Original subtitles

Zes maanden na de uitbraak.

SimplY Releases TopperS proudly presents

The Dead Outside

Vertaling: Depositair, Smokey en Suurtje

Waar ben je, John?

Braehead Farm.

Kom op...

Hallo?

Hallo?

Beweeg je verdomme niet!

Niet bewegen!

Ik ben gewoon op zoek naar een veilige plek. - Dat kan me niet verdomme.

Je hebt verdomme ingebroken.

Wat gebeurde er met je laatste toevluchtsoord?

Daar zijn ze binnengevallen.

Ik begrijp dat ik niet welkom ben. Maar ik kan niet weg.

Ben jij besmet?

Nee, ik heb wel bepaalde tekenen.

Ik wil niemand kwaad doen.

Je neemt het vaccin niet, ofwel? - Nee.

Als je het neemt, weet je dat het niet werkt.

Het maakt het alleen maar erger.

Je blijft niet.

Waar zijn de anderen? - Er zijn er niet meer.

Boven is een slaapkamer, die kan je vanavond gebruiken.

Het is beter om in de ochtend te vertrekken.

Ik ben trouwens Daniel. - April.

Tot morgen.

Waarom?

Eleanor?

Het is bijna klaar.

Werkt de generator? - Tuurlijk.

Ik wist niet dat je een hond had.

Kan ik iets doen?

Je auto verplaatsen. Het blokkeert de toegang.

Je zit toch zonder benzine? - Ja.

Je verwacht toch geen bezoekers? - Verplaats hem maar.

Ik heb benzine. Ik geef je wel wat.

Is het veilig? - Vertrouw me. Het gaat prima.

Ik zal je vermoorden!

Je doodde mijn kinderen!

Ik zal je vermoorden!

Je doodde mijn kinderen!

Het is daar niet veilig. - Echt waar?

Ik was bijna dood. Hoor je mij?

Goed. Je kunt blijven als je wilt.

Ik wist niet dat de dingen zo slecht waren.

Hier is het altijd wel rustig.

De vrouw die ik op de landweg zag was aan het huilen.

Ze wilde dat ik haar hielp. Ik weet het zeker. - Dat denk ik niet.

Ze zijn gek. Volledig getikt.

Ze was misschien net getransformeerd. Je had haar moeten vermoorden.

Maar heel even, ik was niet zeker of...

Je hebt er nog niet veel gezien. - Genoeg.

Waar kom je vandaan? - De grens.

De grens was maandenlang gesloten, tot alles weer wat rustig was.

Ik heb wekenlang niemand gezien, tot we het huis tegenkwamen.

Er groeide eten in de tuin.

Op een dag is er ��n van hen binnengekomen. Het gebeurde zo snel.

Mijn vrouw was daar. Ze hebben haar met een schop geslagen. Het was stom.

Wat was dat? - Ik heb hen vermoord.

Ik zou bijna wensen dat ik dat had gedaan.

Heb je dat gedaan?

Dat is niet makkelijk als het je eigen vlees en bloed is.

Ik zou liever sterven dan zo te leven.

Je klinkt als een van die burgerwachten. - Ik ben gewoon realistisch.

Het is ziek wat ze doen.

Niemand verdient te worden opgejaagd als een hond.

Kende je de mensen die hier gewoond hebben? - Het was een ouder echtpaar.

Als je iets nuttigs wil doen, ga dan hout hakken.

Wat is er met hen gebeurd?

Mijn familie woonde hier!

Was er hier een school, universiteit? - Nee!

Ik praat er liever niet over.

Sorry, ik dacht niet...

Het is al goed. Ik ben niet meer gewend aan mensen.

Dat horen ze van kilometers afstand.

Rustig, het gaat alleen overdag maar aan.

Hier hebben we niet zo veel problemen.

Hoe gaat het? - Ik ben bijna klaar.

Ik denk niet dat het lang houdt.

Is alles klaar? - Ja.

Daniel, ik geloof nog steeds dat we moeten blijven.

We gaan.

We gaan op een groot avontuur.

Het is van mij!

Daniel!

Het is van mij! - Nee!

Zijn deze van jou?

Wat doe je nou?

Begrijp je het niet? Het vertragen daardoor geef je het tijd.

Die medicijnen veranderen iedereen in monsters.

Wandelende tijdbommen. Herinner jij je dat niet?

Beter om snel te sterven dat geen hoop meer te hebben.

Laat me je mond zien. Doe je mond open.

Nee.

Gebruik het niet meer.

Ga van me af.

Help. - Hoe vaak gebeurt dit?

Ja. Soms proberen ze er doorheen te komen.

Zijn er nog anderen? - Ik weet het niet.

Wat doen we nu? - We begraven haar.

Hij leeft nog en hoest bloed. - Dat is een spierreactie.

Ik schoot hem in het hart, hij is dood. Ik begraaf hem later wel.

Later? Laat je hem zo liggen?

Je praat alsof je nog nooit iets eerder hebt vermoord.

Doe rustig.

Hij was een mens.

Je moet me laten doen wat ik moet doen.

Ik begraaf hem alleen.

Mrs April Scott

Kerst bij Carol en James

John en April. Pasten met de meisjes Jess dansen.

Waarom?

Ik zei dat je de generator niet aan moest laten staan.

Het geluid trekt hen aan.

April!

Laat me met rust!

Denk je dat ik dit leuk vind? - Ik begrijp het niet. Jij wordt niet ziek.

Misschien ben je een drager. Een antivirus.

Rot op met je medicijnen. - Luister, we moeten je naar...

Raak me niet aan. Ik ben niet speciaal.

Ik ben niemands genezing. - Je moet naar een ziekenhuis.

Blijf bij me weg. Je neemt me daar niet mee naar toe. Je weet niets.

Waar heb je het over? - Ik zou willen dat ik dood was.

Ik laat je mij daar niet naar toe brengen.

Als je het er ooit nog over hebt, vermoord ik jou ook.

Ze horen ons.

Morgen.

Ik heb je niet binnen horen komen.

Waar was je gisteravond? - Ik wilde alleen zijn.

Alleen ik.

Dat moet moeilijk zijn. Ik bedoel...

Dat zien te gebeuren, bij degene waar je van houdt.

Op het einde waren ze dat niet meer. Mensen waar ik van hield bedoel ik.

Ze haatte iedereen. Ze werden gewelddadig.

Het geluid dat ze maken. - Je moet dankbaar zijn.

Ik bedoel, dat ze niet langer 'hen' meer waren.

Denk je dat ze nog steeds pijn voelen?

Het is nu voorbij voor hen.

Wij moeten er mee leven.

Het is anders voor jou dan voor mij. Waarom?

Wat weet jij over anders.

April, het hele land sterft. Jij hebt het overleefd, op deze boerderij...

besmette lichamen aan het rondslepen.

Wil je niet bij anderen zijn? - Daar gaan we weer.

April, je kunt niet weglopen. Dit heeft gevolgen voor iedereen. Jij kunt het antwoord zijn.

Hou op. Ik zei dat je er niet over moest praten.

Niet kwaad worden. Ik zei je dat dit zou helpen.

Help, ik ben hier.

April, nee...

Beweeg je niet. - Wacht.

Hoe ben je hier gekomen? - Daniel, ga aan de kant.

Ze kan besmet zijn. - Ik ben in orde.

Mijn moeder is een tijdje geleden overleden, en...

Ik ben in orde. Echt waar. - Wacht.

Wie ben jij? - Kate.

Ik was alleen, een eindje verderop, en...

Het is zo goed om iemand te zien.

Ik voel me echt goed.

Ik heb gewoon een plek nodig om te verblijven.

Dank je.

Dank je.

Het is maar een schram.

Dank je.

Hoe heb je ons gevonden?

Het geluid. Ik liep op de weg en ik hoorde jouw generator.

Ik wist dat het mensen moesten zijn. Toen hoorde ik schreeuwen.

Ik wist niet dat je dat zo ver kon horen.

De wind kan het geluid gedragen hebben.

Jullie zijn...

Nee, het huis is van haar of van haar familie. Ik weet het niet, ik ben hier nog niet zolang.

Ik ben mijn familie ook verloren.

Iets gemeenschappelijks dan, denk ik.

Daniel, kan ik je even spreken?

Ze blijft niet.

Niemand heeft gezegd dat ze dat wel deed.

Ze kan hier eten, en uitrusten vannacht, maar dan moet ze gaan.

Je kunt met haar meegaan als je wilt.

Maak je geen zorgen. Ik weet dat ze niet kan blijven.

Ze heeft alleen een plek nodig om uit te rusten.

Ze heeft veel meegemaakt.

Hoe heet ze? - Kate.

Daniel... vertel haar niets over mij.

Ik zeg niets.

Wat weet je van hen, wat er met iedereen gebeurd is?

Nou, ik was vroeger een verpleegster.

Het ging ineens snel goed mis.

We dachten, net als iedereen, dat we alles onder controle hadden.

En toen ineens stroomde het vol met allerlei mensen, continue.

Mensen buiten met familieleden die aan het schreeuwen waren.

Het was moeilijk te zeggen, wie besmet was en wie gewoon bang was.

Verschrikkelijk.

Op de eerste hulp, mensen waar we voor zorgden, begonnen ineens te veranderen.

Incident na incident.

We begonnen de controle te verliezen.

Op een dag...

Ik liep de gang door en ��n van de mannen die we onder behandeling hadden...

die had een auto-ongeluk gehad, een kettingbotsing.

Hij had zichzelf uit zijn kamer gesleept...

hij lag in elkaar.

Beide benen waren gebroken

Hij had het verband eraf gehaald...

hij was aan het kruipen en bloedde, en heel erg aan het schreeuwen.

Blijf jij voor mij?

We bleven binnen, zoals je ons gezegd had.

En toen de televisie uitging, waren we alleen. Dat was het.

Dat beeld vergeet ik nooit.

Ik was zo bang.

Toen realiseerde ik me dat ze niet meer geholpen konden worden.

En ik vertrok.

Ik vluchtte naar mijn moeder, buiten de stad. Voorbereid voor het ergste.

Niemand wist het.

Misschien wisten ze niet wat ze moesten doen. - Ik kan niet geloven dat dit echt gebeurt.

Luister, we hebben allemaal veel verloren.

Daarom moeten we bij elkaar blijven. Iets opnieuw opbouwen.

Ik weet dat het niet ideaal is, ik heb een paar schone lakens gevonden.

Geloof me, het is perfect.

Om eerlijk te zijn, het is leuk om iemand te hebben om mee te praten.

April is niet de meest...

Ze is nog erg jong. - Ja, maar meer dan dat...

Ze is een stil meisje.

Ik ben er zeker van dat ze erg lief is. Waarschijnlijk heeft ze veel meegemaakt.

Ze is...bijzonder.

Ik realiseerde me niet, hoe bijzonder.

Bijzonder?

Hoe denk je dat ze hier heeft overleefd, voordat wij kwamen?

Je zei dat het hier veilig was. - Dat is het niet.

Je hebt haar kracht, haar woede niet gezien. - Wat bedoel je?

Ze heeft iemand gedood, een heleboel.

Ze sleept hen mee, en ze droeg niet eens een masker.

Heeft zij het vaccin gehad? - Absoluut niet.

Ze liet me beloven om je niks te zeggen.

Maar je zei dat je een verpleegkundige was. misschien kun je helpen.

Ik weet niet of ze immuun is, maar zou het kunnen?

We moeten haar naar mensen brengen, mensen die weten wat ze moeten doen.

Heb je je berichtjes niet gelezen? - Nee.

Ik ken mensen, waar we heen kunnen, het is niet ver van hier...

Ik ben er niet zeker van, maar denk je dat ze met ons mee zou gaan?

Ze gaat mee.

Ga niet weg.

Verlaat me niet, ik laat je nooit gaan.

Schatje?

April, ben jij het?

Blijf daar!

Het is in orde.

Is hij familie van je?

Ik wil niet met je praten.

Je blijft hier niet.

En als Daniel je zo leuk vindt, dan kan hij samen met jou weggaan.

Als je wil dat ik ga, dan ga ik.

Ik wil je geen pijn doen, echt niet. Daniel zal niet weggaan.

Maak je geen zorgen, hij wil alleen wat het beste is voor jou.

Geloof me... - Ga weg!

April!

Daniel! We waren buiten de omheining.

April is verdwenen.

Verdwenen? Wat was je godverdomme aan het doen...

Ik was naar haar op zoek.

Ze is verdwenen, Ik ben helemaal de weg kwijt.

April!

April!

Wat is dit?

Ik weet niet wat ze tegen je gezegd heeft.

Ze blijft niet. Maak je geen zorgen. Ik zal haar zeggen dat ze moet gaan.

Het kan je niets schelen.

April, ik wil je geen pijn doen. Ik ken je verder niet.

Ik weet wel dat je sterk bent. Sterker dan dit.

Ik ben dit leven zo zat.

Laten we weggaan van deze plek. - Ik verlaat deze plek niet.

Dit is mijn huis!

Ik blijf bij jou.

Sorry, ik had haar niet moeten laten blijven.

Ik vind het zo erg...

April!

Het is goed.

Ik was zo zeker dat ik...

April, wie ben je?

Ik vond een foto, een oude foto. Van een meisje die op jou leek.

Dat was mijn grootmoeder.

We hebben het vaccin nooit gekregen.

Toen dat gebeurde, waren we thuis.

Waren dat je grootouders, die hier woonde?

Mijn moeder ging dood. Zij hebben haar gedood.

Zoiets, toen ze overleed, probeerde ik voor Joe te zorgen.

Maar uiteindelijk kwamen ze erachter.

Daarom stuurden ze ons naar een weeshuis.

Maar toen kwam het virus, ook in het weeshuis.

We herkende het eerst niet.

Maar toen barricadeerde ze het gebouw. Om ze buiten te houden.

Na een paar weken, waren er enkele rellen, ik weet niet wat er gebeurd is.

Ze deden testen op mensen.

Ze sloten hen op in kamers. Ze schreeuwden. Op een dag werden we gewekt...

sleurde ons een kamer met een ge�nfecteerde in, en probeerde ons te vermoorden.

Ik moest wel. Toen werden we van de anderen gescheiden.

Zodat zij konden eten. - Maar je werd niet ziek.

Ik wist waar ze naar zochten.

Ik weet niet hoelang we daar waren, maar op een dag was er een explosie.

Vuur. Ik dacht dat we zouden sterven.

Toen deden een paar vrouwen de deur open.

Zomaar. Het was een groep van buiten.

Denk ik. Toen ontsnapten we.

We renden. Ik wist niet waar ik anders naar toe moest gaan.

Toen ben je hier naartoe gekomen.

Wat is er gebeurd met je grootouders?

Ik heb hen laten betalen voor wat ze hadden gedaan.

Wie? - Ons, mijn moeder.

We hadden hen nodig, en het kon het niet eens iets schelen.

Ze waren afschuwelijke mensen.

April voelt zich veel beter.

Ik schrok me dood.

Vandaag zijn er een heleboel eieren. Hoe gaat het?

Ik? Ik voel me prima.

Ik dacht dat ik dood zou gaan.

Hoe... - Ik weet het niet. Ik word niet ziek.

Je moet rusten. Wat doe je hier?

Daniel, ik voel me anders.

Ik zorg wel voor je.

Ik ga met Kate praten, en zeg dat ze vandaag nog weg moet.

Ik weet dat ze aardig is.

We zeggen haar gewoon dat ze moet gaan.

Waar is je auto? Ze kan je auto meenemen.

Sorry Kate. - Het is goed.

Ik weet dat ik niet welkom ben.

Dat is het niet. Het is een zwaar leven hier.

We hebben geen eten voor drie mensen.

Je kunt mijn auto nemen. Er zit genoeg benzine in en hij doet het.

Je zei dat je op zoek was naar vrienden. Zo kun je daar komen.

Bedankt.

Je kunt blijven tot morgen. Neem wat eieren voor hen mee.

Ik heb thee voor je.

Toch niet erg dat ik je theezakjes hebt gebruikt op de laatste avond?

Er zit nog meer in de theepot. - Dank je.

Het is koud. Zal ik de haard aansteken?

Dat maakt me niets uit.

Ik wil dat je weet, dat wat er ook met jou gebeurd is, dat ik dat begrijp.

Dus voel je niet rot.

Bedankt dat ik hier mocht blijven. Je hebt zoveel voor me gedaan.

Waar heb je het over?

Nee, echt, ik ben heel dankbaar.

Wat had ik zonder jou moeten doen?

Mijn moeder stierf. En ik moest die hele lange weg alleen lopen.

En je kon me gewoon door mijn hoofd schieten, maar dat deed je niet.

Je bent een geweldig meisje.

Ik had een vreemde gedachte. - Ging het over mij?

Nee.

Mindy, mama is heel ongerust.

Ze is gek geworden.

Hier zijn we niet veilig. Kom op.

Vergeet je spullen.

Kom op. Je kan het.

Kom op, je kan het.

Komt u voor ons?

Wat doe je op mijn...

We zijn veilig.

Blijf hier en zet de stoel tegen de deur.

Daniel!

Daniel, alsjeblieft.

Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Depositair, Smokey en Suurtje