All language subtitles for Je.verrai.toujours.vos.visages.2023.FRENCH.1080p.WEB.H264-FW

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil) Download
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian Download
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish Download
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Ik wil haar graag vertellen waarom ik het deed.

Toen ik Marc doodde...

Toen ik hem doodde, was ik mezelf niet.

Je bedoelt...

Sorry. Ga door, alsjeblieft.

Ik weet niet meer wat ik zei.

Dat je onder invloed was...

Ik had gedronken.

Hij ook.

Hadden jullie allebei alcoholproblemen?

Ja.

Het gebeurt.

We zagen elkaar nooit meer, dus ik heb haar nooit verteld,

in alle bewustzijn, met een helder hoofd,

wat er gebeurd is.

En geen excuses aangeboden.

We zijn allebei veel verloren.

Voelt het alsof jij net zoveel verloren hebt?

Nee, natuurlijk niet. Sorry.

Zij verloor haar zoon door mij. Dat vergeef ik mezelf nooit.

Maar ik heb ook dingen verloren.

Ik verloor m'n partner. Mijn dochter verloor haar vader.

Misschien krijg ik mijn dochter nooit meer terug.

Het is ook niet gemakkelijk.

Natuurlijk. Ik begrijp het. -Ja?

Begrijp je het?

Echt?

Vergeef me dat ik onderbreek,

maar het ging nergens heen.

Michel, je begrijpt de ervaring van deze persoon niet.

Niemand kan het begrijpen.

Je kunt het je proberen voor te stellen.

Ja, maar ze leek zo neerslachtig dat ik haar wilde steunen.

Steunen door luisteren is het beste wat je kunt doen.

Dus, hoe voelden jullie je?

Het was moeilijk.

Ik bleef fouten maken, denk ik.

Ik vond het moeilijk om te luisteren. Ik was zo gestrest.

Het ging niet vloeiend. We bleven onderbreken.

Jullie twee bleven zeker onderbreken.

Stiltes werden niet gerespecteerd.

Te veel commentaar, Michel. -Ja.

Veel gesloten vragen.

Te veel suggesties, Fanny.

En te veroordelend.

Ik vond niet dat ik veroordelend was.

Maar ik probeerde vast te provoceren. Dingen uit haar te persen.

Laat dat doel meteen varen.

Dingen uitlokken is niet jouw rol.

Je bent hier niet als advocaat of agent.

Je bent zeker geen CPIP.

Laat je gebruikelijke posities achter je.

En wees jezelf.

Wat je deze mensen biedt,

is het tegenovergestelde van wat de rest biedt.

Je spreekt niet voor ze.

Je suggereert niks. En probeert ze niet te veranderen.

Luister. Neem het in je op.

Onvoorwaardelijk.

Je weet niet beter wie ze zijn of wat ze zouden moeten doen.

Weet dat of ga iets anders doen.

Geef ze de ruimte om na te denken en ze denken na.

Anders zeggen ze wat ze altijd zeggen.

En niet wat ze nooit zeggen.

Je bent invasief.

Geef ze de ruimte. Je kent deze persoon niet.

Leer van haar.

Volg haar zonder oordelen, zonder diagnoses.

Vliegtuigmodus.

Voelde je je gehoord?

Ja. -Nee.

Je voelde je welkom, gerespecteerd,

je kreeg aandacht, en dat is geweldig.

Maar je voelde je niet gehoord.

Excuses dat ik zo hard ben, maar dit is cruciaal.

Begrijp dat.

Begrijp het absoluut.

Herstelrecht is een vechtsport.

een jaar later

Goed.

Kom maar op.

Nieuw kapsel?

Ja, Martine heeft me

snel bijgeknipt. -Ziet er goed uit.

Langer en ruiger stond je ook goed.

Alles staat je goed.

Het wordt krap met de vergadering erna.

Ik hou rekening met te laat komen...

Plan meer tijd in de gevangenis.

Hallo.

We stellen ons even voor.

Ik ben Fanny, CPIP en mediator opgeleid in herstelrecht.

En ik ben Michel.

Ik heb in het onderwijs gewerkt,

als vrijwilliger bij de Slachtofferhulpgroep

en ik ben een mediator opgeleid in herstelrecht.

Hoe gaat het?

Hoe gaat het nu?

Het is te gek.

Het zou fijn zijn als je wat over jezelf kunt vertellen.

Ik heet Nassim.

Ik ben 29.

Goed.

Bedankt, Nassim.

Kun je ons vertellen hoe je gehoord hebt over herstelrecht?

Mijn begeleider sprak erover.

Wat weet je ervan?

Jouw idee erover?

Slachtoffers ontmoeten gevangenen, toch?

Ja, dat klopt.

Het is een programma dat de mogelijkheid biedt tot een ontmoeting

tussen mensen die strafbare feiten hebben gepleegd

en slachtoffers van soortgelijke vormen van criminaliteit.

In dit geval diefstal met geweld.

Weet de rechter ervan?

Wie zich aanmeldt voor het programma, ja.

Maar de inhoud van meetings is vertrouwelijk.

Is het positief als je het doet?

Vinden rechters het goed?

Mijn zaak komt eraan.

Dat kunnen we niet zeggen.

Het is op vrijwillige basis.

Er is geen tegenprestatie. Dus het kost je niets,

maar je krijgt er niets voor terug.

Geen kwijtschelding van straf.

Wat is het nut dan?

Communicatie.

Je kunt vragen stellen.

Je kunt zeggen wat je meegemaakt hebt, hoe het voelde...

Ik heb zo vaak gezegd wat ik gedaan heb.

Ik weiger nog terug te kijken.

Ik richt me op de toekomst.

De toekomst?

Hoe ziet die eruit?

Hoe gaat het?

Dat is lang geleden.

Goed om je stem te horen.

Ik maak een taart voor een etentje bij een vriendin.

En jij?

Ik bel omdat je in onze database staat.

Ja. Vijf jaar geleden na een overval. Voor juridische hulp.

Om mijn broer weer te zien.

Maar niet in een café of...

Ik weet niet waar hij is, maar hij is blijkbaar terug.

Mijn nicht belde om het te vertellen.

Ik wil...

Ik wil hem niet tegen het lijf lopen.

Ik wil hem zien om hem niet tegen het lijf te lopen.

Hij had vroeger een straatverbod, maar nu niet meer.

Ik kan hem niet tegenhouden

om terug te verhuizen

of naar bepaalde plekken te gaan...

Dat is het juist. Gewoon dingen bespreken.

Dingen?

Wanneer hij naar de begraafplaats wil.

De bioscoop.

Het zwembad.

Dat is het minimale.

Sommige cafés misschien ook.

Sommige restaurants.

Welke dag, hoe laat...

Ik weet niet hoe je zoiets

organiseert.

Eerst definiëren we je verwachtingen.

Dan geef ik je verzoek door aan...

Hoe noemen we hem?

Ik weet het niet.

Zoals je wilt.

Hoe heet hij? -Benjamin.

Delarme.

Meneer Delarme?

Ik geef je verzoek door aan meneer Delarme.

Als hij akkoord gaat met het bemiddelingsproces,

praten we een-op-een

om de drie weken gedurende zes maanden.

We kunnen gaandeweg meer datums toevoegen, als dat nodig is.

Hoe neem je contact met hem op?

De SPIP moet hem in hun dossiers hebben gehad.

Tenzij je een nummer of adres hebt?

Niet meer.

Maar ik ken iemand die dat heeft.

Ik vraag het haar.

Als je iemand kent die zijn nummer heeft, laten we dan via haar proberen

om contact te leggen met meneer Delarme.

Als een soort bemiddeling.

Ja, maar dat kan die persoon niet zijn.

Ik vertrouw haar niet.

Goed.

Dus waar beginnen we?

Waar jij wilt.

Moet je in detail weten wat er is gebeurd?

Vertel me wat je denkt dat ik moet weten

om de beste hulp te zijn in dit proces.

Oké...

Daar gaan we.

Het kan langdradig zijn.

Neem de tijd.

Ik ben seksueel misbruikt en verkracht door mijn oudere broer

vanaf mijn zevende. Hij was 13.

Hij probeerde me te sodomiseren toen ik 12 was.

Het deed pijn. Ik schreeuwde.

Het lukte niet.

Daarna stopte hij.

Niemand wist het.

Een jaar later scheidden mijn ouders. Ik woonde bij mijn vader.

M'n moeder bleef bij mijn broer. Halfbroer eigenlijk.

Ik groeide op.

Ik begon te daten. Het was lastig.

Op mijn 17e vertelde ik het aan mijn toenmalige vriend.

En mijn familie.

Behalve mijn oma geloofde iedereen me.

Dien geen klacht in, zei ze.

Ik heb toch aangifte gedaan.

Tijdens het proces gaf hij het toe.

Maar hij beweerde...

Hij wist niet dat ik dat niet wilde.

Hij was niet volwassen genoeg om te weten wat hij deed.

Ik heb geen idee of het een smoes was of dat

hij dat echt dacht.

Hij werd veroordeeld voor verkrachting.

Hij zat drie jaar vast.

Daarna verhuisde hij.

Ik heb hem nooit meer gezien.

Dat was 12 jaar geleden.

Wacht, ik heb het druk. Ik moet het gesprek opschrijven.

Bedankt.

Bij mijn eerste rechtszaak kreeg ik 15 jaar.

In hoger beroep, weer 15 jaar.

Bij de laatste tien jaar.

Omdat ik had nagedacht.

Ik was veranderd. De rechter zag het.

Eerst begreep ik niet waarom zo lang.

Niemand was dood, gewond of wat dan ook.

En de slachtoffers logen.

Ze haalden iedereen door elkaar en beschuldigden me.

Ze herkenden me niet.

Wat zouden de slachtoffers denken over wat er gebeurd is?

Ik weet het niet.

Ik wilde ze zeggen: 'Oké...

'Ik heb het verprutst. Ik ga de bak in. Dat is normaal.

'Voor jullie is het voorbij.

'Neem je geld en geniet ervan.

'Blijf er niet in hangen. Ga verder.'

Ik snap niet waarom slachtoffers niet verder gaan.

Echt waar.

Ik snap het echt niet.

Hallo.

Kom binnen.

Ik heb macarons.

Nee, bedankt. Te zoet voor mij.

Is koffie oké voor je?

Lekker.

Wat wil je van hem?

Heeft hij nog niet genoeg geleden?

Het proces was vreselijk voor hem. Hij heeft alles verloren.

Zijn baan, vriendin, al zijn vrienden.

Hij is er nooit overheen gekomen.

Ik ga hem niet lastigvallen.

Het is lang geleden. In het verleden.

Heel mooi,

die nieuwe keukentegels.

Ze zijn niet nieuw.

Minstens tien jaar oud.

Hier.

Trut.

Trut.

Wat een stomme trut.

Enorme trut.

Ik had haar hondenstront-macarons moeten geven.

Eet ze. Geen zorgen. Suikervrij, 100% stront.

Ga je naar hem toe?

Als hij me wil zien, ja.

Wat ga je zeggen?

Ik geef je verzoek door.

Duidelijk verwoord. In jouw woorden.

Ik heb macarons.

Wil je er een? -Nee, bedankt.

Ze zijn niet te zoet.

Heel graag dan.

Later.

Een verzoek doorgeven, betekent terugkomen met een antwoord.

En voor jou, een antwoord ontvangen.

Als hij het eens is, hoe reageer je dan?

Opgelucht, denk ik.

Dan kunnen we dingen regelen en...

Ik zal niet zo bang zijn dat ik hem tegenkom.

Of misschien wel.

Misschien zal ik erg bang zijn.

En krijg ik slapeloosheid.

Of ergere slapeloosheid dan normaal.

Een weigering is misschien nog erger. Qua stress.

Dan doe ik nooit meer een oog dicht.

Doe je nooit meer een oog dicht?

Ja.

Nadat hij was gestopt, duurde het een jaar voor ik weer kon slapen.

Ik wist niet dat het voorgoed gestopt was.

Ik dacht dat het opnieuw zou beginnen.

Dat deed het altijd.

Als je 'bang' zegt,

wat bedoel je dan precies?

Niet bang in de zin dat hij me zou aanvallen.

Niet bang voor hem.

Ik ben gewoon bang voor...

Ik weet het niet.

De dialoog die je met meneer Delarme wilt aangaan,

hoeft niet oog in oog te zijn.

Er zijn andere manieren.

Telefonisch, per mail of via een videogesprek.

Ik wil hem zien.

Het is belangrijk.

Waarom is het belangrijk?

Ik weet het niet.

Het voelt alsof het zo moet zijn.

Hallo. Mijn naam is Judith.

Ik ben advocaat bij de plaatselijke Slachtofferhulpgroep

en een mediator die is opgeleid in herstelrecht.

Bel ik op een slecht moment? Kunnen we praten?

Mevrouw Chloé Delarme heeft contact opgenomen.

Ze heeft een proces gestart van herstelbemiddeling op 8 oktober.

Ze wil graag de kans om met u te communiceren

over organisatorische aspecten

om uw dagelijkse leven in hetzelfde gebied te vergemakkelijken

zonder contact.

Meneer?

Sorry, ik kon u niet horen.

Waarom doen slachtoffers dit?

Wat denk je?

Waarom denk je dat ze komen?

Kijken of we berouw hebben?

Niet om ons te beschuldigen, maar...

Vertellen dat we schuldig zijn.

Hoe voelde het om dat te horen?

Dat ik schuldig ben?

Het is waar.

Sommige slachtoffers zijn erg boos.

Als ze hard tegen je praten,

hoe reageer je dan?

Als ze zeggen...

Wat jij gedaan hebt...

Het is niet...

Niet goed.

Je hebt geen respect voor anderen, voor het menselijk leven.

Jullie zijn egoïstische lafaards.

Opscheppers, geen mannen.

Dat is juist.

Je denkt niet aan anderen. Het is heel jammer.

Je hebt niet lang genoeg gekregen.

Jij had de keuze. Ik niet.

Jij komt vrij. Ik heb levenslang gekregen.

Het zal nooit zomaar stoppen.

Het is hun recht om dat te zeggen.

Misschien gaat het niet zo.

Zeker. -Maar het kan gebeuren.

We willen dat je er klaar voor bent.

Kun je op donderdag een gesprek na salsa aan?

Er is tijd voor mevrouw Benoît

van 19.30 tot 20.30 uur.

Ik zet je af bij salsa, wacht op je

en dan gaan we.

Dat is gemeen. Mijn man vermoordt me.

Klaagt Martine nooit?

Hij is het zat.

Meneer Delarme? -Ja.

Ik ben Judith.

Aangenaam.

Kun je me horen? -Prima.

Ik heb Benjamin ontmoet, de broer van mijn slachtoffer, Chloé.

Ga door.

Hij doet graag mee aan het proces,

maar is geschokt dat ze hem niet wil tegenkomen. Hij wil begrijpen waarom.

En waarom ze aangifte heeft gedaan.

Dat deed hem pijn.

Hij beweert dat hij niet wist dat ze niet wilde.

Ze heeft nooit nee gezegd.

Hij zegt dat hij haar nooit dwong.

Hij zegt

dat hij ook een kind was en niet wist hoe serieus het was.

Hij woont samen met zijn vriendin, die van Caribische afkomst is.

Ze willen kinderen krijgen.

Ze hebben samen een zakelijk project.

En verder...

Verfrommeld? -Verschrompeld.

Onzin.

Ten eerste past verschrompeld niet.

Snap je het concept van kruiswoordpuzzels niet?

Het past wel, kijk.

Ver-schrom...

Peld.

Het past niet.

Bedankt.

Serieus, wat een ellende...

Popcorn.

Michel.

Je bent me er eentje.

Weet je dat? -Absoluut.

Denk je dat je ook een goede minnaar bent?

Vraag het aan Martine, maar ik denk het wel.

Vast wel.

Mag ik?

Judith. -Ga zitten.

Wat mag het zijn?

Een glas wijn.

Wit.

Een glas witte wijn, alstublieft.

Mijn man. Ik zei hem dat ik uit eten ging.

Problemen?

Wat een klootzak.

Zelfs zonder loopgravenoorlog thuis

moet ik stoom afblazen.

Bedankt.

Heb je de broer ontmoet?

Hoe ging het?

Goed.

Lastig, maar oké.

Kreeg je geen rillingen?

Ik denk het niet, hoezo?

Ik vind het moeilijk met zedendelinquenten.

Overvallers, moordenaars, geen probleem.

Ik kan zelfs met ze overweg.

Maar verkrachters...

Ik weet niet of ik met hen herstelrecht kan uitoefenen.

Ik zal de volgende keer opletten.

Op jou. -Proost.

Op ons, vrienden.

Hallo.

Judith, ik ben van het herstelrechtteam.

Grégoire. Aangenaam.

Hallo.

Hoi, Judith.

Nawelle, dit is Judith. Ze werkt bij ons.

Hoi, Sabine.

Grégoire, hoe gaat het?

Goed, bedankt.

Ik ga.

We zijn er. Dit is Yvette.

En Cyril.

Ze zijn bij elke meeting aanwezig.

Hier vinden de meetings plaats

vanaf volgende week.

Een glas water?

Of koffie misschien?

Kan ik koffie krijgen? -Ik ook.

Koffie.

Sabine, iets?

Nee, bedankt.

Ik pak wat water.

Ik ging een jaar naar een psychiater. Het deed me goed.

Ik slaap nu beter.

Maar

de pijn, de wond diep vanbinnen,

geneest niet, denk ik.

En niemand begrijpt het.

Ik probeer er niet meer over te praten.

Ik ook niet.

Ik praat er niet meer over. Zelfs niet met mijn man.

En mijn man is geweldig.

Mijn kinderen snappen niet waarom ik dit doe.

Ze zijn bang voor een terugval. Waarvan?

Juist.

Het is er. Het gaat nooit weg. -Nee.

Ik zie dit als een strijd.

Met respect, zeker, maar...

Die mensen hebben geen hart.

Ze doen vreselijke dingen en zeggen:

'We hadden geen keus. We hebben niets.'

Dat kunnen ze beter niet zeggen. Ik geloof het niet.

Ik kan er niet tegen.

Je bent boos.

Zeker. Ben jij niet boos?

Ik weet het niet.

Ik pak koffie.

Wil je ook? -Nee, bedankt.

Ja, graag.

Ik wilde zeggen,

toen je eerder in de auto stapte,

dacht ik dat je een crimineel was.

Ik was bang. Sorry.

Geen probleem.

Ik dacht dat we allemaal vrouwen zouden zijn.

Ik ben blij dat er een man is.

Je zult ons beschermen.

Wat gaan jullie dragen? Het zit me echt dwars.

Mij ook. -Echt?

Gestoord. Waarom zou dat ertoe doen?

Ga je lunchen?

Nee.

Een leuk restaurantje?

Nee, ik heb soep meegenomen.

Ga jij maar.

Hoe is het met je rug?

Ja, wel oké.

Ben je moe?

Een beetje, maar het gaat goed.

Ik vertrek vroeg vandaag.

Meneer Delarme stemt in met het proces.

En om een dialoog te beginnen, in welke vorm dan ook.

Hij is bereid met je te communiceren.

En hij heeft vragen voor jou.

Vragen voor mij? -Ja.

Goed.

Hoe reageer je op zijn reactie?

Eerder...

De laatste keer communiceerden we via een advocaat

nadat onze moeder stierf.

We kwamen overeen om de erfenis te weigeren.

Wil je me meer vertellen?

Over de erfenis?

Het punt is, dat die er niet was.

Alleen schulden.

Mijn moeder was in de war, arme vrouw.

Ze kreeg Benjamin heel jong.

De vader verliet haar. Mijn vader voedde hem op.

Het viel niet mee.

Hij was veel weg.

Mijn vader is een verkoper.

Met Benjamin was het altijd supergespannen. Veel geschreeuw.

Behalve toen we het deden.

Dat besefte ik.

Nadat we het hadden gedaan, was het thuis rustig.

Benjamin was lief voor mama.

Maar anders...

Ze kon het niet aan.

Ze zat onder de medicijnen en bleef in bed als mijn vader weg was.

Als mijn broer er niet was,

had ik van koekjes geleefd.

Ze was niet bij het proces.

Ze wist niet wie ze moest steunen.

Ik zal nooit weten wat ze wist.

Of ze besefte wat er aan de hand was.

In de kamer naast de hare.

Heeft ze iets gezien?

Wat denk je?

Op een nacht verliet m'n broer m'n kamer.

Ik hoorde de stem van mijn moeder.

'Wat doe je?'

Hij antwoordde: 'Ze kon niet slapen.'

De volgende ochtend hoorde ik ze in de keuken.

Toen ik binnenkwam, stopte het gesprek.

Wie weet wat je doet? Van familie en vrienden?

Niemand. Ik wil niet praten.

Of ze ongerust maken.

M'n vader krijgt misschien nog een aanval.

Heb je je tot een betaalde vriend gewend?

Wat? Een betaalde vriend?

Ja, het is de term die we gebruiken.

Ik mag het niet zeggen. Een psychiater.

Een psychiater.

Nee, ik bezoek geen psychiater.

'Een betaalde vriend.' Niet slecht.

Ja, niet slecht.

Meneer Delarme zegt dat hij zich al twee weken naar voelt.

Sinds ons eerste gesprek komen er dingen terug.

De rechtszaak...

Gevangenis...

'Ik werd behandeld als een verkrachter.'

'Ik werd een pedofiel genoemd.'

Hij zegt dat zijn seksualiteit normaal is.

Dat hij haar nooit heeft gedwongen.

Het spijt hem als zijn zus heeft geleden, maar hij heeft ook veel geleden.

Ze hebben allebei geleden.

Er zijn twee deuren.

Een naar het detentiecentrum. De andere naar buiten.

Jullie gebruiken de deur van het detentiecentrum

en gaan op deze stoelen zitten.

Welke stoel wil je?

Ik weet niet. Die.

Je komt binnen als de slachtoffers zitten.

Daar.

Hoe zit het met een begroeting?

Geen idee.

Sommige slachtoffers schudden geen hand.

Ik zal geen handen schudden. Ik geef ze misschien een knikje.

Een cake. Chocolade.

Dat vindt iedereen lekker.

Hij ziet er lekker uit.

Ik vertel alles bij de eerste ontmoeting. Dan hebben we dat gehad.

Hallo.

Hallo allemaal en welkom.

Bedankt voor jullie komst.

Hier zullen we elkaar ontmoeten.

Elke dinsdag gedurende vijf weken, voor een meeting van drie uur.

Dan twee maanden later voor een evaluatiegesprek.

Dit is de praatstok.

Iedereen die wil spreken,

doet dit door de stok vast te houden.

Je beurt om te praten eindigt als je hem in het midden legt

of aan een ander geeft.

We zijn geraakt en erg blij jullie te zien

en deze meetings te beginnen.

Het betekende veel voor ons om de afgelopen maanden met jullie te delen

en we willen jullie bedanken voor het vertrouwen.

Jullie kennen ons al,

maar hebben de leden van de gemeenschap nog niet ontmoet.

Ik laat ze zichzelf voorstellen.

Hallo allemaal. Mijn naam is Yvette. Ik ben 62.

Ik heb vele jaren op Human Resources gewerkt bij een groot bedrijf.

Ik ben ook een gevangenisbezoeker.

Als vrijwillig lid van de gemeenschap

ben ik hier om naar jullie te luisteren,

dingen te delen en jullie te steunen...

Altijd onvoorwaardelijk.

Bedankt, Yvette.

Cyril?

Hallo, ik heet Cyril. Ik ben 41.

Rekwisietenmeester bij films.

Vrijwilliger, net als Yvette

en ik ben hier ook om naar jullie te luisteren en mijn steun te geven.

Door mijn aanwezigheid

heeft de samenleving belang bij je.

Ik bedoel, interesse in je.

Dat kwam er niet goed uit, maar dat is het.

Dat was het.

We beginnen met rond te gaan, zodat jullie jezelf kunnen voorstellen

en kunnen uitleggen waarom je deelneemt aan dit programma voor herstelrecht.

Wat zijn je drijfveren?

En je verwachtingen?

Wie gaat er als eerste?

Ik heet Nawelle.

Ik ben 39.

Vijf jaar geleden werd de supermarkt waar ik werkte beroofd.

Ik verwacht niets.

Ik kom vertellen hoe jullie daden slachtoffers beïnvloeden.

Zodat je de schade ziet die je aangericht hebt.

Hoe je levens verwoest.

Voor geld of...

Voor de lol.

Of wat dan ook.

Er is niet één slachtoffer. Andere slachtoffers komen later.

Gezinnen, koppels, kinderen.

Ik wil dat je dat begrijpt.

En ik wil andere slachtoffers horen.

Jullie ontmoeten heeft me goed gedaan vorige keer.

Een kans om te praten met mensen die weten waar ik het over heb.

Ik wil m'n gezin er niet in meeslepen.

Ze hebben gedaan wat ze konden.

Ze zijn aardig geweest, maar...

Het is nu niet aan hen.

Ik moet hier doorheen.

Daarom ben ik hier.

Ik heet Grégoire. Ik ben 46 en ik ben monteur.

Ik werd drie jaar geleden met mijn dochter thuis overvallen.

Ik wil begrijpen waarom de daders het doen.

Ze helpen om het niet weer te doen.

De gevangenis vind ik niks.

Het dient geen enkel doel.

Het is vreselijk om mensen te zien

die er nog slechter uit komen.

Voor mij is het geen oplossing.

Daarnaast

ben ik het ook zat

om het niet te kunnen verwerken.

Ik heb alles geprobeerd...

Veel dingen om

er een streep onder te zetten.

Ik kan het niet.

Ik ben niet dezelfde man.

Mijn leven is veranderd.

Kortom, vroeger was het beter.

Bedankt.

Ik heet Issa.

Ik ben 25.

Ik heb een winkel overvallen.

Ik zat vier jaar vast.

Ik ben hier om mijn leven op orde te brengen.

Ik wil goed doen voor mijn vrouw.

Ze is zwanger.

Ik wil geweld achter me laten.

Als ik de vragen kan beantwoorden, kan het slachtoffers misschien helpen.

'Ik heet Sabine.

'Ik werd beroofd op straat.

'Ik was 64 jaar.

'Zeven jaar geleden.

'Er kwam een scooter voorbij.

'Ze grepen naar mijn tas.

'Ik werd meegesleurd.

'De scooter raakte uit balans.

'De dief viel eraf. Hij was woedend.

'Hij schopte naar mijn handen en armen en schreeuwde naar me.

'Daardoor kreeg ik gezondheidsproblemen.

'Ik lag twee maanden in het ziekenhuis.

'Met heel veel complicaties.

'Ik ben hier om te proberen zulk geweld te begrijpen.'

Ik begrijp het niet.

Ik begrijp het geweld niet.

Van jonge mensen.

Geweld overal, verbaal geweld...

Alsof ik van een andere planeet kom.

Ik wil niet in angst leven.

Ik wil het achter me laten.

Dat was het.

Daar stop ik.

Ik heet Thomas.

Ik zit al jaren in de problemen.

Ik ben nu 44.

Ik heb 19 jaar vastgezeten.

In totaal.

Terugkijkend op mijn leven,

is het wanhopig.

Ik maak altijd alles kapot.

Vandaag wil ik meedoen,

want voor het eerst

probeer ik goed te handelen.

Ik wil proberen iets positiefs te doen.

Voor eens in mijn leven.

Ik beantwoord graag jullie vragen en als het jullie helpt,

is dat een begin.

Ik zit al negen jaar vast. Binnenkort kom ik vrij.

Voor een huisinbraak.

Ik ben hier om slachtoffers beter te begrijpen.

Om uit mijn schulp te kruipen.

Heel erg bedankt allemaal.

Wil iemand eerst spreken?

Om z'n verhaal te vertellen.

Ik was caissière in een supermarkt.

Op een dag...

Het was bijna sluitingstijd.

Er kwam een man binnen. Helemaal in het zwart.

Skimasker, handschoenen, pilotenbril.

Het leken net spiegels.

Niets was zichtbaar. Zelfs zijn huidskleur niet.

Hij had een pistool en zei: 'Dit is een overval.'

Ik was erg verrast.

Ik zei: 'Wat is dit?'

Ik wist het niet, maar ik zei het hardop.

Het glipte eruit.

Hij kwam naar me toe,

zette zijn pistool tussen mijn ogen

en zei: 'Snap je het nu?'

Ik zag mezelf in zijn bril.

Mijn gezicht

met een pistool tussen mijn ogen.

Ik dacht dat hij me zou vermoorden.

Het is het einde, dacht ik.

Hij legde zijn hand op mijn schouder,

duwde me voorzichtig op de grond,

wendde zich tot mijn collega,

richtte op haar en zei: 'Op de grond.'

De manager kwam uit het kantoor. De man ging naar hem toe.

Ze haalden geld uit de kluis.

Ik kon onder mijn kassa kijken.

Het stof.

Een bruin elastiekje.

Een muntstuk van 20 cent.

Ik weet niet hoelang daarna,

misschien een minuut of tien...

Het voelde alsof het een uur was.

Een uur.

Bruin elastiekje.

Stof.

Munt.

De manager kwam terug.

Hij zei: 'Hij is weg.'

Hij was lijkbleek.

We stonden langzaam op. Mijn collega snikte.

Ik kon het niet.

Soms vraag ik me af, als ik toen had gehuild,

had ik het dan beter verwerkt?

Mijn collega had nachtmerries.

Ze was bang.

Twee weken later was ze weer aan het werk.

Het leven weer normaal.

En ik stortte in.

Ik doe nu niets.

Buiten krijg ik allerlei fobieën.

Op straat.

Openbaar vervoer, winkels...

Ik ga nooit het huis uit.

Ik werk niet. Ik kan met mijn kinderen nergens heen.

Ik kijk tv, mijn gewicht neemt toe...

Om te slapen slik ik pillen. En kalmerende middelen

om de dansshow van mijn dochter te zien...

Anders krijg ik paniekaanvallen.

Het huishouden overweldigt me.

Ik snauw tegen de kinderen en mijn man.

Ze willen de oude ik terug.

Toen ik altijd lachte.

Altijd blij was.

Nu verlies ik mijn geduld.

Ik ben constant boos.

Ik ben een vreselijke moeder.

Mijn aanvaller is nooit gevonden.

Hij heeft geen gezicht, geen naam.

Ik blijf denken dat hij terugkomt.

Natuurlijk.

Hij kent me. Hij zag me. Hij komt me afmaken.

Wij hebben een klacht ingediend.

Misschien is hij boos.

Misschien zijn we buren.

Het is alles waar ik aan denk.

Constant.

Dat is het.

Een overval van tien minuten, vijf jaar geleden.

Slechts tien minuten.

Tien minuten en mijn oude leven is voorbij.

Tien minuten voor niets.

Voor niets.

Voor geld, voor...

Wie wil er nu spreken?

Wil je er een?

Nee, bedankt. Ik ben gestopt.

Gefeliciteerd.

Eén ging naar mijn dochters kamer. De andere twee brachten me naar beneden.

Ze wilden de code van mijn kluis met contant geld erin.

Ik kende hem niet uit mijn hoofd. Ik had hem net veranderd.

Om de een of andere reden

onthield ik hem niet.

Ik zei dat ik hem had opgeschreven en hij op 't nachtkastje lag.

De gespannen man ging naar boven.

Hij kon hem niet vinden en sloeg spullen stuk.

De man bij mij bleef kalm.

Ik vroeg waar mijn dochter was.

'In haar kamer.' Ik zei dat ze haar moesten halen,

zodat ze bij mij was.

Hij was van streek omdat de man zijn zelfbeheersing verloor.

Hij zei: 'Ligt hij er echt?'

Ik zei: 'Ik beloof het.'

De gespannen man kwam terug.

Hij zei: 'Er zijn kleren, geen code.'

Ik zei: 'Nee,

'niet het dressoir, het nachtkastje.'

Rustige man zei:

'Naast het bed, idioot.'

De man ging terug

en kwam al snel met de code.

Ik zei dat dat hem was.

Ze gingen naar de kluis.

Toen hoorde ik:

'We gaan.'

De derde man kwam uit de kamer van mijn dochter.

Ik zei: 'Waar is ze? Maak me nu los.'

Ze vertrokken.

Ik riep. Ze antwoordde niet.

Ik heb haar naam vaak geroepen.

Ik had een

ijzeren smaak in mijn mond.

Alsof ik bang was. Nu ik met jullie praat, proef ik hem weer.

Ik was bang. Het was vreselijk.

Ik sleepte mezelf over de vloer naar de voordeur.

Ik heb vijf minuten geschreeuwd. Het lukte me de buren te wekken.

Die maakten me los.

Ik haastte me naar mijn dochters kamer. Ze was

vastgebonden en gekneveld.

Ik vroeg: 'Heb je pijn?'

Ze was ongedeerd.

De man daarboven met haar

had een mes bij zich.

Tijdens het proces ontkende hij, maar zij had het gezien.

De advocaat van de verdediging zei dat ze zich vergiste.

Dat was moeilijk voor haar om niet geloofd te worden.

Ik wilde hun nekken omdraaien.

Maar mijn handen trilden.

Als een sukkel.

Ik neem het mezelf kwalijk dat ik ze niet hoorde binnenkomen.

De deur kraakte. Het was een geluid dat ik zo vaak had gehoord.

Ze gingen naar binnen en naar boven.

Hetzelfde.

Ik ken die geluiden uit mijn hoofd.

Het gekraak van elke trede.

Ik heb niets gehoord.

En ik deed niets.

Daarna kreeg ik een hele zware depressie.

We zijn gescheiden.

Ik had financiële problemen. Mijn bedrijf ging failliet.

Ik sliep in mijn busje.

Ik was van de wereld.

Mijn vader zei: 'Succes in het leven

'is een goede vader zijn

'en goede echtgenoot.'

Mijn handlanger en ik kennen elkaar al heel lang.

Hij is superlang, bijna twee meter

met een raar lichaam. Lange armen.

Ik had gezworen nooit met hem te werken.

Hij valt teveel op.

Het was een haastklus. Ik zei oké, en raad eens...

Ze gingen direct naar hem toe.

De politie zag dat hij een idioot was en wist

dat ik het brein erachter was.

En het was waar. Meestal ben ik het niet.

Ik organiseer geen klussen.

Het voelt alsof ik nooit iets bepaal.

Ik krijg dingen aangeboden en denk: prima.

En het gaat zo snel.

Er is niets voor een voortijdig schoolverlater.

En het is te gemakkelijk.

Te gemakkelijk om wapens en jongens voor klussen te vinden.

En met een overval, zoals je zei,

verdien je in drie minuten veel geld.

Niemand neemt je aan, hoe hard je ook zoekt.

Ik had het geld nodig, dus deed ik die klus.

Ik heb er meerdere gedaan.

En nog veel meer shit.

Ik heb er spijt van, want het ging mis.

Het ging te ver en dat wilde ik niet.

Ik heb naar jullie verhalen geluisterd

en had me dat nooit kunnen voorstellen.

Echt niet.

Ik bied mijn excuses aan.

Oprecht.

Het spijt me heel erg.

Sorry, ik kan dit niet loslaten.

Ik had niets toen ik opgroeide.

In pleeggezinnen en zo, maar die keuzes heb ik niet gemaakt.

Zeg niet dat je werk gezocht heb.

Heb je ooit werk gezocht?

Heb je cv's opgestuurd?

Sollicitatiegesprekken gehad?

Nee, om eerlijk te zijn niet.

Maar ik zie hoe mijn zussen en neven worstelen...

Ik hoorde dat het arbeidsbureau een puinhoop is.

Geef je het arbeidsbureau de schuld?

Nee, dat zei ik niet.

Geef niemand de schuld, behalve jezelf.

Jij hebt die keuze gemaakt.

Ja, ik heb geen goede keuzes gemaakt.

Ik miste jouw intelligentie.

Geef me een Nobelprijs.

Ga je gang.

Sorry, maar

wat je eerder zei, Nawelle...

Dat je bang was en zo.

Ik bedoel...

Je hebt het mis.

Bij een klus zie je de slachtoffers niet.

Ze bestaan niet.

Ze zijn niet belangrijk.

Het gaat om geld of creditcards.

Niet de slachtoffers.

Het is niet persoonlijk.

Alle stress en adrenaline zijn als oogkleppen.

Hij komt je tegen en doet niets. Hij zal je niet herkennen.

Stel dat ik het was en ik herken je,

dan is het duidelijk.

Ik zou m'n hoofd buigen, oversteken en wegrennen.

Voor het geval je me herkent en de politie belt.

Vooral als ik ermee weggekomen was.

Je bent bang na een overval.

Maar je bent veilig.

Dat zweer ik.

Ik ben laat. -Ze is in je kantoor.

Sorry dat ik te laat ben.

Geen probleem.

Ik weet het niet meer.

Weet je het niet?

Waarom ik dit doe.

Snapt hij dat ik het niet goedmaak?

Wat zegt hij als het niet doorgaat?

Dat kan ik niet zeggen.

Ik heb je verzoek overgebracht met voorwaarden die we hebben afgesproken.

Ik had nooit gedacht dat het me zo veel zou doen.

Het is rot.

Het is rot om weer te moeten lijden.

Ik ben jaren geleden gestopt met snijden.

Het was voorbij.

Het lag achter me.

Mijn broer zag het toen ik begon te snijden.

Hij zei dat ik gek was en dat het vies was.

Dat is niet waar.

Ik ontsmette het. Het was schoon.

Wil je iets drinken?

Iets warms? Koffie?

Alsjeblieft.

Bedankt.

We kunnen het proces op elk moment opschorten of beëindigen.

Echt niet.

Ik maak me zorgen om je, lieverd.

Sorry, dat glipte eruit.

Nee, het geeft niet.

Ik vind het prima.

Ik moet weten of je buiten

veilig bent.

Dat je kunt praten, je gesteund voelt en niet alleen,

als je dit oprakelt.

We moeten het snijprobleem oplossen om door te gaan.

Het is geen probleem.

Echt, het is niets.

Ik kan stoppen. Ik doe het niet weer.

Dat is niet genoeg, Chloé.

Ik kan je in contact brengen met een goede therapeut.

Dat had niet gehoeven.

Bedankt dat ik mag logeren.

We hebben Flora's kamer opgemaakt. Haar oude kamer.

Stoor ik niet?

Meen je dat? Het is een genoegen.

Ik zal er niet veel zijn.

De kinderen blijven thuis en we wisselen elkaar af.

Dat is mooi.

De kleinkinderen zijn er, dus constant een kindermenu.

Nuggets en patat. We genieten ervan.

Klinkt dat goed? -Perfect.

Ik kan een salade voor je maken.

Nee, het is perfect.

Als er maar ketchup is.

Natuurlijk.

We hebben een klein probleem.

Issa zal vandaag niet bij ons zijn.

Hij kan er niet bij zijn.

Het spijt ons.

Hoe kan dat?

We hebben geen details. Hij zit in een disciplinair blok.

Dus de vraag die we nu hebben is,

gaat de meeting door zonder hem?

Waarom zit hij in dat blok?

Heeft jullie team iets gedaan? Heeft hij problemen?

Nee, ik denk niet dat het gevangenispersoneel hinderlijk is.

We weten niet wat er is gebeurd.

Pardon, maar ik snap het niet.

Deze meetings zijn belangrijk. -Ja.

Maanden van voorbereiding en een strak schema.

Inderdaad.

Blijkbaar kan Issa niet opschieten met de bewakers.

Er is maar één incident nodig,

een celdoorzoeking die fout gaat...

Wat vinden jullie?

Wil iemand dat de meeting niet doorgaat

nu we niet compleet zijn?

Het stoort me niet.

Mij ook niet.

Grégoire?

Ja, oké.

Ik wil je bedanken.

Wat je de vorige keer zei...

Het is alsof er een gewicht van mijn schouders is gevallen.

Opeens.

Drie jaar een psychiater zien en in drie uur heb jij

het verholpen.

Het voelt gek om dit te zeggen.

Het is de waarheid.

Ik moet de reden van m'n laatste veroordeling delen.

Ik heb er zoveel gehad...

Ik heb het strafblad

van een allround dader.

Mijn hele leven is in de drugs geweest.

Ik deed alles om drugs te kopen.

Dealen, oplichten, hosselen.

Stelen.

Inbreken.

Helen en gewapende overvallen.

Vijfentwintig jaar de gevangenis in en uit.

Gevangenis en de straat.

Of bij mijn peetmoeder.

De rest, mijn ouders,

gaf het op na mijn tweede veroordeling.

Mijn laatste straf is de langste. Ik heb 13 jaar gekregen.

Destijds verkleedde ik me als een servicemonteur.

Ik had de uitrusting. Ik was slank en zag er goed uit.

Ik ging naar oude mensen, maakte ze bang

en pakte wat ik kon.

Meestal niet veel.

Op een dag

had de oude man bezoek.

Een man die ik van lang geleden kende.

Een man die ik haatte.

Ik herkende hem meteen.

Het ging fout.

Ik ging los op hem. Ik flipte.

Ze deden er weken over om me te vinden.

Ik was opgelucht toen het zover was.

Ik had een grens overschreden.

Ik kreeg 13 jaar. Geen klachten.

Het was gerechtigheid

voor alles waarmee ik weggekomen was.

Ik heb geen idee hoe ik nooit gepakt ben.

Meestal was ik in een staat...

Vanaf het begin hield ik van drugs.

Soms denk ik dat het stom is.

Als ik net zoveel van muziek of schilderen had gehouden,

zou ik Picasso geweest zijn. Echt.

Een enorme passie.

Alles draaide om gebruiken.

Drugs vinden zodat je kunt gebruiken.

Mensen vinden zodat je kunt gebruiken.

Plaatsen zoeken zodat je kunt gebruiken.

In de gevangenis.

Buiten drugs vinden.

Geen leven.

Geen toekomst.

Om eerlijk te zijn

heb ik aan zelfmoord gedacht.

Ik had me erop voorbereid.

Ik had medicijnen geregeld.

Ik was klaar.

De dag die ik had uitgekozen...

Precies die dag

moest ik naar de bezoekersruimte.

Mijn peetmoeders zoon.

Hij ergert me, maar ik was dol op haar.

En hij vertelde

dat m'n peetmoeder overleden was.

Ze liet me wat geld na.

Zesduizend euro.

Ik kan niet zeggen hoe ik me voelde.

Maar nu ben ik hier.

Iemand?

Sabine?

Nassim?

Fysieke klachten kunnen worden behandeld.

Het gaat steeds beter met me.

Maar ik ben bang om het huis te verlaten.

Bang voor de straat, trottoirs...

Ik raak soms in paniek dat het weer gebeurt.

Ik ben niet veranderd. Ik ben een makkelijk doelwit.

Nog meer nu ik ouder ben.

Ik probeerde naar buiten te gaan

zonder mijn tas, handen in de zakken.

Maar dat was erger. Ik dacht:

als ze voor mijn geld komen,

komen ze het uit mijn zakken halen.

Dan zitten ze aan me.

Doen ze mijn jas uit.

Dus zeven jaar lang ben ik thuisgebleven.

Thuis is niet beter. Mijn appartement kijkt uit op de straat.

Ik worstel met straatlawaai.

Scooters, schreeuwende mensen.

Dus ik blijf aan de binnenplaats. In mijn slaapkamer.

Zo is het.

Het is ook mijn schuld.

Waarom ging ik toen naar buiten?

Ik ging nooit rond die tijd.

Ik treuzelde thuis

in plaats van vroeg te gaan, zoals altijd.

En ik had de tas moeten laten gaan.

Ik weet niet waarom ik niet losliet.

Voor wat erin zat.

En als ik jullie verhalen hoor,

is het niet zo erg als wat jullie meegemaakt hebben.

Ik moet het loslaten. Zo erg was het niet.

Mensen zeggen: 'Het was een overval. Het stelt niets voor.'

Ik weet het.

Het is waar.

Maar ik kan niet...

Het is niet niks.

Sorry, je was nog niet klaar.

Maar het is niet niks.

Ik weet het niet.

Zeker weten.

Meegesleept, geslagen. Maanden in het ziekenhuis.

Hij heeft je botten gebroken.

Ja.

Doe dat mijn moeder aan en ik vermoord je.

Gaat het, Sabine? -Ja, bedankt.

Liet ik je schrikken? -Nee.

Ga je gang.

Wil je iets drinken?

Citroencake of hazelnoot.

Zelf gemaakt?

Gisteren, met mijn zoon. We houden van bakken.

Hoe oud is hij?

Elf. Kook jij?

Niet meer. Ik woon alleen.

Ik kan niet voor mezelf koken.

Elke klus doe ik hetzelfde.

Ik scheer me.

Altijd.

Ik koop handschoenen en skimaskers, minstens 50 km van huis.

Voor iedereen.

Ik kies de kleren van de jongens.

Eenvoudige dingen.

Helemaal zwart. Niets valt op.

En ik regel de wapens.

Die avond, crew van vier. Huis van een rijke vent.

We waren getipt.

Man en vrouw, meerdere creditcards. Minstens zes.

We arriveren rond 23.00 uur.

We wachten, verstopt bij het zwembad.

We zien ze binnen bewegen.

Man en vrouw.

Niet de kinderen.

Er zou geen hond zijn. Maar ik was bezorgd.

Ik hou niet van honden.

Ik ben waakzaam.

De lichten gaan uit.

We wachten nog twee uur.

Rond 3.30 uur gaan we naar binnen via de patiodeur.

Inbreken is niet nodig.

Hij is open.

Makkelijk.

Wij sluipen naar binnen.

Dan een geluid. Vreemd en luid.

Ik vraag: 'Wat is dat?'

Er stond een gitaar op een stoel.

Mijn handlanger liep hem omver.

Een slecht begin.

We bevriezen.

Zoals standbeelden.

Niks gebeurt.

Het is een gezin met twee kinderen.

Dus vier van ons en vier van hen, in theorie.

Maar ik ben op mijn hoede. Je weet het maar nooit.

Misschien zijn het er meer. Gasten of wat dan ook.

We maken ze allemaal wakker.

Binden ze vast in de eetkamer.

We vinden twee kaarten in z'n portemonnee. Niets in haar tas.

We eisen de andere kaarten.

De vrouw zegt dat er geen andere zijn.

Ik vraag hoe ze spullen koopt.

Ze zegt dat hij haar wekelijks geld geeft.

Natuurlijk liegt ze tegen ons.

Er is er altijd een.

Vaak vrouwen.

De man snapt dat het om geld gaat.

Het kan snel gaan.

We doorzoeken haar tassen. Het zijn er veel.

In laden, de slaapkamer, een bureau. We vinden de kaarten.

Ze geeft geen pincodes.

De man begint zich ook te verzetten.

Want hij is niet zwak.

We beginnen ons geduld te verliezen.

We zetten de man onder druk.

Laten hem schrikken.

We maken ze bang met wapens.

Ze geven de pincodes.

We vertrekken. Ieder alleen.

Ik ben streng voor de rest.

Hou je gedeisd. Koop niet teveel.

Pronk er niet mee.

Als iemand dat doet, gaat het mis.

Eentje luistert niet.

Een week later koopt hij een motor.

Hij werd opgepakt

en verlinkt ons.

We waren machteloos.

Dapper om het te vertellen.

Bedankt.

Sorry voor wat er met je is gebeurd.

Mijn excuses.

Nee. Jij hebt me niets gedaan.

Die jongens kan ik nooit vergeven.

Hallo. Kom binnen.

En als hij zegt dat je hebt gelogen?

Waarover?

Ik weet het niet.

Hoe reageer je dan?

Eerst loog ik niet tegen de politie.

Daarna wel.

Ik loog. Natuurlijk.

Ik had geen keus.

Ze stelden domme vragen over irrelevante dingen.

Welke dag? Hoe laat?

Hoelang? Hoe vaak?

Hoeveel vingers? Hoeveel centimeter?

Ze waren niet geïnteresseerd in de belangrijke dingen.

'Hoeveel vingers?' Niet: 'Hoe voelde het?'

Vingers doen pijn.

Ik heb ze nooit verteld dat het erger was toen hij wegbleef.

Ik sliep in de klas nadat ik voor niets bijna doodging van angst.

Ik herinner me alles.

Ik heb geen geheugenverlies.

Niets is begraven of onderdrukt. Hoe ze het ook noemen.

Ja, ik kan liegen.

Heel goed eigenlijk.

Dat heeft hij me geleerd.

Hoe ziet hij eruit? Is hij aangekomen?

Ik zou het niet kunnen zeggen.

Moet ik zijn toestemming vragen om je een foto te geven?

Mijn broer was knap.

Mam zei: 'Je boft met een broer die voor je zorgt.'

Haar broers gaven er niks om.

Ik verloor mijn broer toen ik het meldde.

Ik heb geen broer.

Dat maakt me verdrietig, want ik aanbad mijn broer.

Mijn grote broer.

Pap, hoe gaat het?

Ja, alles goed.

Wat is er met Nours telefoon? Het nummer lijkt niet te kloppen.

Wil je het me geven?

Nee, nu. Ga het halen, alsjeblieft.

Goed. Ik wacht wel.

Bewaker, mag ik een pen lenen, alsjeblieft?

Bedankt.

Heb je het?

1-4 of 9-4?

Kon je niet op tijd komen?

Ik moest iemand spreken.

Een gevangene over sigaretten. Hij belazerde me.

We kregen ruzie, daarom was ik te laat.

De bewakers wilden niet luisteren. Ze hielden me vast.

Hoe kan dat?

Ze zijn agressief tegen me.

Ik doe bijna niets en ze doen dat.

Het is niet de eerste keer.

Je zei dat je een gevangene moest spreken.

Maar je moest wel op tijd zijn voor onze meetings.

Toch?

Je hebt ons een toezegging gedaan.

En de moderators, om naar alle vijf meetings te komen.

Je hebt getekend, toch? -Ja.

Ik was ook boos.

Ik zei tegen de bewakers dat het niet mijn schuld was.

Waarom is het niet jouw schuld?

Hou ons niet voor de gek.

Jij belazert ons.

Je deed iets waardoor je te laat kwam.

Dus wij wachten als sukkels, want wij zijn op tijd.

Als sukkels.

Sabine vertelt haar verhaal. Thomas en Nassim ook.

Er is een lege stoel die zegt: 'Het boeit me niks.'

Zo simpel is dat.

Ik denk niet dat je het snapt.

Ik snap het heel goed.

Het is niet jouw fout.

Het komt door het arbeidsbureau, de bewakers.

Het is nooit jouw schuld.

Je acties hebben geen gevolgen.

Heb je iets belangrijkers te doen dan onze meetings?

Misschien wel.

Ik veroordeel je niet.

Het is jouw leven. Doe wat je wilt.

Maar geef het tenminste toe.

Zeg het luid en duidelijk.

Verzin geen flauwe smoesjes.

Ik vraag me ook af wat ik hier doe.

Ik zou bij mijn dochter kunnen zijn of bij vrienden.

Waarom hierheen komen en drie uur met jongens doorbrengen

die andermans levens verwoesten en erover liegen?

Je liegt. Je bent een leugenaar.

Net als bij het proces.

'Geweren waren niet geladen. Het was niet mijn idee...'

Eentje zei zelfs dat hij er niet was.

Ondanks dat DNA het bewijst.

Niemand keek naar mij. Niet een.

Niemand keek naar mijn dochter.

Niemand verontschuldigde zich.

Verdomme.

Ik wilde jullie verhalen horen.

Het spijt me.

Het geeft niet.

Even pauzeren, Grégoire?

Nee, dat hoeft niet.

Issa?

Ik heb een vraag voor jullie.

Ik heb een vraag over wat jullie verteld hebben.

Waarom het niet bij inbraken houden?

Spullen stelen uit magazijnen nadat ze zijn gesloten?

Is dat niet makkelijker?

Omgaan met mensen, gezinnen, dat is moeilijk, toch?

Geen mensen in de buurt is beter, toch?

Stelen uit winkels of magazijnen is niet zo eenvoudig.

Ze hebben alarmen, camera's...

Meer bescherming dan huizen.

Misschien niet allemaal...

Bij een inbraak wil je natuurlijk dat er niemand is.

Voor een huisinvasie wil je mensen.

Wil je mensen?

Wil je mensen wakker maken,

ze vastbinden, hun huizen overhoop halen?

Nee, maar we hebben pincodes nodig.

We hebben geen keus.

Maar je hebt wapens.

Wapens zijn gevaarlijk.

Je kunt doden met een pistool.

Anders klappen mensen dicht.

Met lege handen geven ze je geen pincodes.

We moeten wel. -Moeten?

Het gaat niet om geld.

Jij hebt geld nodig, wij ook. Waarom anderen aanvallen?

Misschien heb je dat ook nodig.

Helemaal niet. Mag ik de stok?

Sorry, kunnen we stoppen met de stok?

Als iedereen het eens is.

Het voelt alsof het zonder lukt.

Als we onderbreken, gebruiken we hem weer.

Is iedereen het eens?

Doorgaan?

Bij een overval

zijn we gemaskerd en gewapend, maar we zijn bang.

Voor hoe mensen kunnen reageren.

Vlak voordat je naar binnen gaat,

buiten de deur of het raam,

zijn we bang...

Banger dan de slachtoffers, denk ik.

Wie weet? Misschien is er iemand met een pistool of zo.

Als we binnen zijn,

ben ik niet zo bang.

Kalmer.

Maar de angst is er.

Dus ja, de maskers,

de wapens, zijn om te intimideren.

Zodat slachtoffers luisteren.

Niet moeilijk doen.

Een klap geven, niet slaan.

Dat is slaan.

Nee.

Slaan is met pistolen of een ram geven.

Dat is gewoon...

M'n moeder gaf me een klap. M'n vader sloeg me.

Ja.

Mijn pa gaf me een klap. Mijn oom sloeg me.

Shaitan.

Zoals voor Sabine...

De man heeft je geslagen.

Het gaat te ver.

Sorry, even terug...

'Hem laten schrikken.'

'Onder druk zetten.'

Ik laat het los, maar wat houdt dat in?

Je geeft de man een klap.

Waarom zeg je altijd 'je'?

Nooit 'ik'?

Ben jij een bende?

Zijn jullie daar met velen?

Wie sloeg hem?

Ik.

En toen?

Ik sloeg hem en keek haar aan.

Ik zag dat ze

weigerde pincodes te geven.

Het was eng.

Alsof haar familie er niet toe deed.

Ze bracht iedereen in gevaar.

Ik keek haar aan, met mijn pistool op het hoofd van haar zoon.

Dat had resultaat.

Ze gaf de pincodes.

Eén man ging ervandoor,

haalde het geld uit een automaat

en belde dat het gelukt was.

We vertrokken.

Ik had de controle.

Was je wapen geladen?

Ja.

De enige. Alleen mijn wapen is geladen.

De anderen zijn heethoofden. Soms gek.

Om de een of andere reden ben ik...

Ik ben rustig.

Ik schreeuw nooit.

Ik huil nooit.

Tijdens mijn proces huilde ik niet.

Bij de dood van mijn moeder ook niet.

Ik zou het nooit afvuren.

Ik heb nooit iemand gedood en zou dat nooit doen.

Ik zou een kind nooit iets doen.

Een geladen pistool op het hoofd van een kind?

Dat is geen geld nodig hebben. Dat is iets anders.

Vraag jezelf wat, anders verandert het nooit.

Zijn onze nachtmerries niet normaal?

Jij bent niet normaal.

Nooit huilen is niet normaal.

Nooit schreeuwen.

Niet huilen om je moeder.

Echt cool, de kleur van je overhemd.

Bedankt.

Bordeauxpaars. Ik hou ervan.

Ja, paars.

Bordeaux, zou ik zeggen.

Donkerroze.

Een roze tint, denk ik.

Vreemde dingen, kleuren.

Echt te gek.

Bedankt, Cyril.

En Sabine heeft de madeleines gemaakt.

Volgende keer maak ik madeleines. En Sabine een quiche.

Ze zijn heerlijk. -Bedankt.

Mijn man brengt me meestal.

Volgende week kan hij niet.

We zoeken een chauffeur voor je.

Er stoppen hier meerdere bussen.

Ja, ik neem de bus.

Fluitje van een cent.

Het is cool in de bus.

Hangt ervan af. De bus is niet altijd cool.

Jongens zoeken naar problemen in bussen.

Maar het is goed.

Ik ben je chauffeur. Ik haal je volgende week op.

Hij is niet gevonden, dus ik kreeg geen compensatie.

Ik zou zijn geld toch niet aannemen.

Ik zou hebben geweigerd.

Geld lost niets op.

Een rechtszaak zou fijn geweest zijn. Fijn om hem veroordeeld te zien.

Om te weten dat hij lijdt.

Opgesloten, ver van familie.

Ik dacht dat het me goed zou doen, maar ik had er spijt van.

Daar zijn veranderde niets.

Ik voelde me een standbeeld. Een meubelstuk.

Hoe noem je voorbijgangers in films?

Figuranten.

Een figurant, dat klopt.

Ja.

Lost geld niets op?

Ik heb gezwoegd voor de schadevergoeding.

De hele familie. Mijn zussen, mijn vrouw...

Het was vreselijk.

Mijn slachtoffers hadden het goed.

Ze hadden het niet nodig.

En een van hen haalde uit

met een fietsslot als wapen.

Dus? Hij vocht terug.

Als hij niet had teruggevochten,

had hij geen pak slaag gehad en geen oogproblemen.

Ik zie hem zeker als slachtoffer.

Ik ben te ver gegaan, maar

hij is geen slachtoffer zoals jullie.

Issa, luister naar jezelf.

Iemand verloor een oog nadat je hem in elkaar sloeg.

Heb je geprobeerd met één oog te leven?

Snap je dat wij net zo lijden

als jouw slachtoffers?

Juist. Je zegt dat het je spijt, maar...

Je snapt niet dat je hetzelfde deed.

Natuurlijk. Ik ben schuldig. -Ja, maar...

Het is ingewikkeld.

Misschien...

Issa...

Misschien weet je dat je schuldig bent,

maar voel je je niet verantwoordelijk.

Juist, dat is het precies.

Bedankt, Yvette.

Ik snap het niet.

Denk na.

Je bent slim.

Echt waar.

Je moet nadenken.

Kom op.

Verdomme. Het is 7.20 uur.

7.20 uur. Verdomme nog aan toe.

Godverdomme.

Waarom schreeuw je?

Laat je hem in de buurt van Chloé komen?

Niet mijn idee. -Waarom het oprakelen?

Weet je hoelang het duurde voor ze er overheen was?

Of hoe ze was toen ik haar ontmoette?

Ik zal net zo open tegen je zijn als zij.

Ze was een 15-jarige pornoster.

Ze deed alles en genoot er niet van.

Het was erg. Ze was van slag. Het was eng.

Ik hield het vol omdat ik verliefd was.

We begonnen opnieuw.

Maar langzaam, zoals tieners.

Ze heeft het gered omdat ze slim is.

En heel moedig.

Maar ook breekbaar.

Meneer...

Ik ken Chloé niet zo goed als u.

Maar ze wil haar broer duidelijk weer zien.

Ik ben hier niet om te oordelen

of ze gelijk heeft om dat te willen.

Ik ben hier om goede voorwaarden te scheppen.

Als ik me terugtrek,

blijft de drang naar dialoog, zonder veilig kader.

Ze zien elkaar en het loopt slecht af.

Mehdi, ik heb vertrouwen in dit proces.

En ik heb vertrouwen in Chloé. Ze is geen kind meer.

Ze redt het wel.

Dat is waar we naartoe werken.

Hij redt het ook, geloof me.

Hij zal haar net zo manipuleren als jij.

Hij bedroog haar over wat een broer is, wat liefde is.

Zoals alle zedendelinquenten is hij een oplichter.

Het spijt me.

Geen probleem.

Alles goed?

Ja, te laat zonder goede reden.

En met jou? Oké?

Goed, bedankt.

Wist je dat Mehdi langskwam? -Natuurlijk.

Heeft hij je bang gemaakt?

Wil je het bespreken?

Nee.

Hij maakt zich zorgen. Ik snap het.

Het is zijn probleem.

Ik maak me geen zorgen.

Sorry dat ik erop aandring.

Nu Mehdi het weet, kunnen dingen voor je veranderen.

Of je destabiliseren in het proces.

Ik denk het niet.

Dat gevoel heb ik niet.

Jij bent degene die het weet.

Ondanks zijn zorgen, als Mehdi je blijft steunen...

Mehdi?

Hij doet niets anders dan steunen.

Als ik ontvoerd word, bel je Mehdi in plaats van de politie.

Ik heb erover nagedacht.

En ik heb ook

vragen voor Benjamin.

Niets belangrijks, alleen details.

Ik besef dat ik al tijden antwoorden wil.

Goed.

We nemen de tijd om ze door te nemen.

Geef ze hem voor we elkaar ontmoeten.

Waarom is dat belangrijk?

Dan heeft hij tijd om zich voor te bereiden.

Als hij ze niet kan beantwoorden,

hoe reageer je dan?

Niet kan of wil?

Hoe zou het voelen om dat te beseffen?

Het zou niet veel uitmaken.

Dan denk ik dat hij het niet snapt.

Dan kan hij niet veranderen.

Dan had ik dit allemaal moeten doen om dat te beseffen.

Of misschien vraag ik me af wat ik daar doe.

Opnieuw.

Dingen verwachten van die klootzak.

Er kan van alles gebeuren tijdens de meeting, als die plaatsvindt.

Behalve fysiek en verbaal geweld.

Ik weet niet wat voor jou gewelddadig is.

We moeten samen ontdekken

wat je absoluut weigert te horen of wilt ervaren.

Wat is het ergste dat hij zou kunnen zeggen?

Wat zijn je grenzen?

Vandaag voel ik me niet erg...

Ik weet niet of ik door kan gaan.

Jullie zien, doet me goed.

Maar ik denk dat het te laat is.

Ik had het eerder moeten doen.

Ik heb zoveel tijd verspild de afgelopen zeven jaar.

Ik heb alles verpest.

Ik liet de band met mijn kinderen verstoffen

tot bijna niets.

Ik zie mijn kleinzoon niet.

Ik ging niet naar zijn zusje

toen ze geboren was.

Ik ken haar niet eens.

Dus mijn zoon is teleurgesteld.

Hij is boos en snapt het niet, maar ik ben bang om naar het station te lopen.

Ik ben bang in een trein.

Zelfs bang in een auto.

En ik was rijinstructeur.

Ik vertel niet dat dat de reden is, want het is zielig.

Ik ben zielig.

Ik verzin dingen.

Ik ben een leugenaar. Ik lieg tegen iedereen.

Ik zeg dat het goed gaat en het druk heb,

maar ik blijf thuis en kijk tv.

Ik praat tegen mezelf als een gek.

Ik heb een internetverbinding die ik niet gebruik.

Ik verspil mijn tijd.

Ik heb al mijn tijd verspild.

Ik keek uit naar mijn pensioen.

Ik zei tegen mezelf:

'Ik ga zoveel doen.

'Reizen.

'Interessante dingen zoals jullie.'

Ik doe niets.

Ik ben nergens goed voor.

Mijn leven is gestopt, vervaagd.

Het is nu te laat.

Het is in orde.

Het is niet te laat.

Dit schudt mij ook wakker. Ik voel het.

Waarom heb ik gewacht? -Precies.

Het is nog niet te laat. -Nee.

Ik praat in mezelf... -Je bent niet zielig.

Je durfde wel drie eikels als wij te ontmoeten.

Ik was bang. -Nog meer complimenten dan.

Hij heeft gelijk. Je bent superdapper.

Je kunt de band met kinderen en kleinkinderen weer opbouwen.

Je zoon snapt het als je het uitlegt.

Zeker.

Er is nog tijd.

Tien, 15 jaar, nog zoveel dagen.

Een lange tijd. -Ja, een lange tijd.

Zelfs een jaar is lang.

Zoveel uren, zoveel dagen.

Maar toch,

een goede internetverbinding helpt altijd.

Wat is er zo grappig?

Op een klus denk je aan niemand anders.

Je ouders? -Zeker niet.

Je weet dat je niemand zult vermoorden.

Het gaat om tassen, kluizen... Mijn moeder was overleden.

En zoals ik al zei, mijn vader was een grote klootzak.

Je vader, ja.

Je zegt steeds dat je moeder leed.

Zei je nooit tegen jezelf:

'Ik probeer het te maken, zodat ik haar leven niet verpest?'

Vertel haar over het programma. Dat zal haar goed doen.

Werken jullie aan huiselijk geweld?

Natuurlijk. We hebben sessies over elk type misdaad.

Ook over kindermishandeling.

Ik ben niet mishandeld.

Zweepslagen van een riem, klappen, dat is het wel.

Ja. -Ja, maar nee.

Zeker.

Heeft je moeder het nooit gemeld?

Laat die klootzak boeten.

Wil de broer zijn excuses aanbieden? -Ja.

Maar het is complex.

Hij wil dat zij dat ook doet.

Ik snap het.

Voor aangifte en het niet onderling oplossen.

Hij wil dat de vergeving wederzijds is.

Dat is belangrijk voor hem.

En dat gaat niet lukken.

Ze is niet klaar om het te horen.

Hun ontmoeting kan dus niet plaatsvinden.

Zoals de meeste ontmoetingen eigenlijk.

Vergeet het.

Er is een dialoog op gang gekomen.

Ik weet het, maar...

Ze zijn zo ver gekomen.

Het is belangrijk dat ze elkaar ontmoeten.

Niet ten koste van alles.

Onze rol is genezing bevorderen.

Ze niet nog meer kwaad doen.

We hebben geen foutmarge. De messen zijn getrokken.

Als een slachtoffer opnieuw slachtoffer wordt,

is het voorbij. Vaarwel, herstelrecht in Frankrijk.

Wat is dit in vredesnaam?

Het redden van herstelrecht is niet mijn probleem.

Een hint dat deze ontmoeting Chloé kan schaden

en hij gaat niet door.

Ze moet het doorzetten.

Haar herstel hangt af van deze ontmoeting, dat weet ik zeker.

Hetzelfde geldt voor hem.

Luister...

Hij werd berecht, veroordeeld,

zat drie jaar vast, ging door de molen en snapt nog niet wat hij gedaan heeft.

Binnenkort wordt hij vader.

Zij kan hem laten inzien dat hij een misbruiker is.

Zodat hij het kan overwinnen.

Gevangenis stinkt, niet leuk, je zit vast...

Maar serieus, je wordt gevoed en gehuisvest.

Met toegang tot activiteiten.

Ik vraag me af wat daklozen denken.

Val gewoon iemand aan.

Zo zit je lekker warm, met een tv,

psychiaters, maatschappelijk werkers en yogales.

Dat krijgen wij niet.

Ik begrijp je punt.

Ik leg het niet uit...

Zo is het hier niet.

Het was zo grappig tijdens de lockdown.

Op het nieuws zag je mensen die na een week gek werden.

Mensen zeggen dat vijf jaar niets is.

Hij kreeg tien jaar. Dat is niets.

Geen zorgen...

We boeten.

We hebben pijn.

We zitten opgesloten.

Nergens recht op.

Wat is die geur?

Ik krijg er honger van.

Caribische dingen. Beignets, samosa's...

Echt niet. Daar hou ik van.

Hier, proef er een.

Van een jongen bij mijn bemiddeling.

Samosa's...

Michel?

En de beignets...

Heerlijk. Gewoon krankzinnig.

Ja, lekker. Zelfs lauwwarm zijn ze lekker.

Een beignet?

Hier.

Eet niet te veel. -Kom op.

Martine heeft veel gemaakt.

Ik heb ook rumpunch.

Gember en kurkuma?

Wil je proeven?

Sterk.

Wat is die van jou? -Ananas.

Doe daar rustig mee.

Precies goed.

Ik zal transparant zijn.

Ik heb jullie negen keer gezien de afgelopen acht maanden.

En heb gemerkt dat de verwachtingen verre van op één lijn liggen.

Mensen bij elkaar brengen met afwijkende verwachtingen,

kan ze in gevaar brengen.

Het is mijn rol om de veiligheid te garanderen.

Zoals het er nu uitziet,

denk ik niet dat je veiligheid kan worden gegarandeerd.

Kun je daarover uitweiden?

Ik klink net als jij.

Waarom denk je...

Wat betekent 'de verwachtingen zijn niet...'

Je hebt specifieke verwachtingen

waar we samen aan werkten.

Meneer Delarme ook.

Dit programma voldoet mogelijk niet aan die verwachtingen.

Hoe kan dat?

Meneer Delarme zal proberen je vragen te beantwoorden,

maar wil ze niet op voorhand.

Wat betekent dat?

Hij wil liever dat je ze ter plekke stelt.

Zodat zijn antwoorden spontaan zijn. Voor jou, zegt hij.

Nee.

Hij wil niet dat ik de regels maak.

Als ik mijn vragen achterhield, zou hij ze willen.

Hij moet de leiding hebben.

Of misschien wil hij een uitweg.

Zoals: 'Geen idee. Ik weet het niet meer.'

Wat zou het. Ik stel mijn vragen wel.

Ik denk dat hij antwoordt.

Ik weet zijn antwoorden al. Ik wil ze van hem horen.

En zo niet? -Dan doe ik het zonder.

Ik ben voorbereid. We hebben erover gepraat.

Wat nog meer?

We moeten het concept van vergeving onderzoeken.

Vergeving?

Gaat hij om mijn vergeving vragen?

Hoe zou dat voelen?

Hij kan het proberen. We zullen zien.

Vergeving voor wat?

Zelfs als hij toegeeft wat hij deed en wist wat hij deed,

weet ik niet of ik wil vergeven.

Je moet het jezelf afvragen.

Nadenken over de kwestie van vergeving in het algemeen.

Vergeving schenken.

Om vergeving vragen.

Wil hij dat ik hem om vergeving vraag?

Nou?

Wil hij dat ik hem om vergeving vraag?

Wat denk je zelf?

Begrijp je dat? Wat zeg je daarvan?

Na maanden zegt hij dat nog steeds?

Wat doen jullie?

Jullie bereiden hem niet voor. Alleen mij.

Ik werk maandenlang als een hond, rakel alles op

en haal alle lijken uit de kast.

Ik vraag hem nooit om vergeving.

Hij is gestoord. Heb je hem dat verteld?

Je hebt gelijk. Ik zal je broer voorbereiden

op de mogelijkheid dat je het niet doet.

Maar zelfs als je nee zegt,

kun je het dan wel aan?

Kun je hem verdragen

als hij jou vraagt om hem om vergeving te vragen?

Je hoeft nu niet te antwoorden.

Neem de tijd.

Ja, ik weet wat je gaat zeggen.

Ik denk erover na en praat met mijn therapeut...

Dat is heel belangrijk.

Ja.

Ik begrijp de regels en zo.

Soms maakt het me misselijk dat je ons in gelijke mate beschermt.

Ik begrijp het.

Wat is dat?

Loop naar de hel.

Godverdomme.

Hallo. -Eindelijk.

Goed? -En met jou?

Hoi, alles goed?

Sabine, hoe gaat het?

Hoi, gaat het goed?

Het spijt me en zo.

Je liet ons schrikken. -Ik was verdwaald.

Alles goed?

Goed om je te zien.

Ik ben hierheen gereden.

Het is allemaal veranderd.

Nieuwe wegen, nieuwe afritten.

Ik was verdwaald.

Toen ik werd vrijgelaten, zei mijn zus:

'Je gaat niet terug naar de achterbuurt.'

Dus ik ben bij haar, 30 kilometer verderop.

Je wordt vrijgelaten en komt meteen terug? Wat snap je niet?

De bewakers zeiden: 'Val je ons aan?'

Ze wilden me niet binnenlaten. -Onzin.

Je was bang dat Grégoire je zou komen zoeken,

je het leven zuur zou maken.

Bedoel je je oudere zus?

Ik belde haar tussen meetings door. Ze bezocht me.

We hadden elkaar misschien zeven jaar niet gezien.

Heb jij haar gebeld? -Ja.

Ik zei dat ik slachtoffers ontmoette.

En eentje deed me aan haar denken.

Ik?

Zeker. Enorm.

Ik wilde dat ze wist dat ik begreep dat ze me losliet.

En nu begrijp ik beter wat ze bedoelde.

Dat komt hierdoor.

Is de strijdbijl begraven?

Wat begraven?

Wat? -Niet aan mij vragen.

De strijdbijl begraven. Verzoend.

Het goedmaken.

Zeker.

De strijdbijl begraven.

Wat leuk.

Ik zei mijn advocaat dat ik het niet was.

Ze bleef vragen. Ik zei: 'Nee, ik was het niet.'

Het bleek, en ik had geen idee,

dat een van de klanten gefilmd had.

Je kon niets zien, maar hoorde mijn stem.

De advocaat zei: 'Vertel me of jij het was.

'Als dat niet zo is, vraag ik om stemanalyse

'om dat te bewijzen.

'Maar als jij het bent, vraag ik niet om een analyse.'

Ik bleef maar zeggen: 'Nee, ik was het niet.'

Ze vroeg om stemanalyse en natuurlijk

was ik het.

Je bent gestoord.

Zonde. -Waarom bekende je niet?

Ik had het niet verwacht.

De advocaat zei: 'Dat was stom van je.

'Nu hebben we grote problemen.'

Je snapt advocaten niet.

Nee, eigenlijk dacht ik:

als ze denkt dat ik onschuldig ben, verdedigt ze me beter.

Ja, je snapte het niet.

Ik bleef het verpesten.

Ik ben geen goede dader.

Ik moet stoppen.

Denk je dat je het kunt? -Ja.

Voor mijn vrouw en mijn zoon.

Mijn vrouw is zo stabiel. Ze werkt, stuurt me geld...

Bloed, zweet en tranen voor mij.

Ik moet iets terugdoen.

Jij, Nassim?

Ik zou het niet weer kunnen doen.

Ik zou al jullie gezichten zien.

En buiten is het cool.

Het is pas vier dagen geleden, maar ik...

Wat ga je doen?

Ik heb hier schoolcursussen gevolgd

en ben getraind tot ordervoorbereider.

Volgende week heb ik een sollicitatie. -We duimen.

Bedankt.

En jij?

Ik?

Ik zou het opnieuw kunnen doen.

Eerlijk gezegd.

Een ex-gevangene kan bijna geen baan vinden.

Sorry, Nassim.

Ik heb het meegemaakt.

Buiten is het zwaar, sneller, ingewikkelder.

Formulieren invullen, aanvragen indienen...

Ik ben er niet goed in.

Mij kennende, verlies ik mijn geduld.

Ik ben hier rustig, maar soms...

Daar schrik ik van.

Dus we worden misschien weer overvallen? Door jou?

Nee, ik zou jullie niet overvallen.

Waarom niet?

Ik zou jullie niet aanvallen.

Waarom? -We kennen elkaar.

Dus?

Dus niks. Zo is het nu eenmaal.

Waar heb je het over?

Sollicitaties, formulieren invullen lastig?

Het leven hier is zwaar. Ik snap het niet.

De stomme binnenplaats, de gore bedden, dat is zwaar.

Waar heb je het over?

Ik vul je formulieren in. Het is simpel.

Ik meen het. Bel me en ik help je.

Ga terug de bak in en ik sla je.

Ik ging al vroeg van school.

Ik ben ook niet gaan studeren.

Heb jij die smiley getekend?

Nee.

Ik naai er wat knopen aan, als je wilt.

Echt? -Ik heb mijn naaigerei mee.

Niet slecht.

Voor de zak.

Die komt in de buurt.

Of deze? -Te fel.

Ja, hij is mooi, maar te licht.

Bedankt, ik waardeer het. Het is mijn favoriete overhemd.

Ik doe het tijdens de meeting.

Ik heb een reserve voor je.

Ik ben er een gaan halen.

Ben je naar buiten gegaan?

Ja, gisteren.

Het was zonnig.

Succes! We steunen je!

Van Michel.

Wat staat er?

Succes.

Neem hier plaats.

Goed zo?

Willen jullie iets drinken?

Welkom, allebei.

Als jullie pauze nodig hebben,

aarzel niet om dat te zeggen.

Goed.

We hebben afgesproken dat mevrouw Delarme als eerste spreekt.

Chloé, aan jou.

We wonen hier allebei, maar ik wil niet dat we elkaar zien.

Elkaar tegen het lijf lopen.

Ik wil dat we het over dingen eens zijn en

ons eraan houden.

Ons best doen.

Ben je van plan mama's graf te bezoeken?

Ja.

Welke dag ga jij?

In het weekend.

Het weekend, oké.

Ik ga nooit in het weekend.

Alleen door de week. En jij gaat nooit door de week, oké?

Oké.

Ga je naar de film?

Bij de multiplex.

Vrijdag of zaterdag.

Oké, ik ga nooit op vrijdag of zaterdag.

Of zondag, als je wilt.

Oké.

Het theater in de binnenstad? Wil je daarheen?

Ik weet het niet.

Moet ik dit opschrijven?

Ja, graag.

Ga je naar het zwembad? -Nee.

Neem zaterdag en maandag, als je wilt.

Ik ga nooit naar restaurants in het winkelcentrum.

In de stad doen we om de dag.

Dinsdag, donderdag en zaterdag.

Schikt dat je?

Je lijkt precies op mama.

Je bent mooi.

Ik stel nu mijn vragen.

Had jij het slot van de badkamer kapotgemaakt?

Was jij dat?

Ja.

Heb jij Pilou pijn gedaan?

Ja.

En mijn dozen weggegooid?

De kartonnen hut in mijn kamer.

Ja.

De eerste keer dat je wafels bakte

in Rue Merlin, na Kerstmis, weet je dat nog?

In de keuken, pratend met mama. Het was ochtend.

Ze had vlak daarvoor haar pols gebroken.

Zodra ik binnenkwam, stopten jullie met praten.

Heeft ze iets over mij gezegd?

Probeerde mama te zeggen dat je moest stoppen?

Ja? -Ja.

Waren er andere slachtoffers?

Nee.

Zelfs Héloïse niet? -Nee, dat zweer ik.

Waarom ik dan?

Ik weet het niet.

Ik weet het niet. Het gebeurde gewoon.

Benjamin...

Wist je niet dat ik het niet wilde?

Bedankt voor het beantwoorden van mijn vragen.

Als we elkaar ergens tegenkomen,

op straat of zo, betwijfel ik of ik gedag zeg.

Ik heb liever dat je geen gedag zegt.

Als je denkt

dat dit alle vragen waren...

Wil je nu jouw vragen stellen?

Nee, het is goed.

Weet je dat zeker?

Wil je dat ik je help om je verzoeken te herinneren of uit te drukken?

Nee.

We kunnen pauzeren

en later verdergaan.

Als je je hoofd leeg wilt maken.

Nee, dat hoeft niet.

Geen vragen meer?

Geen verzoeken?

Nee.

Laat me jullie allebei bedanken

voor het vertrouwen in mij tijdens dit proces.

Bedankt.

Bedankt.

Ik ben niet meer boos op je.

Succes.

Ik ben een CPIP, zoals sommigen van jullie hier vandaag.

Ik weet hoe makkelijk het is om je alleen te voelen

en misschien nutteloos en hulpeloos

in ons werk, zelfs als we ons best doen.

Er zijn momenten waarop je denkt dat het nooit genoeg is.

Dus ik begrijp wat jullie hier brengt.

Maar ik zal niet liegen, herstelrecht is een vechtsport.

Het is alles waar we een hekel aan hebben.

En daarmee eindigt

onze vijfde meeting.

Nogmaals bedankt.

Het kost tijd.

En mensen. Het is onzeker.

Het werkt niet voor iedereen.

Je kunt niet altijd zeggen hoe vaak of tot wanneer het duurt.

Nadat je het proces een paar keer hebt voltooid,

en je je collega's, vrienden en familie vertelt

dat de meetings zijn geëindigd

met slachtoffers die selfies maken met de gevangenen,

zullen sommige mensen

je naïef noemen.

Anderen zullen zeggen dat wat je doet magisch is.

Maar jij weet dat wat je gedaan hebt geen magie was.

Het was gewoon werk.

Judith,

ik schrijf om je te bedanken.

En te zeggen dat het goed gaat.

Ik voelde verdriet en enorme woede

in de maanden voorafgaand aan de ontmoeting.

Haat ook.

Ik heb dat hoofdstuk afgesloten.

Ik moest hem en anderen onder ogen zien.

Mannen en hij.

Ik heb een wolf ontmoet.

Het was mijn broer.

En ik leef nog.

Het zal me mijn leven nu niet kosten.

As ik terugkijk,

wil ik kunnen zeggen dat het is gebeurd en afschuwelijk was,

maar minder erg dan de dood van mijn vader op een dag

of de kanker van een vriendin die ik kan verliezen.

Ik ben blij dat ik hem heb kunnen haten.

Ik begin me klaar te voelen om lief te hebben.

Ter nagedachtenis aan Judith Siboni

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.