Original subtitles

"Amir_Soap"زیرنویس: کاری از

سال عروس دریایی

ترجمه زیرنویس درخواستی نیز در صورت امکان پذیرفته میشه @Amir_Soap:آیدی تلگرام Amirgiryayie@gmail.com:جیمیل

"الان نه، قبل ظهر نیارش."

خوابیدی؟

ویس زنگ زد. گفت بریم با ماریانه ناهار بخوریم. تو هم میای؟

نمی‌دونم.- چه تشنمه.-

چیزی برات بیارم؟

نه میخوام حداقل تا ظهر دووم بیارم.

میرم شنا کنم.- الان؟-

چطوری سالومه؟- مگه ایشون تخت خوابته؟-

حال و حوصبه نداشتم برم رو تخت. این دوروتیه.

سلام. اسمت سالومه هستش؟- نه.-

اگه ناهار میخوای، بهتره رزرو کنی. چون شاید تموم بشه.

نه ممنون. خودمون قرار ناهار داریم.

چطوری؟ این کیه؟- والا اگه بدونم!-

بیا بریم بخوریم، خیلی گرمه.- یه ده دقیقه دیگه.-

با این وضع، تو 30 سالگی، پیر، چروکیده و داغون میشی!

وای چه بد!

اون که گوتاز هستش. میدونی چقدر خر شانسی؟

(صحبت به زبان آلمانی)

چند میشه؟

پولش داده شده.- آره؟ کی داده؟-

چه خوب، ولی آخه...- میخوان باهاتون غذا بخورن؟-

ایده خوبیه.- وایسا...-

آره یا نه؟- شاید.-

باشه؟- حله.-

این کارا یعنی چی؟

ترجیح میدی، سیب زمینی سرخ کرده تو ساحل بخوری؟

کجا داری میری؟

به من چه. میخواستی بهم بگی.

اَخوی، من نمی‌تونم همه چی رو بهت بگم.

باید اول از من بپرسی، فهمیدی؟

حله.

میری براشون نوشیدنی میخری، و بعد همه چی رو میسپاری به من، گرفتی؟

گوش میدم.

سیب زمینی سرخ کرده با آبجو.- دو تا باشه.-

باریکلا به شاید گفتنت!- میشه بیخیالم بشی؟-

اولین سالی که اومدیم اینجا، اصلا این جمعیت نبود.

اون موقع خلیج چقدر قشنگ بود.

آره، بابا. ملت اومدن بهشتت رو تصرف کردن!

پس برا چی برگشتی؟- خودمم در عجبم.-

اومده پلنگ‌ها رو بلند کنه!- کریس، بیخیال شو.-

راست میگه. به یاد روزای خوش قدیم!

راجع به دوستت برامون تعریف کن، همون همسر سیاستمداره.

لولِت؟- وای نه!-

پسرم خوشش نمیاد.

خب، امشب بریم کاسینو؟

رو من حساب نکن.- من میام.-

به سن قانونی نرسیدی.- از هویت جعلی استفاده می‌کنم.-

یکی از لباسای مامان بزرگیتو بپوشم، مشکل حل میشه!

قربون لطفت!

شرط بندی هم میخوای اونجا کنی؟- چه جورم.-

خانم، روزنامتون رو قرض گرفتیم.

اشکال نداره. خوندیمش. نگهش دارید.

نظر منو هم میپرسیدی، نمی‌مُردی‌ها!

تو که اصلا نمیخونیش.

پیتر کاستلین، همسرم باربارا.

کریس ریوات. مادرم.

از ملاقتتون خوشبختیم.- میای شنا؟-

نه، دارم بُرُنزه میکنم.

پس، تا بعد.- تا بعد.-

نه، هی، با تویم. این شکلی نه!

برو توپ رو بیار.

سفت راکت رو بگیر. همه چی به شونه‌ت بستگی داره.

من بدرد نخورم، می‌دونی که.- نه، نه، نه.-

نگاه، باید اینجوری ضربه بزنی.

وحشت نکن بابا. الان میرم. بعدا بهت کمک میکنم.

بیا از اول شروع کن.

کرم لطفا.- بفرمایید.-

بهتری؟- بابا خوبم.-

اینو بخور.- چی هست؟-

خاکشیر! معجزه میکنه!

یه روز همسرم باهام نیومد، این جوری شد.

ازتون ممنونم.- چیزی که میگن، راسته؟-

چی؟- که یه عروس دریایی نیشت زده؟-

ساعت 6 بعد از ظهر تو یه کنفرانس مطبوعاتی، تمام دنیا رو با خبر می‌کنم!

زمانش خوبه؟- وقتم پُره، نمیام!-

کی بود؟

یه نخود مغز!- آهان، خودم هم فهمیده بودم.-

بله؟ بیست دقیقه دیگه، خوبه؟

حله، شما هم میاید؟

آره میایم. تصمیم خودت بود، ویک؟-

نه، اون گرفت. فکر کنم حس می‌کنه باید مراقب پدرش باشه.

احتمالا فکر کرده اگه بخواد باباشو آوار کنه رو سر تو، خودشم بدبخت میشه!

عجب وضعیه.- آره، بزودی میبینمت.-

دیگه پیر شدم.

دری وری نگو!

درسته، از درون پیر شدم. دیگه هیچی مثل قبل نیست.

فقط 38 سالته.

برام مهم نیست. بازم می‌ترسم.

از چی می‌ترسی؟

از این‌که بیخیال خوش گذرونی بشم.

وقتی شدم، خبرشو بهم میدی؟

حتما!

امشب چت شده؟

نمی‌دونم.

13 قرمز.- 16 مشکی.-

دیگه نمی‌تونی شرط ببندی.

نه.

یکی دیگه لطفا.

خودتی، کلود؟- آقای گوتاز.-

پیر هم اینجاست؟- نه.-

سرکاره؟ رومَن رو میشناسی؟

قبلا دیدمش.

شما، مامان سالومه‌اید، مگه نه؟

بیا اینجا.

108 ا شنیدم یه عروس دریایی نیشت زده بود.

آره.- نشونم بده.-

چیکار داری میکنی، کریس؟

خبر داری دیگه جاش نمیره؟- آره.-

و بازم اهمیتی نمیدی. خیلی خوبه.

میشه با مامانت برقصم؟ میتونی سراغ هر کسی بری، غیر از من.-

نیاز به گفتن نداره.

بیاید بریم، بانوی عزیزم.

بر می‌گردم. میشه برام نگهشون داری؟

این که رقص ایرانیه!- آره، خب که چی؟-

گوتاز رو چقدر میشناسی؟

می‌دونم چه فاسدیه.- پس خوب میشناسیش!-

مگه کسی هم هست از اتهام‌ها و فرارهای جنسیش خبر نداشته باشه.

خودت چی؟ خوب میشناسیش؟

والا اگه چیزی بدونم.

شوهرم معاملات تجاریه زیادی باهاش داشت.

فکر کنم براش احترام قایله.

و شوهرت کجاست؟- پاریس.-

آدم بیچاره!

نه اصلا قضیه یه چی دیگست. فقط بلد نیست به خودش استراحت بده.

چرا میخواستی باهام برقصی؟

سوال احمقانه‌ایه؟- آره.-

میشه بدونم چرا دخترم رو سالومه صدا کردی؟

نه، نمیشه بدونی.

قبلا راجع به شوهرت حرف زدیم و حالا شده دخترت.

دوست ندارم با چند نفر، همزمان برقصم.

گوتاز رو یادت رفت بگی!- نه، اصلا.-

از گوتاز استفاده کردم تا تو رو ببینم. پس نمیشه بدردنخور دونستش.

تو چی کار کردی؟- باشه بعد.-

اون لِنگَش کجاست؟

ایناهاش.

خوب بخواب.

رومین پسر عجیبیه.

طرف یه جاکشه!

چی؟- جاکش!-

دیگه پیاز داغشو زیاد نکن. درسته یکم لاس میزنه.

همش آویزون دخترای تو ساحله. کارش کارگزاریه!

چی؟ یه کارگزاره؟

آره. هم تو بندر هم تو ویلاها. جاکشه دیگه.

از کجا اینو میدونی؟

همه میدونن.

فکر کردم ترک کردی!

خودمم همینطور.

خوابت نمیبره؟

تا قبل طلوع نه.

واقعا؟ از کِیِه؟

یه چند سالی میشه.

تو چی؟

نمی‌دونم.

بخاطر استرسه.

براش یه تاکسی خبر کن. خیلی سادست.

میخوام با قطار برم.- یکشنبه‌ها نه، الان پر علاف و ولگرد اونجایه.-

بیا برسونیمش.- حتما.-

بیا برسونش.- لطفتون رو میرسونه، ولی...-

اشکالی نداره. از پروازت جا نمونی.

خب دیگه، خداحافظ.

می‌تونی رادیو رو روشن کنی.- نه، ممنون.-

باشه پس.

یه نقشه‌ای تو سرت بود. برا همین میخواستی با قطار بری.

نه، نه.- میخواستی تنهایی بری خونه؟-

نه.- بپیچ سمت راست.-

ترجیح میدی هیچ کی نبینه، من پیادت میکنم؟

دیگه باید برم.

الو، الو؟- مَنَم.-

من یعنی کی؟- ویک.-

سلام. فکر می‌کردم پیش والدینمی.

دارم از رستوران زنگ میزنم.

واقعا. مامان چیزی رو یادش رفته؟

نه، نه.- الو؟-

کریس.- ها؟-

می‌تونم ببینمت؟

نمی‌دونم. اگه زود بیای و خواب نباشیم، شاید...

خب دیگه. باید برم.

راستی راجع به این زنگ به مامانت نگو.

باشه.

تو چی، ویک؟

معذرت میخوام؟

رفتی تو هَپَروت! حداقل به نظرت خوشگل نیست؟-

قهوه بیارن، برندی؟- صورتحساب.-

صورتحساب.

یه نوشیدنی هم تو خونه بخوریم؟- باشه، ولی فقط یکی.-

حیوونکی. واقعا دیگه نمی‌تونه چیزی بشنوه؟-

حتی یذره.- پیر شده دیگه.-

از دید مثبت قضیه، سگ آرومی شده.

اوضاع با کریس چطوره؟- خوبه.-

حداقل بهتر از پارساله.

هر کی یه سال بد داره. مال کریستین هم کلاس هشتم بود.

میرم دستشویی و بعدش میریم.

سلام.- سلام.-

دَنی. مبصر کلاس تو سنت ژانه.

کمک معلمم!- نیا رو مُخ!-

بعضی وقت‌ها هم آدم باحالیه. بریم؟

اینجا مال کیه؟- دنی، وقتی میاد پاریس.-

همه چیز رو برنامه ریزی کرده بودم.. البته اون دقیقه نود، نظرش عوض شد.

نمیخواست بیام اینجا؟- آره.-

از این کار خوشش نمیاد؟- آره.-

مغرتو دادی اجاره؟- چی شده؟-

فکر نمی‌کردم این کار رو بکنی.- چیو؟-

تو این اتاق بی صاحاب، فقط آب یخ هستش.

آخه فکر کردم...

یعنی، مطمین بودم که...

حالا باید از مادرم، قرص بگیرم.

فکر هم نکن کار آسونیه.

اَه، گوه بهش، چه یخه!

شرمندم.

بله.- مَنَم، میشه بیای؟

کجا؟- خونَم.-

بقیه رفتن بیرون.

سعیمو میکنم.

باید برم یه پرونده رو تو دفتر تحویل بگیرم.

الان؟

آخه شروع پروژه رو انداختن جلو.

وگرنه آماده نمی‌شد.

تا 45 دقیقه دیگه برمی‌گردم.

کجا رفتن؟- تیاتر.-

چته؟

هیچی.- پشیمون شدی؟-

شاید.

تو این فکرم، از الان تا چند سال دیگه، هنوز این قضیه تو یادت میمونه،

یا همه چیو از ذهنت پاک میکنی؟

برا چی باید اینو پاکش کنم؟

نمی‌دونم. رسم روزگاره دیگه.

تو این فکرم...- چرا اینقدر جدی هستی؟-

بار اولت نیست این حسو داری؟

آره.- واقعا؟-

آخه این چیزا به من نمیخوره.

همیشه از آدمایی که خیانت می‌کردن، نفرت داشتم.

واقعا، چرا؟

بخاطر پدرت؟

بله. تویی، بابا؟

نه. کسی زنگ نزد.

کی؟ باشه، اگه زنگ زد، بهش میگم.

نه، هیچی. دارم کتاب میخونم.

صدا قطع و وصل میشه.

خیله خب. بوسه به تو!

نه، این کار مناسب مَرد نیست.- چی شد؟-

دوستش ندارم.- این چیزی نبود که قبلا گفتی.-

ولی چیزی بود که میخواستم بگم.

قضیه بخاطر دَنیه؟ همون کمک معلم؟= دَنی بره به جهنم!-

دیگه از دستش به اینجام رسیده. نمی‌تونی این کار و اون کار رو انجام بدی،

کجا داری میری؟ داری برا کی نامه مینویسی؟

بهم یکشنبه زنگ میزنی؟ دوستم داری؟

بزار نگات کنم. باهات میمونم، بزار شاش کردنتو ببینم!

تو من هستی، تو دخترم هستی. هر چیزی که هیچ وقت نداشتم رو، باید داشته باشم.

اگه این کار رو دوست نداری، خوب چرا به دوستت گیر میدی؟

چی میگی برا خودت!

هفته پیش زنگ زد به زنت.

کی؟- پنج شنبه.-

برا همین ‌نتونستم بهت زنگ بزنم.

با ماریان حرف زد؟- آره، شایدم نه.-

وقتی بهش قول دادم دیگه تو رو نمی‌بینم، قطع کرد.

مگه زنت منتظرت نیست؟

کلود بهم زنگ زد.- آهان.-

دیگه داره عقل از سرش میپره.- چرا؟-

به کسی نگیا. قسمم داد که به کسی چیزی نگم.

دخترش حاملست.

کریس؟ گرفتی ما رو؟

فقط 16 سالشه. می‌بینی واقعا؟

از یه لحاظ خوبه، ما دختر نداریم.

میخواد چیکار کنه؟

خودت بودی چی کار می‌کردی؟ نمیشه تصورشم کرد.

حالا پدرش کیه؟

نمی‌دونن. اونم چیزی نگفته.

احتمالا یکی از بچه‌های همسن و سال خودشه.

نظرت چیه؟

با یا بی گردنبد؟- بی گردنبد.-

اینجا چیکار می‌کنی؟- بیا تو.-

سیگاری هم شدی؟- آره.-

خبر دارم.- باریکلا بهت!-

چرا هیچ چی نگفتی؟- که چی بشه؟-

میتونستم...- نه، هیچ چی نمی‌تونستی.-

باید به مامانم می‌گفتم. اینطوری از نظرم بهتره.

چرا؟- چون همینی که هست.-

منو مقصر میدونی؟- دیگه تمومه، ویک.-

دفعه بعد، من فقط دختر، دوستتم.

سعی هم نکن باهام حرف بزنی یا نگام کنی.

زنگ نزن و چیزی هم برام ننویس، حله؟

اونجا پیادم کن. با مترو میرم.

گوش کن...- ترجیح میدم اینجوری باشه.-

بخیال، این قیافه رو به خودت نگیر.

به زنت سلام برسون!

دنبالت میگشتم.- واقعا؟-

معلومه.- چه موتور خَفَنی!-

آره خفنه. ولی مال من نیست. بپر بالا.

شامپاین.- میبینم که سریع چیزای خوب، چشمتو میگیره!-

تا حالا موقع شب به این فکر کردی، بشه بازم خورشید رو ببینی؟

نه.- نه؟-

فکر و ذهن من که شده همین. مثل وایکینگ‌ها.

می‌دونستی وایکینگ‌ها فکر می‌کردند زمین صافه؟

برا همینم، شب‌ها یا موقع هوای مه آلود، قایق یا کشتی رو نگه میداشتن.

بعد چی کار می‌کردن؟ لنگر مینداختن و مست میشدن.-

تا ترسشون رو فراموش کنن.- ترس از چی؟-

ترس از تُهی شدن.- من که هیچ ربطی از داستانت به خودمون نفهمیدم-

اینجوری بهتره!

داری به چی فکر میکنی؟- یه دوست.-

دوست؟

راجع به گوتاز و آزمایشگاهش. بهت راجع بهش گفته بودم.

همون یارو تو ساحل؟

اون قایق رو اونجا میبینی؟

همونی که چراغاش روشنه؟

میدونی چرا روشنه؟- نه.-

چون نخوابیده.

میدونی چرا؟

نه.- نخوابیده، چون تنهایه.-

واقعا؟

میدونی قراره چیکار کنیم؟

قراره بری ببینیش.- من؟-

قراره بهش چی بگم؟

که من فرستادمت.

این کار رو برا من بکن.

مخالف که نیستی، مگه نه؟

بعدش تو رو می‌بینم؟- آره.-

بله؟ دیر وقته، مگه نه؟-

شایدم زود وقته! چی شده؟

یه فکری دارم.- گوش میدم.-

صبحونه بیا بندر.- نه.-

پس من میام پیشت.- بازم نه!-

بسه دیگه.- الان طبقه پایینم.-

خب که چی؟- هیچی، فقط خواستم، احمقانه بود.-

شرمنده برا هیچی اومدی.

میشه دیگه برم بخوابم؟- بحثی باهات نمی‌کنم.-

قطع کن، ولی نمی‌تونی بخوابی.

می‌تونم زنگ بزنم مدیر هتل.- آره می‌تونی.-

ولی نمی‌کنی.

که چی؟ فکرم اینه. فقط این دفعه مثبت اندیش باشه.

ما نه همدیگرو میشناسیم نه با هم درست و حسابی صحبت کردیم.

خیلی بد، منفی باف، ناجوونمرد و بُزدلی!

بُزدل؟- بُزدل.-

میام بالا.- نه.-

میخوام بریم یه جای دیگه. اینجا خیلی خوصله سر بره.

مجبور نبودی بیای.

برا پنج دقیقه میام پیشت.- نه.-

یه دقیقه؟- بازم نه.-

پونزده ثانیه؟

قراره تو پونزده ثانیه چیکار کنی؟

ببینمت.

قبلا هم همو دیدیم.

تنهایی بهتره.- نه.-

دیگه بُریدم از دستت!- منم همینطور.-

حالا قبول کن دیگه.

پونزده ثانیه.- یه ثانیه هم بیشتر نمیشه.-

کیفِت کوک شده؟

تا حالا موقع شب به این فکر کردی، بشه بازم خورشید رو ببینی؟

نه.- فکر و ذهن من که شده همین. مثل وایکینگ‌ها-

وایکینگ‌ها فکر می‌کردند زمین صافه.- چته؟-

منظورت چیه؟

یعنی چیکار می‌کنی؟- اوه، آره!-

خب؟- پونزده ثانیت تموم شده.-

کاری که من می‌کنم جنابعالی ته پیازشم نیستی!.

منظورت چیه؟

خیلی سِنِت زیاده!

چه خوب.

جریان آب بردشون.

عروس دریایی‌ها میان و میرن. خیالتون تخت، الان خبری ازشون نیست.

ممنون.

خوب خوابیدی، آلدو؟- بگی نگی.-

متاستفم.- نباش.-

چی میخوای؟- یه قهوه.-

برو رستوران بالایی!- تو رو خدا آلدو.-

بس کن. حال و حوصله ندارم.

میشه برسونیم؟ ماشین ندارم.

ممنون.

بالاخره تونستم، آلمانی‌ها رو به ناهار دعوت کتم.

به علاوه ویک و ماریان.- گشنم نیست.-

آخه یه مقدار میوه خریدم.

هر موقع مشروب رو ول کردی، تازه قبول می‌کنم رژیم گرفتی!

کالیدس پیشت چی میخواست؟

اسمش کالیدسه؟

فقط رسوندمش. یونانیه؟

میشه بری سراغ ویک؟ اخماش رفته تو هم.

سلام به همگی.

حالتون چطوره؟- کِیفِت کوکه، مگه نه؟-

آره. یعنی خوشحالم باهاتون ناهار میخورم.

آفرین بهت.

از خودت بگو.

این ویکه؟- خود خودشه.-

بامزه نیستن؟

لطفا، میشه یه مشروب سفید بیارید.

احساس می‌کرد در مقایسه با همسن و سال‌هاش بیشتر میفهمه.

و هر کاری میخواد میتونه بکنه.

همینم باعث پدیدار شدن توهمی برایش شده بود که

باید همه توجه‌ها به سمت او باشه.

اون برای رسیدن به این هدف، به خوبی تمرین کرده بود.

عذر میخوام.

اصلا به این فکر نمی‌کرد، عاقبت کارهایش،

چه می‌شود یا در کجا این کارها رو می‌کند.

اون می‌دونست باید برا اینجور کارها ریسک کرد.

مردان نیز معمولا اگر هوش از سرشان بپرد،

دیگر مثل عروسک‌های خیمه شب بازی قابل کنترل میشون.

و کریس نیز از این لحظات لذت می‌برد.

اینم از این.- حیلی خوب بود.-

آره که بود. میای بریم شنا؟

اوضاش چطوره؟- تعریفی نداره.-

اولش سخته. برا جروم یه هفته وقت برد.

حتی رو تخت رفتن جروم با یه دختر هم یه هفته طول میکشه!

خیلی بی ادبی!- برمیگردم.-

مثل دیوونه‌ها رانندگی میکنی.- حق با تویه، حق با تویه.-

بیا. ژان شب میاد تحویلش بگیره..

آلدو، لعنتی! چه گوهی داری میخوری؟

من و دوستم 20 دقیقه هستش علافیم.

چی میخوای؟- یه مشروب!-

بکنش دو تا.

ممنون.- بخاطر گول زدنت؟-

رُک بودنت جذابه.

کلا نظیر ندارم.

به سلامت.- به سلامتیه چی؟-

خودمون.

این که جلو روته، یه زن سن بالاست!

باید بهتر گوش کنی، من نگفتم سن بالا، گفتم خیلی سن بالا!

پس خیلی لاس زدنت بدرد نخوره.

به جرات می‌تونم بگم، پر رویی.

آروم باش.- اتفاقا الان خیلی آرومم.-

همش داری غُر میزنی.- هنوز عُر زدنمو ندیدی.-

بپا! فشارت رفته بالا! الان آمپر میترکونی!

ولی خیلی چشمم رو گرفتی. میخوام ببوسمت!

عقل از سرت پریده!

خب، نه امشب میای فرناند؟

اگه اراده کنم، اونم میاد.- نه.-

بله که اینطوره. میادش.

کی قراره کجا بیاد؟

بس کن. لباسمو خیس کردی.

جواب بده.

بس کن سالومه. دارم با مادرت حرف میزنم.

چرا سالومه صداش می‌کنی؟

از خودش بپرس.- به مَنَم جوابشو نگفته.-

بابا پشت تلفنه.- چی؟-

شوهرت، پیر ریوو، میشناسیش که!؟

کلا زورت میاد زودتر حرفتو بزنی؟

از مادرم چی میخوای؟- برو دنبال بازیت!-

دیگه سنم رفته بالا! یه سرگرمی‌های دیگه پیدا کردم.- می‌دونم.-

تو هم میخوای بازی کنی؟

شاه ایران هم سر همین بازی بازی‌ها، خودشو به باد داد!

نمیشناسمش. امشب کجا پایه‌ای؟

با تو که نیستم!

چیکار داری می‌کنی؟- میخوام بهت، شق شدن بدم!

چیزی هم حس می‌کنی؟ نه، پس برو دنبال بازیت!

ژان مارک و پاملا رو دیدمشون. گفتن بهت سلام برسونم.

و..همین. کی میادش؟-

کریس میپرسه، کِی میای؟

باشه. می‌بوسمت.

کی میادش؟- هنوز نمی‌دونه. ولی زود.-

حالا چرا یدفعه‌ای جذب پدرت شدی؟ نکنه بابایی تو میخوای؟

حداقل نزده بشکونش.

ما که رفتیم حالشو ببریم!

زیاد دور نری. تا یه ساعت دیگه میریم.

فقط یه ساعت؟

دیگه بزور همو می‌بینیم.

واقعا گیج شدم.- برا چی؟-

که بالاخره چی میخوای؟- تو رو.-

مطمینی؟

هنوز عبوسی!

همدیگه رو امشب ببینیم؟

نمی‌دونم.

هفت، همینجا.

بیخیال. قیافم الان چه شکلی شده؟

بابا روبراهی.

بالاخره میای؟

برو شنا کن. خیلی داغ میزنی!

وای، چه برنزه شدی!- پاچه خواری نکن!-

نه واقعا میگم. خیلی جذابی.

راسته که میخوای برگردی سرکار؟

دارم روش فکر می‌کنم. بچه‌ها دارن بزرگ میشن. حوصلم داره سر میره.

فکر خوبیه، باید انجامش بدی.

هندونه زیر بغلم نزار، میشه؟- آخه واقعا نظرم همینه.-

حالت بهتره؟- مگه حالش خوب نیست؟-

یکم گُر گرفته بود.

نمیاد!- از کجا می‌دونی؟-

زنگ زد.- به کی زنگ زد؟-

آلدو.

چرا آلدو بهم نگفت؟- چون به من گفت.-

چرا تو؟ چرا منو آدم حساب نکرد؟

غصه نخور.- بزار تو حال خودم باشم.-

یه مقدارم برا بقیه بزار.

مگه تو پولشو میدی؟

خونه‌ای؟- آره.-

چه خبره؟

یعنی چی؟

چون ژاکت سفیدتو دیدم.

میخوای بری بیرون؟ کجا؟

میرم لاموت- دوباره؟- (لاموت: مکانی توریستی در فرانسه)

اون چند نفر رو دعوت کرد. مَنَم گفتم میایم.

من نمیام، کیا رو دعوت کرده؟

یه نویسنده، فکر کنم، با یه دکتر.

بدون من برو. میرم لباس عوض کنم.

سلام.

اولین باره میای اینجا؟- برو بابا، تمام وقت اینجا پِلاسَم.-

واقعا؟

من پدرخونده دخترشم.- کی؟-

فرناند. وقتی اولین بار دیدمش، قد یه انگشت بود!

الان، خانم کوچولویی شده برا خودش.

میشه یه کمکی کنی؟

من می‌ترسونمت؟- چه جورم!-

دیگه بخاطر سن بالامه!- دلیل ترسم هم همینه!-

ممنون.

خوشحالم اومدی.

چیه؟

هیچی.

فکر نمی‌کردم بیای.

چرا؟

آخه اولین بارم نیست.

منظورت چیه؟

بیخیالش.

کریس، اول تو بودی که...- می‌دونم، من بودم.

خودم اول پا دادم. بعد خودم باهات بهم زدم.

چه احمقیم!

کریس، گوش کن. این راه به هیچ جا نمیرسید. بی فایده بود.

اگه فکر می‌کردم عملی میشه، تا هر جایی دنبالت می‌اومدم.

نه. اینجا نه.

این شکلی نه.

به زنت چی گفتی؟

که با یکی سرکار، قرار ملاقات دارم.

به نظرت حرفاتو باور داره؟- آره.-

با بودن مادرم و دوستاشون احتمالا به این موضوع فکر نمیکنه.

مادرت؟- آره. الان خونه شماست.-

نه!- منظورت چیه، نه!؟

نیومده ویلا. امشب که ندیدمش.

چرا؟

فکر کردی قراره بیاد خونه ما؟

مهم نیست. باید بری خونه.

اندازه یه دنیا وقت داریم.

بهت زنگ میزنم. بیا.

میتونم برسونمت خونه؟- یه موتور قرض کردم.-

همیشه منو تو فکرت نگه دار!

اصلا وضعی بود. یدفعه دیدم سر و کله یه بچه پیدا شد.

بعد مثل دیوونه‌ها افتاد دنبالم.- خوب براش واینمیستادی.-

نمی‌تونی که یه بچه رو نادیده بگیری.

این قبل یا بعد بازی پوکر بود؟

داشتم موتور سواری می‌کردم.

تو ساردینا؟ (جزیره‌ای در غرب ایتالیا و دریای مدیترانه.)

خب، آره... تو ساردینا.

و دوچرخه‌ها رو فروختی تا ماشین لباسشویی بخری؟

من ماشین لباس شویی رو فروختم تا دوچرخه‌ها رو بخرم.

آخه ماشین لباس شویی برنده شده بودم... تو بازی پوکر؟-

آره. به همین سادگی.- آره، خیلی هم ساده.-

قایقت کجاست؟- اون طرف.-

قایق سه نفرست.

یه جزییاتی هست که تو کَتَم نمیره.

اون زن تایوانی که تو استُکهُلم باهاش ازدواج کردی.- درسته.-

کجا بار اول دیدیش؟

پاریس.

وقتی تو دانشکده حقوق بودی.

بسه. بدم میاد راجع به خودم حرف بزنم.

بفرما و بِنگر!

خب؟

دو دلی؟

نه، فکر کردم...- چی؟-

نه، هیچی.

چیکار داری می‌کنی؟- اینجا نمی‌مونیم.-

نمی‌مونیم؟

خودش بود.

ببخشید؟

آره. سالومه تو لِنج بود.

باید برسونمت خونه؟

نه. صاف همینجا میمونیم.

برنامت اینه، همینجوری اینقدر فاصله بگیری؟

نه. به هیچ وجه.

برنامم این بود که حین مکالمه، با احتیاط شروع کنم.

احتیاط رو ولش کن. مکالمه رو شروع کن!

داری به چی فکر می‌کنی؟

باورم که نمی‌کنی.

حالا بگو دیگه.

راجع به مادرمه.

اونچی که مادرم در مورد عشق گفت: من این همه هیاهو و"

اتلاف وقت رو برا چیزی به این مسخرگی نمی‌فهمم."

آره. فوت کرده؟

آره، آره. خیلی وقته پیش.

میگم، پارسال هم اینجا بودی؟

آره، ولی تو یه ساحل دیگه.

دو ماه هم افتاده بودم گوشه بیمارستان.

تصادف؟- نه، بخاطر نیش زنبور.-

چی؟

من به طبیعت حساسیت دارم. تو یه سال دوبار نیش خوردم.

آخر سر هم کارم کشید به چادر اکسیژن. (چادر اکسیژن متشکل از یک سایبان است که بر روی سر و شانه‌ها، یا بر روی کل بدن بیمار برای تأمین اکسیژن در سطح بالاتر از حد معمول قرار می‌گیرد.)

بوی بدی هم دارن.- رسم روزگاره دیگه.-

اون قایق رو اون طرف میبینی؟

قایق ترزیان.

همون که چراغاش روشنه؟

برا این روشنه، چون صاحبش نخوابیده.

میدونی چرا نمیخوابه؟

چون تنهایه؟

آب تنی میخوای؟- جراتشو نداری!-

نه. جراتشو ندارم!

میخوای تا کنار ماشین باهات بیام؟

فکر نکنم.

دیگه تموم شد؟

حرفت گفتنیه یا سوالیه؟

برام سخته ترکت کنم.

آسون نیست، آره؟

ممنون.

اغلب با هم صبحونه نمی‌خوریم.

خیلی خوبه.

به سبک آمریکایی سفارش دادم.

تخم مرغ، سوسیس، حبوبات ، پنکیک ، شربت افرا.

نمی‌دونم بتونم همشو بخورم یا نه.

آره که می‌تونی. صبحونه‌های فرانسوی، معروفه به کَم بودن.

حداقل قهوه داره؟- آره.-

شامتو دیر خوردی؟

شام کجا بود.

واقعا؟- آره.-

مهمونی دیشب لغو شد. لطفا شکر بده.

ماریان زنگ هم زده بود،

احتمالا کارکنا، پیامشو بهم نداده بودن.

این که خیلی بده. باید ازشون شکایت کنی.

بعد رفتنم، حدس بزن به کی تو بندر برخوردم؟

کی؟- رومین.-

کالیدس؟

دوستاشم بودن؟- نه، تنها بود.-

عمرا تنها باشه.

بود. شیرینی هم داریم؟

تخم مرغ ، سوسیس یا پنکیک داریم.

پنکیک. چیزی روش نزار.

فقط یکم...- نه، هیچی روش نباشه.-

اینم از پنکیک ساده. خب بعدش؟

دعوتم کرد به شام.

پسر بامزه‌ایه.

آره.

میدونستی حساسیت داره؟

همه میدونن. به زنبورها.

بخاطرش یه مدت هم افتاده بوده بیمارستان.

پارسال باهاش آشنا شدی؟

بیشتر بود.

دو سال پیش.

داشت میرفت شهر کلومب، و تو ساحل لیلی روجو، اسکی رو آب رفت.

دو سال پیش بود.

واقعا؟

همه بخاطر قضیه زنبورا دستش مینداختن.

کلا وقتی از هزار متری یکیشونو ببینه قلبش میاد تو دهنش.

حالا حساب کن، حسش در مورد عروس دریایی چیه!

روزها تو آب نمیره.

طفلکی!

آره.

اون سوسیس رو میخوای؟- نه، قابلتو نداره.-

با چاقو و چنگال نمیخوریش؟

آره.

میخوای دوباره بری ببینیش؟

کی رو ببینم؟

رومین.

نمی‌دونم. چرا؟

نمی‌دونم.

خوابیدی پیرزن!؟- آره.-

مگه دیشب به اندازه کافی نخوابیدی؟

نه، زیاد نبود.

بریم ناهار بخوریم؟- باشه.-

همین الان که نه.

به بابا زنگ زدم.

کِی؟- همین الان.-

چرا؟- چون دلم میخواد.-

مشکلی داری؟

نه. از کجا بهش زنگ زدی؟

از رستوران. داره سعی می‌کنه بیاد پیشمون.

چه خوب.

بریم ناهار بخوریم؟

آره، با رومین.

میدونی چقدر زیبایی؟

زیاد چَربَم.- نه بابا اشکالی نداره.-

واقعا خوشگل نیست؟- معلومه.-

(صحبت به زبان آلمانی)- مردم اینجا فرانسوی حرف میزنن.-

باشه بابا!.- بیاید ناهار رو با ما بخورید.-

باشه، ولی آخه...- نه و آخه نداریم.-

زوج‌ها نباید تمام وقت، تنها باشن.

مامان، این زوج کوچولو، قراره با ما ناهار بخورن.

باشه.

با هر گفتگویی،

کریس از قصد تمام توجه رو به سمت باربارا جلب می‌کرد،

و او را تشویق می‌کرد تا با رومین هم صحبت بشه.

تا جلوی حرف زدن رومین با

مادرش رو بگیره.

اون یه نوع تقسیم بندی ایجاد کرد،

و با تقسیم کردن میز به 2 قسمت،

و قرار دادن خود در راس،

می‌تونست به میل خود، به هر دو سمت نظارت کنه

رومین کمی صبر کرده،

و سپس شروع به تخریب تاکتیک‌های کریس کرد.

نوعی دوئل آغاز شد ، بدون هیچ خصومت آشکاری،

و بدون هیچ نگاهی به یکدیگر.

سپس رومین، افراد میز رو در مُشت خود گرفت،

و باعث شد کریس دیگه صحبت نکنه.

اون می‌تونست با هر چیزی بجنگه،

به غیر از کسانی که در مبارزه با او ناجوانمرد بودن.

رومن داشت برنده میشد ، اما کریس متحدی غیر منتظره پیدا کرد.

اونا تو یه ردیف با یونیفرم یک شکل وایساده بودن...

ما هم شروع کردیم به رها کردن طنابای لنگر انداختن...

دیدیم یه یارویی داره میاد... بی‌ریخت‌ترین آدم بندر بود!

و بعدش...

کریس.- اشکال نداره.-

ترکِش که بهم نزده! فقط بگو یخ بیارن.

خنده رومین همه چیزو جارو کرد، برد. جدا کردن، توطئه و اتحاد.

هیچ چی باقی نموند. آخر سر هم امتیازاشون مساوی شد.

امشب شام میرم بیرون.- با کی؟-

ژاک مونستیر.- کی هست؟-

با بابات کار میکنه.

کی این قرار رو گذاشتی؟- یکم پیش.-

طرف رو نشونم بده.- رفتش.-

یه قرار ملاقات داشت.

آره.

بدون سوتین، دوش گرفتی؟

آره. چرا؟

هیچی.

مامان.- بله.-

یادته اون شب ازَم چی پرسیدی؟

این که بهت بگم، کِی وقته...

اینه که بیخیال خوش گذرونی بشم؟- آره.-

یادم اومد و...

فکر کنم دیگه وقتشه.

خب، ممنون.- قابلتو نداشت.-

هی، امشب قرار مدار خاصی دارید؟

نه.- پس دعوتتون میکنم.-

با مادرت؟- نه، مادرم میخواد بره بیرون.-

ساعت 8:30 خوبه، دعوتتون کنم؟

حسابی تیپ بزنید. بعدشم میخوایم بریم کلوپ.

قول میدم حوصلمون سر نمیره.

خوبه.

چه خوشگل شدی.

واقعا؟ آخه تو ساحل که یه چیز دیگه بهم گفتی.

داشتم شوخی می‌کردم.

زنایه زیادی تو سن تو نیستن که اینقدر جذاب باشن.

راست میگم. بهت افتخار می‌کنم.

گوش کن.- بله؟-

امسال عجیب و غریب رفتار می‌کنی.

ناراحتی؟- نه، خوبم.-

برو. دیرت میشه‌‌ـها.

بجنب. نزار آقای مونستیر منتظر بمونه.

تو قراره چیکار کنی؟

نگران من نباش.

برتون میگردونم به هتلتون.

بد نیست.

اتاق کوچیک و دِنجیه.

تختش چطوره؟

منتظرید تا پرتم کنید بیرون؟

همینو میخوای؟- نه، همینو میخواید!-

چرا اونجا خشکت زده؟

کریس روحیش زود آسیب میبینه.

مثلا پارسال...

سال خوبی رو تو پونتوآز داشت. (شهری در فرانسه)

میتونست بره یه مدرسه معتبر. همه چی خوب بود و ما هم خوشحال بودیم.

بعد هاوارد مُرد.- هاوارد؟-

سگمون.

پیر و کَر شده بود. همیشه هم میگوزید.

یه شب اونو تو اتاق پذیرایی، مُرده پیدا کردیم.

کریس پیداش کرد.

نکته عجیبشم اینجا بود که اون هیچ وقت واقعا از هاوارد مراقبت نکرد.

هیچ وقت بیرون نبردش. برخلاف بقیه بچه‌ها.

کارت تموم شد؟

کم کم آروم گرفت.

چجوری انجامش میدی؟- منظورت چیه؟-

خیلی زود دوباره از اول شروع میکنی؟- کارم همینه.-

ادامه بده.

واقعا یه تیکه آشغالی.

این نشون میده، اون از اون چی که مردم فکر می‌کنن، حساس‌تره.

و مرموزتر هم هست.

چرا لبخند میزنی؟

هیچی. کلا تو باغ نیستی.

منظورت چیه؟

من دخترمو، بهتر از تو میشناسم.

نه.

الو؟

الو؟- ای جا نماز آبکش!-

ببخشید؟- همون اول هم فهمیدی مَنَم.-

آره.- تنهایی؟-

نه.

پیش همسرتی یا داری بهش خیانت میکنی؟

پیش پدرمَم.- از طرف من ببوسش!-

بهش میگی، چشمم دنبالشه؟- نه.-

حرومی. حرومیه متاهل! میام اونجا...

آخه...- آخه نداریم. میام اونجا.

تو عبادتگاه میبینمت. عینهو کتابای رمان‌!

یه شِنِل بدون این‌که چیزی زیرش پوشیده باشم،تنم میکنم. مشکلی که نداری؟

کِی؟- بیست دقیقه دیگه.-

بیا نزدیک‌تر.- چی؟-

دوستم داری؟- آره.-

پس بهم بگو چی رو دوست داری.

قضیه چیه؟

نمیخوای جوابمو بدی؟- نه.-

تو دنبال پاسخ نیستی.

مَنَم همینطور.

چیزی شده؟

نه. همه چی اشتباهه.

نظرت چیه ازدواج کنیم؟

میتونیم با هم بچه‌دار بشیم.

از مال خودت، جذاب‌تر و باهوش‌تر میشن!

می‌تونیم باغ و چند تا سگ هم داشته باشیم.

نظرت چیه؟

اشکال نداره. میرم.

چرا؟

نه، واقعا میرم.

میرم و میسپارمت بدست زنت، بچه‌هات و بابات.

میسپارمت به ویلات، به آرامش گندت،

به زندگیه گَندت.

الان دیگه گیج شدم.

درستشم همینه.

نه، باید درک کنی.

اگه تو هم اینو میخوای، ویک، باید اونا رو ول کنی.

زن، بچه‌ها، همه چی.

خیلی راحت می‌تونستم با اشک ریختن و سکس باهات،

تو را، رو انگشت کوچیکم بچرخونم.

خیلی سخت نیست. چون ضعیفی.

ولی تو خودتم نمی‌دونی چی میخوای.

من فقط 18 سالمه، ولی از تو بزرگ‌ترم.

چون هیچ کس، هیچ وقت تو رویاهام کمکم نکرده.

همشون رو خودم تنهایی ساختم، مثل یه بزرگسال.

برا همینم اون روز، تونستم حَشریت کنم!

هدف خاصی نداشتم.

فقط میخواستم ببینم چیزی یاد گرفتی یا نه.

ولی هیچی یاد نگرفتی.

تو پیری. تو پول دوستی.

زندگیه دِنج و کوچولوتو، دو دستی چسبیدی.

برا این خامت کردم تا خوش بگذرونم.

به غیر از این، دستای نرمی هم داری.

نوازش‌های خوبی هم می‌کنی. خداحافظ.

ازَم متنفری؟- نه.-

پس، به دردت نمیخورم.

منتظر من بودی؟

بابا ساعت 10 میرسه، بهتره یکم بخوابیم، باشه؟

پس خیلی خوشحالی؟- آره.-

تو چی؟- این چه سوالیه؟-

خوش گذروندی؟- بگی نگی.-

آقای مونستیر چطور بود؟- مرد خوبیه.-

ولی یکم حوصله سر بره.

چرا تنهایی؟ بابام اینجاست.

کُل روز داره تلفن میزنه.

رفتش.- کی؟-

امروز صبح حس بدی داشتیم، بخاطر اون قضیه...

نباید داشته باشید.

پیتر می‌خواست...

مشکل چیه؟

پیتر می‌خواست بلافاصله برگرده آلمان.

من گفتم نه.

بعد چی شد؟- یکم فکر کرد و...-

بعد خیلی داد زد، چمدون‌هاشو بست، پولاشو برداشت و رفت.

چرا تو نمی‌خواستی باهاش بری؟

زود باش بگو دیگه.

راستی، میخواستم از کریس بپرسم.- چی رو؟-

چرا بهم زنگ زد؟

من میرم یه گشتی بزنم.- آلدو؟-

یه اسکاچ بیار. از اون قویاش.- دیوانه‌ای؟-

برا خودم نیست، احمق جون!

راستی، برا چی بهم زنگ زدی؟

میخواستم ببینمت، جُرم داره؟

میبینمتون.

میای بریم شنا؟- الان میارمش!-

نخواستیم بابا.

بیا.

میخوام برم. سوار هواپیمای نیس میشم.

قبل اونم میرسم خونه.- آره، چرا که نه.-

شاید به این سادگی‌ها هم نباشه.- چی؟-

نه، هیچی.

منظورت چیه؟

واقعا فکر می‌کنی بخاطر قضیه دیشب، ول کرد رفت؟

فکر نمی‌کنی، شاید یه بهونه باشه؟

یه بهونه برای چی؟

برا این که ولت کنه.

این سه روز آخر، همه جا میفتاد دنبالم.

تو رستوران‌ها، تو فروشگاه‌ها، تو بارها.

چرا؟

بهم گفت دیگه دوسِت نداره.

نمی‌دونست چجوری بهت بگه.

این قضیه دیشب رو هم اون ازم درخواست کرد.

گفت، دوباره منو تو پاریس میبینه.

وقتی قبول نکردم، گفت ترکت میکنه.

شرمندم. نمیخواستم اینو بهت بگم.

بهتر بود حقیقت رو میدونستی، قبل این‌که سوار هواپیما بشی.

بریم ناهار؟- باربارا هم باهامون میاد.-

خیلی هم خوبه.

چی شده؟- هیچی، گذریه.-

به هتلشون زنگ زدیم، هنوز نرفته بود.

نه تنها به هواپیما نرسیدیم،

تازه مجبور شدیم، شب رو هم تو فرودگاه بگذرونیم.

باشه تو راست میگی!- چی؟-

هیچی. خوشحالم میبینمت.

واقعا؟ لحنت که یکم جا خوردن توشه.

آره، یکمی هست!

آدم دردسر سازیه.- کی هست؟-

جاکش این دور و بره.

مشتری‌هاشو میشناسی؟

فرنوچی، وَن هافن شولتز، دلفونسو ،و ایو نیکل.

به صورت گروهی، تو کار سهامن.

خانم ریوولت، تلفن با شما کار داره.

برای چی اینقدر یهویی رفتن؟- نمی‌دونم.-

خونه الان خیلی سوت و کوره.

برا شام میای اینجا؟- نمی‌دونم. آخه پیِر تازه رسیده اینجا.-

میرم ازش بپرسم. قطع نکن، باشه؟

ویک و ماریان بی خبر رفتن. اونم الان یکم احساس تنهایی می‌کنه.

امشب فقط مختص خودمون دو تاست.

باشه.

باشه یه وقت دیگه. خداحافظ کلود.

خوبی؟- خانم ریوولت عزیز.-

میشه ببوسمتون؟- نه.-

بگردیم دنبال یه جای سوت و کور؟

نه. چیزی که میخوام را الان دارم.

بهش معرفیت کنم؟- لازم نیست.-

سه تا قهوه.- درست سر وقت.-

بیا.- گندش بزنم. پول خردتر نداری؟

نه. پول خردتر ندارم.

دلت برام تنگ شده؟

نه.

خوبه. دیگه برم.- خداحافظ.-

می‌بوسمت!- می‌مکمت!-

بیا. اینا رو فعلا میزنم به حسابت.

این‌که پول من نیست.- برام مهم نیست.-

دونه‌ای بیست دلار قهوه‌هاشو میفروشه،

اونوقت پول خُرد بهم میده.- راست میگی.-

میخوای بری ببینیشون؟- مسته مستن.-

داره عقل از سرشون میپره.

آره.- آره، چی؟

دلم برات تنگ شده.

دنبالت بودم.

نه بابا، به چه مناسبتی؟ میخوای بر طبل شادانه بکوبیم؟

متلک انداختن، بَسه. از وضعم خبر نداشتی که.

منظورت چیه؟- یه چند تا دوست، میخوان تو رو ببینن.-

بزار بهشون معرفیت کنم.

منتظرت بودم.

خب؟- فقط میخواستم برات تایید بشه، همین.-

چی تایید بشه؟- که امشب میریم بیرون.-

مگه من آدم تویم؟

قرارتو لغو کن. امشب میریم بیرون.

یا چی میشه؟

یا برمیدارم به پدرم همه چیو میگم.

برام مهم نیست.

میتونی از این برای بهونتم استفاده کنی.

بهونه برای چی؟

برای خودت.

برا محافظت از مادرش، میخوام با دخترش برم بیرون!

پس من میخوام با تو برم بیرون؟- آره.-

برو بابا.

نه، اگه قبول نکنی، قسم میخورم، همه چیو میگم.

مجبوری، رومین.

ده شب کنار اُرگ.- باشه.-

این لَگَن مال کیه؟- نامزدم! بهم قرضش داده.-

طبق معمول آویزون بقیه‌ای! امشب می‌بینمت.

همان‌طور که ماه بر روی پشت بام‌ها، تاکستان‌ها و درختان لیمو می‌درخشید،

عروس‌های دریایی با جمعیتی هزار نفری،

با حرکتی هماهنگ مانند گروهی از رقاص‌ها، با احتیاط به سمت ساحل حرکت می‌کردند،

قبل از آن‌که خورشید طلوع کند.

فکر می‌کردی نمیام، مگه نه؟- نه.-

بیا.

خوشحالی؟- خیلی.-

کجا داریم میریم؟

خب. انتخاب کن. قطار وحشت یا رنجر سواری؟

میخوام بهت خوش بگذره.

جمع کن بابا.

حرف نداره، مگه نه؟ بیا بریم سراغ بعدی، بیا.

بیا بریم.- به این زودی؟ مگه خوش نمی‌گذره؟-

پس خوش نمی‌گذره. باشه. کجا میخوای بریم؟

تو قایقت.

سالومه طفلکی!

سالومه طفلکی که تو این دو سال گذشته به هر دَری زد.

همه جا دنبالم بود، خودشو می‌کُشت تا بهش توجه کنم.

داره باهام لاس میزنه. به طور خلاصه، در انتظار منه!

اول از سالومه 16 ساله شروع شد، بعد 17 و الانم 18.

هنوز اینجایی، قشنگه؟- آره.-

فکر کردم دیگه بیخیال شده، ولی نه.

اصلا بیخیال و خسته نشده.- نه.-

فکر نکنم.

خیله خب، قراره چیکار کنیم؟

چرا مامان منو گاییدی؟- چون دلم میخواست.-

نه.

ازش خوشم میاد.- نه.-

راستشو بگو.

اگه بهت بگم،

دیگه نه علاقه‌ای بهم داری، و نه تو دیگه بدردم میخوری.

گرفتی؟ منو می‌ترسونی.

تو خیلی قابل پیش بینی، معمولی، ساده و رقت انگیزی.

کریس، زیبایه من. می‌دونم به چی تبدیل میشی.

نه بابا؟ به چی تبدیل میشم؟

واقعا میخوای بدونی؟

تا چند سال دیگه با یه پسر قوی و قابل اعتماد ازدواج می‌کنی.

دو تا بچه هم بدنیا میاری.

یه زوج گوگولی با یه سگ زیبا!

از امروزت، کم‌تر زیباتر میشی. ولی میشی یه آدم شیک و مثل موی دماغ آزار دهنده!

ولی هیچ وقت نمی‌تونی، جذابیت و دلربایی مامانتو داشته باشی.

هیچ وقت.

تو یه مادر، یه همسر و یه فرد اجتماعی میشی.

زن قدرتمندی میشی، شیرین بودنتم به اندازه یه آخوند میشه!

ولی بدتر از همه، سالومه زیبا، خوشبخت میشی، قسم میخورم.

وقتی پسرت تو ریاضی گند بزنه، بد دردسری براش درست میکنی.

دخترت رو زیبا پوش می‌کنی.

و تابستونتم تو یه جزیره خَفَن می‌گذرونی.

شوهرتم، ورزش‌های تنیس، قایق سواری و اسکی رو آب بلده.

هر چند وقت یه بار هم، خوب همو می‌کنید!

ولی کم کم، توجه‌ها از روت میره.

در 40 سالگی هم، اگه با یارویی مثل من دیدار کنی، روش تُفت می‌کنی.

همه اینا رو میدونم. کارم دونستنه.

کار تو گاییدن پلنگ‌هاست! پس منو بگا!

نه.

دوسِت دارم.- نه.-

حتی نمی‌تونی این حرفو درست بگیش.

حتما من خیلی شبیه این سالومه خواننده بودم.

آره یجورایی.

رقاصی هم بلد بوده، آره؟- آره.-

میدونی چرا میرقصیده؟

تا یه مَرد رو بُکُشه.

چه کوتاه بود.- کوتاه ولی خوب.-

چی شده؟- دوست دارم.-

واقعا؟- آره.-

خنده داره، مگه نه.

تا کنار ماشین باهات بیام؟- نه.-

کریس باید خواب باشه.- بریم ببینیم.-

واقعا خوشگل نیست؟- آره.-

زودی میبینمت.

تا چند روز دیگه، میریم خونه.

وافعا؟- آره.-

وقتی رسیدی اونجا، بهم زنگ بزن.

میری ساحل؟- چرا که نه.-

هر جور میلته.

زودی برگرد. منتظرتم.

نیشت نزنه.

رومین غیبش زده.- واقعا؟-

قایقش سرگردون تو آب پیدا شده.- خودش توش نبوده؟-

نه.

حتما یه کار احمقانه کرده و با قایق تصادف کرده.

بار اولش نیست.

سلام.- چطوری؟-

خوبم.- امروز شوهرت نمیاد؟-

نه.- چه روزیه!-

نمی‌تونیم شنا کنیم. پُره عروس دریاییه.

می‌دونم. چه دردسری شده.

رفتی؟

خبری از رومین نیست؟- نه.-

آلدو.

بکنش دو تا آلدو.

دیگه میریم.- منظورت چیه؟-

میخوام برم.- کی؟-

چه می‌دونم. امروز خوبه؟

بُکُنش شب. باید یه کاری کنم.

چه کاری؟- یه کاری دیگه.-

پس شد امشب. الان بلیط رزرو می‌کنم.

حتما بکن.

چطوری؟- خوبم.-

ایشون باربارایه. خیلی دختر خوبیه.

سلام.- سلام.-

خب، قهوه، الکل و آب میوه هست.

آب میوه برا من، الکل برا اون.- نه ممنون.-

بحث نکن!

کونیاک می‌خواید؟- هر چی میخواد بهش بده.-

نمیای؟- برو، دمای آبش خوبه.-

ممنون.

از لباس شنا اینجا خبری نیست.

احمق نباش.

بفرمایید. بگید مزش خوبه یا نه؟

خیلی خوبه.- تو هم همینطور.-

دوستم جذابه، مگه نه؟- خیلی جذابه.-

با این هیکل، عمرا مردها برای یه دقیقه هم تنهات بزارن !

بس کن.

هیکل تراش خورده، باسن که دیگه نگو و تازه...

بس کن.- بیخیال.-

مادرت بهم زنگ زد.- واقعا؟-

حالش بهتره؟- آره، بهتر میشه.-

داریم میریم.- تو هم میری؟-

آره.- کِی میرید؟-

خیلی سریع. امشب.

میشه باربارا یکم بیشتر بمونه؟- معلومه.-

بیا بریم.- چی شده؟-

رومین مُرده.- مگه میشه؟-

آره. از قایقش افتاده.

واقعا نمی‌دونم.- میتونه کار...-

آره عروس دریایی بوده.

گندش بزنم.

بیا بریم. دیرمون میشه.

امروز کریس با یه دکتر جوون ازدواج کرده و دو تا بچه داره.

شبیه یکی از هزاران افراد مثل خودشه. اون از زندگیه عادیش راضیه.

از وقایع اینجا اون هیچ چی رو با خودش نبرد،

به عیر از دو زخم،

یکی رو شونه راستش و اون یکی رو سینه سمت چپش.

"Amir_Soap"زیرنویس: کاری از

ترجمه زیرنویس درخواستی نیز در صورت امکان پذیرفته میشه @Amir_Soap:آیدی تلگرام Amirgiryayie@gmail.com:جیمیل