Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Ty i Olivia?
Cholera.
To prawda?
- Tak. - Wiesz, że oni ze sobą sypiają?
Zaraz. Więc to on?
Tu chodzi o Ruby'ego, który kocha się w Olivii.
- Co... - Czy moglibyśmy
docenić fakt, że choć raz zdołałem dochować tajemnicy?
Wiedziałeś?
- Musiałaś mnie tak wydać? - Jak to, wydać?
Co z ciebie za kumpel?
- To twoja wina. - Wkurzający dupek.
- Co mówiłaś? - Mam cegłę w torbie.
Zapraszał cię ktoś?
Macie przerąbane!
Jest robota.
A blokada policyjna?
Już po.
Wszyscy chcieliście mnie zabić.
Pech.
To ja wychodzę!
I ja zrobiłem cię wspólnikiem!
Cholerna kanapka z jajkiem.
Dlaczego to moja wina?
Zawsze każą mi się zamknąć, to się zamknąłem,
a teraz to moja wina!
Skarbie, dopiero usłyszałam o policji.
- Bomba wybuchła. - Bomba?
Ale nie ja ją rzuciłem. Bomba metaforyczna, ale prawdziwa.
Bardzo.
Zbieram emocjonalne odłamki
i nigdy, przenigdy nie zapomnę zapachu tej siarki.
Chyba mam PTSD. Problem z Tajemnic Skutecznym Dotrzymywaniem.
- „Z” jest nieme. - Ale dobrze widzisz?
Tak, wzrok mam w porządku.
Po raz pierwszy w życiu mam szeroko otwarte oczy.
Nigdy nie widziałem lepiej niż dziś.
Obudzony jak cholera.
- Licz się ze słowami. - Wybacz, ale walka jest prawdziwa.
Masz 14 lat. Co to za walka?
Gafy, mamo!
Chorobliwie strzelam gafy! Powiem coś i mam przerąbane.
Nie powiem – to samo.
Nieważne, co robię, i tak nie wiem, jak się odrąbać.
Widzisz szklankę w połowie pustą.
Ale widzisz dobrze i zdjąłeś opaskę.
To znaczy, że grasz.
Grasz jutro?
Mamo, nie...
- Dwayne! Jamal jutro gra! - Mamo.
- Dwayne! - Cholera! Znów to samo.
Stary, musimy pogadać.
Nic ci nie powiem, Judaszu.
To Monse cię sprzedała i jest Judaszem. Ja pilnuję tajemnic.
- Jak Watykan. - Czuję się skalany.
Możliwe, że przypadkiem podpisałem na siebie wyrok.
Mów.
Palnąłem wieczorem gafę
i chyba powiedziałem mamie, że dziś gram.
Powiedziałeś mamie, że grasz?
W meczu o baraże?
- Dostaliśmy się? - Musimy wygrać. Nie wiedziałeś?
To nie jest śmieszne. Potrzebuję twojej pomocy.
Pogadaj z trenerem, niech da mi się przebrać i usiąść na ławce.
Rewelacja, wiem.
Ale jesteś mistrzem.
Czarodziejem słów.
Możesz poprawić każdą sytuację.
Jesteś... Rubenem!
No dobra. Załatwiłem promocję Cesarowi, a nawet się nie starałem.
A lewe cycki pani Castillo odliczyłem od podatku.
- Zrobisz to? - Nie!
Mamy dwie opcje.
Powiedz prawdę rodzicom albo powiedz prawdę rodzicom.
Karma to dziwka.
Więc... prawda jest taka...
że kłamałem.
Kłamałem od miesięcy.
Wiem, że to źle
i że jest pan mną rozczarowany.
Ale tak jest.
Zdaję się na pańską łaskę.
A jeśli powiem, że pana kocham?
Nie.
Na mojej ławce nie siedzi nawet chłopak od wody.
Coś przegapiłam? Kiedy się pogodziliście?
- O czym ty mówisz? - Pogodziliśmy się.
Ciekawe.
- Nie zimno ci? - Nie.
Pomyślałem, że tam może być chłodno.
Nie widziałam pierożków.
- Cesar wziął ostatni. - Tak.
Zawsze łapie cudze pierożki.
Zadowolony?
- Nie chcę resztek. - Ledwo tknąłem.
Kłamiesz.
Dobra, chyba się najadłem.
Weź. Zapchaj się i nie paplaj.
Pierożek to ja?
- To skomplikowane. Mamy kłopoty. - Niedopowiedzenie.
Pogadamy później?
Zostaniesz?
- Jesteś na mnie zła? - A dlaczego?
Taki jest tu trend.
Wciąż jesteś tu nowa... spoiler!
To zawsze jest moja wina.
Proszę, powiedz, co się dzieje,
bo robi się dziwnie. Podpowiedz mi.
Od czego zacząć?
Dobra, jest tak: Przyjaciele są dla nas jak rodzina...
pełna pedofili.
Kochasz swoje dzieci,
twoje dzieci mają dzieci i je też kochasz.
Te dzieci kochają swoje dzieci, choć za mocno, bo ktoś ich dotyka.
Ty wiesz, kto ich dotyka.
Ale nic nie powiesz, bo je kochasz.
I to zawsze twoja wina.
I nigdy nie cieszysz się miłością,
bo nie chcesz dać się wyruchać.
Straszna metafora.
Jamal, potrzebujesz pomocy?
Tak! Ale nie takiej.
Wybacz, dostaję świra, bo mam grać w futbol.
- Jesteś w drużynie? - W tym właśnie sęk.
Muszę wymyślić, jak się tam dostać, ale nie grać na meczu.
Mogę o coś zapytać? To delikatna sprawa.
Czy to znów jakaś tajemnica?
- Nie. - Wal.
Rozumiem, dlaczego Ruby był zły, że całowałam się z Cesarem.
Ale Monse?
Monse to Monse. Odbija jej.
Chyba że Jasmin mówiła prawdę. Co miałoby sens.
W wakacje spiknęła się z...
Stop! Czerwone światło. Nic nie mów.
To zaczyna brzmieć jak tajemnica.
- Raczej nie. - Dobra.
A może tak.
Wiesz, to chyba jest tajemnica.
Jezu Chryste! Kobieto, miałaś nic nie mówić.
Tajemnica.
Co masz?
Tajemnicę.
- Od Olivii. - O co chodzi?
- A co zrobisz w zamian? - Nic!
Jesteś mi to winien. Tajemnica za tajemnicę,
której mi nie zdradziłeś.
Nie, to zbyt pikantne. Potrzebuję czegoś w zamian.
Czegoś, co tylko Ruben może dać.
- Nie gadam z trenerem. - Druga niewiadoma.
Chodzi o mnie?
Miłego dnia.
Teoria manipulowania informacją.
Mów.
Jak pogadam z trenerem, ostro namącę mu w głowie.
Uważam, że najpierw powinieneś mi coś zdradzić. Mów.
A jeśli Cesar naprawdę dyma Monse?
Bum!
To wszystko? To pytanie, nie tajemnica.
Zapomniałem o części drugiej.
Monse powiedziała Olivii, że w wakacje z kimś się spiknęła.
Była na obozie, więc pewnie tam.
Albo... wcześniej przespała się z Cesarem
i dlatego on powiedział to, co powiedział.
Laski po seksie są przylepne,
co by tłumaczyło, czemu chciała się przyjaźnić,
mimo że to powiedział.
I dlaczego teraz się wścieka, że całował się z Olivią.
Przypadek? Nie sądzę.
Monse można wiele zarzucić, ale ona nie kłamie.
Przyznała mi się, że to jej pierwszy pocałunek.
- W VII klasie. - Mnie mówiła to samo.
W VI klasie.
Czuję się zbrukany.
To tak jak ja.
Cholera! Czas zakasać rękawy i zbrukać się jeszcze bardziej.
Wstydu pan nie ma?
O czym ty mówisz?
Jest pan czarny.
Czyż nie jest prawdą, że ma pan moralny obowiązek
dopilnować, żeby ten młody czarny człowiek miał te same prawa
- co inni czarni w szkole? - Że co? Odszedł z drużyny!
A czy zadał pan sobie pytanie, dlaczego to zrobił?
- Nie obchodzi mnie to. - Bo?
Czyż nie ma pan obowiązku, jako lider na kampusie,
jako lider tej społeczności,
zapytać, czemu ktoś z takim potencjałem
odchodzi z drużyny?
Wyciągał do pana rękę.
Błagał, by zauważył pan jego i jego ból.
- A pan nic nie zrobił. - Nic.
- Nic. - Zupełnie!
Zrobił pan to, co reszta społeczeństwa wobec wszystkich braci,
którzy byli przed nim.
Odwrócił się pan od niego. Zamknął mu pan drzwi przed nosem.
Zatrzasnął je!
I pozwolił mu dostać amoku.
- Skołował go! - Tak!
- Omamił. - Tak!
I pozwolił, by dołączył do statystyk ulicznych Los Angeles.
On prosi tylko, by mógł zejść z ulicy i zasiąść u pana na ławce.
- Prosi o schronienie. - Schronienie.
- Azyl. - Azyl.
- Samotność. - Samotność!
Mam takie marzenie,
że któregoś dnia nie zapyta pan, co Jamal może zrobić dla pana,
- ale co pan może zrobić dla niego. - Alleluja!
Jeśli kask pasuje, musi pan pozwolić mu siedzieć!
Czy jeśli się zgodzę, zamkniesz się wreszcie i wyjdziesz z mojego biura?
Skonsultuję to z klientem.
Co ty na to?
Zgadzamy się.
- Co się dzieje? - Miałyśmy pogadać.
Na osobności. Bez Santo.
Znów te babskie sprawy. To ja spadam.
Przegapisz mecz Jamala.
Jamala?
Mówiłam, jest na boisku.
Jak i dlaczego się to dzieje?
Dzięki mnie. Wszystko dzięki mnie.
Ruben pojawił się u trenera
- i załatwił Jamalowi mecz. - Po co?
Czyż to nie fantastyczne?
Nie cieszycie się?
Tak. Cieszymy się. Zdumiewamy.
Dziwimy.
Sporo czasu minęło od tej serii urazów.
Myśleliśmy, że trzeba go oszczędzać.
To wciąż możliwe.
GOSPODARZE – GOŚCIEE
- Dalej! Jazda! - Szybciej!
Już prawie skończyliśmy, chłopaki.
Tak, to mi się podoba.
Dwadzieścia dwa! Wpuśćcie numer 22!
Słyszeliście panią, wpuśćcie mnie.
Nie, lepiej mnie nie wpuszczajcie.
Oszczędzają mnie, mamo. Nie chcą klasyki Turnerów.
Jakie to małostkowe.
Małostkowe?
Już się do mnie odzywasz?
Czwartą kwartę siedzisz tu bez słowa.
Może jakieś „Jak się masz? Nienaganna fryzura”.
- „Przepraszam”. - Przepraszam.
- Tak chcesz to załatwić? - Czekałem, żebyśmy zostali sami.
Przepraszasz, jak zdradzasz. Ukradkiem i nie w porę.
Coś do picia? Słodycze? Ja stawiam.
- Nie. - Nie.
Ruby, możemy tego nie robić?
Czego? Mowę ci odjęło?
A może chodzi o Olivię?
Chrzanienie!
- Grać! - Wstydź się!
Sędzia jest stronniczy.
Sędzia-kalosz!
Dobra robota, amigo. Jasne.
na 36. jardzie.
Dlaczego się odsuwasz?
To ja jestem poszkodowany.
Próbowałam cię chronić.
Doprawdy?
Wpychanie kumpla pod autobus to ochrona?
- Dla twojego dobra. - Czy twojego?
Ten autobus był dla ciebie, a ty mnie tam wepchnęłaś.
Walczcie! Tak!
- Walczcie! - Przerwa!
Jaki autobus?
Autobus prawdy.
Tak sobie myślę, że może ta plotka o tym,
co się zdarzyło latem, wcale nie była plotką.
- Bzdura. - Wiem z pewnego źródła,
że miałaś letni romans.
A jak dodam dwa do dwóch, to wyjdzie mi Cesar.
Wynocha stąd! Wszyscy!
Co jest!
To mój cały skład!
Nie możesz wywalić całego składu!
Johnson, wchodź.
Carter, na boisko. Nuñez...
- Który? - Obaj! Chodźcie.
Turner!
Boże, nie. Jeśli mnie słuchasz...
Czas na klasyk Turnerów. Jazda!
Agresywnie!
Czas na klasyk Turnerów!
To milczenie jest znaczące. Wiem, że kłamałaś.
- Kłamczucha i puta. - Wal się!
Prawie koniec. Pogadamy po meczu.
Nie będę tyle czekać.
Nie odchodź! Ja odchodzę.
No to załatwcie to teraz.
Nie ma czego. Monse i Cesar to kłamcy.
- Skończ już! - Jamal ma grać!
A jeśli nie, to co? Wystawisz mnie do odstrzału?
- Zmuszę cię. - A ja popatrzę. I może się przyłączę.
Dość!
Zachowujecie się jak dzieci.
Jak jeszcze ktoś się odezwie, to go walnę.
Wszyscy, za trybuny. Jazda!
Niezależnie od tego, co zaszło lub nie, wy się kochacie.
Jesteście dla siebie jak rodzina. A teraz i dla mnie.
Nieważne, czy chcecie to załatwić. Musicie to zrobić.
Bo każdy dzień spędzony razem jest cenny.
Uwierzcie mi. Ja to wiem.
Dlatego przepraszam. Moja wina. To ja całowałam Cesara.
Jeśli macie się na kogoś wściekać... to na mnie.
Przestań. Nie musisz przepraszać. I nikt się na ciebie nie wścieka.
Nie sądziłam, że jeden pocałunek tyle namiesza.
To moja wina, nie twoja. To ja wszystkich okłamywałam.
Muszę to powiedzieć.
Zbierzcie się. Cztery kwarty za nami. Gramy o baraże.
Teraz albo nigdy. Zdobywamy punkt albo po nas.
- Nie musisz tego robić. - Muszę.
Powiem wam prawdę.
Podobał mi się Cesar.
Byłam w nim zadurzona. Przed obozem...
powiedziałam mu.
Nie odwzajemniał moich uczuć.
- Dość już. - Rozumiemy.
Nie, wyjaśnię wam.
Po tej rozmowie wyjechałam na wakacje.
A Cesar powiedział ludziom Oscara,
że z nim sypiam, żeby mnie chronić. Tylko tyle.
- Ja mu się nie podobam. - Monse...
Nie tak jak on mnie.
Wybacz, że ci nie powiedziałam i że na ciebie naskoczyłam.
Byłam zazdrosna i tak wyszło.
Ale to już minęło.
Mogę już przestać robić z siebie pośmiewisko?
Bo zaczynam się coraz bardziej pogrążać.
Głowy do góry, druga zmiano!
Przepraszam za tę puta.
Dzięki, pendejo.
Jesteś obłędna.
Nie ja, ty.
Co tam się dzieje?
Nie chcę umierać!
Tak!
Moje dziecko!
Przewalanka!
Przewalanka!
- Tak, Jamal! - Jamal!
- Tak, skarbie! - Tak!
Jamal! Uwierzyłabyś?
Niesamowite.
Twoje uczucia są odwzajemnione.
- Mogłaś powiedzieć. - Akurat.
Widziałeś, jak zareagowali na wiadomość o jednym głupim pocałunku.
- Który nic nie znaczył. - A może jednak.
- Nie. - To czemu ją pocałowałeś?
- Pozostaniemy przyjaciółmi. - Muszę tylko szczerze to wyjaśnić.
Dowiedzą się, że plotka była prawdą.
To się przyznaj. Czemu nie?
Ty, pieprząc się ze mną, zostajesz super gościem.
- A ja – dziwką. - Więc bądźmy razem.
Wtedy będę twoją dziwką. Z jednego powodu.
Ale ja chcę być z tobą, Monse.
- Ja też tego chcę, ale nie mogę. - Dlaczego?
Olivia ma rację, jesteśmy rodziną. Będąc razem,
- rozbijamy rodzinę. - Nie.
Jesteś tego pewien?
No właśnie.
To co powiesz?
Powiem, że...
umiem być przyjaciółką.
I przy tym zostanę.
Olivia cię lubi, a ja lubię ją.
Dlatego powinieneś to zrobić.
- Świetna gra. - Dzięki, stary.
- Hej! - Super.
Dokąd idziecie?
Spadamy stąd.
Ładna gra, ziom. 'Ridge jest z ciebie dumne.
W razie czego – wal.
- Lil' Ricky. - Co?
Lil' Ricky.
- O co chodzi? - Gdzie go znajdę?
- Czego od niego chcesz? - No wiesz, pogadać.
Pogadać, tak po prostu.
Jasne, ziom.
1400 Forest Lawn Drive.
1400 Forest Lawn Drive...
- Pozdrów go od Spooky'ego. - OK.
1400 Forest Lawn Drive.
Tata?
- Kiedy wróciłeś? - Przed chwilą.
Czemu siedzisz po ciemku?
Coś nie tak?
- Skopać komuś tyłek? - Nie.
Głupstwo nastolatków.
Też byłem nastolatkiem. Nie tak dawno.
To nie głupstwo, skoro płaczesz.
Przejdzie. Jak zawsze.
Znów odwalasz za mnie całą robotę.
Hej...
Kocham cię, mała.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Ja też cię kocham.
Myślisz czasem o mamie?
Oczywiście.
Zwłaszcza w takich chwilach.
Dlaczego?
Bo nie wie, jaka jesteś niesamowita.
Ani ty.
Gdzie ona może być?
Nie wiem.
Była w Nowym Jorku.
W porządku?
Tak.
A między nami?
Powinniśmy oczyścić atmosferę?
Nie, jest w porządku.
Lubisz Cesara, OK.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Nie krzywdzisz.
Na pewno?
Jest coś takiego jak gra na przeczekanie.
I ja w to gram.
Leć sobie, mała.
Szukaj nowych wrażeń.
Smakuj sałatkę cesarską. Serio mówię.
Bo nic nie będzie smakowało równie dobrze jak Ruben.
I może jeszcze tego nie wiesz,
ale to ja będę miłością twojego życia.
Dobranoc, skarbie.
Śpij dobrze
i śnij o barwach naszego wesela.
Może być każda prócz beżu.
Lawenda.
- Jazda za darmochę. - Stypendium na studia.
- Jazda za darmochę. - Stypendium na studia.
Jedziemy na Super Bowl!
Świetna robota, skarbie!
Gotowy na baraże?
Nie mogę się doczekać. Będzie super. Odszedłem z drużyny.
Co?
Już dawno. Przed wami udawałem jedną czy dwie kontuzje.
Może osiem. Dziś miałem fuksa.
Ruby ugadał trenera, żeby dał mi ławkę.
Nie miałem grać czy ratować meczu.
Wiem, że to dla was szok
i pogrzebałem wasze marzenia,
ale nie mogę tego dłużej ukrywać.
Czułem się, jakbym miał wybuchnąć, a nie chcę tak skończyć.
Dlatego... przepraszam.
Zdaję się na waszą łaskę.
- Nie lubisz futbolu? - Nienawidzę.
W porządku.
W porządku?
Musisz być sobą.
Tak po prostu?
I was to nie obchodzi?
Chcemy cię wspierać, skarbie, nie krzywdzić.
Znajdź swoją pasję.
Jeśli to nie futbol, trudno.
Więc nie obchodzi was futbol?
Cały czas...
te kłamstwa, sprzęty medyczne... a was to nie obchodzi?
To jakaś paranoja!
Chcemy, żebyś był szczęśliwy.
Nie do wiary. „Szczęśliwy”?
Dajcie mi chwilę.
Bez was.
Tak!
Prophets piorą forsę w RollerWorld?
Lil' Ricky = mózg operacji?
Co tam, Lil' Ricky?
Idę po ciebie.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.