All language subtitles for Kenny_Dalglish_2025_WEB-isl

ATRIÐI Í ÞESSARI MYND GÆTU VALDIÐ
SUMUM ÁHORFENDUM ÓÞÆGINDUM.

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

SKOTLAND, 1951

Ég er fæddur í suðurhluta Glasgow.

Eftir hálft ár fórum við norður

á stað sem heitir Milton,
sem var tiltölulega nýtt svæði.

Þar bjó ég með foreldrum mínum
og Carol, eldri systur minni.

Pabbi minn var vélvirki.
Þrusugóður með bíla.

Hann var ágætis leikmaður
í fótbolta og leyndi á sér.

Síðan lenti hann í slysi
og varð að hætta því.

Mamma kom frá þeim tíma
þar sem karlmennirnir unnu

og móðirin sá um þig,
gaf þér mat og þreif þig.

Nokkuð hefðbundið fjölskylduheimili.

Skólum er skipt upp

í kaþólska skóla
og skóla mótmælendatrúar.

Kaþólski skólinn var kominn
með nýjan fótboltavöll.

Ég sagði við mömmu:
"Ég vil fara í þennan skóla."

Hún sagði:
"Þú getur það ekki. Röng trú."

Það var svolítið menningarstríð
í kringum allt svona.

Það var nokkuð strembið.

Heppilega skipti ég mér aldrei
af neinu svoleiðis.

Ég vildi bara spila fótbolta.

Það var ekki á neinum velli.
Þetta var á steypu.

Pabbi minn fór með mig
á Rangers-leiki þegar ég var ungur.

Hann var Rangers aðdáandi.

Wilson nær honum yfir.

Hann skallar boltann og mark!

Við horfðum á leikina
og komum svo aftur.

Við vorum heppnir að hafa
smá grænu í bakgarðinum.

Þá vorum við mikið
að sparka í boltann.

Þegar ég var fjórtán ára fluttum við
frá norður Glasgow til suðurhlutans.

Það var húsaröð af blokkum.

Þetta var handan við götuna
frá Ibrox leikvanginum.

Enginn óskaði sér þess
að ná lokaprófunum

en allir vildu verða fótboltamenn.

Á fimmtán ára aldrinum,
hætti ég í skóla.

Þá fór ég að starfa
sem byrjandi í húsgagnasmíðum.

Mér datt í hug að betra væri fyrir mig
að öðlast einhverja vinnureynslu.

Ég á engan fótboltaferil að baki.

Móðir hans vildi fá
fleiri hillur í skápinn.

Timbrið var of stórt.

Hann setti það á milli
tveggja stóla til að stytta hluta

og hann skar annan stólinn
þarna á sama tíma.

Ég var ekki góður í þessu.

Byrjuðum að spila eftirmiðdaginn
fyrir Glasgow United.

Við spiluðum gegn yngri
strákunum í Celtic liðinu.

Knattspyrnustjórinn Jock Stein
var á leiknum og horfði

og ég skoraði eitt markið.

Hann sagði:
"Okkur líst vel á þennan gutta, númer fjögur."

"Við tökum hann."

Ég sagði við pabba:

"Ég hélt að þú vildir
að ég myndi spila með Rangers."

Hann sagði: "Celtic væri það besta
í stöðunni fyrir þig núna."

Ég man eftir þessum leik.
Hann var stórkostlegur.

Þá hefjum við úrslitaleik
tólfta Evrópubikarsins.

Jock Stein vann Evrópubikarinn

með leikmönnum sem fæddust
og ólust upp 40 kílómetrum

frá Celtic Park í Glasgow.

Það var ótrúlegt.

Að vera fyrsta skoska liðið,

að vera fyrsta skoska liðið
til að ná slíkum árangri,

var meiriháttar fyrir okkur.

Afar öflugur hópur af fólki,
alveg framúrskarandi lið.

Að reyna að fá evrópska medalíu

og fá skoðunarferð um borgina.

Að ferðast um með rútu.

Það var stóri draumurinn minn.

Sautján ára var ég byrjaður
að æfa með Evrópumeisturum.

Fyrirliðinn, Billy McNeill sagði við mig,

"Ég sæki þig í fyrramálið."

Ég tel það hafa endurspeglað vel

hversu hógværir leikmennirnir voru.

Þrátt fyrir alla velgengnina þeirra.

Koma svo.
Koma svo, Dixie.

Komdu þér fyrir framan
þessa stráka, koma svo.

Kenny bættist við hópinn
og það sem kom á óvart

var hversu reiðubúinn og léttilega
hann gat stigið inn á völlinn

og spilað með reyndum leikmönnum.

Án þess að verða sér til vandræða.

Okkur fannst það öllum greinilegt
að hann væri með einstakan hæfileika.

Koma svo!

Áfram, Frank. Áfram Frank.
Áfram með þig.

Ekki gefast upp.

Ég var miðjumaður.

Koma svo.
Ýttu honum, Freddie.

Um eitt árið, ákvað Jock Stein
að draga mig til hliðar.

Hann sagði, "Þú ert með
tvo sóknarmenn þarna."

Þarna átt þú að vera.

Svo eru þrír menn fyrir aftan þig
á miðjum vellinum.

Þetta verður staðan þín.

Stóri Jock vildi að ég myndi stíga fram
og koma mér áfram.

Celtic! Celtic!

Á tuttugu ára aldrinum

hófst frumraun mín fyrir Celtic.

Við spiluðum gegn Rangers á Ibrox.

Rangers! Rangers!

Celtic! Celtic! Celtic!

Við vorum að vinna, 1-0.

Hughes færir sig framar...

Það er komin vítaspyrna.

Vítaspyrna.

Fyrirliðinn, Billy McNeill,
kom upp að mér og sagði,

"Þú tekur þetta."

Ég sagði "Nei."

Ég kunni ekki að meta alla
þá trú sem hann hafði á mér.

Ég var bara hræddur.

Hann segir: "Svona nú,
þú tekur þetta."

Celtic! Celtic!

Ég er taugaóstyrkur.
Ég beygði mig og batt reimarnar.

Ég þurfti þess ekki.

Ég batt þær bara vegna þess
að þarna var ég skjálfandi.

í öllum vítaspyrnum
sem ég hafði séð hjá Rangers

fór markmaðurinn yfirleitt
á hnéð og svo til hægri.

Mér datt þá í hug
að taka áhættuna.

Dalglish gegn McCloy.

Við unnum, 2-0.

Það var mikill sigur.

Ekki vegna þess að þetta
var glæsilegt markskot.

Heldur vegna þess að svona getur
kortlagt allt lífið fyrir þig, ekki satt?

Við spiluðum gegn þeim þrisvar sinnum
á aðeins einum mánuði.

Ég skoraði mark í hverjum leik.

Dalglish skorar.

Í framlínunni er ljóst að Ken Dalglish
verður betri með hverjum leik.

ÉG VIL ALDREI YFIRGEFA CELTIC
SEGIR KENNY DALGLISH

Þegar við vorum að æfa
alla morgna og í hádeginu

fóru Celtics-menn á veitingastað
þar sem við fórum í hádegismat

og síðan héldum við áfram
að æfa eftir hádegi.

Staðurinn hét The Beechwood.

Við fórum þangað í kvöldverð
og Marina vann þarna.

Hún var bráðgáfuð
og fjölskyldumiðuð.

Það hentaði mér vel

vegna þess að fjölskyldan
er það mikilvægasta í lífinu.

Var það ekki töluvert síðar

þar sem þú komst að því
hvers vegna Kenny roðnaði?

Jú.

Roðnaði hann vegna þess
að hann laðaðist að þér?

En það tók hann langan tíma
að bjóða þér á stefnumót.

Já, það tók hann þrjú ár.

Hann beið þangað til að foreldrar mínir
fóru í frí til Jersey.

Ég held að hann hafi verið
svolítið hræddur við pabba minn.

Of hræddur við að bjóða mér út.

Ég var í símanum við vin minn
og ég velti fyrir mér,

"Hvernig bíl ætli hann eigi?"

Hann kom röltandi niður götuna.

Síðan tókum við strætisvagn.
Við fórum í bíó.

Síðan fengum við okkur
fisk og franskar.

Ég var óviss um hvort hana líkaði
við fiskinn og franskarnar

en mér fannst þetta æðislegt.

Aftur yfir til Dalglish...

Glæsileg frammistaða
og glæsilegt mark!

Við giftum okkur árið 1974
á 21. afmælisdegi Marinu.

Mér fannst ég vera pínu sniðugur.

Þannig að, ef ég gleymi
afmælisdeginum hennar,

þá gleymi ég líka brúðkaupsafmælinu.

Ég var kaþólsk
og Kenny tilheyrði mótmælendatrú.

Hann var í mótmælendatrú að spila
fyrir Celtic, að giftast kaþólikka.

Það var stórmál í þá daga.

Við giftum okkur á þriðjudegi.

Liðið hjá Jock var afar tillitssamt

og þeir sögðu:
"Sjáumst á fimmtudaginn."

Við fengum einn dag í brúðkaupsferð.

Valið hjá Stóra Jock var réttlætanlegt
þegar kom að laugardeginum.

Dásamleg hæfni og erfitt spark.

Hann fer alla leið!

Óaðfinnanlegt!

Hún markaði bestu undirritunina
sem ég upplifði á lífsleiðinni.

Bestu fimm pund sem ég hef nokkurn
tímann eytt fóru í hjúskaparvottorðið.

Dalglish...
Gullfallegt mark.

Hérna!

Hvaða hlið sem er.
Hvað viltu?

Ég set eitt pund á 10-1.

Já, litli minn.
- Nei!

Ég var mjög hamingjusamur þarna

og kunni að meta það sem
allir gerðu fyrir okkur.

Celtics gekk mjög vel í deildinni
og í skosku bikarkeppninni.

Þetta þýðir samt ekki
að þú varst ekki vannærður.

Þig langaði að komast lengra.
Þig langaði að gera meira.

Við erum aðeins einni góðri
frammistöðu á heimavellinum

frá því að komast í úrslitin
á Evrópubikarnum.

Þá getur hvað sem er gerst.

Leikmenn geta komið sjálfum sér
upp á hvaða hæðir sem er.

Ég myndi segja að möguleikar okkar
væru ansi hreint góðir.

Við komumst í undanúrslitin
á Evrópubikarmótinu

en við komumst aldrei í úrslitin.

Ég hugsaði að ég fengi aldrei tækifærið
á meðan ég væri hjá Celtic.

Mér leið eins og ég þyrfti að fara og reyna
að sjá hvort ég gæti staðið mig í Englandi.

Ef einhver vildi mig.

Ég sagði liðinu að ég ætlaði að fara.

Þá lenti Jock Stein í bílslysi
sem kostaði hann næstum því lífið.

Ég hugsaði að hann hafði gert
svo margt fyrir mig

og ætti það ekki skilið að ég færi.

Ég sagði honum að gleyma þessu.

Þarna er hann aftur!

Hvílíkt mark!
Algjörlega meiriháttar.

MacDonald... Dalglish.
Nú er tækifærið!

Frá '76 til '77 var ég fyrirliðinn.

Dalglish...

Þetta var frábært mark.

Algjörlega magnað.

Við unnum deildina

og skosku bikarkeppnina aftur.

Við eigum okkar fögnuði.

Þá segi ég við Stóra Jock:
"Ég vil enn fara."

Stóri Jock segir:
"Ég þekki einn sem gæti haft áhuga á þér."

Ég segi:
"Þú hefur gert allt fyrir mig."

Hann segir:
"Gangi þér vel, litla helvítið þitt."

Fyrsti bikarsigurinn hans
sem fyrirliði Celtic.

Ég fór heim og sagði við Marinu:

"Við þurfum að flytja."

Það er auðvitað ómögulegt
að sjá inn í framtíðina

en þetta verður mitt
síðasta tímabil með Liverpool.

Ég hef einfaldlega ekki efni
á því að annað verði.

Svo einfalt er það.

Út frá langtíma samhengi tel ég þetta
vera góða ákvörðun fyrir Liverpool.

Þeir munu líklegast þurfa
að endurskipuleggja aðeins

en það þarf ekki
að vera slæmur hlutur.

Kevin Keegan fór.
Við vorum allir í áfalli.

Það kemur enginn
í staðinn fyrir Kevin Keegan.

Það er ómögulegt.

Toshak... Keegan!

Eitt-núll!

Það er ekki hægt.

Hann er framúrskarandi leikmaður.

Keegan.

Jorgovic missti af honum!

Hann var kóngurinn.
Kevin kóngur.

Kevin Keegan var fyrsta ofurstjarnan.

Hann var tvisvar valinn
Knattspyrnumaður ársins í Evrópu.

Það er ómöguleiki ef þú ert lélegur.

Þarna er hún,
frammistaða leikársins.

Bikar leikársins.

Kevin Keegan, hvílíkur endir
á ferlinum með Liverpool.

Tilkynnt var að hann myndi
fara til Hamburg,

Allir hugsuðu:
"Hvað ertu eiginlega að gera?

Þú getur ekki yfirgefið Liverpool."

Hugmyndin um að fá einhvern
annan til okkar var óhugnanleg.

Ég man eftir efasemdum mínum

um þennan náunga frá Celtic
sem allir voru að lofsama.

Jock Stein fór með mér
til Liverpool á miðvikudegi.

Snemma á fimmtudeginum
var það læknisskoðun.

Augun og eyru eru skoðun

og þeir lemja aðeins í hnén á þér.

"Já, það er í lagi með þig."
Annað var það ekki.

Samningur.

Blaðamannafundur.

Allt var frágengið.

Í dag fór hinn 26 ára gamli
Dalglish til Anfield

til að ganga frá samningnum.

Í ár hefur hann sýnt sig
með mörkum sínum

sem vekur upp von hjá Liverpool
um að hann verði

fullkominn staðgengill
fyrir Keegan.

Þegar ég kom inn,
höfðu þeir unnið í deildinni.

Þeir unnu Evrópubikarmótið.

Þá hugsa ég um að ég
hafi aldrei unnið neitt.

Þú hefur tekið við af Kevin Keegan.

Hvernig líður þér með það?

Kevin Keegan hefur gert frábæra hluti
fyrir Liverpool.

Liverpool reyndist honum frábærlega
en nú er hann farinn.

Ég mun bara fara af stað
og reyna mitt allra besta.

Ég hyggst ekki taka við
eða neitt frá Kevin Keegan.

Ég ætla að reyna vera
besta útgáfan af sjálfum mér.

Líður þér eins og þú sért
allra þessa peninga virði?

Ég borgaði þá aldrei,
ég veit það ekki.

Þetta voru allt stórir leikmenn

og þeir vildu endurtaka
árangurinn frá þessu ári.

Ég hugsaði með mér:
"Þetta er æðislegt.

Ég deili þessu markmiði."

Það var frábært að verða
hluti af þessu öllu.

Í Skotlandi virðist vera
einhver lítil eyða þarna

eftir Glasgow Celtic og Rangers

en þarna eru 22 góð lið
í fyrstu deildinni, ekki satt?

Svo er mér sagt.

Ég hef ekki neina reynslu
af úrvalsdeildinni í Englandi.

Ég get ekki dæmt um það
fyrr en ég hef spilað.

En í Skotlandi, í hvert skipti,
bæði hjá Rangers eða Celtic

spiluðu liðin eins og það væri
úrslitabikar í húfi á vellinum.

Stjórnin hefur gefið mér
það verkefni að reyna

að ná fram því besta
og um Kenny fullyrði ég,

ég verð að fá það besta
eða það vona ég allavega.

Hann er hæfileikaríkur,
hann fer alla leið

og hann kann að lesa í leikinn.

Því fleiri góða leikmenn
sem hægt er að fá,

því meiri líkur eru á því
að geta unnið eitthvað.

Fyrsti leikurinn á Anfield
var um miðja viku gegn Newcastle.

Þarna var hið alræmda skilti:
"Þetta er Anfield"

og ég er skíthræddur.

Það sem öllu máli skipti
var að við unnum leikinn.

Það var líka mikilvægt fyrir mig
að ná marki við endann á stúkunni.

Dalglish...

Þetta er flott!
En dásamlegt!

Þetta er fimmta markið hans
í deildinni á leikárinu.

Ég heyri enn í röddinni
hjá Ronnie Moran,

"Gefðu honum boltann!
Komdu honum til hans!"

Hann var vanur að bakka
að fólki, ná boltanum, snúa við

og þá væri fólk komið
úr sætum sínum.

Og hann snéri honum inn!

Búningsklefinn var æðislegur.

Öllum samdi virkilega vel.

Það var enginn hroki,
engir stórlaxar.

Kevin Keegan er kominn aftur
til Merseyside.

Kenny Dalglish er núna kominn
í treyjuna sem Keegan átti.

Mjakaður inn af Thompson.
Johnson þarna...

Frábærlega varið.

Dalglish skorar samt!

Fljótlega rann það upp,

sérstaklega þegar við unnum Hamburg
í Ofurbikarnum með 6-0,

að nýtt tímabil væri hafið.

Kóngurinn er dauður.
Lengi lifi kóngurinn.

Dalglish!

Við vorum sigraðir á mótinu
af Chelsea í janúar.

Þeir fengu Graeme Souness
frá Middlesbrough.

Á undan sínum fyrsta leik
gegn Manchester United,

sagði hann við umboðsmanninn sinn,

"Hvað á ég að gera?"

Hann sagði:

"Við vorum að borga 350 þúsund fyrir þig
og þú veist ekkert hvað þú átt að gera?"

"Láttu ekki svona, vinur.
Taktu þér tak."

Souness!

Æðislegt mark!
Fyrsta markið hans hjá Liverpool!

Við vorum þá komnir
með þrjá Skota þarna.

Mig, Alan Hansen og Graeme.

Við mynduðum ágætis þríeyki
í búningsklefanum.

Við vorum kallaðir Jock mafían.

Kenny var þögull leiðtogi okkar.
Ég var aðeins málglaðari.

Alan Hansen var gáfumennið.

Þú spilaðir mjög vel í dag.

Jæja, ég veit ekki.
Þú segir það. Ég myndi...

Já, strákarnir horfa beint til mín
þegar hann segir eitthvað,

eins og þeir séu að segja
"Jæja, hvað sagði hann?"

Hann er alltaf með eitthvað grín

og honum finnst þeir meiriháttar.

Þeir geta haldið áfram
í einhverjar fimm mínútur.

Það er ekki alltaf hægt
að skilja þá, en hann heldur áfram.

Hann er sá eini
sem hlær yfir þeim.

Smá klúður hjá Toni.

Hann hleypur Dalglish í gegn
þarna fyrir Liverpool.

Glæsilega tekið!

Við höfðum aldrei unnið deild
á fyrsta árinu

en við vorum ólmir í að halda
í sigurgönguna um Evrópu.

Kennedy er þarna.
Hann náði að skalla...

Dalglish tekur skotið
og hann fer inn!

Við komumst þá loksins
á úrslitamót Evrópubikarsins.

Að vinna Evrópubikar á fyrsta
árinu mínu hefði verið stórkostlegt.

Við vissum að þetta væri
rétti staðurinn fyrir okkur.

Mjög svipaður Glasgow.

Fullt af skipum koma og fara þaðan
og mikið af verkamönnum víða.

...Húmorinn hjá fólkinu.

Heldur þú að Liverpool vinni?
- Já.

Hver mun þá sigra þá?

Tvö lið.

Liverpool og Everton.

Liðið handan við garðinn.

Á þessum tíma var andinn
vinalegri á milli Liverpool og Everton.

Meira svo en á milli
Celtic og Rangers.

Okkur leið mjög vel.

Ég er ekki svo viss um að það
hefði verið jafn auðvelt

fyrir okkur að setjast að
annars staðar en hérna.

Þegar ég horfi til baka,
vorum við í raun bara krakkar.

Þetta var frábært,
mikið fjör, góðir tímar.

Við gistum á Holiday Inn
með tvö ungabörn.

Graeme var þarna.
Hann var aðeins ólíkari okkur.

Ég fékk það verkefni að fara
með Kelly í göngutúra flesta daga.

Hún var skvísusegull.

Ungar dömur myndu stoppa
til að dást að Kelly.

Þá myndi ég segja
"Nei, ég á ekki þetta barn."

Ég er einhleypur.
Ert þú einhleyp?

Það voru frábærir tímar.
Hún var reddarinn minn.

Ég var auðvitað úti
nokkur kvöld í hverri viku

og hann gerði það rétta
með að vera fjölskyldumaður.

Áhrifin hans á mig gerðu mig
að miklu betri manneskju í faginu.

Síðan keyptum við hús í Southport.

Við vorum fljót að eignast vini.

Stóri Al var aðeins 19 ára.

Hann bjó handan við hornið.

Við Mariana héldum að við
ættum að passa hann.

Við reyndum okkar besta
til að sjá um hann.

Ég var vanur að kíkja til þeirra
á föstudagskvöldum.

Við Kenny vorum hrifnir af
skoskri steikarböku, kartöflum og baunum.

Síðan auðvitað eplaböku með búðingi
sem Mariana bakaði.

Kenny tók mig undir sinn væng
og sá um mig.

Við gátum ekki beðið um annað.

Þetta var rétta ákvörðunin
fyrir mig og rétta liðið.

Góða kvöldið frá Wembley.

Hvílíkt kvöld sem við höfum
hér í vændum fyrir ykkur.

Á þessu kvöldi gæti Liverpool
endað í sögubókum knattspyrnu

með því að vinna Evrópubikarinn
annað árið í röð.

Ekkert lið frá Bretlandi
hefur áður náð þeim árangri.

Mig langaði að eignast
Evrópska medalíu

og þarna leið mér eins
og væri frábært tækifæri til þess.

Ég var vanur að fylgjast með
markvörðum og læra á þá.

Finna mynstur sem gætu reynst mér
til að skora sjálfur mark.

Ágætis skriðþungi þarna.
Dalglish steypir sér inn...

Það er mitt hlutverk að sjá
hvað hann gerir og hvað hann gerir ekki.

Þá get ég komið með hugmynd um hvað
ég gæti sjálfur gert og hvað ég vil gera.

Þegar Terry Mac tók vítaspyrnu

var þá markvörðurinn
kominn niður snemma.

Þá fékk ég hugmynd
um hvað hann myndi gera

vegna þess að hann steypti sér
nokkrum sinnum niður nú þegar.

Þegar ég komst í gegn,
vissi ég hvað ég þurfti að gera.

Það þýddi ekkert heldur
að koma boltanum á jörðina.

Ég vippaði honum.

Boltinn flaug frá himnum.

Ég man eftir að sækja boltann

og tveir leikmenn frá Brugge
koma á móti mér.

Heppilega náði ég að koma honum
fullkomlega yfir til Kenny.

Hann sá um erfiða hlutann.

Ég var fyrir aftan markið
þegar hann vippaði yfir markmanninn.

Svo þegar hann kom yfir skiltið.

Hann stökk með hendur á lofti,
með sígilda fögnuðinum.

Þá snýr að sér að hinum
leikmönnunum þegar þeir nálgast.

Þá kom þetta bros.

Dalglish náði þessu.

Keegan er farinn,
en nú höfum við hann.

Að vinna Evrópubikarinn
á fyrsta árinu

var algjör draumur að rætast.

Það var þegar allt hófst
með þremenningana á myndinni.

Það er það sem þið sjáið.
Þið sjáið þrjú árin með velgengninni okkar.

Það var ótrúlegt.

Þú ert í rútunni

og þúsundir fólks
eru á götum í kringum þig.

Það endurspeglar borgina,
vingjarnlegi andinn.

KENNY KÓNGUR

Þetta var allt svo gott
á fyrsta árinu.

Ég hugsaði með mér:
"Ég væri til í þetta aftur."

Allt er gert svo einfalt.

Frá stjórninni til lærlinganna.

Ekkert er flókið fyrir þá.

Við reynum bara okkar besta
og sinnum öllu því einfalda.

Við reynum að koma þessu áfram
til allra leikmannana.

Við sigtum þetta niður
í góða teymisvinnu

og síðan fara þeir út
og sinna sínu, vonandi.

En hvers vegna gengur svona miklu betur
hjá Liverpool, Joe?

Það hófst ekki í gær.

Það hófst fyrir mörgum,
mörgum árum síðan.

Þetta hefur stigmagnast.

Fyrir utan það,
hef ég ekki hugmynd.

Þetta er óútskýranlegt.

Ætli það sé ekki bara
fólkið í fótboltafélaginu.

Þetta samanstendur allt
af fólkinu, í rauninni.

Það eru engir galdrar.
Nei, engir galdrar.

Okkur gekk ekki alltaf vel

en okkur hefur alltaf liðið vel
í félaginu.

Við höfum alltaf verið
gott félag, merkilegt nokk.

Þegar talað er um velgengni,
mælum við hana frekar

í þjálfunaraðferðum okkar,

árið inn og út,
daginn inn og út.

Það er mikil hugsun lögð
í þjálfunaraðferðir okkar.

Reiðubúinn? Komdu þá,
af stað. Komdu nú.

Joe Fagan, Ronnie Moran
og Bob gamli

voru langt á undan öllum öðrum.

Þeir voru með stóru A4 bækurnar

og þeir punktuðu ýmist niður
og rýndu í hvert smáatriði.

Dagsetninguna, veðrið,
hverjir voru á æfingum.

Hver slasaðist.
Hvernig voru meiðslin?

Þetta gerðu þeir daglega.

Þeir voru með allt í tímaröð
mörg árin í röð.

Ef það voru meiðsli
þá gátu þeir flett öllu upp

í þessum bókum og sagt:
"Höfum við gert eitthvað öðruvísi?"

Það er ekki möguleiki
að önnur félög gerðu slíkt.

Alls ekki.

Við spiluðum á laugardegi,
þriðjudegi, laugardegi.

Kenny Dalglish...
Johnson.

Johnson er með boltann.

Beint í autt svæði fyrir Highway.

Highway gefur glæsilega
sendingu til baka.

Mánudagurinn er fyrsti dagurinn
þar sem við æfum.

Á þriðjudegi tökum við
fimm manna leiki.

Það væru reglur í leiknum.

Tvær til þrjár snertingar,
allar yfir miðlínuna.

Síðan var spilað
í venjulegum stöðum.

Þá fengum við okkur
stuttan hádegismat við hótelið.

Smá blundur eftirmiðdaginn.

Te og ristað brauð um fimmleytið.

Svo beint í rútuna á leikinn.

Dalglish fer fram hjá Moreland.

Hann kemur aftur
en Dalglish er enn að...

Æðislegt mark.

Á miðvikudegi værum við í fríi.

Hvað heitir kærastan þín?

Svínka.
- Og hvern elskarðu mest?

- Pabba.
- Hvern elskarðu, Kels?

- Þig.
- Gefðu nú Svínku koss.

Á fimmtudögum,
þá værum við inni.

Á föstudögum, þá væri tími fyrir te.

Ég sótti te fyrir Hansen
og Souness og ég náði í kex.

Tvo pakka af kexi
með súkkulaði.

Það var leikmannakexið.

Svo voru tveir pakkar
af venjulegu kexi.

Þeir voru handa Englendingunum
á veitingastaðnum.

Við montuðum okkur.

"Er þetta súkkulaðikex
ekki alveg yndislegt?"

Bob gamli sá svo um
að taka liðið á tal.

Þá fórum við út að æfa

og gerðum okkur klára
fyrir mótið á laugardeginum,

Með því að horfa á okkur,
þá vissu þeir vel hvað vantaði upp á hjá okkur.

Ken, ég óska þér alls hins besta
og veiti þér hamingjuóskir.

Ég vona innilega að þú
náir þessu tvisvar.

Ég vona líka innilega
að þú náir þrennu.

Ég færi þér kveðjur
og óska þér til lukku.

Haltu því endilega áfram
að gera góða hluti.

Hann er frábær leikmaður.

Hann er með á öllum nótum
í tengslum við allt sem er í gangi.

Hann er með allt á hreinu,
meira að segja varnarstöður.

Það sem hann gerir í vörnum
er með hreinum ólíkindum.

Þetta snýst ekki bara um það
sem þú sérð hann gera.

Það eru hlutirnir sem hann nær
að koma í veg fyrir að gerist.

Eins og ég hef alltaf sagt,

komdu í veg fyrir vesenið
áður en það hefst.

Kenny Dalglish stöðvar vesenið
áður en það hefst.

Það er mikill heiður fyrir mig að vinna

þessi verðlaun
Sambands íþróttablaðamanna.

Ég vona bara að allir
sem hjálpuðu mér með allt

fái jafn mikla ánægju úr þessu
og ég vonast til þess að fá.

Hver eru svo markmið þín
framundan í þessu fagi?

Ég vil halda velgengninni áfram.

Það skiptir ekki öllu fyrir mig
hver skoraði markið.

Mikilvægasti hluturinn er þessi
litla medalía merkt 'Sigurvegarar'.

Áttu þér einhverjar fyrirmyndir?

Ekki í tónlist.

Fótboltamenn vissulega.

Eins og hverja?

Kenny Dalglish er býsna góður.

Hver er hann?
- Liverpool.

Gott lið.
Þeir voru að sigra.

Við erum afar ofarlega
um þessar mundir.

Sama hvert ég fór,
Liverpool var á vörum allra.

Kenny Dalglish var yfirleitt
sérstaklega nefndur.

Það setti okkur í sérstöðu.

Það þýddi að allur heimurinn
þekkti til okkar.

Knattspyrna kom borginni
Liverpool á kortið

á tímum þegar hún var á slæmum stað

og í þjáningum vegna Thatcher.

Borgin var komin á hnén
og það sama átti við um íbúana.

Sem borg var Liverpool
undir gífurlegu álagi.

Annað en fótboltafélagið.

Reiðin og örvæntingin
skrifaðist á mistök

hinna íhaldssömu í tengslum
við að lækka verðbólgu

eða bæta stöðu
hins símagnandi atvinnuleysis.

Merseyside var á marga vegu
grafreitur kapítalisma í Bretlandi.

Þú gast séð eldana
úr margra kílómetra fjarlægð.

Þegar Liverpool brann var það eitt
alvarlegasta dæmið um uppþot í Bretlandi.

Liverpool átti í erfiðleikum
vegna mikillar fátæktar.

Það voru erfiðleikar vegna
stofnanabundina kynþáttafordóma.

Að sama skapi voru erfiðleikar
vegna jaðarsetningar hjá verkalýðnum.

Tölfræðin um hlutfall atvinnuleysis
í Liverpool segir alla söguna.

47% af þeldökku vinnufólki
var atvinnulaust.

43% af hvítu verkafólki.

Þetta þýðir að rétt um bil
helmingur fullorðinna íbúa

hefur enga reynslu
af vinnumarkaði.

Íhaldið hefði getað gert
út af við Liverpool,

bolað henni út í írska hafið
og sokkið henni.

Þetta var augljóslega mjög erfitt tímabil
með allt sem var í gangi í borginni.

Ég varð vitni af þessu.

Hlutfall atvinnuleysis var hryllilegt.

Útrásin sem fylgdi fótboltanum

var gífurlega mikilvægur hluti af
félagslegum þætti borgarinnar.

Dalglish átti stóran hlut í því.

Hann er kominn þangað...
Dalglish er kominn í gegn!

Kenny Dalglish!

Það er frábært að geta
gefið aðdáendum eitthvað

til að geta fagnað
og notið í sameiningu.

Þeim tekst að lyfta manni upp
þegar hlutir ganga ekki vel.

Liverpool, Liverpool
Liverpool, Liverpool!

Fótbolti snýst um samfélag.

Þetta snýst ekki um boltann,
þetta snýst um fólkið.

Þetta er tilefni til að sameinast.
Það er galdurinn við þetta.

50 þúsund manns að gleðjast
og syngja samtaka af innlifun.

Það er svo kröftugt.

Þessi læti og tilfinningin
sem þú færð í líkamanum.

Það er varla hægt að lýsa þessu.
Þetta er bara frábært.

Þetta er yndislegt.

Algjörlega æðislegt,
andrúmsloftið og allt saman.

Þetta er of gott til að vera satt.

Stúkan að hreyfast til
út í allar áttir.

Fólkið stóð þar vikum saman.

Það myndaði tengsl við fólk
sem var þarna í nálægð.

Ég tel það vera fullkomið dæmi
um þetta allt saman.

Þetta er það sem gerir fótboltafélag
svona ótrúlega frábært.

Hann var stærsta stjarnan í liðinu.

Þetta var engin dýrð
fyrir hann persónulega.

Þetta gekk út á það
að vinna þennan tiltekna bikar.

En hann þurfti auðvitað
að spila vel til að vinna.

Annars hefði hann aldrei
verið eins ánægður.

Hann gat verið mjög pirrandi
þegar hann var óánægður.

Hann var vandræðalegur
bastarður á tíðum.

Besti leikmaður sem ég hafði
nokkurn tímann séð,

og mikil hetja í mínum huga
hér áður, var Di Stéfano.

Sóknarmaður sem mér þótti
geta gert hvað sem er.

Hann skoraði mörk
og gat varið.

Hann var góður í loftinu,
góður í báðum fótum.

Það var spennandi
að fylgjast með honum.

Kenny er örugglega
í svipuðum gæðaflokki.

Síðan er það heilinn.

Þú gast séð að hann var þremur til
fjórumhreyfingum á undan öllum öðrum.

Stundum horfði ég á hann spila

og varð æfur fyrir hans hönd.

Því ég vissi að hann var
á undan öðru fólki.

Ef ég væri knattspyrnustjóri, þá yrði hann
fyrsta nafnið á leikskránni í hverri viku.

Kenny var fölsk nía.

Stundum spilaði hann
gegn miðvörðum.

Á öðrum tímum var hann
nálægt mér á miðjum velli

og stöku sinnum á milli.

Hann gat séð leikinn þróast
á annan veg í augum fólks.

Hælspyrna hjá Dalglish
og það gengur frá Neal.

Neal ætlar að skora!

Heilinn í manninum
var algjörlega einstakur.

Eina ferðina enn var það
brautryðjandi hugur Dalglish!

Hann gerði alveg galna hluti
með hæfileikum sínum

á völlum sem voru
eins og plægðir akrar.

Óstöðvandi.

Dalglish...
Frábær snúningur þarna.

Skotland hefur núna færi.

Dalglish skorar!

Aldeilis ógleymanlegt mark!

Það er eðlislægt að horfa niður
og sjá boltann við fætur þínar.

En þú getur líka horft
á skuggann á vellinum

og séð hvar verjendurnir eru.

Ef hann er á þessari hlið,
þá ferðu í hina áttina.

Helsti vandinn er flóðlýsinginn.
Hún skiptist í fjórar áttir.

Þú þarft þá að taka
svolitla ákvörðun.

Hann var með eitthvað
sjötta skilningarvit fyrir þessu.

Hann sér hættuna koma.

Þegar boltinn var þarna
við fæturnar á honum.

Snerting og stjórn...

Dalglish.

Watson reynir sitt...
Souness líka!

Fyrir mig sem miðjumann, var hann
fullkominn leikmaður til að spila á móti.

Ég upplifi sömu ánægjuna
að sjá einhvern annan skora

og þegar ég gerði það.

Rush nær honum aftur
til Dalglish.

Hann fer aftur yfir til Rush.

Góð tilraun!

Og mark!
Ó, já!

Þetta nýja samstarf
small á hárréttan máta.

Hann hjálpaði mér gífurlega.

Hann gaf mér sjálfstraustið
sem ég þurfti á að halda.

Eftir það vorum við bara
að hlaupa til og frá

og þegar boltinn var hjá honum
var ég handviss um það að boltinn kæmi til mín.

Ég sagði við hann:
"Komdu þér í stöðu.

Ekki vera stressaður.

Ég finn þig."

Neal hreinsar fram á Dalglish.
Glæsilegur snúningur!

Yfir til Rush.
Fullkomin stúkusending!

Algjörlega æðislegt mark!

Kenny Dalglish,
óaðfinnanlegur í sínu.

Hann leit ekki einu sinni aftur fyrir sig.
Hann kom bara boltanum á sinn stað.

Hann skynjar hluti
langt á undan öðrum.

Hann er kóngur.
Enginn vafi á því.

Mér fannst Rush vera einna mest
sambærilegur við mig

og hann gerði mig
að betri leikmanni.

Góð beygja hjá Dalglish.
Kominn fram úr Reijnders og Rush!

Við upplifðum virðingu
og nýttum styrkleika okkar vel.

Í tengslum við fótboltahæfni
og almenna þekkingu

var Kenny besti leikmaðurinn
sem spilaði hjá okkur.

Reynir að finna hann
og tókst það!

Leikmaður ársins,
Kenny Dalglish.

27. MARS 1983

Herrar mínir, það er lítið
sem ég get sagt ykkur.

Þið mynduð líklega ekki skilja
mig hvort sem er.

En mig langar í rauninni
bara að þakka öllum.

Það er stjórinn sem fékk mig
yfir til Liverpool

og hefur hjálpað mér
gífurlega síðan ég kom.

Bob hafði einhvern töfrasprota
í tengslum við ákvarðanir.

Ég myndi halda að það væri svolítið
erfitt að skilja hann á liðsfundum og slíku.

- Fyrirgefðu?
- Ég myndi halda að það...

Hann tók svo margar réttar ákvarðanir

að það er næstum því ótrúlegt.

Veistu hvað þú ætlar að gera
þegar þú ert kominn á eftirlaun?

Nei, konan er alltaf að spyrja mig.

Hann var ótrúlega auðmjúkur.

Bob var að klára þegar við unnum
Deildabikarinn árið 1983.

Graeme sagði:

"Ég ætla að segja Bob að fara upp
og sækja þennan bikar fyrst."

Þjálfari hafði aldrei áður
farið upp og sótt slíkan.

Hann fór þá upp.

Það hékk smá bútur af treflinum þarna
og hinn hlutinn á hinni hliðinni.

Hann skoppaðist þarna
á þrepunum til að sækja bikarinn.

Það var mögnuð ákvörðun
hjá Graeme sem sýndi þarna

allt sem hann hafði gert
fyrir klúbbinn á þeim tíma.

Það á líka við um að kaupa
Graeme, mig og Hansen.

Sex titlar á níu árum.
Hvenær sér maður slíkt?

Bættu síðan við nokkrum Evróputitlum.

Hann var einstakur.

Frábær gamlingi.

Frábær gamlingi.

Eina leyndarmálið snýst um það
hver mun næst taka við.

En þessi fjölskylda er öll
svo náin hérna að...

Þú veist, til að vera hreinskilinn...

Einhver utanaðkomandi gæti aldrei
komið hingað til okkar, ekki satt?

Vegna þess að...
- Þú veist það ekki. Hver veit?

Hver veit? Enginn veit.

Einhver utanaðkomandi
gæti komið og sinnt starfi.

Enginn veit neitt.
Fótbolti snýst um þetta.

Þú veist ekkert
hvað gerist í næstu viku.

Án þess að gefa upp
nein sérstök leyndarmál.

Eigið þið von á því að vera hérna
á næstu leiktíð? Það hlýtur að vera.

Stjórnarformaðurinn ræður því
og stjórnarnefndin.

Ég tel okkur eiga ágætis möguleika.

Ég held að það sé möguleiki
að við verðum hér á næsta tímabili.

Já. Já.

Joe Fagan tók yfir.

Hann vildi ekki einu sinni
verða knattspyrnustjóri.

Hann tók við þessu út af þrýstingi.

Við deildina með Joe
og Deildabikarinn.

Er svo Evrópubikarinn næstur?

Ég vil ekkert segja.

Við skoruðum sitthvort markið
gegn Roma og tókum vítaspyrnur.

Ég bjóst ekki við því
að hann myndi vagga fótunum.

Það var drepfyndið
þegar hann gerði það.

Það hefur eflaust náð
að trufla manninn.

Bruce lék listir sínar
og þeir klikkuðu á tveimur vítaspyrnum.

Við unnum Evrópubikarinn.

Það að sigra Roma á vellinum þeirra
í úrslitakeppni Evrópubikarsins

er afrek sem ekki er hægt
að undirstrika nóg.

Halló, Kels.

Hvað er þetta?

DESEMBER 1984

Hvar er bróðir þinn?

Við þurfum að slökkva
á vélinni, Kenny, ég bið þig.

Mamma, ég þoli ekki vínberjadjús.

Gættu þín á súpunni, Paul.

Varlega.

Ég var heima þegar síminn hringdi.

Ég svaraði.

Peter Robinson, forstjóri.

"Þegar Joe fer, viljum við bjóða
þér stöðu knattspyrnustjóra."

Þá sagði ég: "Hvað þá?"

Ég var 34 ára og nýbúinn að skrifa undir
fjögurra ára samning sem leikmaður.

Þá hringdi ég í pabba.

"Sjáðu til, ef þeir trúa á þig,

skaltu hafa trú á sjálfum þér.

Þú skalt ekki segja nei."

Þúsundir Liverpool-aðdáenda
eru staddir í Brussel

fyrir úrslitaleik Evrópubikarsins
gegn gömlu frúnni.

Þetta verður síðasti leikur
Liverpool-þjálfarans, Joe Fagan.

Hann tilkynnti brottför sína,

hvort sem liðið hans
sigrar eða tapar.

Bikarinn verður geymdur í Liverpool

og það mun skrifast
mikið á Joe.

Ég held að liðinu finnist
það upplífgandi frekar en ekki.

Þeir munu vilja fara
þarna út á völl í kvöld

og vinna leikinn
fyrir Joe Fagan. Klárlega.

Við vorum á leið
til okkar stuðningsmanna

og stuðningsmenn Juventus
voru þarna líka.

Mér skilst að girðingin ein
hafi aðskilið alla.

Við komum út.

Boltanum var sparkað út

og strákarnir okkar spörkuðu
boltanum aftur inn.

Það var ekkert vandamál.

Síðan veit ég ekki hvað
kom þessu af stað.

Við vorum þarna á svæðinu
þegar allt gerðist.

Við sáum múrinn felldan niður.

Það var hörmung.

Ég hef því miður slæmar fréttir
að færa frá Brussel.

Fótboltabullur hafa gert skaða
eina ferðina enn.

Ég er hræddur um að horfur
séu jafn slæmar

og margt annað sem hefur
komið upp í áraraðir.

Finnst þér að leikurinn
eigi enn að vera haldinn

í ljósi aðstæðna, Graeme?

Nei, það finnst mér ekki.

Þetta er afar sorglegur
dagur fyrir fótbolta.

Ég finn til með foreldrunum
sem gætu verið að horfa,

veltandi fyrir sér hvort eitthvað
af börnum þeirra eigi þátt í þessu.

Ég tel að við höfum séð
síðasta liðið frá Englandi

spila í evrópskri keppni
í óralangan tíma, Jim.

Ég var í myndaverinu í London
að fjalla um leikinn fyrir BBC.

Það var seinkun á útsendingu
og við fengum sendar myndir

sem almenningur fékk ekki að sjá.

Við vissum vel hversu alvarlegt
ástandið var orðið þarna.

UEFA eru að funda
um hvaða ákvörðun verður tekin

en við höfum ekkert heyrt neitt
um hvort leikurinn verði haldinn.

Fleiri upplýsingar hafa borist

frá Brussel og þar er greint
er frá fórnarlömbum og dauðsföllum.

Það var óljóst hvað var í gangi.

Það vissu allir að eitthvað
væri þarna um að vera

en enginn vissi nákvæmlega hvað.

Þá mætir Liverpool liðið.

Ég tek að ofan fyrir þeim.

Þeir hefðu átt að fresta leiknum.

Það var aldrei gert.

Við þurftum að halda áfram
eftir okkar bestu getu.

En þetta breytti okkur.

Við töpuðum en við töpuðum
aldrei eins miklu og margir aðrir.

Finnst þér að leikurinn
hafi átt að fara fram?

Það er ekki mitt að marka
hvað það varðar.

Við vorum beðnir um að spila
og það gerðum við.

Þetta var hræðilegt.
Við trúðum þessu ekki.

Ég vissi að Kenny yrði þjálfari.

Ég þurfti að halda því leyndu.

Það var glatað.

Fjöldi stuðningsfólks sem lést
í gærkvöldi í Brussel

er nú sagður vera 39.

Hermt er að 30 þeirra
hafi verið ítalskir.

Þrír frá Belgíu
og einn frá Frakklandi.

Enginn var talinn
vera frá Bretlandi.

Frændi minn er látinn.

Fyrr í dag ákvað Liverpool
að ráða nýjan spilandi þjálfara

til að taka við af Joe Fagan.

Það er Kenny Dalglish.

Einn sigursælasti alþjóðlegi
leikmaðurinn hjá Liverpool.

Þetta var tilkynnt
þegar við komum til baka.

Við héldum blaðamannafund.

Þú ætlar að halda áfram
að spila á vellinum.

Ertu alveg viss um að það
leiði ekki bara til erfiða?

Ég mun spila ef ég tel mig
verðskulda sæti í byrjunarliðinu.

Ég verð örugglega harðari
á sjálfan mig heldur en aðra.

En ef ég verð nógu góður,
þá spila ég.

Annars get ég augljóslega ekki spilað.

Nú tekur þú við stjórn
við afar erfiðar kringumstæður.

Já. Þessar hörmungar í gærkvöldi

sýndu að lífið er mikilvægara
heldur en nokkuð starf.

Leikmennirnir eru sorgmæddir

yfir því að stuðningsfólk þeirra
hafi tapað lífinu.

Það skiptir engu máli
hvaða litum fólk klæddist.

Þetta er gríðarlegur sorgardagur.

Það verður að segjast,
þangað til núna,

hafa Liverpool stuðningsmenn
verið til fyrirmyndar

í Evrópskri knattspyrnu
hvað góða hegðun varðar.

Því miður hefur það ekki
verið raunin með önnur félög.

Liverpool aðdáendur áttu enga
sögu áður af svona miklu ofbeldi.

Meirihluti aðdáenda hegðuðu sér
ekki svona hræðilega.

Meirihluti þeirra fordæmdu alla
sem gerðu svona lagað.

Ekki möguleiki að ég fari aftur.

Ekki séns.
Ég skammast mín fullmikið.

Algjör háborin skömm.

Þetta setti svartan blett
á nafn félagsins.

Þeir lítillækkuðu félagið
svakalega í augum almennings.

UEFA hyggst ekki taka á móti
neinum skráningum enskra félaga

á leiki UEFA í óákveðinn tíma.

Forsætisráðherrann
hefur gert ráðstafanir

til að sporna gegn fótboltabullum
í kjölfar harmleiksins í Brussel.

Sekt upp á þúsund pund
og þriggja mánaða fangelsisvist

þykir líkleg til að koma
í veg fyrir ölvun á leikjum.

Öll félögin eru hvött
til að nota lokaðar sjónvarpsstöðvar.

Ríkisstjórnin hyggst gefa
lögreglunni meira vald

til að hafa stjórn á hópum
og það er verið að rannsaka

hjá öðrum félögum
hvort að fleiri girðingar á völlum

myndu koma í veg fyrir ofbeldi.

Án þess að skapa dauðagildrur
í neyðartilfellum.

Þetta var ferlega erfiður tími
fyrir þig til að taka við stöðunni.

Aðeins tveimur dögum
eftir harmleikinn í Brussel.

Það var enginn bikar hjá félaginu
í fyrsta sinn í áraraðir

og tveir eru hinum megin
við Stanley Park.

Það breytir litlu.

Brussel var auðvitað eitthvað
sem allir væru til í að gleyma

en þetta gerðist og við þurftum
að sætta okkur við það.

Ég tel að félagið sjálft
hafi ekki átt neitt hlut í því.

Síðan var mér boðið starfið
og ég samþykkti það strax.

Ef það kemur svo í ljós
að ég sé ekkert góður,

þá verð ég fyrstur
til að rétta upp hönd mína.

Félagið er stærra en ég
og miklu mikilvægara.

Hefur eitthvað breyst í heimalífinu

með Marinu og krökkunum
síðan þú tókst við sem þjálfari?

Ég veit það ekki.
Hún fór frá mér.

Ég held að leikmennirnir
tóku því betur en ég í upphafi.

Ég elskaði menninguna
í búningsklefanum.

Það var frábær dýnamík,
mikill húmor og fullt af sögum.

Ég veit að það verður aldrei eins
þegar ég er orðinn þjálfari.

Maður tekur ákvarðanir
sem munu hafa áhrif á þá.

Þetta var erfitt, því ég vissi hvernig þeim
myndi líða ef þeir fengu ekki að spila.

Þetta var ekkert persónulegt.

Þetta var fótbolti.

Ég held að það sé of erfitt
að vera alveg á toppnum.

Þú þarft líka að efla reynslu þína
í öllu sem þú gerir í lífinu.

Að gegna hlutverki knattspyrnustjóra
er engin undantekning þar.

McAvennie skorar!

Algjört stórslys fyrir Liverpool!

Í fyrri hluta leikársins
var ég ekki mjög vinsæll.

Þegar þú spilar á vellinum,
gerist allt miklu hraðar.

Þegar þú ert þarna á bekknum
finnurðu betur fyrir tímanum.

Þá hugsar maður um leikinn.

Um afleiðingar.

Ég spilaði ekki mikið þetta árið.

Þá var aðeins einn varamaður.

Ég var eitthvað mótfallinn því
að líta á mig sem varamann.

Þó þú sért þarna á bekknum,
þá ertu alveg fastur í leiknum

og mikill hluti af honum.

Ég taldi að ég yrði ekki eins ferskur
ef ég færi inn sem varamaður.

Þá vantar eitthvað í mig.

Walsh er með 18 mörk
á undanförnum 24 leikjum.

Það er enginn smá árangur.

Það væri leitt fyrir Liverpool
að missa hann núna.

Liverpool mætir nú gömlu
mótherjum sínum í Everton.

Ekki bara meistarar,
heldur efstir á töflunni aftur.

Lineker...

Verða stigin tvö hjá Everton?

Heldur betur!

Algjör stórsigur fyrir Gary Lineker

með ástríðuna sem minnir
á Merseyside-uppgjör.

Er það fyrirboði um hvar
titillinn lendir þetta árið?

Tólf leikir eftir, ég segi við hann:
"Við munum aldrei vinna þetta."

Hann sagði alltaf:
"Við munum vinna."

Þá sagði ég: "Ertu að grínast?
Við erum langt á eftir?"

Hann sagði: "Við ætlum að vinna."

Ég var stöku sinnum varamaður,
en þegar Paul Walsh slasaðist

hugsaði ég með sjálfum mér:
"Nú þarf ég að spila."

Dalglish velti fyrir sér hvort hann
hafi verið of harður við sjálfan sig.

Hann valdi sig sjálfan
í örfáa leiki á þessu tímabili.

Kenny Dalglish,
knattspyrnustjóri Liverpool,

velur sjálfan sig aftur í framlínuna
til að spila með Rush.

Fáum eitt á hreint.

Ertu ekki hrifinn af þessum
tvöfalda sigri hjá Liverpool?

Deildin gæti hreinlega verið
ögn betri en þeir.

Ég myndi samt aldrei
segja það heldur.

Rush heldur áfram...

Og annað mark hjá Rush!

Liverpool heldur áfram
til Wembley og mætir Everton

í Merseyside-uppgjörinu.

Hvaða leikmenn eru
í uppáhaldi hjá þér?

- Kenny Dalglish.
- Paul Walsh.

- Alan Hansen.
- Craig Johnston.

Það breyttist allt þegar Everton
spilaði gegn Oxford.

Tími til að stilla upp, Phillips!

Og þeir töpuðu, eitt-núll.

Þá hefur Everton komist
að leiðarenda í fyrstu deild.

Við spiluðum á móti
Leicester þetta kvöld.

Við fórum á toppinn.

Annar sigur fyrir þig
og þá vinnið þið fyrstu deild.

Ertu kominn með fiðring
fyrir þessu í þetta skiptið?

Allir leikir sem við spilum
eru bikarleikir fyrir okkur.

Chelsea á laugardaginn
verður ekkert öðruvísi.

Við höfum vissulega unnið þau
áður þarna í bikarkeppninni.

Mér finnst ekkert ólíklegt
að þeir vilji hefna sín.

Við förum inn í þennan leik
eins og við gerum alltaf.

Við sýnum þeim fulla virðingu

og svo lengi sem við pössum
að sinna okkar hlutverkum vel,

verður útkoman þá vonandi sú rétta.

Eftir öll leiðindin í Heysel

voru þúsundir Liverpool aðdáenda
á svæðinu þennan dag.

Út af öllu þessu máli

voru enn líkur á því
að Everton fengi sigurinn.

Við þurftum að vinna.

Ef við myndum vinna leikinn
þá myndum við vinna deildina.

Og Dalglish er þarna á fullu...

Já!

Þetta var algjört ævintýri.

Algjört meiriháttar ævintýri.

Ég var í bílnum með krökkunum.

Við hlustuðum á leikinn í útvarpinu.

Við öskruðum.

Pabbi skoraði markið.

Það var ótrúlegt.

Fyrir spilandi þjálfara að skora sigurmarkið
sem tryggir þér sigur í deildinni.

Slíkt er bara með ólíkindum.

Þarna náðist augnablik
sem hafði aldrei áður gerst

og ég efa að það muni
nokkurn tímann endurtaka sig.

Ég efa að nokkur spilandi þjálfari
hafi unnið áður titil í efstu deild

en þeir rétt náðu þessu
í fyrstu leiktíðinni hans.

Við unnum ellefu og náðum jafntefli
í síðustu tólf leikjunum.

Ótrúleg sigurganga.

Það að Kenny hafi verið
inni í þessu öllu saman.

Það var með ólíkindum.

Það hafa áður verið spilandi þjálfarar
sem gekk mjög vel.

en aldrei haft jafn mikil áhrif
á leikinn eins og hann.

Ekki slæmt, meira að segja
á hans mælikvarða.

Þú virðist hafa notið
þessarar leiktíðar,

jafnvel meira en venjulega,
stemmir það?

Ég hef augljóslega notið hennar.
Við sigruðum.

- Ég held...
- En líka á meðan henni stóð?

Ég held að þeir leiði mig.
Ég leiði þá ekki.

Ég held að strákarnir leiði mig.

Liverpool borg verður sennilega
óvenjulega hljóðlát.

Nú keppa liðin tvö, Liverpool og Everton
um Wembley-bikarinn.

Þetta var meiriháttar auglýsing
fyrir enska knattspyrnu.

Tvær hliðar á einni borg.

Úrslitaleikurinn í Merseyside.

Rushie að beita töfrum sínum
enn og aftur gegn Everton.

Við unnum, 3-1.

Lokaflautan.

Kenny Dalglish sér um tvennuna
fyrir Liverpool.

Á einu skiltinu stóð:
'Kenny er frá himnaríki.'

Þú hlýtur að trúa því sjálfur
eftir frammistöðu vikunnar.

Já, það held ég,
en ég er fæddur í Glasgow.

Dalglish!

Dalglish!

Þegar þú segist hafa unnið tvennu

og þú segir það snögglega,
hljómar það ekki eins og neitt.

En þegar hugsað er um það
þá hafa þeir spilað 42 deildarleiki.

Þeir hafa spilað fimm, sex,
sjö eða átta bikarleiki

og þeim gekk öllum vel.

Það setur eiginlega hlutina
í betra samhengi.

Það er líka alveg magnað afrek
fyrir síðasta daginn minn.

Liverpool hefur líklega fengið
það sem það hefur átt skilið.

Ég veit ekki hvað þeir eiga skilið

en klárlega eiga þeir þetta að baki.
Hver hellti þessu?

Að vinna þessa tvennu á fyrsta árinu
skapaði einnig vandamál.

Þá hækka allar væntingar.

Rushie var kominn til Juventus.

Við vissum að við þurftum
á leikmönnum að halda.

Þessa átt!

Þessi myndavél.

Þessi myndavél.
Þessa átt, takk.

Við ákváðum þá
að kaupa Peter Beardsley,

John Barnes,

John Aldridge

og Ray Houghton.

Houghton, Barnes...

Houghton reynir aftur.
Hann er kominn í gegn.

Þú sérð hvernig liðið spilaði,
sérstaklega gegn Notts Forest.

Þeir voru framúrskarandi.

Beardsley...

Hann virðist geta fundið pláss
og nær þarna í Aldridge.

Enn eitt glæsilega markið
hjá Liverpool-mönnum.

Þetta var eins og að horfa á Brasilíu.

Þetta var klárlega lið Brians Clough,
svo þarna voru engir aumingjar.

Liverpool valsaði bara í kringum þá.

Sjáið Barnes þarna.

Þeir vonast til að hann gefi eftir.
Beardsley!

Annað stórglæsilegt mark!

Þessi frammistaða hjá þeim
var algjörlega með ólíkindum.

Ótrúlegt.

Notts Forest vissi aldrei
hvert átti að snúa.

Og Beardsley og Spackman...

Og Aldridge! Það eru fimm!

Er Liverpool besta lið allra tíma?

Mér finnst það, já.
Það er öruggt að segja það.

Besta dæmið sem ég hef séð

á öllum þeim tíma sem ég hef
verið leikmaður og áhorfandi.

Það var stórglæsilegt.

Undanúrslitin í FA bikarnum.
Það er Wembley eða ekkert.

Það eru bestu mótin til að vinna

og þau allra verstu til að tapa.

Hér í Hillsborough
spilar Liverpool gegn Forest.

Við komum út.

Fórum á völlinn.

Þeir hituðu upp.

Þeir komu sér inn í leikinn.

Allt frekar eðlilegt.

Opnið hliðin!

Sex mínútur.

Fólk komið á völlinn.

Tveir náungar koma á völlinn
og ég segi við þá:

"Þið þurfið að fara héðan,
annars lendum við í vandræðum."

Annar þeirra segir þá: "Al,

það er fólk að deyja þarna."

Við vissum þá strax
að þetta voru engar bullur.

Nei, þetta var eitthvað fólk
sem kom þarna vaðandi á völlinn.

En við vissum aldrei
hvað gekk á þarna.

Ég get aðeins áætlað
að vandamálið hafi byrjað

með of miklum fjölda
við enda Leppings Lane.

Það leit út fyrir að þrengsli
hafi ollið slysum og meiðslum.

Aðdáendurnir voru á vellinum.

Þeir notuðu auglýsingaskiltin
til að bera fólk af vellinum.

Þeir opnuðu hliðin.

Þeir leyfðu okkur að labba inn.
Þetta er lögreglunni að kenna.

- Lögreglunni að kenna.
- Við opnuðum tvö hlið.

Tvö hlið.

Það eru að minnsta kosti
fimmtíu látnir.

Ég fór niður og sagði við Kenny:

"Ég bið þig, finndu Paul."

Paul var á hinum enda stúkunnar.

Ég hélt að ég hefði misst son minn.

Paul þurfti að ganga í gegnum
Leppings Lane svæðið

til að komast að sætum sínum
beint á móti aðalstúkunum.

Áhyggjurnar snérust um hann.

Við vorum spurðir hvort okkur langaði
að segja einhver orð.

Okkur var fylgt á svæðið
þar sem íþróttaþulurinn situr.

Halló. Verið samvinnuþýð við lögregluna...

Ég sagði bara: "Þetta er ekki barátta
á milli tveggja fótboltafélaga.

Þetta er barátta fyrir lífi fólks."

Ég man eftir að heyrt í rödd
pabba míns í hátalarakerfinu.

Það var svo...

Ég vildi bara pabba minn.

Eflaust mun enginn gleyma
skelfingarsvipnum á honum

þegar hann horfði yfir völlinn.

Hann fangaði nokkuð vel
hvernig öllum leið á þeim tíma.

Ómælanlegur ótti.

Öryggisverðir fundu síðan Paul

og við vissum að það
væri í lagi með hann.

En í stutta stund,
var þetta hryllingur.

Kenny, verður hugur þinn
hjá Liverpool aðdáendum í kvöld?

Það kemur ekkert annað eiginlega til greina.
Það kemur fótboltanum ekkert við.

Það var það síðasta
sem ég gat hugsað um.

Það sem gerir þetta allt
miklu erfiðara er sú staðreynd

að það var engin fjandsemi
og við getum lítið gert.

Við getum bara vottað samúð okkar

til fólksins sem lést og...

vissulega vina og ættingja
sem því miður slösuðust.

Það stenst ekki að neitt af þessu
geti verið á okkar ábyrgð.

Einmitt.

Þegar Liverpool aðdáendur komu
til baka frá Sheffield

skilst mér að það hafi ekki verið
nein umsjón þarna úti.

Þegar fólkið fór inn

sá það ekkert annað en göng
þar sem stóð "uppistandandi."

Fólkið fór að búrunum
sem voru þegar yfirfull.

Fyrir framan búrin voru girðingar.

Hliðin voru læst.

Lögreglan fylgdist með
þegar myndaðist kremja.

Þá hrundi grindverk

og fólkið kramdist til dauða.

Dauðsföll eru núna 94.

Tekist hefur að bera kennsl
á 24 einstaklinga,

á meðal þeirra var tíu ára drengur.

TVEIMUR DÖGUM SÍÐAR.

VIÐ BIÐJUM FYRIR DRENGJUNUM
SEM ELSKUÐU LIVERPOOL.

Þetta var okkar stuðningsfólk.

Fólk sem var til staðar fyrir okkur

þegar við áttum í smá erfiðleikum.

Nú var komið að okkur
að vera þeim til stuðnings.

Það var komið að okkur.

Peter Robinson var stórkostlegur.

Hann opnaði leikvanginn
til að leyfa fólki að rölta um.

Þá vissu allir hvað átti að gera.

Að vera í kringum fólk og styðja
við það eftir bestu getu.

Þannig var okkur kennt
á æskuárum í Glasgow.

Að hjálpa fólki.

Fólkið vildi vera með Liverpool.

Það vildi vera þarna
því þetta var heimilið þeirra.

Þá áttaði ég mig á því,
meira svo en áður fyrr,

hvað Liverpool skipti
fólkinu miklu máli.

Þetta er ekki bara félag.

Þetta var eins og fjölskyldumeðlimur.

Það er ákvörðun okkar
að öll mót þessa klúbbs

verði frestuð að svo stöddu.

Á mánudeginum fóru strákarnir
með þjálfaranum til Sheffield

og heimsóttu sjúkrahúsin.

Ég kunni illa við að heimsækja börn
í endurlífgun sem gengu ekki upp.

Ég reyni að gleyma þessu.

En það er ekki hægt.

Það síðasta sem mig vildi
var að spila fótbolta.

Ég var gjörsamlega miður mín.

Ég var ferlega næmur

á meðan Kenny sýndi ótrúlegan styrk.

Hann hjálpaði mörgum syrgjendum.

Þau Marina voru ómetanleg
alla leiðina í gegnum þetta.

Þarna var lítill piltur

og fjölskyldan hans
var við rúmið hans.

Ég sagði: "Sæll, vinur.

Svona nú, það verður í lagi með þig.
Við elskum stuðninginn þinn."

Ég snéri mér við til að halda út.

Ég heyrði öskur.

Ég leit við.
Pilturinn var vaknaður.

Ég sagði: "Vel gert, vinur."

Gekk svo út.

Við ættum að biðja leikmennina
um að halda áfram með keppnina

og halda áfram og gera sitt besta

til að heiðra fólkið
sem lést fyrir fótbolta.

Fótboltinn skiptir ekki máli.
Ég meina það.

Ég hef sagt það áður,
Fótboltinn skiptir ekki máli.

Það sem þarf að huga að
er fólkið sem þurfti að syrgja.

Það er ekki Liverpool félagið.
Það er ekki FA bikarinn.

FA bikarinn er ekki eins lífs virði.
Hvað þá tæplega hundrað.

Það að FA hafi tekið viðsnúning
og sagt: "Þið verðið að spila."

Það var siðlaust.

Ég held að þeir hafi verið að hugsa meira
um sig og keppnina heldur en fólkið.

Við sögðum frá upphafi

að fólkið væri í fyrsta sæti.

Margir þekktu fólkið sem lést.

Náunginn sem sat hjá okkur
í bílnum, hann dó.

Maður vaknar um miðja nótt,
skýst upp í rúminu

og kærastan spyr: "Hvað amar að?"

"Ég veit það ekki."

Bara lík og dauðsföll, allt slíkt.

Hvað finnst þér að þurfi
núna að gerast?

Þeir ættu ekki að spila.

Þeir ættu ekki að spila
það sem eftir er af tímabilinu.

- Ættu þeir ekki að spila?
- Nei.

Þeir hafa kosið að taka
enga stóra ákvörðun í bili.

Ertu á sama máli,
að svo stöddu?

Já, þeir ættu klárlega
að draga sig til hlés.

Það er of snemmt fyrir þá
að ákveða framhaldið.

Kenny Dalglish,
knattspyrnustjóri Liverpool,

segir að liðið muni gera
það sem aðdáendur vilja.

Þó skiptar skoðanir séu á málinu
þá blasir við átakanleg ákvörðun FA

varðandi hvað best sé að gera í stöðunni.

Daginn eftir átökin

stóð Margaret Thatcher á svæðinu
þar sem fólkið lést.

Hún átti samtal við...

Peter Wright yfirlögreglustjóra,

Douglas Hurd innanríkisráðherra,

Irvine Patnick, þingmann
íhaldsflokksins í kjördæminu,

og fjölmiðlafulltrúa sinn,
Bernard Ingham.

Mýtan um hópofbeldið
var búin til á þessu augnabliki.

Skömmu síðar, birti The Sun grein
með fyrirsögninni 'Sannleikurinn.'

Paul Middup yfirlögreglustjóri
varði umfjöllunina í fjölmiðlum.

Hversu stóran hlut átti ölvun í öllum þessum
harmleik frá sjónarhorni lögreglunnar?

Við viljum meina að margir aðdáendur,
fleiri hundruð þeirra,

fyrir utan hliðið, hafi verið þarna
undir miklum áhrifum áfengis.

Fólkið í stúkunum kastaði
af sér þvagi á aðra niðri.

Það var sparkað í fólk
sem beitti munn við munn aðferðina.

Ertu þá að segja að þetta sé
aðdáendunum að kenna?

Þetta er ekki alfarið
lögreglunni að kenna.

Ef aðdáendurnir hefðu gert
það sem lögreglan bað um,

þá væri ekkert vandamál.
Fólkið hefði verið reglusamt.

Ég þarf þá að sætta mig við
að þau séu að segja mér satt.

Þegar The Sun birti hina alræmdu
fyrirsögn um "Sannleikann"

þá var þetta ekki í takt
við staðreyndir á neinn hátt.

Þegar ég hef séð það
sem hefur verið sagt í blöðum

um fólkið sem ég dýrka,

það gerir mig alveg tryllta.

Fólk í minni stöðu
getur ekkert gert,

en ég get fjarlægt
The Sun úr hillunum.

Kelvin MacKenzie, ritsjórinn
hjá The Sun á þeim tíma,

hafði samband við Dalglish
út af öllu bakslaginu gegn blaðinu.

Hann spurði "Hvað getum við gert
til að betrumbæta þetta?"

Ég sagði að best væri að birta fyrirsögn
í næsta blaðinu þar sem á stæði: "Við lugum."

Hann segir: "Það getum við ekki."

"Þá get ég ekki hjálpað þér," sagði ég.

Þá snéri hann öllu við og reyndi
að koma skellinum yfir á okkur.

Það var ekkert svoleiðis.

Það tók þá mörg ár að komast
að því að þetta var kjaftæði.

Fótboltafélagið Liverpool
þarf að ákveða í dag

hvort eigi að halda áfram
í FA bikarkeppninni.

Ákvörðunin verður tekin á Anfield.

Þar mættu yfir 100 þúsund manns
til að syrgja síðan á laugardaginn.

Okkur þykir leitt að geta ekki
tekið neinar ákvarðanir

varðandi framtíð FA bikarkeppninnar

svona skömmu eftir þessa atburði

þegar fólk liggur stórslasað á spítala

og enn þurfi
að skipuleggja jarðarfarir.

Þegar samfélagið var að syrgja

og því leið eins og heimurinn
væri allur á móti sér,

einnig Westminster
og Margaret Thatcher,

eða að lögreglan og fjölmiðlar
væru á móti sér,

þá kom einn maður
þeim til varnar.

Það var Kenny.

Hann ætlaði að gæta, hjálpa og
hughreysta syrgjandi samfélagið í Liverpool.

Hann varð að föður
borgarinnar í raun.

Með því að mæta í jarðarfarir
og vera til staðar fyrir aðra.

Það var hann í rauninni að segja:

"Ég skal sjá um þetta fyrir ykkur.
Ég tek þetta að mér."

Öll fótboltafélög eiga þessi augnablik
þegar fólk tekur þau á næsta stig.

Hann setti fordæmi fyrir aðra leikmenn
og þjálfara til að leika eftir.

Ég fór með Kelly og Paul inn
á föstudagsmorgninum

áður en vellinum var lokað.

Þau gáfu þeim tvo bangsa.

Þeir voru bundnir við markið.

Síðan löbbuðum við
í gegnum stúkurnar.

Það var...

svo hjartnæmt.

Ég sver til Guðs.

Ég hafði aldrei séð
neitt þessu líkt.

Ég vona að ég muni aldrei
sjá neitt þessu líkt aftur.

Aldrei.

Ég myndi engu breyta.

Það var enginn möguleiki
fyrir okkur að stíga til hliðar

og reyna ekki að vera
eins hjálplegir og við gátum.

Fyrir mig var þetta það eina
sem hægt var að gera í stöðunni.

Þú fékkst þinn tíma til að syrgja.

Þau látnu eru vonandi öll grafin.

Maður reynir að taka upp þráðinn
og halda áfram með allt saman.

Ég er viss um að fólkið sem dó

hefði ekki viljað að þeir
myndu hætta að spila.

Að þeir ættu frekar að halda áfram
og vinna þetta.

Leyfa Liverpool og Everton
að keppa í lokamótinu

og gefa aftur til fólksins

sem missti börnin sín
og allt saman.

Sleppum takinu og gefum
til fólksins þarna niðri.

Gefum til fólksins
sem styður Liverpool.

Fótboltafélagið Liverpool kveðst ætla
að spila í FA bikarkeppninni.

Þeir munu spila á móti Nottingham Forest
í undanúrslitum næstkomandi sunnudag

á velli Manchester United,
Old Trafford.

Þetta er keppnin sem hófst
fyrir þremur vikum síðan

og lauk eftir aðeins sex mínútur
í ljósi hörmunga.

Barnes aftur...
- Houghton.

Beardsley er þarna!
- Hann fer inn!

Liverpool-menn komast áfram
í úrslitakeppni FA bikarsins

og mæta þar mótherjum sínum
frá Merseyside, Everton.

Við gátum ekki farið burt þaðan
frá tapleik eftir Hillsborough.

Við vissum að við þyrftum að vinna.

Það verður öðruvísi í ár.

Samstaða er aðalatriðið.

Ef við gætum veitt fólkinu sem þjáðist
í Hillsborough örlitla huggun

með því að vinna bikarinn,
þá megum við að vera stoltir.

Kenny Dalglish hefur ákveðið
að Liverpool þurfi skiptingu.

Inn fyrir Liverpool, Ian Rush!

Þvílíkar móttökur fyrir Rush,
kominn aftur frá Juventus.

Hann átti gott ár hjá Juventus.

Þegar Peter Robinson sagði:
"Við getum fengið Rushie aftur."

Þá sagði ég: "Ertu að grínast?"

Ég sagði: "Fáðu hann bara."

Við náum mínútu
á eðlilegum tíma.

Tækifærið er þarna, Nevin!

Fyrir utan hann, annað færi!
Þarna kemur það!

Og hann fer inn!

Það trúir þessu enginn.

Kenny Dalglish hefur þarna
nóg að gera að svo stöddu,

sem hann reiknaði ekki með
að yrði nauðsynlegt.

Það er ýmislegt sem vinnur
á móti manni og þá er best

að sýna styrkleika áfram
og vera ákveðinn.

Vonandi nær maður að yfirstíga það.

Þarna er Rush kominn. Rush!

Mark! Ian Rush!

Liverpool eru aftur fremstir!

Ef ég yrði beðinn um að nefna dæmi
um ákveðna velgengni sem stóð upp úr.

Það kæmi aðeins eitt til greina.

Úrslitaleikur FA bikarsins, 1989.

Það væri mitt val.

Vegna þess sem hann táknaði.

Þetta snerist um meira en fótbolta.

Þetta snerist um samfélag.

Við vorum stoltir af því
að geta gefið eitthvað til baka

til fólksins sem hafði upplifað
alls konar hremmingar.

Það var afar mikilvægur leikur.

Fyrir Liverpool.

Kenny er náungi sem geymir
allt að innanverðu.

Hillsborough sló Kenny
virkilega, virkilega fast.

Hann var svo stressaður
og hann öskraði og...

hann var ekki með sjálfum sér.

Ég sá að eitthvað var ekki alveg í lagi.

Ég held að hann hafi nálgast
þeim tímapunkti

þar sem nóg var komið.

Uppbyggingin að leiknum
okkar á móti Everton,

fann ég að allt væri ekki
alveg með felldu.

Við vorum að vinna.

Þá datt mér í hug
að breyta aðeins til.

Ég ætlaði að taka ákvörðun
um þessa breytingu

en síðan hætti ég við.

Þeir skoruðu.
Hver með fjögur.

Þá fór ég að efast um sjálfan mig.

Félagið átti þetta ekki skilið.

Mér fannst það rétta í stöðunni
vera að segja þeim sannleikann.

TVEIMUR DÖGUM SÍÐAR.

- Þarna?
- Já.

Ég hef augljóslega verið tengdur
við fótbolta frá 17 ára aldri

og í 20 ár hef ég verið

með tveimur farsælustu félögunum
í Bretlandi.

Ég hef verið á framlínunni

og... í 20 ár.

Þetta er í rauninni afrakstur

20 ára reynslu af virkri þátttöku í fótbolta
og mikilli velgengni.

Þá á mjög farsælu stigi
sem skilur eftir sig einstakling

sem hefur komið sér
að ystu mörkum hins mögulega.

Hann langaði ekki að fara, svona innst inni
en honum leið eins og þess þurfti.

Við gátum varla hlustað á You'll Never Walk
Alone án þess að gráta eftirá í dágóðan tíma.

Það var mjög leitt að yfirgefa
Liverpool svona snögglega.

Svo ég sé hreinskilinn

og í fyrsta sinn
síðan ég gekk í félagið

hef ég tekið ákvörðun
sem er Dalglish meira í hag

en nokkur önnur ákvörðun
sem ég hef tekið.

Versta ákvörðun sem ég gat tekið
var að taka enga ákvörðun.

Farsælasti þjálfari Englands
sagði sig úr stöðunni á Anfield.

Hann sagði að halda Liverpool
á toppnum væri of mikil pressa.

Þú getur aðeins dæmt hlutina
á gefnu augnabliki.

Fyrir mig var þetta besta ákvörðun
sem ég gat tekið fyrir Kenny Dalglish.

Hann spilaði eins
og hann lifði lífi sínu.

Hvernig hann styður við aðra
og verndar sína.

Það er nálgun hans í öllu.

Allt sem Kenny gerir
er fyrir fjölskylduna.

Það snýst allt um Marinu, börnin þeirra

og fjölskylduna hjá Liverpool.

Snilligáfa hans sem leikmaður
var í takt við ástríðuna hans.

Hann ljómaði af þeirri tilfinningu
eins og þetta væri fyrir þig

en á sama tíma hafði hann
ótrúlega gaman af því.

Hann var hinn eini sanni.

Hann gerði svo mikið fyrir Liverpool,
liðið og félagið almennt.

Þess vegna er hann séður
sem framúrskarandi púlari

þrátt fyrir að vera Skoti.

Þannig á það að vera.

Dalglish!

Dalglish!

Aðdáendur hrópa enn nafnið hans.

Þeir kölluðu aldrei á neinn annan
leikmann á þessum tíma.

En þau hrópa enn 'Dalglish'.

Það sýnir þau einstöku tengsl
sem hann átti við aðdáendurna.

Ég er afar þakklátur fyrir öll
þau spil sem ég hef fengið

í gegnum ævina.

Það er sumt sem ég óska
að hafi aldrei gerst.

En það góða vegur meira
heldur en allt það slæma.

Það á við um fótbolta
og líka mitt persónulega líf.

Ef ég hefði aldrei
haft Marinu þarna hjá mér

eða aðstoð og stuðning
frá öðru fólki,

þá væri ég ekki neitt.

97 LIVERPOOL AÐDÁENDUR LÉTUST
EFTIR ATBURÐINA Í HILLSBOROUGH.

EFTIR 27 ÁR AF RÉTTARHÖLDUM
VAR KOMIST AÐ ÞEIRRI NIÐURSTÖÐU

AÐ LIVERPOOL AÐDÁENDUR ÁTTU
ENGAN HLUT Í ÞESSUM UPPÞOTUM.

Í KJÖLFARIÐ Á ÞESSU VAR ÁKVEÐIÐ
AÐ EINGÖNGU YRÐU SÆTASVÆÐI Í BOÐI

Á LEIKVÖLLUM EFSTU DEILDANNA

ÖLL GRINDVERK VIÐ VELLINA VORU FJARLÆGÐ.

ENSKA ÚRVALSDEILD FA
VAR STOFNUÐ ÁRIÐ 1992.

KENNY DALGLISH ÁTTI ENDURKOMU
TIL AÐ ÞJÁLFA FYRIR BLACKBURN ROVERS.

KENNY LEIDDI BLACKBURN TIL SIGURS
Á FYRSTA LEIKTÍMABILI OG TRYGGÐI FÉLAGINU

EINA MEISTARATITIL SINN Í ENSKU
ÚRVALSDEILDINNI ÁRIÐ 1995.

KENNY FÓR AFTUR AÐ ÞJÁLFA
LIVERPOOL ÁRIÐ 2011

ÞAR SEM ÞEIR UNNU
SINN FYRSTA BIKAR Í SEX ÁR.

ÁRIÐ 2016 FENGU KENNY OG MARINA
VIÐURKENNINGU Í LIVERPOOL

FYRIR ÓMETANLEGAN STUÐNING
TIL FJÖLSKYLDANNA Í HILLSBOROUGH.

ÁRIÐ 2017 VAR VÍÐFRÆG STÚKA Á ANFIELD
NEFND Í HÖFUÐIÐ Á SIR KENNY DALGLISH.

Íslenskur texti:
Tómas Valgeirsson