Original subtitles

Miał kontuzję czy coś, ale był tutaj.

Całą drużyna hokejowa może potwierdzić obecność Alexandra Östberga.

Jak się czuje Tomas? Czy dotknęło go to, co stało się z Hanną?

Był tak zaangażowany.

Puść mnie!

Takie imprezowanie jest nie w jej stylu, prawda?

Mam nadzieję, że to nie dlatego, że wypadła z drużyny sztafetowej.

Skontaktował się z tobą. Czego chce?

Chciała, abyś brała tabletki. Środki uspokajające.

Twoja mama była bardzo stanowcza.

Cześć.

Czy coś się stało?

Widziałam się ze Stenem Ljungmannem.

Chodź. Usiądź.

Czy podawałaś mi leki, gdy byłam dzieckiem?

Nie byłaś zdrowa.

Czułam, że to było jedyne wyjście.

To było jedyne wyjście w tamtym czasie.

Miałaś halucynacje.

Mówiłaś, że widziałaś tatę.

A co jeśli naprawdę go widziałam?

Znowu gorzej się czujesz?

Musisz natychmiast wziąć zwolnienie.

Nie można doprowadzić, aby to zaszło tak daleko, jak ostatnio.

- Pomyśl o Liv i Simonie. - Jak długo dawałaś mi leki?

Tak długo, jak było trzeba.

Jak długo?

- Do momentu, aż się wyprowadziłaś. - Aż się wyprowadziłam?

Jak długo?

Czy pamiętasz…

te tabletki z żelazem, które brałaś?

To był lek.

Więc tamtej jesieni, gdy się wyprowadzałam i poczułam się tak okropnie, odczuwałam…

Czy odczuwałam objawy odstawienne?

A ty doradziłaś mi, bym poszła do lekarza, by przepisał mi środki uspokajające.

- Zrobiłaś ze mnie cholerną lekomankę! - Dałam ci życie, Veronika.

Byłaś szczęśliwa.

Spotkałaś Tomasa, zdobyłaś wykształcenie, masz dzieci.

Nic z tych rzeczy by cię nie spotkało, gdybym nie dawała ci leków.

Skąd wiesz?

Powiedział, że otrzymał pieniądze.

Dałaś mu pieniądze. Jakie pieniądze? Nie mieliśmy żadnych pieniędzy.

Ivar dał.

Ivar?

Wypadek zdarzył się w jego fabryce.

Rozumiał, że będziemy mieli problemy finansowe po śmierci taty, więc chciał

dać nam jakieś odszkodowanie.

A ty wykorzystałaś te pieniądze, by faszerować mnie lekami.

Nie wiem, co mam ci powiedzieć, Veronika.

Potrzebowałaś tego.

Tych tabletek.

Potrzebowałaś ich.

Dalej ich potrzebujesz.

OSTATNI TROP: JEJ SMS-Y

ALEX + HANNA 17/3

GŁĘBOKI ŻAL PO TRAGEDII NA RZECE

ALEX + HANNA 17/3

ARESZTOWANO PODEJRZANEGO O ZAMORDOWANIE 17-LATKI

PONAD TYSIĄC WOLONTARIUSZY POSZUKIWAŁO ZAGINIONEJ 14-LATKI

Hej.

Co tutaj robisz?

Jesteś tą kobietą ze sklepu…

Nazywam się Veronika Gren. Jestem policjantką.

Dobrze, tylko czemu się tak skradasz?

Ponieważ ponownie przyjrzałam się sprawie Josefin Forss

i chciałabym zadać kilka pytań.

Dobrze. Będziesz musiała porozmawiać z Anitą.

Nie rozumiem, czemu zadajesz te wszystkie pytania.

Morderca Josefin został skazany. Jest w więzieniu.

Tak naprawdę chodzi o inną sprawę, widzimy pewne paralele.

Jakie paralele? Co masz na myśli?

Niestety, nie mogę powiedzieć

z powodu śledztwa, które prowadzimy, ale…

Czy Josefin znała Alexandra Östberga?

Tego hokeistę?

Czy on jest w jakiś sposób zamieszany?

Czy go znała?

Nie, nie wydaje mi się.

Moja córka lubiła jeździć konno, tym się zajmowała.

Miała talent, brała udział w zawodach.

Miała naprawdę dobre wyniki, Była…

Była moją małą…

Małą córeczką.

Stracenie jej…

A wy byłyście nierozłączne.

Jak siostry.

Julia i Josefin.

Bez ciebie nigdy bym sobie nie poradziła.

Gdy jestem z Julią, to prawie tak, jak bym była z Josefin.

Skąd masz ten naszyjnik?

Należał do Josefin.

Naprawdę? Pokaż mi.

Nigdy wcześniej go nie widziałam, kto jej go dał?

Nie wiem.

Oddała mi go.

- Hej. - Hej.

Simon! Jak się masz?

- Dobrze. - Nauszniki zdają egzamin?

Czy jest jakaś różnica, gdy odrabiasz lekcje?

Tak, bo tata zazwyczaj mi pomaga, mama nie ma czasu.

Czasami tak już jest.

Dobrze, idź już na przerwę. Dobra robota dzisiaj. Do zobaczenia.

Dobrze to wygląda, Liv.

Dawaj! Do końca.

Świetnie, dobra robota.

Jutro mamy trening reakcji i technikę startu.

Liv.

Dobra robota dzisiaj.

Takie skupienie chce właśnie widzieć.

Słuchaj, myślę, że jest to

dobry czas, byś odzyskała swoje miejsce w drużynie.

- Poważnie? Dziękuję bardzo! - Nie musisz mi dziękować.

- Hej… - Tak?

Przepraszam za wtedy.

W porządku.

Wszyscy mieliśmy swój pierwszy i jedyny raz, kiedy się upiliśmy.

Zdarza się nawet najlepszym. Najważniejsze jest to, co zrobisz dalej.

Będzie dobrze.

Hej, Sofia, tu Veronika.

Myślę, że muszę dzisiaj wziąć wolne.

JAKIE MA ZNACZENIE?

Nie mam pojęcia, być może zjadłam coś nieodpowiedniego.

Tak, dziękuję.

CZY JULIA MÓWI PRAWDĘ?

OSKAR HANNA

ARESZTOWANO PODEJRZANEGO O ZAMORDOWANIE 17-LATKI

Gdzie uprawialiście seks?

Zawsze w domu myśliwskim mojego taty.

Gdzie to jest?

W Jalmossen.

Tam, gdzie znaleziono zamordowaną Hannę.

Hej, Sofia?

- Tak? - Veronika zawiadomiła, że jest chora?

Tak, niestety.

Więc spotykaliście się, by uprawiać seks z przyduszaniem.

Przy takich rzeczach łatwo jest pójść o krok za daleko, prawda?

Nie robimy otwartych treningów.

Przepraszam, mówisz do mnie?

Słyszałeś mnie.

Nie uważam siebie za widza, jeśli o to ci chodzi.

Próbując dorwać Alexa, masz całą drużynę przeciwko sobie.

Rozumiem.

Hej.

Nazywam się Veronika.

Czy nie masz nic przeciwko temu, abym nagrała naszą rozmowę?

Działam w nowej jednostce policji.

Staramy się sklasyfikować odbiegające od normy zachowania pośród skazanych…

- za przestępstwa seksualne… - Pedofilów.

Więc to nie jest przesłuchanie?

Czemu nie powiedziałaś tego na początku?

Okej, w porządku.

Jesteś skazany i przyznałeś się

do wielu napaści seksualnych na dzieci

oraz do zamordowania Josefin Forss. Zgadza się?

Zgadza się.

- Pośród twoich ofiar… - Nie, nie ofiar.

Znajomych.

Josefin wyróżnia się posród twoich znajomych.

Matilda: pięć lat. Saga: dziesięć lat.

Ingrid: sześć lat. I tak dalej.

Josefin była starsza.

Była nastolatką, jest to zaskakująco duża różnica wieku.

Więc moim pytaniem jest, czemu skontaktowałeś się z Josefin?

Tak było prościej.

Popęd seksualny rozwija się, gdy płód jest jeszcze w macicy.

Wiedziałaś o tym?

W bardzo młodym wieku, przed pójściem do szkoły.

Niektóre dzieci zaczynają się wtedy masturbować i doświadczają zauroczeń.

Czemu to negować?

Zakazywać czegoś, co jest naturalnym ludzkim pragnieniem.

Kto to robi?

Rodzice.

Chcą chronić swoje małe, niewinne dzieci.

Panikując na samą myśl, że

ich potomstwo może czuć popęd seksualny i doznawać przyjemności.

Czy też dążyć do stworzenia więzi

i miłości z innym dorosłym.

Wróćmy na chwilę.

Powiedziałeś, że było ci łatwiej z Josefin.

Dlaczego?

Trzymanie rodziców na odległość stało się zbyt skomplikowane.

Kłamanie.

Znacznie łatwiej znaleźć dość młode dziewczyny w sieci.

No wiesz…

Dam ci markową torebkę, a ty wyślesz mi zdjęcia.

Ale Josefin…

Ona kłamała.

Kłamała? Odnośnie czego?

Na początku wydawała się znacznie młodsza.

Na zdjęciach, które przysłała nie była nawet w przybliżeniu tak…

- Rozwinięta? - Tak.

Nie toleruję żadnej nieuczciwości.

Więc ją zabiłeś?

Rozczarowała mnie.

I gdy nie chciałem zapłacić, ona chciała sobie pójść.

Nie mogłem na to pozwolić.

Czy Josefin była jedyną starszą dziewczyną, z którą się kontaktowałeś?

Pozwól, że tak to ujmę…

Nie jest to szczególnie trudne.

Nastolatki…

Ich potrzeba aprobaty jest nie do zaspokojenia.

Albo są zaabsorbowane sobą, albo

są złamane.

W obu przypadkach chcą zostać dostrzeżone.

Powiedziałeś, że Josefin wyglądała na starszą na zdjęciach.

Czy to sam jej wiek cię rozczarował, czy też to, jak wyglądała?

Co masz na myśli?

Chodzi mi, czy w przypadku dziewczyny wyglądającej młodo

nie ma znaczenia, czy ma 12 czy 16 lat, tak?

Teraz wiem, czemu tu jesteś.

Zastanawiasz się, czy zamordowałem Hannę Hagman.

Czy tak było?

Czy zamordowałeś Hannę?

Skończyliśmy.

Co ty do cholery robisz?

Johan Rutfjäll, tak?

Nie mam z tym związku, mów z Rolandem.

Nie zakładam, że masz.

Chcę tylko zadać ci pytanie w związku z meczem w Leksand w 2017.

Czemu Alexander Östberg nie zagrał?

Skąd miałbym wiedzieć? To było wieki temu.

Bo grałeś zamiast niego.

Pierwszy i jedyny raz, gdy grałeś z przodu od początku meczu.

Strzeliłeś trzy bramki, wygraliście z dużą przewagą.

Chyba nie rozumiesz.

Rozmawiamy tutaj o życiu młodej dziewczyny.

Hej, jestem na górze.

- Ah, tutaj jesteś.

- Hej. - Hej.

Nowe buty?

Tak, są naprawdę super, czy mogę pójść pograć?

Tak, obiad nie jest jeszcze gotowy.

Czy Veronika jest w domu?

Nie, nie przyszła jeszcze do domu.

Słuchaj, Tomas, muszę ci coś powiedzieć.

Martwię się o Veronikę, niedobrze z nią.

Całe to grzebanie w przeszłości nie jest dla niej dobre.

Co masz na myśli?

Ta terapia i myślenie o śmierci Bengta.

Wyprowadza ją z równowagi.

No, jest trochę zestresowana.

Ma ciężki okres w pracy.

Może chodzić o to.

Mógłbyś z nią porozmawiać.

Dziękuję za pomoc dzisiaj.

- Co ty tutaj robisz? - Właśnie wychodzę.

- Prawie zapomniałam torebki. - Kupiła buty Simonowi.

- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.

O co tutaj chodziło?

Hej?

Jak ci idzie z Susanną?

Dobrze.

Dobrze?

Tak naprawdę nie opowiedziałaś mi nic z tego, o czym rozmawiacie.

Nie wyszło nic szczególnego. Rozmawialiśmy trochę na temat mojego ojca.

Myślałam, że tego właśnie chciałeś?

Tak, chcę jedynie, by ci się polepszyło. Tylko tego chcę.

Martwię się o ciebie.

Ann-Charlotte martwi się o ciebie.

Widzimy, że coś jest nie tak.

Możesz ze mną rozmawiać.

Znowu ci się pogarsza, co? Jak dawniej, gdy…

- Mogę lody? - Tak, oczywiście.

Hej, tylko jeden dla ciebie.

No, cóż…

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Witam z powrotem, mam nadzieję, że już ci lepiej.

Masz gościa.

- Cześć, Johan. - Cześć.

W czym mogę pomóc?

Nie potrafiłem olać tego, co powiedziałeś, że chodzi tu o życie młodej dziewczyny…

Musisz zrozumieć, że Alex…

on stanowi drużynę.

Rozumiem to Johan.

Ale tutaj już nie chodzi o hokej.

Rozumiem, że jesteś lojalny wobec drużyny, ale…

Veronika? Możesz przyjść na moment do mojego biura?

Zadzwoniła do nas Anita Forss.

Co tam robiłaś?

W stajniach.

Brałam pod uwagę, że być może morderca Josefin zabił także Hannę.

Dobrze, a czy Nassir o tym wie?

Tak, uważa, że nie ma tutaj powiązania.

Nie. To dochodzenie Nassira.

Twoim zadaniem jest mu asystować, a nie prowadzić własne śledztwo.

Naprawdę myślę, że…

Veronika…

Posłuchaj uważnie.

Bierzesz chorobowe i działasz na własną rękę z rodziną Forss.

Pomimo że twój przełożony mówi ci, byś nie szła tym tropem.

Dostajesz ostrzeżenie.

Hej. Właśnie rozmawiałem z Johanem Rutfjällem.

Jest w drużynie Alexandra Östberga. Alexa nawet tam nie było.

- Na meczu? - W tamten weekend nie był w Leskand.

- On nie ma alibi. - O kurczę…

Dobra robota, Nassir.

Przyprowadźmy go więc.

Dobrze.

Skończyliśmy.

Czy będzie od razu przesłuchiwany?

Nie, Nassir chce, aby trochę się zestresował tej nocy.

Jasne.

Hej, kochanie.

Mówiłaś mi, że potrzebujesz nowych.

- Dziękuję. - Mogę dzisiaj zostać bardzo długo.

Simon powiedział mi, że zamordowano dziewczynkę.

Tak.

Myślą, że złapali sprawcę.

Ale nie jesteś przekonana.

Nie jestem.

Może możesz z nimi porozmawiać?

Z kim?

Z dziewczynami oczywiście.

A, no tak. Ale nie, niestety, nie żyją.

Co za szkoda.

To okropne.

Hej, przepraszam.

Wrócę jutro.

Dobrze, idź już, do zobaczenia.

Ivar?

Tak?

Czy ci przeszkadzam?

Nie, absolutnie nie.

Ja…

Dowiedziałam się, że

pomogłeś mi i mojej mamie finansowo, gdy byłam mała.

Chciałam ci tylko podziękować.

To było tak dawno temu

nie musisz mi dziękować.

Chcę.

- Hej. - Hej.

Tato, muszę już lecieć, dobra? Do zobaczenia.

Martin.

Tak?

Chciałam ci tylko powiedzieć, że Liv bardzo się cieszy

z drugiej szansy, którą jej dałeś.

No cóż, jeśli zasługujesz, dostajesz się. Zasady są takie same dla każdego.

Jest bardzo zmotywowana.

To świetnie. Mamy dzisiaj trening.

- Na razie. - Do zobaczenia.

Hej, Veronika.

Hej. Mogę wejść?

Tak, oczywiście.

Szkoda, że Veronika nie mogła zjawić się tu dzisiaj.

Chyba nie będzie problemu, jeśli tylko jedno z nas odpowie na pytania, tak?

Nie, oczywiście. Nie ma problemu.

Zakładam, że macie taką samą wiedzę

o życiu Simona i jego zachowaniu, więc nie ma problemu.

To dosyć typowe, że jeden z rodziców wypełnia te formularze.

Okej.

W 90% takich sytuacji są to matki.

Tak, tak bym myślał.

No cóż, zostawię cię na chwilę samego.

Okej, dobrze.

Nigdy czegoś takiego nie robiłam.

W porządku.

Pomogę ci.

Próbowałam sama się z nim skontaktować.

Ale nie mogę się przebić.

A Martin…

On się odciął.

Zupełnie jak wtedy, gdy zmarła jego siostra, Monica.

Jej rodzina po prostu przestała o niej rozmawiać, jak gdyby nigdy nie istniała.

Co sprawia, że nie możemy…

Oskar istniał.

On dalej istnieje.

I musi wiedzieć, że go kocham.

Że brakuje mi go.

Daj mi ręce.

Chcę byś zamknęła oczy.

Odpręż się.

Nie wiem, czy to zadziała.

Pozwól mu przyjść.

Musisz pozwolić mu tutaj przyjść.

Co czujesz? Czy on tutaj jest?

Możesz z nim rozmawiać?

Wszystko w porządku, Veronika?

Veronika?

Veronika?

Puść mnie. Veronika.

Veronika?

Puść mnie.

Puść mnie!

To…

To nie był Oskar.

Chcę byś wyszła. Wyjdź.

Wyjdź! Idź sobie.

Wynoś się!