Original subtitles

KONSUL HONOROWY

PÓŁNOCNA ARGENTYNA GRANICA Z PARAGWAJEM

NA MOTYWACH POWIEŚCI GRAHAMA GREENE'A

Jestem lekarzem.

To boli!

Mam mały problem, pomoże pan?

Dziękuję.

Doktor Plarr?

Miło poznać. Doktor Humphries.

Ale od literatury, nie jestem konowałem jak pan.

Jak mogę pomóc?

Ten cholerny kelner poszedł do domu. Proszę za mną.

Skąd pan mnie zna? Dopiero się wprowadziłem.

W tym miasteczku wieści szybko się roznoszą.

- A więc opuścił pan Buenos Aires? - Tak.

Stanowimy razem dwie trzecie populacji Anglików w tej dziurze.

A oto reszta.

- Kto to? - Z przykrością stwierdzam,

że to brytyjski konsul honorowy,

pan Charles Fortnum.

- Wstawaj, Fortnum. - Wszystko to kwestia miary.

Jeśli dadzą ci złą szklankę, tracisz rachubę.

- W porządku? - Proszę się nie przejmować.

Na podłodze jest dość wygodnie.

Siedziałem na dużo gorszych rzeczach. Na przykład na koniach.

Nie dowlokę go do domu w tym stanie.

Mógłby pan odwieźć go do domu?

Do domu? Nie chcę do domu.

Chcę do przybytku pani Sanchez.

- Gdzie to jest? - To miejscowy burdel.

- Myślałem, że są nielegalne. - Tu jest wojskowa kwatera główna.

Ci z Buenos Aires nie patrzą, co tu się dzieje.

Ma pan rodzinę?

Nie.

Ja raz byłem żonaty, jakieś dwadzieścia lat temu.

Z okropną Amerykanką.

Intelektualistką.

Nie rozumiała ludzkiej natury, odeszła.

Przykro mi.

Jestem o wiele bardziej ludzki,

jak sobie wypiję tak nieco ponad pół butelki.

Czego, wina?

Wino, whisky, dżin — bez różnicy.

Widzi pan, liczy się miara,

więc jak ci dadzą szklankę w złym rozmiarze,

to się pogubisz.

Dlatego trochę się spiłem.

Następny skręt w lewo, tutaj.

Jednokierunkowa.

Immunitet dyplomatyczny.

Widzisz go?

Bardzo panu dziękuję.

Dopóki siedziałem, było dobrze.

Kim pan tak w ogóle jest?

Plarr, jestem lekarzem.

Wie pan co, z panem to można pogadać.

Hiszpanie są w porządku, ale nie rozumieją rzeczy istotnych.

Miękkie kapcie, spacery z psem, nie to, co w Anglii.

Nie wiem, jak jest w Anglii, nigdy tam nie byłem.

- Jak panu na imię? - Eduardo.

Myślałem, że jest pan Anglikiem.

Jestem, ale mam matkę Paragwajkę.

To tutaj.

- Mogę mówić ci „Ted”? - Jak pan chce.

Zaraz tu będzie.

Geraldo!

Nie zapomnę ci tego, Ted.

Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.

- Krew, rozumiesz? - Co?

Więzy krwi są ważne.

Whisky, doktorze?

Chętnie.

Zatrudniam pana kolegę, doktora Benevento.

Był tu dzisiaj.

Moje dziewczęta są czyściutkie.

Jestem zmęczony.

Ale już wiem, gdzie szukać.

Może kiedyś nas pan odwiedzi.

Niewykluczone.

Gdyby pana ojciec był notowany,

znaleźlibyśmy go w parę godzin,

ale w Paragwaju odcisk palca to wciąż coś niezrozumiałego.

Dziękuję za pomoc.

Kiedy ostatni raz miał pan z nim kontakt?

Dwa lata temu.

Poszukam jeszcze.

Jak się z panem skontaktował?

Matka dostała list.

- W Buenos Aires? - Tak.

Kto go dostarczył?

Nie wiem, został wsunięty pod drzwiami.

Jego znajomi się nie odzywali?

Nie. Zresztą większość nie żyje albo jest w więzieniu.

Co pana tutaj sprowadziło?

Kiedy mama i ja musieliśmy opuścić Paragwaj, przyjechaliśmy tu.

Zawsze...

podobało mi się tutaj.

Zawsze miałem to miejsce w pamięci.

Może tutaj czuje pan, że jest pan bliżej ojca.

Spostrzegawczy pan jest.

- Jak na policjanta? - Nie, w ogóle.

Mam jeden przydatny talent.

Potrafię wyczuć, że ktoś się jakoś wyróżnia.

Więc jak są kłopoty,

to wiem, kogo szukać.

Już dobrze.

Eduardo?

Leon?

Leon Rivas!

Co tu robisz?

- Kiedy wyjechałeś z Paragwaju? - Tydzień temu.

Wybacz, że nie mogłem przyjść na twoje święcenia.

Byłoby to niebezpieczne.

Nie jestem już księdzem.

Ożeniłem się.

Arcybiskupowi się to nie spodobało.

Jestem szczęściarzem, to piękna kobieta.

Cieszę się.

- Podrzucę cię do miasta. - Eduardo...

Lepiej, żeby nie widziano nas razem.

- Czemu? - Śledzą cię?

Nie sądzę. Nie jesteśmy w Paragwaju.

W tych czasach to bez różnicy.

Masz jakieś wieści o moim ojcu?

Aquino Ribero za parę tygodni przekroczy granicę.

Pół roku temu widział twojego ojca.

Gdzie? Nic mu nie jest?

Dowiemy się od Aquino.

Możemy wtedy potrzebować twojej pomocy.

W czym?

Nie mogę teraz powiedzieć. Niedługo dam ci znać.

Szkoda, że nie masz wieści o ojcu. Wciąż czekam, aż odezwie się Paragwaj.

Od jak dawna znasz Escobarów?

Nie znam. Spotkałem ich na przyjęciu.

Zaprosiła cię? Tak po prostu?

Tak, a co?

Margarita to narwana kobieta.

Dobrze ją znam.

Sprawa jest prosta.

Tam wciąż się roi od Żydów i komunistów.

Bez przesady, Francisco. Rząd wie, co robi.

Czy aby na pewno?

Komendant policji zamordowany przez szesnastolatkę.

Ta dziewczyna była ich przyjaciółką.

- Spędzała u nich weekendy. - Dokładnie!

Ale jaki sens aresztować uczennicę i paru jej znajomych?

Trzeba się dowiedzieć, kto ją do tego namówił.

Wojny nie toczy się w białych rękawiczkach.

Mistrzostwa Świata odbyły się bez aktów terroryzmu.

A pan co sądzi, doktorze?

Przepraszam, nie mam...

czasu na politykę.

Ale co potem? Co, jak przyjdzie nowy rząd?

Eduardo.

Muszę cię ostrzec.

Margarita potrafi być wyczerpująca.

- Nie chciałem wkraczać na twój teren. - Ależ nie.

Wiem, kiedy się zręcznie wycofać.

Nie wątpię.

Co powiesz na chwilę relaksu?

Chętnie.

Muszę przyznać, że mnie tu rozpieszczają.

Miałem pecha z Margaritą.

Don Gustavo ma lotnisko do przerzutu

whisky i papierosów z Paragwaju.

Próbowałem przekazać Margaricie,

że nie zamierzam wtrącać się w tak porządny interes,

ale niektórzy za dużo wbijają sobie do głowy.

Czułem, że już mi nie ufa.

Przykre, ale tak to już jest.

Uroki bycia policjantem.

Przegapiłeś coś?

Wystarczyło powiedzieć.

Jesteś zbyt uprzejmy.

Mniejsza.

- Idziemy na górę? - Nie przerywaj.

Na górę?

Mówiłem, dobrze tu o mnie dbają.

Uroki bycia policjantem.

Wybierz sobie którąś. Ja stawiam.

- Jest pan konsul? - Tak.

Dziękuję.

Jestem doktor Plarr.

Poznaliśmy się przez Humphriesa.

Doprawdy?

Muszę odnowić paszport.

Pomyślałem, że mógłby pan poświadczyć.

Proszę do gabinetu.

Boże, łeb mi pęka.

- Nie ma tam pan może aspiryny? - Mam.

Nie pojmę, czemu ojciec chciał żyć w takim klimacie.

- Niech się pan przeprowadzi. - Za późno.

Jak pan toleruje ten smak?

Da się przywyknąć.

Szczerze mówiąc, smakuje mi bardziej niż woda.

To będzie sto tysięcy peso.

Dziękuję.

Recepta będzie na nic, o ile nie ograniczy pan picia.

Napije się pan?

Na początku miałem wrażenie, że już się znamy.

Myślałem, że wiszę panu pieniądze.

Wisi pan.

Sto tysięcy peso.

Cześć.

Szukasz kogoś?

Jest tu taka Indianka, ma tu znamię.

Clara. Już tu nie pracuje, odeszła.

Doktorze!

- Doktorze Plarr! - Spokojnie!

Co się dzieje?

- Pan z personelu? - Nie, jestem konsultantem.

Niech pan stąd znika, bo pana aresztują.

Dalej, wyprowadzić ich!

Nie dziwi mnie to.

W armii nie brakuje przygłupich biurokratów.

Idioci!

Dostali cynk, że w szpitalu ma miejsce działalność wywrotowa.

„Działalność wywrotowa”?

Dlatego aresztują dwustu pacjentów psychiatryka?

Dom wariatów czy więzienie, wszystko jedno.

Spokojnie, wszystko jest ustalone.

Za kilka godzin wrócą.

Gwarantuję.

Mam nadzieję.

Ted?

Tu Charlie Fortnum.

Wiem.

Wybacz, że przeszkadzam, pewnie masz sjestę,

ale moja żona zaniemogła.

Żona?

Strasznie boli ją brzuch.

- Myślałem, że jesteś rozwiedziony. - To była moja pierwsza żona.

Przyjdziesz? Byłbym bardzo wdzięczny.

Zajmie ci to pół godziny.

- Myślałem, że nie przyjedziesz. - Musiałem odwiedzić pacjentów.

Strasznie ją boli.

Chodźmy.

- Nie wiedziałeś, że się ożeniłem? - Nie, gratulacje.

Zaprosilibyśmy cię, ale nie było wesela.

Tutaj.

Zaczekam na werandzie.

Jestem doktor Plarr.

Nie chcę być badana.

Nie zamierzam badać.

Niech mi pani tylko powie o tym bólu.

Już mi lepiej.

A więc długo mi to nie zajmie.

Mogę zapalić światło?

To konieczne?

Gdzie boli?

Spokojnie.

Nie jestem taki jak doktor Benevento.

I co?

To niegroźne zapalenie.

Nie zaszkodziło się upewnić.

Myślałem, a nawet liczyłem, że to...

ciąża.

Nie bierze tabletek?

Pewnie nie. Wiesz, jacy oni są religijni.

Nie mam czasu przyjeżdżać tu dla takich błahostek.

Ona jest bardzo młoda.

Pogratulować.

Nie ma nawet 20 lat. Wydaje mi się, że potrzebuje opieki.

Mogłoby się wydawać, że wie, jak o siebie zadbać.

Do czego zmierzasz?

Pracowała dla pani Sanchez.

Jesteś jednym z tych drani?

Nie, nigdy z nią nie byłem.

Ja też nie. Przez całe miesiące.

Zapłaciłem jej tylko za rozmowę.

Pokochałem ją.

Rozumiesz?

- Czas na mnie. - Nie zostaniesz na obiad?

Mam innych pacjentów.

Rozmieszaj z wodą

i dodaj troszkę cukru. Dobranoc.

Dzięki.

Czyli nic strasznego.

Mówił, że nie powinnam pić whisky.

Oni wszyscy tak mówią.

- Lepiej? - Tak, o wiele.

O co chodzi?

Zawsze sprawia, że czuję się winna.

Taka już jest.

Mogłabym sama to wszystko robić.

Nie chcę tego.

Świeża dostawa z Mar del Plata.

Podobają ci się?

Pan doktor.

Postarzają cię.

Przymierzałam dla zabawy.

Są za drogie.

Proszę je zapakować i dorzucić etui.

Etui jest w zestawie.

Nie mogę ich przyjąć.

Czemu?

Twój mąż to mój przyjaciel.

Nie podobają ci się te okulary?

Nie.

Ani trochę.

Ostatnio miałam wrażenie, że mnie też nie lubisz.

Skąd taka myśl?

Jak to jest być mężatką?

Jest inaczej.

Tęsknię za koleżankami.

A za mężczyznami?

Nie.

Za nimi nie.

O której musisz być w domu?

Powiedziałam, że wrócę do konsulatu na lunch.

- Co będziesz robić do tego czasu? - Zakupy, kawa...

Tam mieszkam.

To byłoby nie w porządku.

Zmieniłaś zdanie?

Nigdy nie jechałam windą.

Jeszcze raz.

Jak będziesz wracać.

Sama to zrobię.

Te okulary były droższe niż noc ze mną.

Nie musisz udawać.

Wiem, że przywykłaś odgrywać rolę.

Ale tutaj już nie musisz.

Przepraszam. Zrobiłam coś źle?

Charley lubi, jak udajesz?

Lubi, jak jestem cicho.

- Ale myślałam, że... - Chcę, żebyś była sobą.

Nie interesują mnie iluzje.

Ale chyba jestem dobra w udawaniu.

Zawsze dostawałam lepsze prezenty, niż reszta dziewczyn.

Nie musisz.

Zobaczymy się jeszcze?

Oczywiście. Po prostu zadzwoń.

Boję się dzwonić.

To ja do ciebie zadzwonię.

Jak się nazywasz?

Eduardo Plarr.

Dobry wieczór.

Nowi pacjenci?

Tak, przyszli razem.

Niech wejdą pierwsi.

- Aquino. - Eduardo.

- Podobno widziałeś mojego ojca. - Zgadza się.

Potrzebujemy pomocy, pomożesz?

Zacznę wypełniać karty.

- Leon, niskie ciśnienie? - Może być.

A ty, Auqino?

Tobie wpiszemy prześwietlenie pęcherzyka żółciowego?

Pomożesz nam?

Nie interesuje mnie polityka.

Powiedz mu.

Wiesz, jak jest w Paragwaju.

Trzymają cię w więzieniu.

Nie w takim, gdzie trafiają przestępcy,

tylko na posterunku.

Wszystko proste, stare. To, co zwykle.

Muzyka zagłusza krzyki.

Gumowe pały.

Wanna pełna gówna.

Podtapiają cię w niej.

I tak dzień po dniu, aż nie zaczniesz sypać.

Ale ja milczałem.

Ale jak zrobili mi to...

powiedziałem im wszystko.

Zdradziłem kogo się dało.

- Wypuścili cię. - Nie.

Uciekłem.

Chcemy tylko się czegoś dowiedzieć.

W listopadzie przyjedzie tu ambasador USA.

Potrzebny nam harmonogram wizyty.

Nie przyłożę ręki do morderstwa.

Kto mówi o morderstwie? Co by to dało?

Zamierzacie go porwać?

Nie kłopocz się tym, tylko zdobądź informacje.

Nie mamy innego sposobu, żeby wydostać naszych z więzienia.

Mówię zwłaszcza o tym, który siedział z Aquino.

Mój ojciec.

Zastrzelili go przy próbie ucieczki?

Tak.

Co w tym dziwnego?

Nic.

Poza tym, że uciekał tyłem.

O tego nie musi pan się martwić.

Gdyby był niewinny, nie leżałby tu.

- To znaczy? - Zniknąłby.

Pewnie w rzece.

Pytali, czy mógłby pan czasem pomóc w więzieniu w Resistencii.

W jaki sposób?

Dr Benevento był niezwykle pomocny,

ale czasem jest niedostępny.

A oni jednak dość często potrzebują wiarygodnej opinii lekarskiej.

Chcą wiedzieć, czy ktoś wytrzyma tortury.

- Powiem, że nie ma pan czasu. - Proszę tak zrobić.

Panu pewnie też się to nie podoba.

Jeśli kraj odda się w ręce szaleńców, zapanuje anarchia.

Czemu nie chcesz nam pomóc?

Twój ojciec pomógł. Za dzieciaka obaj go kochaliśmy.

Jestem lekarzem.

Traktuję to poważnie.

Poważne są problemy etyczne.

Porwanie dyplomaty to problem etyczny.

Nikt już tego nie robi, to nie działa.

Nie mamy wyboru.

Walczcie w Paragwaju, nie tutaj.

Cały kontynent to nasz kraj.

Po czyjej stronie jesteś?

Czytałem w gazecie, że odwiedzi nas ambasador USA.

Tak, mam go oprowadzić po wodospadach San Ignacio.

Tutejsi Amerykanie nie znają tego miejsca,

a gubernator spędza tyle czasu w zakładzie,

że nie oprowadziłby cię nawet po swoim ogrodzie.

Życzę miłego oprowadzania.

Nie będzie miłe, ten dziad jest abstynentem.

Ale pod koniec września dostanę nowego cadillaca.

Jeśli zatrzymam go po wycieczce, nikt nie powie, że go nie używałem.

Byłam wystarczająco cicho?

Tak.

Lepsza cisza niż udawanie.

Myślałam, że nie zadzwonisz.

Na początku też tak myślałem.

A jednak...

- Gdybyś chciał kiedyś... - Chcę.

Zrobię ci listę, kiedy Charleya nie ma.

Będą zwiedzać San Ignacio we wtorek, osiemnastego.

Tu piszą, że w środę.

Przecież nie podadzą prawdziwej daty.

Z tego, co wiem, wyjadą około dziewiątej.

Nie więcej niż dwa samochody.

Morfina.

Dwie ampułki.

Dla pewności.

Ale podaj tylko jedną.

Więcej nie chcę o tym słyszeć.

- Jaki jest wynik? - Dodatni.

- Jesteś pewien? - To bardzo prosty test.

Wspaniale.

Mam szampana w lodówce.

Nie przepadam.

Ale tobie naleję do obiadu.

Clara, jest dodatni.

Pewnie będziesz chciał ją obejrzeć.

W swoim czasie.

Nie znam się na kobiecym wnętrzu.

Kiedyś będziesz musiał mi to rozrysować.

Dziękuję.

Ty jesteś ojcem.

Skąd wiesz?

Jestem pewna.

Mogę je usunąć.

- Charley by się nie zgodził. - Nie dowiedziałby się.

Poronienie.

Chcę je donosić.

Czemu?

Lepiej weź kąpiel, bo Charley coś wyczuje.

Będzie lepiej, jak pojedzie pan ze mną.

Bezpieczniej będzie jechać z nami.

To piaszczysta droga, a tamten wóz jest niewygodny.

Pojadę cadillakiem. Trzymajcie się blisko.

Ambasador jedzie srebrnym cadillakiem na miejscu pasażera.

I trzech ochroniarzy w czarnym aucie.

25 kilometrów.

Cholera.

Trzyma się pan mocno.

- Jedzie konwój wojskowy. - Co?

Wojsko.

Co jest, kurwa?

Przytrzymaj go!

Tak?

Zabawa się udała, ale...

Nie jestem zainteresowany. Zły numer.

- Czego? - Przyjedź.

On chyba umiera.

Mieszkańcy wiedzą, o co chodzi?

Myślą, że jesteśmy przemytnikami.

Nie podkablują nas.

Musiałem mu dać oba zastrzyki. Jest w śpiączce.

- Miał być tylko jeden. - Igła się złamała.

Ciężko oddycha.

Dobrze, że w ogóle oddycha.

Boże.

Co z nim?

Będzie żył...

tylko że to nie ambasador.

Co?

To Charley Fortnum.

Co ty gadasz?

To brytyjski konsul, w dodatku tylko honorowy.

Niemożliwe.

Dali mi złą szklankę.

Idioci.

Pomyliliście się?

Nie, siedział obok kierowcy.

To czemu to nie on?

Miguel mówi, że musimy go zabić.

- Jest niebezpieczny. - Nie.

Polejcie mu parę drinków i zostawcie gdzieś w rowie.

Znam go, jak wypije, nic potem nie pamięta.

Nie, nie zabijemy go ani nie puścimy.

Wymienimy go za dziesięciu naszych.

Za takiego konsula oddadzą góra trzech.

To był twój znajomy?

„Był”?

Chcesz go zabić?

Nie.

Ted?

Rozpoznał cię.

- Jak się czujesz? - Okropnie.

Gdzie jestem?

Miałeś wypadek. Nic poważnego.

- W cadillaku? - Nie martw się.

Odwieziesz mnie do domu?

Nie teraz, Charley.

Zapal światło.

Nie ma prądu.

Masz może whisky?

Zastrzyk na sen.

Co jest grane, Ted?

Amatorzy.

Bo nimi jesteśmy.

Zawodowców szukaj w policji i wojsku.

Zabierzcie mnie stąd.

Eduardo.

- Co tu robisz? - A ty?

- Przyszedłem do konsula. - Nie ma go.

- W mieście też go nie ma. - Byłeś w konsulacie?

- Dzwoniłem. - Kto odebrał?

Nikt, a co?

Właśnie mówiłem pani Fortnum,

że zeszłej nocy znaleziono w rzece auto jej męża.

Puste.

Rozumiem.

Na mnie już czas.

Jak czegoś się dowiem, to dam znać.

Mogę cię prosić na moment?

Oczywiście.

O co chodzi?

Piękny.

Lubię dodawać je do whisky.

Ta sprawa nie jest taka prosta.

To znaczy?

Wracasz do miasta?

Nie, obejrzę panią Fortnum. Spodziewa się dziecka.

Mówiła.

Kto jest ojcem?

Jak myślisz?

Czemu powiedziałeś, że dzwoniłeś do konsulatu?

Był tam mój człowiek.

Wiesz, jak tu działają telefony.

Czemu fatygowałeś się aż tutaj, skoro nikt nie odebrał?

Mówiłem już. Muszę zbadać panią Fortnum.

No tak.

Podobno często ją badasz.

Muszę wziąć pod uwagę każdą opcję.

Nawet zbrodnię w afekcie.

W afekcie? Jestem Anglikiem.

Owszem.

A jednak mnie okłamałeś.

Widocznie policji kłamie się z automatu.

Sporo o mnie wiesz.

To mała mieścina.

...strażnika w banku narodowym w Corrientes.

Bank jeszcze się nie wypowiedział,

ale panu Domingo zadano wiele pchnięć i...

Charley zabrał moje ulubione okulary.

Te od ciebie.

Kupię ci drugie.

Myślisz, że nie żyje?

Nie.

Może tak byłoby najlepiej.

Nie dla Charleya.

Brytyjski konsul, Carlos Fortnum,

został porwany zeszłej nocy w pobliżu Posadas.

Mogli tego dokonać paragwajscy partyzanci.

Policja w Rosario otrzymała wiadomość

od Ruchu Młodych Febrerystów, który przyznał się do porwania,

z żądaniem uwolnienia 10 więźniów politycznych

oraz ich bezpiecznego dostarczenia do Hawany lub Meksyku.

Jeżeli warunki nie zostaną spełnione do północy w niedzielę,

konsul zginie.

- Słyszałem, co mówili w radiu. - Nie ma się czego bać.

- Wkrótce będzie po wszystkim. - Dla mnie na pewno.

Nie.

Porządne śniadanie dla skazańca?

- Będziesz musiał za nie zapłacić. - Portfel jest w marynarce.

Diego, przynieś szklankę.

Właśnie sobie uświadomiłem,

że chcieliście porwać ambasadora.

Dostaliśmy cynk, że jest pasażerem.

Chciał prowadzić w drodze powrotnej.

Myślał, że jestem pijany.

Niefortunna pomyłka.

Niefortunna? Katastrofalna.

Proszę, ojcze.

„Ojcze”?

Już nie.

Kiedyś byłem.

Księdzem się jest na całe życie.

Jesteś katolikiem?

W teorii.

Nie byłem w kościele od ponad 30 lat.

Ale zadziwia mnie, że były ksiądz

miesza się w coś takiego.

Czasem Kościół staje po stronie ludzi.

Doprawdy?

Pogratulować, ojcze.

Nie nazywaj mnie tak. Jestem Leon.

Łykniesz, Leon?

Za szybko pan pije.

W torbie jest rachunek.

Domyślam się, że jako ksiądz,

nie zabijesz mnie własnoręcznie.

Oby nie było potrzeby,

ale jeśli będzie, zrobię to sam.

- Trzymam cię za słowo. - Co masz na myśli?

Nic za mnie nie dostaniecie.

Jest im na rękę, żeby się mnie pozbyć.

Twoi rodzice jeszcze żyją?

Tak.

Kim jest twój ojciec?

W sezonie kosi trzcinę.

A poza sezonem?

Nie robi nic. Żyją z tego, co im wyślę.

Masz rodzeństwo?

Siostra nie żyje.

Urodziła w polu.

Udusiła dziecko i umarła.

A brat wyjechał.

Dokąd?

Nie wiem.

Co się stało?

Nie chcę, żeby Charley wrócił,

ale nie chcę też, żeby go zabili.

Stój.

Idź.

Stój!

- Przyleciał pan tylko w tej sprawie? - Tak.

Wieczorem wracam.

Sytuacja wygląda kiepsko.

Minister spraw zagranicznych uważa, że to sprawa Paragwaju.

Paragwajczycy nic nie zrobią, bo prezydent jest na urlopie,

a brytyjski rząd nie chce płacić okupu kryminalistom.

Amerykanie nie pomogą?

Nie bardzo ich to obchodzi.

Rzecz jasna, gdyby ambasador nie nabrał niechęci do Fortnuma

i nie uparł się, że będzie prowadził, to jego by porwano,

ale to go nie przekonuje.

A pan nic nie może zrobić?

Niestety, to drażliwa kwestia.

Mamy chwiejne relacje z Argentyną.

A Fortnum tylko pogarsza sprawę.

Ciągle są na niego skargi.

Skargi?

Jego żona ma...

„kiepską reputację”.

To określenie pasuje do kobiet całkiem innych niż ona.

Robię, co mogę.

Gdyby Fortnum był grubą rybą, byłoby inaczej.

Problem w tym, że on jest...

płotką.

- Kto cię tu wpuścił? - Portier.

- Wpuścił cię do mieszkania? - Znamy się.

- Stąd? - Stamtąd.

Dobrze, że jesteś.

Co się stało?

Miałam wypadek w jeepie Charleya.

Przecież nie masz prawa jazdy.

Z początku szło dobrze.

- Zrobiłaś sobie krzywdę. - Jeep oberwał gorzej.

Zobaczmy.

Potem.

Muszę zdjąć bandaż.

- Kochasz mnie trochę? - Clara!

Chcesz się kochać?

Jeszcze zdążymy. Leż spokojnie.

Co zrobimy, jak Charley wróci?

Nic.

Będzie tak samo, jak wcześniej.

Kiedy się kochamy, trochę udaję.

Udaję, że nic nie czuję.

Przygryzam wargę, żeby nie jęczeć.

Myślisz, że to z miłości?

Nieważne.

To bez różnicy, prawda?

Jest wielka różnica.

Powiedz mi, czego chcesz.

Drażni cię, że cię kocham?

Można?

- Przychodzisz służbowo? - Tak.

Skoro tak.

Chodźmy na salę.

- Drink, jak rozumiem, odpada? - Niekoniecznie.

Byłeś dziś w brytyjskiej ambasadzie w Buenos Aires.

- Śledzisz mnie? - Teraz już tak.

Mocno się w to wszystko angażujesz.

Po prostu staram się go uwolnić.

A co z twoim ojcem?

Co byś zrobił, żeby uwolnić jego?

Chyba nie nadążam.

Sam jesteś?

Tak.

A co?

Generał nie zgodzi się na wymianę więźniów.

Zależy, co powiedzą Amerykanie. Jeśli...

Amerykanie mają to w dupie.

Płacą mu za bycie antykomunistą.

Jesteś komunistą, Eduardo?

Marks jest dla mnie niestrawny.

Potrzebny nam jesteś.

Mam gościa.

- Z policji? - Tak.

Nic jej nie będzie.

Gorączka u dziecka to coś normalnego.

Ile ma lat?

Daj jej dwie aspiryny.

Zadzwonię potem.

Lepiej nie. Byłem w Buenos Aires, jestem padnięty.

Rodzic się martwi.

Ojcowie są najgorsi.

Czemu pośród tych dziesięciu więźniów jest twój ojciec?

Jest więźniem politycznym.

A nie próbują się odwdzięczyć?

Za co?

Ciekaw jestem, skąd znali datę wycieczki nad wodospad.

Skąd mam wiedzieć?

Może od pani Fortnum?

Kto tam jest?

Pani Fortnum.

O proszę.

To dlatego kłamałeś?

Romans wymaga paru kłamstw.

Mam nadzieję, że teraz jesteś zadowolony.

Czuję ulgę, bo uważam cię za sojusznika.

Jeśli jednak jesteś w to zamieszany...

nie wiń mnie, jak coś się stanie.

Jeszcze jedno.

Powinienem był powiedzieć ci wcześniej.

Twój ojciec...

Co z nim?

Zastrzelili go rok temu.

Rok temu?

Przy próbie ucieczki.

Przykro mi.

- Co znowu? - Twój pacjent został postrzelony.

- Przy próbie ucieczki? - Tak.

Wyjdziesz?

Zaraz.

Będę na tyłach, przód jest obstawiony.

Mój ojciec nie żyje.

Przykro mi.

Kochałeś go?

Możliwe.

Trzymasz z nimi.

Tak.

Czemu? Nie rozumiem.

Przez wzgląd na ojca.

Jak się trzymasz?

Nie jest źle. Widziałeś się z Clarą?

- Wczoraj. - Co z nią?

- Dobrze. - A dziecko?

Wszystko prawidłowo.

Piszę do niej list.

Chcę, żeby wiedziała.

O czym?

Co do niej czuję.

Wiem, że jesteś cynikiem.

Zabrzmi to sentymentalnie,

ale mam wrażenie,

że to na nią czekałem te wszystkie lata.

Jest cały?

Kula tylko drasnęła o ścięgno.

Zasrani kłamcy.

Mój ojciec nie żyje od roku.

- Inaczej byś się nie zgodził. - Wykorzystaliście mnie.

Mojego ojca też?

Jak było naprawdę?

Trzymali nas na posterunku niedaleko Asunción.

Zginęlibyśmy tam,

ale Leon przekonał partyzantów, żeby nam pomogli.

Wysadzili dziurę w murze.

Ale twój ojciec od roku nie widział słońca.

Oślepiło go.

Zatrzymał się

i czekał, aż go zastrzelą.

Nic nie mogliśmy zrobić.

- Zabierzcie mnie stąd. - Nie możesz odejść.

A jak po prostu przejdę przez drzwi?

Każę mu strzelać.

Bądź rozsądny.

Nie bój się, nie sprzedam was policji.

Nie mam... sumienia.

Jestem prostym człowiekiem.

Nie ma prostych ludzi.

Wszyscy będą na zewnątrz.

Przyjąłem.

- Diego uciekł! - Co? Niemożliwe.

- Zabrał samochód. - Nie zrobiłby tego!

- Zniknął. - Chwila. Marta, co się stało?

- Mówił, że jedzie zatankować. - Wziął pistolet?

Tak. Ciągle gadał o tym helikopterze.

W mieście roi się od żołnierzy.

Zabijmy go i zwiewajmy.

Wtedy wszyscy zginiecie.

Miałeś stać na warcie.

Na warcie?

Mam karabin i jeden pistolet na nas pięcioro.

Dość.

Nawet samochodu już nie mamy.

- Wolicie nic nie robić? - Wracaj pilnować.

Jesteś słaby.

Wsparcie.

Bogu dzięki.

Życie mi ratujesz.

Mówiąc w przenośni.

Śmiało.

Tajemnic państwowych tam nie ma, tylko osobiste rzeczy.

Przekażesz go Tedowi?

Pomoże jej, gdyby z dzieckiem było coś nie tak.

Dobry z niego lekarz...

i przyjaciel.

Ted?

Pomóż mu.

- To twój pacjent. - I co to da?

Pewnie i tak go zastrzelicie.

W kółko gada o tym dziecku.

Wnerwia mnie to.

Czemu?

Bo dzieciak jest jego.

Dlatego tak mu zazdrościsz?

Zazdroszczę? Niby czego?

Dziecko jest moje, jego żona też, ilekroć mam na nią ochotę.

Czego tu zazdrościć?

On umie kochać.

Co ma do tego miłość?

Cicho.

Aquino!

Uważaj.

Aquino!

Światła!

Nie!

Jesteście otoczeni przez 9. brygadę spadochronową.

Nie macie szans na ucieczkę.

- Musimy się poddać! - Macie 15 minut, by wydać konsula.

Nie może stać mu się krzywda.

Ma wyjść samodzielnie.

Pięć minut później wy, z rękami w górze.

Żyjesz?

Nie chcę cię więcej, kurwa, widzieć.

Za głośno gadasz.

Myślałem, że lekarze są honorowi.

A może to się tylko tyczy Anglików?

W końcu jesteś nim tylko w połowie.

Pewnie myślałeś sobie:

„To zwykła dziwka. Ciekawe, ile jej płaci”.

Ty parszywa świnio!

Przewróciłem whisky.

Już dobrze...

Nawet nie udajesz, że ją kochasz, co nie?

Nie planowałem tego.

Nawet nam na sobie nie zależało.

Mnie zależało.

Miałbyś ją z powrotem.

Nigdy byś się nie dowiedział.

Wolę tu zdechnąć,

niż oczekiwać twojego dziecka.

Macie dokładnie dziesięć minut, wypuśćcie konsula.

Powtarzam,

jesteście otoczeni.

Każdy, kto spróbuje uciec,

zostanie zastrzelony.

Zostało dziewięć minut.

Zaraz tu będą.

Pomyślałem, że może chcesz się wyspowiadać.

Chyba nie.

Zapomniałem już, jak to szło.

Na miłość boską, golnij sobie.

Chce z tobą porozmawiać.

Poproszę mój list.

Czemu nie mogę cię znienawidzić?

Nie mów jej, że wiem.

Dobrze.

Ty naprawdę w nic nie wierzysz?

Naprawdę.

Tak sądzę.

Wypuśćcie konsula, jeśli chcecie żyć!

- Wszystko zepsułeś. - Leon...

- Idę porozmawiać z Perezem. - To samobójstwo.

Jeśli da nam więcej czasu, zgodzisz się?

I co to da?

Zgodzisz się?

Dobra, ale on na to nie pójdzie.

Ja i Perez...

Nie jest zły, jak na policjanta.

Po co ci to, Eduardo?

Masz rację.

Zazdroszczę mu, bo on ją kocha.

Perez!

Muszę mu pomóc.

Że co?

- Nie, ojcze. - Niech idzie.

Wybacz.

Nie przepraszaj.

W imię Ojca i Syna, i Ducha...

Eduardo.

Prosiłem, żebyś się nie wtrącał.

Tak to jest, jak się w coś uwierzy.

Bardzo mi przykro.

Charley?

Co tu robisz?

To mój pokój.

A ty gdzie byłaś?

Bałam się zostać sama.

Poszłam się przespać u Marii.

Usiądź.

Myślałam, że nie chcesz, bym przy tobie była.

Chyba jest dobrze,

ale czasami jest tak spokojne, że aż się boję.

Kochałaś go?

Nie.

Byłam dla niego jedną z dziewczyn pani Sanchez.

Nigdy by mnie nie pokochał.

Niełatwo jest kochać.

Jak je nazwiemy?

Jeśli to chłopiec, to może Charley?

Jeden Charley wystarczy.

Nazwiemy go Eduardo.

- Na swój sposób cię kochał. - To nieprawda.

Właśnie, że tak.

Powiedział raz, że mi zazdrości.

Nie kochałam go.

Nigdy go nie kochałam, Charley.

Tekst polski - Apoptose Korekta - Altair87

facebook.pl/GrupaHatak

facebook.pl/AzjaFilm