Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Którędy mamy iść?
- Jak to nam pomoże? - Jeśli się wsłuchasz…
natura przemówi.
Tak jak ścieżki.
Podobno zawsze jakaś jest.
Żeby można było odnaleźć to, co się wcześniej zakopało.
Rety, co za makabra.
Wejdźmy głębiej.
- Ciał nie chowa się przy drodze. - A jak jest z dala od ścieżki?
Coś zobaczymy.
Albo wyczujemy.
O to chodzi?
Nie.
Nikogo tu nie było.
A co powiesz na to?
Musimy pomóc Cesarowi, ale to nie rozwiąże sprawy z Cuchillos.
Wciąż będzie nas ścigać.
Wiem, też o tym myślałem.
Źle to wygląda, prawda?
Wiesz, co jest do bani?
Nigdy nie siądę za kółkiem.
A ja nigdy nie zaliczę.
W sensie, czegoś poza własną skarpetą.
I słoja z dżemem.
Słoja z dżemem?
Takiego z lodówki?
Tak.
- Z jeżynami czy marmoladą? - A jakie to ma znaczenie?
Duże.
- Z marmoladą. Nikt jej nie je. - Ja jem!
Ja jem marmoladę!
Nikomu nie powiem.
Wiem.
To bez znaczenia.
I tak zginiemy.
Zamknij się!
Za co to, kurde, było?
- Trafi mnie zaraz. - Nie tylko ciebie.
Mój ryk sygnalizuje zwierzętom naszą obecność.
Robisz za dużo hałasu.
- Jak ktoś tam jest, ściągniesz go do nas. - Tutaj żyją pumy.
Im wyżej wejdziemy, tym ryzyko ataku jest większe.
Liczę, że do tego nie dojdzie, bo mój sprej sprawia,
że nasz zapach jest toksyczny dla drapieżników.
Podstawy aposematyzmu, sprawdźcie sobie.
Dobra, zatrzymaj ten swój sprej.
Tylko nie rycz.
Uważam, że powinniśmy ryczeć.
Aż się zdenerwowałem.
- Daj kabanosa. - Nie ma mowy.
Zaoferowałem ci jeden ze swoich plecaków z przekąskami,
ale nie chciałeś go dźwigać,
więc każdy sobie rzepkę skrobie.
Smacznych paznokci.
- Daj kabanosa. - Kradniesz mi proteiny.
Dobra, to batonik zbożowy.
Nie, ma dużo węglowodanów.
No to żelki.
Mowy nie ma, będę się nimi wymieniał.
- Z kim? - Jeszcze nie wiemy.
Ale to popularne przekąski,
więc istnieje szansa, że…
Daj mu te cholerne żelki!
Skończ z tym.
- Zapomniałeś, co tu robimy? - Samolub.
Ja jestem samolubem?
Kto z nas znalazł forsę z RollerWorld
i oddał ją, żeby ocalić kumpla?
Jestem największym altruistą, jakiego znam.
Już się tak nie napuszaj.
Gdybyśmy jej nie znaleźli, Cuchillos by nas nie ścigała.
Poprawka: ja.
- Gdybym ja jej nie znalazł. - Żylibyśmy w spokoju.
Znalazłem kasę, która ocaliła Cesara.
- A ty co? - Dostałem kulkę!
Nie prosiłem was o pomoc. Ani wtedy, ani teraz.
Myślicie tylko o sobie,
a mój brat, który nas chronił, prawdopodobnie nie żyje z naszego powodu!
Wiecie co?
Wracajcie do domu.
Wolę to zrobić sam.
Zachowujesz się, jakbyś tylko ty coś albo kogoś stracił.
To nie ty prawie zginąłeś.
Nie widziałeś, jak twoja ukochana krztusi się krwią.
Nie ty miesiącami dochodziłeś do siebie,
wiedząc, że nigdy nie będziesz normalny.
Tu nie chodzi tylko o ciebie.
Niektórzy z nas oberwali przez ten cały twój szajs!
Okaż trochę szacunku.
Nic nie łapiesz.
Bycie twoimi przyjaciółmi nas naraża.
To nimi nie bądźcie.
- Po co te emocje? - Za późno.
Spójrz w lustro i przypomnij sobie, kim jesteś.
Nie pracujemy dla ciebie. Nie jesteśmy z gangu.
Tu nie ma hierarchii, która wymusza szacunek.
Chcesz szacunku? Idź do typków z twojego podwórka.
Przyjaciele rzucą ci prawdę w twarz.
Idźcie sobie.
Uwalniam was.
Nie będę nikogo narażał.
Co za masakra.
Ostro pojechaliście.
Nie.
Nie powinniśmy się rozdzielać.
Razem będzie bezpieczniej.
Zamknij się!
Przestańcie mnie ciągle uciszać!
Cesar nie powinien się szwendać sam.
A niech idzie.
Nie docenia nas, to niech zrobi to sam.
- Daj spokój. - Tak cię to obchodzi?
Wyjedziesz i sami będziemy się z tym mierzyć.
Daruj sobie komentarze.
Straszak nie żyje.
Stracił jedyną prawdziwą rodzinę.
Nie. My jesteśmy jego prawdziwą rodziną.
To zachowuj się tak.
Co, do diabła?
To ja pytam!
Wiem, że martwisz się o Straszaka, ale wszyscy się boimy.
Nawet jeśli znajdziemy to, czego szukamy, wciąż musimy się zmierzyć z Cuchillos.
Monse, nie miałem szansy go przeprosić.
Nie podziękowałem mu za to, co zrobił.
Słyszałaś?
Spokojnie, to tylko oni.
- A jak to Dziewiętnastki? - Albo P-22?
Co?
Puma.
Dlatego trzeba ryczeć.
Mówiłeś, że likwidują najbliższych. A jeśli to oni?
To pułapka?
Gdyby chcieli nas zabić, już by to zrobili.
Wysyłanie mnie na grób Oscara jest gorsze.
Chcą mnie zadręczyć.
Tato?
Wybacz, że długo się nie odzywałem.
Skończyły mi się minuty, ale dostałem wiadomości.
Oscar wrócił?
Cesar!
Właśnie do niego idę.
Jesteś bezpieczny?
Tak. Oddzwonię później.
Dobrze.
Nie powiedziałeś mu?
Powiem,
jak już się upewnię.
Chodźmy.
To tutaj.
Cholera.
To nasze groby.
Rozdzielamy się, uciekajcie.
Chcecie zginąć? Róbcie, co mówię, szybko!
Wyłaźcie!
Pokażcie się!
Czekam na was.
Chodźcie po mnie!
Skurwiele!
Chcecie mnie zabić? Tutaj jestem!
Gdzie wcięło Straszaka?
Nie mam zamiaru wściubiać nosa w nieswoje sprawy.
No dobrze, mam.
Znam tę torbę.
Wiem, do kogo należała.
Więc wiesz, że lepiej nie pytać.
Nieźle cię załatwiła.
Widziałam gorsze przypadki.
Zdziwiłbyś się, jakie rany można załatać.
Oczyszczaj ją
i przez tydzień bierz antybiotyk.
Niby skąd go wezmę?
Muszę się ukryć.
Ty jesteś dilerem.
Dziękuję.
Za co?
Już ty wiesz za co.
To co zrobisz z pieniędzmi?
Będziesz jadł?
Bez obrazy, ale podwójny burger dorównuje opiekanemu.
W porządku.
Skoro tak, to powiem, że jest lepszy od opiekanego.
Chcecie o tym pogadać?
Prawie kogoś zabiliśmy.
- Idę do domu. - Ja też.
Czyli nie gadamy ani nie słuchamy, jak gadam o niegadaniu.
Twoja kolej na wyjście.
Mogę zostać?
Nie mam siły wracać.
Pewnie.
O, to ty.
Drzwi były otwarte.
Chciałem zajrzeć.
Ja zaglądam, ty podglądasz.
To różnica.
Przepraszam za swoje słowa.
Nie mówiłem poważnie.
Nie wiem, o czym mówisz. Albo mi się pomieszało.
Jak jakiejś abuelicie.
Całowanie ciebie nie jest jak całowanie Abuelity.
Próbowałem…
- Mnie dobić? - Nie.
- Dźgnąć w serce? - Nie.
- Przeciąć mi duszę i na nią nasikać? - Nie.
Próbowałem cię chronić.
Wiem. Wiedziałam, że kłamiesz.
- Wcale nie. - Wiedziałam!
- Zaciskasz wtedy poślady. - Stałem przodem.
Klejnoty ci się wypinają od zaciskania.
Nie potrzebuję ani nie chcę wiedzieć takich rzeczy.
- Między nami gra? - Jasne.
Mimo tego, że powiedziałem bardzo, bardzo…
Bardzo.
…przykre rzeczy?
Musiałeś, inaczej bym nie odpuściła.
Już mi odpuszczasz?
Przecież mamy być tylko przyjaciółmi.
Mamy udawać, że sprawa nie przycichnie?
Tak się właśnie tutaj stało.
Nie lubię chować urazy.
W porządku.
Ale…
jeśli ja nie chcę być tylko twoim przyjacielem?
Mów dalej.
A jeśli mi się podobasz?
Nudy.
Uważam, że jesteś seksowna.
Cieplej.
I zabawna.
Cieplej.
Dostaję gęsiej skórki na samą myśl o trzymaniu cię za rękę.
Wilgotno.
A myślę o tym dosyć często.
Tak samo jak o tobie.
Właściwie to bez przerwy.
Co to znaczy?
- Naprawdę nie wiesz? - Wiem, tylko mów dalej.
To znaczy, że…
życie jest krótkie.
Już dość przeżyłem, żeby to zrozumieć.
Nie chcę marnować czasu, posłucham intuicji.
Ona podpowiada mi, żebym szedł za głosem serca.
A moje serce wskazuje…
na ciebie.
Chcesz mnie zaliczyć?
Liczę, że kiedyś tak.
Nie wiem, takie śmiałe zagranie.
Przeżyjesz.
Nie jestem pewna.
Ale spróbuję.
Masz moją fotkę na suficie?
Tak.
Fajnie.
KENDRA: TĘSKNIĘ. ZADZWOŃ.
Jamal?
Co się stało? Jakiś kryzys?
Nie, nie ma żadnego kryzysu.
Niesamowite, prawda?
Sporo myślałem o celu w życiu.
Ale to bzdura.
Coś takiego mogłeś napisać, a nie dzwonić.
Jak z tym RollerWorld. Już nawet o nim nie myślę.
Teraz o tym mówię, ale nie zaprzątam sobie tym głowy.
Wiesz, o czym naprawdę myślałem?
O czym?
Że chyba jednak potrzebuję miłości do seksu.
Jamal, tak mi przykro.
Czeka cię trudne życie.
Zainwestuj w balsam i marmoladę.
- Nikt jej nie je, a zawsze jest pod ręką. - Ja ją jem.
Ja jem marmoladę!
Kończę, bo się denerwuję. Ale najpierw:
- mam odpisać czy zadzwonić? - Odpisz.
Dobranoc.
Czekaj, jeszcze jedno.
Jeśli lalunia ci nie odpisze,
nie smuć się.
ŚPISZ?
CZEŚĆ.
SORKI ZA OBSÓWĘ. MIAŁEM STRASZNY MŁYN.
ŻADEN PROBLEM.
JAK TWÓJ DZIEŃ?
CO MASZ NA SOBIE?
NIC A NIC.
BO TAK CI GORĄCO?
NIE, BO TY JESTEŚ TAKA GORĄCA.
WCALE NIE.
TROCHĘ MI ZIMNO, KLIMA ZA BARDZO CHŁODZI.
LEPIEJ SPRAWDŹ POZIOM CHŁODZIWA.
SPOTKAMY SIĘ KIEDYŚ?
MOŻE POMOŻESZ MI W MOICH ZAJĘCIACH.
CO TO ZA ZAJĘCIA?
Chemia.
PEWNIE, JUŻ JĄ ZALICZYŁAM. TO PROSTE.
NIE MÓWIĘ O PRAWDZIWYCH ZAJĘCIACH.
KENDRA?
JAMAL?
ROBISZ NOTATKI?
TAK.
Kendra, twoja kolej.
POGADAMY POTEM, WRACAM DO LEKCJI.
POGADAMY POTEM, WRACAM DO LEKCJI.
Nie sprzedajemy dzieciom.
A konflikty rozwiązujemy rozmową,
nie bronią.
To tyle. Nowy kodeks de la calle.
Wszyscy chcą zmiany.
Walczymy o terytoria, które nie są nasze.
Zwiniemy się stąd.
I zaczniemy rządzić.
Święci mnie poparli.
Jesteśmy zgodni.
My również.
To wasze rewiry.
Dopóki będziecie się ich trzymać, nie macie się czego bać.
Daję wam słowo.
Zbyt długo żyliśmy w ciągłym strachu.
Razem będziemy zduszać problemy w zarodku.
Rozumiemy się?
Tak.
Chcę dożyć szesnastych urodzin.
Powiadomię wszystkich.
Do zobaczenia.
Robią cię w konia.
- Wcale nie chcą pokoju. - Pokój służy interesom.
A jak Prorocy wyjdą z paki?
Albo zjawi się nowy gang?
- Nie jesteś naiwny. - Fakt.
Nie jestem.
Zawsze będą jakieś problemy.
Ale mam dość gierek.
Ktoś musi zrobić pierwszy krok.
Pierwszy krok czy pierwszy błąd?
Wiedzą, że zmiękłeś.
Stałeś się celem.
Hermano.
Nastał nowy dzień.
Niepotrzebny mi ten syf.
Wolę dorosłe problemy.
Chcę mieć dom.
Może żonę i dziecko.
Teraz mam tylko gorycz
i zmarnowane szanse.
Mam tego dosyć.
Czas to porzucić.
Zacząć nowy rozdział.
A jak ktoś odbierze ci władzę?
Proszę bardzo.
Nauczyłeś mnie, że prawdziwa władza jest tutaj.
STARA WIARA: KIEDY SIĘ SPOTKAMY?
Kierujesz się emocjami.
Rozumiem, stresujesz się.
Ale zastanów się, prześpij się z tym.
Nie muszę, już podjęłam decyzję.
Mówiłeś, że oddadzą nam zaliczkę.
Nie jadę. Będą inne okazje, teraz nie muszę.
Podaj mi prawdziwy powód.
Wcale nie chcę jechać.
To była twoja decyzja, mnie ona nie pasuje.
Nie nadaję się do prywatnej szkoły.
To bogate laski, a ja mam niewyparzoną gębę,
więc będąc sobą, skończę jako wyrzutek.
Gorzej, wywołam konflikt.
Dziewczyny walczą inaczej, pazurami i manipulacją.
Zrobi się ostro.
No i one mają kasę. A ja co mam?
Wszystko.
- Jesteś bystra i fascynująca. - Z szemranej dzielnicy.
To nie znaczy, że musisz tu zostać.
Nigdzie nie jadę.
Nie marnuj szansy dla jakiegoś bandziora.
Jego życie się nie zmieni, a twoje ma szansę.
On ma rację.
Przepraszam.
Nie trzeba. Powinna jechać.
Spróbuj ją przekonać.
Idę odpocząć i się napić.
Co się dzieje?
Odzywałeś się do Jamala?
Może kilka dni temu.
- A do Ruby’ego? - Wczoraj.
Albo wcześniej.
Widziałeś go od tamtego dnia?
Właśnie. To nienormalne.
Są wakacje, powinniśmy się ciągle widywać.
O co naprawdę chodzi?
Jeśli wyjadę, nasza paczka się rozpadnie.
- Wcale nie. - Nie wiesz tego.
Wiem.
Wiem też, że się boisz.
Że się tam nie wpasujesz.
Bo nie jestem jak inne dziewczyny.
To prawda.
Jesteś lepsza.
Wszyscy cię lubią.
To ty nie lubisz innych.
Zamknij się.
Dlatego nikt cię nie lubi.
Jak wyjadę, zapomnisz o mnie.
Ja? O tobie?
Nigdy.
Nie zapomnimy o sobie.
Nigdy się nie rozstaniemy.
Wiesz czemu?
Bo wzajemnie się ukształtowaliśmy.
Wypaliliśmy siebie w swoim DNA
i nieważne, gdzie będziesz ani co będziesz robić.
Gdy twoje serce bije,
moje uderza wraz z nim.
Nie zostawię cię.
Ale nie możesz dla mnie zostać.
Przysięgam,
że będę na ciebie czekał.
Nieważne, jak długo.
Te laski na pewno mają kijowe ciuchy.
Też je będziesz musiała nosić.
Nie mamy mundurków.
Sama się musisz ubierać?
Będę wysyłać paczki.
Dostaniesz ciuchy i błyskotki.
Nie płacz.
Co mnie prowokujesz? Jezu, ale zaraz ryknę.
Zaczyna się.
Za późno.
Będą tam same laski, ale nożycowanie to bujda.
A jak nie, wyślij fotki.
Na naszym czacie.
Awaryjny plecak dla pretensjonalnej lali.
Razem go pakowaliśmy. Jest opaska na oczy.
Buty na żagle.
- Kolczyki jak dla sędziny. - Apaszka.
- Lornetka do opery. - Kaganiec.
Dla współlokatorki.
Może cię wkurzać.
To się nie zmieściło, ale włożyłam w to mnóstwo serca.
- I kleju. - Bajeranckie.
Dziękuję.
Postawię je przy łóżku tak, żebym je zawsze widziała.
I jeszcze coś, co nie trafiło do plecaka.
No dobra, my też chcemy trochę czułości.
- Kocham was. - My ciebie też.
Bądźcie dla siebie mili.
Jak się pożrecie,
wyobraźcie sobie, że was godzę.
- Obiecajcie, że nic się nie zmieni. - Słowo.
Dobrze.
Pa.
Pa.
Kocham was!
DWA LATA PÓŹNIEJ
ŚWIĘCI
Napisy: Magdalena Adamus
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.