Original subtitles

wat voorafging

Je hebt geen gevoel voor humor.

Ik maakte het uit omdat je arrogant deed en me de les las.

Laat me de wet overtreden.

Ik wilde m'n problemen niet meenemen.

We gaan onderduiken. -Het plan is vervroegd.

We moeten nu gaan.

Waar gaan we heen, Margot? -Niet nu, Anne. We moeten gaan.

Ik weet het ook niet. -Tot ziens.

We nemen geen afscheid. We zien je snel weer.

Ik zal 'n goede piek voor hem vinden. -Ik laat hem niet achter.

Eerst vertel je me gewoon iets. Lach erbij.

Dat kan ik niet. -Jawel. Je moet wel.

Ik ben niet dapper. -Stap op je fiets en volg me, Margot.

Dit is een schuilplaats.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen...

die soms zijn aangepast voor dramatische doeleinden.

Weet jij waar de familie Frank is?

Ik wel. In Zwitserland.

Iemand vond een papiertje dat Mr Frank had achtergelaten...

met een Zwitsers adres erop.

Je moet het geweten hebben. Hij heeft je vast verteld dat ze weggingen.

Ik...

Je knarst met je tanden. -Veroorzaakt dat de pijn in mijn kaak?

Het helpt niet, maar nee. Je achterste kies komt niet door. Hij moet eruit.

Het was al moeilijk genoeg om hier te komen.

En ik heb het zo druk nu Mr Frank weg is.

Is er een andere behandeling?

Goed dan. Als je het te druk hebt om je tand te laten trekken...

kun je kruidnagelolie op het tandvlees proberen.

Misschien gaat de pijn weg.

Dank u.

Nee, jij bedankt.

Het is illegaal om een Joodse tandarts te bezoeken.

Ik weet dat je een persoonlijk risico neemt en daar ben ik je dankbaar voor.

Ik laat de nazi's niet bepalen naar welke tandarts ik ga.

Anne wacht op je. -Echt?

Ok�. Bedankt. -En Mr Frank wil je spreken.

Schiet op. We gaan zo open. -Ik weet het.

Ben je langs het appartement gegaan om bij de kat te kijken?

Nee.

Heb je m'n vrienden gezien? -Nee.

Wie heb je dan gezien? -Niemand. Ik was bij de tandarts.

Wel dus. Hoe is het met de tandarts?

Prima. Hij denkt dat je in Zwitserland zit.

Dr. Pfeffer denkt dat we in Zwitserland zijn.

Ons plan heeft gewerkt. -Ben je bij Pfeffer geweest?

We zullen nooit meer naar de tandarts gaan.

Of naar de dokter, of naar buiten, of naar school.

O, lieverd. -We bestaan niet.

Welnee. -Waarom ligt Margot op de grond?

Ze heeft een existenti�le crisis. -Niet waar.

Dat zei Pim tegen me.

Papa, heb je achter m'n rug om over me gepraat?

Laten we er geen ruzie over maken. Het kantoor moet open.

Ik moet plassen. Ik plas, dus ik besta.

Doe niet zo walgelijk. -Ik ben gewoon menselijk.

Ga ergens anders menselijk zijn. Miep en ik hebben zaken te bespreken.

De boodschappenlijst. Ik heb kip nodig.

Neem niet de eerste kip. Er is altijd een betere.

Margot, kom op. Wat doe je? Het is bijna half negen.

Wat heeft het voor zin? -Geen. Maar ga toch maar.

Heb je de verkopers gebeld?

Zodat ze weten dat de zaken doorgaan.

Juist. Ja. Ik bedoel, nee. Ik doe het vandaag.

Miep, als ik iets vraag... -Ik doe het vandaag. Beloofd.

Sorry dat ik zo snauw.

Ik maak me zorgen om Margot. Ze past zich niet goed aan.

Kan ik iets doen? -De geallieerden laten opschieten.

Ze houdt van sinaasappels. Misschien kun je die op de kop tikken.

Half negen. -Niet vergeten.

Dat doe ik niet. Wacht.

Wat moet ik ook al weer niet vergeten? -De verkopers.

Hoe komen we aan meer eten?

Margot wil een sinaasappel en ik heb geen bonnen voor fruit.

De Franks hebben ook bijna geen vlees- en melkbonnen meer.

We zijn ermee bezig. Probeer het zo lang mogelijk te rekken.

En koop niet te veel op ��n plek.

Ik hoorde dat de nazi's winkeliers betalen...

om ze te waarschuwen als mensen veel eten kopen.

Juist. Geweldig.

Jan Gies.

Ik wil een vriendin van me een sinaasappel geven.

Doe dat dan. -Ik heb er geen.

Dan moet je haar maar een aardappel geven.

Wat zou jij in zo'n geval doen?

Ik zou de aardappel opeten. -Omdat jij zo in elkaar zit.

Misschien is het tijd dat je erheen gaat.

Kun jij geen extra bonboekjes regelen?

Prima. Ik zal zien wat ik kan doen. Bedankt voor het bellen.

Het was me een genoegen.

De loonstrookjes zijn nog niet klaar. -O, nee. Daar kom ik niet voor.

Ik was gisteren bij een klant die niet kan werken door gezondheidsproblemen.

Ze is haar bonboekje kwijtgeraakt. -Dan moet ze dat aangeven.

Natuurlijk. Dat zou ze ook wel doen...

maar haar gezondheid is zo slecht dat ze moeilijk naar buiten kan.

Dus ik dacht: we hebben noodrantsoenen.

De regering is erg streng. We moeten overal verantwoording voor afleggen.

Ze willen zeker weten dat we niet, hoe zeggen ze dat...

'diegenen helpen die ervoor kozen de wet te negeren en onder te duiken.'

O, nee. Ik bedoel, dat doet ze niet. Ze is een klant.

Ze is niet ondergedoken.

We kunnen er wel een paar missen, denk ik.

Fantastisch.

Jan, ik heb de klantendossiers voor het eind van de dag nodig.

Komt voor elkaar.

Een extra bon voor een klant.

Dat geef je toch wel op, h�?

Aan het eind van de dag.

Hij is erg schriel.

U niet, de kip. U ziet er heel gezond uit.

Zou ik een kip kunnen krijgen die wat meer op u lijkt?

Met iets meer vlees eraan?

Heel fijn. Heeft u er nog een paar meer?

M'n neefjes zijn op bezoek.

M'n moeder blijft maar hoesten. De dokter denkt aan longontsteking.

Het is zwaar, maar we gaan gewoon door, h�?

Hier is wat extra kaas voor je arme moeder.

Ze hebben hun hele appartement leeggehaald.

De kat moet ontsnapt zijn toen de verhuizers de deur openden.

Was het Puls? -Natuurlijk.

Ze moeten alle waardevolle spullen naar Duitsland sturen.

Misschien zit de kat in een ladekast en krabt hij het oog van een nazi uit.

Dat is een mooie gedachte.

Hoe nam Anne het op? -Ik heb het haar niet verteld.

Ik heb het niemand verteld.

Wat heb je... Heb je gewoon... -Gelogen. Ik word er goed in.

'De kat is in orde. Geen idee waar ze zijn.

U bent zo knap. Mag ik een grotere kip?'

Flirt je met de slager? -Met elke slager in Amsterdam.

Ik krijg een reputatie als de vrouw die alles doet voor een worst.

Laat je borst zien voor een braadworst.

Je slipje voor een knakworst.

Hou op. M'n tand doet echt pijn.

Ik kom erin.

Nee. Mrs Stoppelman is hiernaast. -We zullen stil zijn.

Telkens als de bel gaat, denk ik dat de nazi's me komen oppakken.

De nazi's bellen niet aan. -Ik ben bang.

Ik ga kijken.

Als het een nazi is, vraag je dan of ik m'n bad mag afmaken?

Absoluut niet.

Wie ben jij? -Wie ben jij?

Alfred, waar was je? -Het komt nog wel.

Miep. Dit is m'n dochter Frannie en haar man Lou.

Leuk je te ontmoeten. Daar ben je. Dit is Alfred.

Hallo. -Leuk je te ontmoeten.

Liddy ken je al. -Jeetje. Sorry.

Geeft niet. -We wonen in Leiden.

Ze zijn weggestuurd. -Door meneer Hitler.

Joden moeten zich in de stad laten registreren.

Wat erg dat u weg moest.

We blijven niet lang. -Blijf zo lang je wilt.

Tot ze me komen vermoorden?

Frannie. -Wie gaat je vermoorden?

Er wordt niemand vermoord. Mama is gewoon chagrijnig.

Zoals gewoonlijk. -Lou, je helpt niet.

Ik geef je de kieteldood.

We kunnen wel bij m'n ouders logeren. Toch, Jan?

Bedankt, maar we blijven wel in de woonkamer.

Mijn moeder heeft de huur nodig.

Waar ga je heen zodat Hitler je niet pakt?

Ze hoeven nergens heen, lieverd. Ze zijn niet joods.

Bof jij even.

Goedemorgen. Hoe gaat het met onze vrienden?

Heb je dan nog meer vrienden? Hoe gaat het met je?

Tess. -Cas vertelde over de familie Frank.

Ik wilde je bellen. -Dat geeft helemaal niet.

Hoe kan Cas nog steeds vrijgezel zijn? Serieus?

Ken je haar broer? Hij is knap en grappig en z'n donkere ogen...

gaan recht je ziel in. Ik bedoel, wauw. Ben je vrijgezel?

Ja. -Pak hem dan in.

Wat is er met de Franks gebeurd? -Ze zijn gewoon verdwenen.

En je wist van niets? Ook niet achteraf?

Vertel me alles bij een ontbijt. -Ik heb veel te veel werk.

Lunch? Avondeten? Borrel? Ik heb veel vrije tijd...

want ik heb ontslag genomen. -Echt?

Ik was ouvreuse bij de opera.

Dat klinkt geweldig, maar m'n baas was zo gemeen.

Je staat de hele dag maar. En weet je, ik haat opera.

Het hoge woord is eruit. Ik voel me zo vrij.

Daniel betaalt m'n opleiding aan het mode-instituut.

Hij denkt dat ik m'n jurken kan verkopen. Ik heb deze gemaakt.

Wat vind je ervan? -Hij is prachtig.

Meen je het? Je liegt toch niet?

Wanneer zullen we dan afspreken?

Als het wat rustiger is. Het is gewoon...

Je werkt alleen maar. Je kon zo lachen met jou. We hadden veel lol.

Je kon echt lol met haar hebben. -Nog steeds.

Zo ziet ze er niet uit. -Ik bel je. Dan zal ik weer leuk zijn.

Dag.

Hoe is ze binnengekomen? Onze vrienden zijn nog boven.

Ze eiste dat ik haar binnenliet.

Ze is dwingend. -Dat is ze zeker. Je hebt gelijk.

Zou je die jurk echt kopen? -Niemand zou die jurk kopen.

Goed. Misschien heb ik het mis.

Mijn hemel, Anne.

M'n leven is tragisch. -Hoezo?

De Van Pels zijn er en Peter mocht z'n stomme kat meenemen.

Hallo. Ik ben in de war. Ik dacht dat jullie pas volgende week kwamen.

We hoorden de geruchten en maakten ons zorgen om Peter.

Er zijn ook mensen die nog wel om hun kinderen geven.

Mijn kat mocht niet mee omdat hij herrie maakt.

Wat maakt zijn kat zo bijzonder?

Heb jij een stille kat, Peter? -Natuurlijk niet.

Het komt goed. Het is een lieve kat. -Mijn kat is ook lief.

Maar ik mocht hem dus niet meenemen.

Toe, Anne. Laten we zorgen dat onze vrienden zich welkom voelen.

Welkom. -Dank je.

Je moet de hele dag stil zijn en in een emmer plassen.

Maar je hebt tenminste je kat nog.

Je maakt je moeder van streek. -Het is oneerlijk.

Miep is de enige die tenminste gaat kijken of de kat in orde is.

Hoe dan?

Puls heeft jullie woning leeggehaald.

Je zei dat hij dik en gelukkig was en dat je hem haring had gegeven.

Ik weet het. Ik wilde je niet van streek maken.

Heb je tegen me gelogen? Ja dus.

Ik... Het spijt me, Anne.

Zien we hem nooit meer terug?

Zijn onze meubels weg? -Ja.

Alles? -Ja.

Het zijn maar meubels. -Dat zijn het niet.

Die tafel en stoelen zijn nog van mijn oma geweest.

Ik ga even liggen. -Edith.

Ik dacht dat ze het wisten. Nu vinden ze me niet aardig.

O, jawel. -Natuurlijk wel, Peter.

Je had ons de waarheid moeten vertellen.

Het spijt me.

Ik heb sinaasappels voor je gekocht.

Er zouden toch mensen komen later deze maand?

Ze zijn er al. Hoeveel kippen krijg ik als ik met de slager slaap?

Drie. -Het is niet grappig.

Mijn tand doet zo'n pijn. Ik kan dit niet.

Jawel. Je doet het al.

Ik heb zo veel pijn. -Gies.

Het spijt me. Ik moet ophangen.

Ik wilde niet storen. -Geeft niet. Dat was m'n vrouw.

Vrouwen. Ben je hecht met haar? -Met m'n vrouw?

Ja. Ze is m'n vrouw. -Natuurlijk.

Er viel me iets op aan je dossiers.

Duuk Philips. Dat is toch een leraar? -Ja.

Hij is al maanden werkloos...

maar er zijn vacatures te over om Nederlands te leren aan Duitsers.

Mr Philips is kunstdocent. -En daar zijn geen vacatures voor?

Heb je hem verteld dat er wel vacatures Nederlands zijn?

Ja. Hij vond het geen passende functie.

In welk opzicht?

Ik dacht: Hij is een kunstenaar en een vrijdenker.

Zo zei hij het zelf niet...

maar hij zou het gezien zijn politieke voorkeur misschien lastig vinden.

Ach zo.

Als iemand een sollicitatiegesprek afwijst, zetten we hun uitkering stop.

Maar ik zie dat je die van Mr Philips verlengd hebt.

Ik vraag me af of je sympathiseert met zijn politieke voorkeur.

Het was gewoon een administratieve fout.

Ok�. Geweldig. -Bedankt, meneer.

Katrien, we wilden iedereen laten weten...

dat Opekta nog even sterk is als altijd.

Godzijdank. Karl dacht dat je me misschien wilde ontslaan.

Nee, natuurlijk niet. Hoe gaat het trouwens met Karl?

Wat is Opekta? -Prima.

We hebben onze ups en downs gehad...

maar er is iets geweldigs gebeurd.

Hij heeft me ten huwelijk gevraagd. Eindelijk.

Ze maken jam.

Dit is het verkeerde adres.

Hij wilde eerst wat geld sparen.

Kijk, de ring. Het is een nep-saffier, maar dat zie je niet.

Wauw. Hij is prachtig. Gefeliciteerd, Katrien.

Anders hadden we taart gehaald.

Ik heb de verkopers gesproken. -Bedankt.

Katrien is verloofd. -Dat is fijn.

Haar verloofde heeft de koningin een paar jaar geleden ontmoet.

Ze wilde met prinses Juliana vissen. Hij is een visser.

Maar de prinses werd zeeziek.

Mr Frank, het spijt me dat ik niets over Puls heb gezegd.

Ik begrijp het.

Slecht nieuws brengen aan wie hunkert naar iets positiefs, is lastig.

Maar je moet me wel alles vertellen.

Dan moet u ook alles vertellen. U zei ook niets over de Van Pels.

Ik wist het pas een paar dagen. -Ik wist het pas sinds gisteren.

Ok�. We leren allebei.

Mag ik nu... -De distributiebonnen zijn op.

Ik vertel alles.

Er staat voor een jaar aan bonen en rijst op zolder.

De rest kunnen we op de zwarte markt kopen.

De prijzen schieten de lucht in. -Ik moet dit boek uitlezen.

Ondergedoken mensen kunnen bonboekjes krijgen in boekhandel Como.

Wie heeft je dat verteld? -Jan wist het.

Vaak komen die geruchten van de nazi's.

En vaak ook niet. -En als het een val is?

Ik herken een nazi echt wel.

Karl is een nazi. -Wie?

Katriens visser. Hij is vorig jaar bij de NSB gegaan.

Daarom was hij niet bij de picknick.

Omdat ik er zou zijn, en m'n familie.

Katrien was boos, maar als ze met hem trouwt...

kan ze z'n opvattingen kennelijk wel verkroppen.

Maar Katrien is zo... -Aardig?

Grappig? Nuchter? Goed in haar werk? En verloofd met een nazi.

Ik zou zo graag naar Como gaan en diegene recht in de ogen kijken.

boekwinkel Como

Is dit wel een goed idee? -Wat moeten we anders?

Wat moesten we doen?

Geef aan dat je sympathiseert met het verzet en vraag om hulp.

Ik weet het niet. -We zien wel.

We kunnen het. -Ok�. Goed dan.

Hij?

Zo zou een nazi boeken opstapelen. Die effici�ntie.

En zij?

Zij ziet er wel uit als iemand die Joden zou helpen onderduiken.

Waar baseer je dat op? -Haar mooie vest.

Ze heeft vast een geweer onder haar rok.

Hou je me voor de gek? -Ja.

Wat doe je?

Ze draaien dit nummer op Radio Oranje. Ik identificeer me discreet.

Dat nummer maakt nazi's belachelijk. -Weet ik. Het is een lokroep.

Hou op. De mensen kijken. Ik ken hem niet.

Ik ken hem niet. Ik ga. Ik ga naar buiten.

Meneer, dit is een boekwinkel.

Het spijt me. Ik heb dat rare liedje in m'n hoofd.

We hebben hulp nodig. En jij lijkt me iemand die ons kan helpen.

Kun je ons helpen?

We hebben uw identiteitsbewijs nodig. -Definitief?

Ze gaan een nieuwe maken. Een valse, waarmee ik bonnen kan krijgen.

En ons oude bewijs? -Dat wordt vernietigd.

Margot heeft gelijk. Dan bestaan we echt niet meer.

Ga terug naar je kamer, Anne. -Ik wil weten wat jullie bespreken.

Kom. Doe de deur dicht.

Wat denk je? -Ik weet het niet.

Denk je dat je ze kunt vertrouwen? -Ja.

Miep? -Ja, ik vertrouw ze.

Waarom kijk je dan zo verdrietig? -Sorry. M'n tand doet pijn.

Je bent toch bij de tandarts geweest? -Ja, maar de tand moet eruit.

Het zou een paar uur duren.

En die tijd heb je niet, want je moet steeds eten voor ons regelen.

We hebben die bonnen echt nodig.

Pak onze papieren uit m'n koffer. Schiet op.

Dat is heel dapper.

Dank je. -Ik ben nog steeds je werkgever.

Ik sta erop dat je iets aan die tand laat doen.

Dat zal ik doen. -Jij kunt ook dapper zijn.

Je had gelijk. Ik voel me veel beter nu die tand eruit is.

Kwijl ik nog steeds? Het is gevoelloos.

Ga zitten.

Herinner je je Lottie nog? Mijn verloofde. Je hebt haar ontmoet.

Ja. Bij de familie Frank.

Dit was haar idee. Ze zei: Vraag Miep.

Wat moet je Miep vragen?

Ik moet onderduiken.

Lottie is christen.

We dachten dat ik dan niet naar de werkkampen zou worden gestuurd.

Maar het gerucht gaat dat het slechts een kwestie van tijd is.

Ik ben doodsbang.

Minder voor mezelf, maar voor Lottie.

Als ze mij arresteren, arresteren ze haar dan ook?

Ik moet er niet aan denken.

Dr. Pfeffer. -Het spijt me.

Hoeft niet. Het geeft echt niet. Wees gerust.

Kun je me helpen? Weet je een onderduikadres?

Nee, dat weet ik niet.

Goedemorgen.

Hoe is het met je tand? -Veel beter.

De bonnen zijn er over een paar dagen. -Een paar dagen?

We redden het tot die tijd wel. -Waarmee? Nog meer aardappels?

Ja, aardappels. -En bonen.

Ik heb taart in m'n kamer.

Je bent hier al de hele dag zonder dat te zeggen?

Het is een kleine taart.

Mag ik die kleine taart zien? -Natuurlijk.

Margot, wil je Peters taart zien?

Mogen we een stukje? -Het is Peters taart.

Ja. Het is jouw taart. Je hoeft hem niet te delen. Dat is aan jou.

Hij staat in m'n kamer.

Ik vrees voor Peters taart.

Ik ga me opfrissen.

Miep en Otto willen even alleen zijn om zaken te bespreken. Alleen.

Prima. Het ontbijt is voorbij.

Deze facturen moeten worden betaald.

Gaat het wel?

Dr. Pfeffer vroeg of ik een onderduikplek wist.

En toen heb jij gezegd...

Ik zei natuurlijk van niet. -Mooi.

Maar dat is wel zo. Hij is zo aardig. -Dat weet ik, Miep.

U heeft me aan hem voorgesteld. Hij is uw vriend.

We kunnen hem niet erbij hebben.

Eten is lastig te krijgen. -Ik haal al voor zeven.

Je vertelde gisteren nog hoeveel tijd het je kost.

Ja, maar hij is echt heel bang. Het was moeilijk om nee te zeggen.

U weet niet hoe het is. Er zijn overal soldaten. Het wordt erg.

Ik weet precies hoe het is.

Ik ben uit Duitsland gevlucht omdat ik de situatie zag.

Hier ben ik veilig, omdat ik wist hoe erg het daar werd.

Ik zit hier terwijl m'n werknemers m'n zaak runnen...

omdat ik weet hoe erg het is.

Mijn enige taak is om mijn gezin te beschermen...

Jij...

Die klok wordt m'n dood. Hij herinnert me er elk kwartier aan...

dat de wereld buiten doorgaat, terwijl hierbinnen...

Zorg dat die facturen betaald worden.

Via de Joodse Raad kan ik wel iets regelen.

Wat dan? -Een fiets.

Of een vergunning om in het park te zijn.

Hallo, Max. -Miep, zeg dat m'n zus blijft.

Sorry, de kinderen springen op je bed. Ze moesten weg bij Frannie's moeder.

Alfred heeft mama's beeldje gebroken. -Kabouter Spillebeen?

Mam denkt dat het een slecht voorteken is. Dat is niet grappig.

Ik weet het. Het spijt me. -Hou op, Max.

Is Jan thuis? -Hou op.

Hier ben je. -De enige plek waar ik privacy heb.

Kom erin.

Dr. Pfeffer wilde een onderduikadres. Maar Mr Frank zei nee.

Hij schold me uit voor idioot. Het was me het dagje wel.

Bram vroeg om m'n werknemersdossier en wil me morgenochtend spreken.

Wat? Waarom?

Hij weet dat ik loog over de klanten die bonnen nodig hadden.

Wat gaat er gebeuren? -Misschien ontslaat hij me.

Dat kan een geluk bij een ongeluk zijn.

Misschien is het net dat zetje om meer te doen.

Ik kan bij Como werken.

Als je voor het verzet werkt, breng je de familie Frank in gevaar.

Ik moet meer doen.

Je neemt beslissingen die m'n werk en geluk be�nvloeden.

Jouw geluk doet er niet toe. Het mijne ook niet.

Als we ons de hele oorlog ellendig voelen...

en we onszelf niet een beetje geluk toestaan, redden we het niet.

Bedoel je jij en ik of de mensheid? -Allebei.

O, mijn god. -Rustig maar. De nazi's...

Bellen niet aan? -Precies.

Wie is daar? -Wie denk je dat het is? O, hallo.

Zo te zien ben ik net op tijd. Kom op. Jullie gaan mee.

Eruit, nu.

Slivovitsj. -Wat is dat?

Pruimenbrandy. -Laat ik maar beter een biertje nemen.

M'n vriend heeft net shots voor ons gekocht.

Ok�. Proost. -We gaan ervoor.

Op nieuwe vrienden.

Zo ben ik dus bij de sociale dienst terechtgekomen.

En jij? -Auto's.

Auto's, gewoon...

Ik weet wat auto's zijn, maar wat doe je ermee?

Vertel me meer. -Onderdelen.

Onderdelen? -Ja.

Nog een drankje? -Een man van weinig woorden.

Tess, als dit niet onze auto is, wat doet je handtas dan voorin?

O, ik heb morgen zo'n kater. -O, mijn god. Ik ook.

Maar je baas is toch de stad uit? -Ja.

Tess zei dat hij deugt. -Wat bedoel je daarmee?

Niets. Alleen dat hij een goed mens was.

Veel Joden zijn goede mensen. -Dat bedoelt Daniel ook.

M'n baas vertrok omdat z'n dochter naar een werkkamp moest.

We kunnen het beter hebben over slechte mannen...

die kinderen wegsturen van hun families.

Daarom blijf ik uit de politiek.

Dat kan ik niet als mensen lijden.

We springen in de gracht. Kom mee.

Weet je nog dat je niet durfde? -Nee, Tess.

Tess. -Nog ��n ding. Je gaat erin.

Er moet iemand testen hoe diep het is. Het spijt me echt.

Gaan we dit doen?

We gaan samen.

Zijn jullie klaar? Drie, twee, ��n.

Gaat het?

Vond je die jurk mooi? -Ja.

Niet waar. -Jawel.

Je bent zo'n slechte leugenaar.

Hou op. Ik moet het nog leren. Ik word vanzelf beter.

Je was nutteloos. Nu leid je een imperium.

Welnee.

Maar serieus. Ik vind dat je te veel werkt, waardoor ik je nooit zie.

Maar het is indrukwekkend. Jij bent indrukwekkend.

Bedankt. -Ik meen het. Je kunt alles.

Je kunt me helpen m'n jurken te verkopen. Denk erover na.

Daniels geld, mijn ontwerpen, jouw zakeninstinct.

Ik kan niet weg bij Opekta. -Maar Mr Frank is weg.

Hij begrijpt het wel. -Nee, ik moet blijven.

Trouwe tante.

Wat is daar mis mee? -Ik heb je gewoon gemist.

Ik jou ook.

Zullen we gaan ontbijten? -Ja.

Alle Joden bij de vrachtwagens. Terug in de rij.

Lopen.

Instapkaart klaar houden. Blijf kalm.

We moeten gaan. Dit kan gevaarlijk worden.

Dit is zo triest. Kunnen we niets doen?

Nee. We moeten gaan. Kom op. -Miep.

Vooruit.

Ik geloof m'n ogen niet.

Waar staren jullie naar? Doorlopen.

Kom op. We kunnen hier niets doen.

Het is het niet waard.

Goedemorgen, Miep. -Mr Frank, gaat het?

Ik kon niet slapen. -Ik ook niet.

Er was een razzia in de Rivierenbuurt. U weet inderdaad hoe het buiten is.

En ik niet. Ik zal het nooit begrijpen.

Maar ik weet dat we dr. Pfeffer kunnen helpen. En dat we dat ook moeten doen.

Dat vind ik ook. Ik heb het er al met Edith over gehad.

En met de Van Pels. -Echt?

Ik werd bang dat Anne gelijk had.

Als je een bekende niet helpt...

worden we onherkenbare mensen. Dan bestaan we niet meer.

Kom. Ik haal koffie voor je.

Dr. Pfeffer.

Miep. Wat doe jij hier?

Weer je tand? -Nee, ik heb een plek gevonden.

Een schuilplaats.

Maar dan moeten we nu gaan.

Ik moet het Lottie vertellen. -Ze mag het niet weten.

Dan volgt ze u misschien. De locatie moet strikt geheim blijven.

Ze zal me niet volgen. -Ik laat het haar wel weten.

Dit is zo plotseling. -Ik weet het.

Nee. Ik ben net op m'n werk. Ik heb nog geen koffie gehad.

Wat moet ik tegen m'n pati�nten zeggen?

Ik vrees dat het vandaag niet kan. Het moet morgen gebeuren.

Er was gisteravond een razzia.

Ik heb het gezien. Duitse soldaten hebben een hele buurt afgezet.

Ze arresteerden alle Joden. Kinderen, oude mensen.

Dr. Pfeffer, ik heb het zelf gezien. Het zijn geen geruchten.

Ga naar de Dam.

Bij de fontein wacht een man op u. Hij brengt u naar de schuilplaats.

Hoe herken ik hem? -Niet.

U gaat ten westen van de fontein staan en u neuriet 'Blonde Mientje'.

Vraag je je af wat je hier doet? -Niet echt, nee.

Gerdi wees me een paar weken geleden op jou. Je vroeg om extra bonnen.

Twee keer. -Drie keer.

Je hebt niets opgegeven. Ik vroeg me af voor wie ze bedoeld waren.

Is dat zo?

Je werkt al elf jaar bij ons. Geen enkele overtreding.

Je keek weg toen een cli�nt weigerde met een Duitse officier te werken.

Ik vermoedde politieke neigingen...

die ik niet terugzag in je vlekkeloze, maar toch wel saaie arbeidsverleden.

Meneer, het zijn moeilijke tijden voor iedereen...

en ik moest een knoop doorhakken.

Ik zal een knoop voor je doorhakken.

Sommigen van ons zijn het oneens met het beleid van de bezetter.

We doen wat we kunnen om wie vervolgd wordt te helpen.

We willen graag dat je meedoet.

Is dit een grap? -Zien we er zo uit?

Ziet ze er zo uit? -Ik maak geen grap.

Echt, meneer? -Ja.

Ja. Ik wil graag helpen. Wat doen jullie precies?

Ik ga alleen het hoognodige met je delen.

Ik vraag je om met niemand te delen wat wij doen.

Natuurlijk. Ik zeg niets.

Ik weet dat je pasgetrouwd bent. Dan zit je in een roes...

maar ik wil dat je het ook niet deelt met je vrouw. Of is dat een probleem?

Miep? Wat doe jij hier?

Dat leg ik nog wel uit. Volg me snel en stil.

Na u.

Mr Frank?

Ik dacht dat u in Zwitserland was.

Welkom in Zwitserland.

Hallo. Ga zitten.

Dag, meneer. -Ik haal wat taart voor u.

Ik wist niet waar ik heen ging. Miep wilde het niet zeggen.

Mij ook niet. -Ze is al een uitstekende spionne.

Ik heb wat huisregels opgesteld. Ik lees ze wel voor.

We staan om kwart voor zeven op, ontbijten en wassen ons.

We plassen overdag in een emmer.

Kinderen, laat onze nieuwe vriend even ontspannen.

Dan komen de gore details later. -Goed, ik ga.

Dr. Pfeffer, ik ben heel blij dat u er bent.

Wil je het...

Ik vertel het Lottie vanavond. -Dank je.

Miep, ik ben niet meer boos. -Mooi.

Hoi. Hoe ging het met dr. Pfeffer?

Waar is iedereen?

Frannie en Lou hebben de trein terug naar Leiden gepakt.

Mrs Stoppelman was overstuur en is met Max praten.

Ik heb het Lottie verteld. -O, ja? Hoe ging dat?

Vreselijk. Ze ging net bridgen...

en bleef maar zeggen: 'Wat moet ik? Moet ik gaan bridgen?'

Wat heb je gezegd? -Dat ze dat moest doen.

Ben je niet ontslagen? -Nee.

Wat wilde hij? -Gewoon een...

Een standaardpreek over administratieve fouten.

Hij is zo'n eikel. -Ja, hij is me er eentje.

We zijn alleen.

Voor het eerst in lange tijd. -Ja.

Zat je te denken... -Laten we deze afdoen.

O, daar ben je.

Doe jij dit uit.

We gaan naar de slaapkamer voor als ze thuiskomt.

Dat wordt lachen. 'Mrs Stoppelman'...

Nazi's belden toch nooit aan?

Ze kloppen ook niet.

Ik stuur ze wel weg.

Kent u deze kinderen?

Ja. We zijn de huurders van hun oma. Ze is niet thuis.

Hun ouders zijn gearresteerd op het station. Ik had medelijden met ze.

Ik kan hier grote problemen mee krijgen.

Alfred, Liddy, kom.

Zorg dat ze weg zijn als ik terugkom. -Natuurlijk.

Vertaling: Rik de Best