All language subtitles for Czas-Honoru_S01E03

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Naprawdę jesteśmy w Polsce.

20 km od miejsca zrzutu.

Zakopiemy tu złoto.

Ręce do góry!

Nie było żadnego zrzutu. Oszukałeś nas.

- Wczoraj w nocy był zrzut. - Jak to?

Nie rozglądaj się jak turysta.

Może podejdziemy do naszej kamienicy? Nie.

- Chcę walczyć. - Niech pani walczy o siebie.

Gestapo.

Ja nic więcej nie wiem.

Nieważne, co pan wie, tylko czego może się pan dowiedzieć.

- Co to jest? - Pańska przepustka na wolność.

List od Sikorskiego.

Pan oszalał. Kto w to uwierzy?

Możecie mnie zatłuc na śmierć. Nie zgadzam się.

Nie powinienem wymieniać pańskiego nazwiska w tamtym lesie.

- Przecież nie mam dla kogo żyć. - A siostra?

Moja siostra nie żyje.

Panna Irena Ryszkowska, 22 lata.

Młodziutka siostrzyczka.

Pół roku temu jechała do Warszawy w celach handlowych. Zgadza się?

Od tamtej pory nie ma pan z nią kontaktu.

- Skąd pan to wie? - Pańska siostra żyje.

Została złapana w obławie i wywieziona do Oświęcimia.

Ładna dziewczyna.

Moja propozycja jest następująca.

Pan przyjmie nasze warunki, a ja wyciągnę pańską siostrę z obozu.

Proszę się dobrze zastanowić.

Kawa z buraków?

Z buraków można bardzo dużo zrobić, np. marmoladę.

Ale kawę? Musimy sobie jakoś radzić.

Dlaczego wielu ludzi chodzi z plecakami?

Zawsze jest coś do schowania. Głównie szmugiel.

Wszyscy handlują? Inaczej nie da się przeżyć.

Do Grójca jeździ się po kaszę i kartofle.

Po wieprzowinę do Prosiakowa. Tak teraz mówimy na Karczew.

Dosyć tego spacerku. Następnym razem opowiem ci więcej.

Proszę nie wychodzić, ja nie śpię.

- Nie chciałam panu przeszkadzać. - Miło tu - jak u mamy.

Przyniosę coś do jedzenia, a potem pochodzimy.

- Może najpierw pochodzimy? - Proszę bardzo.

To dla pana. Proszę.

Ale koszulka.

Chyba zbyt elegancka dla mnie.

Niech pan bierze, jemu już się nie przyda.

PUKANIE DO DRZWI

KOBIETA ZA DRZWIAMI: Już, już.

W porządku. Sąsiadka chciała się dowiedzieć, jak się czujesz.

Przepraszam. Nie wiedziałem, że pani też kogoś straciła.

Niech pan się przebierze. Zaraz wrócę.

Nie jestem turystą. Przyjechałem walczyć.

Siedzę bezczynnie już trzy dni. Ma pan się zaaklimatyzować.

Co to jest? Ulica w Warszawie.

Która?

Jeszcze jej nie ma, ale może będzie po wojnie.

Bardzo ładne.

Ma pan nową kenkartę.

Będzie miał pan co robić. Nowych danych trzeba się nauczyć.

A jutro znów pójdziemy na spacer.

Nie było pana od początku wojny. To już nie jest ta sama Warszawa.

Wiem. Przerabialiśmy to w Anglii wiele razy. Ale to długo trwa.

Chciałbym dostać jakieś zadanie. Zadanie to nauczyć się nowych danych.

A o narzeczoną niech się pan nie martwi. Obiecałam, sprawdzę.

Na ciotce Rozalii jak na Zawiszy. Dziękuję.

Bronek? Co ty tutaj robisz?

Przechodziłem po prostu.

Przechodziłeś? No.

Akurat koło szpitala.

Nie mogłem już wytrzymać tego czekania.

Nie rób ze mnie durnia. Ja?

Ty. Co tu robisz?

Umówiliśmy się z Michałem, że ja skontaktuję się z jego matką,

a on z moją narzeczoną.

Który to wymyślił? Ja, panie majorze.

Przecież znasz instrukcje. Nie widziałem jej od początku wojny.

A ja swoją żonę widziałem?

Nasze rodziny nie mogą wiedzieć, że tu jesteśmy.

Wiem i jestem gotów ponieść konsekwencje.

Wracaj do domu.Czekaj na instrukcje.

Tak jest.

Przepraszam, panie majorze. A pan właściwie co tutaj robi?

- Szukam doktor Konarskiej. - Powinna być w swoim gabinecie.

- Zaprowadzę panią. - Dziękuję.

- Dzień dobry. - Dziękuję, siostro.

Dłużej nie wytrzymam. Nie zgadzam się na rannych pod moim dachem.

Życie jest najcenniejszym darem bożym. Pani nas naraża.

Córka nie doszła do siebie, a ma na głowie tego partyzanta.

Może to jej dobrze zrobi. Sama mnie prosiła.

Ja wiem, co jest dla mojego dziecka dobre.

Nie pozwolę, żeby przez głupotę skończyła na Szucha.

Czego pani ode mnie oczekuje?

Zabierzcie od nas tego rannego. U nas nie ma warunków.

Folksdojcze mieszkają na górze. Nie. Po prostu - nie.

- Zajmę się tym jutro. - Nie jutro. Teraz.

- Ale to nie jest takie proste. - Proszę, żeby go u nas nie było.

Dobrze. To pani mieszkanie i ja nie mogę pani do niczego zmuszać.

-Proszę nie mówić córce,że tu byłam. - To zostanie między nami.

Do widzenia.

Słucham?

Dzień dobry. Ja jestem od szklarza. Nie potrzeba jakiejś szybki wstawić?

Nie.

I nie szwendać mi się tu więcej, bo wezwę policję.

Tak, oczywiście. Do widzenia.

- Dobieram dwie. -Nie wiem, co się dzieje na mieście.

Szwaby ciągle szaleją po tym zastrzelonym kapusiu?

- Tak. - Sprawdzam.

- Dwie pary. - A u mnie trzy damy, czyli burdel.

Przepraszam. Za dużo przebywałem w męskim gronie.

Pan się musi położyć. Za długo pan siedzi.

- Ile można odpoczywać? - Za dwa tygodnie będzie pan zdrów.

Trzymam panią za słowo. Pani jest aniołem.

- Mogę o coś zapytać? - Nie jestem żonaty.

- Przecież ja nie o to. - Żartowałem.

- Jak się panu udało? - Uciekłem śmierci spod kosy.

Zapędzili nas nad ten dół jak bydło. Ciekawe, że w ogóle bólu nie czułem.

Tylko zimno.

PUKANIE DO DRZWI

Cicho. To pewnie po mundur.

Może mówmy sobie po imieniu, będzie mi bardzo miło.

- Wanda. - Antek.

- A bruderszaft? - Musi się pan zadowolić herbatą.

Ma pan gości.

Zmiana adresu,niech się pan ubiera.

Jak to? Za chwilę godzina policyjna.

- Dasz radę zejść po schodach? - Tak.

- To nieporozumienie. - Robimy, co nam każą.

- Kto kazał? - Pani doktor.

Zaraz będę gotów.

Tę herbatkę wypijemy po wojnie.

Zaczekamy w przedpokoju.

Weź. Przyda się.

PUKANIE DO DRZWI

Proszę.

Cześć, ptaszku.

Dobry wieczór. Dobry wieczór.

Prawie nóg nie czuję. Proszę.

Coś się stało?

Dlaczego? Bo miała pani przyjść jutro.

Mam coś dla pana.

A gdzie pan wychodził?

Ja cały dzień siedziałem tutaj.

A te buty same się tak zabrudziły?

Głowa mnie rozbolała. Potrzebowałem świeżego powietrza.

Prosiłam przecież. Poszedłem tylko tu za róg.

Gdyby pan odwiedził narzeczoną, różnie mogłoby się to skończyć.

Przyszłam panu powiedzieć, że ich wykwaterowali.

Szwaby tam teraz mieszkają. Tak?

Pan tam był?

Musiałem.

Przecież obiecałam.

Wie pani, co z Leną? Dokąd ich wykwaterowali?

Na litość boską, gdzie jest Lena? Całą rodzinę przenieśli do getta.

Jak to - do getta?

Przecież oni nie są Żydami.

Widać Niemcy mieli na ten temat inne zdanie.

- A ty co tutaj robisz? - Schowałam się, bo jest mi zimno.

To biegnij do domu.

- Może dla pani zatańczę? - Nie, dziękuje.

Proszę, umiem tańczyć. Naprawdę.

Pięknie.

Masz.

Jeszcze dla pani zaśpiewam.

Muszę już iść.

ŚPIEWA W JIDISZ

Przestań.

Masz.

Znam jeszcze inne piosenki.

- Co się tam działo na klatce? - Nic.

Słyszałam przecież.

Jakaś dziewczynka śpiewała.

- Kupiłaś? - Tak.

Zjadłaś? Na ulicy?

Przepraszam. Nie mogłam się powstrzymać.

Kłamiesz. Nie jesteś tak nierozsądna, by jeść na ulicy.

Sabinko!

- Odpowiedz mi! - Nie jadłam na ulicy.

Gdzie się podział ten kawałek chleba?

- Ten chleb kosztował 20 zł. -Uspokój się, Helenko. Co się stało?

Ta dziewczynka. Ona tak patrzyła. Przepraszam.

Nic nie potrafi załatwić, jak należy.

Rozdaje chleb żydowskim żebrakom, a my co?

Przestańcie się zachowywać jak zwierzęta.

To tylko kawałek chleba.

Mało ci upokorzeń?

To nie moja wina, że siedzimy w tym piekle.

To twój ojciec był Żydem, a nie mój.

Nie będziesz więcej chodziła po chleb. Oddaj resztę.

Jezu. Mamo. Ja cię nie poznaje.

Tak?

To źle, że dbam o własną rodzinę, a nie o obcych?

Oddajcie jej wszystko, proszę bardzo.

Rappke, do mnie.

Żebyśmy obaj tego nie żałowali.

- - Zwolnić Ryszkowskiego.

Tak jest!

Teraz zadowolony?

Tak. To jest dobra decyzja.

Dzień dobry, mamo.

Władek.

Władziu. Władziu.

Tata i Michał też są w Warszawie. Przylecieliśmy razem.

A teraz dostaniesz ochrzan. Spodziewałem się.

Nie powinieneś tu przychodzić.

Wiem, w Anglii nam to do głowy wbijali.

No i jakoś nie wbili. Przepraszam.

Musiałem. Prędzej bym się spodziewała,że Michał.

Ale ty, zawodowy żołnierz? On też jest zawodowym żołnierzem.

Jak on sobie radzi? Guzik? Świetnie.

W akcji z Niemcami... Nie chcę o tym słyszeć.

Przyjechaliśmy tu walczyć, mamo.

Wiesz, że nie możemy się widywać? Wiem.

Powiedz im, że bardzo ich kocham. Powiem, mamo.

A ojcu, żeby pilnował Michała. A mnie kto będzie pilnował?

Ty sobie dasz radę.

Idź już.

Wiem.

Wszyscy przeżyjemy. Zobaczysz.

Pan Władek? Dzień dobry,panie Władku. Pan mnie z kimś pomylił.

Ale co pan, panie Władziu. To jest pomyłka. Zrozumiano?

Tak. Podobny pan do kogoś.

Bardzo szanownego pana przepraszam.

- Jak to - nie byłeś? - Nie powinniśmy tego robić.

- Czego? - Łamać regulaminu.

Tutaj też nie powinniśmy się spotykać.

- Gadasz jak mój ojciec. - Nie przyjechaliśmy tu dla zabawy.

To nie zabawa. Chciałem pokazać matce, że żyję.

- Pamiętasz, co mówili na szkoleniu? - Proszę, przestań pieprzyć.

-Była umowa.Ja się wywiązałem,ty nie. - Byłeś tam?

Rozmawiałeś z Wandą?

Nie. Ale ją widziałem.

No i co?

Mów, Michał.

Michał.

Wanda kogoś ma.

- Skąd wiesz? - Widziałem ją z tym facetem.

Chyba u niej mieszka.

Chce pani wiedzieć, dlaczego przenieśliśmy Antka?

Pani spisała się świetnie, Ale nie mogliśmy pani dłużej narażać.

Ale ja chcę się narażać. Chcę coś robić. Sama o to prosiłam.

Dobrze. Skontaktuję panią z Komitetem Pomocy Więźniom.

Chcę robić coś ważniejszego niż pakowanie paczek.

Ale to jest bardzo ważne.

Dobrze. Co miałabym robić?

Pójdzie pani do siostry Róży. Ona wszystko pani powie.

PISK HAMULCÓW I KOMENDY PO NIEMIECKU

Uciekaj, człowieku! Łapanka!

Pod mur!

Jak jechałam dzisiaj...

- Odpowiesz na jedno pytanie? - Tak.

- Przez ciebie zabrali Antka? - Ja...

Dobrze, że go zabrali. Inaczej wszyscy wylądowalibyśmy na Pawiaku.

Może Bronkowi też ktoś pomagał? Teraz kolej na nas.

- Nie pod naszym dachem. - Czemu jesteś tchórzem?

Myślisz tylko o sobie. Zapytałaś mnie o zgodę?

- Na szczęście mam więcej rozumu. - Więc to ty.

Siedziałby nam na głowie Bóg wie ile!

Czułam, że coś jest nie tak.

Jestem twoją matką. Będziesz miała dzieci - zrozumiesz.

Jesteś podła. Wstydzę się za ciebie, wiesz?

Wanda!

DZWONEK DO DRZWI

Wanda.

Dzień dobry, Wandziu.

Na ciężarówkę!

Stać!

Czyje to jest?

Przepraszam, że przyszedłem do was, ale szuka mnie gestapo.

Jezus Maria.

Proszę się nie bać, ja zaraz pójdę.

Mogę chwilę odpocząć?

- Pewnie. - Może Wanda nie chce mnie widzieć?

Co ty wygadujesz? Jest wojna. Trzeba sobie pomagać, prawda?

Chodź. Zrobię coś ciepłego do picia.

- Proszę, wejdź. - Dziękuję.

Ostatni raz pytam. Czyje to jest?

Nie!

Ludzie! Zlitujcie się!

Czyj jest ten pistolet?

Jak nikt się nie przyzna, rozwalę szczeniaka.

Na Boga! Zlitujcie się!

Liczę do trzech.

Raz.

Dwa.

Sama mieszkasz?

Bronek nie żyje, jeśli o to ci chodzi.

Przykro mi.

- Moja siostra jest w Oświęcimiu. - Irena?

Boże.

Właśnie się dowiedziałem. Ledwo co wróciłem do kraju.

Nie jest to prawdziwa kawa, ale da się pić.

A co ty tak stoisz? Siadaj.

Mów, jak sobie radzisz w tych czasach.

- Jak widać. - Dranie.

- Twoi kulturalni klienci. - Proszę?

Ciągle mi wypomina, że pracuję dla Niemców.

Trzeba z czegoś żyć.

- Jak ci się udało uciec? - Ktoś mi pomógł. Więcej nie powiem.

- Gdzie cię tak ładnie opatrzyli? - Mamo, nie dopytuj się.

Już nic nie mówię. Wandzia to wielka konspiracja.

- Mamo! -Słusznie. Lepiej za dużo nie mówić.

O mnie też nie mówcie. Wypiję kawę i znikam.

- Dokąd? - Mamo!

Był twoim mężem. Chcę wiedzieć, czy ma dokąd pójść.

- Nieważne. - Jak to? Byliśmy rodziną.

Poradzę sobie.

Zaczniesz sobie radzić od jutra, dziś zostajesz na noc.

A w getcie co? Jest jeszcze gorzej? Dużo gorzej, synku.

Już tam na pana czekają.

Kto?

Z dowództwa.

Przydział? Na to wygląda.

Wreszcie.

Tak się pan cieszy, że się więcej nie zobaczymy?

Dlaczego się nie zobaczymy? Moja rola skończona.

Zrobiłam, co mogłam, żeby pan się oswoił z tą nową Warszawą.

Teraz musi pan sobie radzić sam. Dziękuję pani za wszystko.

Nie ma za co, synku.

Dzień dobry, pani Heleno.

Bronek.

Żyjesz.

Dlaczego pani się tak dziwi? Przecież wysłałem wam paczkę.

Nie dostałyśmy.

Dlaczego się tak długo nie odzywałeś?

Byłem w obozie. Co z Wandą?

Proszę jej powiedzieć, że jestem, ale nie mogę się z nią zobaczyć.

Mogę jej to powtórzyć, ale to nie będzie dobrze.

- Dlaczego? - Bo ona cię już pochowała.

- Ale ja żyje. - Jak długo?

Myślisz, że jestem głupia?

Pojawiasz się po takim czasie i nie możesz się z nią zobaczyć.

Proszę mi szczerze powiedzieć. Ona kogoś ma?

Jeśli ją kochasz, to zapomnij o niej.

Ona drugi raz twojej śmierci nie przeżyje.

Pan studiował architekturę? Zgadza się.

Mamy grupę studyjną, która robi plany odbudowy Warszawy.

To będzie mój przydział? Nie.

Pan zorganizuje komórkę legalizacyjną.

Fałszywe dokumenty, pieczęcie itd.

Mamy ogromne potrzeby w tym zakresie.

Dostanie pan lokal, skrzynkę kontaktową i łączniczkę.

Współpracowników może pan dobrać sam. Rozumiem.

To bardzo ważna i niebezpieczna robota.

Bez dokumentów nie ma mowy o żadnej konspiracji.

Od jutra zamieszka pan na Pradze.

Pochodzę stamtąd.

Wiem. Przypominam o zakazie kontaktu z najbliższymi.

Już nikogo nie mam. To dotyczy również narzeczonej.

Tu nie chodzi tylko o pańskie bezpieczeństwo.

Nie może pan narażać swojej komórki. Nie zawiodę.

Długo każe pan na siebie czekać, poruczniku Wojciechowski.

Przepraszam?

Niech pan zamknie drzwi.

My się nie znamy.

Będzie mnie pan znał pod pseudonimem: pułkownik Orlicki.

- Mam dla pana rozkazy. - Nareszcie.

- Co mam robić? - Jutro zmieni pan adres.

Zacznie pan oficjalne życie pod nowym nazwiskiem.

Kiedy pierwsza akcja?

Na razie czeka pana robota organizacyjna.

Organizujemy oddziały egzekucyjne.

Będzie pan wykonywał wyroki śmierci, wydane na kolaborantów.

Tak jest.

To nie jest łatwe zadanie.

-Przykro mi, ale nic więcej nie mam. - Mogę cię o coś zapytać?

To skończone. Nigdy więcej z tobą nie będę.

Wiem. Ja nie o tym.

- A o czym? - Chciałem ci coś zaproponować.

Co?

Wiesz,że przyleciałem tutaj z Anglii?

Domyślałam się.

To, co ci powiem, musi pozostać między nami.

Jeśli mi nie ufasz, to nie mów.

Co to jest?

Moje pełnomocnictwo od Naczelnego Wodza.

Od Sikorskiego?

Przeczytaj.

Sikorski nie ma pełnego zaufania do podziemia w kraju

i przysyła mnie, żebym zbudował siatkę kontrolną.

Chcę cię prosić o pomoc.

Ale dlaczego ja?

Jesteś czysta, nie uwikłana w żadne gry. Mogę na ciebie liczyć.

Siedź prosto i patrz przed siebie.

Bo nigdy nie wyjdziesz z tego tramwaju.

Dzień dobry, Wandziu. Muszę ci coś...

- Karol jeszcze jest? - Jest. Zostanie przez jakiś czas.

- Miał być tylko na noc. - Ale zostanie.

Wróciliście do siebie?

- Nie, mamy inne sprawy. - Jakie?

Zabierz ten mundur, nie mogę na to patrzeć.

- W co ty się pakujesz? - Nie będę siedzieć bezczynnie.

- Muszę ci coś powiedzieć. - Nie chcę tego słuchać.

Słabo to Czesławowi idzie. Tam jeszcze zostało.

Nie masz nic do roboty? Nie bardzo.

Przeczytaj podręcznik "Jak podawać do stołu".

Przyjechałem walczyć, nie podawać do stołu.

Władek już pewnie pociąg wysadza.

Nie słyszałem o żadnym wysadzonym pociągu. Na wszystko przyjdzie czas.

- Panowie, zapraszamy na herbatę. - Żona upiekła placek drożdżowy.

Jest nasz bohater. Posłuchamy muzyki.

Nie lubisz niemieckiej muzyki?

Masz coś przeciw interesom z Niemcami?

To świetny interes.

Co tu robi Karol?

W pojedynkę tej wojny nie wygrasz.

Pani wyszła z getta. Jak tam jest? Nie widzi pan?

A co ze starszym? Straciliśmy z nim kontakt.

Idziemy!

Synowi swojemu nas polecaj...

OPRACOWANIE NAPISÓW DLA NIESŁYSZĄCYCH TVP SA - OŚRODEK iTVP-HD

ZAPRASZAMY NA STRONĘ: www.tvp.pl/dostepnosc

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.