Original subtitles

Wejdź, Belkacem.

Boli mnie głowa, pani Bellanger.

Czy mogłaby mi pani coś dać?

To powinno pomóc.

Dziękuję.

-Mam wrócić na lekcję? -Tak, młody człowieku.

Mam okres. Źle się czuję.

Znowu? Chyba po prostu nie lubisz WF-u, co?

-Dziękuję. -Nie ma za co, panno Gomez.

Tutaj? Czujesz to?

Oddychaj.

Spójrz w górę.

Powiedz: „Aaa”.

Skaleczył się na WF-ie.

Widzę.

Tak jest, do góry. Wygląda dobrze.

Znowu się biłeś?

To pomoże.

Kaszlnij.

SZKOŁA WOLTERA

Do jutra. Miłego wieczoru. Do widzenia.

-Miłego wieczoru. -Na pewno nie chcesz iść?

Mało wychodzisz.

Idę na kolację do siostry.

Jesteś pewna, że wolisz iść do teatru?

Pozdrów ją ode mnie.

Pani Bellanger.

Do widzenia, pani Couret.

Powiem im, że przyjdziesz następnym razem.

Jasne.

Czekają nas takie nudy.

Uśmiechnij się. Jesteśmy tu dla Georges'a.

Wiem.

To lokalna trupa? Znasz ich?

Przyjaciele Georges'a z Paryża.

Twój mąż nie przyjdzie?

Nie.

Martwię się o niego. Wydaje się przygnębiony.

Je dziś kolację u siostry, to na pewno nie pomoże.

Może chciał, żebyśmy spędziły wieczór we dwie.

Minęło już trochę czasu.

Czyja to wina?

To ty pracujesz nocami w ramionach uroczego doktora...

jak mu tam na imię...

Wrócił do żony.

Od życia w rozpuście ze mną woli bezpieczne małżeństwo.

Biedna Denise.

Zaczynałam się nudzić.

I mam więcej czasu dla ciebie.

Nie rób tego. Oszalałaś?

Jesteśmy tu same. Spokojnie.

Skąd wiesz? Rodzice moich uczniów mogą tu być.

Proszę cię, wyluzuj.

Tato, piszą coś o koncercie Johnny'ego Hallydaya?

Dzięki Bogu piszą tylko o poważnych sprawach.

Moi uczniowie mówią tylko o nim.

To tylko bezużyteczny kawalarz.

Nie ma dziś nadziei dla młodych ludzi.

-Siedem talerzy? -Tak.

Élise, Christophe, Hervé, wy dwoje i ja, to sześć.

Mathilde miała zostać z dziećmi. Jednak przyjdzie?

-Cześć, tato. -Cześć, Élise.

-Miło cię widzieć. -Cześć, siostrzyczko.

-Robisz się coraz większa. -Tak.

I co myślisz? Chłopiec czy dziewczynka?

Oby był chłopiec.

-Cześć, Christophe. -Cześć, Camille.

-Jak się masz? -W porządku.

Podobno dzieci są chore.

Nic poważnego. To tylko przeziębienie.

Pozdrowienia od Mathilde.

Zostawimy im kilka faworków. Uwielbiają je.

Dobry wieczór.

Dobry wieczór.

Drzwi były otwarte, więc wszedłem.

Nie ma sprawy, Francis. Wejdź.

Daj płaszcz.

Chodź do mojego gabinetu.

Zaprosiłaś Francisa?

To rodzinna kolacja.

Francis nadal jest naszym zięciem.

Bo nie chce dać mi rozwodu.

To dobrze. W tej rodzinie się nie rozwodzimy.

Pomóż mi. Weź talerz.

Myślicie, że zmienię zdanie?

Właśnie na to liczymy.

Chciałaś pracować.

Francis się zgodził. Twoja intryga się udała.

To nie była intryga!

Teraz bądź rozsądna i wróć do męża.

Małżeństwo to kompromis.

Wiedziałaś, prawda?

Chcieliśmy pomóc wam się pogodzić.

Nie chcę się godzić. Chcę to zakończyć.

Ty spróbuj. Ja już tracę cierpliwość.

On jest nieszczęśliwy.

Dziecko by wam pomogło.

Ja go już nie kocham.

Tak trudno to zrozumieć?

Francis, jak się mają sprawy w pracy?

Wszystko w porządku.

Nowy urzędnik dobrze się sprawuje.

Mamy nowych klientów.

Ale moja sekretarka jest w ciąży.

Przynajmniej wiemy, że inni żyją normalnie.

Przepraszam za to wszystko.

Razem z Anne-Marie staraliśmy się

wpoić naszym dzieciom dobre wartości.

Przykro nam, że z Camille się nie udało.

Mam nadzieję, że wkrótce przejdzie jej ten mały kryzys.

Ja też, pułkowniku.

Od kiedy, mój panie, boisz się tych spokojnych miejsc,

tak drogich ci w dzieciństwie?

Wszak to do tych brzegów bogowie wysłali

córkę Minosa i Pazyfae.

Choć nie znam przyczyn twego bólu,

to Fedra...

Ile jest aktów?

Pięć.

...jej tragiczny koniec. Oto nadchodzi!

Nie idźmy dalej.

Zostańmy tu, drogi Ojnone.

Nie mogę iść dalej.

Siła mnie opuszcza.

Oślepia mnie światło tego nowego dnia.

Me drżące nogi się poddają.

Niestety!

Koszmar na jawie. Świat przeciwko mnie.

Szlachetni przodkowie tej nieszczęsnej rodziny,

z których moja matka była tak dumna!

Jakże musi być zakłopotana, widząc mnie w tym stanie.

O słońce.

Pokrywam się czerwienią,

na jego widok blednę.

Cóż za cierpienie

mojej zagubionej duszy.

Pobłogosław nas, Panie.

Ten posiłek i tych, którzy go przygotowali.

Daj chleb tym, którzy są głodni.

-Amen. -Amen.

Umieram z głodu. Wielki Post będzie trudny w tym roku.

-Chyba nie planujesz pościć? -Nic mi nie będzie.

-A co z dzieckiem? -Mówię ci, nic mi nie będzie.

Twoje siostry są uparte.

Wiem coś o tym.

Co słychać w szkole?

Wszystko dobrze.

Powiedz coś więcej. To twoje nowe hobby.

To nie hobby, tylko moja praca.

Jak się mają sprawy z twoim szefem?

Dziękuję.

W święta mówiłaś, że za mało się tym interesujemy.

Już nie wiemy, o czym z tobą rozmawiać.

Daj spokój, Camille mówi, że idzie jej dobrze.

Moja sekretarka jest w ciąży.

Nie podoba ci się nowy szef?

Ciężarna sekretarka to koszmar.

Jeanne! Denise!

Podobało wam się?

-Bardzo. -Wszystko jest możliwe.

Chodź ze mną za kulisy.

Jeanne, chodźmy się napić.

Za chwilę.

Cześć! Jak się masz?

Zostajesz, prawda?

-Nie uciekniesz do Paryża? -Nie.

Bo scenografia...

To prezent, więc...

Naprawdę, miałem łzy w oczach.

Chcę tylko powiedzieć...

Chcę powiedzieć...

Gratulacje, była pani...

naprawdę... wspaniała.

Wiesz, jak schlebiać ego aktorki.

To nie tak. Nigdy tego nie robię.

-Nie lubię teatru. -Cześć.

Chcesz iść?

Chodź! Mam szampana.

-Napijmy się z Georgesem. -Dobrze.

Chodź.

Wejdź! Otwórz butelkę!

Zapraszam na faworki, panie i panowie!

Faworki!

Zgaduję, że wszyscy w tym roku dużo grzeszyliście.

Mam rację?

Więc...

Jestem pewna, że będziecie przestrzegać

kolejnych 40 dni Wielkiego Postu.

Prawda?

A więc...

Za Fedrę i jej koleżanki!

Za Fedrę!

Lee Oswald nie działał sam. To niemożliwe.

Skąd wiesz, kochanie?

Czytam gazety.

Wyciekły raporty z autopsji.

Pracowałam z uczniami nad tym artykułem.

O Kennedym?

Moi nauczyciele tego nie robili.

Spodziewałam się większego entuzjazmu.

Ciężko wzbudzić ich zainteresowanie.

Zadaniem nauczyciela jest teraz zainteresować uczniów?

Przynajmniej się stara.

Wszyscy mieliśmy mnóstwo nudnych przedmiotów.

To prawda.

Młodzi ludzie w dzisiejszych czasach...

Nie byli na wojnie i to widać?

Dokładnie.

Wystarczy spojrzeć na ich idoli.

I co to za idole!

Nasza młodzież przeżywa kryzys.

Nie tylko ona go przeżywa.

Przepraszam.

Przepraszam. Myślałem, że powiedzieli ci, że przyjdę.

Nie powiedzieli.

Odwieźć cię do domu?

Możemy już wyjść.

Będą zadowoleni, że wyszliśmy razem, a ty uciekniesz.

Nie wsiądziesz ze mną do samochodu?

To nie tak.

Dobrze. Chodźmy.

Nie wytrzymam już przy tym stole ani minuty.

Byłam tam sama jakieś dwie lub trzy godziny.

Trochę pijana, przyznaję.

Nie pierwszy raz.

Proszę cię, Roger! Wiesz, że jestem święta.

Więc jestem tam całkiem sama.

Siedzę na kanapie, obok jakiejś kobiety.

Nie zwracam na nią uwagi.

A ona odwraca się do mnie i mówi:

„Kurwa, jakie nudy!”.

Była pokojówką?

Nie! To była Sagan!

Françoise Sagan!

I jej świta!

Od tego czasu się przyjaźnimy.

Ja mam teorię o randkach.

-Posłuchajmy. -Możemy iść?

Jeśli zacznie się po północy, to coś z tego będzie!

Ja jeszcze zostanę.

Jest późno.

Możesz iść.

Miałyśmy wrócić razem.

Następnym razem.

Poważnie?

Niczego sobie nie obiecywałyśmy. Dobrze się bawię.

Miło było cię widzieć, Paul.

Ciebie też.

Dzięki za kolację.

Pozdrów od nas Jeanne.

Chętnie ją niedługo zobaczę.

Oczywiście.

-Pa. -Wracaj do domu bezpiecznie.

Paul?

Denise?

Gdzie Jeanne?

Olała mnie. Aż sama nie wierzyłam.

To miłość od pierwszego wejrzenia.

Przysięgam. Jedna z aktorek.

Zupełnie mnie zignorowała.

Wpatrywała się tylko w nią.

-Nie. -Tak!

Wiesz, co mi powiedziała?

Niczego sobie nie obiecywałyśmy.

Przykro mi.

Czemu miałoby ci być przykro?

Może się w kimś zadurzyć, jesteśmy wolne,

ale żeby tak mnie zostawić...

To jest...

Mogę zapalić? Nie lubię iść, kiedy palę.

-Jasne. -Dziękuję.

Proszę.

„Żadnych obietnic”.

Brzmi jak kiepski film.

Ma tupet.

To takie niegrzeczne.

Jestem pewien, że nie miała nic złego na myśli.

To przeważyłoby szalę.

Wybaczysz jej?

Oczywiście.

Po prostu mnie wkurzyła.

A ty ciągle jej bronisz.

To dużo o tobie mówi.

Zbyt mocno kocham życie, by się obrażać.

A Jeanne, w głębi duszy, jest bardzo słodka.

Ale naprawdę ma tupet.

Mogę to powiedzieć? Zgadzasz się?

Nie ma nic złego w byciu szczerym.

Czasami tak trzeba.

Wybacz mi.

Nie. Przepraszam.

Przepraszam.

Nie mogę.

Gdzie moja marynarka?

Moja marynarka...

Nie wychodź tak.

To był błąd. Przepraszam.

Wszystko w porządku.

Nie, nie jest w porządku.

Myślałem, że to zadziała.

Chciałem, żeby zadziałało.

Ale nawet z tobą...

Co to znaczy?

Przepraszam.

Proszę.

Przepraszam, naprawdę.

Przestań już przepraszać.

Szampana?

Za co pijemy?

Za miłość?

Za wolność.

Narcyzm!

Zatrzymać muzykę!

Astrologiczny narcyzm!

Wibracje!

W metalicznej sferze zapachów

twój pełen goryczy oddech

i bladość meteorologiczna.

Spojrzenia są przyciemniane

przez jesienną wegetację.

Piloci!

Dziękuję.

To był mój hołd dla Tristana Tzary.

Podobało ci się?

Szaleństwo. Ale chyba tak.

Podzielmy się naszą radością z miastem!

Podzielmy się młodością!

I naszym szaleństwem!

Niech zmarli powstaną z grobów!

Fernand, zwariowałeś!

To nie Paryż!

Nie wychodź, głupcze!

Parszywy pies.

Perliczka!

-Nie. -Tak.

-Nie umiem. -Po prostu to poczuj.

Niektórzy z kolegów w szpitalu wiedzą, że lubię kobiety.

Ale nigdy o tym nie rozmawiamy.

Ja udaję,

a oni udają, że nie wiedzą.

Kiedy spodoba mi się jakaś kobieta,

tracę głowę.

Jestem sparaliżowany.

Czuję się, jakbym miał umrzeć.

Te lata w seminarium...

Nie, to zaczęło się dużo wcześniej.

Jedna porażka, dwie... Po prostu się poddałem.

Ja nigdy...

Zawsze...

Nigdy tam nie docieram, jeśli wiesz, co mam na myśli.

-Nie uważasz, że to zabawne? -Nie.

-A Jeanne wie? -Oczywiście.

Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Ale wie.

Nigdy nikomu się tak nie zwierzyłem.

Pomimo tego, co mówisz, nie poddałeś się.

Inaczej byś mnie nie pocałował.

Poznałem kogoś.

Zakochałeś się?

Ja też jej się chyba podobam.

Ale spanikowałem.

Nie byłem sprawiedliwy i chyba ją skrzywdziłem.

Dziś pomyślałem, że gdybym mógł to zrobić z kobietą...

Której nie kochasz.

Może mógłbym naprawić swój błąd.

Ale zawiodłem.

Ja...

Pozwolę ci się przespać.

Paul.

Ten twój błąd...

powinieneś naprawić go z osobą, którą zraniłeś.

Mężem nie jestem zbyt dobrym, ale kierowcą na pewno.

Daj spokój.

Wcale tak nie myślę.

Jak?

Że nie jestem dobrym mężem.

Może ja nie jestem dobrą żoną.

To prawda.

Nie potrafiłaś ugotować gulaszu mojej matki.

Ale jesteś dobra w innych rzeczach.

Co za bezpośredniość.

Mówiłaś, że podoba ci się...

moje ciało...

i moje dłonie.

I że podobało ci się...

kiedy cię dotykałem,

-całowałem... -Przestań.

Nasze ciała się lubią.

Kiedyś tak mówiłaś.

Nie chcę, żebyś myślał...

Ja myślę.

Nie zmieniłam zdania.

Proszę bardzo!

Proszę o uwagę!

Wszyscy gotowi?

Balony w górę!

Znasz Paryż?

Trochę.

Uwielbiam tam mieszkać.

Czuję się wolna.

Ludzie tacy jak my nie muszą się ukrywać.

To miasto sztuki, kultury,

prywatek.

Miasto miłości.

Czy to zaproszenie?

Nie chcę cię zostawiać.

Ja też tego nie chcę.

To jedź ze mną do Paryża.

Zabierzesz mnie do Castel?

Codziennie, jeśli chcesz.

A przedstawisz mnie Sagan?

Nie wiem, to może być ryzykowne.

Jesteś zazdrosna.

Może o ciebie.

To twój nieodparty urok.

A ty jesteś piękna.

Myślisz, że jedna osoba może zmienić twoje życie?

Jeśli jesteś dość szalona, by tego chcieć.

Miłość jest szalona.

Gdzie ta ciota z tutu?

A ty to kto?

Nie chcemy tu żadnych ciot.

Wynoście się!

Poprzestawiam ci tę czarną gębę!

Dzwoń na policję.

Chcesz więcej?

Brudne cioty!

Fernand!

Chodź tu!

Wsadzę ci to tutu do gardła!

Puśćcie go!

Zostaw go!

-Zapłacisz za to. -Puść ją, dupku!

Wynosić się.

Wynoście się stąd.

Idziemy, chłopaki.

Spieprzać!

Dostali to, na co zasłużyli.

Wezwij karetkę.

Zdejmij mu tutu.

Fernand, słyszysz mnie?

Jeśli słyszysz, ściśnij mi dłoń.

Georges! Roger!

Roger.

Mój drogi Roger!

Nic ci nie jest?

Nie jedziesz do Paryża.

Dlaczego mnie nie obudziłaś?

Jest wcześnie. Nie martw się.

Zatrzaśnij drzwi, jak wyjdziesz.

Dzień dobry.

Dzień dobry, pani Couret.

Pani Bellanger, panie Bellanger.

-Do zobaczenia później. -Do zobaczenia.

Napisy: Anna Kurzajczyk

Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska