχει ρεπό η φροντίστρια και η μητέρα μου δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνη.»

«Φυσικά.»

«Θα προσπαθήσω να αλλάξω το “Call” και σε ενημερώνω.»

- «ΟΚ, ευχαριστώ.» - Γεια.

Γαμώ την πουτάνα μου!

Θα μπορούσε να λέει την αλήθεια.

[Gianni] «Αγάπη μου, μπορεί να έχω ένα πολύ μικρό πρόβλημα.»

«Δεν είναι σίγουρο ακόμα, αλλά με πήρε τηλέφωνο η φροντίστρια της μητέρας μου,»

πως δεν μπορεί να παραμείνει μετά τις 21:00.

Η μητέρα μου δεν είναι αυτάρκης.

Δε μου καίγεται καρφί για τη μητέρα σου, τη γυναίκα σου, τη φροντίστρια κ.λπ.

Δεν θα δεχτώ άλλες υπαναχωρήσεις, ή αοριστίες οποιουδήποτε είδους από μέρους σου.

Ή αυτή η σχέση παίρνει το δρόμο της και επισημοποιείται

«ή θα πάρω το δρόμο μόνη μου!»

Έχω πολλές επιλογές

και πίστεψέ με, είναι και κάποιος που είναι πολύ παθιασμένος

και πρόθυμος για σοβαρή σχέση.

Δεν μπορώ πλέον να αναλώνομαι σε μια στείρα σχέση χωρίς μέλλον.

Clarissa, ηρέμησε! Τι έχεις;

Συγνώμη, μα τι άλλες επιλογές; Συγγνώμη, τι εννοείς;

Τίποτα, κάτι δικά μου.

Ωστόσο, εσύ εξακολουθείς, μέχρι σήμερα, να είσαι η πρώτη μου επιλογή,

«αλλά αν με πηδήξεις απόψε δεν θα με ξαναδείς ποτέ.»

Εντάξει, αγάπη μου, έχεις δίκιο. Θα το φροντίσω, θα προσπαθήσω να αντιστρέψω…

Δηλαδή θα παρέμβω και θα προλάβω. Θα σκαρφιστώ κάτι με τη φροντίστρια.

«Δεν ξέρω, θα του προσφέρω χρήματα, θα δω.»

Σε περίπτωση που προλαβαίνουμε;

«Τι θα έλεγες για δείπνο γύρω στις 7;»

Δε θα φάω με τις κότες!

Α, μα οι κότες δεν τρώνε…

Ήθελα να 'ξερα ποιος εφηύρε αυτήν την άχρηστη μέρα,

και την πέταξε εκεί στα μέσα Φεβρουαρίου, εντελώς γαμημένος!

Πόσο κοπιαστική!

[Daniela] Έι.

Τι συμβαίνει;

Τι πιστεύεις;

Ο Gianni μου τα γύρισε για άλλη μια φορά με ασάφεια, αόριστα.

Τώρα θέλει να δειπνήσει στις 7 το απόγευμα.

Δεν θέλω να περάσω του Αγίου Βαλεντίνου

δειπνώντας την ώρα της γηριατρικής πτέρυγας του Δρομοκαϊτείου.

Γιατί;

Γιατί σου λέει άλλη μια μαλακία.

Μικρούλα μου.

Έλα εδώ.

[Sonia] «Ποια είναι αυτή το κοπέλα;»

- Ποια κοπέλα; - [Sonia] Αυτή που έκλαιγε.

Είναι ξαδέρφη μου, ήταν απελπισμένη.

- Χώρισε με τον φίλο της. - Και απελπίστηκες εσύ;

Με ποια έννοια;

Υποθέτω ότι δεν είναι ακριβώς πρώτη ξαδέρφη, έτσι δεν είναι;

Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση.

Να στα εξηγήσω καλύτερα.

[Sonia] Αν θέλεις να ακυρώσω τη βραδιά με το Gianni

και να την περάσω μαζί σου;

Θα σου έλεγα ότι έχω ήδη μια άλλη δέσμευση, όπως εσύ από την άλλη.

Ο Gianni δεν είναι το πρόβλημα που σε απασχολεί.

Κι όμως, ναι.

Δεν έχεις ιδέα πόσο.

Sonia, θα πας για δείπνο με τον σύζυγό σου, γιατί δεν είμαι αυτό που θες, όχι πραγματικά.

Είσαι απλά φουντωμένη από την εξέλιξη και από την απόρριψή μου.

Ήταν ωραίο που φιληθήκαμε, αλλά αυτό έχει ήδη τελειώσει.

Έλα για δείπνο μαζί μου.

Δεν δειπνώ με παντρεμένες γυναίκες.

Ήλπιζα πως εσύ αν μη τι άλλο, θα ήσουν λιγότερο συμβατική από εμένα,

ειδικά όπως σε είδα να αγκαλιάζεις την ξαδερφούλα σου.

Η ξαδερφούλα είναι η ερωμένη του άντρα σου.

Μα είναι κοπελίτσα.

Είναι 24 ετών.

Ο Gianni έχει ερωμένη μια 24χρονη;

- Είναι κουκλίτσα. - Ναι, είναι πολύ όμορφη.

Καλά, δεν πειράζει.

[Gianni] «Έι.»

Ακύρωσα την κλήση στην Αμερική, οπότε επιβεβαιώνω για τις 7.

Δόξα τους θεούς, ευχαριστώ. Τρελάθηκα για να βρω αντικαταστάτη.

Τέλος πάντων, θα την απολύσω αυτή τη μαλάκω τη φροντίστρια.

«Βασικά, θα προλάβεις; Γιατί πρέπει να μιλήσουμε.»

Ναι, φυσικά. Περί τίνος πρόκειται;

Ήρθε η ώρα να πούμε κάποια πράγματα.

Συγγνώμη, τι εννοείς; Γιατί έχεις αυτή τη φωνή;

- «Θα τα πούμε στο δείπνο.» - Το κατάλαβα, αλλά δεν μπορείς να με αφήσεις έτσι.

Θα του τα πω όλα, ότι είμαι δυστυχισμένη, ότι είμαστε ένα κουρασμένο ζευγάρι

και αναλαμβάνω το ρίσκο.

Κι ύστερα είμαι ελεύθερη να περάσω το βράδυ μαζί σου.

Τουλάχιστον ίσως για μια φορά να ζήσω έναν αληθινό Άγιο Βαλεντίνο.

Θα ανατινάξεις τον γάμο σου ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.

Φτάνει η υποκρισία, φτάνει ο καθωσπρεπισμός, φτάνει ο φόβος.

Και τώρα σειρά σου.

[ΚΙΝΗΤΟ]

- Παρακαλώ; - Αγάπη μου, συγγνώμη.

Κατάφερα να τα διορθώσω όλα.

«Απέλυσα τη μαλάκω τη φροντίστρια» και «βρήκα αντικαταστάτρια σε χρόνο ρεκόρ.»

Τώρα την πάω στο σπίτι της μητέρας μου να τη συστήσω.

Οπότε;

Επομένως τίποτα, το δείπνο μας επιβεβαιώνεται για τις 9 μισή.

Τι φωνή είναι αυτή; Ακούγεσαι σαν να με προσκαλείς σε κηδεία.

Όχι, τίποτα.

Νόμιζα ότι θα ήταν πιο εύκολο να οργανώσω ένα δείπνο,

αλλά ο φετινός Άγιος Βαλεντίνος μου μοιάζει με παράνοια.

Στην τελική, είναι μια βραδιά σαν όλες τις άλλες.

Ναι, αλλά είναι η γιορτή των ερωτευμένων.

- «Ή όχι;» - Ναι, φυσικά.

Καλά, Άντε, τίποτα. Τα λέμε μετά.

- Γεια. - «Γεια.»

Dani, συγγνώμη, μόλις με πήρε ο Gianni

«και μου το επιβεβαίωσε για απόψε.»

Λυπάμαι και το ξέρω…

ότι κινδυνεύω να μην σε ξαναδώ πια.

«Δεν ξέρεις πόσο πονάει αυτό.»

Απλά πρέπει να του δώσω άλλη μια ευκαιρία.

Σ ‘αγαπώ πολύ.

[Daniela] Καλά.

Τρελή εσύ, τρελή κι εγώ.

Θα δειπνήσω μαζί σου, αφού πρώτα τα μιλήσεις με τον άντρα σου.

- Σε ποιο εστιατόριο θα πάτε; - Στο Carnale.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ «You are so beautiful», από Joe Cocker]

- Γεια. - Καλησπέρα.

Καλησπέρα, ευχαριστώ.

- Γεια. - Έι.

Σου αρέσει;

Ναι, είναι ωραίο.

Τι συμβαίνει;

Γιατί είχες αυτή τη φωνή στο τηλέφωνο;

Gianni με αγαπάς;

- Γιατί με ρωτάς κάτι τέτοιο; - Απάντησέ μου.

Εσύ ξέρεις τι είναι αγάπη μετά από 25 χρόνια μαζί;

Εγώ δεν ξέρω.

Θέλεις να μάθεις αν καρδιοχτυπώ όταν σε βλέπω το πρωί χωρίς μακιγιάζ;

Όχι, δεν με καρδιοχτυπώ.

Θέλεις να μάθεις αν μου λείπεις όταν δεν είσαι εκεί ή όταν φεύγεις για δουλειά;

Όχι, δεν μου λείπεις. Στην πραγματικότητα, είμαι μια χαρά και μόνος μου.

- Εντάξει σταμάτα. - Όχι, άσε με να τελειώσω.

Θες να μάθεις, όμως, πώς νιώθω όταν ακούω

τη φωνή σου να «σπάει» ή όταν σε νιώθω απόμακρη;

Όταν μου λες ότι πρέπει να μιλήσουμε;

Νιώθω τον ουρανό σφοντύλι.

Σήμερα νόμιζα ότι ήθελες να με χωρίσεις.

Λοιπόν, αν σε αγαπώ;

Δεν ξέρω,

μα ξέρω ότι είναι 14 Φεβρουαρίου και θα δειπνήσουμε μαζί όπως τα τελευταία 25 χρόνια.

Του Αγίου Βαλεντίνου είναι παράξενη μέρα.

Όταν έχεις ταίρι, το αντιμετωπίζεις ως φόρο που πρέπει να πληρώσεις, σωστά;

Μετά σκέφτεσαι να το περνάς μόνος και σε κυριεύει το άγχος.

Δεν σου έκανα δώρο, ειλικρινά δεν το σκέφτηκα.

Ούτε εγώ θα πληρώσω το δείπνο, θα το μοιραστούμε.

Εντάξει, μια χαρά.

Θα το μοιραστούμε, αφού δεν γιορτάζουμε εμείς. Δες τους.

Είναι η γιορτή των ερωτευμένων και εμείς δεν είμαστε.

Εμείς αγαπιόμαστε, είναι διαφορετικά.

Είσαι η μόνη που ξέρω που έδωσε εκείνη σε έναν άντρα ένα διαμάντι

για να τον ζητήσει σε γάμο.

Και είσαι ο μόνος άντρας που συγκινήθηκε μπροστά σε τέτοια εκκεντρικότητα.

- Ήταν ένα υπέροχο δαχτυλίδι. - Το σχεδίασα εγώ.

- Σε λάθος μέγεθος. - Όπως και να ‘χει, το φόρεσες.

Ακόμα το φοράω, δες.

Ακόμα και με την ερωμένη σου;

Μην απαντήσεις, απλά δώσε μου το χέρι σου.

Έπρεπε να το δεις.

Clari, δεν αντέχω άλλο να είμαι στη μέση αυτού του χάους,

ούτως ή άλλως, θα συνεχίσεις να είσαι η ερωμένη του.

Τώρα γεια χαρά κι αντίο, πάω σπίτι να δω το «Notting Hill.»

Clarissa, περίμενε!

Ω!

Περίμενε, ηρέμησε.

Θα μιλήσω εγώ.

[Η Sonia γελάει]

Γεια, Sonia.

[Sonia] Daniela, κι εσύ εδώ;

Τι σύμπτωση, καθόμαστε στο τραπέζι δίπλα στο δικό σας.

Ξέρεις τον άντρα μου; Gianni, Daniela.

- Χάρηκα. - Χάρηκα.

- Ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο, κυρία. - Sonia.

Είμαι η Clarissa...

Η κοπέλα της Daniela.

Χάρηκα, Gianni.

Υπέροχο ζευγάρι.

- Δείπνο του Αγίου Βαλεντίνου; - Όχι, αυτά είναι για τους ερωτευμένους.

Εμείς είμαστε 25 χρόνια μαζί, οπότε…

- Εσείς; - Εμείς γιορτάζουμε.

Η Daniela μου ζήτησε να την παντρευτώ στη Νέα Υόρκη και δέχτηκα,

γιατί πιστεύω ότι η Daniela είναι το μοναδικό πλάσμα

που με αγάπησε ποτέ αληθινά.

Πόσο ωραίο να αισθάνεσαι όλη αυτή τη σύνδεση. Λοιπόν, η αληθινή αγάπη υπάρχει!

Όταν τα αισθήματα είναι ειλικρινή, δεν μπορείς να αντισταθείς.

[Sonia] Είσαι πολύ τυχερή, Clarissa.

Ξέρω τα προσόντα της Daniela στη δουλειά μα δεν την είχα για τόσο ρομαντική.

- Όντως. - Δεν ήξερα για τη Daniela.

Ούτε ότι δουλεύατε μαζί.

- Ω, καλά, ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο. - Ευχαριστώ.

- Συγχαρητήρια. - Επίσης.

- Ευχαριστώ. - [Sonia] Επίσης, Daniela.

- Επίσης, Sonia. - Τα λέμε αύριο στο γραφείο.

- Όπως πάντα. - [Sonia] Καλό δείπνο.

Επίσης.

♪ «Αλλά γιατί, γιατί πάντα σε σκέφτομαι» ♪

♪ «Αλλά γιατί αν ονειρεύομαι, σε ονειρεύομαι «♪

Μια προσφορά της διεύθυνσης σε όλους τους ερωτευμένους.

Ευχαριστώ.

- Ευχαριστώ. - Επίσης.

♪ «Φαντάζομαι» ♪

♪ «Ότι σε φιλώ σφιχτά, σφιχτά στην αγκαλιά μου» ♪

♪ «Ποιος ξέρει, ποιος ξέρει» ♪

♪ «Τι θα γίνει» ♪

♪ «Τι έχεις εσύ που δεν έχει καμιά άλλη» ♪

♪ «Βρέθηκα ερωτευμένος «♪

8 ΜΑΡΤΙΟΥ

[Erica] Φύγε.

Χάσου.

Ξεκουμπίσου.

Χάσου, σε παρακαλώ, πρέπει να φύγεις.

Είναι όλα δικό σου λάθος.

Εσύ φταις για όλα τα φρικτά πράγματα που μου έχουν συμβεί στη ζωή.

Είσαι ο ορισμός του κακού, εξαφανίσου. Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ.

- Erica, σε παρακαλώ… - «Erica» κι αρχίδια!

- Γιατί κάνει έτσι; - Βγες έξω! Τράβα να γαμηθείς!

Άντε να κάνεις τη μαλακοεκπομπή σου, σύρε γαμήσου!

Μαζέψου, άντε!

- Πρέπει να ηρεμήσεις! - Περιμένετε έξω, θα τη φροντίσουμε εμείς.

Ναι κλαψούρισε, άντε, κλάψε! Μαλάκω!

- [νοσοκόμα] Αν συνεχίσεις, θα σε ναρκώσω. - Α, γιαυτό μ' «έτρωγαν», ε;

- Αναπνοή. - Βγάζετε έξω την αδερφή της;

- Όχι, δεν πρόκειται να βγει, ευχαριστώ. - Δεν χρειάζεται να μου τη δείξεις!

- Άκουσέ με… - Φτάνει!

Λοιπόν, πως πάει;

Κυρία Spinesi, δεν υπάρχει λόγος εδώ για απογοήτευση.

Η κόρη σας αυτή τη στιγμή είναι ανίκανη να υπολογίζει σχέσεις, ας πούμε.

Ε, «ας πούμε», ναι.

Είμαι σοκαρισμένη, γιατί πριν δεν μιλούσε, δε μιλούσε

και τώρα σα να ξεκλειδώθηκε μονομιάς.

Με προσβάλλει. Βλέπεις;

Πριν από μια εβδομάδα κατάπιε ένα κιλό χάπια.

- Το γνωρίζω. - Θα είχαν βγάλει νοκ άουτ ελέφαντα.

Την κόρη σας τη σώσαμε με το ζόρι.

Προέρχεται και από χρόνια ανορεξίας.

- Εντάξει, άντε. - Margherita, πρέπει να ειπωθούν αυτά.

Μην πεις…

Πού είναι ο πατέρας; Είναι δυνατόν να μην ήρθε ποτέ;

Ο πατέρας ζει στο Λος Άντζελες.

- Πώς να ερχόταν; - Με αεροπλάνο.

- Davide, μην γίνεσαι μαλάκας. - Όχι, θα γίνομαι.

- Μην ανακατεύεσαι. - Πρέπει να ειπωθούν αυτά.

- Δεν είναι η ώρα. - Πάντα είναι ώρα.

Και που λέτε γιατρέ, δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά ο άντρας μου είναι ο Mathieu De Bilde.

- Είναι ο διευθύνων σύμβουλος της Draxler. - Α. Ε…

Είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος. Εντάξει, δεν μπορούσε να έρθει.

Πιστεύεις ότι είναι φυσιολογικό να αυτοκτονεί η κόρη κάποιου

και αυτός να μην τρέχει στο προσκέφαλο της;

Όχι, ειλικρινά δεν μου φαίνεται φυσιολογικό.

Εντάξει, δεν αυτοκτόνησε.

- Προσπάθησε να αυτοκτονήσει. - Margherita…

[Margherita] Mathieu, δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου με την Erica.

Σε χρειάζεται, τον πατέρα της!

Οπότε κανόνισε, αναθεώρησε το «σκέτζιουλ»σου και γύρνα, γύρνα στην κόρη σου τώρα αμέσως.

Γεια.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- [Γυναίκα 1] Καλημέρα! - [Γυναίκα 2] Χρόνια πολλά!

[Σε ρωμαϊκή διάλεκτο] Ρε, άντε και γαμηθείτε.

Έρχεται.

- Εκ μέρους όλων μας. - Χαρούμενη Ημέρα της Γυναίκας!

«Ημέρα της γυναίκας» και μαλακίες! Δώστα στη γυναίκα σου.

-Μα είμαι εργένης, εγώ. - Εργένη, πάμε.

[Margherita] Μωρέ, θα τους δείξω εγώ.

- [Martino] Η Margherita θα ξεκινήσει μόνη της; - [Paolo] Ναι.

- Ξέρει ότι πρέπει να τα διαβάσει αυτά; - Όταν φτάσει, τα λέμε.

- [Martino] Άρα δεν είναι σίγουρο. - Όχι, δεν είναι.

- Ναι, θα ΄θελα πολύ να το δω. - Βγαίνουμε στον αέρα σε λίγο.

Ας μην χάνουμε χρόνο! Εντωμεταξύ, μπορούμε να βάλουμε μικρόφωνο στον Martino;

Κάναμε τις τελευταίες αλλαγές και εσύ το έθαψες κανονικά.

- [Susan] Γεια, Marghe. - Γεια.

Αστειεύεσαι, ελπίζω. Είναι ένα αστείο, έτσι δεν είναι;

- Δεν αστειεύομαι ποτέ όταν δουλεύω. - Α.

- [Paolo] Γιατί άργησες τόσο; - Να είσαι ευγνώμων και που ήρθα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, σε περιμέναμε για την ανάγνωση των κειμένων.

Ωραία, να διαβάσουμε τα κείμενα, για να μου εξηγήσετε τι είναι αυτό.

- Αυτό. - Κράτα τους φρόνιμους!

Εσείς χθες μεταδώσατε αυτό το άθλιο θέμα για τις γυναίκες,

μια τεράστια μαλακία,

και εγώ σήμερα, που είναι και 8 Μαρτίου, γαμώ την πουτάνα μου,

πρέπει να κοιτάξω κατάμουτρα το κοινό ζητώντας του συγγνώμη; Ε, όχι!

Αυτά που γράψατε εγώ δεν τα λέω! Δεν τα λέω!

Συγγνώμη, Margherita, τι σημαίνει «εσείς»;

Έδωσες κι εσύ το οκ για τη λίστα θεμάτων.

Φυσικά, αλλά έλεγε για ένα δεκάλογο της ιδανικής γυναίκας.

Περίμενα ειρωνεία και πνεύμα, όχι τις μαλακίες που μεταδώσατε!

Υπήρχε πολλή ειρωνεία, αλλά ένα συγκεκριμένο μέρος του κοινού δεν το έπιασε.

[Margherita] Το είδα ότι δεν το έπιασε, ίσως ήταν υπερβολικά διακριτικό.

Που είναι η συνήθης ειρωνεία όταν λέει στις γυναίκες να ντύνονται σαν τσούλες

για να αναστήσουν τον κουρασμένο από τη δουλειά σύζυγό τους.

Υπήρχε μουσική, υπήρχε παντού υπερβολή!

Ποια μουσική; Ήταν μια που πουτσοχόρευε πάνω στη σιδερώστρα!

[Margherita] Ήταν ντροπιαστικό!

Pole dancing, το λένε. Περίεργο που δεν το ξέρεις, είναι πολύ τση μοδός.

Χμμ. Για ποιους είναι τση μοδός; Είναι τση μοδός ανάμεσα στις φίλες σου;

Αν αντί να διαβάσεις τη λίστα, είχες διαβάσει τα κείμενα,

θα τα είχες βρει γραμμένα κανονικά.

Άκου, μωρή...

- [Paolo] Όχι, σε παρακαλώ! - Δε θα μου μιλάει εμένα έτσι!

- Επίτηδες το κάνει, με προκαλεί! - [Paolo] Ας ηρεμήσουμε όλοι.

[Paolo] Σίγουρα θα μπορούσε να είχε πάει καλύτερα,

θα μπορούσαμε να δείξουμε όλοι μεγαλύτερη προσοχή, να προλάβουμε τη διαμάχη.

Σίγουρα.

Ο καθένας μας μπορεί να βρεθεί να πρέπει να να διαχειριστεί δύσκολες φάσεις στη ζωή του.

«Δύσκολες φάσεις»;

Ξέρεις τι περνάω αυτή τη στιγμή, έτσι δεν είναι;

Το ξέρω και λυπάμαι,

αλλά το θέμα το προλόγισες εσύ, ως το γυναικείο πρόσωπο του προγράμματος.

Λυπάμαι, αλλά πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Και πρέπει να το πω εγώ;

Θυμάμαι τον αγώνα σου να υπογράψεις στο πρόγραμμα ως κειμενογράφος,

γιατί ένιωθες υποτιμημένη, γκετοποιημένη.

Πήρες αυτό που ήθελες.

Το όνομά σου μπαίνει πρώτο ανάμεσα στους συγγραφείς, πριν από το δικό μου

που εργάζομαι εδώ 20 χρόνια.

- Και γιαυτό θα σου κόψω τον κώλο! - Όχι, ούτε καν.

Αν υπάρχει κάποιος βλαμμένος εδώ, ειλικρινά μοιάζει με εσένα.

Σας φαίνομαι στενοχωρημένος; Σας φαίνομαι στενοχωρημένος;

Το σωστό να λέγεται.

[Margherita] Τι στον πούτσο γελάς;

Έχετε την πιο αμυδρή ιδέα για τη θυσία, τη δέσμευση, τη δουλειά

που έριξα για να χτίσω αυτό που αντιπροσωπεύω για το γυναικείο κοινό;

Ναι, έχουμε μια ιδέα.

Ξέρετε επίσης πού ήμουν χθες

και γιατί δεν μπορούσα να διαβάσω τα κείμενα αυτές τις μέρες.

Δεν θα βγω ζωντανά να αναλάβω ένα λάθος που δεν είναι δικό μου.

Δεν παίρνω πάνω μου ένα λάθος που δεν είναι δικό μου!

[Loris] Και ποιος φταίει;

Είναι μια παραδοχή της συλλογικής ευθύνης

που εσύ, ως υπεύθυνη της εκπομπής, πρέπει να αναλάβεις.

Μη μιλάς, εσύ τα ήξερες όλα πολύ καλά και δεν μου είπες τίποτα.

Εσύ ήσουν αυτός που επέμενε να προλογίσω το θέμα εγώ.

Κουκλίτσα μου, μην τα ρίχνεις σε μένα, γιατί αυτά δεν πιάνουν εδώ, ναι;

- «Κουκλίτσα»; Εμένα λες «κουκλίτσα»; - Χμμ.

Εξήγησέ μου λοιπόν, γιατί δεν προλόγισε ο Martino το θέμα!

Τώρα τι σχέση έχω με αυτό;

- [Margherita] Μμ; - Γιατί εσύ ως γυναίκα…

«Ως» τι, συγγνώμη;

Αφού ξέρες πως τα λόγια αυτά στο στόμα ενός άντρα θα έκαναν άλλη εντύπωση.

- [Margherita] Το βλέπεις; - [Paolo] Τι;

Επειδή αυτό το θέμα θα ενοχλούσε τους πάντες.

Έγινες και συνωμοσιολόγα τώρα;

- Είσαι ένας σκατοφαλλοκράτης! - Μην το σκεφτείς καν το πας εκεί!

- Susan; - [Margherita] Φαλλοκράτη!

- 45 λεπτά για να βγούμε ζωντανά. - [Paolo] Δεν σε τιμά.

- Κατάμουτρα στο λέω! - Συγγνώμη, βγαίνουμε σε 45 λεπτά.

[Susan] Να αποφύγουμε να τα κάνουμε όλα μαντάρα;

Όντως! Margherita, η Susan έχει δίκιο.

[Loris] Εμείς εδώ γυρίζουμε το «Η δική μας Ιταλία».

Συμβουλεύουμε τις νοικοκυρές για μακροβιοτικά αφεψήματα

και για λιποαναρρόφηση

και μου παριστάνεις την υπέρμαχο των γυναικών;

Όχι, Loris, δεν ήθελα να πω ότι η Margherita έχει άδικο.

- Εν ολίγοις… - Δεν καταλαβαινόμαστε.

Αν δεν ξαναγράψετε αυτά το πράμα

δεν αναλάβετε την ευθύνη για μια φορά σαν άντρες,

ξέρεις τι θα κάνω;

Θα βγω ζωντανά και θα πω την αλήθεια.

Χμμ; Την αλήθεια! Θέλω να το δω αυτό.

Νομίζω ότι η Margherita έχει δίκιο.

Συγνώμη.

Τώρα πήρε το λόγο μέχρι και το κοριτσάκι και δεν θα το τελειώσουμε ποτέ.

Αυτή είναι η ροζ ποσόστωση. Έχει δικαίωμα να μιλάει βάσει νόμου, κατάλαβες;

- [Paolo] Θέλεις να πεις την αλήθεια; - Ναι, την αλήθεια.

- Τώρα θα διασκεδάζουμε. - Τώρα θα τσακωθούν κανονικά.

Κατάλαβα.

Όλοι έξω, θα σας φωνάξω εγώ όταν θα είμαστε έτοιμοι.

- Γιατί; - Πολλά λες, έξω!

- Μείνε ήρεμος. - [Susan] Άντε, δώσε, πάμε!

Μπράβο, βγάλτους τους έξω.

- Δώσε! - [Paolo] Λοιπόν, πες την αλήθεια.

Όχι όμως για όλα τα άχρηστα, γιατί κανείς δεν δίνει δεκάρα τσακιστή

για να μάθει που έκανες την τελευταία σου βλεφαροπλαστική

ή ότι στη Σαρδηνία ξόδευες χίλια ευρώ την ημέρα πέρυσί το καλοκαίρι.

Εδώ χρειάζονται μεγάλες αλήθειες, κατάλαβες; Να αποκαλυφθούν κρατικά μυστικά.

- Μα τι λες; - Είναι σημαντικό να λες αυτές τις αλήθειες.

Εδώ στην τηλεόραση; Θα έλεγα, πως όχι.

Αλλά που; Σε επεισόδια του Netflix;

Ή μήπως να γράψουμε ένα ωραίο tweet; Ωραίο συνοπτικό, λιτό κι απέριττο.

Όχι, ανέβασε ένα ωραίο βίντεο όπως έκανες τον προηγούμενο μήνα με τις φίλες σου

ενώ χορεύατε.

Ήταν φοβερό, έπιασε! Πως πήγαινε;

♪ «Bongo la» ♪

[μαζί] ♪ «Bongo cha cha cha «♪

Και δες πόσα likes;

- Δες πόση αλήθεια; - Paolo…

Πάνω από όλα, είναι σημαντικό το πώς θα πεις αυτή την αλήθεια!

[Paolo] Να τραγουδήσεις ένα ωραίο τραγουδάκι; Ή να χορέψεις λίγο;

Τι λόγια να χρησιμοποιήσεις; Δικά σου ή κάποιου ποιητή;

Ή μπορείς να παραθέσεις κάνα αμερικάνικο μιούζικαλ. Αυτή είναι μια ιδέα, ας κάνουμε ένα ωραίο μιούζικαλ!

- Θα το γράψω εγώ. - Θα το γράψει αυτός!

Ένα μιούζικαλ για την αλήθεια, με πρωταγωνίστρια την Margherita Spinesi.

Πρόσεχε όμως, Margherita, γιατί η αλήθεια σε μεταμορφώνει.

Μόλις την πεις, γίνεται το μέσο με το οποίο τη λες.

Η αλήθεια γίνεται τηλεόραση, γίνεται σόσιαλ, γίνεται ένα τίποτα!

Κόφτο, φτάνει, είσαι μαλάκας!

Αν θέλεις να παριστάνεις την υπέρμαχο των γυναικών,

πρώτα από όλα πρέπει να γίνεις εσύ γυναίκα!

Κοίτα με, είμαι γυναίκα με κεφαλαίο «Γ»

και έχω περισσότερα αρχίδια από σένα!

Ακριβώς! Ακριβώς!

Ωστόσο, οι γυναίκες δε χρειάζεται να έχουν αρχίδια.

Έχουν δύναμη, γοητεία, ομορφιά, τέχνη, διαίσθηση, εξυπνάδα,

όμως η φύση απλά δεν τις προίκισε με όρχιδες.

Με στεναχωρεί βαθιά που, αντί να ψάχνεις μέσα σου,

εσύ ανταγωνίζεσαι έναν άντρα για το ποιος έχει τα μεγαλύτερα αρχίδια!

Είσαι ένα ανθρωπάκι. Είσαι ένα ανθρωπάκι!

Και ξέρεις γιατί; Μιλάς για ανώτερα επίπεδα

γιατί δεν ξέρεις πώς να επιλύσεις αυτή την κατάσταση.

Αυτή είναι η αλήθεια σου! Δεν μπορείς επιλύσεις αυτήν την κατάσταση!

Και η αλήθεια σου είναι ότι δυστυχώς για όλους μας, είσαι κειμενογράφος αυτής της εκπομπής,

και ότι βγαίνει στον αέρα είναι δική σου ευθύνη!

Πρόσεχε, αν πας νομικά, η εταιρεία θα σε ξεσκίσει.

[ΜΑΚΡΥΝΕΣ ΦΩΝΕΣ]

- Davide, πώς είναι; - Της έβαλαν κι άλλο ορό.

- Της έδωσαν και κάτι για να ηρεμήσει. - Πιστεύεις πως μπορώ να της μιλήσω ένα λεπτό;

- «Κοιμάται.» - Α.

«Ίσως τότε να την πάρω τηλέφωνο μετά την εκπομπή.»

Όχι, καλύτερα όχι. Άστην την ήσυχη για λίγες μέρες.

Είναι η κόρη μου, πώς μπορώ να την παρατήσω;

Γιατί μου το κάνει αυτό;

Επειδή είναι θυμωμένη. Η γιατρός μας μίλησε και είπε ότι…

Όπως και να ‘χει, είναι θυμωμένη. Και έχει λόγο που είναι.

Davide, μην ανακατεύεσαι κι εσύ.

Πρέπει να φύγω σε λίγο, αφού η Erica παρακολουθείται ούτως ή άλλως εδώ.

- «Δεν μπορείς να περιμένεις να γυρίσω;» - Όχι, έχω δουλειές, στο είπα!

Είμαι θείος, δεν είμαι ούτε πατέρας, ούτε μητέρα!

Γιατί μου φέρεσαι έτσι;

Γιατί έπρεπε να το σκεφτείς διπλά πριν κάνεις παιδιά!

Τι στον πούτσο τα κάνεις, αν δεν ενδιαφέρεσαι να ασχοληθείς μαζί τους;

Susan, απομένει μισή ώρα.

Ναι, απομένουν 30 λεπτά.

Να βρούμε μια λύση;

Δε μας γαμάς κι εσύ, ε; Έλα.

Συγνώμη, τι είπες;

- Πρέπει να το πει εκείνη. - Φυσικά.

- [Margherita] Paolo. - Εγώ…

- Κρατάς το τηλέφωνο μου μια στιγμή; - Φυσικά.

- Καλή τύχη. - Νάτη, πήγαινε.

Paolo, σε παρακαλώ, μπορούμε να βρούμε μια λύση;

Τι λύση να βρω;

Δεν ξέρω.

Μπορείς να καταλάβεις

γιατί χτες μου ξέφυγε το συγκεκριμένο θέμα,

αυτή η φάση με τη λίστα.

Δεν μπορώ να το κάνω, Paolo. Δεν μπορώ να το κάνω.

Margherita, σε καταλαβαίνω.

Πόσο καιρό δουλεύουμε μαζί; Πάνε 20 χρόνια, έτσι δεν είναι;

[Paolo] Σας αγαπώ πολύ κι εσένα και την Erica.

Όταν γεννήθηκε, την είδα πριν από τον άντρα σου, που έμενε δεν ξέρω πού.

Αλλά αυτό το κείμενο συγγνώμης πρέπει να διαβαστεί.

Πρέπει να το κάνεις εσύ προσωπικά. Ναι;

Margherita, δεν νομίζω ότι όλα αυτά είναι κάποια μεγάλη τραγωδία.

Σε παρακαλώ, γιατί πράμα μιλάμε; Είμαστε όλοι επαγγελματίες, έτσι δεν είναι;

[Loris] Τι μας νοιάζει η κριτική στα σόσιαλ;

Οι διαμάχες αυξάνουν το κοινό.

- Καλύτερα. - Ε!

[Loris] Αξιοποιούμε τη μεγάλη προσδοκία που έχει προκληθεί από το δελτίο τύπου.

Και βλέπουμε τι θα γίνει, ας εκμεταλλευτούμε αυτή τη φασαρία.

Margherita, άκου με.

Είσαι γενναία και καλότυχη.

Ανέβα στη σκηνή, όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις και θα δεις τα νούμερα τηλεθέασης!

Πάμε γερά.

Το δελτίο τύπου, ε; Ναι, το διάβασα.

Ωραίο. Εσύ το έγραψες;

Αν το έγραψα εγώ;

Συμφωνήσαμε για μια γενική γραμμή…

Carolina, αυτός το έγραψε;

- Ναι - Φυσικά και το έγραψα εγώ!

Ποιος θα το έγραφε, το κοριτσάκι που μόλις ξεκίνησε;

Margherita, αγάπη μου,

εδώ όλοι δουλεύουμε για σένα, με την ψυχή μας.

«Με την ψυχή μας, για σένα».

Μα τι λες; Με δουλεύεις; Αυτό το άσχημο…

Όχι! Όχι! Όχι!

- Ναι. - [Loris] Κόφτο!

Τι έλεγες; Από πριν τρωγόσουν να το πεις.

Πες το, κουράγιο! Βγάλτο, ελευθερώσου!

- Πούστρα! - Ορίστε.

Το ήθελε πολύ και το είπε.

[Σε ρωμαϊκή διάλεκτο] Ναι, είμαι Λουκρητία!

Είμαι τσαχπινογαργαλιάρης, το λέω

και το καυχιέμαι, περήφανα μπροστά σε όλους.

Πισωγλέντης! Όλε!

- Ε! Γιατί κάνεις σαν υστερικός; - Εγώ κάνω σαν υστερικός;

Λίγο ναι, χαλάρωσε.

- Παρακαλώ! - Άντε, ήρεμα, φτάνει!

Τι θέλω να πω...Ακόμα κι αν είσαι gay, δε μπορείς να μιλάς εξ ονόματος των γυναικών.

Κόφτο!

Καταλαβαίνω ότι εσείς οι δύο συμφωνείτε.

Φυσικά, μιλάμε για μεγάλη συνωμοσία.

Το αστροπελέκι κατάλαβε τη συνομωσιάρα μας, δεν της ξεφεύγει τίποτα.

Paolo, να σου πω κάτι; Αυτός ο σαρκασμός σου με κουράζει.

Μάλιστα, μου 'χεις σπάσει τ' αρχίδια.

- Ω, τι κομψότητα! - Ναι!

Πάντα καυχιόσουν: «Εγώ έχτισα τη Margherita.

Είναι δημιούργημά μου.» Τώρα τι συνέβη;

Ίσως έγινα δυσκίνητη;

Ή μήπως είναι επειδή οι άνθρωποι με αγαπούν, ενώ δεν σε γαμεί κανείς ;

Αυτό είναι;

Γι' αυτό με βγάζεις στη σέντρα και θέλεις να με καταστρέψεις;

Σε ενοχλεί να είσαι κάτω από γυναίκα, ε;

Δεν είμαι κάτω από κανέναν, Σε λάθος άτομο απευθύνεσαι.

Α, είναι αλήθεια, είσαι πάντα στην κορυφή,

με όλα αυτά τα κοριτσάκια που σε περιτριγυρίζουν.

[Margherita] Όλοι το ξέρουμε, ε;

Αλλά τι πραγματικά σκέφτεσαι για τις γυναίκες;

- Για τις γυναίκες, τα καλύτερα. - Α.

Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για σένα. Ή παντρεύτηκες από αγάπη;

Κοίτα, θυμάμαι πού ζούσες πριν από 20 χρόνια,

πώς ντυνόσουν και πώς μιλούσες.

Σε έπαιρνα με το μοτοποδήλατο μου και θα τρώγαμε πίτσα με το κομμάτι.

Λες να το ξέχασα;

Μετά ήρθε ο αρχίδας από το Βέλγιο και έγινες έτσι.

Ω, ορίστε, επιτέλους είπες αυτό που σε έτρωγε,

ο αρχίδας από το Βέλγιο, ο σύζυγός μου.

Ή μήπως τρώγεσαι επειδή δεν σου έκατσα ποτέ;

Και δεν θα σου κάτσω ποτέ, επειδή δεν το έχω ανάγκη.

Ποια νομίζεις ότι είσαι;

Μιλάς για τα συναισθήματα των άλλων, όταν δεν έχεις ούτε ίχνος ευαισθησίας.

παριστάνεις την υπέρμαχο του «metoo»,

ενώ είναι ξεκάθαρο ότι δε σου καίγεται καρφάκι.

-Είσαι υποκριτής. - Πως τολμάς.

-Είσαι παγόβουνο. - Πως τολμάς

Αν ο σύζυγός σου είχε άλλες οικογένειες σε όλο τον κόσμο, ούτε που θα το πρόσεχες.

Τώρα πια, δε μιλάτε καν στο τηλέφωνο, σου γράφει στο WhatsApp.

[Paolo] Αλήθεια σου λέω, Margherita.

- Θέλεις να την ακούσεις την αλήθεια; - Σταμάτα.

- Θέλεις να την ακούσεις; - Σταμάτα.

Κανείς δεν σε αντέχει πια.

Η κόρη σου προσπαθεί να αυτοκτονήσει και εσύ είσαι μόνη σαν το λεμόνι.

[ΚΡΑΥΓΗ]

Χμ…

Νομίζω ότι η σύσκεψη της λίστας ολοκληρώθηκε.

[Susan] Ας κάνουμε ένα λεπτό διάλειμμα.

Paolo, πάω να φέρνω τα του μακιγιάζ και την περούκα…

Ναι.

[Susan] Κύριοι, απομένουν 20 λεπτά μέχρι να βγούμε ζωντανά, παρακαλώ.

- [Paolo] «Antonio, ακόμα εδώ είσαι;» - [Antonio] «Ναι, γιατί;»

[Paolo] «Είναι ανάγκη να κατέβεις μια στιγμή.»

[Αντόνιο] «Κατάλαβα τα πάντα. Έλα, θα το φροντίσω εγώ.»

Είναι ο διευθυντής.

- Γεια σας. - Καλημέρα.

Λοιπόν; Καλό μεσημέρι σε όλους.

- Α, έπρεπε να ενοχλήσουν κι εσένα. - Γεια.

Νάτη, η όμορφη Margherita μας.

Τι «Να με ενοχλήσουν»; Κάθε φορά που σε βλέπω παίρνω πάντα τεράστια χαρά.

Δεν τα καταφέρνεις μόνος σου, ε;

Είναι χαρά και για μένα.

Λοιπόν τι θα κάνουμε, για να μας φύγει αυτό το βάρος.

Λοιπόν, θα το διαβάσουμε μαζί το κείμενο, που είναι μόλις τέσσερις γραμμές.

«Ζητώ συγγνώμη από τους τηλεθεατές,

επειδή στη χθεσινή εκπομπή μεταδόθηκε ένα δυσάρεστο θέμα.

Δεν ήταν πρόθεσή μου να προσβάλω κανέναν, ειδικά τις γυναίκες,

και αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη για αυτήν την κατάσταση».

Όχι, δεν το διαβάζω. Η ευθύνη δεν είναι δική μου.

Δεν φταίω εγώ, ξέχασέ το.

Καταλαβαίνεις ότι είναι κάτι που πρέπει να κάνεις ειδικά για τις γυναίκες;

- «Για τις γυναίκες»; - Φυσικά!

Α, «για τις γυναίκες».

Κοίτα, Antonio, κοπιάζω εδώ και 20 χρόνια

για να διαμορφώσω το πεδίο μου, να χτίσω την αξιοπιστία μου,

με το δικό μου τρόπο που κάνω τηλεόραση.

Δεν πρόκειται να τα πετάξω όλα στην λεκάνη εξαιτίας σας.

Margherita, αν δεν διαβάσεις αυτές τις τέσσερις σειρές,

τα πετάς όλα στην λεκάνη.

Δεν τα διαβάζω. Δεν ξέρω αν είναι ξεκάθαρο.

Βάλτε το στο σούπερ. Μπορεί κι ο Martino να τα διαβάσει, ναι; Εγώ, δεν!

- [Antonio] Margherita, άκου με. - Ναι.

- Θα σου πω κάτι σημαντικό. - Ναι.

Αυτή η εκπομπή του χρόνου θα γίνει βραδινή,

πάντα ζωντανά.

Μια δίκαιη αναγνώριση μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς.

Το αξίζεις.

Παίρνουμε το μεσημεριανό κοινό και το μεταφέρουμε σε prime time.

Θα είσαι πολύ καλή, το ξέρω ήδη.

Φυσικά, θα με λυπούσε αν χανόταν αυτό το πνεύμα συνεργασίας

με το οποίο συνεργαζόμαστε πάντα εδώ και πολύ καιρό.

Εεε.

- Αυτό είναι εκβιασμός; - Όχι! «Εκβιασμός»;

Σου λέω ότι αυτή η εκπομπή δε μπορώ να τη δω με κάποια άλλη.

Margherita, τώρα, μπορείς να μου διαβάσεις αυτές τις τέσσερις γραμμές;

[Antonio] Άντε.

[ΚΙΝΗΤΟ]

Margherita, θα το κάνουμε έτσι;

Σε παρακαλώ, απάντησε.

Συγνώμη.

Τι συμβαίνει;

Στριμώχνετε στη γωνία μια γυναίκα που περνά δύσκολα,

χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, με ανήκουστη λεκτική βία

και εκβιάζοντας τη, με τρόπο που δεν βλέπεις ούτε στις ταινίες.

Και για ποιο λόγο;

Για να σώσουμε τα προσχήματα αυτής της εκπομπής;

Είναι δυνατόν να μην ανησυχεί κανείς σε αυτό το στούντιο

για την ουσία αυτού που μεταδώσατε χθες;

Περάσατε μια εικόνα ταπεινωτική για τις γυναίκες,

παλιομοδίτικη,

του δέκατου ένατου αιώνα.

[Carolina] Έχετε επιμεληθεί συνεντεύξεις στις οποίες τη θέλουν στην κουζίνα,

σε καλτσοδέτα, σιωπηλή.

Προτάσσετε μόνο μητέρες ή συζύγους,

χωρίς κανείς να μιλάει για γυναίκες.

Προερχόμαστε από μια κουλτούρα χιλιάδων ετών, βιασμών, καταπίεσης

και το καλύτερο που καταφέρετε να μεταδώσετε είναι αυτό εκεί;

Και μετά πιστεύετε ότι με τέσσερις σειρές μπορείτε να ξεφύγετε,

φέρνοντας μια γυναίκα ως αποδιοπομπαίο τράγο;

Ευτυχώς που σήμερα είναι και 8 Μαρτίου.

Η Monica Vitti είχε δίκιο,

όταν είπε ότι ευτυχώς οι γυναίκες έχουν ακόμα ελπίδα στην καρδιά τους

και στο μέλλον.

[Καρολίνα] Ναι, στο μέλλον.

Επειδή εσείς, από την άλλη, είστε μικροτσούτσουνοι,

κενοί

και χωρίς μέλλον.

Λοιπόν, σε λίγο θα είμαστε στον αέρα.

Susan.

- [Πωλ] Susan! - Ναι;

Ετοιμαζόμαστε να βγούμε στον αέρα, να φέρουμε πίσω τους τεχνικούς και το κοινό.

[Paolo] Είπαμε ό,τι είχαμε να πούμε, τώρα είναι η σειρά της Margherita.

- Paolo, με συγχωρείς για μια στιγμή. - Antonio, πες μου.

Αυτή δε θέλω να την ξαναδώ.

- Θα το φροντίσω. - Ωραία.

Άντε, Margherita. Ευχαριστώ, καλή δουλειά σε όλους.

- Carolina... - Ναι, Paolo.

Κατάλαβα..

- [Πωλ] Susan, άντε! - Ναι.

Απομένουν οκτώ λεπτά. Να ντύσουμε αμέσως τη Margherita.

Έχουμε μακιγιάζ και περούκα, κάντε γρήγορα στο φτερό.

Tony, φώναξε το κοινό.

Marghe.

Συγνώμη, μπορείτε να μου ανοίξετε την τηλεόραση;

Παρακαλώ.

- Εδώ. - Ευχαριστώ.

- Εδώ είμαστε. - [Susan] Ναι. Εδώ είμαστε, κύριοι!

[Susan] Άντε, έλα!

[Susan] Ήσυχα, παρακαλώ! Πάμε!

Πέντε, τέσσερα…

- Πήγαινε. - [Susan] Τρία…

- [δεν ακούγεται φωνή] - Βγαίνεις με το χειροκρότημα.

[Άνδρας] «Είμαστε στον αέρα.»

Πήγαινε.

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στη «Δική μας Ιταλία.»

Πριν ξεκινήσει το επεισόδιο,

σήμερα θέλω, μάλλον, πρέπει να ζητήσω

συγγνώμη από όλους τους θεατές μας, άνδρες και γυναίκες,

γιατί χθες κατά την εκπομπή μου μεταδόθηκε ένα δυσάρεστο θέμα.

Δεν ήταν πρόθεσή μου να προσβάλω κανέναν, πολύ περισσότερο τις

γυναίκες, γι' αυτό ζητώ συγγνώμη και αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη.

- Τόσο δύσκολο ήταν; - Είδες;

[Margherita] Αλλά υπάρχει κάτι που θα ήθελα να προσθέσω.

Το χθεσινό θέμα απεικόνιζε πραγματικά μια εικόνα ταπεινωτική για τις γυναίκες,

ταπεινωτική, άθλια, του 19ου αιώνα.

«Προερχόμαστε από μια κουλτούρα χιλιάδων ετών, βιασμών και καταπίεσης»

«και σίγουρα αυτό το θέμα δεν απέδωσε δίκαια»

«την κατάσταση των γυναικών σήμερα.»

Σήμερα είναι 8 Μαρτίου.

και θα ήθελα να δανειστώ

τα λόγια μιας μεγάλης Ιταλίδας ερμηνεύτριας και καλλιτέχνιδας,

της Monica Vitti.

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

[Margherita] «Είπε ότι ευτυχώς οι γυναίκες έχουν ακόμα»

«ελπίδα στην καρδιά και στο μέλλον.»

«Ναι, στο μέλλον.»

[Margherita] «Και λυπάμαι για εσάς αγόρια,»

αλλά η δύναμή μας, η γοητεία μας,

η ομορφιά μας, η τέχνη, η εξυπνάδα και η διαίσθησή μας,

εσείς οι άνδρες δεν θα την έχετε ποτέ.

Ποτέ.

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ]

- Τώρα, παρακαλώ το Martino να έρθει δίπλα μου. - Να 'μαι!

[Margherita] Καλησπέρα.

[Martino] Είμαστε έτοιμοι για αυτό το τριζάτο επεισόδιο της 8ης Μαρτίου.

«Αλλά πρώτα, επιτρέψτε μου ξανά,»

«Θέλω να απευθύνω έναν ιδιαίτερο χαιρετισμό στην κόρη μου, Erica.»

«Αγάπη μου, αυτή η γιορτή είναι και δική σου.»

- Γαμιέσαι. - [Martino] «Ευχές.»

- [μαζί] «Σήμα!» - [χειροκρότημα]

- [Matteo] Γεια. - Γεια.

Γεια.

Πώς πήγε;

- Δεν μπορείς να καταλάβεις. - Χάος, ε;

Πάμε;

Άκου, για να απαλύνω τον πόνο σου,

θα έλεγα για κεμπάπ.

- Εντάξει. - Αλί Μπαμπά, όμως.

- Γαμώ! - Το κάνει πολύ βαρύ.

Μπορείς να προτείνεις και καλύτερο.

Λοιπόν, δείπνο με ψάρι, αλλά στο Maccarese.

- [Carolina] Όχι, σούσι. - [Matteo] Mια χαρά είναι tο σούσι .

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © chaos70

Ιούνιος 2023 © chaos70