Original subtitles

www. kinomania. org

Mamo, skończyły się Chocapiki.

- Mamo! - Tak?

Co mam zjeść na śniadanie?

Nie ja skończyłam paczkę.

Jak nie wyrzucasz pustych opakowań, skąd mam wiedzieć, że się skończyły?

- A "dzień dobry" to koza zjadła? - Dzień dobry, kochana mamusiu.

- Ślęczałaś całą noc? - Tak.

Odbiło ci. Albo nie znosisz sypiać z ojcem.

Nie odbiło mi, piszę artykuł.

Mam termin na jutro.

Chocapiki są dla Stephane'a. Dla kogo kupuję pełnoziarniste?

/Co mnie popchnęło?

/Nie podejmowałam przemyślanej decyzji.

/Jeśli już, to na odwrót.

/Ciągle postanawiam, że z tym skończę.

/Ale...

/To jak z papierosami.

/Trudno rzucić.

...jak nałóg,

który trudno porzucić.

Ile razy mam powtarzać, żebyś nie zostawiał butów na środku?

Stephane!

Umawialiśmy się, że rano nie grasz.

Szykuj się do szkoły.

Prędzej. Daj buziaka.

- Mamy czas. - Nie mamy.

Czego tam wypatrujesz?

Patrzę, co trzeba kupić.

Na kolację dla twojego ukochanego szefa.

Dzień dobry.

- Spałaś trochę? - Tak.

Charles też przychodzi?

Halo...?

Cześć.

Załóż kurtkę.

Nie zapomnij kupić wina.

- Tak, będę za 20 minut. - Wino na kolację!

{y:b}SPONSORING

/Słuchają państwo Radia Classique.

Nie ma gdzie położyć.

Nie mogę.

Coś okropnego.

Nic nie działa.

Przyniosłam ci najnowszy numer.

Jest tam mój wywiad z Tomem Fordem.

- Już go mam. - Ach tak? No nieważne.

Możemy iść gdzie indziej?

Jak chcesz.

Dwie komórki?

Jedna prywatna, druga dla klientów.

- Oddzwonię do niego i się umówię, dobrze? - Nie przeszkadzaj sobie.

Halo? Dzień dobry, tu Lola.

Chciał się pan umówić?

Tak.

Widział pan zdjęcie w internecie.

Drobne piersi, szatynka.

Tak, robię. Bez prezerwatywy.

Takie są stawki.

Do wieczora.

- Nie znasz go? - Nie.

Nie, ale wiem, że jest spoko.

Papierosa?

- Co robisz bez prezerwatywy? - Oral.

O co chodzi?

- Nie boisz się? - Skąd!

Ci faceci sypiają tylko z żonami.

Już większe ryzyko jest z Thomasem.

Ach tak.

- Thomas to twój chłopak? - Tak.

- Nie robi się z tego zamieszanie? - Trzeba się zorganizować.

Jestem bardzo zorganizowana.

Zaczęłam, gdy doszłam do wniosku, że nie dostanę się na studia,

stale zasuwając wieczorami.

- Czym się zajmowałaś? - Dorabiałam jako niania i w fast foodzie.

To najgorsza praca. Można się wykończyć.

Czasami tam jeszcze chodzę, dla niepoznaki.

Nie rozumiem.

Jak inaczej wyjaśniłabym rodzicom i chłopakowi, skąd mam pieniądze?

To jak z papierosami.

Trudno rzucić.

Człowiek zaczyna opływać w kasę.

Nie sposób wrócić do poprzedniego stanu i biedować jak reszta studentów.

Wyobrażam sobie, że to niełatwe.

To zajęcie nie zabiera wiele czasu,

a do pieniędzy łatwo się przyzwyczaić.

- Po co ci to? - Jak byłaś mała tyle nie narzekałaś.

Dzień dobry!

Charlotte, jak ci się żyje w Paryżu?

W porządku.

Mama mówi, że studiujesz na Grande Ecole.

To dobrze.

Oj, zaczekaj. Chodź, Bouboule.

Co ty opowiadasz ludziom?

Jestem w studium, nie na Grande Ecole.

- Nie, dziękuję. - Czemu nie jesz?

- Nie jestem głodna. - Nie smakuje ci?

Smakuje.

Załóż kapcie, będzie ci wygodniej.

/Chwileczkę!

To ja jestem Benoit. Odpowiedziałam na pani ogłoszenie.

Kilka dni temu...

/Kurwa mać.

Możemy chwilę porozmawiać?

- Otworzy pani? /- Czego pani chce?

Piszę artykuł o paryskich studentkach dla Elle.

Chciałam przeprowadzić z panią wywiad.

Otworzy pani? Zapłacę.

Gwarantuję anonimowość.

To chyba dobry układ?

Dobrze...

Czy robi to pani wyłącznie dla pieniędzy?

- Musimy się napić wódki. - Ja dziękuję. Nie piję.

Proszę.

- Nie piję, dziękuję. - Dobrze pani zrobi.

Przykro mi.

/Kurwa, brzydzi się normalnie.

- Tak może być? - Dobrze.

Dziękuję.

Do dna.

Rozumiem.

Będzie się tu pani podobało. To mały pokoik, ale wygodny.

Bardzo jasny, słoneczny...

i cichy, bo okno wychodzi na podwórko.

Co do sprzątania, nie jestem wymagający. Wystarczy odkurzać książki.

Mogę zobaczyć pani piersi?

Co proszę?

Zna pani ceny wynajmu w Paryżu.

Nie możemy dać pani pokoju w akademiku.

Są listy oczekujących.

To co mam zrobić? Nikogo tu nie znam.

Ukradli mi bagaż. Musicie mi pomóc.

- Ma pani legitymację studencką? - Ukradli ją razem z bagażem.

Jest pani stypendystką?

Mówiłam już, że nie.

W takim razie nie potrafię pani pomóc. Proszę iść do biura studentów zagranicznych.

Właśnie stamtąd przychodzę.

To niech pani tam wróci.

- To wszystko? - Tak.

Przepraszam.

Pożyczyć ci kartę?

Możesz zadzwonić taniej za granicę.

Nie trzeba.

Nie musisz zgrywać księżniczki.

Tak, pokój jest ładny, oczywiście, i pan jest miły.

Mamo proszę cię, żebyś mi wyrobiła ten pier...

ten pierdolony roaming.

Dobrze, przepraszam, rozmowy międzynarodowe.

Tak, nie będziesz za wszystko płacić. Wiem, jesteś oszczędna.

Tak, jestem ciepło ubrana. Dobra, cześć, pa!

Tutaj jest jak w Polsce.

To ładnie tam macie.

- Ja pierdolę. /- Ja pierdolę.

Nawet dobrze.

/Dobrze.

Naucz mnie przekleństwa po polsku.

Naprawdę?

Jebany murzyn pierdoli swoją matkę.

/Jebany murzyn spierdoli...

...pierdoli swoją matkę.

/- ispierdoli swoją... - Nie, nie. Pierdoli.

/- Pierdoli - ... swoją matkę.

/swoją matkę.

Jebany murzyn pierdoli swoją matkę.

Bardzo dobrze!

Teraz po arabsku.

Mówi się...

/Il khmerah chemzah...

/delkoueda

/derakizmla

/mheh

/lubouelah.

Dobrze.

Powiedz prawdę.

Robisz to, bo chcesz mnie przelecieć?

No pewnie.

Myślisz, że wszyscy faceci chcą tylko cię przelecieć?

Sypiam z dziewczynami, które tego chcą.

- Ma pani arabskich znajomych? - Nie.

Tak się złożyło. To nie kwestia uprzedzeń.

Francuska hipokryzja.

Fajne buty.

Drogie?

Bardzo drogie.

Kim są pani klienci?

Znudzeni mężowie.

Zadowolona?

Z pierwszym klientem spędzałam dużo czasu w kuchni.

Gotowała pani dla niego?

Tak.

Nauczył mnie przyrządzać coq au vin z rieslingiem.

Aha.

Było miło?

Kocham cię.

Nie?

Niegrzeczna!

Jesteś niegrzeczna. Nie jesteś dla mnie miła.

Nie? Tak.

Bądź miła.

/To jest piosenka

/podobna do nas

/Kochałaś mnie

/Kochałem cię

/Żyliśmy sobie

/razem we dwoje

/Kochałaś mnie

/Kochałem cię

/Ale życie rozdziela tych, którzy się kochają

/Po cichutku,

/bezszelestnie

/Fala omywa piasek

/Ślady rozdzielonych serc

Miałam spore szczęście.

- Szczęście? - Tak.

Po miesiącu w Paryżu miałam super mieszkanko.

Często proszą panią o takie rzeczy?

To panią dziwi?

Z żoną by przecież tak nie mógł.

To nie jest dla pani upokarzające?

Nie.

Podniecało mnie jak na mnie patrzy.

Pani tego nie lubi?

Nie rozmawiamy o mnie.

Po co dzwonisz?

Nie rozmawiałyśmy od Świąt.

Tak?

Kiedy?

Do szpitala?

Dziś nie mogę.

Dwa rogaliki? Przecież ma cukrzycę.

Delikatniej.

Szybciej.

Przestań.

Szybciej.

Mam wrażenie, że nadal tym ode mnie czuć.

Rozumiem. To musiało być wstrętne.

Masz inne okropne doświadczenia?

O czym pani mówi?

Mówię o czymś gorszym niż robienie loda.

No to nie rozumiem. Pogubiłam się.

Wie pani, o co chodzi? O smród klatki schodowej.

Buty ze sztucznej skóry.

Meble z płyty wiórowej.

Możemy czytać Flauberta i studiować Prousta. To nic nie zmieni.

Od razu da się poznać, że nie jestem taka jak pani.

- Nie mam do pani pretensji. - Nie odbieram tego w ten sposób.

Chciałabym wrócić do pierwszego razu.

Powiedziałaś, że zapamiętałaś pieprzyk na brzuchu tego pana.

Zawsze gdy o tym myślę,

widzę ten pieprzyk.

To było takie ludzkie...

Musiało być trudno wykonać ten krok.

Byłam podenerwowana, ale to nie było trudne.

Zamieściłam ogłoszenie.

Nim się obejrzałam, przyszło 60 maili.

Powiedziałaś o tym komuś?

Chciałaś się tym podzielić?

Nikomu nie powiedziałam.

Pewnie czułaś się samotnie.

Nie bardziej niż...

Człowiek zawsze jest sam.

Ewidentne

następstwo

pokolenia...

Niedługo skończę.

Mam 10 tysięcy znaków.

Umawialiśmy się na 12 tysięcy.

Osiem?!

Nie, słuchaj, mam dwie dziewczyny. Będziesz naprawdę zadowolony.

To świetny materiał.

Zanim to skrócę do 8 tysięcy...

Miały być cztery strony i tytuł na okładce.

Jutro rano, jak ustaliliśmy.

Wiem, kiedy idzie do druku.

Zgoda.

Zdzwonimy się, wiem, że ty decydujesz.

Całuję, pa!

/To zwykły seks.

/Robię dokładnie to samo, /co z moim chłopakiem.

/Z klientem mam większą władzę.

/Ty decydujesz o wszystkim?

/Są rzeczy, których nie chcę robić.

/Na przykład seks analny.

/Nie robię tego z klientami.

Płacą od godziny. Zaraz po przyjściu biorą prysznic.

A licznik leci.

Do tego są czyści.

Lubią świntuszyć.

"Wsadzę ci moją wielką maczugę".

"O tak, mała suko".

Ciebie to śmieszy?

Tak.

- Robisz się od tego wilgotna. - Ja?

Nie, ogólnie.

- To ich gadanie nakręca. - Ach, no tak.

Gdzie jest sala 216?

Prosto.

Co chcesz, żebym zrobiła?

Co chcesz.

Nie obawiaj się.

Nic się nie stało.

Proszę.

- No i tak. - Masz dobre warunki?

Tak.

Cicho tu, spokojnie.

Tak, w porządku.

Starość jest dziwna.

Wiem, że do tego zmierzam.

Ale... w spokoju.

- Możesz coś dla mnie zrobić? - Co? - Pomasuj mi stopy.

Masaż stóp? Właśnie miałam ci zaproponować.

Lubisz, gdy dotykają twoich piersi?

Wolisz robić fellatio?

Masz wrażenie, że dominujesz, czy jesteś dominowana?

Wolisz, gdy ty dominujesz?

Nie chcesz odpowiedzieć.

Masz poczucie władzy?

Niezbyt rozumiem.

Często zaraz po wracają do swoich domów.

Strasznie dużo mówią. Tego się nie spodziewałam.

Przed pierwszym razem bałam się,

że będzie mnie posuwał godzinami.

Ale nie.

Opowiadają mi o swoim życiu.

O pracy.

O żonach.

Nie przepadam za tym.

Ale głównie o pracy. Dziwne, nie?

Uwielbiają o tym gadać.

Ja studiuję, więc...

Jacy oni są?

Reprezentują specyficzny rodzaj ludzi? Mają jakieś problemy?

Wcale.

Są zupełnie normalni.

Nie jest tak, jak się myśli.

To nie są jacyś nieszczęśliwi ludzie.

Czyli to zwykłe relacje?

Nie do końca.

Są przeważnie w wieku mojego ojca, więc...

Nie słyszałaś, co powiedziałam?

Musisz być świetnie zorganizowana.

Oczywiście.

Nie mogę tego wpisać do CV. Szkoda.

Jak ci idzie na studiach?

Bardzo dobrze.

W tej chwili przerabiam Mankiwa.

- Mankiewicza? - Mankiwa.

Przeżuwaj, bo wyjdzie ci drugą stroną.

Dobrze, mamo.

Muszę gryźć.

Mankiw to sławny ekonomista.

Nie znasz go?

Nie.

Myślisz, że opowiesz o tym swoim dzieciom?

Kiedyś.

Ty...

- Nie wiem, co mi jest. - Upiłaś się.

Włączymy sobie muzyczkę?

Pluje mnie, ja pierdolę.

- Co się stało? - Co? Nie wiem.

Do zobaczenia.

Uważaj.

- Nie teraz. - Czemu?

Bo tak.

Co?

Masz kogoś innego?

Głupi jesteś.

Patrick, oddzwoń do mnie.

Florenta nie było w szkole od dwóch dni.

Patrick, to znowu ja. Czemu się nie odzywasz?

Zadzwoń.

Tak?

Ach, to ty.

Nie, myślałam, że to Florent. Nie wiem, co on wyprawia.

Mówiłeś, że mam do ciebie zadzwonić.

No jasne, że wagaruje.

Poczekaj.

Przepraszam.

Nie.

Zadzwonię, gdy się czegoś dowiem.

Dobra.

Kurczak w rieslingu.

Sam wybierz. Znasz się lepiej ode mnie.

Na razie.

Muszę iść. Muszę być czysty.

Widać po mnie, gdzie byłem?

Jasne.

- Naprawdę? - Nie.

- W porządku? - Tak.

To ważne.

Co robisz?

Robię zdjęcia.

Nie ruszaj się.

- Przestań. - Nie bój się, nikt cię nie zna.

Przestań.

Lola, wyluzuj.

Lola!

Nie wygłupiaj się.

/Skasuj zdjęcia, ale oddaj mi telefon. /Mam w nim wszystko.

/Lola!

/Proszę cię.

Oddawaj pieprzony telefon.

To ty, Florent?

Możesz mi powiedzieć, co odstawiasz?

- Co ci jest w rękę? - Nic.

Co robisz całymi dniami?

- Rysuję. - Będziesz powtarzał klasę?

Nie, ale mam to w dupie.

Ale ja nie mam i twój ojciec też nie.

Najlepiej od razu do niego zadzwoń.

Co mam zrobić?

Zacznijcie od rozwiązania własnych problemów.

Trochę przesadzasz.

Nie wiesz, jakie masz szczęście.

Nie widzisz, że inni walczą o przetrwanie?

- A ty masz to w nosie. - Co ty chrzanisz?

Ty musiałaś walczyć?

Wszystko na gotowe. Książki spadają z nieba.

Tak, tak. Warzywa rosną w garnkach i tak dalej.

- Wybacz. - Jarałeś?

- Tak? - Tak.

Też powinnaś. Poluzuj ten koczek.

Rozpuść włosy.

Gnojek.

Mamo!

Mała kurewka!

Lubi być ruchana.

Krzycz.

Głośniej.

Głośniej.

Głośniej, bo ci to wsadzę w dupę.

Krzycz!

Głośniej, głośniej!

Głośniej!

Błagaj!

Wpuść mnie!

Tak.

Patrz!

/Mamo!

/- Mamo! - Już idę.

- Mój skarb. - Tata mi kupił nową grę.

/- Jest Florent? - Tak.

Ale jesteś ciężki.

Umawialiśmy się, że nie kupimy więcej gier.

Bo będziesz mu poświęcać więcej czasu?

Nowa wiertarka?

- Starej w życiu nie użyłeś. - To nowy model.

- Możemy skończyć? - Tak.

Ładnie pachnie.

Co powiedział?

- Kto? - Florent.

Żadnych wyjaśnień.

Nie wiem.

- Zdał chociaż? - Tak.

Pogadam z nim.

Zapomniałam o serze.

- Daj. - Ułóż je.

Zwariuję z tą lodówką.

Przesuń się.

Chociaż dziś wieczór powstrzymaj się z feministyczną tyradą.

Cały dzień stoję przy garach dla twojego szefa.

To niezbyt feministycznie.

O tym mówię.

Nie moja wina, jeśli zaczną pieprzyć głupoty.

Dobrze wiesz, o co mi chodzi.

"Anno, znasz Toma Forda? Jaki on jest?".

Stale wypytują, czy mam rabaty w butikach.

"40%? 50%? Tylko 30?”.

Nie zapominaj, że to żona mojego szefa.

Wytrzymasz dwie godzinki.

Obiecuję, że pogadam z Florentem.

Zdejmij pokrywkę.

- Bawcie się dobrze. - Nie!

No proszę, jaka jednomyślność!

Za kogo nas masz?

Nigdzie nie idziesz. Lepiej wytłumacz, co wykręciłeś.

- Chyba nie zdajesz sobie z czegoś sprawy. - Nie chcę skończyć tak, jak wy.

Nie masz czterech lat. Przestań się wydurniać.

Pomyśl o swojej przyszłości.

Czy wy się widzicie?

Ja spadam, narazicho.

Nie wytrzymam.

Stephane!

Przebierz się w piżamkę.

Pa, mamo.

Przykro mi, ale muszę iść na ten wykład.

Myślisz, że jestem taka głupia?

Przecież nigdy nie uważałam, że jesteś głupia.

Do kurwy nędzy, powiedz mi, co to jest wszystko.

Co to wszystko jest?

Skąd to masz?

Przecież nie kupiłaś tego za moje pieniądze.

- Co się stało? - Skaleczyłam się.

Gdzie Florent? Pozwoliłaś mu wyjść?

Nie wiem, dokąd poszedł.

Miałam się z nim pobić?

Za godzinę przyjdą goście.

Mogłabyś go lepiej pilnować.

Ja mam lepiej pilnować?

Dziś co nieco popilnowałam.

Doszłam do wniosku, że w tej pieprzonej rodzinie

wszyscy mężczyźni oglądają porno na komputerach.

Oprócz Stephane'a.

Nic nie powiesz?

Zresztą i on zacznie, gdy skończy swoje strzelanki.

Odkąd zaczęłaś pisać ten artykuł, dziwnie się zachowujesz.

Robimy, co możemy.

Tylko tyle masz do powiedzenia?

To moja wina?

Czego mi grzebiesz w kompie? Ja do twojego nie zaglądam.

- Czemu na mnie krzyczysz? - Nie krzyczę.

Chcesz, żebym pilnowała.

Przeglądasz moje rzeczy? Zwariowałaś?

- To co innego? - Ty tak twierdzisz.

Odbiło ci do reszty od tego obcowania z kurwami.

Może idź do psychologa.

Nie jestem pewna, czy to są kurwy.

- W każdym razie, czy tylko one. - Kurwa to kurwa.

Ty się znasz.

To nie pora na kłótnie.

- A kiedy będzie pora? - Nie przebierasz się?

Wszyscy chodzą na dziwki. To one są kurwami?

Czemu zawsze uciekasz, gdy rozmawiamy?

Ja?

Nie dotykaj mnie.

Nie masz wrażenia, że częściowo ponosimy odpowiedzialność?

Za co?

Anno, przestań.

Czym się zajmujesz poza pracą?

Dobra.

W porządku?

Ma pani łazienkę z widokiem?

Z widokiem?

Tak.

Nigdy się nad tym nie zastanawiałam.

- Czemu? - Tak sobie.

Co w tym wszystkim jest dla ciebie najtrudniejsze?

Kłamanie.

Stale muszę kłamać.

- No to do widzenia. - Do widzenia.

Mogę...?

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Mam na imię Charlotte.

Lola to tylko...

Do widzenia.

Dziękuję.

Było przepyszne.

Ładnie wyglądasz.

Dla mnie jesteś taka seksowna?

- Nie powinieneś wrócić do gości? - Sami się sobą zajmą.

Sama dokończę.

Nie za gorące?

Wyborne.

Kiedy macie wesele córki?

- Jeszcze nie teraz. - Wkrótce.

- Niebawem. - Dziś już nikt się nie pobiera.

Ależ tak!

Byłem w Londynie. Tam to rzadkość.

- Pobierają się. - On jest Anglikiem?

Ty możesz pogadać.

Nic jeszcze nie postanowione.

Komu Bran Contenac?

Jest wyśmienite.

Contenac, piękna francuska nazwa.

Ja lubię Margot.

Dolać?

Dziękuję.

Myślałem nad tym, żeby firma zaangażowała się w sponsorowanie wystawy malarstwa.

Anne wam opowie. Napisałem artykuł o pewnym artyście.

Pisałem o wielu artystach. Ale ta wystawa jest szczególna.

/To jest piosenka

/podobna do nas

/Kochałaś mnie

/Kochałem cię

/Żyliśmy sobie

/razem we dwoje

/Kochałaś mnie

/Kochałem cię

/Ale życie rozdziela tych, którzy się kochają

/Po cichutku,

/bezszelestnie

/Fala omywa piasek

/Ślady rozdzielonych serc

...ja nie mogę.

Na plaży wszyscy rozebrani, a ja pod parasolem.

- Po co tam łazisz? - Dobre pytanie. Chyba dla towarzystwa.

Moi znajomi uwielbiają wypady na łono przyrody.

Czasami jeżdżę z nimi.

- Pojedziesz z nami w lato? - Właśnie o tym mówię.

Wybaczcie.

To nic wielkiego. Stres, terminy pilą.

Komu sałaty?

Może od razu deser?

Jest przygotowana.

- Przyniosę. - Skoro nalegasz.

Ale jeśli tak, to i ser.

Bałem się o ciebie. Gdzie byłaś?

Co robisz?

Coś dla nas.

Wstań.

Nie mogę.

Dzień dobry.

Wyspałaś się?

- Dzięki. - Chcesz jabłko?

Podaj ciastka.

Tekst: Shylock korekta: Caffrey

www. kinomania. org