Original subtitles

Wsiądźcie do ciężarówki.

- Resztę załatwicie z szefem. - Co mamy załatwić?

Pod żadnym pozorem nie otwierajcie kontenera.

Myślał, że szukam nerki, ale wątroba też się znajdzie.

Lazar z Sinai?

Widziałem na Instagramie zdjęcie jego domu.

Zapytam tamtejszą policję.

- To Christian Hoxa? - Tak.

- Wywieźli Julitę do Rumunii. - To porywacz?

Znajdź ją.

ODCINEK 6 DAWCA

Gdzie wyście byli? W Afryce?

Nie chcieli nas puścić, dopóki Work-Force nie zapłaci.

Trzeba ich wypuścić.

Nie wychodzili od dwóch dni. Potrzebują wody.

Pobudka. Wysiadamy.

Co jest?

O Boże.

Boże.

Pomóż mi ich wyciągnąć.

Co narobiliście?

- Ona nie żyje. - Co?

- Wszyscy nie żyją! - Musimy ich stąd wyciągnąć!

Wyciągnąć? Oszalałeś? Wyłaź stamtąd!

- Nie mogą tak tu leżeć. - Wyłaź, natychmiast!

- Mówiłem, żeby ich wypuścić. - Zamknijcie kontener!

Jedźcie za nami!

DNA

- Mówiłem, żeby się zatrzymać. - Nie było opcji.

Walili w ścianę, bo nie mogli oddychać.

Mieliśmy wypuścić nielegalnych na środku autostrady?

- Od razu by nas zgarnęli. - Tak trzeba było zrobić!

- Nie zapłacą nam. - O tym teraz myślisz?

Mamy przesrane.

Lazar wisi Work-Force za ładunek, a my wisimy Lazarowi.

Walić Lazara. To jego wina. Mógł nas zostawić. Wypuścić Nico.

To się nigdy nie stanie.

Jesteście rodziną. Nico będzie spłacać twój dług.

Ona przynajmniej zarabia.

Nie śpij. Skręcamy.

Daj mi swój telefon.

Gada z szefem Work-Force.

Macie jakieś oszczędności?

Następny kurs zrobimy za darmo.

Jest tylko jeden sposób, żebyście to spłacili.

- Znam dobrego lekarza. - Lekarza?

Wiesz, byłeś w Sinai.

Co się dzieje w Sinai?

- Spłacicie dług. - Lazar, to nie nasza wina.

To nie jest oferta. To jedyne wyjście.

Raz, dwa i będziemy kwita.

Z jedną nerką da się żyć.

Jak to też schrzanicie, wasze rodziny zapłacą podwójnie!

Ukryjcie gdzieś ciężarówkę.

Zatrzyjcie ślady i spotkamy się w domu.

Jeżeli to zrobimy...

Wypuścicie Nico?

Dług. Potem róbcie, co chcecie.

Ja tego nie zrobię.

Mamy 40 nerek, których oni już nie potrzebują.

Idę po lód.

Co robisz?

Cosma?

Cosma!

Muszę na trochę wyjechać, żeby znaleźć twoją mamę.

Mogę jechać z tobą?

Muszę jechać sam.

Będziesz z Joyce.

Joyce się tobą zajmie.

Dlaczego nie ty?

Chcesz zostać u nas?

Co powiedziała?

Woli zostać u nas.

Nie mam nic przeciwko temu.

Może rozłożymy sobie materace na podłodze

i obejrzymy film?

Zadzwonię do ciebie.

Bebe zawiezie was do Rumunii. Kupiec zapłaci 40 tysięcy.

Nie trzeba. Mamy towaru za ponad 300 tysięcy.

- Co ty gadasz? - W lodówce.

Pierwszy kupiec już tu jedzie.

- Co to jest? - Osiem sztuk.

- Kupiec pytał też o wątrobę. - Do reszty ci odwaliło?

I tak nie żyją.

- Nienormalny jesteś? - Ktoś jedzie.

To kupiec. Muszę iść.

To chcesz mu sprzedać?

Wynośmy się stąd. Tylnymi drzwiami.

Zabieraj młodego. Ruchy!

Teraz wypijecie to piwo. Ty jedziesz do Rumunii.

Do samochodu. A ty posprzątasz swój syf.

Wiesz, co będzie, jak policja znajdzie ciężarówkę?

- Pozbędziesz się jej. - Ale jak...

Spalisz ją.

Poradzisz sobie z tym zadaniem?

Potem opróżnisz lodówkę. Ma lśnić czystością.

Rozumiesz?

- Zrobię to. Obiecuję. - Dobrze.

Bo jak narazisz Work-Force, wytniemy ci obie nerki.

Jutro operują Mario. Ty będziesz następny.

Do samochodu.

BUKARESZT, RUMUNIA

Mamy w Rumunii 86 tysięcy ofiar handlu ludźmi.

To najwyższy wskaźnik w Europie Wschodniej.

Porwania nie są czymś niezwykłym.

Ofiary zwykle wysyłane są na Zachód. Rzadziej w drugą stronę.

Kobiety są wykorzystywane seksualnie.

Czasem są zmuszane do pracy lub oddawania organów.

Namierzyliśmy podejrzany samochód.

Przyjechał tu dziś rano.

Kontrahent Transylwania. Agencja eventowa. To tutaj?

Wynajmują tu pomieszczenia magazynowe.

Sąsiedzi nigdy nikogo tu nie widują.

Co my tu mamy? Gazetki porno,

telefony i prepaidowe karty SIM.

Niewiele, ale koleżanka z Francji już wpadła na jakiś trop.

- Claire tu jest? - Przyjechała dziś rano.

Rozmawiała z miejscowym policjantem. Jest tu z nami.

Dobrze, że pan jest. Musi pan kogoś poznać.

Aspirant Dalca przyjął zgłoszenie o zaginięciu siostry Maria.

Znajomy z Europolu to znalazł. Mario został pobity.

Prawdopodobnie po to, by utemperować dziewczynę.

Prowadził pan tę sprawę?

- Miałem ograniczone informacje. - Co pan ustalił?

Mario Zaharia twierdził, że wyjazd organizował Lazar.

Znalazłem adres posiadłości, która rzekomo należy do niego.

- To zdjęcie Lazara? - Nie, to Cosma. Chłopak siostry.

- Przypuszczam, że on ją zrekrutował. - Metoda "na chłopaka".

Okłamał ją. To jest szpital. Żaden Lazar tam nie mieszka.

Zdjęcie przypadkowego domu było przynętą.

Jak nazywa się ten szpital?

- Snowdrop. - To nie jest przypadkowy dom.

- Długopis z logo Snowdrop. - W Sinai.

- Co to za szpital? - Prywatny.

Specjalizują się w transplantacjach.

Zabrali tam Julitę?

KOPENHAGA, DANIA

Podobno nic nie łączy pana z Work-Force.

Na tym zdjęciu jest pan oraz Christian Hoxa.

Nie miałem pojęcia, że on ma jakiś związek z tą firmą.

Poproszę nakaz.

Zaskoczyło pana zatrzymanie kolegi?

Nie jest moim kolegą.

Pomagał mi przy remontach pewnych budynków.

- 20 lat temu. - Dobrze się bawiliście.

- Zna pan też tego Wietnamczyka. - Jadaliśmy w jego knajpie.

Teraz Hoxa dostarcza panu niewolników.

Nie są niewolnikami. Otrzymują zapłatę.

Jak państwo widzą na tej umowie,

Panacea Baltic wypłaca im pensje, określone w kontrakcie.

- Odmawia pan zeznań przeciw Hoksie? - Nic nie wiem na ten temat.

Hoxa nigdy nic nie wspominał o Work-Force.

Zatrudnił pan przez Work-Force tego człowieka. Prowadził ciężarówkę.

Razem z nim.

Są poszukiwani w całej Europie za przetrzymywanie

i zabicie 19 osób, które miały dla pana pracować.

Dopóki chroni pan Hoxę, jest pan współodpowiedzialny.

Zbił pan fortunę, wykorzystując ludzi.

To panią boli?

A może mi pani zazdrości?

Jestem niemoralny, a świat nie jest sprawiedliwy.

Czy byłby lepszy, gdybym nie dał tym ludziom szansy?

Wyzysk to dla nich szansa?

Wyobraźcie sobie, że pomagam zwalczać nierówności.

90 procent środków, wysyłanych do biednych krajów na całym świecie

pochodzi od ludzi, których zatrudniam między innymi ja.

- To dobry biznes. - Owszem, nie narzekam.

Państwo też nie powinni.

Moi pracownicy utrzymują państwowe rozdawnictwo.

Pracujecie w budżetówce.

- Kto wam płaci? - Nie niewolnicy.

Kto buduje metro? Kto zarzyna miliony świń na eksport?

Kto szyje wasze mundury?

Fabryka na przedmieściach Sofii.

Wcale nie dlatego, że Bułgarzy mają lepszych projektantów.

Działam w granicach prawa.

Jeśli to dla was problem, załatwię wam inną pracę.

O Work-Force pytajcie ludzi, którzy coś wiedzą.

- Właśnie to robimy. - W takim razie tracicie czas.

Proszę się przyjrzeć tej umowie.

Została zawarta między panem

- i niejakim Silviu Popa. - Między innymi.

Podpisał ją też René Plaesner. Kto to jest?

Księgowy.

Pracuje dla Work-Force.

SINAIA, RUMUNIA

Nie ma to jak przeszczep w luksusowym górskim hotelu.

Dawców podobno tu nie ma.

Wczoraj przeszczepiono nerkę jakiemuś Szwedowi.

- Czy była tu Julita Sienko? - Nie ma nikogo o tym nazwisku.

Kto był dawcą?

Podobno przyjaciel rodziny.

Dzień dobry, policja.

Rozumieją państwo po duńsku?

Kto był dawcą? Ta kobieta?

- Przyjaciółka rodziny? - Nie rozumiem.

- To jej nerka? - Co pan tu robi?

Gdzie jest dawca?

- Wypisał się. Proszę wyjść. - Operacja była wczoraj.

- Nie za wcześnie na wypis? - Za wcześnie. Nie słuchali nas.

Ona była dawcą?

Nie, młody mężczyzna. Kolega zabrał go godzinę temu.

Pan Olander dostał nerkę Maria.

Minęła godzina.

- Kim jest kolega? - To on.

Handlarz, który porwał Julitę.

Nasz kochaś?

Dokąd jedziemy? Co robiłeś przez ostatnie dwa dni?

Mówili, że mam zostać w szpitalu na tydzień.

Lazar cię wzywa.

- Jadę do Danii. - Wątpię.

- Przywiozę Nico do domu. - Szuka nas policja.

- Nico wraca do domu. - Powiedz to Lazarowi.

- Wisi Work-Force kupę forsy. - Ja spłaciłem dług.

Aresztowali prezesa. Firma padnie.

Miałem spalić ciężarówkę, ale przyjechały gliny.

- Wody. - Kto to jest?

- Co ty zrobiłeś? - Musiał dostać wiadomość.

- Kto? - Śledziłem policjanta.

- To policjantka? - Jego kobieta.

- Porwałeś żonę policjanta? - Udawał kupca organów.

- Sam się o to prosił. - Dajcie mi coś do picia.

- I tak z nią jeździsz? - Widziała mnie. Może zeznawać.

Muszę to w końcu załatwić.

Załatwić? Co ty wymyśliłeś?

Cosma!

Operację przeprowadził właściciel szpitala.

Jego usługa kosztuje 20 tysięcy euro.

Pan Olander wpłacił też 100 tysięcy za nerkę.

Pieniądze wpłynęły na rumuńskie konto w Bukareszcie.

Należy ono do samotnej matki. Użyczyła je za drobną opłatą.

- Słup. - Nie zna zleceniodawców.

Jest sporo przelewów z Danii.

Prześlemy te informacje dalej. Musimy iść.

Kamery zarejestrowały poszukiwany samochód.

Niedaleko kanionu.

Cosma, co robisz?

Co ty wymyśliłeś?

- Na kolana! - Proszę, nie!

Mam córkę. Błagam.

Zamknij się!

Co ty odwalasz?

- Wyluzuj. - Mnie też byś zabił.

- Nie. - Gdyby tylko Lazar ci kazał.

Dla niego nie jestem nic wart.

- Jesteśmy partnerami. - Nie ruszaj się!

- Jesteśmy partnerami. - Co?

Pracujesz dla Lazara.

- On nigdy nie wypuści Nico. - Skąd mogłem wiedzieć?

Wrobiłeś ją!

Sprzedałeś ją, dupku.

Gdzie ona jest?

- Cosma, gdzie ona jest? - Nie wiem. Nic nie wiem.

- Gdzie?! - Może na farmie?

Na jakiej farmie?

Zawiozłem je tam, jak zamknęli burdel.

- Daj mi adres. - Nazywa się Love. Jest w nawigacji.

Od początku o wszystkim wiedziałeś.

Kluczyki.

Nie rób mi krzywdy. Proszę, wypuść mnie.

- Umiesz jeździć samochodem? - Co?

Masz. Ktoś musi prowadzić.

Plaesner pracuje w urzędzie skarbowym i prowadzi księgowość

kilku szemranych firm. Między innymi Work-Force.

Silviu Popa, który podpisał kontrakt, potwierdza,

że to pan jest właścicielem firmy.

Potwierdza to również nota z banku w Gibraltarze.

A także płatności na rzecz biura rachunkowego

oraz raporty finansowe Work-Force.

Bardzo żałuję.

Powinienem się do tego przyznać.

- Jest pan właścicielem Work-Force. - Sam założyłem tę firmę.

- Wstyd mi za warunki pracy. - Mimo to pan nas okłamał.

Bałem się.

Wstrząsnęła mną ta potworna tragedia.

Biedni ludzie.

Powinienem się przyznać. Ale lepiej późno niż wcale.

Ponoszę pełną odpowiedzialność za naruszenie kodeksu pracy.

Pańskie zarzuty dotyczą handlu ludźmi.

Nie zajmuję się rekrutacją.

Dlaczego handlarze dzwonili do pana, kiedy ludzie z kontenera umarli?

Nie wiem, skąd mieli mój numer.

Może nam powiedzą.

Ciężarówkę prowadził Mario Zaharia, któremu rzekomo pan pomógł.

Sprzedał nerkę, żeby spłacić swój dług.

Możemy pana zatrzymać na 24 godziny, ale zrobimy wszystko,

żeby został pan tu na dłużej.

Co mówił Rolf? Jakieś wieści o Mario?

Zniknął ze szpitala w Rumunii. Ale trafiliśmy na trop jego siostry.

Na konto handlarzy w Bukareszcie wpływa dużo pieniędzy

z oddziału Western Union w Slagelse.

Przypuszczamy, że płacą za pracownice seksualne.

Ile tam jest burdeli?

Dużo.

Ale ją znajdziemy.

Wędkarz słyszał strzały.

Widział uzbrojonego chłopaka w szpitalnej koszuli.

- Odjechał z młodą kobietą. - Julita? Ona żyje?

Cosma, wiem, kim jesteś i co zrobiłeś. Gdzie ona jest?

- Dokąd Mario ją zabrał? - Daj mu spokój.

Mario pozwolił się sprzedać do niewolniczej pracy.

Został zmuszony do przemytu ludzi.

Przyczynił się do śmierci 19 niewinnych osób.

Postrzelił swojego partnera i oddał nerkę.

Żeby uwolnić siostrę.

- Jadę z panem. - Do Danii? Nie musi pani.

Muszę.

Chcę doprowadzić ostatnią sprawę do końca.

Choć nie jestem już policjantką.

Julita jest obywatelką Francji.

I nie oddał mi pan samochodu.

Dlaczego Dania? Co twoja siostra tam robi?

Na pewno nie chcesz jechać do szpitala?

Jedź.

Na granicy lepiej go schowaj.

Chociaż zakryj.

KOPENHAGA, DANIA

Neel? Znaleźliście jego siostrę?

Tu jest mnóstwo burdeli.

Ale znaleźliśmy coś w dawnej strefie przemysłowej w Love.

Musimy znaleźć Nico. Mario wziął Julitę jako zakładniczkę.

To jak szukanie igły w stogu siana.

Poprzedni burdel był wynajmowany przez Airbnb.

Tu mogą robić to samo.

Całkiem tu pusto.

Informuj mnie. Musimy znaleźć Maria.

Otwórzcie.

- Jest Nico? - Nie możesz wejść.

- Gdzie ona jest? - Nie możesz tu wejść!

Nico?

- Dzień dobry. Coś się stało? - Przepraszam. Rolfa nie ma w domu.

Skąd się tutaj wzięłaś?

Co ona tu robi?

Neel wpadła na trop siostry. Mario i Julita tam jadą.

Julita jest tutaj.

- Co? - Julita jest tutaj.

Wiedziałam, że Rolf cię znajdzie.

Wszystko w porządku?

- Co ona tu robi? - Gdzie Mario?

- Co? - Mario jest z panią?

Pojechał szukać siostry. Dlaczego Hania jest tutaj?

Przepraszam.

- To żaden problem. - Pokażę ci swój pokój.

- Przepraszam. - Cieszę się, że mogliśmy pomóc.

Dobrze nam z pani córką.

Przepraszam...

Pan jej nie powiedział?

To Claire z francuskiej policji. Chce z panią porozmawiać.

- O czym nie powiedziałeś? - Zaczekajcie z Hanią u mnie.

Chodźmy. Musimy porozmawiać. Zabierzmy Hanię.

Klucze. Dziękuję.

Czego mi nie powiedziałeś?

To ona.

Nie rozumiem.

Andrea.

O czym ty mówisz?

Hania to Andrea.

Co proszę?

Tamtej nocy na promie, kiedy Andrea zniknęła,

wcale nie utonęła.

Julita myślała, że to jej córka.

Dowiedziałem się dopiero, jak prowadziliśmy tę sprawę w Polsce.

Miałem rację.

Ona żyje.

O czym ty mówisz? Nie dotykaj mnie.

I nic nie mówiłeś?

Od kiedy wiesz?

Ja...

Od kiedy?

Co?

Jak mogłeś?

To moje dziecko! Jak mogłeś?

- Spokojnie. - Zostaw mnie!

Dlaczego mi nie powiedziałeś? Okłamałeś mnie! To moje dziecko!

Od jak dawna wiesz? Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?

- Już dobrze. - Przestań!

Dlaczego?

Nie mogę teraz rozmawiać.

Chyba znaleźliśmy burdel. Mamy vana.

Jest pusty, ale to ten.

- Mario i Julita muszą tu być. - Julita jest tutaj.

Co?

- Jest tutaj. - To świetnie.

Mario też się znajdzie. Przeszukamy burdel i...

Neel?

Zaczekaj.

Dzieje się coś dziwnego. Rolf, musisz przyjechać.

Zabierzcie go, zanim zjawią się klienci.

- Słucham? - Policja. Mogę wejść?

Oczywiście. Jeśli ma pani nakaz.

Policja! Rzuć broń!

- Nie udało mi się go zatrzymać. - Trzymasz się?

Wezwałam karetkę. Idź po niego.

Pospiesz się. Idź.

Już dobrze. Spokojnie.

Nic pani nie jest?

Policja. Puść dziewczynę.

Puść ją.

Puść ją.

Puść.

Zostaw ją.

Rzuć nóż.

Rzuć nóż!

Mario, odłóż broń. Już po wszystkim.

Oddaj mi broń. Policja się tym zajmie.

Policja nic nie zrobi.

Już dobrze. Wiem, przez co przeszedłeś.

Będziesz miał uczciwy proces. Oddaj mi broń.

Nie spłacicie naszego długu.

Nie będziemy wolni, dopóki on żyje.

Wiem. Oddaj broń.

Daj mi broń.

- Jak się masz? - Oberwałam kulkę.

Nie chciałam strzelać do świadka. Do wesela się zagoi.

- Co będzie z siostrą? - Opieka społeczna oceni sytuację.

Ale Mario nieprędko wróci do domu.

Nigdy nie wyglądają tak jak na zdjęciach.

Co za oszustwo. Powinnaś wezwać policję.

Miałyśmy zjeść coś zdrowego,

ale Hania się uparła i dziś na obiad są lody.

Świetnie ją rozumiem.

Złapaliście go?

Tak. Biedny chłopak.

- Świata nie ocalimy. - Nie.

Możemy odwrócić wzrok, ale i tak wiemy o wszystkim.

- Gdzie jest Julita? - U pańskiej byłej żony.

Cały czas rozmawiają.

Co powiecie Hani?

Obiecałam, że znajdziesz jej mamę.

Jej mamę.

- Wiem, że... - Nie.

Nic nie wiesz.

Tak mi przykro.

Chciałabym...

Przepraszam.

Nigdy pani nie wybaczę tych straconych lat.

Ale jej życie jest we Francji.

Tam chodzi do szkoły,

ma swoje koleżanki.

A ja...

Nawet nie mogę jej nazwać prawdziwym imieniem.

Ale chcę utrzymać kontakt.

Nie zrezygnuję z niej. Chcę się z nią widywać.

Oczywiście.

- Przyjedziecie nas odwiedzić? - Obiecuję.

Do zobaczenia.

Tekst: Hanna Osuch