Original subtitles

Oké.

Doe 'm geen pijn.

En als hij vlucht? - Probeer 'm geen pijn te doen.

Natuurlijk.

Over problemen moet je praten. Maar... - Wat niet weet, dat niet deert?

Hoe voel je je?

Hoe voel ik me? Nou, menselijk, maar...

Beter.

Weet je, Henry zei dat je moest blijven liggen en uitrusten.

Maar niet flauwgevallen op de grond. - Was ik niet. Ik slaap graag op de grond.

Ja, kennelijk.

Je praatte in je slaap.

Je riep iemand.

Het klonk als een andere taal.

Spreek je een andere taal? - Ja, ik spreek er meerdere.

Hoe laat is het?

Na tienen.

Ik moet maar gaan douchen en aan de dag beginnen.

Ik haal koffie.

Nee, Melanie. - Sugar...

denk je echt dat ik me laat meesleuren...

in wat hier ook aan de hand is, zonder uitleg te willen?

Blijkbaar niet.

Ik ga koffie halen. - Oké. Koffie.

Ik wil haar alles vertellen, maar dan kan niet.

'De mens is der ijdelheid gelijk; zijn dagen zijn als een voorbijgaande schaduw.

Gij overstroomt hen.

Zij zijn gelijk een slaap; in den morgen zijn zij gelijk het gras, dat verandert.

In den morgenstond bloeit het, en het verandert; des avonds verdort het.'

Laat ons even alleen.

Toen je moeder overleed, was dat zwaar voor me.

Maar het stelde me een beetje gerust om te weten...

dat het haar tijd was.

Maar dit?

Dit is heel anders.

Dat ouders hun kind overleven.

Ik vind het echt vreselijk.

Nog niks gehoord van Olivia?

Nee. Dan had ik 't wel gezegd.

Hoe roekeloos ze vroeger ook geweest is...

zelfs op haar dieptepunten zou ze erbij zijn geweest.

Zou haar echt iets overkomen zijn?

Ja, dat geloof ik.

Carlos.

En ze zitten aan de bar En gooien brood in mijn potje

En zeggen: 'Man, wat doe je hier?'

Klootzak. Raak me verdomme niet aan.

Raak me verdomme niet aan.

Moss' telefoon.

Bel terug. Laat wat horen.

Iemand zoekt hem.

Ik heb zoveel vragen.

Wie is Djen?

Dat is 't enige dat ik vannacht verstond. Wie is Djen?

Dat is mijn zus.

Je zus. Waar is ze? Is haar iets overk... - Er komt iemand.

Miller. - Wie is Miller?

Dat is mijn baas.

Sugar, doe open. Ik wil je spreken.

Heeft die je neergestoken?

Nee, hij is een vriend. - Waarom doe je dan niet open?

Dat wil ik niet.

We pakken de handdoekenstang. - Dat houdt 'm niet tegen.

Achterom.

Kom.

Sorry. Ik wil je gewoon even spreken.

Start de auto. Hier.

Waarom doet Miller dat? Er is iets gebeurd. Er is iets veranderd.

Stop even.

Mijn god. Wat is er nou net gebeurd?

Zo'n oude vent? Met één hand?

Ik heb 'm geslagen. Ik moest wel.

Hij redt 't wel, toch? - Jawel.

Oké. Hoezo is hij een vriend?

Ik ken hem al heel lang.

'Ik wil je spreken.' Wat was dat? Waarover? Wat heb je gedaan?

Oké, luister.

Luister, ik...

Ik luister.

Hij heet Miller.

Hij en nog wat anderen... We werken allemaal samen.

Hoe bedoel je? Als privédetectives?

Nee. Nou ja, dat doe ik overdag.

We hebben allemaal onze eigen baan.

We horen bij een groep. Een organisatie waar niemand van mag weten.

Iets dat ik... Nou ja, ik mag 't niet zeggen.

Ik heb iemand neergeslagen met een handdoekenstang.

Vertel op. - En dat waardeer ik.

Maar dat zou gevaarlijk zijn.

Niet alleen voor jou, maar ook voor mij en veel mensen om wie ik geef.

Ik hou dit al heel lang geheim.

Dat doen we allemaal.

Ik heb het nog nooit...

zo graag aan iemand willen vertellen als nu. Maar het kan niet.

Je bent spion.

Die talen. Je kijkt en luistert altijd.

Je praat liever over anderen dan over jezelf.

Jemig. Ik had 't moeten weten. Zelfs voor een Maagd is dat raar.

Ik vroeg je alleen dingen omdat ik 't zelf wilde weten.

Je bent spion.

Zo zit het toch? Je bent een buitenlandse spion.

We observeren alleen.

Sodeju.

Dat is onze enige missie. - O, god. Had ik maar een sigaret.

En die Henry? - Wat?

Hoort hij er ook bij?

Maar hij staat aan jouw kant. - Verdomme.

Wat?

Henry. Ze gaan achter hem aan. Snel, naar de universiteit.

Dus ja, we gaan het hebben over een deel van dat hoofdstuk.

De vorige keer ging 't over het paleolithicum.

En daarna zouden we het hebben over het mesolithicum.

Dat was 30.000 jaar geleden. Neanderthalers en homo sapiens...

die uiteengroeien.

Kom op, Henry.

Hij neemt niet op.

Complexiteit en tegenstrijdigheid.

De mogelijkheid om verschillende, tegenstrijdige gevoelens...

en gedachten tegelijkertijd te hebben.

Daarom zijn jullie er nog, en jullie verre voorouders niet.

Zeg 't eens.

Ik zoek een vriend van me. Professor Henry Thorpe.

Hij is populair vandaag.

Hoezo?

Hebben we 'm gemist? - Shit. Vast Miller.

Ben er over een uur.

Iemand wist sporen uit.

Ze ruimen al Stallings' contacten op.

En?

Ik moet als eerste bij Moss zijn. Henry moet maar wachten.

Oké, kom.

Ik moet iets zeggen waar je boos van wordt. Dat ben ik ook.

Wat? - Mijn mensen... Miller en anderen...

willen niet dat ik Olivia vind.

Wacht. Hebben jouw mensen Olivia?

Nee, nee, nee. Ze... - Wat hebben ze haar aangedaan?

Niks. - O, god.

We doen mensen geen kwaad. Zo zijn we niet. Echt.

Ik ga er iets aan doen. - O, god.

Is ze hier? - Nee, een van Stallings' mensen.

Die woont hier en weet misschien meer.

Blijf jij maar hier. Oké?

Prima. Ik wil daar niet naar binnen. - Oké.

Wat doe je? - Ik heb me bedacht. Ik ga toch mee.

Blijf bij me.

Sugar.

Oké. Weg hier. Kom.

Het is uit de hand gelopen. Misschien moeten we even rustig ademhalen.

Even niet al te heetgebakerd doen.

Ze zeggen dat ik veel kan, maar ik kan niet om de hoek kijken.

Ja, dat zou kunnen.

Clinton geeft je 'n andere kamer, voor de zekerheid. Ik ben terug over...

Ik weet 't niet. Maar ik kom terug.

Hé. Gaat het?

Ik kom terug met Olivia.

Mooi.

Het is tijd.

Vanavond vind ik antwoorden.

Goedschiks of kwaadschiks.

Ik meende wat ik zei. Zo zijn we niet.

Ontvoering. Moord.

Ook al was Moss een misdadiger.

We horen mensen geen pijn te doen.

We zijn hier alleen maar om onze vredige levensstijl in stand te houden.

Deze omgeving verandert ons.

Ons allemaal.

Wat gebeurt er?

Het is voorbij.

We moeten terug.

Wat?

Het is waar. - Henry.

Ik ben in orde. Luister maar naar haar.

Wacht, wacht. Wat? - We kregen bericht van thuis.

Daarom wou Miller je spreken. Daarom zijn we hier.

Voor vertrekplannen. - Het is niet voorbij.

Jawel.

Binnen een dag moet jij, iedereen hier en al onze contacten van de planeet af.

Van wie? - Van thuis.

Bespreek je vertrekplan met Miller. - Nee, nee. Ik ga niet weg zonder haar.

Dat doe je wel.

Ik ga niet zonder haar.

Olivia Siegel.

De vrouw die ik heb gezocht.

Een vrouw waarvan sommigen hier duidelijk niet willen dat ik haar vind.

En nu dit?

Na al die tijd moeten we zomaar opeens onze biezen pakken? Nee.

Olivia Siegel is de missie niet.

Je hebt het doel uit het oog verloren. - Waar is ze?

John. - Nee. Geen uitvluchten. Geen leugens.

John. - Wacht, Henry. Toe nou.

Ik wil nu meteen weten waar ze is.

Iemand hier weet dat.

Goed. Ik vertel het. - Nee, dat doe je niet, Henry.

Je hebt gewonnen. We gaan. Wat maakt 't nog uit?

Ik zeg 't. Kom.

Ik weet 't sinds vandaag.

Weet je waar ze is? Zeg op. - Ik heb een adres. Ja.

Oké. Laat zien.

Ik schrijf 't wel op.

Een adres. Eindelijk een adres.

Zal ik 't uitleggen?

Graag. - Oké. Dus...

Ze hebben ons ontdekt. De mensen.

Ja. Sommigen wel.

En dit is wie we beschermen?

Het zijn machtige mensen. - Dat zal wel.

Dus we doen niks, en laten zoiets gewoon gebeuren?

Om ons te beschermen.

Ze kunnen ons zo uitroeien als ze willen.

Nu is de missie voorbij.

Ja. - Nu mag ik 't weten.

Wat Olivia ook overkomen is. Wat ze ook doorstaan heeft.

En wie dit ook is...

De zoon van een politicus. - Een klant van Stallings?

Ja. - Hoe is 't gebeurd?

Hoe hebben ze ons ontdekt?

Dat weet ik niet. Doet dat er nog toe?

Natuurlijk wel.

Meer dan wat dan ook. Zo zijn we niet, Henry.

Je bent niet de enige die boos is. Niemand is hier blij mee.

Blij? Denk je dat Olivia hier blij mee is?

Dit had nooit mogen gebeuren.

Oké. Maar het is wel gebeurd.

We gaan weg. Dus probeer het op te lossen.

Als ze nog leeft, vind je haar daar.

Wacht. Ze hebben me verteld wat er gebeurd is bij Stallings thuis.

Dat je drie mensen vermoord hebt.

Is dat waar? - Uit zelfverdediging.

Dus je moest wel?

De eerste twee wel.

Een man en een vrouw.

Dat was zelfbehoud.

Maar de derde...

was dat niet.

Ik bleef maar denken:

ik ben in gevaar. Hij is slecht. Wat als hij...

Misschien is 't gerechtigheid. Of tenminste gerechtvaardigd.

Maar net voordat ik...

de trekker overhaalde...

verdwenen al die gedachten en werd het stil.

En...

wou ik 'm gewoon doden.

Waanzin. Dat weet ik.

Ik denk dat hoe langer we hier blijven, hoe menselijker we worden.

Ik moet gaan.

Sinds je hier bent, heb je wel tientallen mensen gevonden.

Toch? Minstens. Of nog meer.

Je zoekt altijd naar mannen, vrouwen, kinderen.

En nu die Olivia. Ik hoop dat je haar vindt.

Maar zonder je zus vrees ik dat je altijd verloren zult zijn.

Dus die machtige, rijke mensen zaten achter Olivia's verdwijning.

Nu snap ik het.

Ze chanteerden ons met ons geheim.

'Sugar moet de zaak laten vallen, of we maken jullie geheim bekend.

"Aliens onder ons." Dat zou dan de krantenkop zijn.'

Dat zou erg zijn.

Ik ben niet blij, maar ik snap 't.

Henry heeft gelijk. We zijn te lang gebleven. We moeten terug naar huis.

STEM PAVICH SENAAT

PAVICH SENAAT

Stop. Bewaking. Handen omhoog. - Handen omhoog.

Ze zijn omhoog. - Laat je wapen vallen.

Oké. Rustig... - Wapen op de grond.

Ik sta aan jouw kant. Ik leg 'm... - Ik zei 'stop'.

Luister. We kunnen niet weg.

Ik ben privédetective. Ik zoek iemand.

Ik heb heel wat smoesjes gehoord. - Lijk ik op een junk? Luister.

M'n portemonnee. Daarin zit mijn vergunning, rijbewijs, ID-bewijs.

Linker borstzak. - Linker borstzak?

'John Sugar.' Heet je echt zo? - Heet ik... Ja.

De blauwe auto is van jou? - Ja.

Misschien ben ik hier verkeerd. Dat kan.

Maar als u ooit hoort dat hier een vrouw gemarteld is...

en u niet de moeite nam om te kijken, maar gewoon wegging...

Die spijt wilt u niet. Nu kan 't nog. Straks denkt u:

kon ik maar terug naar dat moment.

Niet bewegen.

Ik kijk in de kelder.

Hallo?

Is daar iemand?

Is daar iemand?

Juist. De zoon van de senator. - Hallo?

Natuurlijk.

Wat heeft u gevonden?

Niks. Nou ja, een hamer.

Daar is een kelder een logische plek voor. - Heeft u overal gekeken?

Ja, zo'n beetje.

Dan had ik 't mis.

Zeg dat wel.

Wat doen we nu?

Wie zei dat daar iemand was?

Een vriend. Het was slechte informatie.

Dat heb je soms. Het is wel gênant.

Wie was die vriend?

Wie... Ik kan niet zeggen wie dat was.

Geheime bronnen. Dat hoort erbij in mijn vak.

Wie stuurde je naar mijn kelder?

Dus ik had 't alarm toch omzeild.

Je was goed. Ik kwam terug van m'n werk.

Bof ik even.

En jij hebt pech.

Hé. Zo hoeft het niet te gaan.

Niemand hoeft gewond te raken.

Jij ook niet. - Van mij mag er best iemand gewond raken.

Voor mij is de vraag: begin ik met de hamer?

Hoe heet je?

Ryan. - Ryan.

Het is afgelopen. Oké? Laten we nou maar gewoon stoppen.

Ja. - Niet doen.

Olivia.

Vertaling: Lorien Franssen