Original subtitles

Real Madrid is een levenservaring.

Het gaat niet alleen om het voetbal zelf.

Het is een manier om het leven te begrijpen.

Het is een filosofie voor het leven.

Het valt niet mee om deel uit te maken van de beste club in de geschiedenis.

Je bent ambitieus, je wil winnen.

Je haalt alles uit de kast en pakt prijzen.

Ik kwam hier binnen als jongen en ik groeide uit tot een man.

Ik heb m'n hele leven bij Real Madrid doorgebracht.

Ik ben een groot voetbalfan en Real Madrid is m'n favoriete club.

Het is de club die ik met hart en ziel steun.

Het maakt deel uit van m'n leven.

Trots en blij dat ik bij de beste club aller tijden heb mogen spelen:

Real Madrid.

Ik voel me heel erg op m'n gemak hier.

Ik prijs me gelukkig dat ik al zo lang bij Real Madrid heb mogen spelen.

Het maakt niet uit of je als Real-fan lang, kort of blond bent.

Het gaat niet om jou.

Zo ging het, zo gaat het en zo zal het altijd gaan.

Het maakt me blij.

Daar voel ik me thuis. Ik heb me er ontwikkeld als voetballer en als mens.

Ik voel me bevoorrecht om deel uit te maken van de Real Madrid-familie.

Een topclub met de drang om te winnen en altijd goed te spelen.

De mooiste momenten in m'n leven zijn hier gebeurd.

Madrid geeft nooit op.

Dat boezemt onze tegenstanders ook altijd angst in.

En dat is een gave.

In m'n jeugd had ik een droom die in rook leek te zullen opgaan.

En nu gaat die alsnog in vervulling bij Real Madrid.

Madrid is een club die gewend is om te winnen.

Winnen en altijd maar winnen.

Het is me een eer en genoegen om voorzitter van Madrid te zijn.

Ik kreeg de liefde ervoor met de paplepel ingegoten door m'n pa.

En al die jaren heeft de club een speciale plek in m'n hart.

REAL MADRID: THE WHITE LEGEND

BEGINPERIODE

Zet 'm op.

Goal. -Je bent zo langzaam.

Je speelt vals.

Pas op, pas op.

Ziezo.

Zo moet je dat doen.

Real Madrid is wereldberoemd…

vanwege de Champions League en de Europa Cup.

De club kende twee gouden tijdperken.

Het eerste was met Alfredo Di Stefano.

Om de Europa Cup werd voor het eerst in het seizoen 1955-'56 gespeeld.

Die ploeg, met Alfredo als aanvoerder, won vijf keer op rij de titel.

Zo kreeg Real Madrid z'n legendarische status.

En de tweede glorietijd is van recentere datum.

Vier CL-titels in vijf jaar tijd. Niet te bevatten gewoon.

Waanzinnig, ja.

Het is een geweldige prestatie, vreselijk moeilijk…

maar de ploeg moet opnieuw in staat zijn…

om alle moeilijkheden op pure wilskracht te overwinnen.

Twee van die betrokkenen zijn hier nu ook aanwezig.

Je hebt een verantwoordelijkheid als je deel uitmaakt van deze club.

De nalatenschap van de oudgedienden is de drang om te blijven winnen.

Altijd blijven strijden om de prijzen, dat is je verantwoordelijkheid.

Je erft die mentaliteit ook.

Ik ben het eens met Iker. Iker verwoordt wat de club van jou verwacht.

Zelfs als je het als kind hebt meegekregen…

heb je van buitenaf geen idee wat het van een speler vergt.

Van meet af aan wil je kampioen worden. -De hoge eisen, ja.

Ook al hadden andere clubs betere trainers of spelers…

het doel was altijd om kampioen te worden.

Dat was ook de reden waarom iedereen hier voor deze club koos.

We wilden winnen en prijzen pakken.

En hoe kun je dat doen? Met Real Madrid.

De kans is hier groter om hoofdprijzen te pakken.

Zo van: 'Ik koos voor Real omdat het de beste club ter wereld is.

En ik weet ook dat ik met Madrid een titel kan veroveren.'

Als wij als Madrid ons een doel stellen, gaan we door tot we dat bereikt hebben.

We focusten ons op de Champions League en wonnen die.

De andere clubs bijten zich stuk op Real Madrid…

als wij ons een doel hebben gesteld.

Ze weten dan dat we daar alles voor zullen doen.

Madrid heeft dat in de vorige eeuw laten zien en ook in deze, zoals Iker al zei.

Sinds het begin van de profcompetitie na de Spaanse burgeroorlog in 1939…

tot 1953, dat zijn dus 14 seizoenen, won Real geen enkele landstitel.

Na de komst van Di Stefano in 1953…

wonnen ze twee keer op rij de landstitel.

Daarna werd een toernooi voor landskampioenen opgezet.

JOURNALIST

Dat was dus de Europa Cup en die won Real Madrid vijf keer op rij.

Ze wonnen de vijf Europa Cups toen ik nog een kleine jongen was.

Ik ging vanaf m'n vierde altijd met m'n vader mee.

VOORZITTER REAL MADRID

Elke wedstrijd in het Bernabéu vond ik magistraal.

Het eerste gouden tijdperk was ook cultureel bepaald.

De dictatuur was geen prettige tijd.

VOORMALIG SPELER EN TRAINER

Daarin bracht deze club verlichting.

Real telde mee en vanaf dat moment hebben ze altijd meegeteld.

Het land was relatief geïsoleerd, dankzij de dictatuur na de burgeroorlog.

De eerste Europa Cup was fantastisch.

De hele wereld maakte kennis met het Spaanse voetbal en met Spanje.

De competitie was hoogstaand, net als de Copa del Generalísimo.

Maar de Europa Cup gaf Real Madrid en het Spaanse voetbal echt 'n impuls gaf.

Ik herinner me nog één wedstrijd in het bijzonder…

namelijk tegen Partizan.

Voor het eerst kwam de Europese grootmacht Partizan naar het Chamartín.

KWARTFINALE

Madrid won met 4-0.

En een speler die onlangs is overleden, werd toen ontdekt.

Ik was geraakt toen ik z'n overlijdensbericht las.

Castaño. En onder z'n naam stond: voetballer.

Castaño scoorde in die wedstrijd twee keer.

Daarna moesten we naar Belgrado voor de return. Een geweldige prestatie.

Na afloop zei Alfredo: Dit was m'n zwaarste wedstrijd ooit.

Het had gesneeuwd in Joegoslavië. Het veld was bevroren en spekglad.

UITWEDSTRIJD

De Madrid-spelers hadden de verkeerde schoenen aan en gleden telkens uit.

Ze moesten ter plekke improviseren…

en smeerden een goedje op hun noppen…

want ze hadden nog nooit onder zulke omstandigheden gespeeld.

Het leek fout te gaan voor Madrid en uitschakeling dreigde.

ZOON VAN LUIS DE CARLOS LID NUMMER 11

Volgens mij speelde Hugo Becerrín met twee gebroken vingers.

Het was echt hondenweer tijdens die wedstrijd tegen Partizan.

Nooit is het meer zo spannend geweest in een Europa Cup-wedstrijd.

We misten een penalty. Gento schoot tegen de paal.

We stonden met vier goals voor.

Ze scoorden één keer, twee keer en daarna nog een derde keer.

Als ze gelijk hadden gemaakt, zou dat rampzalig zijn geweest.

Ik was er uiteraard zelf niet bij, ik volgde het via de radio.

Alles werd op de aanval gegooid…

en zelfs de Spaanse spits moest meehelpen in de verdediging.

De bal komt halfhoog voor en hij verslaat…

En toen stond Alfredo op.

Afgezien van al z'n technische kwaliteiten was hij mentaal zo sterk.

Hij zei: Nu is het genoeg.

Hij posteerde zich in de verdediging en geen één Joegoslaaf kwam langs hem.

We plaatsten ons ondanks die 3-0 nederlaag.

De kranten waren lyrisch.

ABC schreef:

'De winter versloeg Napoleon.

Maar de winter wist Di Stefano niet te verslaan'.

We wonnen daarna ook in Parijs. Wij, die voorheen arme Spanjaarden.

Parijs was op menig vlak een mythe:

van vrijheid, van erotiek en van zoveel andere dingen.

En ook het Parc des Princes was een legendarisch stadion.

We hadden het zwaar in de finale.

In die Europa Cup-finale speelden we tegen Stade Rennais…

met Kopa en andere toppers in de gelederen.

Ze scoorden aan de lopende band.

Ik ging met de trein naar Hendaye.

In Hendaye moest je overstappen omdat het Europese spoor breder was.

Spaanse treinen waren niet geschikt voor het Franse spoor.

Ik was 18 jaar oud.

Met de Seat 600 duurde het heel lang voor we in Parijs waren.

ZOON VAN LUIS DE CARLOS

Maar ja, als je moe bent, dan slaap je overal. We deden er twee dagen over.

Uiteindelijk bereikten we Parijs.

We waren maar met een kleine schare supporters bij de wedstrijd aanwezig.

Het was fantastisch. Ik had nog nooit zoveel mensen gezien.

Met communistische vlaggen, Republikeinse vlaggen.

Zo geweldig om mee te maken.

De wedstrijd zelf was magnifiek: doelpunten, keerpunten.

Het was geweldig.

FINALE EERSTE EUROPA CUP

We kwamen met 2-0 achter.

We hadden geen schijn van kans. En toen stond de ware Di Stefano op.

Ze leken af te stevenen op 'n nederlaag en het liep voor geen meter.

Hij kreeg de ploeg aan de praat. Hij begon ze schreeuwend op te peppen.

Hij zei: Alles op de aanval.

Ze maakten er 2-1 van.

En daarna 2-2.

Na rust kregen we een derde goal om de oren. Het zag er somber uit.

Wij scoorden de gelijkmaker: 3-3.

Een doelpunt van Espinillas, Marquitos, de verdediger.

En uiteindelijk scoorden we nog een vierde goal.

En na afloop leek het stadion te ontploffen.

HUP REAL MADRID

Het veld werd overspoeld door Spanjaarden.

Destijds was een zege in Frankrijk op een Franse club ongekend.

En de Republikeinse ballingen zeiden tegen me:

'Voor het eerst kunnen we uit de grond van ons hart juichen in Frankrijk.'

Die finale van de Europa Cup in Parijs vormt het begin van de legendevorming.

Hoe werd dit destijds gevierd? Heel simpel.

Op vliegveld Barajas bereidden de Real-fans…

de nieuwe Europees clubkampioen een hartverwarmend welkom.

De spelers kwamen met het vliegtuig op Barajas aan.

Muñoz en Santiago Bernabéu komen als eersten uit het vliegtuig…

op de voet gevolgd door de spelers.

Zo begonnen ze aan hun opmars tot een van de beroemdste clubs ter wereld.

De minister van welzijn en sport, José Antonio Elola…

feliciteert de clubvoorzitter.

Een hele stoet met auto's…

paradeerde door de María de Molina en de hele Castellana.

De eindbestemming was het complex van Real Madrid…

naast de Frontón Fiesta Alegre.

Voor het eerst had Real z'n stempel gedrukt op het voetbal in Europa.

De bal komt voor en de kopbal. Goal, goal, goal.

De bal komt hoog bij de tweede paal. Karim Benzema.

Goal. Karim.

Di María met Marcelo. Mooie steekpass van Marcelo.

Di María met de hoge voorzet. Daar gaat Cristiano.

Goal, goal, goal.

Goal.

Goal, goal, goal.

Goal van Cristiano, goal voor Madrid.

We proberen de banden vast te stellen tussen de aanwezigen hier.

Wie heeft met wie gespeeld?

En voor jou geldt dan: Van wie heb je wat geleerd zonder met hen te spelen?

Hoe oud was je toen je je debuut maakte? 17, 18?

18 en dat was in het seizoen 1973-'74.

Bernabéu was voorzitter en ik was idolaat van Amancio.

En opeens stond ik samen met hem op het veld.

Werd hij je trainer?

En de eerste keer dat ik tegenover hem stond, wist ik me geen raad.

Hij keek me aan en ik dacht: Jemig, wat zal hij zeggen?

Ik zou naar jullie gaan kijken in het Bernabéu, hè?

Toen ik met jullie mee mocht doen…

ging m'n aandacht meteen naar Chendo.

Chendo was m'n grote voorbeeld. En plots speelde ik samen met Chendo.

Dat geldt voor jou, maar voor mij was dat Hugo toen ik hem op tv zag.

Helaas heb ik hem nooit in het echt zien spelen of samen met hem gespeeld.

Pedja, toen ik erbij kwam.

Dat gold niet voor mij. Ik was toen in een ander land.

Hugo en hij waren m'n jeugdhelden.

Die generatie voetballers kende ik alleen van de televisie.

Die omhaal van jou tegen Logroñés staat me op het netvlies gebrand.

Ik zat op de tribune en die was echt perfect uitgevoerd.

Ik heb aandachtig naar jullie geluisterd.

Als ik denk aan al die legendes in het wit van Real Madrid…

dan denk ik vooral aan spelers uit vervlogen tijden…

zoals Alfredo, Gento, Puskás en Rial.

Al die wereldtoppers hebben het tenue van deze geweldige club gedragen.

Dat is de reden voor deze bijeenkomst: het samenbrengen van alle generaties.

Iedereen heeft, niemand uitgezonderd, z'n steentje bijgedragen…

aan de groei en ontwikkeling van Real Madrid.

Onze geschiedenis is geschreven door alle geweldige mensen…

die de ploeg hielpen om de top te bereiken.

OUD-SPELER DIRECTEUR CLUBRELATIES

Santiago Bernabéu hoort uiteraard tot de belangrijkste mensen.

Santiago Bernabéu was een uitzonderlijk mens. Hij was zo ontzettend slim.

Hij wist precies wat hij moest doen.

Hij begon z'n voetbalcarrière bij Madrid.

Ik herinner me goed dat ik voor het eerst in de basis van de hoofdmacht stond.

Het staat me zo helder voor de geest. Het was een bijzondere dag.

Ik weet niet waarom die wedstrijd zo'n blijvende indruk heeft gemaakt.

Destijds was het voetbal nog niet geprofessionaliseerd.

Je moest als ploeg alles zelf doen.

We moesten de doelen zelf op de juiste plek neerzetten, net als de hoekvlaggen.

En Santiago Bernabéu deed alles alsof hij de terreinknecht was.

Toen Madrid moest spelen in het Campo de O'Donnell…

zette de jonge Santiago alles op z'n plek, samen met de anderen.

Na z'n actieve carrière bleef hij zich inzetten voor de club.

Eerst als bestuurslid en daarna als voorzitter.

Hij verzamelde de juiste mensen om zich heen.

Hij wist hoe je belangrijke beslissingen moest nemen.

Santiago was een geweldige man.

Hij was advocaat, hij las alle kranten.

FOTOGRAAF

Hij was altijd van alles op de hoogte.

En hij was ook mentaal sterk.

Als voorzitter van zo'n grootmacht kun je er ook niet de kantjes van aflopen.

Ik werkte bij Real Madrid ten tijde van Santiago Bernabéu.

Hij was voorzitter toen ik daar begon.

Hij was een aardige kerel met een sterk karakter.

Hij begroette alle medewerkers die hij op weg naar kantoor tegenkwam.

Op kerstavond zei hij:

Ik wens jullie en je gezinnen een zalig kerstfeest.

VOORMALIG SECRETARESSE

Zulke woorden lagen Bernabéu in de mond bestorven.

Er valt veel te zeggen over Bernabéu's karakter…

want hij was een heel bijzondere man.

Hij was recht voor z'n raap, maar ook de vleesgeworden bescheidenheid.

Hij was erg sarcastisch en ironisch.

Erg sympathiek.

Hij had wel twee kanten.

Aan de ene kant was hij een open boek, maar hij kon ook gesloten zijn.

In het stadion kon hij heel hoffelijk en elegant zijn.

Hij verbood zelfs de bestuursleden om te klappen.

Hij zei: Als je klapt na een goal of overeind springt…

dan stoot je de tegenstander voor het hoofd en dat wil ik niet.

En als Santiago kwaad werd, dan kon je beter dekking zoeken.

OUD-SPELER EN TRAINER

Santiago was heel innemend, een eenvoudig mens…

maar hij straalde wel autoriteit uit.

Hij ging ook naar de kleedkamer om ze de mantel uit te vegen.

De zogenaamde 'santiaguina'. Hij toonde ook altijd persoonlijke betrokkenheid.

Als het tijd was voor een 'santiaguina', sloeg iedereen de schrik om het hart.

Bernabéu keek dan zo ernstig.

Als we iets verkeerd hadden gedaan of als het niet ging…

OUD-SPELER

zoals hij wilde.

Of hij zag dat iemand een medespeler iets aandeed wat hem niet zinde…

in de zojuist beëindigde wedstrijd. Zulke dingen.

De 'santiaguina' was heftig. Je kon je dan maar het best gedeisd houden.

Ze zeggen dat hij naar de kleedkamer ging om ze de mantel uit te vegen.

Zelf heb ik dat nooit gezien. Ik weet niet wanneer dat dan gebeurde.

In mijn tijd als speler heb ik dat nooit meegemaakt.

Hij zei dat hij alleen spelers inlijfde die moed en vechtlust toonden.

Dus niet alleen vanwege hun voetbal- kwaliteiten. Hij keek ze in de ogen…

en besloot dan of ze het waardig waren om voor Madrid te spelen.

Voor hem was niks in het leven zo belangrijk als Madrid. Met afstand.

Santiago Bernabéu was een zeer bescheiden man.

Hij woonde in de wijk Niño Jesús.

Het leven in Spanje was destijds zwaar.

Het was geen fijne tijd. De bevolking leed soms ook honger.

Het lag niet in z'n aard om in een dikke, Mercedes rond te rijden.

En Alfredo Di Stefano wilde een Mercedes voor hem kopen.

Santiago weigerde die.

Hij kocht een doorsnee auto.

Dat was Santiago ten voeten uit. Heel overwogen in dat soort zaken.

Na z'n eerste jaar in Barcelona vroeg Kubala een gunst aan Bernabéu.

'M'n moeder is nog in Hongarije en ze mag niet weg.

Ik weet dat u op goede voet staat met de Hongaarse autoriteiten.

Kunt u haar hierheen halen?'

En zo geschiedde.

Santiago zei altijd:

'Het wit van Madrid kan besmeurd worden door modder en regen…

maar nooit door schaamte.'

Hij had normen en waarden, niet alleen op economisch vlak:

waardigheid, karakter, vriendschap…

en het nakomen van beloftes.

Hij was zo'n bijzondere man.

Bernabéu hield altijd z'n rug recht voor de machthebbers en het regime.

José Millán-Astray, een beruchte militair en oprichter van La Legión…

JOURNALIST

…zat op de tribune naast Bernabéu.

Blijkbaar gedroeg hij zich zo ongepast dat Bernabéu hem liet verwijderen.

Ondanks druk van het regime…

ging Millán-Astray nooit meer terug naar de box van Bernabéu.

Dit is een duidelijk bewijs…

dat Bernabéu zich nooit of te nimmer door 't regime wilde laten commanderen.

Hij begreep dat, als je de beste ploeg wilt hebben…

in Spanje en in de wereld, je de beste spelers moet aantrekken.

En om de beste spelers aan te trekken, heb je geld nodig.

De enige bron van inkomsten was destijds kaartjesverkoop in het stadion.

Toen hij het idee voor het stadion opperde, had niemand er vertrouwen in.

Alle banken waar hij een lening aanvroeg, wezen hem af.

De enige bank die hem wilde helpen, was Banco Mercantil…

en de enigen die vierkant achter hem stonden, waren de supporters.

Er is een mooi verhaal over z'n uitleg van het project aan de leden.

En daarna gaven de leden hem hun zegen.

Zij stelden zich garant door de uitgifte van aandelen…

en met dat geld kon begonnen worden met de bouw van het stadion.

Als ik me goed herinner…

werd er in 1943 30 miljoen peseta's geleend.

Dat was erg veel geld.

Rafael Salgado was de bankier met wie Santiago Bernabéu een deal sloot.

Ter ere van hem is er een straat aan de noordzijde…

een van de straten rond het stadion, naar Rafael Salgado vernoemd.

's Ochtends om negen uur…

ging het filiaal van de Banco Mercantil aan de Gran Vía open.

Hij was er al om kwart over acht.

Hij keek van een afstandje toe…

om te zien of er clubleden op zouden komen dagen.

Om half negen stond er een erg lange rijd.

Alle aandelen waren binnen een dag verkocht.

En de rij liep van de Banco Mercantil tot het Plaza de Cibeles.

Real…

vroeg geen lidmaatschapsgeld van iedereen die destijds lid was.

En iedereen gebruikte dat geld om aandelen van te kopen.

Als je ziet hoe Bernabéu in staat was om dat stadion in de jaren '40 te bouwen…

dankzij bijdragen van al die kleine spaarders…

dan kun je niet zeggen dat Real Madrid een club van de rijken is.

En hij zei op dat moment:

Op dat moment besefte ik dat Real Madrid een toekomst had.

OPENINGSWEDSTRIJD

Het stadion werd geopend in 1947.

In 1953 werd Alfredo Di Stefano aangetrokken.

Bernabéu speelde om verschillende redenen 'n cruciale rol in Reals opmars.

Hij was een visionair, want hij herkende het talent van de onbekende Di Stefano.

Hij zag hem spelen en zei: Hem wil ik hebben.

Je bent slim als je iedereen een stap voor bent en blijft.

Na de inlijving van Di Stefano veranderde alles voor Madrid.

Madrid begon aan z'n opmars dankzij Bernabéu en Di Stefano.

Ook was Santiago zo slim om aan de wieg van enkele initiatieven te staan.

Het idee was…

om clubs uit verschillende landen tegen elkaar te laten spelen.

Jacques Goddet was de toenmalige hoofdredacteur van L'Équipe uit Parijs…

de belangrijkste sportkrant van Europa.

Hij kwam op 't idee van de Europa Cup, een internationaal bekertoernooi.

Ook Bernabéu wilde altijd al een internationaal toernooi opzetten…

waaraan de beste club van elk land deel mocht nemen. De kampioen van elk land.

Er was aanvankelijk veel gesteggel…

omdat de Engelse clubs niet mee wilden doen, net als Barcelona.

Maar Santiago Bernabéu geloofde van meet af aan in het toernooi.

Hij voerde meerdere gesprekken met L'Équipe in Parijs.

Een comité bepaalde hoe de Europa Cup eruit zou moeten komen te zien.

Hij werd aangesteld tot vicevoorzitter en zo zag de Europa Cup het levenslicht.

Er deden slechts enkele clubs mee.

SANTIAGO BERNABÉU, EERSTE VICE-VOORZITTER

IN HET BESTUUR VAN DE EUROPA CUP

Uit de oprichting bleek duidelijk…

wat anti-Spaanse propaganda was en wat een leugen.

Dat er een link tussen Franco en Real Madrid zou zijn.

Franco was mordicus tegen de Europa Cup.

Toen Franco hoorde dat Santiago Bernabéu…

in Parijs met L'Équipe zou gaan praten over de oprichting van het toernooi…

stuurde hij Bernabéu een telegram met de tekst:

'Als u dit initiatief doorzet, zult u het berouwen.'

Bernabéu's antwoord luidde:

'Als u niet wil dat ik naar Frankrijk ga om dit bekertoernooi op te zetten…

dan zult u me aan de grens moeten tegenhouden, want ik ga ermee door.'

Daaruit blijkt eens te meer dat Bernabéu zich niet liet commanderen.

En toen Franco later zag dat Real Madrid zoveel successen boekte…

heeft hij z'n zegen eraan gegeven, want het was goed voor het regime.

Het toernooi vond het eerst plaats in het seizoen 1955-'56.

Toen is ook een begin gemaakt met de legendevorming van Real Madrid.

De Europa Cup zit deze club in de genen.

Het is het zwaarste en meest prestigieuze toernooi.

Zonder de Europa Cup zou Real Madrid een totaal andere club zijn geworden.

Deze club is niet los te zien van de Europa Cup.

En de Europa Cup is in feite ook niet los te zien van Real Madrid.

De nauwe band met dit bekertoernooi springt meteen in het oog…

als je de kleedkamer betreedt.

LISSABON 2014

Het is ongelooflijk. De muren van de kleedkamer zijn ermee doordrenkt.

Generatie na generatie dringt snel het besef door tot de spelers…

VOORMALIG SPELER EN TRAINER

dat deze club nooit opgeeft.

Zet 'm op, jongens. Zet 'm op.

Hou het hoofd koel. Dit is het moment van de waarheid.

We gaan winnen. Relax, relax.

Niet te zelfverzekerd, hè?

Optimale focus.

En help je medespelers.

Vooruit, zet 'm op.

Als je die kleedkamer betreedt en elke dag met ze mag werken…

VOORMALIG SPELER EN TRAINER

besef je hoe bijzonder de Real-spelers zijn.

Kom op, we zijn gemaakt voor dit soort momenten, voor het winnen van finales.

30 MINUTEN VOOR DE FINALE

Hou je gedeisd in de duels. Blijf rustig.

Zet 'm op, zet 'm op.

Kom op, jongens. Focussen.

Ga er vol voor. -Zorg dat je meteen goed begint.

OUD-SPELER EN AMBASSADEUR

Ik maakte m'n opwachting bij de ploeg…

toen ze eindelijk weer kans maakten op de Champions League.

Op m'n eerste training in Madrid had iedereen het al over La Decima.

SPELER

We moesten de Europa Cup voor de tiende keer winnen.

Wellicht voelden we de druk dat het eindelijk zover kon zijn.

In de finale stonden we tegenover onze stadgenoot, rivaal en ook vriend.

Dat maakte het nog specialer.

Ik heb er nooit aan getwijfeld dat we zouden winnen.

Ik was nog erg jong, pas 21. En ik stond in de basis.

Ik voelde de impact die het had:

SPELER

een Champions League-finale tegen Atlético.

De emoties liepen hoog op.

Vooruit. Eén, twee, drie, Real Madrid.

De ambiance was anders. Er hing een…

zinderende spanning. Twee aartsrivalen uit één stad…

OUD-SPELER

die het in Lissabon tegen elkaar opnamen. Gelukkig bleef het rustig.

Toch was de nervositeit voelbaar, er hing spanning in de lucht.

Wie zou er het onderspit delven?

Welke club zou tot in de eeuwigheid moeten horen…

dat ze verloren hadden van de rivaal uit eigen stad?

La Decima was echt fantastisch.

Alle fans van Real Madrid keken reikhalzend uit…

naar die bijzondere prestatie.

Vooral ook omdat we al jaren niet verder waren gekomen dan de achtste finale.

TENNISSER

Daarna verloren we ook twee of drie keer op rij in de halve finale.

En dan die wedstrijd… Tja.

Toen de bal eenmaal rolde, veranderde alles.

Elf tegen elf, een bal en spelen om de winst.

Mooi zo.

Ik was in Lissabon als toeschouwer aanwezig.

OUD-SPELER

Ik zat op de tribune…

in een vak met heel veel Atlético Madrid-fans.

Het was een merkwaardige wedstrijd. Er waren amper doelrijpe kansen.

We hadden veel respect voor elkaar.

We hadden het zwaar, terwijl de ploeg wel goed speelde.

Real trok alle registers open.

Ze gooiden alles op de aanval.

We hadden zo'n gevoel dat, als de gelijkmaker zou vallen…

het in de verlenging een eitje zou worden.

Ze waren conditioneel sterker, ook omdat ze voetbaltechnisch beter waren.

In de laatste 20 minuten had de ploeg de wedstrijd volkomen onder controle.

We speelden bijna constant op de helft van Atlético Madrid.

We heroverden de bal elke keer snel.

We hadden het overwicht en een treffer leek slechts een kwestie van tijd.

De minuten kropen voorbij.

We waren oppermachtig, maar de gelijkmaker bleef uit.

Atlético Madrid zag het op dat moment…

OUD-SPELER EN BESTUURSLID

zonnig in door die 1-0 stand.

Ze waren al feest aan het vieren.

Sommige fans dreven de spot met me, zo van: Doei, we hebben gewonnen.

Ze zeiden al waar ze het gingen vieren. Al dat soort dingen. Tja…

Op de bank hoopten we dat we nog één kans ouden krijgen.

Ik was in Córdoba in een hotel waar ik een dag later met Real B zou spelen.

We zaten met de hele ploeg naar de finale te kijken.

SPELER

We dachten dat we al verloren hadden toen opeens die hoekschop kwam.

Ik bleef rustig, ik had er vertrouwen in.

Het was belangrijk dat ik de bal neerlegde op de juiste plek…

zoals we op de training hadden geoefend.

Toen we die hoekschop kregen, dacht ik: 'Nu moet er iets gebeuren.

Anders kunnen ze het schudden.'

Ik had me al bijna neergelegd bij de nederlaag.

En plotsklaps, zoals wel vaker gebeurt in de sport…

ziet het er weer zonnig uit en krijg je hoop.

Daar staat Real Madrid ook om bekend:

uit geslagen positie weten ze vaak de wedstrijd toch nog om te draaien.

Ik was blijer dan bij de zevende titel, want nu beleefde ik het als fan.

Ik had mezelf niet in de hand.

Dat was een cruciaal moment.

Zelden was er een mooier moment voor de Madridismo…

want de titel was ons al bijna ontglipt.

Ondanks dat Sergio's goal pas de gelijkmaker was…

vierden we al feest, want we wisten dat we de titel zouden pakken.

We renden naar Luka bij de cornervlag…

en ik balde de vuisten om de fans nog meer aan te sporen.

Ik voelde gewoon die behoefte.

Alle adrenaline moest eruit tijdens het juichen.

Iedereen ging finaal uit z'n dak. Het was pure blijdschap.

Dat moment van vreugde, dat moment dat iedereen een Real-fan is…

staat in het collectieve geheugen gegrift.

M'n mond viel open van verbazing.

Ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk.

Dat was ook het moment dat het Madridismo het levenslicht zag…

met de slogan: 'Hasta el final, vamos, Real'.

DIRECTEUR SPORTZAKEN

We waren allemaal…

Ik had al een column voor El Mundo klaar…

over het heengaan van het instituut Real Madrid.

Het was voorbij. Het kon na al die jaren wachten gewoon niet zo zijn…

JOURNALIST

dat Atlético de Champions League zou winnen.

En opeens…

Het was een perfecte kopbal.

Technisch was het uit het boekje.

Hoe hij zich draaide en waar de bal heen ging.

Courtois kwam een paar centimeter tekort.

Het leek wel een kanonskogel.

Al het zelfvertrouwen van Real Madrid zat in die goal van Ramos samengebald.

Doelpunten in de slotfase blijven eeuwig voortleven.

Je vergeet ze nooit.

Er is niks mooiers in het leven dan scoren in de laatste minuut.

Mentaal komt de klap zo zwaar aan bij de ploeg tegen wie je scoort.

Zeker als ze al denken dat ze de zege binnen hebben. Dat is een hard gelag.

Je moet jezelf weer herpakken, want er komt nog een verlenging aan.

Het belangrijkste voor mij is dat ik dankbaar ben en blijf.

Het aantal mensen en kinderen…

SPELER

dat graag in mijn schoenen zou staan, is onmetelijk groot.

Dat alleen al vind ik zo onvoorstelbaar.

Ik ben altijd nerveus als ik op het veld sta.

Ik denk dat La Decima ook de Real-fans veel voldoening schonk…

omdat ze nooit opgaven. Ze bleven knokken tot de laatste minuut.

Het was ook een schreeuw om aandacht om de hele wereld te laten weten…

dat Real Madrid nog springlevend was en dat ook nog lange tijd zou blijven.

Na de zege in die finale…

won de ploeg er nog drie in een tijdsbestek van vier jaar.

Die periode was het tweede gouden tijdperk in de clubgeschiedenis…

na het tijdperk van Alfredo Di Stefano in de jaren '50.

Magistraal. Het is zo machtig mooi om de Europa Cup te winnen.

Er viel na 12 jaar een last van onze schouders.

Voor ons en voor de hele Madridismo zorgde het voor verandering…

maar het bood ook perspectief.

Er volgden daarna nog meer titels…

maar deze titel was heel belangrijk voor Real Madrid en voor alle spelers.

De goal van Ramos was de belangrijkste voor Real in de afgelopen 50 jaar.

Die drukte z'n stempel op een hele generatie.

Hij heeft zeker de geschiedenis veranderd.

Die goal staat iedereen op het netvlies gebrand.

Als ze niet hadden gewonnen in Lissabon…

betwijfel ik of ze nog vaak de Champions League hadden gewonnen.

Het was het nieuwe begin dat de club nodig had…

om het verleden te vergeten en weer Europa Cups te gaan winnen.

Dat was het begin van een tijdperk…

waarin een mix van wereldtoppers en Spaanse topspelers…

plus talentvolle jeugdspelers tot een hecht team werden gesmeed.

Het heeft enkele zeer succesvolle jaren opgeleverd…

waarin we tot de besten ter wereld behoorden.