Original subtitles

sync Nsl7

Awak.

Sekarang bukan masa untuk awak baring begini.

- Hei! - Kakak.

Cepat bangun.

- Sakit. - Bangun!

Si gila Jo.

Bang tak guna.

Hei!

Senyap!

Hei!

Sakit kan? Kita gaduh dengan senyap.

- Awak gigit saya. - Ya, saya gigit awak.

- Awak gigit saya? - Awak gigit saya dahulu.

- Awak gigit saya dahulu. - Awak gigit saya dahulu.

Awak dah buat dahulu!

- Awak genggam baju saya? - Ya saya genggam baju awak!

Cepat bangun!

Jangan pegang kuat sangat.

Tadi mereka ada di sini.

Awak okey?

Awak tak apa-apa?

Awak nampak saya sihat ke?

Bagaimana kamu berdua boleh bergaduh di dalam rumah saya?

Kakak awak marah?

Saya boleh terangkan kepada dia keadaan sebenar?

Duduk sahaja, Bang Myeong Soo.

Kenapa awak datang ke rumah saya?

Saya datang nak jumpa awak. Eun Hye kata awak sakit.

Jadi awak datang terus ke rumah?

Kenapa awak datang ke rumah saya, pengarah?

Saya dengar awak sakit. Saya belikan awak buah dan balik.

Kalau hanya itu sahaja. Awak tentu dah balik.

Myeong Soo.

Awak sakit?

Lebih baik awak masuk ke dalam.

Pengarah, boleh bercakap dengan saya?

Awak tolong masuk.

Kalau nak bercakap, cakap di sini.

Awak nak cakap tentang apa?

Awak jangan melebihi garisan ini.

Pengarah, mari pergi.

Mereka ni tak guna. Saya dah banyak jumpa pengemis begini.

Bagus jika budak-budak itu pergi ke jagaan harian.

Apa yang akan terjadi jika mereka nampak kekecohan begitu?

Kim Soo Jin akan berjumpa dengan orang seperti dia.

Mungkin mereka sedang ada masalah.

Masalah apa? Apa?

Tembikai ini sangat sedap.

Tak mengapa. Kita terima sahaja.

Kenapa? Awak tak pulangkan apa yang awak terima.

Terpulang kepada keikhlasan. Baik atau tidak untuk menolak keikhlasan orang?

Makan.

Manis seperti madu.

Patut kita beritahu mereka untuk selalu datang ke sini?

Diam dan makan.

Sedap kan? Makan.

Itu.

Kenapa mereka berpegang tangan?

Apa? Di mana dia?

Bang Myeong Soo!

Ya.

Apa yang awak bincangkan?

Awak banyak fikir bukan-bukan?

Sudah tentu.

Apa yang dia cakap? Dia cakap dia suka awak?

Fikir semula kerana awak datang dan buat kekecohan di rumah orang.

Dia yang cari pasal dahulu.

Pusing ke belakang.

Pusing ke belakang!

Turun ke bawah sikit.

- Kenapa? - Cepat!

Kita akan berjalan sambil Myeong Soo mengaku dia buat salah.

Cepat pergi.

Sangat panas.

Apa kita nak buat sekarang? Awak dah dikenali oleh kakak dan abang ipar.

Saya sangat malu.

Saya nak awak disayangi keluarga saya juga.

Saya akan pilih hari yang sesuai untuk beritahu mereka.

Buat elok-elok.

Okey.

Saya tak nak turun.

Kita pusing lagi sekali boleh?

Saya rasa tak boleh. Kaki saya dah menggigil.

Kenapa awak cakap tak boleh? Itu adalah fungsinya untuk bergetar.

Saya tak boleh bergerak lagi. Nak pusing lagi?

Betul?

Ya.

Myeong Soo, awak bergaduh ke tadi?

- Saya tak tahu, saya pukul dia. - Awak pukul dia tadi?

- Dia yang pukul saya dahulu. - Kenapa lelaki seperti itu?

Jangan sentuh komputer itu. Biarkan sahaja di dalam bilik tiu.

Kodnya tak sampai.

Hyeong Seon, cepat habiskan dan kumpul di dalam bilik dalam 30 minit.

Baik!

Penolong, mesyuarat lagi 30 minit.

Okey!

Eun Hye, apa yang mereka sedang buat ni?

Awak terkejut?

Mereka adalah penolong. Nampak kita benar-benar bergerak sekarang.

Eun Hye, ada kata laluan untuk gunakan internet?

Ya, tunggu sebentar. Saya pergi ambil.

Pengarah Jo. Nak saya letak di mana?

- Letak sahaja di situ. Di sini?

Ya, saya faham.

Mereka memang biarkan perempuan lakukan kerja berat begini?

Apa masalahnya? Ada beza lelaki atau perempuan?

- Saya hanya angkatnya. - Apa patut saya buat?

Ambil ini dan letak di sana.

Kim, boleh saya pindahkan sofa ini?

Ya.

- Tunggu sebentar. - Okay.

Ada ruang di sini. Pindahkan ke sini?

- Baiklah. - Baik.

- Ia permulaannya sekarang. - Ya.

Awak kata akan pergi makan dengan mereka semua.

Saya nak pergi ambil angin.

Bagaimana dengan awak? mari kita makan bersama.

Baiklah.

Adakan tempat ini dengan ramai pekerja adalah impian saya dan...

...ia dah terjadi. Saya berasa agak pelik.

Saya dah kata awak akan berjaya nanti.

Saya tak percaya saya boleh pergi sejauh ini.

Bagaimana kita boleh sejauh ini?

Awak kata awak tak makan. Awak akan pengsan nanti.

Saya nak rasa pejabat yang penuh dengan pekerja.

Ini adalah permulaannya.

Saya sangat gembira.

Saya sangat gembira yang saya boleh lakukan sesuatu, Myeong Soo.

Jika saya tak benarkan, tentu akan terjadi yang lebih buruk.

Ada sesuatu yang saya nak tahu.

Apa yang awak cakap kepada lelaki tak guna tu semalam?

Rahsia.

Saya nak tahu juga.

Saya akan intip awak.

- Bagus kalau begitu. - Hei!

Jangan lah sampai begitu. Saya tak nak libatkan orang lain lagi.

Awak akan dapat banyak panggilan telefon setiap hari.

Saya boleh menjawabnya. Saya akan jawab semua panggilan itu.

Okey.

Pengarah, awak ada sesuatu nak cakap?

Awak datang tentu nak bercakap sesuatu.

Betul.

Saya.

Saya sesuatu yang memalukan untuk saya tanya...

...tapi mungkin tak boleh bekerja lagi jika saya tanya.

Betul ke awak.

Betul ke awak suka saya?

Saya datang untuk beritahu awak itu.

Ada sesuatu...

...yang saya suka tentang awak.

Saya rasa awak dah salah faham...

...dan awak terima bebanan itu.

Saya datang kerana saya risaukan tentang itu.

Saya.

Saya salah faham lagi.

Minta maaf,...

...kerana saya diganggu dengan trauma salah faham awak.

Tak mengapa.

Untuk kali pertama sya mengalaminya.

Saya tak ada perasaan terhadap awak.\

Tolong jangan salah faham.

Saya sangat malu.

Saya tak tahu.

Saya jumpa awak di tempat kerja tanpa ada bebanan.

Tolong jaga saya mulai daripada esok.

Baiklah.

Pengarah.

Lupakan tentang salah faham itu.

Tolong.

Betul ke awak dah periksa semua dokumen dari tahun 2010?

Saya dah periksa semua.

Kalau awak dah periksa. Kenapa ada percanggahan?

Walaupun ada 10 sen pembezaan. Awak harus buat semula.

Memang selalu ada percanggahan untuk penyata kewangan?

Kenapa awak bercakap apa-apa ketika penyiasatan cukai?

Buat balik semula.

Semak semula di mana yang saya dah tanda dan cari resit yang hilang.

Kalau awak tak jumpa. Cari pada tong sampah dan kira semula.

Hwa Young, saya dah tiga hari tak tidur untuk buat kerja.

Jangan fikir untuk balik jika kiraan itu tak betul.

Tak ada yang lagi teruk daripada awak.

Soo Jin halau awak daripada pejabat?

Kalau saya, samseng Amerika itu jauh lebih bagus daripada awak.

Saya tak mengalah. Tidak!

Awak ditinggalkan ke?

Benda ini boleh jalan ke?

Kalau awak tak nak, awak boleh jalan. Saya tak buat kebajikan di sini.

Jadi lagi ke ni?

Sila masuk, pengarah.

Kalau kita nak jumpa kedua-duanya. Kita takkan cukup masa.

Sila duduk di belakang.

Sakit pening kepala kalau duduk di belakang.

Tak apa kalau saya muntah di dalam kereta awak?

Awak dah baiki pintu?

Saya dah baiki pintu dan tingkap supaya boleh ke pantai dengan awak.

Bagus!

Kalau majistret tempatan kemas jalan. Anjing yang akan melintas dahulu.

Pemandu, mari kita pergi.

Myeong Soo, mari pergi.

Kalau dengan kelajuan ini, lebih baik kita jalan kaki.

Kalau begitu, keluar dan jalan.

Pasang penghawa dingin.

Ia tak panas kan Soo Jin?

- Ya. - Jangan merepek.

Pengarah, cuba lihat ini. Ia bagus atau tidak?

Tak boleh dengan hanya melihat lukisan. Awak tak panas ke?

Jika awak panas maknanya ada sesuatu yang tak kena dengan awak.

Pengarah, sila jaga kesihatan awak.

Awak berpeluh.

Pengarah, nak dengar muzik?

-Myeong Soo. -Hip hop, jazz, Kpop, tradisional.

Myeong Soo, jangan! Myeong Soo!

Myeong Soo sedang mengalami kesukaran kan?

Saya akan urut bahu awak.

Kita meluaskan lagi tempat ini. Jika ia sempit, kita tak boleh rendahkan cahaya.

Berapa banyak yang awak fikirkan?

Lebih kurang tiga meter?

Tiga meter?

Jika kita buat begitu, bahagian dalam akan terjejas.

Lebih baik kita ubah semuanya.

Di sini bilik pelakon utama.

Di sini, tiga wanita akan muncul berlainan masa.

Untuk tunjukkan cinta mereka dan pergi.

Di tempat yang sama juga tapi berlainan watak.

Saya nak ubah warnanya.

Biru, merah tua dan kuning.

Kenapa?

Pengarah, awak pernah jatuh cinta sebelum ini?

Mungkin.

Jika awak bersama dengan orang itu, berpisah dan jumpa orang lain.

Apa terjadi dengan memori awak kepada orang sebelum itu?

Memori tak kan hilang.

Kenapa? Awak rasa tak selesa...

...kerana awak risau warna bekas teman wanita akan kekal?

Saya berasa pelik melihat bilik ini.

Mereka tentu saling mencinta seperti saya sekarang.

Akhirnya, tiada apa-apa.

Saya terfikir saya warna yang mana satu.

Putih.

Ya?

Saya kata awak putih.

Ya?

Bila awak nak datang?

Kami dah sampai.

Boleh awak dengar saya?

Tunggu sebentar.

Myeong Soo!

Awak dah selesai? Awak seorang?

Ya. Pengarah tak datang?

- Saya bosan. - Betul ke?

Tenangkan saya.

Saya minta maaf.

Ini sahaja?

Awak tak boleh pergi ke Seoul.

Apa yang boleh saya buat?

Awak tunggu lama kan tadi?

Bukan begitu.

Lama awak tunggu kan?

- Myeong Soo, pengarah itu. - Maaf, awak nak pergi dahulu?

Awak nak tunggu di sini sendirian?

Mereka kata akan lambat. Saya jumpa mereka dulu sebelum pergi.

- Jangan begitu, kita pergi bersama. - Bailklah kalau begitu.

Awak nak dia tunggu di sini seorang?

Pengarah, naik dengan kami!

Pergi dulu. Saya ada benda nak fikir.

Dia ada perkara nak buat. Kita tak boleh masuk campur.

Okey.

Selamat tinggal.

Telefon tak ada signal. Awak punya?

Saya juga sama.

Apa kita nak buat sekarang?

Ini mesti salah si gila Jo tu. Sebab itu dia tak nak naik kereta.

Mari kita jalan?

Mari kita jalan dan minta pertolongan?

Mari.

Awak penat? Awak nak saya dukung awak?

- Sejuk. - Hujan.

- Sekarang dah hujan? - Dah hujan.

Dah hujan!

Kenapa awak di sini seorang? Di mana Soo Jin?

Mungkin ada temu janji.

Awak bercakap semua orang asing. Awak dah putus asa?

Awak tiada daya tarikan.

Awak nak saya intip dia?

Sepatutnya awak buat begitu.

Saya basah terkena hujan.

Pengarah!

- Hujan di luar? - Ya.

Dah lama tak jumpa. Bagaimana dengan filem awak?

Ia akan berakhir dua minggu lagi.

- Betul? - Ia adalah filem pendek.

Awak bagaimana? Awak dah mula buat filem?

Kita akan habis uji bakat dan akan bermula selepas itu.

Awak tak berjumpa bomoh? Saya ada jumpa ketika buka restoran ini.

Sebab itu awak kemalangan hari tu.

Merepek.

Mari kita berkumpul dan minum bersama.

Hai!

Helo!

Berikan saya segelas bir.

Kenapa awak datang berdua?

Helo, ketua pengarah.

Saya tak boleh cakap helo kepada awak.

Saya dengar dia diambil semula. Berbaloi ke?

Jangan cakap dengan saya. Saya penat.

Dia sangat bagus.

Ketua pengarah, kalau tiada apa lagi. Saya nak minta diri dulu.

Makan malam ini adalah salah satu kerja awka.

Awak masih tak tahu lagi?

Minum. Minum!

Menyegarkan.

Kenapa awak pula yang menjadi pengarah?

Apa yang terjadi dan bagaimana?

Panjang ceritanya.

Mari kita minum lagi. Minum!

Menyegarkan.

Biar betul.

Myeong Soo, betul ke ini tuala?

Ia ada di dalam kereta. Kain buruk ke ni?

Awak biar betul.

Jangan guna ini lagi.

Ia akan berhenti tak lama lagi.

Awak sejuk?

Awak pula? Awak sejuk?

Saya nak keluar dan telefon seseorang dengan pantas.

Jangan pergi. Saya tak nak berseorangan.

Kita sama-sama di sini sahaja.

Baiklah kalau begitu.

Awak gelak? Kenapa awak gelak?

Ayah awak memang mengagumkan.

Masih buat anak dia sebagai pekerja biasa?

Diam dan risau tentang diri awak sahaja. Ibu telefon.

Ibu saya?

Awak jual rumah dan tanya di mana awak. Sukar untuk saya membuat cerita.

Apa yang awak buat ni? Betul awak nak buat filem itu?

Saya tentu dah gila.

Saya dah lama tahu itu.

Bagaimana dengan Soo Jin?

Awak ditolak?

Ya.

Awak ditolak atau awak berikan dia kepada orang lain dengan rela?

Saya tak boleh mula dengan dia.

- Kenapa? - Saya nak biarkan dia.

Dia gembira sekarang. Saya nak biarkan dia sendirian.

Baiknya awak.

Awak yang tikam saya dari belakang begini?

Sebab itu saya dibalas dengan balasan yang setimpal.

Myeong Soo.

Kalau orang digantikan dengan warna. Saya warna apa?

Gantikan orang dengan warna?

Ji Ha adalah biru, Hwa Yeong merah...

...dan Ra Ra merah. Bagaimana pula dengan saya?

Awak adalah warna.

FFFFFFF.

Apa itu?

Ada sesuatu yang hanya pelukis sahaja yang tahu.

Warna apa itu?

Mari kita lihat beruang kecil sekali.

Saya tak nak buat itu.

- Awak sebenarnya tak ingin tahu. - Myeong Soo!

Kenapa dengan awak?

Baiklah. Saya akan tunjuk sekali sahaja.

Tolong beritahu saya. Saya warna apa?

Warna apa? Saya nak tahu.

Lagi sekali.

Lupakan sahaja. Saya taknak tahu.

- Buat lagi sekali. - Lupakan sahaja.

- Buat lagi sekali. - Lupakan!

Saya minta maaf.

Untuk apa?

Kalau saya ada kereta yang lebih bagus, perkara begini tak kan berlaku.

Saya minta kerana selalu beri masalah kepada awak.

Saya ingat kita akan terus ke pantai tapi bagaimana kita boleh berhenti di sini?

Dia tak berhenti. Dia berehat seketika.

Betul. Dia berehat seketika.

Berehat supaya boleh berjalan esok.

Betul.

Ini daripada sudut mana?

Di mana ia kata yang tak boleh? Jika tidak ikat di tempat lain atau buat sesuatu.

Awak nak kami tebuk dinding itu untuk dapat dari sudut di sini?

Lakukan sahaja apa yang boleh awak lakukan.

Baiklah.

Kalau begini kita akan mempunyai masalah dengan suara.

Di waktu malam kita tak boleh masuk.

Kita hanya perlu tukar kawasan. Namakan, Pengarah Jo.

Cari jalan lain. Pergi ke tapak jika tak berjaya.

Penggambaran akan bermula esok. Apa maksud awak fikirkannya?

Saya?

Dia hanya akan dengar cakap awak.

Baiklah. Saya akan bercakap dengan dia.

- Tolong. - Tidak.

Pengarah.

Awak perlu pilih di antara pakaian ini.

Pilih satu.

Terima kasih.

Pengarah, tentang lokasi itu.

Tidak.

Kalau begitu kita ambil di depan dan selebihnya di set?

Kos untuk buat itu akan lebih tinggi.

Pengarah.

Tengok! Saya dah beritahu ia tak kan berjaya.

Dia berasa goyah. Nampak tak mata dia tadi?

Saya beritahu ia takkan berjaya. Sekarang nak buat apa?

Pengarah.

Pengarah.

Pengarah.

Apa yang awak mahu?

Apa yang awak nak?

Soo Jin memang bagus.

Seperti yang dijangka.

Walaupun dia menjengkelkan, naluri dia adalah seni.

Tak ambil masa yang lama untuk dia pilih kan?

Bagaimana awak tahu?

Lelaki ini pintar.

Awak tahu...

...warna apa?

FFFFFF tu warna apa?

Putih.

Putih?

Itu ada kod warna. 100% putih tulen.

Itu adalah awak.

FFFFFF.

Putih.

Ya?

Saya kata awak putih.

Kalau putih itu melambangkan seseorang.

Apakah maknanya?

Awak beritahu imej awak berwarna putih?

Kenapa?

Itu bermakna dia takut untuk kehilangan awak.

Saya kacak. Sebab itu awak pandang saya kan?

Saya tahu.

Awak kakak awak kata untuk kita keluar bersama?

Saya elakkan diri daripada dia. Saya akan kena dengan dia kalau balik.

Awak nak kita pergi bersama?

Kalau begitu saya akan dipukul dua kali.

Bagaimana dengan kereta awak?

ia sedang dibaiki dan tak tahu berapa lama siap.

Seronok kalau ada peluang untuk pergi dengan awak.

Tak mengapa. Awak seorang yang sibuk.

Berapa lama awak berehat hari ini?

Saya patut pergi sekarang.

Awak nak pergi begitu sahaja?

Saya beritahu mereka saya ada kerja dan saya singgah ke sini.

Kenapa awak perlu menipu?

Saya juga tak mahu pergi.

Soo Jin, mari kita berhenti dan pergi dari sini?

Boleh ke?

Soo Jin.

Maafkan saya, Hyung.

Saya ada di sini.

There's a person here, a person! There's a person here! I'm a person!

Soo Jin, saya cintakan awak.

Hati-hati dalam perjalanan nanti.

Wah!

Myeong Soo.

Kalau awak nak tinggalkan saya kerana awak tak suka saya.

Saya tak kan tinggalkan awak.

Kenapa awak cakap begitu?

Tentu sukar buat awak sekarang ni.

Soo Jin, kalau awak dah penat dengan saya dan tinggalkan saya.

Kita berdua akan mati.

Jangan fikir begitu. Ia panas dan jangan buat saya menggali.

Jangan cakap begitu lagi.

Tak boleh ke kerja atau rumah nanti. Awak faham?

Saya hanya mahu.

Selamat tinggal.

Saya nak pergi.

Myeong Soo!

Jaga diri.

- Saya betul-betul nak pergi. - Okey.

Saya tak boleh buat.

Mari pergi. Semua orang dah tunggu.

Pengarah.

Terima kasih.

Untuk apa?

Untuk apa yang awak dah lakukan untuk saya.

Terima kasih dan saya minta maaf.

Saya tahu awak seorang yang baik...

...dan saya harap awak akan gembira.

Awak nak saya gembira?

Ya?

Boleh saya gunakan kamera yang mahal?

Itu permintaan yang mudah.

Lihat itu. Tiada keikhlasan.

Boleh awak cepat?

Ya.

Myeong Soo, gaul. Gaul lagi.

Lihat itu.

- Selamat datang. - Bila awak datang ke sini?

Sebentar tadi. Saya kejar dia tadi.

Saya? Kenapa?

Dia tak tahu buat apa-apa. Hanya tahu membebel sahaja.

Itu kerana saya ada perlembagaan pentadbiran.

Awak nampak saya membesar?

Awak membesar dengan comel.

Bagaimana dengan Yeong Jae?

Dia dalam perjalanan ke sini. Saya suruh dia kerja malam.

Lagi sekali?

Di mana Ra Ra pergi?

Dia keluar membeli tembikai.

- Seorang? - Dia seorang yang kuat.

Sudah tiba masa untuk dia balik.

Tembikai itu berat. Seseorang perlu tolong dia.

Masak lagi.

Apa yang awak masak?

Kegemaran awak.

Terima kasih dan saya minta maaf.

Saya tahu awak seorang yang baik...

...dan saya nak awak gembira.

Pengarah!

Awak nampak gembira.

Terima kasih kepada awak.

Saya dengar awak baik-baik sahaja.

Saya benci awak, pengarah.

Saya tak pernah sangka akan mendapat watak seperti ini...

...tapi saya takut dan berhati-hati...

...jika taraf saya ditemui.

Taraf apa?

Saya pelakon taraf ketiga.

Awak tahu tak awak ni orang yang macam mana?

Jangan memandai buat cerita.

Orang lain boleh lihat bakat awak. Orang yang bijak seperti saya.

Kenapa orang bijak begini tak boleh tahu benda yang lain?

Soo Jin boleh berkomunikasi bagus dengan awak kerana dia pintar...

...tapi saya tak tahu apa-apa.

Saya dilahirkan untuk berlatih. Saya tak tahu untuk belajar.

Saya tahu saya tak setanding dengan awak.

Siapa kata saya suka orang yang bijak?

Bukan ke?

Mulai sekarang, awak jangan begini lagi.

Pesan sahaja untuk mereka hantar.

Terima kasih!

Di sini.

- Terima kasih. - Ia nampak sedap!

Ia menjadi.

- Selamat datang. - Awak lambat.

- Kamu semua dah mula? - Belum makan lagi kan?

Tidak.

Boleh awak ke tepi? Ini tempat untuk orang bernasib baik.

Datang ke tempat saya.

Tempat duduk ini sangat selesa.

- Pergi duduk di sana. - Pergi ke sana.

Menjengkelkan.

Duduk di sini.

Awak akan sakit belakang kalau di situ. Mari pindah ke sini?

Saya yang paling muda.

Saya akan duduk di sini.

Kenapa begini? Apa yang kita raikan?

Cuba terangkan, Soo Jin.

Terima kasih untuk ucapan tahniah. Kami akan bekerja keras.

Kami akan buat filem yang bagus.

Terima kasih.

Minum!

Soo Jin jangan kerja keras sangat.

Saya akan buat apa yang awak cakap, untuk menjaga awak.

Apabila filem itu keluar, saya tak sabar untuk tengok.

Semua fikir dia bijak kerana ada kelulusan luar negara...

...tapi semuanya akan dijumpai kali ini.

Jangan nangis kalau awak tonton filem saya nanti.

Saya juga tak sabar. Saya nak nangis juga.

Awak hanya perlu percaya kepada pengarah.

Saya percaya kepada pengarah.

Saya akan tonton untuk melihat semuanya lancar.

Ada berikan sesuatu kepada awak akan mengusik awak.

Kenapa semua orang meluahkan perasaan? Bukan ke ini majlis ucap tahniah?

Memandangkan yang mengetuai mendera kita, ini seperti nafas baharu.

- Pengarah! - Bila saya lakukan?

Pengarah dan awak.

Bekas pengarah dan pengarah yang baru berjaya tak?

Minum, pengarah.

Dia ada tabiat minum yang buruk.

Hwa Yeong akan mula menjerit kalau dia mabuk.

Saya akan bertanggungjawab untuk semua itu.

Adakah itu asas yang pekerja bawahan patut tahu?

Orang yang tiada pekerja bawahan tentu akan sedih.

Kami akan bekerja keras lagi dan habiskan dengan tiada kesilapan.

Tahniah kepada kami. Minum!

Saya hara filem ini akan mendapat sambutan!

- Terima kasij. - Minum!

Berhenti!

Kenapa?

Kenapa awak ditutup dengan payung?

Kalau awak begini, bagaimana nak nampak pelakon utama?

Maaf. Cuaca sangat panas.

Mari buat betul-betul. Kita di sini dah tiga jam.

Hei!

Kenapa wak marah? Macam-macam boleh berlaku.

Saya terlalu gembira untuk berlakon hingga lupa yang saya hanya tambahan.

Kita cuma pelakon tambahan.

Kita berlakon sebagai kawan.

Ini kali pertama dia berlakon...

...dan mereka tak biasa lagi. Jangan letak harapan pada kami.

Panas sangat di sini. Buat biasa sahaja.

Kita berehat dan mulakan semula.

Berehat dan mulakan semula!

Panas! Habiskan cepat!

Siapa bawa mereka ke sini?

Saya beritahu bajet kita kurang dan mereka ingin bantu.

Mulai esok, jangan biar mereka dekat dengan tempat penggambaran kita.

Ya, saya faham.

Solekan saya dah cair. Elok sahaja tadi ketika di salun.

Awak pergi ke salun hanya untuk menjadi pelakon tambahan?

Tidak, ada temu janji.

Siapa?

- Seorang budak. - Temu janji?

Bagus kerana saya tiada masa utnuk jaga kamu semua.

Lihat dia berpura-pura walaupun dia dah menerima anugerah.

- Perminta projek awak dah masuk? - Hanya beberapa skrip.

Saya tak pasti tentang itu. Patut ke saya tanya Geon?

Siapa?

Awak bersama dengan si gila Jo?

Kami hanya rakan sekerja.

Ra Ra dah matang.

Kita perlu panggil dia Geun Ryeong. Goo Geun Ryeong!

Geun Ryeong!

Awak bekerja keras.

Jangan risau tentang saya. Pergi saja buat kerja awak.

Buat kerja kamu.

- Ini yang awak cari kan? - Teruskan dengan apa yang ada sahaja.

Kakak.

Soo Jin, saya di sini!

Ya betul. Saya kakak kepada penerbit.

Selamat berkenalan.

Saya abang ipar Soo Jin.

- Kakak. - Awak di sini.

Pengarah Jo, awak bekerja dengan keras!

Awak tentu sangat sibuk. Lama awak tak datang ke rumah kami.

Kakak!

Pengarah nampak kacak sedikit sekarang.

Boleh kita ambil gambar?

Ikut sini. Cepat.

- Mari sini. - Cepat.

Pandang sini. Satu, dua.

Bagus.

Baik!

Cantik gambar ini.

- Cantik gambar itu. - Awak semua dah makan?

- Bagus juga. - Kita keluar dari sini dahulu.

Jangan risaukan tentang kami. Buat kerja awak.

Kenapa mereka ta beri awak makan? Boleh saya dapatkan tandatangan?

Ya. Pergi.

- Abang ipar. - Tunggu, kenapa?

Mari kita pergi bersama Pengarah Jo.

Mari pergi.

- Saya tak dapat tandatangan lagi. - Awak sudah.

Helo. Bila kakak datang?

Jadi awak, Myeong Soo.

Mereka ini siapa pula?

Mereka semu adalah.

Kawan saya.

Kawan?

Kawan-kawan Soo Jin?

Baju merah ni dengan solekan yang begitu tebal.

Jangan risau tentang tempat ini. Awak patut fikir tentang kahwin!

- Berapa umur awak? - Saya pernah lalui semua itu.

Awak bercakap besar?

Kenapa kalau kita semakin tua? Saya suka kalau ramai kawan.

Teruskan hidup dengan persahabatan yang bagus.

- Ya. - Sudah tentu.

Kami memang rapat!

Saya boleh agak.

Kamu semua seperti boleh berlawan dengan lelaki.

Lelaki? Hanya Myeong Soo yang ada di sini.

Nasib baik.

Letak Myeong Soo di tengah-tengah. Mari cepat!

Letak dia di sini. Betul-betul di tengah.

Sekarang boleh nampak. Walaupun di tengah memang tiada masalah.

Sudah tentu. Kami tiada masalah.

Dia bercakap pelik. Kenapa dia begitu serius?

Pelakon tambahan, berkumpul!

- Kami. - Mari kita pergi.

Pergi!

- Jumpa lagi! - Jumpa lagi!

Mari pergi.

Patut ke kita bersorak?

- Satu, dua, tiga. - Tunggu!

- Bersedia. - Babak kedua.

Lakon!

Bila kita boleh ke pantai? Jika ini berterusan, tiada peluang untuk kita.

Nak pergi sekarang?

- Sekarang? - Ya, mari pergi.

Betul ke?

Betul!

Mari kita jalan ke sana. Ikut sungai sampai ke hujung.

Berapa lama?

Kalau kita tahu, ia tak seronok.

- Myeong Soo. - Apa?

Ada sesuatu yang yang ingin tahu.

Apa?

Bila awak mula suka pada saya?

Tentang awak?

Saya.

Pada mula saya berjumpa dengan awak.

Di saat awak minta tumpangkan awak.

Saya rasa di saat itu.

Awak tak nak tumpangkan saya pada mulanya.

Saya fikir sebab saya pelik dan menakutkan ketika itu.

Macam mana dengan awak? Bila awak mula suka saya?

Saya sebelum awak tumpangkan saya lagi.

Jangan bergurau.

Saya kerap ikut awak semenjak petang itu.

Soo Jin.

Terima kasih kerana selamatkan saya.

Terima kasih, Bang Myeong Soo.

Saya cinta awak.

Saya cinta awak juga.