All language subtitles for On.My.Block.S03E05.Polish

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian Download
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Ruby, tu Jamal.

Nie odzywasz się, a jak mówiłem pięć minut temu,

miałeś pięć minut, żeby dać znać, czy idziesz na stypę.

Czas minął, idziesz czy nie?

Jak nie, też daj znać.

Daj też znać, jak nie dasz mi znać.

- Gotowy? - Idę z Jasmine.

Nie.

Zawiozę cię i odbiorę. Muszę cię pilnować.

Tato, świrujesz, a to źle wygląda.

Zgadzam się. Nic mu się nie stanie w Brentwood.

Nie wiesz tego.

Świat się zmienia.

- Nie strasz go. - Dzięki temu będzie uważał.

- Musi być czujny. - Jestem.

Opracowałem plan ucieczki

na wypadek każdej naturalnej albo nadprzyrodzonej katastrofy.

- Ja mówię poważnie. - Ja też.

Mówię o zdarzeniach pogodowych, hydrologicznych, geofizycznych...

Posłuchaj mnie.

Od kiedy tu mieszkam, zawsze znałem wszystkie zagrożenia.

Teraz to się zmieniło.

Wszystko się może zdarzyć. W każdej chwili.

Przesadzasz.

Widzisz? Masz to po ojcu.

Wszystko będzie dobrze.

To tylko przejściowe problemy.

Czasem musi być gorzej, żeby potem mogło być lepiej.

Przecież nikt go nie porwie i nie wrzuci do bagażnika.

- W życiu by do tego nie doszło. - Właśnie.

Więc idź, tylko napisz, jak dotrzesz.

- Czemu to robisz? - Co?

Podważasz mój autorytet.

Jesteśmy zespołem, ale to nie była współpraca.

Przepraszam.

Wiem, denerwujesz się, ale spójrzmy prawdzie w oczy.

Nikt nie czyha na to nasze dziwadło.

Przeciągasz szerszy koniec nad węższym.

Nad czyli gdzie?

Przekładasz szerszy pod węższym.

Zawiąż go za mnie. Miałem być na miejscu godzinę temu.

Krawaty są też na inne okazje.

Może kiedyś będziesz go nosił do pracy.

To będę ci płacił za wiązanie.

Moje profesjonalne wiązanie kosztuje.

Jak będę nosił krawat, będzie mnie stać.

Dobry z ciebie dzieciak.

Jestem z ciebie dumny.

Dzięki.

Mój ojciec był beznadziejny.

Myślałem, że będę taki sam.

Znasz to powiedzenie...

że rodziców się nie wybiera.

Prawda jest taka...

że z dziećmi jest tak samo.

Gdybym mógł...

ciebie bym wybrał.

Jesteś pierwszą osobą, jaką podziwiam.

Ja?

Nie ma czego podziwiać.

Nie.

Niczego nie potrafię.

I całe życie byłem nikim.

Ty wręcz przeciwnie.

Nie potrzebowałeś niczego ani nikogo,

żeby być kimś.

To w tobie podziwiam.

Też jestem z ciebie dumny...

tato.

Lepiej już idź.

Racja.

Do zobaczenia.

Tak.

No dobra.

Ruby dzwonił?

- Nie. Do ciebie? - Nie. Akcja z oponą go siekła.

- Źle z nim. - Skąd wiesz, skoro się nie odzywał?

Zajrzałam przez okno.

Od trzech dni leży w tych samych ciuchach.

Zero skarpet na podłodze.

Biedaczek dusi to w sobie.

Wiem.

- Wychodzisz? - Teraz.

- Spotykamy się u mnie? - Już tu jestem.

- Nie widzę cię. - Jestem w Brentwood.

Musiałam wesprzeć kumpelę

i znaleźć chwilę na przeanalizowanie śledztwa,

żeby zaplanować następny krok, jak liderka.

Nawet dzisiaj nie odpuścisz?

Lider musi być twardy, a nie szukać poklasku.

Zamówisz mi taksę?

Nie mam kasy, a tata odciął mnie od funduszy.

Biedny, wybacz, ale to kolejny dowód na to,

że na przywódcę się nie nadajesz.

Dobry lider zawsze ma plan B w odwodzie.

Plan do zwycięstwa, pindo.

Dziękuję, że strzeżesz mojego ciała i naszego domu.

Aż mi głupio o to prosić...

- Nie proś. - Potrzebuję przysługi.

Wierzysz, że znajdziemy Ricky’ego.

- Wcale nie. - Wierzysz. Widzę to...

w twoim języku ciała.

Monse jest w żałobie, a Ruby ma traumę

i nasz kolektywny umysł nie działa dobrze.

Możemy nie zdążyć przed przypadkowym terminem

twojej szefowej.

Podkreślam „przypadkowym”.

- I co? - Z całym szacunkiem.

Wcale nie sugeruję, że Cuchillos tego nie przemyślała...

- Czego chcesz? - Potrzebujemy więcej czasu.

I nie wiem, jak o to poprosić.

Może poprosisz ją za nas.

Nie chcę, żebyś się specjalnie fatygował, ale...

- Mógłbyś? - Co?

Pofatygować się...

- I ją poprosić? - To tyle?

Mogę prosić o coś jeszcze?

Podwieziesz mnie?

Jak się trzymasz?

Chodźmy już.

- Wiem, że to krępujące... - Nie powinniśmy tu być.

Zostawiła nas i oczerniła. Nie chcą nas tu.

A twoje rodzeństwo?

Oni cię tu chcą. Innymi się nie przejmuj.

Była twoją mamą, to twoja rodzina.

Ktoś cię tu nie chce? Chrzanić ich.

Zjedz coś. Kiedy ostatnio jadłaś?

Gdy zgłodniałam.

Nie masz nic, co lubię.

A oni?

Polecam quiche. Jest smaczny.

Weź gryza, a sobie pójdę.

- Wybacz spóźnienie. - To nic.

I tak mi przykro.

Przykro mi, że przez to przechodzisz

i że mówiłem, że cię nie potrzebujemy...

Nie szkodzi.

Oboje przesadziliśmy.

Ja też przepraszam.

Trzymasz się?

- Mogę coś zrobić? - Nie.

Nie musisz tu być.

Wy też nie.

To kolejna lekcja w życiu pełnym dyskomfortu.

Nie wyjdziemy.

Nawet nie dyskutuj.

- Dziękuję. - Ależ proszę bardzo.

Wszyscy są tacy mili, dzielą się talerzami.

Śmierć wydobywa z ludzi to, co najlepsze.

Wziął cię za kelnera.

Dupek.

Wiesz, kogo nie biorą za kelnerkę? Liderki.

Gracias.

Przyjechałam.

Gadaj.

- Mój brat potrzebuje czasu. - Bo czyjaś matka zmarła?

Dlatego mnie sprowadziłeś?

Nie miałeś być posłańcem,

więc nie bądź.

Starczy im czasu.

Ale nam nie.

Z Dziewiętnastkami.

Stawiają się i przeginają.

Utemperujmy ich, zanim zrobią coś nieodwracalnego.

- Musimy dać im Jefferson... - My?

- Myślę... - Nie jesteś od myślenia.

- Masz robić, co mówię. - O ile mi mówisz.

Co to niby ma znaczyć?

Nie wiedziałem, że porwaliście dzieciaki, jak już dostarczyłem czysty hajs.

Wtedy miałem rację i z Dziewiętnastkami też.

Są bezlitośni, nie mają zasad.

Nie boją się śmierci, więc mają gdzieś, czy zginą niewinni.

To tylko chłopcy.

Płaczliwe pizdeczki, którym nie zeszły jeszcze jądra.

- Bachory. - Których nie kontrolujemy.

Musimy współpracować.

Unieszkodliwić ich.

- Jeśli oddam im Jefferson... - Nie ty nim rozporządzasz.

To część układu, który zawarłam,

żeby wydostać ciebie i twojego brata żywych z tamtej meliny.

Niech się Dziewiętnastki bawią.

- Sami się pozabijają. - Nie rozumiesz.

Już nie znasz tego życia.

- Oni zagrażają interesom. - Ta rozmowa zagraża interesom.

Bo marnuje mój czas.

A jak dam im moją ulicę? Pierwszą albo Drugą?

Twoją ulicę?

Wiesz, co należy do ciebie, przystojniaku?

Nic.

Nic nie jest twoje.

Nawet ty sam do siebie nie należysz.

Jesteś mój, Straszaku.

Nie zapominaj o tym.

Jasne?

- Chrzanisz. - Junior aż się zrobił obolały.

I to bardzo.

A to się dotąd nie zdarzało, kumasz?

Nie.

Ale cerę masz taką delikatną.

Tak bywa, gdy ktoś cię całkiem wydrenuje.

To odwrotność odwodnienia. Skóra robi się jędrna.

- Dobrze wiedzieć. - Wiesz, co jeszcze?

Chyba dam sushi drugą szansę.

A kogo tu licho przyniosło?

Daj mi chwilę i zaraz wrócimy do rozmowy o mnie.

- Skąd ten pośpiech? - Nie ma pośpiechu.

Znam tę minę. Czego szukasz?

Sera, zgłodniałem.

Ale chrzanisz.

Rozwodnionym chrzanem.

- Nie tolerujesz laktozy. - Dobra.

Fakt, mam wrażliwe jelita.

Jeśli nie widzisz, o co chodzi, to nic ci nie powiem.

- Wkręcasz mnie. - Może.

A może nie.

O nie, ja mam intuicję liderki, a ty tylko spiętą minę.

No to sobie pójdę.

Tak jak i ja.

Ja ci pokażę intuicję lidera.

- Podoba ci się? - Ja tylko...

- Cześć. - Cześć, kopę lat.

- Jak się masz? - Fantastycznie.

I smutno, biorąc pod uwagę okoliczności.

A ty?

Ładna opalenizna.

- Byłaś na wycieczce? - Nie.

- Zmieniłaś numer? - Odczep się.

Lepiej uważaj, młody.

Chciałem tylko zagaić.

Dobra, czemu nam nie odpisywałaś?

Bo nie mam nic do powiedzenia.

Nie znam tej waszej Chuci Chillow.

A sprawa z RollerWorld to historia.

Nie mam nic do dodania.

Słuchaj.

Ani to czas, ani miejsce

na grzebanie w przeszłości.

A teraz...

wesprzyj koleżankę.

Ona coś wie.

Sernik, jakieś ptysie, ciasto czekoladowe i ciastka.

- Więcej ptysi... - Przestań.

Niczego nie potrzebuję.

Po prostu bądź przy mnie.

Nic mi nie jest.

Jak nam wszystkim,

dopóki nie umrzemy.

- Daj spokój. - Z czym?

- Przyszedłeś. - A co miałem zrobić?

Czekać, aż Cuchillos mnie załatwi?

Poczekam tutaj.

Przynajmniej mają tu kanapki i jakieś ptysie.

- Szeptem, misiu. - Dokładnie.

Słuchajmy wewnętrznych podszeptów.

Mówią, że jesteśmy nic niewarci, nie wyjedziemy z Freeridge,

a nawet jeśli, to pewnie sami się wykończymy.

Jak mama Monse.

Na co czekamy?

Zróbmy to teraz,

póki dobrze wyglądamy w trumnie.

- Wyluzuj! - Wyluzowałem.

Nie zmylisz mnie spokojnym tonem, w środku nie byłeś wyluzowany.

Co się dzieje?

Mam dość udawania i niemówienia prawdy.

Czasami myślę, że lepiej byłoby, gdybyśmy nie żyli.

Wystarczy!

Wiem, że prawie umarłeś,

ale zachęcanie do tego innych tuż po śmierci mamy kumpeli...

jest porąbane.

To zrozumiałe, że się stresujesz,

ale teraz stresujesz też innych.

Każdy ma własne problemy, musisz przestać.

Psujesz nastrój...

na pogrzebie.

To co mam robić? Tak się właśnie czuję.

Zmień postawę i bądź znowu wyluzowany.

Niby jak?

Nie wiem, rozkmiń to albo idź do domu.

Czemu to zrobiłeś?

Na poprawę nastroju.

Tak się nie robi.

Walić tę sukę.

Jak nie potrafisz tego załatwić,

sami to zrobimy,

nawet jeśli mamy walczyć ze Świętymi.

Tydzień. Tyle wytrzymacie, jak się postawicie.

Wiecie, jak skończyli Prorocy.

Co jest lepsze od wojny?

Forsa.

Wiem, ile płacicie Ormianom.

Jak za zboże.

Jak chcecie...

spiknę was z naszym dostawcą, dostaniecie towar taniej.

W porządku.

Mów dalej.

Jak się trzymasz?

Nie wiem.

Ja też.

Wybacz, że się nie odzywałem, gdy wyjechałaś.

Powinienem był coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co.

- Tak mnie to dręczy... - Miedzy nami gra.

Jak zawsze.

Moja relacja z Julią to co innego.

Próbowałem zrozumieć, jak do tego doszło.

Odkryć sens w bezsensie.

Ja to robię całe życie.

Próbuję zrozumieć, dlaczego to zrobiła.

Nas też zostawiała.

Kilka razy.

Nie wiedziałam.

Zawsze wracała.

Nie chciała skrzywdzić Hayden i Coopera tak jak ciebie.

Przepraszam, nie chciałem...

- To źle zabrzmiało. - Nie szkodzi.

- Poradzę sobie. - To nie w porządku, nie chciałem...

dobijać cię jeszcze bardziej.

Już dobrze.

Mogę o coś zapytać?

Pewnie.

W noc twojego wyjazdu...

co jej powiedziałaś?

Czemu pytasz?

Do końca to przeżywała.

W końcu po sobie sprzątasz?

Wyjeżdżam.

Dość namieszałem.

Dwayne’owi ani wam nie trzeba więcej problemów.

To prawda.

Jak Cesar to przyjął?

Powiem mu, jak będę w Bakersfield.

Ktoś mi tam pomoże.

- Może tobie też. - Nie trzeba.

- Już wszystko mam. - Świętych?

Są lepsi od ciebie.

Oby cię nie wsypali.

Pewnego dnia gang się od ciebie odwróci

i stracisz całą władzę.

To iluzja życia.

Nie musisz tu zostawać.

Możesz żyć inaczej,

być, kim zechcesz.

Dzięki, tato. Masz rację.

Mogę być prezydentem.

Albo astronautą.

Albo grać w filmach!

Mogę być, kim zechcę, bo miałem takie dobre wzorce!

Mój ojciec też dał dupy,

ale wyrzuć z siebie ten gniew.

Mam go wyrzucić?

Tylko on mnie napędza.

Dzięki niemu przeżyłem!

Bez ciebie.

Do zobaczenia.

Czyli to ja mam mu powiedzieć?

Zrzucasz to na mnie?

Ej, gnoju!

Całe zło w moim życiu to twoja wina!

Zniszczysz go tak samo jak mnie!

Dlaczego nie pisałeś?

Nie dzwoniłeś?

Myślałeś o mnie w ogóle?

Byłoby mi łatwiej, gdybyś umarł.

Wiesz, co jest najgorsze w dorastaniu bez ojca?

Robienie za ojca dla brata, gdy nigdy nie było się synem.

Zabieraj rzeczy i nie wracaj.

Pomogę ci.

Wiesz...

Myślałem, o tym niegrzebaniu w przeszłości.

Nie mówiłam tak.

Wiesz, czego nie trzeba grzebać?

Nieumarłych.

Nie mówię o zombie, tylko o ludziach, którzy nie są martwi.

Czego jeszcze nie powinno się grzebać?

- Tajemnic. - Nigdy nie odpuszczasz?

Rosé, królowo.

- Przewodniczko korowodu. - No cóż...

Pomóż mi pomóc sobie w pomaganiu nam.

- Wątpię, żebym mogła. - Wiem, że Mały Ricky żyje!

Rozkopałem jego grób i był pusty.

Znaleźliśmy krasnala.

A jakaś straszna baba każe nam go odnaleźć, bo inaczej...

nawet nie chcę myśleć, co się stanie.

Nie mówiłam, że nie żyje.

Więc wiesz więcej, niż twierdzisz?

A niby jak tyle osiągnęłam?

- Gdzie on jest? - Nie wiem.

Mały Ricky pomógł mi, gdy nikt inny nie chciał.

Zaprowadził mnie do studia i wyciągnął z Freeridge.

Zobaczył, co mogę osiągnąć.

Taki właśnie jest.

Widzi w ludziach talent i potencjał, a potem pomaga im spełnić marzenia.

To był święty człowiek.

- Był? - Jest! Nie wiem.

Nie wiem, gdzie jest.

Nawet gdybym wiedziała, nie powiedziałabym ci.

Oddawaj pudełko.

Brian ci to dał?

Nie, to od Julii.

BEZ CIEBIE

Co to jest?

Jej nowa książka.

O mnie...

o niej i o tym, co się stało.

Nie chcę tego czytać.

Nie teraz.

Myślisz, że pisała o mnie?

Jest mi trudno, bo zaczynam wątpić,

czy nasze wspólne życie było w ogóle prawdziwe.

Było? Znaczyło dla niej cokolwiek?

Byłem aż tak beznadziejny? Co takiego zrobiłem?

Myślałem...

że lepsza praca, moje wyjazdy zapewnią nam lepsze życie.

A nie, że ją odpędzą.

Może to moja wina, może była samotna.

Nie dlatego odeszła.

Właśnie tak miało być.

To nie nasza wina.

Tylko jej.

Przykro mi.

Przykro mi, że znowu to przechodzisz.

Tyle lat...

czekałem, aż po ciebie wróci.

Zawsze myślałem, że wróci też po mnie.

Nie wyjechałby bez pożegnania.

A jednak.

Co zrobiłeś?

- Nic. - Dokładnie. Nic nie zrobiłeś.

Mogłeś mu pomóc z szukaniem pracy.

- Ale wolałeś nie. - Nie mam wpływów.

Gówno prawda!

- Pewnie się cieszysz. - Cieszę?

Jestem twoim bratem.

A dotąd robiłem za ojca.

Jak masz się na kogoś wkurzać,

to na niego.

To on nas zostawił.

Znowu.

Cesar.

Monse miała rację.

Jesteś przeklęty.

Całe zło w moim życiu to twoja wina.

Musiałam wyjść.

Czułam się jak przy ataku klaustrofobii,

jakbym się dusiła.

To ból i strata.

Beznadziejne uczucie.

Ale to normalne.

Jest ci źle

i to normalne.

W tym problem.

Nie jest mi źle.

Ani smutno, ani beznadziejnie.

Czuję ulgę.

Cieszę się, że nie żyje.

Więcej mnie nie rozczaruje.

Nie muszę się głowić, czy mnie kochała.

Albo czy przeczytała list.

Czy na niego odpisze.

Czy nagra wiadomość, której nie odsłucham.

Ostatnią usunęłam bez mrugnięcia.

Mam gdzieś, jakie były jej ostatnie słowa.

Nie szkodzi.

To nic złego.

Naprawdę?

Naprawdę to nic złego?

Bo boję się, że to wszystko, co spotyka mnie...

nas...

Boję się, że to do mnie nie dociera,

że już nic nie czuję.

Może zobojętniałam na ból i stratę?

Będę jak ci ludzie znieczuleni na życie?

Nie chcę taka być.

Znam to uczucie.

Też tak mam.

Ale to minie.

Skąd wiesz?

Bo...

jeśli boisz się, że zobojętniałaś,

to wciąż coś czujesz.

- Czemu mnie podglądasz? - Bo ty tego nie robiłaś?

Właź.

Co tam?

Wybacz ten pocałunek.

Nie chciałem cię zawstydzić.

Wporzo.

Chodzi o to...

że ostatnio...

dobrze czuję się tylko...

przy tobie.

No właśnie.

- To nie są prawdziwe uczucia. - Dla mnie są.

Bo przeraża cię nieznane, a mnie już znasz.

Co w tym złego?

Bo mówisz o uczuciach, tylko gdy się z ciebie wylewają.

Jesteś przerażony i wrażliwy, a ja jestem bezpieczeństwem i podporą.

Ale podpory się potrzebuje, a nie aktywnie szuka,

a ja chcę być z kimś, kto będzie chciał mnie zawsze,

a nie tylko gdy się boi.

Jestem miłością na całe życie, misiu,

a nie receptą na młodzieńczy kryzys.

Ale te uczucia mogą być prawdziwe.

Mogą.

Skoro sam nie wiesz,

to nie są.

Dobranoc.

ŚLISKA POŚCIEL

RYTM NA ULICY

Widzi w ludziach talent i potencjał, a potem pomaga im spełnić marzenia.

PRODUCENT: TATA GĄSKA

TATA GĄSKA ANONIMOWY PRODUCENT

DYSKOGRAFIA KASKA NA LUNCH

Siadam w klasie i czuję w brzuchu...

Trzeba kupić żarcie, by można było jeść

Trzeba się odżywiać

Jack był zwinny, Jack był szybki, Jack przeskoczył...

Jack i Jill weszli na wzgórze

Jack przeskoczył świecznik

owieczkę, nie mogła jej zjeść Była jej zwierzątkiem

Krak i krak

Znalazłem go.

Mam Małego Ricky’ego!

Napisy: Magdalena Adamus

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.