Original subtitles

รายการต่อไปนี้เหมาะสำหรับ ผู้ชมอายุ 15 ปีขึ้นไป

ผู้ชมที่มีอายุน้อยกว่า 15 ปี ควรได้รับคำแนะนำจากผู้ใหญ่

"จากผู้กำกับ เบา เหงียน"

สวัสดีครับ ผมเบา เหงียน

เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ เรื่องบีวอเทอร์

พ่อแม่ของผมย้ายมาอเมริกา

ในฐานะผู้ลี้ภัยสงครามเวียดนาม

ด้วยเหตุนั้น

ผมเลยได้เติบโตในอเมริกา

แต่อเมริกาที่ผมเห็นบนจอนั้น

ไม่ใช่อเมริกาที่ผมรู้จัก

มันเป็นแบบนั้น จนกระทั่งผมได้เห็นบรูซ ลี

ในตอนที่ผมยังเด็ก

ผมได้รับรู้สิ่งที่ผมเป็น

ผมรับรู้ได้ว่าผมสามารถเป็นได้

มากกว่าที่ตัวผมคิดไว้

บรูซ ลีไม่อยากเป็นชาวเอเชีย ในกรอบที่เราเห็นกันบนจอ

เขาอยากเป็นวีรบุรุษ ผู้เอาชนะอุปสรรคต่างๆ

ความงดงามของบรูซ ลีก็คือ...

เขาสามารถใช้วัฒนธรรม

องค์ประกอบที่เขามี และศิลปะการต่อสู้ของเขา

เพื่อข้ามผ่านสิ่งเหล่านี้

เพื่อหาวิธี...

เอาชนะสิ่งที่แบ่งแยก พวกเราออกจากกัน

และในท้ายที่สุด คุณจะพบความเชื่อมต่อระหว่างเรา

ทดสอบ ทดสอบ เทคหนึ่ง กล้องเดิน

ทีนี้มองที่กล้องนะบรูซ

มองตรงมาเลย

จากนั้นมองไป 45 องศา

นิ่งไว้

ขอด้านข้างหน่อย

ดี นิ่งไว้

ทีนี้ขออีกด้าน

นั่นแหละ

หัน 45 องศาจากฝั่งนั้น

แล้วมองตรงมาที่กล้องอีกที

เอาล่ะ ดึงกล้องกลับมา

บรูซ แสดงท่ากังฟูให้เราดูหน่อย

มันยากที่จะทำคนเดียว

แต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด

เอาล่ะ งั้นขอคนเข้ามาหน่อย

- คุณช่วยเดิน... - ใช่ นั่นน่าจะ...

- เอาเลย - เริ่มเลย

เอาเลย

- เข้ามาสิ - โอเค

อาจเกิดอุบัติเหตุได้นะ แต่เอาเถอะ

ท่าโจมตีมีอยู่หลายแบบ

ขึ้นอยู่กับว่าคุณตีตรงไหน

และใช้อาวุธแบบใด

ที่ตา ใช้นิ้วโจมตี

ไม่ต้องห่วง

ไม่ว่าจะที่ตา

หรือใบหน้า

ตั้งแต่เอวขึ้นไปใช้ได้หมด

รอเดี๋ยว

ย้ายคุณสุภาพบุรุษมาทางนี้

กล้องจะได้เห็นมากขึ้น

โอเค ได้แล้ว

ฉันมั่นใจว่าพ่อไม่รู้เลย

ว่าอสูรตัวยักษ์ที่เขาเผชิญนั้น

เป็นระบบที่ยั่งลึกมากแค่ไหน

ฉันว่าเขาไม่ได้ไร้เดียงสา

เขาแค่เชื่อมั่นในตัวเองมากเท่านั้น

มีท่าแทงนิ้ว

ท่าหมัด

เหวี่ยงหมัดตรง ลงต่ำ

แน่นอน ต่อไปใช้ขา

เตะไปที่ขาหนีบ หรือสูงกว่านั้น...

เขารู้ว่าเขาได้แบ่งปัน สิ่งที่มีคุณค่า

เพื่อหยุด

และเขารู้ว่าตัวเองมีใจทุ่มเท ให้กับงานมากแค่ไหน

เขาค่อนข้างกังวลนะ

นั่นสิ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก

"ในปี 1971 หลังใช้ชีวิตในอเมริกาได้ 12 ปี"

"บรูซ ลี กลับไปฮ่องกง บ้านเกิดพ่อแม่ของเขา"

"ในช่วงสองปีต่อมา เขาถ่ายภาพยนตร์เรื่องยาวสี่เรื่อง"

เพราะถูกฮอลลีวู้ดปฏิเสธ

เขาเลยต้องแสดงให้พวกนั้นเห็น

ว่าคนเอเชียก็เป็น นักแสดงนำที่แข็งแกร่งได้

ฮ่องกง ปี 1971

และเมื่อมีข้อเสนอ

ให้บรูซเล่นหนังเรื่องแรกในฮ่องกง

เขาตัดสินใจที่จะไป

เพราะอยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง ตัวเขาจะได้รับการยอมรับหรือไม่

แล้วเราก็ไปงานรอบปฐมทัศน์ ของภาพยนตร์เรื่องบิ๊กบอส

การฉายครั้งแรกของเดอะบิ๊กบอส

"วายร้ายไม่มีทางรอดจากบรูซ ลี"

บรูซยังไม่เคยดูมันมาก่อน

เขาบอกฉันเสมอ

ว่าคนฮ่องกง

จะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่ดู

หากพวกเขาไม่ชอบ

คุณก็จะได้รับเสียงโห่จากในโรงหนัง

"บิ๊กบอส ปี 1971"

"แสดงนำโดย บรูซ ลี"

บทของบิ๊กบอสไม่ได้ดีมากนัก

คุณภาพการผลิตก็ค่อนข้างต่ำ

แต่แค่ตัวของบรูซ ลี

ก็ทำให้โลกสั่นสะเทือนได้แล้ว

ทั้งบุคลิก ทั้งพละกำลัง

รวมถึงการเข้ากับกล้องได้ดีเหล่านั้น

ช่างทรงพลังและว่องไว

ศิลปะการต่อสู้มีความหมายลึกซึ้ง

มากพอๆ กับชีวิตของผม

เพราะไม่ว่าจะในฐานะนักแสดง

นักสู้

หรือในฐานะของมนุษย์

ผมเรียนรู้ทั้งหมดนั่น จากศิลปะการต่อสู้

เรานั่งกันอยู่แถวหลัง

ทุกที่นั่งในโรงเต็มหมด

และเมื่อหนังจบลง

ทั้งโรงก็เงียบกริบ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จู่ๆ ทุกคนก็เริ่มส่งเสียงเชียร์

ตะโกน ปรบมือ ยืนขึ้น

พวกเขาคลั่งไคล้กันมาก

พวกเขาร้องเชียร์ และตอนนั้นเอง ที่พวกเขารู้ว่าบรูซอยู่ในกลุ่มผู้ชม

พวกเขาแบกบรูซออกมาจากโรงหนัง

มันน่าทึ่งมาก วิเศษมาก

ตอนนั้นเขาถึงรู้ ว่าตัวเองได้ค้นพบบางอย่างเข้าแล้ว

ในตอนที่หนังประสบความสำเร็จ เกินกว่าที่เขาเคยคาดไว้

ผมว่าเขาก็คงตกใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ

เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรู้รสชาติ

ของการเป็นดาราภาพยนตร์

เพื่อให้เห็นภาพในยุคนั้น

การที่หนังทำเงินได้ หนึ่งล้านดอลลาร์ฮ่องกง

หรือประมาณ 120,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ

ถือเป็นเรื่องใหญ่มากในฮ่องกง

ทำให้คุณเป็นดาราดังได้เลย

และถ้าทำเงินได้ถึงสองล้าน

คุณก็คือซูเปอร์สตาร์แล้ว

คิดยังไงกับกังฟูของบรูซลี

รวดเร็วและทรงพลัง

เทคนิคเขาน่าทึ่งมาก

เขาคือตำนาน

"บิ๊กบอสทำกำไรทะลุสถิติ"

บรูซ ลีเขาน่าทึ่งมาก

บรูซไม่ชอบปล่อยเวลาให้สูญเปล่า

เขาไม่มัวอ้อมค้อม มักจะตรงไปตรงมา

"แฟนๆ แห่ไปชมบรูซ ลี"

บรูซ ลีเป็นฮีโร่ของคุณไหม

ใช่

บอกหน่อยว่าคุณชอบเขาตรงไหน

เขาเอาชนะตัวร้ายได้เสมอ แล้วก็เคลื่อนไหวเร็วมาก

เขาไม่ใช่นักบู๊อย่างอีสต์วูด หรือบรอนสัน

ผมว่าเขาเหมือน...

ฮ่องกงในยุค 1970 ให้ความรู้สึกที่ทรงพลัง

และชวนตื่นตาตื่นใจอย่างมาก

มีชุมชนที่หลากหลาย

เป็นศูนย์พักผ่อนและพักฟื้น สำหรับกองทัพสหรัฐฯ

ระหว่างช่วงสงครามเวียดนาม

เรียกได้ว่าเป็นเมืองที่ จัดปาร์ตี้ 24 ชั่วโมงต่อวัน

มันเป็นอะไรที่สนุก ไร้กฎเกณฑ์ ป่าเถื่อน เหมือนยุคคาวบอยเลย

จีนถูกยึดครอง

และถูกหยามเกียรติ จากชาติตะวันตกเป็นร้อยปี

พวกเขาจึงมีทั้งความทรงจำ

และความโกรธแค้นมากมาย

ตอนนี้ถึงคิวฮ่องกง

ที่ต้องเผชิญหน้ากับ การปฏิวัติของเยาวชน

"เล่าโดย เจฟ ชาง"

นักเรียนเดินประท้วงตามท้องถนน

ความตึงเครียดระหว่าง อำนาจอาณานิคมของอังกฤษ

กับชาวฮ่องกงโดยกำเนิด

ตำรวจกำลังมาถึง พวกเขาโยนของมาทางเรา

นี่คือการแสดงออกเพื่อต่อต้านอังกฤษ

บรูซรู้สึกว่าการปกครอง อาณานิคมของอังกฤษ

เป็นอะไรที่สกปรก

เขามีความรักชาติมาก

เขาอยากให้คนจีน...

เป็นอิสระและไม่ขึ้นกับชาติใด

ตอนที่บิ๊กบอสประสบความสำเร็จ

เขาอยากเดิมพันสร้างมันใหม่อีกครั้ง

แต่เขาก็อยากทำหนังเรื่องต่อไป ให้ยิ่งใหญ่และดีขึ้น

และหนังเรื่องนั้นคือ

"ฟิสต์ออฟฟิวรี 1972"

เรื่องฟิสต์ออฟฟิวรี ใช้การผลิตที่ยิ่งใหญ่กว่ามาก

"ฟิสต์ออฟฟิวรี"

และหนังเรื่องนี้มอบโอกาส

ให้บรูซได้ถ่ายทอดความคิดของเขา

ว่านักแสดงนำควรแสดง หรือแต่งตัวแบบไหน

รวมถึงลำดับการต่อสู้ ว่าควรออกแบบอย่างไร

อาจารย์

เรื่องราวในหนังเกิดที่เซี่ยงไฮ้ ระหว่างยุคอาณานิคม

ไอ้บ้านนอก มาทำอะไรที่นี่

เซี่ยงไฮ้ถูกยึด ถูกเย้ยหยัน

ถูกควบคุม ถูกดูหมิ่นจากชาวต่างชาติ

เลียนแบบหมาพันธุ์ญี่ปุ่นซะ

แล้วฉันจะพาแกเข้าไป

บรูซกลั่นอารมณ์มากมายเหล่านั้น

ออกมาเป็นระเบิดที่ทรงอนุภาพ

เหตุการณ์ในหนังคือฮ่องกงในปี 1972

ตอนที่ยังตกเป็นอาณานิคม

ช่วงที่คนพากันพูดว่า

"ใช่ วันเวลาที่เราเป็น พลเมืองชั้นสองจะจบลง...

และได้เวลานั้นสักที"

ฟิสต์ออฟฟิวรีไม่เพียงสร้างขึ้น...

เพื่อต่อต้านอาณานิคมของญี่ปุ่น แต่ยังต่อต้านชาวตะวันตกด้วย

นับเป็นการปลดปล่อยครั้งใหญ่ทีเดียว

"ตัวปัญหาแห่งเอเชียตะวันออก"

คนเริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านที่รุนแรง

ต่อการเหยียดเชื้อชาติของชาวตะวันตก

ครั้งนี้แค่กระดาษ

ต่อไปแกได้กินแก้วแน่

แล้วบรูซก็ได้เข้าใจ

แม้ว่าเขาจะยังไม่...

ประสบความสำเร็จมากนักในฮอลลีวู้ด

แต่เขาก็รู้ได้ว่าฮอลลีวู้ด จัดเป็นเกมล่าครั้งใหญ่

มันเป็นเหมือนสิ่งจูงใจหลัก

เป็นเวทีกลาง

และฮ่องกงเป็นเพียงเวทีย่อยเสมอมา

คำถามก็เลยกลายเป็น

คุณคิดว่าหนังของเรา จะไปถึงระดับโลกได้ไหม

นี่คือรายการปิแอร์เบอร์ตันโชว์

บรูซ ลี ซูเปอร์สตาร์ชาวจีนกลาง

อัดรายการ วันที่ 9 ธันวาคม ปี 1971 ที่ฮ่องกง

บรูซ ลีเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว

เขากำลังก้าวเข้าสู่เส้นทาง คนดังในสหรัฐอเมริกา

แต่เขาเพิ่งกลายเป็นซูเปอร์สตาร์

ด้วยฐานะนักแสดงในฮ่องกง

แล้วเขาเลือกอะไรล่ะ ตะวันออกหรือตะวันตก

คุณจะทำยังไง

คุณจะใช้ชีวิตทั้งสองโลก

แบบจับปลาสองมือเหรอ

ผมจะทำทั้งสองอย่าง

เพราะว่าผมตัดสินใจแล้ว

ว่าในอเมริกา

ผมมีความคิดบางอย่าง เกี่ยวกับชาวตะวันออก

ผมหมายถึง ความเป็นตะวันออก ที่แท้จริงควรได้รับการเปิดเผย

ฮอลลีวู้ดไม่ใช่แบบนั้น

เชื่อเถอะ

ฉันมีแค่...

ความทรงจำที่เป็นนามธรรมเกี่ยวกับเขา

ฉันจำบ้านเราได้

จำได้ว่าเคยไปสตูดิโอโกลเดนฮาร์เวสต์

จำสายตาของเขาได้

แต่ฉันจำได้แม่นเลยว่าเขา เป็นคนพลังงานล้นแค่ไหน

จำได้ว่ามันเป็นยังไงที่เขาอยู่ด้วย

การได้รับความรักจากเขา การได้เล่นกับเขา

ทั้งหมดที่ว่านั่น

และฉันยังรู้จักเขาผ่านทาง คำพูดเหล่านั้นของเขา

"บรูซ ลี มกราคม ปี 1969"

"สิบสองปีก่อน"

วันที่ 16 พฤษภาคม 1960

"ถึงฮอว์กินส์ ตอนนี้ฉันตัวคนเดียวแล้วจริงๆ

ตั้งแต่วันที่เข้ามาในประเทศนี้

ฉันไม่ได้ใช้เงินที่พ่อให้เลยสักนิด

ตอนนี้ฉันทำงานเสริม

เป็นเด็กเสิร์ฟหลังเลิกเรียน

ขอบอกเลยว่ามันไม่ง่าย

ฉันมีช่วงเวลาสุดเหวี่ยงเสมอ

หายไวๆ นะเพื่อน

จากเพื่อนนาย บรูซ"

บรูซมาซีแอตเทิลครั้งแรก

เขาย้ายมาจากฮ่องกงตอนอายุ 18

เพราะเขาสร้างปัญหามากเกิน

ครอบครัวคิดว่าเขาต้องเริ่มต้นใหม่

เขาเป็นคนหนุ่มสุดหล่อ

และมีไหวพริบดีมาก

"เล่าโดยรูบี้ เชา"

เขาบอกว่าอยากพิสูจน์ให้พ่อเห็น

ว่าเขาสามารถเข้า มหาวิทยาลัยได้ด้วยตัวเอง

ตอนที่ผมเจอบรูซครั้งแรก เขาเป็นชายตัวผอมบาง

ผมคิดว่าเขาหนักประมาณ 135 ปอนด์

เขาเคยเรียกผมว่ารอย

หลังบรูซย้ายไปอเมริกา

เขาก็กลายเป็นชนกลุ่มน้อย

ชนกลุ่มน้อยชาวจีนในประเทศคนขาว

เขาต้องเผชิญหน้ากับ ความยุ่งยากที่ผู้อพยพทุกคนเจอ

"ฉันจะเป็นยังไง ตัวตนของฉันคืออะไร"

"ฉันจะแสดงความเป็นตัวเองอย่างไร"

"จะทำยังไงให้คนเห็นฉัน ในสังคมของอเมริกา"

พ่อฉันทำงานที่ร้านของรูบี้ เชา

ระหว่างนั้นก็ศึกษามวยจีนโบราณ

ด้วยตัวของเขาเอง

เขามักให้ความสนใจ

กับศิลปะการต่อสู้อื่นๆ ในแถบนั้น

ศิลปะญี่ปุ่นหลายแขนง ค่อนข้างได้รับความนิยม

อย่างคาราเต้หรือยูโด แต่ไม่ใช่กับกังฟูจีน

พอเห็นช่องทางแบบนั้น

เขาเลยให้คนไปเรียนกับเขา

ตามลานจอดรถ และสถานที่ต่างๆ

นับเป็นการเข้าถึงศิลปะการต่อสู้ ในรูปแบบใหม่

คนจีนหลายคนในสมัยนั้น

ไม่ค่อยสอนให้ชาวตะวันตกกัน

คนในชุมชนต่างดูถูกเขา

และเขาได้ทำลายกำแพง

บรูซเปิดโรงเรียนของเขา

เพื่อสอนให้กับทุกคนที่สนใจ

โดยไม่สนว่าคุณเป็นคนจีนหรือไม่

ในช่วงนั้น

ผมคิดว่าผมสนิทกับเขาเหมือนคนอื่นๆ

ตอนเขาเผลอพูดสำเนียงกวางตุ้ง

ผมก็สะกิดและบอกเขาว่า

"นี่ ฉันไม่เข้าใจเลย

ว่านายกำลังพูดอะไร"

เขาต้องหาทางปกปิดสำเนียงตัวเอง

เขาปรับตัวเองเป็นอย่างมาก

ให้เข้ากับจังหวะชีวิตหนุ่มอเมริกัน

เขาคบพวกชนชั้นแรงงาน

คบกับคนผิวสี

และนั่นสร้างกรอบความคิด ของคนที่เขาควรจะเป็น

หนึ่งในสิ่งที่ผมเคยช่วยเขา

คือวิธีแสดงออกเมื่ออยู่บนท้องถนน

วิธีอ่านคน อะไรแนวนั้น

เรื่องทัศนคติ อะไรที่ทำแล้วเท่

หรืออะไรที่ทำแล้วไม่เท่

ตัวจับสัญญาณของบรูซพร้อมตรวจจับ

ฮ่องกงสตรีท ที่หาไม่ได้จากที่นี่

เขาเรียนรู้เกี่ยวกับอเมริกา

จากผู้ชายสิบคนที่เขาดูแลอยู่

ไม่ว่าจะดีหรือไม่ เราก็สอนวิธีอย่างอเมริกันให้เขาหมด

ฉันเป็นใคร

นั่นคือคำถามเก่าแก่ที่ทุกคน

เคยถามตัวเองเป็นครั้งคราว

แม้ว่าตอนส่องกระจกจะจำหน้าตัวเองได้

แม้รู้ชื่อ อายุ และความเป็นมาของตัวเอง

แต่เขาก็ยังสงสัย ว่าลึกลงไปแล้วตัวเองเป็นใคร

เรื่องคือ...

ฉันไม่คิดว่าเราจะลืมสิ่งที่เราเป็น

เพราะเราไม่มีวันหนี...

จากสิ่งที่เราเป็นพ้นหรอก

"เล่าโดย เอมี่ ซานโบ"

ฉันสอนเขาถึงความสำคัญ ของการภูมิใจในชาติกำเนิด

เขารู้สึกหลงใหล...

ที่ฉันจะไม่ทนกับเรื่องงี่เง่า

และสิ่งนั้นก็มีอยู่ในตัวเขาเช่นกัน

เพราะเขาเองก็มองว่า ชาติตัวเองดีกว่าชาติอื่น

ฉันรู้สึกขอโทษต่อใครก็ไม่รู้

ที่ฉันเป็นคนอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

เขาเข้าใจสิ่งที่ฉันเจอระหว่าง อยู่ในค่ายอพยพ

ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กกว่าแสนคน

รวมถึงบรรพบุรุษญี่ปุ่นทั้งหมด

ถูกบังคับให้ออกจากบ้านของตนเอง เพื่อลดความเสี่ยงทางทหาร

ในช่วงที่ความอันตราย จากการบุกรุกรุนแรง

พอแต่ละครอบครัว มาถึงที่อยู่ใหม่แล้ว...

คนญี่ปุ่นถูกขังตัวไว้

จะเรียกว่าค่ายกักกันก็ได้

แต่พวกเขาเรียกมันว่าค่ายอพยพ

"รัฐบาลสหรัฐอเมริกา ขอนำเสนอ"

"ศัตรูของพวกเรา ชาวญี่ปุ่น"

เพื่อให้เผชิญหน้ากับคนญี่ปุ่น และดำเนินการได้อย่างรอบรอบ

เราต้องเข้าใจพวกเขาอย่างถี่ถ้วน

ผมว่าภาพของคนเอเชียในอเมริกา

จากสายตาของคนอเมริกาแล้ว มันช่างน่าสับสน

เพราะพวกญี่ปุ่นเป็นคนไม่ดี ใช่ไหม

เป็นพวกตาตี่

ที่ต่อสู้กับชาวอเมริกัน ในสงครามโลกครั้งที่สอง

แถมยังน่ากลัวและยากจะคาดเดา

การทำลายล้างเมืองที่ไม่มีอาวุธ และไร้ทางสู้

ในทางกลับกัน ชาวเวียดนาม...

เป็นคนผิวเหลือง นิสัยเลวร้าย

เพราะเป็นคอมมิวนิสต์

ยิ่งคนจีนยิ่งแล้วใหญ่เลย

ไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นคนดีหรือไม่ดี

ตั้งแต่ช่วงต้นปี 1830 ชาวจีนถูกนำตัวเข้ามา

เพื่อเหตุผลเดียว คือเป็นแรงงานราคาถูก

สำหรับการสร้างอาคารให้ชาวตะวันตก

ภาพจำของคนพวกนั้นคือไม่สู้คน

เงียบ และขยันอย่างน่าเหลือเชื่อ

และสิ่งที่เราเห็นคือ

การปฏิวัติของพวกแรงงานผิวขาว

นำโดยแรงงานชาวไอริชอเมริกัน

พวกเขาสามารถปลุกระดมความบ้าคลั่ง ให้กับชาวอเมริกันเชื้อสายจีน

ด้วยเหตุนั้น

จึงผ่านรัฐบัญญัติห้ามชาวจีนอพยพ ในปี 1882

"น้ำยาล้างสุดวิเศษ"

เป็นครั้งแรกที่มีคำสั่งห้าม

ต่อคนกลุ่มหนึ่ง

จริงๆ แล้ว คนจีนไม่ได้ถูกมองว่าเป็นมนุษย์

ผมขอถามว่าทุกท่านจะลุกขึ้น

และต่อสู้เพื่อนำอเมริกากลับคืนสู่ ชาวอเมริกันไปด้วยกันหรือไม่

พวกเราเหมือนเหยื่อของการข่มขืน

และเหยื่อที่ถูกข่มขืนจาก

สิทธิตามรัฐธรรมนูญของเขา

ไม่ใช่ว่าเขาอยากพูดถึงเรื่องนี้

หรือชี้นิ้วว่าใครเป็นคนผิด

แต่เขามองว่าตัวเอง

ต้องรับผิดชอบต่อ อาชญากรรมที่เลวร้ายเกินบรรยายนี้

จากประสบการณ์

และความเป็นมาของคนพวกนี้

บรูซเริ่มเข้าใจแล้วว่า

เขาดูเป็นยังไงในสายตาคนอเมริกัน

ชาวเอเชียถูกทำให้เป็นอื่น อย่างชัดเจน

เจสซี่ บรูซ และผมออกไปข้างนอก

เราสลับแฟนกันควง

ทุกคนจะได้อยู่กับคนต่างชาติพันธุ์

แล้วก็เดินไปรอบๆ

เพื่อดูว่ามีใครอยากพูดอะไร เกี่ยวกับเรื่องนั้นไหม

เราทุกคนไปเต้นกันที่โบสถ์ชาวพุทธ

เต้นเพลงริทึมแอนด์บลู

แต่ส่วนใหญ่มักเป็นเพลงฮิต

ฉันเรียกเขาว่า อัจฉริยะทางการเคลื่อนไหว

ตอนที่ฉันสอนเขาเต้นรำ หมุนบนปลายเท้าสองครั้ง

เขาทำเพียงแค่มอง

และทำตามได้เลย มหัศจรรย์มากๆ

เขาเป็นนักเต้นที่ยอดเยี่ยม และนั่นค่อนข้าง...

กระอักกระอ่วน

แต่โรแมนติก

เราห่างกันไป

บรูซเขามีเรื่องให้ทำเยอะ

แต่นั่นไม่เพียงพอสำหรับฉัน

เดือนกันยายน ปี 1962

"ถึงเพิร์ล

จดหมายฉบับนี้แนบความฝัน

และแนวคิดของผมมาด้วย

จะเรียกรวมว่าเป็นวิถีชีวิตของผมได้

เป็นความคิดที่อเมริกาใฝ่หา

ความคิดที่ทำให้อเมริกา เป็นอย่างที่เป็น

และหนึ่งความคิดดีๆ จะทำให้ผู้ชายเป็นสิ่งที่เขาอยากเป็น

เมื่อคุณทิ้งกรวดลงในน้ำ

จะเกิดแรงกระเพื่อมเป็นระลอก

และแผ่ขยายไปทั่วทั้งสระ

นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น

เมื่อผมนำความคิด มาจัดเป็นแผนปฏิบัติจริง

ขอแสดงความนับถือ บรูซ"

พ่อเปิดโรงเรียนของตัวเอง อย่างเป็นทางการครั้งแรก

ในปี 1963 ชื่อว่าสถาบันกังฟูจุนฟง ตั้งอยู่ที่ซีแอตเทิล

นั่นเป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน

แต่เมื่อเขาค้นพบว่า

"ฉันทำเงินจากมันได้นี่"

ผู้ร่วมก่อตั้งทั้งหมดก็พากันถอนตัว

พอมองย้อนกลับไป บรูซมีแนวทางของเขาเสมอ

เขากลายเป็นสินค้า ไม่ใช่เพื่อนกับครูอีกต่อไป

จากนั้น เขาก็เปิดสตูดิโอ และนั่นคือที่ที่เขาเจอลินดา

เป้าหมายทั้งชีวิตของเขา

คือการแสดงความงดงาม

ของวัฒนธรรมจีนให้โลกได้เห็น

ซึ่งเขาก็เริ่มจากฉัน

เราทั้งคู่เรียนที่ มหาวิทยาลัยวอชิงตัน

และเราจะไปบริเวณที่...

มีเสาสูงสีขาว มีลานหญ้าขนาดใหญ่

แล้วฝึกกังฟูด้วยกัน

เขาเป็นคนอัธยาศัยดี หน้าตาหล่อเหลา

คอยสาธิตให้ดูว่าควรยืนและทำยังไง

"โอเค ลินดา วางแขนแบบนี้"

เขาทุ่มฉันข้ามไหล่เขา

และตอนฉันนอนบนพื้น

เขาก็เอนตัวมาถามว่า

"คุณอยากไปสเปซนีเดิลไหม"

"แน่นอน ฉันอยากไป"

และนั่นเป็นเดตแรกของเรา

เขาชอบชีวิตที่ได้นำอเมริกา

ในตอนนั้นเอง เขาอยากก่อตั้งโรงเรียนกังฟู

ไปทั่วประเทศ

เขามีความฝัน และความปรารถนาอันยิ่งใหญ่

เขาอยากให้ฉันลองลิ้มรสอาหารจีน

และดูหนังจีน

เขาพานักเรียนกังฟูทั้งกลุ่ม

ไปที่โรงหนังโคโคไซด้วยกันกับเรา

เพื่อดูหนังเรื่องดิออร์แฟน

"ดิออร์แฟน ปี 1960"

ตอนเขาปรากฏตัวขึ้นบนจอ

เขาเป็นดาวเด่นที่แท้จริง

ฉันตกใจมาก ช็อกไปเลย

นั่นเขาล่ะ ดาราหนังคนนั้น

ฉันมองเขาแบบ "นั่นคุณเหรอ"

แล้วเขาก็ตอบว่า "ใช่"

แต่เขาไม่ได้คิดว่า มันเป็นเรื่องใหญ่อะไร

สำหรับเขา มันเหมือนแค่...

"อาชีพวัยเด็กของฉัน"

ผมขอถามประวัติของคุณหน่อย

เกิดที่ซานฟรานซิสโก ใช่ไหม

ถูกต้อง วันที่ 27 พฤศจิกายน 1940 ราศีธนู

นักการทูตสินะ

บรูซ ลีเกิดที่ไชน่าทาวน์ ในซานฟรานซิสโก

เป็นสถานที่ที่คล้ายกับฮ่องกง ที่สุดในอเมริกา

"เล่าโดย เจฟ ชาง"

เป็นไชน่าทาวน์ที่ใหญ่ที่สุด

ที่อพยพแรงงานจีนเข้าเมือง

จากช่วงของการตื่นทอง

ผมเข้าใจว่าพ่อของเขามีชื่อพอสมควร

ในวงการอุปรากรจีน

เขาดังเลยล่ะ

เขาชื่ออะไรนะ

ลีฮอยฉวน

เหตุผลที่ลีฮอยฉวน

และคณะของเขาตั้งตัวที่ไชน่าทาวน์

เพราะเขาพบว่าการเดินสายแสดง

ในอเมริกาทำเงินได้ดีเลยทีเดียว

ย่าของฉันก็เข้าร่วมเดินทาง

ในทริปครั้งนี้ด้วย

และในตอนนั้นเองที่เธอ ตั้งท้องพ่อของฉัน

เขาเลยได้เกิดในซานฟรานซิสโก

เขาเป็นพลเมืองอเมริกัน

"ซานฟรานซิสโก วันที่ 31 มีนาคม 1941"

บรูซ ลีแสดงหนัง...

มาตั้งแต่เขายังเด็ก

ที่จริง เขาเติบโตในโรงหนังฮ่องกง

จากหลังเวทีแสดงงิ้วกวางตุ้ง

ช่วงปี 1940 หลังจากที่บรูซเกิด

ย่าของผมบอกพ่อผ่านทางโทรศัพท์

ว่า "นี่ เร็วๆ นี้จะมีสงคราม...

กับคนญี่ปุ่นที่ฮ่องกง"

แต่พ่อของผมมีความเป็นคนจีนสูงมาก เขายกให้ครอบครัวอยู่เหนือทุกอย่าง

เราเลยจะพาบรูซกลับบ้าน

ผมหมายถึง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น

เราจะได้เจอด้วยกันทั้งบ้าน

จากนั้นคุณก็ย้ายไปฮ่องกงเหรอ

ใช่ ผมย้ายไปตอนอายุสามเดือน

พ่อผมมาจากครอบครัวชาวประมงที่ยากจน

ส่วนลุงของแม่เป็น มหาเศรษฐีคนแรกของฮ่องกง

ชื่อว่าเซอร์โรเบิร์ต โห่ตง

เกรซ ลี ผู้เป็นแม่ของบรูซ ลี

"เล่าโดย ซิลเวีย ไล"

เธอสืบเชื้อสายจากทางยุโรป

ผมว่าครอบครัวเราพอมีฐานะอยู่นะ

เรามีแม่บ้านสองคน มีคนขับรถ

พ่อยังส่งเสียเลี้ยงดู ครอบครัวของลุงคนโตด้วย

ครอบครัวเราเลยเหมือนมีกัน 15 หรือ 16 คนตลอดเวลา

บรูซมีจิตวิญญาณที่เป็นอิสระ

เขาเป็นคนเกเรคนหนึ่งเลยล่ะ

เขาไม่เก่งเรื่องเรียน แต่เก่งเรื่องต่อสู้

ผมจำได้ว่าคนดังหลายคน

จะแวะมาที่บ้านของพ่อ

ผู้กำกับไม่ก็โปรดิวเซอร์สักคน

สังเกตเห็นว่าบรูซเป็น คนที่กระตือรือร้นมาก

เขาพูดว่า "บางทีคุณน่าจะให้...

เขาเล่นเป็นตัวประกอบนะ

ดูเหมือนเขาจะเกิดมา พร้อมพรสวรรค์ในการเป็นนักแสดง"

พ่อของผมเลยได้เริ่มเล่น เป็นตัวประกอบอยู่สองสามครั้ง

นี่ เจ้าหนู จะบอกให้ฟังนะ

ฉันน่ะเป็นแขกคนสำคัญ

อาจารย์ของฉันคือมีดบินลี

ในหนังเรื่องเดอะคิด

เขาแสดงตอนยังอายุแค่เก้าขวบ

เขาเล่นเป็นตัวแทนของคนที่...

โตมาจากความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

ลุง นี่เงินค่าอาหาร

ฉันไม่ต้องการเงินสกปรกของแก

มีวลีภาษาจีนกล่าวไว้ว่า

หรือ "ร่วมทุกข์ร่วมสุข"

ทำให้หวนนึกถึงความทุกข์ทรมาน

ผมไม่อยากแทงลุง

กล้าดียังไง พ่อแม่แกตายหมดแล้ว

ฉันทำงานหนักเพื่อเลี้ยงแก

แกให้อะไรฉันบ้าง

นี่ยังอยากแทงอีกฉันงั้นเหรอ

ในตอนแรก พ่อไม่อยาก ให้เขาเข้าวงการบันเทิง

แต่หลังจากนั้น

หนังที่เขาเล่นมันออกมาดีมาก

เขาเป็นหนึ่งในดาราเด็กชั้นนำ พ่อเลยยอมให้เขาเล่น

คุณเริ่มศึกษาศิลปะการต่อสู้ ตั้งแต่ตอนไหน

- อายุเท่าไร - อายุ 13

อายุ 13 เหรอ เยี่ยมเลย

เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อหรือเปล่า

ผมเรียนจากยิปมัน

เป็นศิลปะของจีน

ในแขนงที่ชื่อว่า หย่งชุน

สมัยเรียน มีคนเคยมองเขาแล้วพูดว่า

"นี่ นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"

ก่อนผู้ชายสองสามคนนั้นจะรุมซ้อมเขา

เขาเลยพูดว่า "ฉันต้องเรียนรู้อะไรสักอย่าง

เพื่อปกป้องตัวเองในยามจำเป็น"

มนุษย์มีการเรียนรู้อยู่เสมอ

ยิปมันเปิดกว้างในเรื่องของ...

ความเป็นศิลปะการต่อสู้

เขาไม่ปิดกั้นตัวเอง

และผมคิดว่าบรูซ ลี เป็นนักเรียนในฝันของเขาเลยล่ะ

ครูฝึกสมัยนั้นมาหาผมและพูดว่า...

"ตั้งสติ ผ่อนคลาย ทำใจให้สงบ

เลิกยึดติดกับตัวเอง แล้วเคลื่อนไหวตามคู่ต่อสู้

อ่านการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม

โดยไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น

สำคัญที่สุดคือ ต้องเข้าใจศาสตร์ของการวางเฉย"

หลังจากฝึกสมาธินานหลายชั่วโมง

ผมก็ล้มเลิก แล้วออกไปล่องเรือเพียงลำพัง

ระหว่างอยู่ที่ทะเล ก็ย้อนคิดถึงสิ่งที่เคยฝึกมา

ก่อนจะต่อยน้ำเพราะนึกโมโหตัวเอง

ในตอนนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในหัว

แก่นแท้ของกังฟูไม่ใช่น้ำหรอกเหรอ

น้ำเป็นสสารอ่อนนุ่มที่สุดในโลก

แค่ดูเหมือนอ่อนแอ

แต่แท้จริงแล้ว มันสามารถทะลุผ่าน...

สสารที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้

ใช่แล้ว

ผมอยากเป็นเหมือนน้ำ

ในตอนนั้น

เขาก็เก่งมวยหย่งชุนอยู่แล้ว

และยังมีการต่อสู้อีกอย่าง ที่เรียกว่ามวยไช่หลี่ฝอ

ทั้งสองมักขัดแย้ง

และจะสู้กันบนดาดฟ้าเสมอ

บรูซจะกลับมาพร้อมรอยช้ำ

หรือไม่ก็ตาเขียว

พ่อทนรับการต่อสู้แบบนั้นไม่ได้

"ดิออร์แฟน ปี 1960"

ในหนังเรื่อง ดิออร์แฟน ปี 1960

ว่ากันว่าบรูซเขาเล่นเป็นตัวเอง

บทนักเลงวัยรุ่นนั่นน่ะ

ฟางเส้นสุดท้ายคือ...

ตอนที่ตำรวจนอกเครื่องแบบโทรหาแม่

แล้วบอกว่า "ลูกชายคุณมีเรื่องทะเลาะวิวาท

เราเกรงว่าในอนาคต เขาจะเข้าร่วมกับแก๊งอันธพาล

ถ้าเขายังไม่หยุด

เราก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจับกุมเขา"

พ่อผมบอกว่า "ในเมื่อเขาเกิดที่อเมริกา

แล้วยังมีเพื่อนดีๆ

คอยดูแลเขาอยู่ที่นั่น

งั้นทำไมเราส่งเขากลับไป

ให้เขาลองใช้ชีวิตด้วยตัวเอง แล้วมาดูกันว่าจะเป็นยังไง"

แซม นายไม่ได้รับความเอาใจใส่ จากพ่อแม่ตั้งแต่ยังเล็ก

ผมจำวันก่อนที่เขาจะกลับได้

ตอนนั้นผมหลับอยู่

เขาปลุกผมและบอกว่า "โรเบิร์ต พรุ่งนี้ฉันจะไปจากฮ่องกง

ฉันไม่รู้เลยว่าจะต้องเจออะไรบ้าง"

ผมไม่เคยเห็นเขาอึดอัดขนาดนั้นมาก่อน

เขาตกที่นั่งลำบาก ไม่รู้ว่าจะพบเจออะไร

เขากำลังกลัว

เขาอายุแค่ 18

อายุเท่านั้นเอง

พ่อส่งเขาไปอเมริกา

พร้อมเงินแค่ร้อยดอลลาร์ในกระเป๋า

ระหว่างที่คบ เราไปดูหนังด้วยกันหลายเรื่องเลย

"เล่าโดย ลินดา ลี แคดเวลล์"

หนึ่งในนั้นคือเรื่อง เบรกฟาสต์แอตทิฟฟานีส์

ฉันขอประท้วง

มิกกี้ รูนีย์ดูงี่เง่ามาก

บรูซเขารู้สึกอับอาย

ที่วัฒนธรรมเอเชียของเขา ถูกสื่อออกมาแบบนั้น

หยุดเครื่องเล่นเสียงเดี๋ยวนี้

ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ

ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียในหนัง

มักจะเป็นพวกหมกมุ่น คลั่งไคล้ เหมือนพวกหุ่นยนต์

ไม่ก็คอยรับใช้พวกคนขาว

จับกังได้เงินวันละสิบเซนต์

ท่านสุภาพสตรีผู้น่ารัก และสุภาพบุรุษผู้ใจดี

ผมยินดีที่จะแนะนำตัวเองกับท่าน

ฮอลลีวู้ดมักปฏิบัติกับคนเอเชีย...

แบบเหยียดเชื้อชาติอย่างชัดเจน

เรามีตะเกียบ 39 อัน

ไม่สิ ตั้งเป็นเจดีย์เลย

ฮอลลีวู้ดจะให้คนขาว

มาเล่นเป็นคนจีน

แทนที่จะให้คนจีนเล่นเอง

อย่างเช่น แนนซี่ ควาน

หรือนักแสดงคนอื่นๆ ในสมัยนั้น

ค่ะ นั่นใครคะ

ฉันนึกชื่อชาวเอเชีย ที่ได้รับบทนักแสดงหลัก

ในตอนนั้นไม่ออกเลยจริงๆ

"เล่าโดย แนนซี่ ควาน"

พวกเขาให้แต่คนขาวเล่นเท่านั้น

จอห์น เวย์นเล่นเป็นเจงกิส ข่าน

หญิงที่ก้าวล้ำดินแดนข้าคือใคร

เลือดของข้าบอกให้พาตัวนางไป

ชุมชนชาวจีน

ไม่โกรธหรือเจ็บใจบ้างเหรอ

ที่พวกเขานำคนขาวมาแสดงแบบนี้

ความเท่าเทียมของทุกชีวิต เป็นสิ่งที่ยากจะทานทน

ทำไมคุณโหดร้ายขนาดนี้

คุณเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่

ฟันเหยิน สวมแว่น โครงร่างเล็ก

ไม่มีกล้ามเนื้อเลยแม้แต่น้อย

ฉันคิดว่าผู้ชายเอเชียส่วนใหญ่

ถูกฝังหัวมาว่า

นี่คือสิ่งที่พวกเขาเป็น

นักแสดงนำชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย

ถ้าพวกเขาเป็นผู้ชาย ก็จูบผู้หญิงผิวขาวไม่ได้

จะจูบได้แค่กับผู้หญิงเอเชียเท่านั้น

โอเค คุณเอียงไปทางนี้นะ

แล้วฉันจะเอียงไปอีกทาง

ชาวจีนพวกนี้ฉลาดมาก

ไม่มีพื้นที่ให้ ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย

ได้แสดงความเป็นมนุษย์ของพวกเขา ในอีกด้านหนึ่งเลย

วันที่ 20 ตุลาคม 1963

"ถึงหญิงสาวผู้น่ารักที่สุด จากชายหนุ่มผู้ชื่นชมเธอ

ลินดา เพื่อให้ชีวิตเรียบง่าย โดยไม่ต้องพยายาม

เพื่อให้อดทนได้อย่างเบิกบาน จงทำด้วยความกล้าหาญ

เฝ้ารอเวลา อย่าได้รีบร้อน

พูดอีกอย่างก็คือ เพื่อให้จิตวิญญาณ

ได้เติบโตขึ้นในทางของมัน โดยไร้ซึ่งการบังคับใดๆ

จาก บรูซ"

การที่บรูซเลือกแต่งงานกับคนขาว

นับเป็นการแสดงออก

ว่าเขารู้สึกยังไงกับอเมริกา

ยังมีอีกหลายรัฐที่มองว่า

การแต่งงานข้ามเชื้อชาติ เป็นเรื่องผิดกฎหมาย

และมองว่านั่นเป็นการดูหมิ่น

แม่ของฉันมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก

ในการทำใจยอมรับว่า ฉันกับบรูซจะแต่งงานกัน

แม่พยายามขอให้เรารอ

แต่เราวางแผนกันไว้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่ได้รู้จักเขา

เธอรักเขาจริงๆ และคิดว่าเขาเยี่ยมมาก

ผมเจอบรูซ ลี ในเดือนกรกฎาคม 1964

ในการแข่งคาราเต้ระดับนานาชาติ

ครั้งแรกที่ลองบีช

นั่นเป็นการเปิดตัวบรูซต่อหน้ามวลชน

เป็นครั้งแรกอย่างจริงจัง

กังฟูมีต้นกำเนิดมาจากจีน

เป็นต้นกำเนิดของคาราเต้และยูยิตสู

มันเป็นระบบที่สมบูรณ์ และปรับเปลี่ยนได้มากกว่า

เรียกได้ว่ามันไหลลื่นมากกว่า

มันต่อเนื่องและเคลื่อนไหว

ไม่ใช่แค่ทำท่าสองท่าแล้วก็หยุด

ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือน้ำในแก้ว ทำไมน่ะเหรอ

แม้น้ำเป็นสสารอ่อนนุ่มที่สุดในโลก

แต่มันยังเซาะหินที่แข็งที่สุด

อย่างหินแกรนิตได้

คุณจับน้ำไม่ได้ จะต่อยให้มันเจ็บก็ไม่ได้

ดังนั้น นักสู้กังฟูทุกคน ควรทำตัวให้อ่อนนุ่มเหมือนน้ำ

ยืดหยุ่น และแทรกซึมเข้าถึงคู่ต่อสู้

บรูซ ลีในช่วงนั้น

กำลังตามหา สิ่งที่เขาเรียกว่าความจริง

พูดง่ายๆ คือเขาทำลายรูปแบบพวกนั้นลง

ลดความยุ่งยากซับซ้อน โดยไม่สนขนบดั้งเดิม

ไม่มีใครคิดนอกกรอบแบบเขา

และผมก็ตกหลุมรัก กับสิ่งที่เขาแสดงให้เห็น

ปี 1964 และปี 1965 เป็นปีที่ค่อนข้างสุดเหวี่ยง

มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

"ถึงทากิ คามูระ

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1965

ลูกผมคลอดแล้ว

เขาชื่อ แบรนดอน บี. ลี

แน่นอนว่าเป็น เด็กชายตัวใหญ่แข็งแรง"

หนึ่งสัปดาห์หลังจากแบรนดอนเกิด

พ่อของบรูซก็เสียชีวิต นั่นเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด

บรูซเขาใจสลายมาก

นับเป็นความสูญเสีย ที่หนักหน่วงสำหรับเขา

เขาร้องไห้หนักมาก

เพราะตอนนั้นเขารู้แล้ว

ว่าต่อให้พ่อส่งเขาไปอเมริกา

ด้วยเงินแค่ 100 ดอลลาร์ติดกระเป๋า

แต่มันเป็นผลดีสำหรับเขา

ก่อนไปอเมริกา

เขาเอาแต่เสาะหาสิ่งนอกกาย

เขามีหน้ามีตา มีเสื้อผ้าสีสดใส

เขาคิดว่ามนุษย์ควรเป็นแบบนั้น

แต่เมื่อมาที่อเมริกา

เขาถึงได้เข้าใจว่าชีวิตคืออะไร

คือการได้เป็นอิสระ มีความรับผิดชอบ

และไม่ใช่แค่กับตัวเอง แต่รวมถึงครอบครัวด้วย

ฉันอยู่ที่บ้าน และโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

โทรมาจากบริษัท ของวิลเลียม โดซิเออร์

ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พวกเขาบอกว่าเขาเป็นโปรดิวเซอร์

อย่างที่เรารู้กันว่าในการแข่งขัน ที่ลองบีชในปี 1964

ในกลุ่มผู้ชม

มีคนที่ชื่อว่าเจย์ ซีบริง

ช่างทำผมของดาราในฮอลลีวู้ด

เจย์เห็นพ่อฉันในการแข่งขันนี้

และเขาก็ประทับใจมากๆ

เขาบังเอิญรู้มาว่าลูกค้าของเขา วิลเลียม โดซิเออร์

โปรดิวเซอร์ที่ฮอลลีวู้ด

กำลังตามหานักแสดงเอเชีย

สำหรับละครของเขาอยู่

ในตอนที่บรูซกลับบ้าน

แล้วฉันพูดว่า "คุณต้องไม่เชื่อแน่

ว่าโปรดิวเซอร์ที่ฮอลลีวู้ดโทรมา

เขาอยากให้คุณไปทดสอบหน้ากล้อง"

เขาฟังแล้วอึ้งไปเลย เขาตกใจมาก

บรูซไม่เคยบอกฉันเลย

ว่าเขามีความปรารถนา ที่จะเป็นนักแสดงอีกครั้ง

เพราะเขายังจดจ่อกับเป้าหมาย

ในการเปิดโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ ทั่วประเทศอยู่

ทดสอบ ทดสอบ เทคหนึ่ง กล้องเดิน

บรูซ มองตรงมาที่กล้อง ตรงนี้เลย

แล้วบอกชื่อ อายุ และที่ที่คุณเกิดที

ผมนามสกุลลี ชื่อบรูซ ลี

เกิดที่ซานฟรานซิสโกในปี 1940 ตอนนี้ผมอายุ 24

ผมรู้มาว่าลูกคุณเพิ่งคลอดใช่ไหม

ใช่

แล้วคุณก็นอนไม่หลับเลยใช่ไหม

สามคืนเลยล่ะ

และบอกทีมงานทีว่า...

บรูซเป็นตัวของตัวเอง ในการทดสอบหน้ากล้อง

ส่วนใหญ่เป็นช่วงเช้า...

เขาเข้ากับคนง่ายและมีความมั่นใจ

เลยรู้ว่าที่เขาต้องทำก็แค่...

แสดงตัวตนที่เขาเป็นออกมา

เอาล่ะ ดึงกล้องกลับมา

และบรูซ แสดงท่ากังฟูให้เราดูหน่อย

นี่คือท่ากระเรียน

เริ่ม

ท่าเสือ

เริ่มจากท่าเหมือนเสือ

ใช้กรงเล็บตะปบที่หน้า

หรือพุ่งจะงอยปากนกกระเรียนไปที่ตา

และนี่คือส่วนหนึ่งของท่ากังฟู

ขอบคุณมาก

มันคือความเรียบง่ายที่เราพูดถึง

พวกเขาประทับใจกับ การทดสอบหน้ากล้องของบรูซ

และอยากหาทรัพย์สินให้แก่เขา

พวกเขาจ่ายเงินบรูซ 1,800 ดอลลาร์

เราไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ ขนาดนั้นในครั้งเดียวมาก่อน

เพื่อยึดตัวบรูซไว้เป็นเวลา 18 เดือน

ขอโทษนะครับ

ความรุนแรงที่เราเห็นค่อนข้างหนัก

เราเห็นชาวผิวดำโดนฉีดน้ำ โดนตี

ถูกรังควานโดยหมาและวัวควาย

ยุค 60 เป็นช่วงกลียุคครั้งใหญ่

มีการเปลี่ยนแปลงทางสังคม

เพราะมันเป็นช่วงสำคัญของ ขบวนการสิทธิพลเมือง

ร่วมกับมาร์ติน ลูเธอร์ คิง ที่เดินขบวนกันในวอชิงตัน

ใครสอนให้คุณเกลียดเส้นผมของคุณ

ใครสอนให้คุณเกลียดสีผิวตัวเอง

จนยอมกัดให้มันเป็นสีขาว

ในตอนนั้นมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น

อย่างตอนที่ประธานาธิบดีเคนเนดี

และมาร์ติน ลูเทอร์ คิงถูกฆ่า

มาร์ติน ลูเทอร์ คิง ถูกยิงเสียชีวิตคืนนี้

ในตอนนั้น บรูซรู้สึกว่า

ประเทศกำลังเผชิญปัญหา

จากการปะทะกันของคนต่างเชื้อชาติ

ศัตรูของผมคือพวกคนขาว ไม่ใช่พวกเวียดกง

ชาวจีน หรือชาวญี่ปุ่น

คุณขัดขวางเมื่อผมต้องการอิสรภาพ

คุณขัดขวาง เมื่อผมต้องการความยุติธรรม

คุณขัดขวาง เมื่อผมต้องการความเท่าเทียม

ในประเทศนี้ คุณไม่แม้แต่จะลุกขึ้นสู้เพื่อผม

หรือเพื่อความเชื่อทางศาสนาของผมเลย

คุณอยากให้ผมออกไปสู้

แต่คุณไม่แม้แต่จะลุกขึ้นสู้เพื่อผม ในบ้านหลังนี้

บรูซตื่นตัวกับการปลดแอกชาวผิวดำ

เขาหวังว่าชาวอเมริกันผิวดำ จะยืนหยัดเพื่อสิทธิ์ของพวกเขา

ขณะที่ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน กำลังรวบรวมแรงสนับสนุนอันล้นหลาม

เพื่อผลักดันให้สิทธิพลเมือง

และสิทธิมนุษยชน ของชาวอเมริกันทุกคนดียิ่งขึ้น

ผลกระทบคือพวกเขาเสียงดังกินไป

ดูพวกอเมริกันเชื้อสายเอเชียพวกนี้สิ

ถ้าพวกนั้นสงบปากสงบคำ ว่านอนสอนง่าย เหมือนพวกเชื้อสายเอเชีย

อาจจะประสบความสำเร็จมากกว่านี้ก็ได้

ในฐานะชาวอเมริกัน ที่มีบรรพบุรุษมาจากญี่ปุ่น

ผมชินกับคำถามนี้แล้ว

ทำไมพวกคนดำไม่เป็นเหมือนคุณบ้าง

ในความน่าอดสู ของลำดับชั้นเชื้อชาติในอเมริกา

ชาวเอเชียได้รับการปฏิบัติดีกว่า

ที่คนอเมริกันผิวดำได้รับ

ดังนั้นแบบอย่างของชนกลุ่มน้อย...

ที่พวกเขาคิดคือต้องยอมจำนน เหมือนอย่างพวกที่มีเชื้อสายเอเชีย

ทำตัวกลมกลืน ไม่ก่อความวุ่นวาย

จากการเลือกปฏิบัติ ความยากจน หรือการถูกกีดกัน

พวกเขาแค่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก

ปฏิบัติตามกฎที่ชาวผิวขาวสร้างขึ้น

คนเอเชียอย่างพวกเราไม่เคยได้รับ

การปฏิบัติอย่างที่มนุษย์ควรได้รับ

ความเป็นมนุษย์ของเรา ถูกจำกัดให้แคบมาก

และสำหรับผม นั่นคือการเหยียดเชื้อชาติชัดๆ

บรูซยังคงรอ...

ให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในฮอลลีวู้ด

ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจจะเดินหน้า

ทำหนังเรื่องเดอะกรีนฮอร์เน็ต แล้วตั้งรกรากที่ลอสแอนเจลิส

พวกเขามาแล้ว

นี่บรูซ ลี รับบทคาโต้

และเบน วิลเลียมส์ รับบทของกรีนฮอร์เน็ต

บรูซเข้าสู่วงการฮอลลีวู้ด

โดยการเล่นเป็นคู่หู หรือที่รู้กันว่าเป็นคนใช้ชาวเอเชีย

ผมขอพูดแบบที่ชาวจีนทำกัน

ขอบคุณมากครับ

เรื่องเดอะกรีนฮอร์เน็ต

เป็นจุดเริ่มต้นของการทลาย ภาพมายาคติของชนกลุ่มน้อย

จะง่ายกว่าถ้าให้ผมบอกว่า

กรีนฮอร์เน็ตจะไม่เป็นแบบไหน

เขาจะไม่เลียนแบบแบทแมน

กรีนฮอร์เน็ตมีความเป็นตัวของตัวเอง

ไปกันเถอะ คาโต้

เขาคือคาโต้ หน้าที่ของเขา

มีเพียงการขับรถ พากรีนฮอร์เน็ตไปยังที่ต่างๆ

เมื่อพวกเขาได้เห็นบรูซ ที่มาพร้อมพรสวรรค์ทางร่างกาย

ก็พูดกันว่า "มันต้องมีวิธี

ที่เราสามารถนำมาใช้ในหนังได้"

ตอนเขาแสดงเรื่องกรีนฮอร์เน็ต

เขาถูกส่งให้ไปเรียนการแสดง

แต่เป็นการแสดงที่ "ไม่มีบทพูดเลย"

"ถึงคุณโดซิเออร์

คาโต้เป็นคู่หูที่กระตือรือร้น ของกรีนฮอร์เน็ต

ไม่ใช่ผู้ติดตามใบ้

ผมไม่ได้ตำหนิ แค่รู้สึกว่า การเป็นคู่หูที่กระตือรือร้น

ของกรีนฮอร์เน็ตจะต้องดึง

ศักยภาพและความสามารถ ของคาโต้ได้มากกว่านี้แน่

เป้าหมายของผมคือ การทำให้หนังออกมาดียิ่งขึ้น"

พวกเขาจึงเพิ่มบทพูดให้กับคาโต้

รู้ไหม...

ถ้าเราได้เจอกับชายใส่หน้ากากนั่นอีก

ฉันอยากได้ตัวเขา

เขาทุ่มเทสุดตัว

ให้กับทุกอย่างที่เขาได้รับมา

ฉันเป็นตัวสำรอง

ที่อาจคิดไต่เต้าขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง

บรูซถูกปฏิบัติเหมือนเป็นตัวประกอบ

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ความไม่เป็นธรรมของค่าตอบแทน

ซึ่งนักแสดงที่ไม่ใช่คนผิวขาว ต่างเผชิญกันอยู่

ในตอนนั้น

"แวน วิลเลียมส์ 2,200 บรูซ ลี 450"

คนแปลกหน้าที่ขี่จักรยานนั่นคือใคร

ผมว่าเขาชื่อบรูซ ลีนะ

ผมคุ้นหน้าเขาจัง เหมือนคาโต้เลย

มีอะไรให้ช่วยไหม

มีการสู้กังฟูแถวนี้เหรอ

กังฟูคืออะไร บรูซ

กังฟูเป็นการต่อสู้แบบจีน

การต่อสู้อย่างคาราเต้หรือยูยิตสู ก็แยกมาจากกังฟูเหมือนกัน

คุณมาจากซานฟรานซิสโก...

ตอนที่เขาเข้าสู่ฮอลลีวู้ด

เขาเคยบอกผมว่า

"ฉันสามารถสอนคนผ่านการดูภาพยนตร์

ได้เร็วกว่าการเขียนหนังสือ

หรือเปิดโรงเรียน 100 แห่งในอเมริกา"

คุณไม่เปิดโรงเรียนสอนคาราเต้

ในซานฟรานซิสโกบ้างเลยเหรอ

ผมไม่ค่อยรู้...

- จริงๆ มีที่โอ๊คแลนด์ - โอ๊คแลนด์เหรอ

ใช่

แล้วคุณได้เปิดสอนที่นี่บ้างไหม

ยังเลย คุณก็รู้ เราถ่ายทำกันทุกวัน

ก็เลยค่อนข้างยุ่งมาก

พบกับผมในเรื่องเดอะกรีนฮอร์เน็ต ผ่านทางช่องเอบีซี

ผมบรูซ ลี ขอเชิญคุณ มาใช้เวลาทุกคืนวันศุกร์ด้วยกัน

ทางสถานีส่วนใหญ่ของช่องเอบีซี

ตอนบรูซปรากฏตัวขึ้นบนจอ เขาจุดฉนวน...

และทำให้คนทั่วโลกประทับใจ

การปรากฏตัวของเขานั้น เป็นเหมือนการประท้วงในตัวของมันเอง

"เดอะกรีนฮอร์เน็ต"

ในฐานะคนอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ในฐานะของคนผิวสี

เราจะได้รับการยืนยันตัวตน จากวัฒนธรรมรอบตัวเราใช่ไหม

ดังนั้นการได้เห็นคนที่เหมือนคุณ

ปรากฏตัวขึ้นบนจอ จึงเหมือนการกระตุ้นด้วยไฟฟ้า

มันทำให้คุณรู้สึกว่า คุณควรจะอยู่ที่นี่

รู้สึกว่าคุณสามารถทำสิ่งต่างๆ

ที่คุณไม่เคยคิดว่าจะทำได้

แน่นอน แล้วเขาก็พบว่า

แม้มันจะถูกที่ แต่ดันผิดเวลา

"เล่าโดย แซม โฮ"

เพราะอเมริกากับฮอลลีวู้ด อาจพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลง

แต่กับไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงขนาดนั้น

"ถึงบรูซ

ขงจื๊อกล่าวว่า 'กรีนฮอร์เน็ตไปต่อไม่ได้แล้ว'"

เดอะกรีนฮอร์เน็ตถูกยกเลิก

เพราะไม่ค่อยได้รับความนิยม

ตอนที่เดอะกรีนฮอร์เน็ตถูกยกเลิก

มันเป็นช่วงเวลา ที่อ่อนไหวมากสำหรับเขา

เขาผิดหวังมากๆ

แต่เขาก็เริ่มตั้งเป้าหมายขึ้นใหม่

ระหว่างนั้น เขาอ่านหนังสือ

และเขียนมันออกมาเยอะมาก

ซึ่งก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดี สำหรับเขาเหมือนกัน

บรูซทำหลายอย่าง เพื่อให้มีเงินพอใช้ในแต่ละเดือน

บางครั้งก็ได้รับบทแสดง ซึ่งไม่บ่อยมากนัก

และบางครั้งก็ได้เล่นเป็นสตันต์แมน

เราถ่ายหนังด้วยกัน เรื่องเดอะเร็กกิงครูว

"เล่าโดย แนนซี ควาน"

เขาเป็นคนตลก น่าร่วมงานด้วย

บรูซจะแวะมาเล่นที่บ้าน

และเขามีเป้าหมาย

ที่จะขึ้นเป็นนักแสดงกังฟูชื่อดัง

ฉันบอกเขาว่า "ลุยเลย"

เขาปฏิเสธที่จะเล่นบทใดก็ตาม

ที่ดูหมิ่นเหยียดหยามคนจีน

ช่วงสองสามปีหลังจากนั้น เขาจึงมีงานแสดงเพียงไม่กี่เรื่อง

การวิ่งวุ่นไม่จบไม่สิ้นของเขา

คงง่ายมากขึ้น

ถ้าเขายอมทำในสิ่ง

ที่ฮอลลีวู้ดอยากให้เขาทำ

นั่นมันไร้สาระ

เราไม่รู้เลยว่าเดือนหน้าจะ เอาเงินที่ไหนมาใช้

บางช่วงถึงขั้นไม่มีจะกินเลยด้วยซ้ำ

ถึงจะต้องดิ้นรนอย่างหนัก

แต่เราก็มีช่วงเวลาร่วมกันเยอะมาก

เรามีแชนนอนด้วยกัน และฉันจะบอกอะไรให้ฟัง

บรูซตกอยู่ในกำมือเล็กๆ นั่น

ตั้งแต่วินาทีที่เธอเกิดมา

เธอน่ารักสำหรับเขา

เขาหลงเธอหนักมาก

สำหรับฉัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข

ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า

บรูซมีเวลาว่างมาอยู่กับลูกๆ

นั่นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

คุณสร้างโรงเรียนในฮอลลีวู้ดใช่ไหม

สอนให้กับคนอย่าง เจมส์ การ์เนอร์ และสตีฟ แมคควีน

- และคนอื่นๆ - ใช่

ทำไมพวกเขาถึงอยากเรียน ศิลปะการต่อสู้จีนล่ะ

เพราะบทหนังเหรอ

ก็ไม่เชิง ผมหมายถึง อย่างที่เห็นกันอยู่

ว่าวิธีที่ผมสอนพวกเขานั้น

ทั้งหมดเป็นการเรียนรู้ เพื่อรู้จักตัวเอง

ดังนั้นพวกเขาจึงอยากเรียนรู้ ที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเอง...

ผ่านการเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะเป็นความโกรธ ความมุ่งมั่น

หรืออะไรก็ตาม

ทั้งสัญชาตญาณตามธรรมชาติ และการควบคุม

คุณต้องเอาทั้งสองอย่างมารวมกัน

- หยินหยาง - ใช่แล้ว นั่นแหละ

โอเค ทีนี้ก็มาย้อนดูกันว่าเป็นยังไง

ถ่ายอยู่เหรอ

หนูอยากบันทึกมันไว้

บรูซไปได้ดีกับวัฒนธรรมนอกกระแสหลัก

เขาเป็นครูสอนศิลปะการต่อสู้

เหมือนกูรูด้านเอเชียสักอย่าง

เขานำภูมิปัญญาโบราณ อันลึกซึ้งของตะวันออก

มาสอนให้กับคนขาวที่ชายฝั่งตะวันตก

สตีฟ แมคควีนยืนอยู่บน จุดสูงสุดในอาชีพของเขา

เจมส์ โคเบิร์นก็เช่นกัน

เท็ด แอชลีย์ ประธานของวอร์เนอร์บราเธอร์ส

ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องทำ

เพราะมีชายผิวขาว

ในวงการฮอลลีวู้ดมากมาย

ที่อยากจะเป็นที่รู้จักว่า

คบค้าอยู่กับหนุ่มชาวจีนสุดเท่คนนี้

ในความทรงจำครั้งก่อนของฉัน

มีตอนที่เราไปบ้านลุงบรูซในเบลแอร์

แบรนดอนกับฉันวิ่งผ่านทางเดินของบ้าน

แล้วเราก็บุกเข้าไปทางประตู

ในตอนที่พ่อทูนหัวของฉัน

กำลังพูดเรื่องปรัชญา

เขานั่งอยู่ตรงกลาง

ล้อมรอบด้วยนักเรียนที่ต่างกัน

ดูเหมือนชนเผ่าโบฮีเมียน หรือจิตวิญญาณอะไรสักอย่าง

คุณได้พบผู้คนจากหลายหมู่เหล่า

ฉันคิดว่านี่แหละคือทิศทาง

ที่โลกกำลังจะมุ่งไป

ผมรู้จักบรูซผ่านทางเพื่อน

ที่เป็นบรรณาธิการ ของนิตยสารแบล็กเบลท์

"เล่าโดย คารีม อับดุล จับบาร์"

เขาพูดว่า "บรูซไม่ได้สอนด้วยวิธีดั้งเดิม

แต่มันน่าสนใจ และแหวกแนวมาก"

ความสูงเจ็ดฟุต หนึ่งนิ้ว

นักบาสรุ่นมัธยมที่ฉุดไว้ไม่อยู่

บรูซสนใจกีฬาทุกชนิด

เขารู้สึกว่าทุกคนบนโลก

อาจจะมีส่วนร่วมเล็กๆ

ในการเผยแพร่ศิลปะการต่อสู้

หลายคนเข้ามาหาอาจารย์

แล้วพูดว่า "นี่ ความจริงคืออะไร

ลองส่งมันมาให้ฉันทีสิ"

แล้วชายคนหนึ่งจะพูดว่า

"ฉันจะบอกวิธีแบบคนญี่ปุ่น"

ผู้ชายอีกคนจะพูดว่า "ฉันจะบอกวิธีแบบที่คนจีน...

เขาทำกัน"

นั่นมันเหลวไหลมาก

ส่วนตัวผมไม่เชื่อในรูปแบบการพูด

เพราะมัน คนจึงถูกแยกออกจากกัน

รูปแบบเหล่านั้นกลายเป็นกฎ พวกเขาเลยไม่ถูกรวมเป็นพวกเดียวกัน

โอเค มาดูกัน

หลังฝึกเสร็จ

บรูซใช้เวลาส่วนใหญ่ ไปกับการเรียนรู้

เขาใช้เครื่องเล่นเทปโซนี่

เปิดเทปของมูฮัมหมัด อาลี

มูฮัมหมัด อาลี ชูการ์ เรย์ โรบินสัน และโจ ลูอิส

แชมป์มวยผิวดำซึ่งเป็นความภาคภูมิใจ ของชาวอเมริกันผิวดำ

เขาเปิดรับ

อิทธิพลจากสิ่งที่แตกต่างทั้งหมด

สิ่งที่เขาศึกษาก็คือ

พลังงานของสิ่งเหล่านั้น

และเขาจะกลับมาคิดว่าส่วนไหนบ้าง

ที่เขานำมาปรับใช้กับตัวเองได้

ผมต้องบอกคุณผู้ชมว่าบรูซ ลี

เคยเล่นเป็นตัวประกอบ

ในซีรีส์เรื่องลองสตรีต

และมันก็ทำให้ผู้ชม ชื่นชอบเป็นอย่างมาก

สิ่งนั้นคืออะไร

ผมคิดว่าส่วนที่ทำให้ประสบความสำเร็จ

คือผมเป็นบรูซ ลี

ผมแสดงความเป็นตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

คุณทำอะไรลงไป

ภาษากวางตุ้งเรียกว่า

วิถีหมัดแห่งการสกัด

- หมัดสกัดเหรอ - หรือเท้าก็ได้

เห็นไหม คุณต้องเข้ามาหาเพื่อที่จะจับผม

การโจมตีของคุณ ทำให้ผมมีโอกาสสกัดได้

ในกรณีนี้ ผมจะใช้อาวุธที่ยาวที่สุด ท่าเตะข้างนี้

เตะไปยังเป้าที่ใกล้ที่สุด หรือกระดูกหัวเข่าของคุณ

มันไม่ต่างจากหมัดแย็บซ้าย

แต่สร้างความเสียหายได้มากกว่า

นี่ งั้นสอนท่าพวกนี้ให้หน่อยสิ

ผมสอนคุณไม่ได้ ทำได้แค่ช่วย ให้คุณได้รู้จักตัวเอง

ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

เอาล่ะ มาลองท่าเตะกัน

ปี 1960 มีอิทธิพลต่อบรูซ ลีอย่างมาก

เป็นยุคแห่งการทดลอง ความผิดหวังเมื่อไม่เป็นอย่างที่คิด

และมีความทุกข์ จากการดำรงอยู่ค่อนข้างสูง

ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

ในการท้าทาย วิถีแบบตะวันตกที่มีอยู่ก่อน

ผมอยู่ที่นี่ ย่าผมอยู่และตายที่นี่

ผมเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ และเกลียดที่นี่ด้วยเช่นกัน

"แฟรงก์ ชิน"

ถ้าผมเป็นคนนอก คงเผามัน

แล้วบอกแค่ว่า "ปล่อยไป ช่างมัน"

แต่เพราะนี่เป็นบ้านของผม

บ้านที่น่าเย้ยเย้น โหดร้าย

ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

ผมเป็นผู้อพยพรุ่นที่ห้า

รุ่นที่หกกำลังเติบโต

ผมไม่อยากเห็นคนรุ่นใหม่

ถูกทำร้ายจิตใจจนพังยับเยิน

ไม่อยากให้พวกเขาเติบโตพร้อมกับอะไร

ที่ทำให้รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนในชาติ

ก่อนปี 1968 เราเป็นชาวเอเชียบูรพา

บูรพาหมายถึงตะวันออกใช่ไหม

แล้วเป็นตะวันออกของอะไรล่ะ

ถ้าดูวิธีที่ชนพื้นเมือง

หันมาเรียกตัวเองอย่างเป็นทางการ

ว่าชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย

การเปลี่ยนแปลงนั้นอธิบายได้ว่า

"เราจะไม่นิยามตัวเอง

โดยเทียบกับทางตะวันตก ไม่ว่าทิศนั้นจะอยู่ทางไหน

เราจะนิยามจากตัวเราเอง"

ในขณะเดียวกัน

บรูซกำลังต่อสู้เพื่อหลักปรัญชา

และแนวคิดของเขาผ่านทางภาพยนตร์

อย่ากล่าวหากันมั่วซั่ว

ทีนี้ตั้งใจฟัง

คุณไม่ได้ยินเสียงนกแล้ว

- ใช่ไหม - ไม่

ถ้าไม่ได้ยินเสียงนก ก็จะไม่ได้ยินเสียงคู่ต่อสู้

พ่อยังคงพยายาม

เพื่อให้ได้เล่นหนังในฮอลลีวู้ด

ผมอยากให้คุณ ปล่อยผมใช้ชีวิตแบบอเมริกา

คุณน่ะหัวโบราณ

ส่วนแกก็โง่

ที่คิดว่าจะหนีจากเราพ้น

แค่เพราะแกอยากทำ

เขาได้แสดงในมาร์โลว์

ในซีรีส์ลองสตรีท และเรื่องอื่นๆ

แต่ฉันคิดว่า

คนในสตูดิโอส่วนใหญ่

ยังมองเขาเป็นมือใหม่

เขารู้ตัวค่อนข้างเร็ว ว่าการเปลี่ยนแปลง

ที่เขาอยากทำให้สำเร็จนั้น ไม่สามารถเกิดขึ้นได้

ด้วยการไปคัดตัวเพียงอย่างเดียว

เขารู้สึกว่าทางเดียว ที่จะแสดงตัวเองให้คนอื่นเห็น

คือการสร้างบทของตัวเองขึ้นมา

เราเริ่มสนใจบรูซ

และดูรายการทีวีของเขา

เราสัมผัสได้ว่าเขามีอะไรบางอย่าง

เราเลยคิดทำซีรีส์ เกี่ยวกับนักบวชเส้าหลิน

ที่เดินทางมายังอเมริกา เพื่อช่วยชาวจีนบนทางรถไฟ

บรูซเกิดความคิด...

ซึ่งกลายเป็นละครทีวี เกี่ยวกับกังฟูในภายหลัง

เขาเสนอมันกับวอร์เนอร์บราเธอร์ส

บรูซตื่นเต้นมากที่พวกเขาชอบ

ฉันเลยบอกว่า "ไม่รู้สิ บรูซ

ไม่รู้ว่าทางฮอลลีวู้ดพร้อมที่จะ

ยอมให้ชาวเอเชียเล่นบทนำในละครไหม"

เขาตอบว่า "มาพนันกันไหม"

ฉันตอบตกลง เราเลยพนันกัน

มันเป็นการประชุมตอนบ่าย

ในออฟฟิศเล็กๆ ของผม ที่วอร์เนอร์บราเธอร์ส

- คุณมาร์โลว์ใช่ไหม - ใช่

แล้วเขาก็ใช้เท้าปิดประตูห้องผม

จากนั้นก็เริ่มแกว่งกระบองสองท่อน

มันลอยหวือมาใกล้จมูกผม

ผมถามว่า "อะไรของนายเนี่ย"

บรูซตอบว่า "จับแขนผมสิ"

แขนเขาแข็งเหมือนหินเลย

ห้าร้อยดอลลาร์

ให้ฉันที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยนะ

วินสโลว์ หว่อง

คือชื่อของฉัน

เราคุยกันเรื่องบทในกังฟู

และแน่นอนว่าบรูซเขาอยากทำ

แต่ประเด็นคือ

สำเนียงของบรูซแข็งไปหน่อย

สำหรับผู้ชมในอเมริกา

โอเค

ในวงการโทรทัศน์

มีผู้ให้บริการแค่สามราย

ไม่มีเหตุผลต้องสร้างความหลากหลาย

เพื่อกระจายการลงทุนในเชิงธุรกิจ

ไม่มีใครอยากลอง...

ผลิตสื่อนอกกระแสหลัก

เพราะถ้าเสียผู้ชมกลุ่มหลักไป

คุณก็จบเห่

วงการภาพยนตร์ก็มี...

อคติต่อคนที่ไม่ได้ผิวขาวเช่นกัน

ด้วยเหตุนั้น บทกังฟูที่เขียนมาเพื่อบรูซ

จึงถูกคนในสตูดิโอปัดตก

เพราะคิดว่าอเมริกายังไม่พร้อม ที่จะมีฮีโร่เป็นชาวเอเชีย

แล้วพวกเขาก็ยกบทนั้นให้...

ผมจำชื่อเขาไม่ได้แล้ว

ซีรีส์กังฟูนั้นก็เลย...

แน่นอนว่าละครเรื่องนั้นได้ฉายบนทีวี

โดยมีเดวิด คาร์ราดีนแสดงนำในละคร

ช่องเอบีซีถูกวิจารณ์หนักมาก

ผมโดนเยอะเหมือนกัน

วอร์เนอร์บราเธอร์สก็ด้วย

แต่ท้ายที่สุดแล้ว

คุณก็ต้องขายสิ่งที่คุณขายได้

ผมไม่เคยเจอนักแสดงเอเชียคนไหน

ที่สามารถขายให้กับช่องเอบีซีได้

ฮอลลีวู้ดเหยียดเชื้อชาติ เพราะอเมริกาเหยียดเชื้อชาติ

"เล่าโดย เจฟ ชาง"

ภาพที่ฮอลลีวู้ดฉายให้เห็น

ยิ่งทำให้ชาวอเมริกันเหยียดเชื้อชาติ

มันเป็นวงจรอุบาทว์ไม่จบสิ้น

แล้วเขาก็พูดแค่

"โอเค นั่นคือสิ่งที่กำลังเกิด

แล้วจะให้ฉันหลบมัน และเปลี่ยนเส้นทางของตัวเองยังไง"

ฉันว่าสาระของเรื่องคือเขาไม่ยอมหยุด

เขาไม่ยอมให้ตัวเองโดนหยุด

เขาพูดว่า "ฉันรู้ และฉันตัดสินใจแล้ว

ฉันต้องทำเพื่อให้เราเดินหน้าต่อได้"

ขอถามถึงปัญหาที่คุณต้องเจอ

ระหว่างเป็นฮีโร่ชาวจีน ในละครอเมริกันหน่อย

เคยไหม ที่คนในวงการพูดว่า

"เราไม่รู้ว่าผู้ชม...

จะรับคนที่ไม่ใช่คนอเมริกันได้ไหม"

โชคร้าย ที่มีเรื่องพวกนี้อยู่ในโลก

ไม่รู้สิ บางส่วนของประเทศ

คิดว่าความหัวหมอทางธุรกิจ เป็นเรื่องเสี่ยง

ผมไม่โทษพวกเขาหรอก

ก็เหมือนที่ฮ่องกงนั่นแหละ

ถ้าชาวต่างชาติโผล่มา แล้วกลายเป็นดาวเด่น

ถ้าผมเป็นคนที่ถือเงินอยู่

ก็คงจะกังวล

ว่าที่นั่นจะให้การยอมรับไหม

แต่มันโอเค

คุณมองตัวเองเป็นคนจีน

หรือคนอเมริกาเหนือล่ะ

รู้ไหมว่าผมอยากมองตัวเองเป็นยังไง

เป็นมนุษย์คนหนึ่ง

ผมก็ไม่อยากพูด...

ด้วยหลักขงจื๊อหรอก

แต่ใต้ท้องฟ้า ใต้สรวงสวรรค์

เราต่างเป็นครอบครัวเดียวกัน

แค่มีความแตกต่างกันบ้างก็เท่านั้น

การถูกปฏิเสธมันทิ่มแทงเขา

"เล่าโดย ลินดา ลี แคดเวลล์"

บรูซถูกเหยียบย่ำ

เขาไม่เข้าใจ พูดได้แค่ว่า "ทำไม"

ฉันหมายถึง เขาเจ็บปวดมาก

และยังรู้สึกขยะแขยงกับทั้งระบบ

เขามุ่งมั่นที่จะ ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้น

ในแบบของเขาเอง

"ถึงเท็ด

ผมเสียใจที่ได้ยินเรื่อง ผลลัพธ์ของผู้กล้า

เราเอาชนะพวกเขาทั้งหมดไม่ได้

แต่ให้ตายเถอะ สักวันผมจะชนะให้ได้"

คุณรู้จักบรูซ ลีได้ยังไง

ผมเจอเขาครั้งแรก

จากการสัมภาษณ์ทางทีวีในฮ่องกง

เขาทำสิ่งที่วิเศษมาก

ตอนแบรนดอนอายุห้าขวบ

เขาพาแบรนดอนไปเที่ยวฮ่องกง

นั่นเป็นตอนที่คนจำได้

ว่าเขาคือคาโต้ ในเรื่องเดอะกรีนฮอร์เน็ต

ทุกคนในฮ่องกงรู้ว่า เขาประสบความสำเร็จในทีวีของอเมริกา

ผมโทรหาเขา

ผมยกหูโทรหาเขา

เขาพูดว่า "ถ้าคุณอยากทำหนังบู๊ที่ดี

หรือหนังกังฟู คุณควรทำแบบนั้นแบบนี้ รู้ใช่ไหม"

ผมตอบว่า "ใช่ๆ แต่ถ้าคุณให้ความร่วมมือ

ผมมั่นใจว่าเราจะสร้างบางอย่างได้"

"ความจริงคือผมเป็นคนจีนผิวเหลือง

ไม่มีทางเป็นที่ชื่นชอบของคนผิวขาว

ไม่ต้องพูดถึง การปลุกใจเพื่อนร่วมชาติเลย

ดังนั้นผมเลยตัดสินใจกลับมา...

รับใช้วงการหนังจีนอีกครั้ง"

เขาเป็นบุตรผู้หลงหาย และกลับมาอีกครั้ง

การใช้ชีวิตในฮ่องกงน่าตื่นเต้นมาก

เป็นเมืองที่ชวนตื่นตาตื่นใจ

แต่มันเป็นเรื่องยากนิดหน่อย ในการใช้ชีวิตที่นั่นกับดาราหนัง

เพราะเขาดังมากในฮ่องกง

ที่ยากกว่าคือการออกไปข้างนอก

โดยไม่ถูกล้อมด้วยแฟนๆ ของเขา

ก่อนอื่นเลย

คำว่าซูเปอร์สตาร์ทำให้ผมหมดอารมณ์

จะบอกให้ว่าทำไม

เพราะคำว่าดาวมันเป็นภาพลวงตา

ผมไม่ได้มองตัวเองเป็นดาว

ผมไม่ทำจริงๆ เชื่อเถอะ เวลาที่ผมพูด...

ตอนที่บรูซ ลีกลับมายังฮ่องกง

มันยากที่เขาจะปรับตัวเข้ากับ

อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของที่นั่น

หนึ่งในนั้นคือ เขามีแนวคิดแบบอเมริกัน

"ใช่ เขาเป็น...

ครึ่งปีศาจ"

"คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่

เพราะกลับมาจากอเมริกาสินะ"

การเป็นคนอยู่กลางทะเลแปซิฟิก

ก็เหมือนถูกนิยาม ให้คนพร้อมทำร้ายเขาแล้ว

การบอกว่าบรูซอยู่กลางทะเลแปซิฟิก

หมายถึงเขาไม่ใช่ทั้งคนจีนและอเมริกา

แต่เป็นคนที่อยู่ระหว่างสองประเทศนี้

บางครั้งฉันเดินเข้าไปในร้าน

และได้ยินพนักงาน...

พูดกับฉันด้วยภาษาจีนที่ไม่สุภาพ

แน่นอน พวกเขาไม่รู้ว่าฉันฟังออก

ฉันคิดว่าคนมองบรูซ

เป็นแบบอย่างที่งดงามของชาวจีน

แล้วคิดว่าทำไมเขาถึงแต่งงาน กับสาวผิวขาวบ้านๆ คนนั้นล่ะ

มันเลยความรู้สึกที่ปนเป

ระหว่างการประณาม เกลียดชัง ไม่พอใจ

และความนับถือ อิจฉา ถึงขั้นบูชาเลยก็มี

บรูมีความมั่นใจในตนเองจนถึงแก่น

"เล่าโดย โทนี่ หลิว"

เขามีความเชื่อว่า "ถ้าคุณไม่สนใจ ไม่ให้ค่าผม

งั้นคุณก็พลาดแล้วล่ะ

แล้วในอนาคตคุณจะเห็นด้วยกับผม"

หลังจากหนังเรื่อง บิ๊กบอสกับฟิสต์ออฟฟิวรี

เรย์มอนด์ยอมฟังความคิดของเขา

เรื่องการกำกับและเส้นเรื่อง

เขาอยากให้ทุกอย่าง

ที่เขารับผิดชอบอยู่

ออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาแสดงฉากต่อสู้ให้เห็นบนจอ

เป็นนัยยะแฝงถึงสิ่งที่เขาจะสื่อ

"เดอะเวย์ออฟเดอะดรากอน ปี 1973"

เขารวมความเป็นตะวันออก และตะวันตกเข้าด้วยกัน

เขานำเสนอแนวความคิดแบบตะวันตก

รวมถึงการทำหนังแบบตะวันตก

เช่น ตัวละครที่ชัค นอร์ริสแสดง

ไม่ใช่ตัวร้ายในการ์ตูน ของเรื่องฟิสต์ออฟฟิวรี

แต่เป็นนักสู้คาราเต้ที่น่านับถือ

วิวัฒนาการครั้งนั้นมีความสำคัญมาก

คนมักเข้ามาพูดอยู่บ่อยครั้ง

ว่า "บรูซ คุณเก่งขนาดนั้นจริงไหม"

ผมบอกไป "ถ้าผมตอบว่าเก่ง

คุณก็จะบอกว่าผมขี้โม้"

แต่ถ้าบอกว่าไม่เก่ง ก็คงโกหกแล้วล่ะ

เอาแบบนี้แล้วกัน

ผมไม่กลัวคู่ต่อสู้ตรงหน้า

ระหว่างที่เราถ่ายทำเรื่อง เวย์ออฟเดอะดรากอน

วอร์เนอร์บราเธอร์สก็ได้รู้

ว่าบรูซ ลีมีอะไรมากกว่า...

ที่พวกเขาเคยจินตนาการไว้

ขณะนั้น บรูซก็เริ่มถ่ายทำ เรื่องเกมออฟเดธ

บรูซโทรมาที่บ้านผม

แล้วพูดว่า "เราถ่ายหนังกันอยู่ แวะมาได้ไหม"

ตอนนั้นน่าจะเป็นเดือนกันยายน

ผมมีวันว่างสิบวันที่จะไปฮ่องกงได้

แล้วเขาก็พูดว่า "นี่ ฉันยังจ่ายเงินให้นายไม่ได้"

พวกเขายังไม่ได้ให้งบทำหนังเลย

พอถ่ายฉากของเราเสร็จ

ก็ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้ว

บรูซเริ่มทำโปรเจกต์ในฝัน

ที่ชื่อว่าเกมออฟเดธ

"เล่าโดย เจฟ ชาง"

ในตอนนั้นแหละ

ที่เขาได้...

ก่อร่างสร้างตัวอย่างอิสระ

ไม่ใช่แค่ในฐานะนักแสดง

แต่รวมถึงฐานะนักเขียนและผู้กำกับ

ฮอลลีวู้ดเริ่มตระหนักได้

ว่าที่จริงแล้วเขาทำอะไรได้บ้าง

ผมเลยไปฮ่องกง

ในตอนนั้น บรูซอยากทำหนังนานาชาติมาก

เรย์มอนด์ไม่มีทางยอมเสีย...

ดาวเด่นของเขาไป

ผมเลยต่อรองกับเรย์มอนด์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ดูเหมือนทุกอย่างจบลง

ก่อนคืนที่ผมจะไป

บรูซ ผม เรย์มอนด์ และทุกคนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ระหว่างมื้อเย็น ผมก็พูดว่า "บรูซ เสียดายนะ...

ที่คุณไม่ได้เป็นดาราระดับสากล

เพราะเรย์มอนด์ไม่ยอมข้อตกลงด้วย"

เรย์มอนด์มองผม เขาคิดอะไรไม่ออก

ก่อนพูดว่า "ก็ได้ ผมตกลง"

นั่นคือจุดเริ่มต้น ของการเป็นหุ้นส่วน

ระหว่างผมกับวอร์เนอร์บราเธอร์ส ในหนังเรื่องเอนเทอร์เดอะดรากอน

เราพบความลำบาก

ในช่วงเริ่มนิดหน่อย

เพราะบรูซเขาไม่พอใจกับบท

เขาอยากเพิ่มบางอย่าง

ให้หนังมีสาระสำคัญมากขึ้นอีกนิด

บรูซปฏิเสธที่จะเริ่มทำ เขาไม่ยอมไปที่กองถ่าย

ทีมงานชาวอเมริกาก็อยู่ที่นั่น

ทุกอย่างมีค่าใช้จ่าย

และบรูซไม่อยากโผล่ไปที่กองถ่าย

ฉันมั่นใจว่าบางทีเขาก็...

เป็นพวกดื้อด้านมาก

เขาเต็มไปด้วย ความกระตือรือร้นและมุ่งมั่น

บางครั้งเขาอาจเป็นเด็กหัวรั้น

เขาไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษตลอดเวลา

เขาจะเล่าเรื่อง...

ให้คุณฟังเป็นบางครั้ง

บรูซมีความรู้สึกไม่มั่นคง

อย่างที่นักแสดง ที่ประสบความสำเร็จเขาเป็นกัน

ทีมงานจะเห็นด้วยกับโปรเจกต์ฉันไหม

พวกเขากำลังทำสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อฉันและเพื่อหนังอยู่ใช่ไหม

ในที่สุด เขาก็มีทางของเขาเอง

อะไรน่ะ โชว์ความสามารถหรือไง

เราต้องมีอารมณ์ร่วมด้วย

ในหนังทุกเรื่อง

ถ้ามีหลักปรัชญาโผล่มาให้เห็น

นั่นคือสิ่งที่บรูซใส่ลงไปในบท

นั่นแหละ

- รู้สึกยังไงบ้าง - ขอผมคิดก่อน

อย่าคิด ใช้ความรู้สึก

เหมือนนิ้วชี้ไปที่ดวงจันทร์

อย่ามัวสนใจนิ้ว

ไม่งั้นนายจะพลาด แสงเรืองรองที่ฟ้าประทาน

- สิ่งที่เขาพยายามทำ... - เข้าใจไหม

คือการทำหนังในแนวที่เขาต้องการ

ตามวิสัยทัศน์ของเขา

จะโค้งก็ห้ามละสายตาจากคู่ต่อสู้

ในช่วงปี 1970 ภาพยนตร์จีน...

หรือภาพยนตร์เอเชียบางเรื่อง ดังไปถึงฮอลลีวู้ด

บรูซก็อยากให้หนังของเรา ฝ่าด่านเข้าสู่ฮอลลีวู้ดได้บ้าง

เราไม่ได้ตั้งเป้า...

ว่าหนังเรื่องเอนเทอร์เดอะดรากอน ต้องประสบความสำเร็จ

"เล่าโดย พอล เฮลเลอร์"

เราตั้งใจที่จะทำหนังที่ดีที่สุด ไปด้วยกันกับบรูซ

พอเริ่มแล้วถึงได้รู้ ว่าเราได้ประโยชน์จากอะไรบางอย่าง

ที่น่าประทับใจอย่างยิ่งยวด

เรามีบรูซ คอยทำในสิ่งเขาที่ถูกลิขิตมา

และมันวิเศษมาก

เขาคอยจุดประกาย

เขามีลักษณะเฉพาะที่ดารามี

มีความซื่อตรงต่อมนุษยชาติ

เป็นตัวของตัวเอง

เข้าใจและพอใจในสิ่งที่ตัวเขาเป็น

นั่นเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ ผู้คนหลงใหลในตัวบรูซ

ฉันว่าเขาชอบที่จะมีชื่อเสียง

มันเป็นสิ่งที่เขาต้องการ เป็นเป้าหมายของเขา

ไม่รู้สิ บางทีตอนเขาไปถึงเป้าหมาย

อาจพูดแค่ "ก็ดี" ก็ได้

คุณโด่งดัง และจากนั้นก็ต้องรักษามันไว้

เป็นราคาที่ต้องจ่ายเพื่อชื่อเสียง

สิ่งเดียวที่ผมจำได้ เขาเคยพูดว่า

"ผมไม่รู้ว่าในฮ่องกง มีใครที่เป็นเพื่อนผมบ้าง"

ผมเลยถามว่า "หมายความว่าไง"

เขาบอก "เขาอาจอยากมีส่วนร่วมในหนัง

ถึงได้เป็นมิตรกับฉัน"

ผมเลยคิดว่าเขาโดดเดี่ยวมาก

ผมไม่อยากมีชีวิตแบบเขาเลย

ไม่มีเวลาส่วนตัว

ไม่มีเวลาเป็นตัวของตัวเอง

ชีวิตคุณเปลี่ยนไปแค่ไหน

คุณเปลี่ยนไปบ้างไหม หลังประสบความสำเร็จ

ผมรู้มาว่าคุณเป็นคนสำคัญในฮ่องกง

คุณดังมากที่นั่น

ก็มีสิ่งที่เปลี่ยนนะ

ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในคุกเลย

- รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร - ยังไงนะ

ผมเหมือนลิงในสวนสัตว์

แล้วคนก็พุ่งเข้ามาหาผม อะไรแบบนั้น

พ่อของคุณเคยพูดถึง

เรื่องไม่ดีของวงการบันเทิง

คุณเคยเจอบ้างไหม นอกจากเรื่องภาพลวงตา

แน่นอน

แน่นอน

คุณดูปล่อยวาง จากเรื่องพวกนั้นได้ดีเลย

เอาแบบนี้แล้วกัน

พูดกันจริงๆ เลยนะ

ผมไม่ได้แย่เท่าบางคนในนั้น

แต่ผมจะไม่พูดเด็ดขาดว่า ตัวเองเป็นนักบุญ

เดือนพฤษภาคม ปี 1973 เขาทรุดลง...

และนั่นเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมาก

เขาแวะมาพร้อมกับลินดา และเรย์มอนด์ เชา

ด้วยเรื่องทางร่างกาย

"เล่าโดย โรเบิร์ต ลี"

หมอคนหนึ่งบอกว่า

เขามีร่างกายของเด็กอายุ 18

เราเพิ่งไปโรงยิมด้วยกันเอง

ตอนนั้นเขาพูดว่า "ฉันน่ะแข็งแรงมาก"

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขา

"วันที่ 20 กรกฎาคม 1973"

ผมจำได้แม่นเลย

เราไปสตูดิโอกันตอนเช้า

เพื่อประชุมกับจอร์จ เลเซนบี

มีผม มีเรย์มอนด์ เชา

แล้วเขาก็บ่นว่าปวดหัว

ปวดเพราะไมเกรน

แล้วจอร์จก็โผล่มา เราคุยกันสักพัก

เขามีความสุขมากจริงๆ

เราตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ

ที่จะฉายหนัง เรื่องเอนเทอร์เดอะดรากอน

และบรูซกำลังจะบินไปแอลเอ

เพื่ออัดรายการเดอะทูไนท์โชว์

บรูซ ลินดา และลูกๆ

จะไปที่นั่น เพื่อเปิดตัวหนังเรื่องนี้

เขายังคงพลังเหลือล้น เจ้าความคิด หัวเราะ

ปกติทุกอย่าง เว้นแต่ว่าเขาเป็นไมเกรน

เบ็ตตี้ หรือเบ็ตตี้ ถิงเพ่ย

เรากำลังคุยกับเบ็ตตี้

เรื่องที่เธอมีส่วนร่วมในหนัง เรื่องเกมออฟเดธ

เขาโผล่มากินมื้อเที่ยง เธอเลยให้ยาแก้ปวดไป

เขาตัดสินใจนอนลง

งีบสักพัก ให้หายปวดหัว

เธอก็ปล่อยให้เขาหลับ

แต่พอเธอพยายามปลุกเขา

เขากลับไม่ตื่น

เรย์มอนด์ เชาโทรหาฉัน

แล้วบอกให้มาที่โรงพยาบาล

ฉันถามว่า "ทำไม เกิดอะไรขึ้น"

เขาก็ตอบว่า "เหมือนอย่างที่เคยเป็นแหละ"

ฉันเลยไปที่โรงพยาบาล

พวกนั้นก็พาเขาเข้ามา

ที่จริงตอนนั้นเขาจากไปแล้ว

ไม่อยากเชื่อเลย

แน่นอน ฉันแทบล้มทั้งยืน

แต่ฉันก็อยู่ที่นั่น มองเห็นเขา

โทรศัพท์ดัง

และผมก็เห็นแม่เริ่มร้องไห้

ผมถาม "เกิดอะไรขึ้น"

เพื่อนของเธอโทรมา

บอกว่าบรูซเสียแล้วที่ฮ่องกง

ผมบอกว่า "ไม่เอาน่า ล้อเล่นใช่ไหม"

เพื่อนคนนั้นบอกให้เธอ เปิดดูข่าวตอนสี่โมงเย็น

ชาวฮ่องกงต่างตกใจ

จากข่าวการเสียชีวิต ของดาราหนังบู๊ บรูซ ลี

"ซูเปอร์สตาร์ บรูซ ลี เสียชีวิตแล้ว"

"นักแสดงศิลปะการต่อสู้ระดับนานาชาติ เสียชีวิตแล้ว"

"เขาจากไปหลังกินยาแก้ปวดไมเกรน"

นิติเวชศาสตร์สรุปว่า

ยาแก้ปวดทำให้เขาสมองบวม

เขาจึงไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

ฉันคิดว่าหลายคนข้องใจ เรื่องการตายของเขามาก

มันยากที่จะเชื่อว่าชายอายุ 32 ปี

ที่แข็งแรงและกำยำได้จากไปแล้ว

เพราะงั้นพวกเขาเลยเอาแต่ถามคำถาม ตั้งทฤษฎีต่างๆ ขึ้นมา

ประมาณนั้นแหละ

แต่ไม่สำคัญหรอก เขาจากไปแล้ว

ฉันจำเรื่องหนึ่งได้ชัดเจน

ในงานศพเขามันบ้ามาก มีคนมาร่วมมากมาย

และค่อนข้างวุ่นวาย

ถ้าคุณมองไปด้านนอกงานศพที่ฮ่องกง

จะเห็นได้เลยว่าคนฮ่องกงรักเขาแค่ไหน

ฉันถูกต้อนผ่านฝูงชน

รู้สึกเหมือนตัวชาไปหมดเลย

ลินดาอยู่หน้าผมสองก้าว

ผมอุ้มแชนนอนไว้ที่แขน

แบรนดอนเดินอยู่ด้านข้าง และมีสองคนจาก...

ค่ายหนังโกลเดนฮาร์เวสต์ เดินอยู่อีกข้าง

เราพยายามหาทางเข้าไปในห้องจัดพิธี

เจ้านายของผมเป็นคนที่แข็งแกร่ง เขาเป็นพระเจ้าของผม

ทำไมถึงด่วนจากไปแบบนี้

มันเป็นเหมือนฝันร้าย

ลูกทั้งสองคนอยู่ข้างฉัน

มันเครียดมาก

รู้สึกเหมือนไม่มีโอกาสให้ฉัน...

ได้พูดอะไรกับเขาเลย

สิบวันต่อมา ที่อเมริกา

หนังเอนเทอร์เดอะดรากอนกำลังจะฉาย

วอร์เนอร์บราเธอร์สทุ่มกับมันสุดตัว

เราฉายรอบปฐมทัศน์ ที่โรงภาพยนตร์จีนกรัมแมน

เขาปิดถนนฮอลลีวู้ดเพื่อขบวนแห่มังกร

ผมมองออกไปด้านนอกโรงหนัง

รอบตึกตกแต่งด้วย งานศิลปะของหนังเรื่องนี้

เต็มทั่วไปหมดทั้งตึก

พระเจ้า นี่แหละบรูซ ลี

และเขาอยู่ไม่นานพอที่จะเห็น ความรู้สึกที่ท่วมท้นนี้

"แม้สักวันตัวฉัน บรูซ ลีคนนี้ อาจต้องตาย...

โดยความปรารถนาทั้งหมดยังไม่บรรลุ แต่ฉันก็ไม่เสียใจ

ฉันได้ทำสิ่งที่อยากทำ

สิ่งที่ทำลงไป ฉันทำด้วยความจริงใจ

และสุดความสามารถของฉันแล้ว

ชีวิตมันก็แค่นี้แหละ"

การได้ยืนอยู่ด้านหลัง

ดูหนังที่เราทำฉายขึ้นบนจอ

และสัมผัสได้ว่าผู้ชมชอบมัน

พวกเราทุกคน...

หวังว่าเขาจะได้มาเห็นมัน

"เอนเทอร์เดอะดรากอน ทำเงินได้ 91 ล้านดอลลาร์ทั่วโลก"

"ซึ่งเท่ากับ 521 ล้านดอลลาร์ ในปัจจุบัน"

"ในปี 2004 หนังเรื่องนี้ ได้รับเลือกให้อนุรักษ์ไว้"

"โดยหอสมุดรัฐสภา ในฐานะ"

"ที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ หรือสุนทรียภาพ"

การที่เขาจากไป

ก่อนได้เห็นความสำเร็จของตัวเขา และหนังทั้งสี่เรื่อง

มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างที่สุด

ถ้าเขาไม่จากไปเร็วแบบนี้

เรื่องราวของเขาคงไม่จับใจ

ลึกซึ้งและกินใจได้มากขนาดนี้

ผมรู้ว่าบรูซสามารถสร้าง ปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้

ถ้าเขามีชีวิตอยู่นานกว่านี้

แต่ผมไม่คิดว่าการที่เขาจากไปไว

จะลดทอนสิ่งที่เขาสามารถบรรลุได้

เขามอบสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยให้ฉัน

ให้เด็กที่มีสองเชื้อชาติได้เติบโต

และทำให้ฉันเห็น สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ว่าโลกใบนี้จะเป็นยังไง

เขาเป็นส่วนผสมของสองวัฒนธรรม

เขารู้ว่าควรเชื่อมมันเข้าหากันยังไง

เขาเป็นคนที่มีเอกลักษณ์มาก

เขาเป็นคนที่แม้จากไปแล้ว...

ผู้คนก็ยังยกย่องเขาอยู่เสมอ

เขาใช้ชีวิตโดยมีความหวังนำทาง

และนั่นทำให้เขาเป็นผู้นำแสงสว่าง...

ให้แก่คนทั่วโลก

ไม่มีวันไหนในชีวิตของผม

ที่จะไม่คิดถึงเขา

จะว่ายังไงดีล่ะ

ผมรักเขา

ฉันตัดสินใจฝังเขาไว้ที่ซีแอตเทิล

เพราะเขาชอบช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น

อย่างน้อยฉันก็ได้ไปเพื่อบอกลา

และมันก็ง่ายกว่า

ฉันรู้ว่าเขาต้องการอะไร

เขาอยากให้ฉันดูแลลูกๆ เขา

เลี้ยงให้เขาเติบโต

เราเลยต้องใช้ชีวิตกันต่อไป

มันไม่ง่ายเลย

ในฐานะนักสู้ศิลปะป้องกันตัว

หนึ่งในแนวคิดที่สำคัญที่สุด

คือความเข้าใจในการทลายช่องว่าง

ทลายช่องว่างระหว่างฉันกับคู่ต่อสู้

ทลายช่องว่างระหว่างตัวฉันกับความฝัน

ฉันเห็นพ่อเป็น...

คนที่มุ่งมั่นจะทลายระยะห่าง

เพื่อให้ผู้คนเดินทางข้ามไปได้

และ 20 ปีต่อมา ในตอนที่พี่ชายฉันเสีย

ฉันได้รับจดหมายที่พ่อเขียนไว้

และฉันก็เริ่มอ่านพวกมัน

ฉันจำความรู้สึก ที่รอยร้าวในใจเปิดออกได้

ฉันมีวิธีรักษาความทรมานอยู่กับตัว

มีมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ฉันไม่เคยใช้

ฉันยืนขึ้นด้วยตัวเองได้

แต่ฉันก็ไม่เคยสังเกตจนกระทั่งตอนนี้

ไม่รู้สิ อยู่ๆ ฉันก็อยาก กำหนดชะตาชีวิตด้วยตัวเอง

ถ้าคุณตั้งใจจะหาบางอย่างมาห่อหุ้ม

เพื่อเยียวยาตัวคุณ ลองเป็นเชื้อไฟให้แก่ตัวเองสิ

เป็นแสงสว่างให้ตัวเอง

แล้วคุณจะเปลี่ยนมุมมอง

และสร้างเส้นทางเพื่อตัวคุณเองได้

หลักปรัชญาของเขา เป็นส่วนหนึ่งของการเข้าใจตัวเอง

อย่ายอมรับว่าตัวคุณเป็นในสิ่งที่...

คนอื่นเหมารวมเอาเองว่าคุณเป็น

หาคุณค่าที่มีในตัวคุณ และแสดงออกมา

ทำจิตใจให้ว่างเปล่า

ไร้รูปร่าง ไร้รูปแบบ ราวกับสายน้ำ

จากนั้นเทน้ำลงไปในถ้วย

มันก็จะกลายเป็นถ้วย

ถ้าเทลงไปในขวด มันจะกลายเป็นขวด

เทลงไปในกาน้ำชา มันก็จะกลายเป็นกาน้ำชา

น้ำจะไหลริน หรือพุ่งชนก็ย่อมได้

ทำตัวให้เป็นเหมือนน้ำสิ

"ลินดา ลี แคดเวลล์"

"โรเบิร์ต ลี"

"อันเดร มอร์แกน"

"เลอรอย การ์เซีย"

"พอล เฮลเลอร์"

"ไดอาน่า ลี อีโนซันโต"

"แนนซี ควาน"

"ซิลเวีย ไล"

"โทนี่ หลิว"

"แอนเจล่า เหมา"

"ดั๊ก พาล์มเมอร์"

"บาร์นีย์ สกอลแลน"

"คารีม อับดุล จับบาร์"

"แดน อีโนซันโต"

"แชนนอน ลี"

ยินดีต้อนรับทุกท่าน

เข้าสู่ถนนแห่งเกียรติยศของฮอลลีวู้ด บรูซ ลี

หนึ่ง สอง สาม

"โมสตาร์ บอสเนีย และเฮอร์เซโกวีนา"

"ขอขอบคุณ แมทธิว พอลลี"

"ผู้เขียนชีวิตประวัติบรูซลี'"

"บรูซ ลีเป็นสัญลักษณ์การต่อสู้"

"เพื่อชนกลุ่มน้อยและความยุติธรรม"

พ่อได้ทิ้งตำนานที่วิเศษมากๆ เอาไว้

และผมได้พบเจอผู้คนทั่วโลก

ที่นับถือเขา ชื่นชมผลงานของเขา

และผลก็พลอยได้ผลดีจากเรื่องนั้นด้วย

หลายคนในวัยเดียวกับเขา

นักสะสมอย่างเจฟ ชาง พบเจอกับการเลือกปฏิบัติมาตลอด

แต่ช่วงปี 1973 มันเหมือน...

เรื่องวิเศษที่เกิดขึ้นชั่วข้ามคืน ชายชาวจีนกลายเป็นพี่เบิ้มของถิ่น

คนกว่า 700 คน...

มาที่สตูดิโอของวอร์เนอร์บราเธอร์ส

ด้วยความหวังจะเข้ารับช่วงต่อ จากบรูซ ลีผู้ล่วงลับ

มีใครในการคัดตัว...

ที่ทำให้คุณนึกถึงสามีบ้างไหม

ไม่มีใครที่เป็นได้อย่างบรูซเลย

"เราไร้รูปร่าง ไม่กลัว เราสู้"

"เป็นเหมือนน้ำ เราคือชาวฮ่องกง"

"เป็นดั่งสายน้ำ"

เราอยู่กับแม่และพี่ชายของเขาแล้ว

ช่วยเล่าถึงชาย...

ผู้เชี่ยวชาญคาราเต้ จนคนให้เป็น กาลิเลโอแห่งศิลปะการต่อสู้หน่อย

ทำไมเขาถึงถูกยกให้เป็น ผู้อุทิศชีวิตในตำนาน

แม้ว่าเขาจะจากไปแล้ว

เขาเป็นคนที่เต็มไปด้วยพลัง

และเขาสามารถแสดงสิ่งนั้น

บนหน้าจอหรือต่อหน้าผู้คนได้

บางครั้งที่คุณพูดถึงบรูซ

คุณทำเหมือนเขายังอยู่เลย

ใช่ และผมจะทำตลอดไป

คำบรรยายโดย ณัฐนรี ดาราเย็น