Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Pielęgniarka oddziałowa proszona na OIOM.
Jeszcze nie pora odwiedzin.
On może zostać.
Oby i przy mnie kiedyś siedział ktoś taki jak ty.
Dobra, dupku, wal! Mów, co otwiera ten klucz.
Wiesz, Julio mówił do mnie z grobu. Nie było to zbyt miłe.
Obudź się i gadaj, dziwko!
Filmik, jak Latrelle grozi Cesarowi.
Denerwuję się. Od dwóch dni prawie nie rozmawiamy.
Ma w domu tylu Santos, że jest bezpieczny. Niech się nie wychyla, a będzie dobrze.
- Jest dobrze. - Co tu robisz?
- Nie powinieneś tu być. - Mam test z matmy.
Nie jesteś bezpieczny.
Wiem. Jestem bratem Spooky'ego.
- Jeśli coś ci się stanie... - Nie.
Zaraz pójdę. Przyszedłem tylko na test.
Martw się raczej o swoją quince. Dziś dostarczą sukienkę?
Nic mi nie będzie.
Zajmijcie czymś dzisiaj Olivię. Niech się skupi na quince.
- OK. - Po szkole prosto do domu.
Chcę, żebyście byli bezpieczni.
A ty? Skąd wiemy, że jesteś bezpieczny?
Muszę lecieć. Cholera.
Powiedzcie, że jestem chory.
WYJŚCIE
- Nie musisz mówić... - Powiem.
Co z tobą? Nie możesz wychodzić.
Wybacz, miałem test z matmy.
- Nauczyciel mnie uwali... - Cholerny test?!
Miałeś siedzieć w domu.
Rusz głową, zanim ktoś wpakuje w nią kulkę.
Przepraszam.
Siedzenie w domu wkurza,
ale nie bądź taki głupi.
Co zrobimy z tą sprawą?
Zabawmy się, Lil' Spooky.
Cesar nie chce, żebym się martwiła, ale jak?
Nie tłumacz się. Grożenie spluwą to nie żart.
Cesar mówił, że byłaś z nim. Co dokładnie tam zaszło?
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
O nas.
- Nie chcę o tym myśleć. - Nie powinniśmy czegoś zrobić?
Dość już o Cesarze. Sam da sobie radę.
Olivia, wyobraź sobie, że wszyscy na ciebie czekają,
a ty się nagle pojawiasz...
w tym.
Bo to...
Och, to jest...
Nieważne. Nie mogę nawet udawać.
- Co mam zrobić? - Nic.
Nic nie zrobisz.
- Załatwię to, princesa. - Jak?
Nie mamy czasu ani forsy na nową.
- Co za pech. - Ale...
myślimy pozytywnie i jesteśmy pomysłowi,
więc rozwiążemy każdy problem.
Nie sądzę. To koszmar.
Próbuję ci pomóc.
Pomagaj w sypialni.
Przykro mi.
Wszystko będzie dobrze. Chyba.
Idź.
Nie martw się, panuję nad tym.
Potrzebna opiekunka do dziecka na dzisiaj. Dajcie znać.
- Mów. Obudził się? - Nie.
Ale chyba dochodzi do siebie.
Śpiewałem „Beat It” i poruszał palcami u stóp.
Po co śpiewasz?
Podobno to drugi dobry sposób wybudzania.
- A pierwszy? - Nie...
Pielęgniarki dały mi prywatne rzeczy Chivo.
Nie chcę słuchać o bieliźnie.
Niestety jej nie nosi.
- Ale mam klucz do szkółki. - Dlaczego dali ci jego rzeczy?
Podałem się za jego bratanka i mi uwierzyli.
Dzieci też tak zamieniają.
O której się spotkamy w szkółce?
Cztery godziny przed... nigdy!
Twoje nerwy i moje nerwy to rychły zawał.
- Nie denerwuję się. - Mówi nerwuska.
- Kończę. - OK.
Skończ i zajmij się czymś.
Dam znać, czego się dowiem.
Hej! Nie znasz mnie, ale mogę zająć się dzieckiem.
Nazywam się Laura Diaz.
Do niczego nie dojdziemy. Chcę pomówić z kierownikiem.
Tak, wiem, że to mała firma...
A mogę pomówić z pani mamą?
Halo?
Chyba nikomu na nic się nie przydam, więc spadam.
- Jakie to dojrzałe. - Dziękuję.
Nie martw się, nic ci nie będzie.
Jak i temu, którego nie wymienię.
Nic mu nie będzie.
Nie martwimy się o Cesara, a o twoją sukienkę.
Na szczęście mamy 48 godzin, a ja jestem zaradny.
Jako taki znam kogoś jeszcze zaradniejszego.
Tkanina jest kiepska.
A szwy... to robota nowicjusza.
Ja bym użyła organzy.
Nie satyny czy tafty.
Z takimi kształtami – bez ramiączek.
Rozmiar 4, tak?
Ale co ja tam wiem.
Uszyłam raptem jakieś tysiąc sukienek.
Doskonale.
Poprawisz ją?
- Nie. - Nie?
Mieszkasz z kobietą, która szyje sukienki,
a i tak zamawiasz coś z Etsy, vieja?
Nie jestem... jak wy to mówicie?... rezerwową.
Siedemnaście kilometrów.
Może być i 17 mln. Nie do wiary, że nie bywam na plaży.
Ja tu byłem trzy miesiące temu, kiedy wyszedłem z paki.
Po czterech latach w celi chciałem zobaczyć coś dużego.
Przestrzeń.
Wciąż nie lubisz cebuli?
Próbowałeś szalotek?
A co to jest?
I to ty jesteś ten bystry!
Szalotka, mój genialny bracie,
to rodzaj cebuli.
Odmiana botaniczna Alium cepa.
Kim ty jesteś?
Mistrzem ortografii z VII i VIII klasy.
Gdybym nie zajmował się tobą, uczyłbym się w Pasadenie.
- Żartujesz sobie. - De veras, stary.
Nauczyciele pisali mi listy polecające. Nawet dyrektor.
Mówił, że jestem zdolny.
- I nie pojechałeś? - Zostawiając ciebie?
Przecież była mama.
To nie byłby dobry pomysł.
- Jak to? - Nie martw się.
Już nie jestem dzieckiem.
Mama nie zawsze była z nami.
Kiedy była...
wcale jej nie było.
Nie wiedziałem.
I dobrze.
Spisałem się.
Chciałem skończyć liceum i iść do szkoły gastronomicznej.
- Mój brat – szef kuchni. - To się mogło udać.
Dobra, użyj szalotki w zdaniu.
Oddaj mi swoje szalotki, dupku.
Dzieci, przywitajcie się z Laurą.
Cześć.
Cześć.
To Cooper i Hayden.
Postaraj się odciągnąć ich od ekranów.
Jak się nie uda, trudno.
Pilnuj, żeby się nie pozabijali.
Kuchnia jest tam. Częstuj się.
Ja będę u siebie w biurze, jakby coś.
- OK. - Dzięki.
Próbuję wyrobić się w terminie, a ledwo zaczęłam.
Zawsze zwlekam z pracą.
Ja też. O czym pani pisze?
To taka i powieść, i pamiętnik.
Bardzo osobiste sprawy, o których trudno się mówi czy pisze.
Piszę to od lat. Myślałam, że przeprowadzka do L.A.
mnie zmotywuje, ale...
Skąd pani przyjechała?
Z Nowego Jorku. A ty skąd jesteś?
- Z Freeridge. - Z Freeridge? Poważnie?
- Pani też? - Moja sąsiadka Rosé jest stamtąd.
To stamtąd mnie znasz?
Spotkałyśmy się na imprezie halloweenowej.
Tak?
Wybacz, nie pamiętam.
Ale jako matka dwojga dzieci bywam roztrzepana.
Z której części L.A. pani jest?
- Niedaleko stąd. - Czyli?
Z zachodniej. Powinnam wziąć się do pracy.
Czuj się jak u siebie.
Mógłbym się przyzwyczaić.
I dobrze. Kiedyś się tu przeprowadzę.
Poważnie.
Będziesz jednym z tych bezdomnych świrów z dredami i tatuażami robionymi henną?
- Odwiedzę cię w kartonie. - Chrzanić je.
Będę miał odjechany dom.
No i nie będziesz mnie odwiedzał.
Zamieszkasz ze mną.
Kto mówi, że chcę mieszkać na plaży?
Chyba mógłbym tu mieszkać.
Ale skąd weźmiesz pieniądze? To nie Freeridge.
Zostanę architektem.
Zaprojektuję domy, areny i własny dom na plaży.
A że będziesz mieszkał ze mną, musi być wielofunkcyjny.
To znaczy?
Na dole twoja restauracja, a my na górze.
Do jakiej szkoły musisz pójść?
Do dobrej. Wszystko mam zaplanowane.
Kilka lat w koledżu, żeby zaoszczędzić,
a potem idę na uniwerek.
Dobry plan. Będzie cię na to stać?
Coś wymyślę.
Hej...
Razem coś wymyślimy.
Tylko tyle?
Nawet nie wiesz, jak mnie przekupić?
- Qué lástima. - Ciasteczka?
Dobre posunięcie.
Popełniłem błąd.
Wiemy, że jesteś zajęta. Stąd Etsy.
To był jeszcze większy błąd.
Zrozumiałem już swoje błędy i przewinienia
i odmówiłem setki zdrowasiek.
Potrzebujemy pani. Czy możemy coś zrobić, żeby wrócić do pani łask
i wykorzystać pani genialne zdolności do naprawienia sukni?
No więc...
jest coś takiego.
Odłóż telefon.
Cesar jest z Oscarem.
Nikt na niego nie czyha.
Odkładam telefon.
- Jak ci idzie? - Czy ta kobieta nie nosi butów?
- Czy to... - Tak.
Właśnie odpadł.
Proszę.
Co?
Dobrze, że tu jesteś.
Bez ciebie bym spanikowała.
- Co? - Jest bezpieczny.
I śliczny. Prawda?
Tak.
Zrobicie coś ze mną?
Tak, a co?
Myślałam o czymś naprawdę fajnym.
Zbudujemy zamek?
Coś lepszego. To się nazywa drzewo genealogiczne.
No co. Takie drzewa są super.
- Zaczniemy od mamy. - Jestem głodny.
Możemy coś zjeść, jak skończmy tę część.
Jestem głodny teraz.
No dobrze, to zjemy.
- Na co masz ochotę. - Uvas.
Znasz hiszpański?
- Trochę. - Kto cię uczył?
Chcę obejrzeć Trolle.
Kto cię uczył hiszpańskiego? Mama?
Nie, Dora.
To twoja babcia?
Nie! Dora i przyjaciele.
Babcia jest w niebie z naszymi kotkami.
Przyniosę przekąski.
- Hej. - Zmiana planu.
Pojedź ze mną do tej szkółki.
Tu jest zbyt strasznie, by działać w pojedynkę.
- O której? - Opiekuję się dziećmi.
Co? W takiej sytuacji?
Miałam się czymś zająć.
Ale zostań ze mną na wszelki wypadek, gdyby coś się stało.
Chivo jest w szpitalu.
To prawda.
- Ale nie jestem sam. - To znaczy?
Trudno to wyjaśnić.
No dobra, mam klucz Chivo, ale...
nic nie mogę znaleźć.
O Boże.
Chyba znalazłem zamek.
Działa.
Otwieram szufladę Chivo.
Jamal, nic ci nie jest?
Juanita.
Ten stuknięty drań trzymał ją w niewoli.
- Cały czas wiedział, gdzie jest. - Kto? Kogo?
Spokojnie. Lepiej, żebyś nie znała wstrętnych szczegółów.
- Zostań ze mną. - Dobrze.
RYMY RICKY'EGO CZ. IV
NA WYPADEK MOJEGO ZGONU – RG
Ricky Galindo.
Kółeczko wokół Rosie Apsik! Wszyscy upadamy
Co, u licha?
Co to jest?
Monse, zadzwonię później.
20 – 7 – 42.
Laura!
Laura!
Mama cię woła.
Jasne. Dzięki.
Hej.
Mogłabyś zostać z dziećmi dłużej?
Mam wenę i nie chcę przerywać.
- Jasne. - Bardzo ci dziękuję.
Możesz im zrobić kolację za jakieś pół godziny?
- W zamrażalniku są nuggetsy. - Pewnie.
Bardzo dziękuję.
Czy to Sacré-Coeur?
Świetnie. Byłaś w Paryżu?
Nie, może kiedyś. Jak tam jest?
Wspaniale. Inspirująco.
Mieszkałam tam przez rok, ale potem już tam nie byłam.
- Kiedy? - W 2004 roku.
Wtedy się urodziłam.
Magiczny rok dla nas obu.
Obudzimy ją?
To delikatna sprawa.
Chcemy, żeby zajęła się sukienką, ale jak wypocznie, będzie wdzięczna.
Niech sobie pośpi.
Gracias. Ale wypoczęłam!
Relaks zwiększa kreatywność.
Po tym relaksie strasznie chce mi się spać.
Do łóżek!
Zaczekaj.
Quince jest za dwa dni.
Nie zmierzysz jej bioder? Albo biustu?
Dobranoc.
Tylko nas wykorzystała.
Skąd wiedziała?
To moja praca!
Na plaży było super. Dobrze, że poczekaliśmy na zachód słońca.
- Potrzeba nam więcej takich dni. - Fakt.
Więcej czasu razem.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Wiem.
Naprawdę wszystko.
Kocham cię, mano.
Ty płaczesz?
Nie, głuptasie. Dym podrażnił mi oczy.
Było gorąco.
Mogli mnie zabić.
Ciebie też.
Każdego mogą zabić.
- Gdyby coś ci się stało... - Nic się nie stanie.
Wiem, Lil' Spooky.
Dlatego tu jesteśmy.
Musimy się tym zająć.
Dobranoc.
Dziękuję, Lauro.
- Wpadnij jeszcze kiedyś. Tak, dzieci? - Była w porządku.
To był duży komplement.
W takim razie dziękuję, Hayden.
- Chętnie znów się nimi zajmę. - Mamo, poczytaj nam.
Za chwilę. Muszę zapłacić Laurze i odnieść to do biura.
Mamo, teraz!
Ja to odniosę.
- Bajka! - Bajka!
No dobrze.
Odłożysz to? Szybko im coś przeczytam i się rozliczymy.
Bardzo dziękuję.
Chodźcie już.
Co ty wyprawiasz? To kobieta nie jest twoją matką.
„Wszyscy miewamy chwile smutku,
kiedy ani słońce, ani księżyc nie świecą.
Spoglądamy w niebo,
patrzymy wokół...
Potrzebujemy naszych rodzin,
ale ich nie ma.
Jesteśmy samotni. Gdzie mogą być?
Samotni. Czy ktoś mi pomoże?”
Następny przeczytajcie sami. Zaraz wrócę.
W porządku?
Czyta im pani co wieczór?
Staram się.
Mnie nikt nie czytał.
Skarbie, tak mi przykro.
Nie, to ja przepraszam.
Tyle rzeczy się teraz dzieje i...
jestem...
Nie zawsze tak wariuję.
Nie wariujesz.
Mogę obmyć twarz?
Oczywiście. Łazienka jest po lewej.
Nie spiesz się.
TATA KOMÓRKA
Proszę.
Dziękuję.
To za dużo.
Przyjechałaś z daleka, tak na ostatnią chwilę.
- Weź je, proszę. - Ale...
Nalegam.
Uratowałaś mnie.
- Chodziłem do szkoły z Latrelle'em. - Mimo to wyciągnął broń.
- Nie strzelił. - Kiedyś strzeli.
A tak „kiedyś” nie nadejdzie.
Bawiłeś się mną. Ta gadka o mojej przyszłości...
Chcesz więcej takich dni? My tak to załatwiamy.
Wpierw zajmij się teraźniejszością.
Posłuchaj mnie. Strzelasz, aż opróżnisz magazynek.
Nie spanikuj, nie zmieniaj zdania.
Wóz albo przewóz, hermano.
Zaczekaj!
Palant miał szczęście.
Tylko dzisiaj.
Zajmiesz się tym jutro.
USUŃ Z GRONA ZNAJOMYCH
20 – 7 – 42.
Zakładam, że te trzy cyfry to kombinacja do zamka.
Ale gdzie ten zamek, mała? Powiedz mi.
Powiedz tatuśkowi.
Wybacz. Jestem zmęczony. Późno już.
Może powinniśmy się trochę przespać...
A może zostaniemy.
- Cesarowi się spodoba? - Nie.
Będzie oczarowany.
Nic ci nie jest?
No mów. Czego potrzebujesz?
LOTERIA ZŁA GOSPODYNI
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.