Original subtitles

Wat we in Donetsk doen, is belangrijk.

Hoe zit het met je eigen leven leven? Je bent nog zo jong.

Hoofdkelner Rostov.

Weet je wat nooit werkt bij vrouwen?

Hen volledig onwetend laten over je genegenheid voor hen.

Mag ik u uw tafel wijzen?

U mag me alles wijzen.

Minister van Cultuur. - Goed u weer te zien.

Voor wat hoort wat.

Alexander Iljitsj? - Nina.

Mijn man zit in de problemen. Hij is opgepakt.

Hij kreeg vijf jaar strafarbeid.

Iemand moet op Sofia passen terwijl ik mezelf settel.

Ik haal haar later.

Wel...

We moeten je naar bed brengen.

Deze kant op.

Hoofdkelner Rostov?

Het is goed. Het is niet zo steil als het lijkt.

Het is deze kant op.

We zijn er.

Rust maar even...

we leggen je hier naast mij.

Oh, ja.

Goedemorgen, Sofia.

Zullen we gaan ontbijten?

Lust je het niet?

Zeg me... Hoe heet je poppie?

Poppie heeft geen naam. - Wat? Geen naam?

Je poppie moet een naam hebben.

Waarom?

Om aangesproken te worden.

Opdat ze voor thee kan worden uitgenodigd...

kan worden geroepen, kan worden besproken als ze er niet is...

en kan worden opgenomen in gebeden.

Ik noem haar Poppie.

Mama zei al dat u een geheime kamer had.

Dit was ook haar kamer.

Is dit voor mij?

Wel...

Hoe moeilijk kan het zijn?

Sorry.

Goedendag.

U ziet mijn moeilijke situatie.

Nee, ik zie die van Sofia.

Wel... Ja. - Wat hebt u met haar haar gedaan?

Ik ben ongeschikt.

Ik deed mijn best.

Als dit regelmatig gebeurt, moet u iemand anders zoeken.

Ik heb genoeg met werk en mijn kleine.

Ik zoek iemand anders, maar ik heb tijd nodig.

Sofia, Marina past op je tot ik terug ben. Zorg jij voor Poppie?

Brave meid.

Hoofdkelner Rostov?

Manager Halecki wil u spreken.

Bedankt.

Waar slaapt het kind in hemelsnaam? - Op zolder, bij mij.

Het is niet ideaal, geef ik toe.

Er zijn instellingen voor ouderloze kinderen.

We moeten de autoriteiten inschakelen.

Ze is niet ouderloos. Haar moeder is een oude vriendin.

Ze kan van iedereen zijn.

Dit is hoogst ongewoon, manager Halecki. - Goed. Kalmeer even, alstublieft.

Ik neem aan dat dit tijdelijk is. - Natuurlijk. Ik kan het hotel niet uit.

Wat voor een opvoeding kan ik bieden?

Ze kan een maand blijven.

En daarna informeren we... u weet wel.

Een maand. Bedankt.

Maar als haar aanwezigheid uw taken hindert...

moeten we het herzien.

Ik herinner u eraan, Leplevski, dat u nog steeds hulpmanager bent.

Natuurlijk.

Is Nina in Sevvostlag? - Haar man raakte in de problemen.

Het wordt vast opgelost.

Wel...

Ik wou dat ik u vrij kon geven, maar het restaurant zit volgeboekt...

en er komen zeer gewaardeerde partijleden.

Gewaardeerd?

De laatste keer dat zij er waren, werd het een knokpartij.

Dus...

Ze moeten ver uit elkaar zitten en gelijke service ontvangen.

Kan ik dat aan u overlaten?

Ja, natuurlijk. - Goed.

13u. Laat jezelf binnen. Ik zal wachten.

Allemachtig.

Hallo?

Mijn welgemeende excuses.

Er is een reeks ongelukkige gebeurtenissen...

waar ik niets aan kan doen.

Ik kan je verzekeren dat ik het het wachten waard maak.

Ruimte voor iets kleins.

Olga? Er zit weer een ladder in.

Olga?

Goedemiddag. Ik ben bang dat ik wat laat ben.

Kleed je aan, Alexander. - Doe ons een plezier.

Niets van het gebeurde was grappig. - Daar ben ik het niet mee eens.

Ik had gehoopt dat we ons zouden uitkleden...

in plaats van aankleden.

Je bent niet de enige, maar ik heb repetities en dan een diner.

Wie is de gelukkige heer? - Een regisseur, Boris Milanovich.

Ik word zijn hoofdactrice.

Op het scherm of erbuiten?

Laten we het niet compliceren, Alexander.

Olga, ben je hersteld? - Zo veelbelovend, zo weinig te bieden.

Het is voor haar het opwindendste in jaren.

U weet niet half hoe opwindend. Ik wacht beneden.

Wie was dat meisje? - Sofia. Nina Koelikova's dochter.

Nina? - Ja.

Je hebt al jaren niet van haar gehoord. - Ze kwam gisteravond langs.

Ik herkende haar nauwelijks.

Haar man heeft problemen.

Ze vroeg of ik een tijdje op Sofia kan passen.

Je moet leren haar haar te borstelen. Begin onderaan en werk omhoog.

Ik wilde je om een gunst vragen. - Nee, absoluut niet.

Beeld je geen seconde in dat ik gedwongen kan worden tot een soort gezin.

Ik had gehoopt een koffer te lenen.

Twee, als het kan.

Ja, daar. - Bedankt.

Ik moet ze terug hebben. Ik vertrek morgen voor een paar weken.

Wacht even voor je vertrekt.

Ja.

Zo. Wat zeg je daarvan?

Komt mama snel terug?

Dat duurt nog eventjes.

Slaap wat.

Welterusten, Sofia.

Bent u wakker?

Nu wel.

Ik vergat Poppie bij Marina.

Goed.

Juist.

Sofia, we doen een spelletje. De regels zijn erg simpel.

Je moet zo bewegingloos en stil mogelijk zijn.

Kan je dat?

Heel goed.

Uw klok is kapot.

Ja, daar lijkt het op. - Hij klonk niet.

Nee, het is een half-etmaalklok.

Die klinkt alleen om 12 uur 's middags en om middernacht.

Waarom?

Omdat hij zo is ontworpen.

Waarom?

Dat vertel ik een andere keer.

Ik moet dit boek uitlezen voor een afspraak vanavond met een belangrijke man.

Sofia...

Het spijt me, ik wilde je niet van streek maken.

Wat denk je van een verhaal, vind je dat leuk?

Ja?

Goed, hier.

'Gelukkige gezinnen lijken op elkaar...

elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.'

Misschien is Anna Karenina niet wat we nu nodig hebben.

Wil je een spelletje spelen?

Niet het stilzitten en zwijgen.

Nee, niet dat spel.

Deze vingerhoed is heel speciaal. Hij was van mijn grootmoeder...

en hij raakt graag kwijt om gevonden te kunnen worden.

Ga naar de slaapkamer en tel tot 200.

Ik blijf hier en verstop de vingerhoed in de studeerkamer.

Je kan toch tot 200 tellen?

Nee, maar ik kan twee keer tot honderd tellen.

Goed zo. Juist.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes...

97, 98, 99, 100.

Eén, twee...

drie, vier, vijf...

98, 99, 100. Ik kom, klaar of niet.

Neem je tijd.

Rustig aan. - Gevonden.

Wat?

Weer? - Het is uw beurt.

Wat is dat? - U zoekt en ik verstop.

Nee, Sofia. Ik doe het verstoppen en jij het zoeken.

Als u altijd het verstoppen doet en ik het zoeken...

dan is het geen echt spel.

Wel...

U zit dan stil en ik speel.

Goed, goed.

Alexander, je gluurt toch niet?

Gluren?

Je moet weten dat ik een Rostov ben. De vraag alleen al is beledigend, gluren.

Wat is een Rostov?

Ik. Ik ben een Rostov. Alexander Iljitsj Rostov.

Niet gluren. - Eén, twee, drie...

vier, vijf, zes, zeven...

acht, negen, tien...

11, 12...

177...

178...

179...

Ik kom, klaar of niet.

Welnu...

waar kan hij zijn? Ik vraag 't me af.

Word ik warmer?

Warmer?

Warmer?

Geeft u het op? - Absoluut niet.

Heel slim. Sta op.

Goed gedaan. - Geeft u het op?

Ik geef me gewonnen. - Is dat hetzelfde als opgeven?

Het is hetzelfde als opgeven. - Zeg dat dan.

Ik geef het op.

Maar dat is niet eerlijk.

U zei dat ik hem in de kamer kon verstoppen...

en toen ik hem verstopte, was uw jasje in de kamer.

Maar waarom verplaatste je de stoel?

Zodat u zou kijken.

Goed gedaan, Sofia. Goed gespeeld.

Goed. Nu...

Weer?

Waarom niet?

Zie je?

Ik zei dat hij niet kapot was.

Het verplaatsen van de stoel was pure misleiding.

De vingervlugheid was opmerkelijk. Ik zou het niet beter doen.

Je klinkt als een toegewijde vader.

...Tsjecho-Slowakije, dan Polen. - Laat de nazi's maar komen.

Ik moet toegeven dat ik trots voel, maar haar bedrog is niet mijn verdienste.

We sturen ze terug de Noordzee in.

Precies. - Yasha en Ilja.

Dit is een keuken, geen roddelhuis. Aan het werk. Nu.

Oorlog. Ze praten over niets anders...

en ze hebben geen idee wat het echt betekent.

Hoe kan je dat weten tot je er een hebt meegemaakt?

Succes. - Ja.

Vergeet je boek niet.

Bedankt.

Het is een erg lang boek.

Wees niet te streng voor jezelf. Veel mensen halen het eind niet.

Ik heb alles gelezen.

Uitstekend. Heel goed.

Het eerste deel over het Amerikaanse politieke systeem was traag.

Ja, het eerste hoofdstuk is erg gedetailleerd.

Maar het tweede deel over hun maatschappij? Interessant.

U bent zeker niet de enige die dat denkt.

'De liefde voor welzijn is nu de overheersende smaak van de natie.'

Inderdaad.

Wat moeten we denken van de bewering...

dat democratie zeer geschikt is voor de industrie?

Wel, dat... Ja, laten we daar dieper op ingaan.

Wat vond u ervan?

Ik vroeg het aan u.

Ja, maar als uw leraar zou het nalatig zijn...

uw indrukken te verdraaien alvorens u ze kunt formuleren.

Hebt u het boek wel gelezen?

Ik heb 87 pagina's gelezen.

Er kwam wat tussen. Onverwachte omstandigheden.

Het jonge meisje dat bij u verblijft.

De dochter van een vriendin. - Nina Koelikova.

Het is een onfortuinlijke situatie.

Ze volgde haar man naar Siberië.

Dat was een vergissing.

Jonge meisjes worden bang als hun moeder ze verlaat.

U moet gaan.

Bedankt.

Alexander?

We bespreken het volgende keer en ik verwacht dat u het gelezen hebt.

Sorry dat ik laat ben.

Sofia? Je zou moeten slapen.

Ze wilde op u wachten. Ze stond erop.

Bedankt, Marina. Ik sprak met de kamermeisjes.

Natasja gaat op Sofia letten als ik werk.

Goedenacht, Sofia. - Goedenacht, tante Marina.

'Tante Marina'? Jullie zijn vrienden.

Klinkt de klok om middernacht? - Ja.

Wil je er meer over weten?

Mijn vader bestelde 'm bij Breguet, de beste klokkenmaker in Parijs.

Hij zei: 'Een man moet de klok niet te oplettend volgen...

maar moet 's ochtends vlijtig en ijverig zijn.

En als de klok twaalf uur slaat...

moet hij alles voor die dag gedaan hebben.

En de rest van de dag?

Die wordt in wijze vrijheid doorgebracht met lezen en wat nog meer.

En de tweede keer?

Dat is zeer zeker een berisping, een uitbrander.

Want iedereen die dat hoort, moet al in bed liggen.

Goedenacht, oom Alexander.

Goedenacht, Sofia. Slaap lekker.

Dag 6215

Wil je meedoen? Kom op.

We gaan omlaag...

Hemeltje.

...en wie zag de blinde prinses Golitsin?

De zoon van de smid. - Een en dezelfde.

En omdat hij haar gulheid van jaren geleden herinnerde...

nam hij haar mee naar zijn huis...

en ze leefden de rest van hun leven samen.

Ik ben dol op een goed einde. - Ik ook.

Ik wou dat we naar buiten konden.

Het voelt lang geleden dat mama vertrok.

Toen jouw moeder een klein meisje was, was ze de baas van het hotel.

Niets en niemand kon haar tegenhouden om te gaan waar ze wilde.

Komt ze terug?

Natuurlijk komt ze terug.

Absolute onzin. Mevrouw Oerbanova wil haar suite.

Technisch gezien, en dat beseft u vast...

is de kamer in feite niet van kameraad Oerbanova.

Hij was geboekt op haar naam.

De boeking moest veranderd worden. We hebben vele andere suites...

Ik stel voor dat u de gast van suite 317 verplaatst...

naar een van die andere kamers.

Iedereen houdt van Anna Oerbanova. Vooral onze kameraden van het Polit.

Ze houden meer van Mila Federova.

Dat geldt zeker voor secretaris-generaal Stalin.

Hij maakte haar Eervolle Eerste Actrice van de Russische Federatie.

Vasili, praat met deze... man.

Suites op de tweede verdieping zijn prachtig.

Wat is er met mijn kamer? - Kamer 317 is opnieuw toegewezen.

Breng de bagage naar mijn kamer. Ik moet Stalins nieuwe liefje feliciteren.

Mila.

Dank u.

Kom mee.

Tweede verdieping, alstublieft. Snel.

Goedemiddag.

Goedemiddag, lieverd.

Ik zag dat u aankwam met Anna Oerbanova.

Ik vroeg me af of ze vanmiddag erg druk is.

Kameraad Oerbanova is altijd druk.

Wanneer hebt u voor het laatst haar haar gewassen?

Ik heb alleen een simpele wastafel in mijn kamer.

Kom mee, schat.

Ik heb al uw films gezien.

Mijn moeder nam me mee toen ik klein was.

Wat lief.

Ik maakte me ernstig zorgen over wat u zou zeggen.

Ik hoop dat ik voldoe aan je verwachtingen.

Onze helden zijn vaak een teleurstelling in het echt.

Dat bedoelde je niet.

Je stal mijn rol.

Die werd me aangeboden.

Ik wist niet dat u iets beloofd was.

Fijn voor jou.

U kan Mathilde spelen.

De moeder? Jouw moeder?

U zou geweldig zijn en het zou een eer zijn om met u te werken.

Hoe oud ben je? - Oh, God.

Hoe oud denk je dat ik ben. Nee. Geef maar geen antwoord.

Succes, schat.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niet genoot van het gezelschap.

Heb je van Nina gehoord? - Niets.

Ik dacht dat je vrienden in de partij konden helpen.

Vrienden zijn wispelturig.

Sofia vroeg wie er voor haar zorgt als haar moeder niet terugkomt.

Wat zei je? - Ik kon niets zeggen.

Hoe praat je over zoiets met een kind?

Je zal wel moeten.

Nee, Nina komt terug. Je kent haar niet zoals ik.

En anders? - Ze wil niet dat Sofia bij me blijft.

Waarom niet?

Het is niet juist. Een meisje dat leeft op een zolder...

met iemand die beperkt is tot leven in een hotel.

Iemand moet haar naar school brengen, de wereld laten zien.

Zeg het niet. - Op dit kruispunt...

heeft ze een moeder nodig.

Blijkbaar is dat het enige waar ik goed voor ben.

Wat? - Ik dacht dat je meer fantasie had...

maar ik had het duidelijk mis.

Ik heb een gevoelige snaar geraakt.

Nee, het is niet zo belangrijk.

Dat kind, Mila, heeft mijn rol gestolen.

Het spijt me.

En dat vroeg ik niet van je.

Maar als Sofia langer bij me blijft...

heeft ze iemand nodig die naar buiten kan.

Ze heeft liefde nodig.

Zonder dat verwelken kinderen.

Ik moest voor mijn zus zorgen. Ik schoot ernstig tekort.

Je bent nog steeds het beste dat ze heeft.

Alleen ben ik niet genoeg.

Ziezo. Fris en schoon.

Schrijf me elke maand.

Let op mama voor mij.

Doe niets doms.

En vergeet niet wie je bent of waar je vandaan kwam.

Dat zou ik nooit kunnen. Dag, papa.

Je moet me laten gaan.

Het is moeilijk te geloven maar dit Piazza...

was eens het hart van de Moskouse society.

De beste Russische families dineerden hier.

Prinsen en prinsessen zaten schouder aan...

Sofia?

Dit speelde toen mama vertrok.

Dan gaan we terug naar onze kamer.

Alexander Rostov?

Sofia's moeder kan elk moment binnenkomen.

Of er wordt niets van haar vernomen. Wat betekent dat?

Moet ze op een hotelzolder wonen met een crimineel?

Zover komt het niet en mijn criminele dagen liggen achter me.

Het is wie u bent.

U vraagt veel van me, Alexander.

U zei zelf dat dit geen plek voor een kind is.

Klopt. - En in deze ruimte zei u...

dat u niet voor altijd voor haar kon zorgen.

Er is een maand voorbij. - Mijn mening is veranderd.

Het besluit is al genomen.

Ik heb contact opgenomen met de relevante autoriteiten.

Het meisje wordt vanavond opgehaald.

Dat heb ik niet gevraagd. - Waar gaat ze heen?

Naar een instituut waar ze wordt verzorgd tot haar moeder terug is.

Een weeshuis?

Stalin zorgt voor al Ruslands kinderen.

Vindt u ook niet, manager Halecki?

Als u familie was van het kind...

was de zaak anders, maar...

Helaas heb ik geen keus.

Het meisje moet vertrekken.

Zal ik Poppie in bed doen?

Sofia? We moeten iets bespreken.

De mensen van het hotel...

vinden het beter als je ergens anders verblijft...

met veel kinderen om mee te spelen.

Bent u daar ook?

Alleen kinderen mogen daar wonen.

Als het een plek voor kinderen is, wie is dan de baas?

Er zijn wat volwassenen die voor je zorgen.

Misschien weten ze wel hoe ze je haar moeten kammen.

Maar ik wil bij u zijn.

En u bent nu goed met haar.

Je kunt spelen met al die andere kinderen...

en dan komt je moeder...

om je naar je vader te brengen. Jullie gaan met de lange trein.

Het is moeilijk te begrijpen, maar ik...

Ik ben niet de beste om voor je te zorgen.

Ik kan niet alles geven wat je nodig hebt...

Kleding...

een opleiding...

Zie je...

Ik heb alleen deze kamer en dat is geen plek voor een klein meisje.

Ik ben geen...

Het is geen goede plek.

En...

Ik weet niet zeker of ik goed voor jou ben.

Houdt u niet van me?

Jawel. Natuurlijk hou ik van je.

Waarom kan ik dan niet blijven?

Ik wil bij u blijven.

Ik weet dat het veel is.

En ik neem het je niet kwalijk als je nee zegt.

Twee droge martini's.

Goedenavond. - Avond.

Ik sprak met Boris.

Ik zei dat ik niet juist was voor de rol.

Waarom zou je zoiets zeggen? Je bent er perfect voor.

Ik voelde me rot. - Voelde je?

Als je het één dag wilt uithouden in deze branche...

laat dan je gevoelens bij de deur.

Bedankt, Audrius.

Bedankt.

Op je succes.

Het is water.

Mila, dit is Audrius. Hij wordt je vriend.

Aangenaam.

Je hebt een Audrius nodig in elke hotelbar...

met die mannen om wier grappen je moet lachen...

voor de komende tien jaar.

Ze willen meer nemen dan je wilt geven.

Je moet balanceren.

Moedig ze genoeg aan om ze te laten denken dat ze kans maken...

maar niet zoveel dat ze boos zijn als ze missen.

Houd de controle.

Hoe? - Als ik een drankje bestel...

met twee vingers omhoog, wat ik ook bestel...

Audrius hier... - Serveert water.

Zo kijken zij diep in het glas en hebben moeite met hun balans...

Ik kan balanceren.

Ga nu maar. Ze wachten op je.

Dat was aardig.

Ik word soft op m'n oude dag.

Zo oud ben je niet. En er zijn andere films.

En andere regisseurs. - Nee. Dat geloof ik niet.

Mijn tijd zit erop. Ik heb geld verdiend en...

ik ben klaar met die rollen.

Wat een opluchting om dat te zeggen.

Wat ga je doen?

Ik ben altijd dol geweest op theater.

En Tsjechov schrijft beter dan het ministerie voor Propaganda.

Het was leuk. - Zeker.

Bedankt, Anna.

Je was goed voor me.

En ik zal altijd dankbaar zijn voor je discretie.

Niemand zal jouw zaken van mij horen.

Ik sta voor altijd bij je in het krijt.

Gelukkig zeg je dat, want ik moet je een gunst vragen.

Gaat het met je?

Verrassend genoeg wel.

Daar is ze.

Goed. Ik wil geen gedoe. Laten we snel zijn.

Kom op, Sofia. Het is goed.

Je was niet veel ouder toen ik jou vond.

Ik ben er elke dag eeuwig dankbaar voor.

Mevrouw Stravinski zal nu voor haar zorgen.

Waar zijn de spullen van het kind?

Mijn nichtje blijft hier bij mij.

Uw nichtje? Ze is z'n nichtje niet. Dat zegt hij maar.

Meneer Halecki?

U zei dat ze kan blijven als ze familie is.

Oom Alexander, ik ben moe.

Ik moet andere kinderen ophalen. Komt ze mee of niet?

U bent de hotelmanager.

U beslist wie er binnen de muren verblijft.

Mag ik haar terug naar mijn kamer brengen?

Natuurlijk.

Excuses, kameraad Stravinski.

Kennelijk bent u per abuis gevraagd. - Dit is absurd.

Kom, Sofia.

Men zal horen wat hier gebeurde.

Doe wat je wil, het kan me niet schelen.

Goed, ga maar naar bed.

Stopt u me in? - Natuurlijk.

Ziezo.

Oom Alexander?

Komt mama morgen?

Ik weet het niet.

Komt ze ooit?

Ik weet het niet.

Maar tot ze komt, blijf je bij mij.

En ik zorg voor je, zo lang als nodig.

Zelfs voor altijd?

Zelfs voor altijd.

Ga nu maar slapen.

Welterusten.

De weken gingen voorbij zonder bericht.

Weken werden maanden.

Maar mijn moeder kwam nooit terug.

Jaren later probeerde ik te achterhalen wat er was gebeurd...

maar er was geen dossier.

Misschien ging het verloren in de chaos die volgde.

Ze was mijn hele leven. En toen was ze opeens weg.

Ik kwam er nooit achter wat er precies was gebeurd.

Ze verdween gewoon in het kolossale Russische Oosten.