Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W ten weekend będzie z nimi. No nie wiem.
Nie wiem.
- Dziękuję. - Nie wiem.
A Mario? Chciałem go zobaczyć.
Pojechał do Nevady z nową laską.
- Zamiast do domu? - Na dymanko.
- Fakt. - Fakt.
Podasz tres leches?
Dobra.
Moja mama robi najlepsze urodzinowe tres leches.
Ale nie w tym roku.
Nie mów tak. Może rodzice wrócą na twoje urodziny.
Za tydzień? Nie sądzę?
Chwila. Za tydzień kończysz 15 lat? I nam nie powiedziałaś?
Za tydzień jest quince Olivii!
To nic takiego.
Co?
Mija, to prawda?
O nic się nie martw.
Zamienię się na dyżury w pracy i w sobotę zrobimy ci imprezę.
O Boże!
Olivia ma chupacabra!
O ja cię.
Nie, róże.
Wyobraźcie sobie! Róże.
Użyjemy podstawowych wzorów...
- Czemu tak znikłaś? - Chciałam się przewietrzyć.
W porządku?
Możesz być taka dziewczęca – łagodna i pomocna?
- Jestem taka? - Nie.
A potrafisz?
Nie musicie tego robić.
Nic nie robimy. To dla mnie.
I dla mnie.
Jakoś oboje odczuliśmy potrzebę przytulenia się.
Nie mogę w to uwierzyć. Pierwsze urodziny bez moich rodziców,
do tego to moja quince.
Co za ironia!
Od kiedy nauczyłam się chodzić,
mama doprowadzała mnie do szału swoimi planami.
Testowała przepisy, zbierała wycinki z gazet, wybierała piosenki.
A mój tata
ćwiczył walca, przygotowując się do wielkiego dnia.
Ćwiczył od lat.
Od lat!
- Sporo się natańczył. - Właśnie.
A nie ma wyczucia rytmu. Zero.
W imię obsesji mojej mamy kompletnie rozdeptał mi stopy.
Modliłam się o koniec.
Ale teraz...
brakuje mi tego.
- Co się dzieje? - Nic.
Kompletnie zdołowałeś Olivię, proponując urządzenie jej quince.
Coś o RollerWorld?
Nic.
Nada.
- Mogiła. - Jak to?
I to dosłownie. Lil' Ricky nie żyje.
Po meczu poszedłem pod adres, który dał mi Oscar.
Dotarłem do cmentarza i znalazłem grób Lil' Ricky'ego.
JEDEN Z PIERWSZYCH SANTO
- Zmarł w 1982, 19 miesięcy po napadzie. - Ale jak? Czemu?
Czy Prophets go wypatroszyli?
Chyba łączy nas psychiczna więź.
Zadałem sobie dokładnie te same pytania, więc kopałem głębiej.
Nigdy nie sądziłem, że kiedyś tam pójdę.
Jamal, mój drogi, dokąd poszedłeś?
Do biblioteki.
Spędziłem tam calutką noc, przeglądając mikrofilmy.
- Oglądałeś filmy? - Mikrofilmy.
- Mikro... co? - Nieważne.
Nie było tam żadnej wzmianki o śmierci Ricky'ego.
Żadnego nekrologu.
Więc to chyba tyle.
Koniec. El fin.
- Ale fajne te ludki. - Krasnoludki.
Krasnoludki!
Tak. No właśnie,
Ricky nie żyje, poszlaki też umarły.
Mamy pewien ślad.
Idź tam.
Ten, kto płaci za kwiaty na grób, znał Ricky'ego
i pewnie wie o RollerWorld.
Wybacz, nie chciałem jątrzyć rany.
To nie twoja wina.
Nie widziałam rodziców od miesięcy, prawie nie rozmawiamy.
To jakiś koszmar.
Dlatego powinnaś mieć przyjęcie!
Ruby, ona nie chce świętować.
- Czy ty nas słuchasz? - Tak.
I słyszę, jakie to było ważne dla jej mamy.
- Bez niej nie mogę. - Właśnie dlatego powinnaś.
Urządzając quince, nie zdradzasz jej.
Zrobiłabyś to, nie świętując z powodu jej nieobecności.
Nie po tylu planach.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Umiem przedstawić ludziom odpowiednie argumenty.
- Albo ich wkurzyć. - To...
Wiesz już, czego byś chciała?
PIĘTNASTKA OLIVII
Otwórzcie, proszę, swoje urządzenia
i znajdźcie e-mail „Wygrana”.
Macie? Dobrze.
Po wielu godzinach poszukiwań inspiracji do imprezy Olivii
zebrałem najlepsze pomysły na Pintereście. Link jest pod jej zdjęciem.
Gdzie jest Olivia?
Princesa nie musi zawracać sobie głowy szczegółami.
Ktoś jeszcze ma jakieś głupie pytanie? No dobrze.
Nim weźmiemy się do roboty, przypominam,
że jesteśmy jej przyjaciółmi,
ale też damas i chambelanes w court de honor.
A to oznacza zaszczyt i poświęcenie.
Spójrzcie więc na wykaz obowiązkowych prób i...
Muszę odebrać.
„Udane imprezy z Rubym”.
Możesz jaśniej?
- Myślisz, że to twoja mama? - Tak.
Zrób to.
Laura Diaz?
Nie chcę jej wystraszyć swoim nazwiskiem.
Ten pomysł wydaje mi się coraz głupszy.
Mama nie może być bogatą damulką 15 km stąd.
Nie powinnam.
DODAJ ZNAJOMEGO
- Coś ty zrobił? - Co trzeba.
Nie wiem, czy chcę to wiedzieć.
- Wycofaj zaproszenie. - Zaczekaj.
A jeśli jest teraz on-line i to widzi?
Wycofanie byłoby obraźliwe. Może później się poznamy.
- Pomyśli, że... - Pójdę gdzie indziej.
Wróciłem. Przepraszam.
Zamówienie wozu z kozami jest trudniejsze, niż sądziłem.
Kto by pomyślał, że kozy mają związki! Serio.
- Serio. - Jak chcesz.
Musimy przemyśleć sprawę powozu,
wrócę do tego za chwilę,
chyba że...
- Myślicie, że bliźniaki ją pociągną? - Nie.
Dobra. Dalej.
Przydzielę wam teraz zadania.
- Biorę muzykę. - Wyjąłeś mi to z ust.
Monse, jako że świetnie piszesz, zrobisz zaproszenia.
Nie.
Z grubego papieru.
Jamal, catering. Znaczy, twój tata.
- Ile osób? - No...
my, sąsiedzi i...
Trzy setki.
Trzysta osób?
Masz rację. Lepiej na 350.
Jamal zajmie się kwiatami, a ja – jedzeniem.
Nie znam się na kwiatach.
Dlatego musisz pójść do pana Greenthumba.
Pan Greenthumb... ci pomoże.
Ach... pan Greenthumb.
SZKÓŁKA PANA GREENTHUMBA DZIĘKUJĘ!
Widziałem pana kwiaty na grobie.
Nie pamiętam imienia. Jakiś Nicky czy Dicky...
- Ricky. - Właśnie.
Ricky.
Podobały mi się.
No dobra...
Potrzebne mi kwiaty na quinceañera.
Coś w stylu grobu Ricky'ego, ale na imprezę.
Ile zapłacili ci klienci?
Pewnie pan nie pamięta. Nie szkodzi.
Poda mi pan ich dane? Sam zapytam.
Nie.
Nie?
Ricky był moim kuzynem.
- Co tam masz? - Nic.
To długopis z latarką, ale może być pański.
Ach, na kwiaty... 50 dolców.
Wystarczy na trzy wiadra gipsówki.
To quinceañera, a nie hipsterskie wesele.
Chrzanić hipsterów.
Oni kupują tylko sukulenty.
- 50 dolców to mało. - Wiem, przykro mi.
Nie mówiłem do ciebie.
Szydełkujesz?
Pieczesz?
Zabawiasz?
Julio uważa, że zapłacisz pracą.
Nosisz dla mnie,
a ja cię obsłużę.
- Co noszę? - Wszystko?
Pokłóciliśmy się z Juliem.
Jego kobieta go zostawiła.
Mówi, że to moja wina.
Że mieliśmy romans,
ale to nieprawda.
Nie była mu zbyt oddana.
Tak, ziom?
- Tak. - Nie do ciebie.
Czyli...
zgadzam się na pracę za kwiaty.
Kiedy mam zacząć?
Już zacząłeś.
Jest trochę ekscentryczny.
Nie ekscentryczny, a quincecabra.
Monse, ciągle robisz te miny.
Spójrz na mnie. Mowa ciała.
Potem mina.
Po minie nikt nie pozna, jaka jesteś wredna.
- Przepraszam. - Silencio!
Daruj sobie! Spójrz na Cesara.
Albo nie. W sytuacjach zagrożenia życia on jest na czas, a ty nie.
Jeszcze raz! Od początku!
Kwadrat, ludzie. Kwadrat.
Obrót.
I skłon.
I raz, i dwa, i trzy...
Hej!
Nie.
Nawet nie próbujecie.
Ruby, tobie przychodzi to naturalnie, nam – nie.
- Może coś łatwego? - Albo nic.
Bzdura. Musicie tylko trochę poćwiczyć.
Mam wsparcie.
- Będzie tu lada chwila. - Kto?
Ktoś z talentem, suczki! Hej!
A to tylko zajawka.
Zaskoczeni, co?
Jestem jak lizak z niespodzianką.
Musisz lizać, aż do niej dotrzesz.
- To moja sukienka? - Nie.
Może. Tak.
- Nie nakręcaj się, pożyczyłam. - Ma dziurę na plecach.
Tam mnie dźgnęłaś w tej grze w „Każdy zabija Jasmine”.
W ogóle nie powinnam tu być,
- ale mam serce. - Serce.
To quince. Nie chcę żałować, że nie byłam jedną z damas,
jak kiedyś razem zamieszkamy.
- A teraz do roboty! - Muzyka dla moich uszu.
Dobierzcie się w pary.
Olivia i Cesar, Jamal i Monse, ja i Jasmine.
Muzyka dla moich uszu.
Chociaż... może lepiej dobry z kiepskim.
Ty z Jamalem.
- Monse! - Cześć.
Nie patrz tak.
- Miałam zrobić inną minę. - Tak...
ale nie możesz wyglądać brzydko.
Lepszą minę, nie zgorzkniałą.
Będę cię nienawidzić w milczeniu.
Tylko w tym czasie nie patrz na stopy.
Głowa do góry, ramiona do tyłu.
Potknął się, bo patrzył na stopy.
Co za ironia.
Nie, to po prostu wbrew intuicji.
Ironią jest fakt, że tańczymy razem, a nie z nimi.
Ładnie razem wyglądają.
Co ja sobie myślałem? Takie dziewczyny nie lecą na facetów takich jak ja.
Dlaczego?
Bo też taki facet jak Cesar nie poleci na ciebie.
Nikogo nie obchodzi ta quince, nawet mnie.
Pogadaj z Rubym.
Po co?
Powiedz, że chcę to odwołać.
O nie! Sama to zrób.
Już raz złamałam mu serce, drugi raz nie mogę tego zrobić.
Ale ty możesz.
Proszę, jako moja dama.
Jak odwołujemy quince, nie jestem już dama.
Jesteś nią do końca.
Idzie.
- Ruby, muszę z tobą pogadać. - Ja też.
- Czy w ciężarówce taty zmieści się koń? - A co?
Znalazłem w Barstow tańczącego konia, ale muszę załatwić transport.
Dość tego! Ruby, jesteś quincecabra.
- Czym? - Potworem!
Nakręciłeś się i doprowadzasz nas do szału.
I pewnie skracasz nam życie tą zbędną nerwówką.
Więc chodzi o Cesara.
Tak na niego patrzyłaś, kiedy tańczył z Olivią.
Jesteś zła na niego, więc wyżywasz się na mnie.
- Nie jestem zła na Cesara. - Znów zaczynasz.
Ja to, ja tamto. Monse, tu nie chodzi o ciebie.
Chodzi o Olivię.
Zazdrość na bok. Nie bądź samolubna.
Nie do twarzy ci z tym.
Aha, wciąż chcę, żebyś załatwiła ciężarówkę.
- No i? - Ruby sprowadza konia.
No dobrze. Co dalej?
Przestawić zegary słoneczne? Klienci powinni je widzieć.
Nie ruszaj. Należą do Ricky'ego.
Przerwa. Julio uważa, że się odwadniasz.
Lubisz łamigłówki?
A kto ich nie lubi?
Zagadki?
Poszukiwanie skarbu?
- Widział pan Goonies? - Goonies to ja.
To byłby ulubiony film Ricky'ego.
Zmarł, nim film wszedł do kin.
- Musiał pan kochać kuzyna. - Był super.
Pomógł mi założyć tę firmę,
wyłożył własne pieniądze, sam zakasał rękawy.
Ale był marnym raperem.
Nikt mu tego nie powiedział.
Kiedyś zrymował „włos” z „włos”.
Pamięta pan, jak mu się wiodło finansowo?
Może nagle zdobył duże pieniądze? A jeśli tak, czy je ukrył?
W materacu albo w czyimś ogrodzie...
Więc to ty.
Kto?
Znajdziesz pieniądze z RollerWorld.
Wie pan o RollerWorld?
- To Ricky? - Nie mówię „tak”
ani nie mówię „nie”.
Wróć wieczorem, a wszystko ci opowiem.
- Czemu nie teraz? - Zbyt wiele par uszu.
Ufam tylko Julio.
O której?
Nie wiem. O siódmej?
Nie ciebie pytam.
O 7:43.
Przynieś kolację.
Tajskie żarcie, pizza, pączki i pastrami.
Gdzie ja to dostanę?
Mother Phuket.
PAD THAI – PIZZA – PĄCZKI – PASTRAMI
Nie do przyjęcia!
- Co? - Jamal zgłosił nieobecność.
Zwalniam go.
- Kto na zastępstwo? - Dam radę!
- Nie zastąpimy Jamala. - Nikogo nie znam.
Masz okazję poznać kogoś nowego.
Dziękuję.
- Jest pan wolny w sobotę? - Ruby!
Jest odpowiedniego wzrostu.
Przepraszam, paniom brak wizji.
- Zaczynamy. - Tak!
Ale nie jedzenie!
Przeglądamy program.
Jedzenie jest dla inspiracji. Na koniec.
Ja zacznę.
Otóż tańczący koń nie tańczy.
Jego też mogę zastąpić.
Nikt inny się nie wyrywa!
Cesar, pojedziesz na oklep z mieczem?
A skąd wezmę miecz?
- Sam mam wszystko robić? - Nie!
W czym problem, princesa?
Ty! To ty jesteś problemem.
Jedzcie. Przerwa.
- Jeszcze nie zasłużyliście. - Dość!
Quince powinna być radosna, a teraz to katorga.
Nikt jej nie chce, ze mną na czele.
Odwołuję ją.
- Quince nie będzie. - Ale...
Do jutra.
Chivo?
Julio?
Chryste.
Zawsze pan tak je kolację?
Jak?
A ja gdzie?
Siadaj przy kaktusie.
A przy okazji przesadź je.
Wyglądają na przybite.
RollerWorld i jedzenie, kiedy skończysz.
Tak?
Przepraszam. Chyba trochę mnie poniosło.
Trochę?
Zamówiłeś lodowe sanie, by podać horchata.
No cóż, miewam pasje.
Obsesje, potrzebę kontrolowania i jesteś apodyktyczny.
Chciałem ci pomóc.
Nie usiedzę. Muszę przepracować uczucia.
Nigdy nie umiałem „przespać się z tematem”.
Drzemka – tak, sen – nie.
Dochodzę do sedna i rozwiązuję problem. Tylko że tego nie da się rozwiązać.
Przykro mi.
Nie wziąłem pod uwagę, że może ty chciałaś to przemyśleć.
Muszę ludziom na to pozwalać.
Następnym razem się poprawię.
Obiecuję.
Dobranoc.
Ruby.
Co to jest?
Wiem, przesadziłem.
Już zdejmuję.
Pomyślałem, że fajnie będzie mieć tu coś z twojego miasta.
Miał służyć za tło do zdjęć.
O Boże, to...
Nie wszyscy w Teksasie noszą kowbojki.
Pozwoliłem sobie...
Czy to taco na chipsach?
Tak.
- Niesamowite. - Naprawdę?
To jeszcze nic. Zamknij oczy.
Wyobraź sobie, że jesteś na imprezie,
idziesz zrobić zdjęcia i...
Otwórz oczy.
Przeraziłem cię? Wyglądają zbyt prawdziwie?
Zrobiłeś figury moich rodziców?
Uznałem, że fajnie, gdyby się pojawili.
To najlepsze gówno, jakie widziałam.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Jednak będzie quince.
Cholera, straciliśmy pół dnia. Trzeba przyspieszyć.
Ruby nie oszalał.
Zamówił konia. Konia!
Co na to Laura Diaz?
A poważnie, dostała odpowiedź?
- Znajoma przyjęła zaproszenie. - Jasna cholera!
Czego się dowiedziałaś?
- Nie zaczęłam kopać. - Zróbmy to teraz!
No nie wiem.
Za bardzo się denerwuję. Chyba powinnam sama to zrobić, bo...
Bo co?
Bo nie wiem, co znajdę.
W porządku. Ale pamiętasz, że tu jestem?
- Wciąż jestem twoim przyjacielem. - Wiem.
Pamiętasz, jak mówiłam, że jest pisarką? Przeczytałam jej książkę.
Nastolatka podróżuje w czasie, a jej dawne „ja” próbuje ją zabić.
Ona dosłownie ucieka przed przeszłością.
Dziękuję. Czy to nie szaleństwo?
- Wszystko ma sens. - Albo ja się go doszukuję.
- Nie mogę tak. - Jak?
Udawać przyjaźni.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
- O nas. - Cesar, przestań, proszę.
- Nie potrafię. - Jesteś z Olivią.
Rodzinka się cieszy.
Ale ja nie.
Cały czas o tobie myślę.
A ty myślisz o mnie?
Cały czas.
Hej!
Hejka!
Co u ciebie, mała? Dobrze wyglądasz.
Zabrałbym cię na bzykanko.
Monse, co znowu robisz z tym spłukanym Santo?
Wyszedłeś z poprawczaka i już balujesz?
Jak myślisz, gdzie rozwaliłem grupę waszych ziomów?
No, zapytaj. Śmiało.
Hej! Chodźmy stąd.
Chrzanić Santos i martwych ziomów!
Wiesz, gdzie jesteś? To nasza okolica.
Zwą mnie Lil' Spooky. Rozwalę cię!
- Cesar, proszę. - Nieważne, gdzie jestem.
Masz szczęście, że jest tu twoja dziwka. Następnym razem przestrzelę cię na wylot!
Przesadzone i radosne.
Jedzmy.
Och, nie. Julio zaczął bez nas.
Jedzenie... zniknęło.
Niedobrze, ziom.
Ma niski poziom cukru.
Ten drań nie ma hipoglikemii! A wie pan, skąd to wiem?
Bo to głupi, nieożywiony przedmiot! Z Chin,
Malezji czy z Jacksonville.
Że też dałem się nabrać!
Cały czas mnie zwodzisz, szalony dupku!
Pomyślałeś sobie, że wysprzątam ci cały teren.
Chrzanię cię...
i chrzanię Julia!
Julio uważa, że to ty mnie zwodzisz.
Chcesz wiedzieć, gdzie jest forsa.
- Julio, ty tak powiedziałeś? - Tak.
Nie! Odłóż Julia!
Nie lubi być tak trzymany.
- Kręci mu się w głowie. - Każ mu się zamknąć!
A potem powiedz, co wiesz o RollerWorld.
- Mów, bo Julio zaliczy krawężnik. - Odłóż go.
- W okolicy jest zakopana forsa? - Tak.
- Tak? - Wiem, kto ją zakopał.
- Ricky? - Odłóż Julia.
- Czy Ricky zakopał forsę? - Nie wiem.
Tak! Ricky zakopał forsę.
- Skąd wiesz? - Powiedział mi.
Nigdy nie kłamał.
- Tylko on mnie chronił. - Gdzie forsa?
U Julia. Klucz do pieniędzy jest w nim.
Julio?
- W nim? - Tak.
Chrzanić Julia!
Czy on umie latać?
Co?
- Przekonajmy się. - Nie!
KARETKA
- Hej. - Jamal, zaczęło się na poważnie.
Latrelle nam groził. Wywieźmy Cesara.
Tylko tak będzie bezpieczny. A do tego potrzeba dużo forsy.
Myślisz, że RollerWorld to prawda?
Na pewno.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.