All language subtitles for Nu.E.Locul.Tau.Aici.2026.1080p.HC.WEB-DL.AAC2.0.H.264-SPWEB

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil) Download
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

2026 Locarno Film Festivali Altın Leopar Ödülü

Kimsiniz lan?!

Kimsiniz lan?!

Çingene bu!

Lanet olsun!

Kahrolası Çingene!

Giani!

Baba!

BURAYA AİT DEĞİLSİN

Olamaz!

Baba!

Adalia sizi arıyor.

- Nerede şu an? - Burada, size bir şey söylemek istiyor.

Oradan söylesin.

- Hocam? - Dinliyorum.

Birkaç kişi... sizinle konuşmak istiyor.

Şimdi mi?

Başkası olmazmış.

Sırası mı şimdi?!

Acil bir durum. Ortalığı velveleye veriyorlar.

Uygun bir zaman olmadığını biliyorum ama...

Onlara ne diyeceğimi bilmiyorum.

Uygun bir zaman olmadığını biliyorsan, neden beni rahatsız ediyorsun?

Kapa kapıyı!

- Sen kapatır mısın? - Tabii.

Şunu al.

- Teşekkürler, Dana. Teşekkürler, Tudor. - Teşekkürler.

Teşekkürler, Smaranda. Teşekkürler, Beti.

PDS 0 alayım.

Ofisteydim. Çığlıklar ve küfürler duydum...

Tam bir kargaşa vardı...

Sonra polis geldi ve Çingeneler kaçtı.

Şuna bakın!

Adamı böyle yerde mi bıraktınız?

Polisin izni gerektiğini düşündüm. Burası bir suç mahalli.

“Suç mahalli” mi? Adam on saattir ölü.

Bunu İngilizceden kelimesi kelimesine mi çevirdin, “crime scene”olarak?

Ne yapmalıydık peki?

- Kaldırmalı mıydık? - Bırakın dursun.

Şimdiye kadar kaldırmamışsınız, polis gelene kadar öyle kalsın.

Adını ve doğum tarihini söyler misin?

Adımı vermek istemiyorum.

Ne demek “vermek istemiyorum”?

Burada öğrenciyim ve...

...anonim olarak muayene olabileceğimi düşünmüştüm.

Niye?

Kişisel sebeplerim var.

Kimse sana ne olduğunu öğrenmeyecek.

- Mümkün değilse, sorun değil. - Bekle!

Kapıyı kapa.

Şikayetini anlat, dinliyorum.

Bisikletten düşüp bacağımı incittim de... bir bakar mısınız diyecektim...

- Ne zaman düştün? - Dün.

Duvarın arkasına geç, pantolonunu çıkar. Hemen geliyorum.

Teşekkür ederim.

Uzanır mısın? Başın bu tarafa, ayakların o tarafa gelsin.

Bayağı morarmış...

- Çok kötü düştüm de... - Bacaklarını uzat.

Bacağını serbest bırak, tamam mı?

Düşmedin, değil mi?

Buraya baskı uygulayacağım ve biraz acıtacak, tamam mı?

Ciddi bir şey yok gibi duruyor...

...ama yine de röntgen çekelim.

- Kırılmış mı? - Kırılmamış.

Kırılsaydı, üzerine basamazdın.

Eğer endişelendiğin şey buysa...

- Üzerine bastığında acıyor mu? - Evet.

Acı hissetmen normal.

Kas yırtılması da görünmüyor.

Ucuz atlatmışsın.

Tamamdır.

Ama ortopediye gitmelisin ki ne olduğunu tam olarak görebilsinler.

- Hastaneye git, tamam mı? - Tamam.

- Çay içer misin? - Hayır, teşekkür ederim.

İstemiyor. Gidecek.

Bu, dayak yiyen görevlinin ifadesi.

- Gördüm, Marinica Vasile. - Evet.

- Peki ya diğer tanıklar? - Başka tanık yok.

Rareş, iki ifadeye daha ihtiyacım var.

Hemşireler, hastane personeli... umurumda değil. Birini bul işte...

- Şey... - Şey mey yok...

Çingeneler geldiğinde hastanede kimse yok muydu?

- Koridorlarda kimse yok muydu? Bırak... - Kapıda bir adam vardı.

- Onunla konuştun mu? - Hayır, çünkü dışarıdaydı.

Yani...

...morga girip olay çıkardıklarını görmedi.

O zaman git ve ifadesini al.

İçeri nasıl girdiklerini...

...ve ondan sonra ne yaptıklarını anlatsın.

Bir tane de hasta falan bul.

Başüstüne, amirim. Hoşça kalın. Hoşça kalın.

Güle güle.

Senin ekiptekiler de böyle mi?

YouTube’da iki yaşlı kadının yer aldığı bir röportaj izledim.

Tom Jones hakkında konuşuyorlardı.

Tom Jones’u tanıyorsun, değil mi?

İçlerinden biri...

...80’lerde onu ilk kez konserde gördüğünde...

...şöyle demiş: “Artık böyle adamlar çıkmıyor.”

Yani, o gerçek bir erkekti.

Göğsünde kıllar, kafasında kıvırcık bir yığın...

Şarkı söylediğinde camları kırardı.

Şu İngiliz rockçıları gibi değildi...

...o punk'lar, cenaze şarkıcıları gibi bağırıp duruyor.

Adam bir madenciydi, Tanrı aşkına!

Yaşlı kadın da böyle dedi işte...

Tabii o zamanlar yaşlı değildi, gerçek bir hanımefendiydi.

“Artık böyle adamlar çıkmıyor.” dedi.

Evet, şey...

Mesele şu ki, biz de yaklaşık aynı dönemin ürünüyüz.

- Biraz daha öncesi... - Biraz...

İngiltere’den artık öyle adamlar çıkmıyor. Romanya’dansa hâlâ çıkıyor.

Tabii... çakma etler yüzünden.

Soğuk yüzünden. Hiçbir şey insanları buz gibi bir yatak odası kadar birleştirmez.

Biz sıkı sıkıya çıktık ortaya.

- Burada sigara içebilir miyim? - İç iç.

Kahven var mı?

- Çay istemiyor musun? - Çay pek benlik değil ya...

Has içecekten anlamıyorsun.

Bana bir kahve getirir misin?

- Bir tane mi? - Bir tane.

- Nasıl olsun? - Nasıl olsun?

- Sade. Gerçek adam işi. - Sade. Gerçek adam işi.

Tamam.

Geçen gün Facebook'tan bana kim yazdı biliyor musun?

Valeria.

- Ştirlea mı? - Ştirlea.

Nereden esmiş?

Gelecek yıl, liseden mezun oluşumuzun 30. yılı dolduğu için...

...bir mezunlar buluşması düzenliyorlar.

- Harbi mi? - Evet.

- Nerede? - Burada, liseye burada gitmemiş miydik?

Burada he...

İyi!

Harika.

Senin adına sevindim. Ama sanırım ben gelmeyeceğim.

Hadi ama, eğlenceli olacak....

Çoğunu 30 yıldır görmedim.

Senin de görmediğine eminim.

Ben de görmedim, işte tam da bu yüzden gitmek istemiyorum.

Onları o zamanlardaki gibi, genç ve güzel olarak hatırlamak daha iyi.

Ya bırak!

Hadi ama, şişman adamları, yaşlı hatunları göreceğiz.

- Aslında ben sabırsızlıkla bekliyorum. - Sen git işte o zaman.

Onlara nasıl koca bir polis müdürü olduğunu anlat.

Valeria...

Kanada’dan buraya kadar sırf senin için geldiğini biliyorsun.

- Ya bırak... - Ciddi söylüyorum!

- Sence o çocuk neden polis oldu? - Hangi çocuk?

Deminki çocuk.

Neden sorduğumu biliyorsun...

Bende de öyle birkaç tane var.

Onları yakalarından tutup şunu sormak istiyorum...

“Ne bok yemeye doktor oldunuz ki?”

Soruyu farklı şekilde sormalısın...

Neden doktor oldukları değil... Nasıl doktor oldukları önemli.

Burada bir hata yaparsın, zavallı herif ameliyat masasında ölür gider.

Evet.

Bu kahve taze mi? Yoksa gece vardiyasından kalanlardan mı?

Hayır, makineden yeni çektim.

- Oraya koy, teşekkürler. - Uğraşma kızla.

Müfettiş, şakacı modunda bugün.

- Çok teşekkürler! - Rica ederim!

Bak sana diyorum...

Şu az önceki çocuk zeki.

30'larında. Ötekileri görmelisin...

Sorun şu...

20 yaşındakileri görmelisin... Tamamen beyinleri yıkanmış!

Ne demek istediğini anlıyorum, ama durum o kadar basit değil.

Bence sistem çürümüş, yeteneksizliği meşrulaştırıyor...

...en alttan itibaren yukarı itiyor.

İlkokuldan itibaren, daha çocukken...

En aptal sınıf arkadaşlarımızın sonu nereye vardı, biliyor musun?

Nereye?

Stanescu, Pamfile, Cozescu...

Öğretmen oldular.

Nasıl oldu da öğretmen oldular ki?

Ayakkabı bağcıklarını zor bağlıyorlardı, şimdi kalkmış öğretmenlik yapıyorlar...

Liseyi nasıl bitirdiklerini biliyoruz...

Üniversite de muhtemelen aynıydı, hep kopya çekerek geçmişlerdir...

Ve şimdi başkalarını mı eğitiyorlar?

Onların elinden ne tür insanlar çıkacak? Akıllı, eğitimli mi?

Bence öğretmenlerin %90'ı...

...o işe başka hiçbir şeyde iyi olmadıkları için girdi.

Çünkü başka hiçbir işe almazlardı onları.

- Haksız mıyım? - Haklısın.

Bu çocuk daha iyi diyorsan...

...ötekiler de daha kötüyse...

Daha kötü mü?!

Çöpler, çöp!

Tek uğraşları: TikTok, YouTube, Instagram...

Düşünebiliyor musun? Biz emekli olacağız ve bize bu insanlar bakacak.

Bu insanlar bizi ameliyat edecek, koruyacak... Boku yediler!

- Hayır, asıl biz boku yedik. - Biz bokun âlâsını yedik zaten de...!

Evet.

Ee, şeyi ne yapacağım, Silviu...

...cesedi?

- Burada dursun. - Burada mı dursun?

O zaman bize birkaç adam ver.

Nöbet tutmaları için mi?

- Bizi burada güvende tutmaları için. - Veremem.

Üstlerimden izin almam gerek.

Üst sen değil misin zaten?

Polisleri nöbet görevine atayabilmem için savcılıktan izin almam gerek.

Bize birkaç adam ver işte! Güvenliklerimi gördün mü?

İki kat merdiven çıksalar nefes nefese kalırlar.

Çingenelerle nasıl dövüşecekler?

Köylerdeki çobanları işe al, bu ihtiyarları değil.

Birkaç adam bırak, yoksa cesedi onlara veririm.

Cesedi onlara veremezsin.

- Adam cinayet kurbanı, otopsi yapmam gerek. - Bu saçmalık.

Her şey ortada değil mi? Kavga ettiler ve birinin kafası ezildi.

Neyle ezdiler?

Otopside cinayet silahı ortaya çıkmak zorunda.

Ve bu sadece Çingenelerin kendi arasındaki bir kavga değil.

Çingenelere saldırılmış.

Bazı faşist pislikler onlara saldırmış. “Çingenelere ölüm”, “Yahudilere ölüm” diye…

Senin arabanı parçalayanlar işte...

Mesele ciddi. Gerçek bir dava dosyasına ihtiyacım var.

O zaman otopsiyi daha çabuk yap.

Ön tarafa bir ekip otosu ve devriye atacak birkaç adam bırakacağım.

Soruşturmanın devam ettiğini söyleyeceğim. İşler sarpa sararsa, onları geri çekeceğim.

Ve umarım otopsiyi yapmak için Bükreş'ten biri gelir.

İyi.

- Kahve nasıl? - Fena değil.

Yesene, kendim yaptım.

Bunlar ne lan böyle?

- Baharatlı çakıl taşları mı? - Muz.

Tom Jones bu zıkkımı yer miydi?

Cidden, Tom Jones bu zıkkımı yer miydi?

- Merhaba. - Merhaba.

- N'oldu? - Hiçbir şey. Neden?

- Topallıyordun da... - Bisikletten düştüm.

- Bu, bisikletten düşme topallaması mı? - Evet. Ne olmuş ki?

- Kötü mü düştün? - Hayır.

Yürürken biraz acıyor sadece.

Gerçekten önemli bir şey değil.

- Bir bakayım. - Neden?

- Söyledim ya, önemsiz bir şey. - Belki de bir şey vardır.

Önemli bir şey değil...

Kırılmış olamaz. Yoksa üzerine basamazdım.

Kırılmış olsaydı, yerinden çıkmış olurdu.

Bu muhabbet ne şimdi?

Kemik kırığı dersi mi veriyorsun bana?

Hangimiz doktoruz, sen mi ben mi?

- Sen cerrahsın. - Cerrahım, ama her şeyden önce doktorum.

Kemik kırıklarının nasıl olduğunu çok iyi biliyorum. Bir bakayım.

Ama bacak benim bacağım.

Haklısın, belli bile olmuyor.

Neden karanlıkta oturuyorsun?

Ampul patlamış.

- Değiştireyim. - Ampulümüz kalmadı.

- Dolaba baktın mı? - Yok, inan bana.

Yer misin?

N'oldu?

Bir şey yok.

- Ekmek istemiyor musun? - Akşamları ekmek yemiyorum.

- Anlamadım. - Akşamları ekmek yemiyorum.

Elinle yeme, çatalla ye.

Ama ben elimle yemeyi seviyorum.

Senden de bu beklenir tabii...

Hastaneye gidiyorum.

Oradan da bir arkadaşıma uğrayacağım.

Geç dönerim, o yüzden beni bekleme, tamam mı?

Baba.

Baba!

Bacağımı görmek istersen...

Ciddi bir şey olduğunu sanmıyorum.

Ama görünüşü oldukça kötü.

Bilmiyorum.

Gel.

Uzan.

Bacağını uzat.

- Bacağın düzken, bu şekilde acıyor mu? - Hayır.

Herhangi bir yerinde gerginlik hissediyor musun?

Hayır.

- Şimdi acıyor mu? - Hayır.

Güzel.

- Acıyor. - Çok mu?

- İç tarafı mı acıyor? - Evet.

- Peki şimdi? - Acımıyor.

Böyle?

Güzel.

İyi.

Çok iyi!

Kırık yok.

Bağlar iyi görünüyor.

Sadece bir ezilme var.

Fiziki muayeneyle çatlak olup olmadığını anlayamam.

Yarın hastaneye gel de röntgen çekelim.

Ciddi bir şey olmadığına eminim.

Çatlak varsa ne olacak?

Çatlak varsa, asla evlenemezsin.

Çatlak varsa ve o bacağına yük bindirmeye devam edersen...

...gerçek bir kırığa dönüşebilir.

Ayrıca, en ufak tahriş bile...

...düzgün iyileşmezse kırılabilir.

Ama yarın öğreneceğiz. Küçük bir çatlaksa...

...üç hafta boyunca plastik bir atel takarsın, birkaç ağrı kesici alırsın...

...ama iyileşirsin ve bu konuyu unutursun.

Genç olduğun için çabuk iyileşirsin.

Telefonum nerede lan?

Seni dinliyorum, Tudor.

Bana öyle bakmayı bırak da söyle. Sence ne olabilir?

Sanırım oradan kanaması vardı...

Bu bir hemşirenin vereceği cevap.

Hasta, ameliyattan önce Sintrom kullanıyordu, değil mi?

Evet.

Ve sen kestin.

Yerine Clexane verdin.

- Değil mi? - Evet.

- Clexane'i kim uyguladı? - Ben uyguladım.

Çay demle. Çay içeriz, sonra servise gideriz.

- Smaranda burada mı? - Burada.

- Gergin misin? - Hayır.

Tansiyonu ne durumda?

Hipertansiyonu var. Geldiğinde 160/100'dü...

...ameliyattan sonra stabil seyrediyor 150/90.

Eldiven alayım.

Drenaj ne zaman başladı?

Sanırım... 12 civarında...

12 “civarında” mı?

Hayır. Saat... 14.00’ten itibaren.

Pardon.

Şunu kaldır da bir bakayım.

- Ben yaparım. - Pardon.

Güzel.

- Kızı mısınız? - Evet.

Geç.

Siz gidin, ben birazdan gelirim.

Tamam. Görüşürüz.

- Şimdiye kadar bir adam geliyordu. - Kocam geliyordu.

Ben İtalya'da çalışıyorum. Daha yeni geldim.

- Durum hakkında bilginiz var mı? - Var.

- Ameliyatın çok iyi geçtiğini söylemiş. - Evet.

Hoşuma gitmeyen bir şey var.

Kanama durmadı ve kan birikiyor.

Panik yapmanıza gerek yok.

Az önce gördüğünüz doktor çok iyi bir cerrahtır.

Bu gece nöbetçi ve annenizi yakın gözlem altında tutacak.

İdeal olan, kanamanın kendiliğinden durması.

Ama durmazsa...

...yarın tekrar ameliyat etmek zorunda kalacağız.

- En iyi seçenek bu olur. - Bir ameliyat daha kaldıramaz.

- Çok zayıf. - Size öyle görünebilir.

Annenize baktığımda, ne kadar güçlü olduğunu...

...ve ne kadar çok yaşamak istediğini görebiliyorum.

Sizin yerinizde olsaydım ve durumun tam olarak ne olduğunu bilmeseydim...

...ben de aynı derecede endişelenirdim.

Durum göz önüne alındığında, bu en iyi seçenek.

Annenizin durumunda başka hastalarımız da oldu.

- Beni anlıyor musunuz? - Evet.

Yarın sabah tekrar ameliyat edersek...

...bu onun iyiliği için olacak.

Tamam.

Tamam mı?

Tamam. Acı çektiğini görüyorum ve çok endişeliyim.

Kimse onun daha fazla acı çekmesini istemiyor.

Bana güveniyor musunuz?

Biraz inançlı olun.

Lütfen!

- Ben size güveniyorum. - Size güveniyorum. - Teşekkür ederim.

Ben Vasile Feraru'nun oğluyum.

Dün gece öldürüldü.

Sizinle konuşmak istiyorum.

Babanız için üzgünüm. Başınız sağ olsun.

- Teşekkür ederim. Ben Giani Feraru. - Doktor Marius Calimanescu.

- Neden sizi aradığımı biliyor musunuz? - Hayır.

Bu sabah olanlar için üzgün olduğumu bilmenizi isterim.

Acı içindeydim ve ölen babamı kesip biçmek istediklerini duyduğumda kendimi kaybettim.

- Bu yüzden onu oradan çıkarmaya çalıştım. - Evet.

- Beni anlıyorsunuz, değil mi? - Evet.

Benim ve akrabalarımın verdiği tüm zararı karşılayacağım.

Polis soruşturması var.

En iyisi polise gidip onlarla konuşmanız.

- Bana söylemenizin hiçbir anlamı yok. - Avukatımla konuştum zaten.

Daha önce de kanunla başım belaya girdi ve tekrar uğraşmak istemiyorum.

- Anladım. - Sadece hazır olduğumu bilmenizi istiyorum.

Ücreti söyleyin yeter, ne kadar? Param var.

Ne parası?

Zararınızın ne kadar olduğunu söyleyin, bu meseleyi kapatalım.

Parayı cebinize geri koyun lütfen!

Paranızı evinize de getirebilirim, nerede oturduğunuzu biliyorum.

Konuşmaya devam etmemizi istiyorsanız, parayı cebinize koyun lütfen.

Biri bizi görebilir!

Borç var mı yok mu, buna karar vermek size düşmez.

Kime, ne ve ne kadar borcunuz olduğunu mahkeme belirler.

Peki. Madem öyle istiyorsunuz...

Daha hızlı hallederiz sanmıştım, ama siz öyle diyorsanız...

Peki. Bu koşullarda tanıştığımıza üzgünüm.

İyi akşamlar.

- Bir saniye. - Ne yapıyorsunuz?

- Bırakın. - Sakin ol, dostum. Sana zarar vermeyeceğim.

Sana zarar vereceğimi mi sandın?

Sadece bir şey soracağım.

Buyurun.

Baban hâlâ hayatta mı?

- Değil. - Değil mi?

Düşün... baban sokakta dövülerek öldürülüyor...

...ve birileri gelip sana, “Ölü haliyle de olsa, onu bize ver ki...

...böylece onu kesip nasıl öldüğünü görebilelim,” diyor...

Doğru mu?

Sence nasıl ölmüş olabilir, dostum?

Kafasını bir sopayla ezip öldürdüler.

Onu öldürdüklerini kendi gözlerimle gördüm.

Üstelik onu bir köpek gibi tekmelemeye devam ettiler.

Şimdi de polis, “Hadi onu kesip nasıl öldüğünü görelim” mi diyor?

Kafasına darbe aldığını gören tanıklar var.

Kendi gözlerimle gördüm. Annem de gördü.

Peki şimdi ne olacak?

Bir olup katili mi korumak istiyorsunuz?

Onu kesmek istemenizin sebebi bu mu?

Babamı gözlerimin önünde öldürdüler.

Mahkemedeki ifadem yetmiyor mu? “Çingene” olduğum için mi yoksa?

Bu konuşmayı o yöne çekmememiz gerektiğini düşünüyorum.

Polis otopsi yapılmasına karar verdiysse, yapılması gerekir.

Babamı kesip biçmelerini istemiyorum.

Bu yüzden sana geldim.

Beni anlayıp babamı bana ver, karşılığında ne istersen imzalarım.

Hristiyanların yaptığı gibi, onun için yapılması gerekeni yapmak istiyorum.

Veremem.

Veremem işte!

Hastane yatağında ölmedi.

Polis tarafından getirildi.

Bir saniye... yani o, hastanede değil mi?

Morgda. Ama polis tarafından getirildi.

Bir soruşturmanın parçası artık.

Tamamen polis işi.

- Sen şimdi onu bana vermiyor musun? - Ya veremem işte, anlayın.

Haydutlar tarafından öldürüldüğünü anlamıyor musun?

- Ama bu bir polis soruşturması. - Soruşturma moruşturma yok!

Sen beni anlamıyorsun.

Sen de mi işin içindesin?

Bana böyle yaklaşırsanız, hiçbir yere varamayız.

O hastaneye girip babanızı size versem...

...polis beni tutuklar.

Bunu hak ediyor muyum?

Bana bakın ve söyleyin.

Bunu hak ediyor muyum?

Öyle olsun, hoca.

Yarın sabah polise gidip teslim olacağım.

Ne gerekiyorsa yapacağım. Ama bir ricam var.

Yarın olmadan onu kesme.

- Onu kesecek olan ben değilim. - Kim kesecekse işte...

Ölü insanları kesmemeliyiz!

Teslim olacağım, ne dersen yapacağım.

- Tek isteğim, babamın kesilmemesi. - Ama ben...

Başka bir şey istemiyorum.

Bu durumu düzeltmeye çalıştığımı görüyorsun.

Her şeyi yoluna koymak istediğimi görüyorsun.

Babam, köpek gibi öldürüldükten sonra hem de...

- Tamam. - Peki.

Emniyet müdürüyle konuşacağım...

Sözünü aldım. Seni bir daha rahatsız etmeyeceğiz.

- Bay Feraru! - Çok teşekkür ederim!

Bu konuyu epey düşündüm de...

Önemli...

...büyük insanların...

...çevresindekilere karşı sert, hatta acımasız olması gerektiği...

...sonucuna vardım.

Buna içtenlikle inanıyorum.

Acımasız olmalıyız.

Aslında...

...insanların fazla rahatlamasına...

...izin vermemek için acımasız olmalıyız.

Özellikle de sevdiklerimize karşı.

Onların iyiliği için acımasız olmalıyız.

Kamçıyı vururuz ki daha iyi olsunlar, daha çok öğrensinler, daha çok çalışsınlar.

Onları itmeliyiz.

- Anlıyor musun? - Evet.

Yani bunun senin görevin olduğunu söylüyorsun.

- Evet. - Yani görevin insanları motive etmek.

Evet. Aşağı yukarı öyle.

Bu yüzden acımasızım.

Ve öyle, acımasız olmam da lazım.

Ama bazen aklıma başka bir düşünce sızıyor.

Ya düşündüğüm kadar büyük biri değilsem...

...ve sadece acımasız bir adamsam?

Böyle mi düşünüyorsun?

Evet.

Yani...

İyi bir cerrahım...

...iyi bir hastane yöneticisiyim...

...kurallara uyarım, kanunu asla çiğnemem...

...kendimle barışığım...

Ama büyük bir adam değilim.

Büyük olmak için arkanda bir şey bırakmalısın.

Değil mi?

Bilmem.

Hiç böyle düşünmedim.

İşimi yapıyorum...

...hastalara bakıyorum...

...ameliyathanede seninle birlikteyim ve insanlara yardım ettiğimi biliyorum.

Yapmamız gereken bu değil mi...

...elimizden geldiğince insanlara yardım etmek?

Büyük üniversite hastanesinden ayrılıp buraya dönmenin...

...sebebi bu değil miydi?

Bizim küçük kasabamızdaki insanların da iyi doktorları olsun diye...

Çok sıcak. Camı açabilir miyim?

Olur, aç.

Bu yeni.

- İsa mı? - Hayır, Zerdüşt.

Evet.

Haklısın. İnsanlara yardım etmeliyiz.

Sen yardım ediyorsun...

...ben yardım ediyorum...

...hepimiz yardım etmeliyiz...

...herkes de yardım ediyor, haklısın.

Hastanedeki herkesin...

...neredeyse herkesin...

...sana saygı duyduğunu ve hayran olduğunu biliyorsun, değil mi?

Çok şey yaptın.

Ne gibi şeyler?

Yaptığın tüm ameliyatların, kurtardığın insanların yanı sıra...

...başka pek çok şey de yaptın.

Savescu'nun başı belaya girdiğinde...

...hakkında dava açıldığında...

...suçlandığında...

...kimse bulaşmazken sen devreye girdin ve onu savundun.

Sonra herkes atladı desteklemek için, ama...

...sen öncülük etmeseydin hiçbir şey olmazdı.

Buna saygı duyuyorum.

Ve bunu düşünen tek kişi ben değilim.

Bir de o ameliyathane...

...ve o müdür...

Hâlâ bunu sırf onu zayıf düşürmek için yaptığımı söyleyenler var.

- Öyle demiyorlar. - Peki...

- Ve şey yapmaya çalıştığında... - Bir saniye, Dana...

Sen benim büyük bir adam olduğumu söylemiyorsun...

Düzgün bir şey yaptığımı...

...ve bazı idari işleri hallettiğimi söylüyorsun.

Ben de tam olarak bunu söyledim, sadece farklı kelimeler kullandım.

Hepimiz kendimizi önemli sanıyoruz...

...ama aslında idari işler yapıyoruz sadece.

Bilimi değiştirmiyoruz. Bunu yapabilecek yeteneğimiz yok.

İçten içe bunu biliyoruz, ama kabul etmiyoruz

Bu yüzden zamanımızı önemsiz şeylerle harcıyoruz...

...sonra da önemli işler için vaktimiz olmadığını söylüyoruz.

Aslan gibi kükremek için ağzımızı açıyoruz, çıkan sesse bir çığlıktan ibaret.

İçten içe önemli olmadığımızı bildiğimiz halde...

...kendimizi önemli sanan biz...

...hepimiz... idari saçmalıklarla zamanımızı boşa harcıyoruz...

...sonra da yaşadığımız hayal kırıklığıyla başkalarının canını sıkıyoruz.

Bu binada bir bakan yaşamıyor muydu?

Yaşıyor.

Sanırım daha çok yazlık gibi kullanıyor.

Ara sıra geliyor.

Yazlık ha...

Benim oğlanda da öyle, Ioan'da...

Yani...

...ona da hep baskı yapıyorum.

Okula git...

...tutkuların olsun...

...ideallerin olsun...

...kafanı kitaplardan kaldırma...

Boş...

Sadece nefes alıyor.

Ona baktıkça...

- ...başarısızlık görüyorum. - Daha 18 yaşında. Ne başarısızlığı?

Ben 18 yaşındayken Tıp dalında Nobel Ödülü'nü kazanmayı hayal ediyordum.

- Aynı anda iki kızı idare ediyordum. - Peki kazandın mı?

Dalga mı geçiyorsun?

Belki de herkes senin gibi...

...dünyayı değiştirmek üzerine hayaller kurmak zorunda değildir.

Tamam, o kadar değil ama ne hayal ettiğini biliyor musun?

Bisiklet akrobatlığı.

Düştü ve bacağını kırdı.

- Ioan bacağını mı kırdı? - Yok.

Düştü, bacağını kırdığını düşünüyor, uykuları kaçıyor, ama kırmadı.

Şu deyişi bilirsin...

“Her karga kendi yavrusunu kuğu sanır.”

Bu bir aldatmaca...

Sıradan çocukların özel olduğuna inanmanı sağlamak için...

- Bilirsin sen? - Benim çocuğum yok

Bu tür aldatmacalardan haberim yok.

Camı kapat. İçeri soğudu.

- Günaydın. - Günaydın.

- Ben Marius Calimanescu, hastane müdürüyüm. - Alin Pascalau, adli tıp uzmanı.

- Daha geç gelmeniz gerekmiyor muydu? - Hayır. İki saat önce geldim.

Bu, dün gece öldürülen Çingene mi?

- Önceki gece. - Önceki gece, aynen.

Evet, o.

Adamı epey parçalamışsınız.

Bakıyoruz işte...

Bir şey bulabildiniz mi?

Fasulye. Fasulye yemiş.

Şaka yapmıyordum.

Ciddi sordum.

Bu bir cinayet soruşturması, sizinle bilgi paylaşamam.

Elinizi çabuk tutun.

Baba!

Baba!

Baba!

- Günaydın. - Günaydın.

Cinayet Masası'ndan Dedektif Baciu Cornel.

- Ioan Calimanescu musunuz? - Evet.

- İçeri girebilir miyiz? - Tabii, buyurun.

Babanız evde mi?

- Değil. - Değil mi?

Değil, daha yeni uyandım.

Erken çıktı. O bir doktor. Hastaneye gitti.

Bir cinayet soruşturması yürütüyoruz ve bir bisikletiniz olduğu bilgisini aldık.

Ona bir göz atmak istiyoruz.

Bisikletim yok.

Kalın lastikli sarı bir bisikletiniz yok mu?

Yok.

- Yok mu? - Yok.

Kalın lastikli sarı bir dağ bisikletiniz olduğu söylendi bize.

Eskiden vardı, ama artık yok.

- Şimdi nerede peki? - Sattım.

Sattınız mı? Ne zaman?

İki hafta önce.

- Öyle mi? - Evet.

- Kime sattınız? - İnternetten bir adama.

- Adamın adını hatırlıyor musunuz? - Hayır, sormadım.

Adını hiç hatırlamıyor musunuz?

- Buralı mı? - Sanırım bu kasabadan.

Nasıl biriydi, hatırlıyor musunuz?

Benden yaşça büyüktü...

Benden yaşça daha büyük ve daha uzundu.

- İri yarı mıydı? - Evet, benden iriydi.

Ama şişman değildi.

Nasıl iletişime geçtiniz? Mesaj mı attınız yoksa aradınız mı?

- İnternetten mi? - Evet.

Bir ilan verdim ve...

- O da size mesaj attı. - Evet.

Telefonunuza bakabilir miyim?

- Yanımda değil. - Nerede?

Yukarıda, odamda.

Getirir misiniz? Biz burada bekleriz.

Şarjı mı bitti?

Telefonumun konuyla alakası yok ki...

Olmaz olur mu?

Adamın numarasından kim olduğunu anlarız.

Gizli numaradan aramamışsa tabii...

Hatırlamıyorum.

Aslında önemi yok. Getirin, hadi.

Gizli numaraları halledebiliyoruz.

Tamam, getireyim.

Babamla konuştum, o eve geldiğinde geri gelmeniz gerektiğini söyledi.

- Öyle mi? - Evet. - Öyle mi dedi?

Babanız ne zaman dönecek?

- Akşama doğru. - Akşama doğru derken, kaçta yani?

5-6 gibi.

Tamam o zaman.

5-6 gibi tekrar geleceğiz.

Kızınıza söylediklerimi size aynen anlatacağım.

Ameliyattan çıktığınızda kanamanız başladı...

...ve maalesef durmadı.

Şimdi, kanamanın nereden geldiğini görmek için...

...tekrar ameliyata girmemiz gerekiyor.

Aslında, kanamanın nereden geldiğini zaten biliyoruz.

Çok karmaşık bir şey olamaz.

- Çok teşekkür ederiz, doktor. - Ne demek.

Bugün dört ameliyatımız daha var.

- Onları erteleyip sizinle başlıyoruz. - Aynen.

Bunu tehlikeli olduğu için değil...

...arkadaş olduğumuz için yapıyoruz.

- Tamam mı? - Teşekkürler.

Anlaştık.

Güle güle, doktor.

- Güle güle. - Teşekkürler.

Biraz daha yukarı.

Smaranida? Tudor'dan emiciyi devralır mısın?

Tudor, benim tarafıma gel.

Buradan geç.

- Mideyi biraz yukarı kaldır. - Tamam.

Elini oraya sok.

Hemen.

- Hangisi? - Lütfen dışarı çıkın!

- Böyle mi anlaşmıştık? - Çık dışarı!

- Bana ne söz vermiştin lan sen? - Mideyi tut!

Defol!

Ne demek “şikâyetçi değilim”?

Dediğimi duydun.

Değilim.

- Ciddi misin? - Son derece ciddiyim.

Şikâyetçi olmasan bile zaten hapse girecek.

Girsin.

Sen hep adalet savaşçısı değil miydin?

Ne olursa olsun doğru olanı yapan...?

- Evet. - Ee?

- Kolun kırık mı? - Yani...

- Söylesene! - Kırık değil.

Bir kaburgam biraz ağrıyor, o kadar.

Kolum, çenem, hepsi iyi.

Rapor alman gerek.

Almıyorum.

Ne rapor alıyorum ne de şikâyetçi oluyorum.

- Sen ne yapman gerekiyorsa yap. - Niye böyle yapıyorsun?

Babasını kestirmemeliydin.

Ne gerek vardı otopsiye?

Nasıl öldüğünü öğrenmek için kestik.

- Köpek gibi ölmüş, ölesiye dayak yemiş. - Anlaşılan sen daha iyi biliyorsun

Marius, burası senin hastanen.

O salak ve tüm takımı ortalığı dağıtmış.

Ne var ne yok kırıp dökmediler mi?

- Ne olmuş kırıp döktülerse? - Ne mi olmuş?

Hastanemi dağıttı diye mi babasını kestin?

Onu hapse atabilirdin, babasını kesmek yerine...

Bulamazsam nasıl hapse atayım?

Kaçmışsa nasıl içeri tıkabilirim ki adamı?

Öyle bir tıkardım ki ama...!

Hapis he...

Daha önce de hapiste yatmış. Hapse girmek umurunda mı adamın?

Oraya girip yeni arkadaşlar ediniyor.

Keyif için mi onu kesip açtırdım sanıyorsun?

Kanun öyle dediği için yaptırdım.

Dava için...

...ölüm nedeni, cinayet silahı, tüm o zırvalar lazım.

Tanık yok muydu?

Şimdi de bana cinayet davasının nasıl yürütüleceğini mi öğretiyorsun?

Babasını keserek ona gerçekten büyük ders verdin...

Sinirlendirdin, o da beni dövdü.

Şimdi ne yapacaksın? Onu yakalayıp on yıl hapis mi vereceksin?

- Evet. - Bravo!

Kanun ve düzen be... Bravo!

Sen kendi işini biliyorsun, ben de benimkini.

- Evet. - Bu tür insanları bir kez eline geçirdin mi, sert vurursun.

En hassas yerlerinden vurursun, ezip geçersin.

Aksi takdirde onlar seni ezip geçer!

- Hukuku mukuku geç, mal gibi ölürsün. - Silviu, senin kanunun yüzünden dayak yedim.

Bu yüzden şikâyetçi olmuyorum. Anlıyor musun?

Sen hep en iyisini bilirsin zaten... Ne istersen onu yap...

Keyfin bilir.

Her zamanki gibi iyi adam sen ol.

- Geçmiş olsun, görüşürüz. - Sağ ol, görüşürüz.

Telefonun açık mı?

- Nerede olduğunu bile bilmiyorum. Neden? - Adamlarımdan biri seni aramış.

Evine uğramış, oğlun da ona sen eve geldiğinde tekrar gelmesini söylemiş.

- Ne istiyormuş ki? - Bisikletle ilgili bir şeydi. Bilmiyorum.

- Ne bisikleti? - Bilmiyorum. Onu arayıp öğren.

- Hoşça kal. - Güle güle.

Polisler gittikten sonra bisikletle uzaklaştın, değil mi?

Evet.

- Seni gören oldu mu? - Kimse görmedi.

- Polisler ne yaptı? - Hiçbir şey.

Babam eve gelince gelmelerini söyledim, gittiler.

- Ne zaman geliyor? - Babam mı? - Evet.

5-6 gibi. Sonra hastaneye geri dönüyor.

Ne yaptığını hepimiz biliyoruz ve bunun için sana saygı duyuyoruz.

Şöyle yapacağız.

Bu gece buraya geleceksin, tam buraya.

- Sabah üçte. - Tamam.

Yoldaşlardan biri seni arabayla alacak ve Sırbistan'a geçeceksin.

Sonra başka bir yoldaş seni alıp Avusturya'ya götürecek.

Başka ülkelerde de yoldaşlar olduğunu bilmiyordum.

Birçok yerde varız. Tahmin bile edemezsin.

Bu sadece başlangıç.

Polisler geri gelirse ya da başka biri sorarsa, aynı şeyi söyle.

- Bisikleti sattığını söyle. Tamam mı? - Tamam.

- Bisikleti bırak, ben hallederim. - Tamam.

Ve kimseye söyleme. Ne babana, ne de annene.

Annem öldü.

Tamam. Kimseye söyleme. Anladın mı?

Ne olduğunu da, nereye gittiğini de...

Anladım.

- Kimseye. - Kimseye!

Güzel!

Sağ ol.

Tamam, git hadi.

- Unutma, tamam mı? - Tamam.

Evet, oldukça sıra dışı bir bisikleti var.

- Hâlâ onda mı? - Onda, onda.

Evdeyse onunla şimdi konuşuruz, ama evde olduğunu sanmıyorum.

Kapı kilitli. Evde değil gibi görünüyor.

loan!

Girin!

loan!

Açmıyor.

Ergenler işte...

Bazen böyle yapıyor.

İsterseniz burada bekleyebilirsiniz.

Hayır hocam, kimsenin vaktini boşa harcamak istemiyoruz.

Sadece bisikleti kontrol etmek istedik...

...çünkü onunla tıpatıp aynı bir bisiklet çalınmıştı.

Bisikleti oğlumun çaldığını mı ima ediyorsunuz?

Doktor... Sadece şunu söylüyorum; umarım çalıntı bir bisiklet almamıştır.

Çünkü bu bisikletler özeldir, biliyorsunuz.

İkinci el olarak aldı, değil mi?

Parayı ben verdim. Evet, pahalıydı.

Şeyden almıştı...

...birinden işte...

Ben de tam olarak bunu kastediyordum.

- Nerede saklıyorsunuz? - Garajda.

Şimdi görebilir miyiz?

- Burada değil. - Ne burada değil?

Bisiklet. Çünkü Ioan, bisikletsiz bir yere gitmez.

Belki bisikletsiz gitmiştir.

Madem bu kadar yol geldik, bir kontrol edelim bari.

Sadece işimizi yapıyoruz.

Gelin.

Sen ne yapıyorsun burada? Neden telefonunu açmıyorsun?

Telefonu kaybettim. Yüzüne ne oldu?

Sonra anlatırım.

Bu beyler seninle bisikletin hakkında konuşmak istiyor.

Görünüşe göre bisiklet ortada yok.

Bu sabah söylemiştim, sattım.

Bu sabah öyle söyledin.

- O sarı bisikleti sattın mı? - Evet.

Sen orada ne yapıyorsun?

- Şey için çıkmıştım... - Tuvalete gitmesi gerekti.

Neden iznim olmadan evimde dolaşıyor?

Sıkışmıştım da...

Siz ne halt ediyorsunuz burada ya?

Söyledim ya, bisikleti kontrol etmek istiyoruz.

Senin neyin var?

Niye ağlıyorsun?

Niye ağlıyorsun?

Konuşma şeklin yüzünden ve yaralandığın için.

Bu sabah konuştuğumuzda...

...bisikleti iki hafta önce buradaki bir adama sattığını söylemiştin, değil mi?

Ama dün o bisikletle doktora gittin...

...değil mi?

Değil mi?

Öyle mi değil mi?

Şu andan itibaren sadece benimle konuşacaksınız.

Oğlumu rahat bırakın. Anladınız mı?

Doktor, bir cinayet soruşturması yürütüyoruz.

Cinayet mi?

Ne zamandan beri? Bunun çalınan bir bisikletle ilgili olduğunu sanıyordum.

Size tam da bunu söyleyecektik.

Muhtemelen bisikleti çaldılar ve saldırı sırasında kullandılar...

Size bir şey söyleyeyim.

Sizi evime aldım, sorularınızı yanıtladım...

...bisikleti aramak için sizinle birlikte garaja girdim, peki siz ne yaptınız?

Meslektaşınız evimde dolaşıyor ve şimdi de...

...bu sabah ben yokken reşit olmayan oğlumu sorguladığınızı öğreniyorum.

- Bu bir soruşturma. Anlıyor musunuz? - Soruşturma mı?

Reşit olmayan oğlumu bir şeyle mi suçluyorsunuz?

Hayır, sadece ona birkaç soru sormak istiyoruz.

Harika! Bizi karakola çağırın o zaman.

- Emin misiniz? - Kesinlikle.

O zaman arama emriyle geri geleceğiz. Uygun mu sizin için?

Kesinlikle uygun. O zamana kadar...

İyi akşamlar.

- Bu da neydi böyle? - Bilmiyorum.

- Ne istiyorlar? - Ne istediklerini bilmiyorum.

- Ne yaptın? - Hiçbir şey yapmadım.

Sarı bisikleti ne yaptın?

Sattım.

Ne zaman?

Ne zaman?

İki hafta önce.

O zaman dün seni hangi bisikletle gördüm?

Onu ödünç almıştım. Yanılıyorsun.

Ciddi misin, loan?

Beni rahat bırak, ben hiçbir şey yapmadım.

Onlar da sen de... beni rahat bırakın!

- Merhaba, Marius. - Merhaba, Alina.

Ne oldu sana?

Yüzüne ne oldu?

İyiyim.

- Silviu'yu çağırabilir misin? - Evde değil.

Evde değil mi?

Şu, onun arabası değil mi?

Onun arabası...

Arabayı buraya bırakıp karakola geri dönmüş.

Şu anda bir vakayla uğraşıyorlar.

Yürüyerek mi dönmüş?

Ben nereden bileyim?

- Hâlâ sabit telefonunuz var mı? - Var.

- Neden? - Öylesine sordum...

Kapıya gelebilir misin?

- Silviu! - Bağırma! Saat gecenin 11'i.

- Obadau! - Bütün komşuları uyandıracaksın!

Aklını mı kaçırdın?

- Neden cevap vermiyorsun? - İçeri gel.

- İçeri falan gelmeyeceğim. - Hadi ama.

Sen bahçende dur, ben de burada sokakta duracağım.

- Hadi ama... - İçeri gelmeyeceğim.

Ne söyleyeceksen söyle.

- Ben mi? - Evet.

Beni arayan, benimle görüşmek isteyen sensin.

Yani benim aradığımı biliyorsun, ama cevap vermiyorsun.

Neden cevap vermiyorsun, Silviu?

Çünkü şu anda seninle konuşamam.

Neden benimle konuşamıyorsun?

Çünkü bir soruşturma var ve sen de onun bir parçasısın.

Mal mısın nesin! Ben bir şikayette bulundum mu?

Adam beni dövdü, kliniği dağıttı, hepsi bu...

O değil, Marius, o değil...

O zaman ne?

Sen benim arkadaşımsın ve seni gerçekten önemsiyorum.

Ama bu çok önemli bir mesele ve konuşamam. Anlıyor musun?

Benim oğlanla mı ilgili?

Olaylar yatışsın, sonra konuşuruz.

- Silviu. - İnan ki konuşamam.

Silviu.

Beni belaya sokuyorsun. Neyini anlamıyorsun?

- Silviu... - Defol git buradan!

Bas git! Senin yüzünden zaten başım belada!

Buyur?

Sana ıhlamur getirdim.

Rahatlatır ve uyumana yardımcı olur.

Tamam.

Bacağın nasıl?

Daha iyi.

Ne olduğunu anlatır mısın?

Hiçbir şey olmadı.

Sen benim her şeyimsin, biliyorsun değil mi?

Bunu biliyorsun, değil mi?

Sana yardım etmek için her şeyi yaparım.

Her şeyi.

Bana inanıyor musun?

İnanıyorum.

İyi.

O zaman ne olduğunu anlat bana.

Böylece ne yapmam gerektiğini bilebilirim.

Bir şey olduğunu biliyorum.

Sadece ne olduğunu bilmiyorum.

Bunu başkalarından duymak istemiyorum.

Senden duymak istiyorum.

Bir adamı öldürdüm.

Kimi?

Bir çingeneyi.

Onu Çingene olduğu için mi öldürdün?

Hayır.

Ne için öldürdün o zaman?

Elinde demir çubukla dışarı çıktı.

Ben de beyzbol sopasıyla kafasına vurdum.

Bu meşru müdafaaydı. Değil mi?

Ona arkadan vurdum.

Ne zaman oldu bu?

Ben...

...ve birkaç arkadaşım...

...kaldırıma park edilmiş arabaların...

...lastiklerini kesiyoruz.

O çıkartmaları da biz yapıştırıyoruz.

Sonra?

Ve iki gece önce bir göreve çıktık.

O da elinde demir çubukla dışarı çıktı...

...bizse bisikletlerimizin üzerindeydik.

Önce aramızdan birinin peşine düştü...

...sonra da benim peşimden geldi...

...ve ben düştüm.

...sonra...

...diğerleri onun Çingene olduğunu haykırdı...

...ve en yakınında ben olduğum için...

...kafasına beyzbol sopasıyla vurdum.

Sonra?

Hepsi bu kadar.

Düştü ve bir daha kalkamadı.

Sonra...

Ertesi sabah haberlerde öldüğünü gördüm.

Evet...

Anladım...

Bunu...

...senden duymam iyi oldu.

Bir yolunu...

Bir yolunu bulacağız.

Bir çaresine bakacağım...

Şimdi...

...gideceğim...

...sonra geri geleceğim...

Biraz sakinleşmeye çalış.

Ihlamurunu iç.

Canım istemiyor.

İç dediysem iç şu lanet ıhlamuru!

İç şunu!

N'oldu?

Arabanı ödünç almam gerekiyor.

Bana ödünç verebilir misin, lütfen?

- Olur, tabi.. - İki günlüğüne. Daha fazla sürmez.

- İçeri gelmeyecek misin? - Acelem var.

Sen iyi misin?

Sırtım biraz ağrıyor, ama iyiyim.

Araban mı bozuldu?

Birkaç çocuk arabanın canına okumuş.

Lastikleri kesmişler, ön camı kırmışlar. Yarın hallettireceğim.

Ama bu gece yola çıkmam gerekiyor, o yüzden.

Kapının önünde öyle durma.

Gel de bir dakika otur.

Oturursam uykuya dalarım şimdi... Neyse...

- Hâlâ kiralık araba mı kullanıyorsun? - Evet, neden?

Öylesine sordum.

Sana ruhsatını veririm. Kiralık olsa ne olmasa ne?

Sorun olmaz, evet.

Sınırı geçmediğin sürece bir sorun yok.

Ülkeyi mi terk ediyorsun?

Sorma.

N'oldu?

Çok yaklaştın.

Bana, neler olduğunu anlatmalısın.

Sana ne söylememi bekliyorsun, Dana...

...seni sevmediğimi mi...

...sana sadece seks amacıyla geldiğim için utandığımı mı...

...yoksa, oğlumu almak, onu sınırın ötesine geçirmek...

...ve bir katil olduğu için saklamak amacıyla arabana ihtiyacım olduğunu mu söyleyeyim?

Yoksa hayatım boyunca iyi bir insan olmaya çalıştığımı mı...

Ve şimdi o, tüm bunları alay konusu haline getirdi.

Annesi, oğlunun yaptıklarını bilseydi mezarında ters dönerdi.

Bence annesi onu kurtarırdı.

İşte bu yüzden ben de onu kurtaracağım.

Bu dünyada elimde kalan tek şey bu çocuk.

O benim kanımdan.

Onu, olduğu gibi sevmek zorundayım.

Ama bir yandan da, oğlumun bir katil olduğunu öğrendiklerinde...

...insanların sokakta bana nasıl bakacağını düşünüyorum.

Ve sonra böyle düşündüğüm için utanıyorum...

...çünkü o benim kendi oğlum.

Hayatıma ne oldu böyle?

Hayatımda nerede yanlış yaptım?

O kadar çok mücadele ettim ki... ama hiçbir şey yolunda gitmiyor.

- Sana bunu mu söylememi istiyorsun? - Neyi?

Çok yorgunsun.

Bu halde araba kullanamazsın.

Biraz uzan.

Beni dinle.

Bir saat kadar uyu...

...sonra sana bir kahve yapayım, ardından istediğin yere gidebilirsin.

Seni uyandırırım.

Ben uyumayacağım.

Hadi.

Burada, kanepede uzan.

Ben yatak odasına gidip kitap okuyacağım, bir saat sonra seni uyandırırım.

Sana başka bir şey sormayacağım.

Arabayı al ve hazır olduğunda geri gel.

Bana geri dönecek misin?

Senin arabayla kaçacağımı mı sanıyorsun?

Araba sende kalabilir.

Sana geri döneceğim.

Dönmemem mümkün mü?

“Beni arama! Beni asla bulamayacaksın!”

Hoş geldiniz! 1995 Mezunları

Sizin öğretmeniniz olmaktan mutluluk ve onur duyuyorum.

30 yıl aradan sonra sizi tekrar görmekten çok mutluyum.

Sizin kadar benim de çok duygulandığımı bilmenizi isterim.

Ve bazılarınızı tanıyamadığım için de özür dilerim.

Acar Denis.

O, mezunlar buluşmasına katılamadı.

- Alimanescu Mihai. - Burada!

Merhaba hocam, merhaba sevgili sınıf arkadaşlarım, sizleri gördüğüme çok sevindim.

Liseden sonra Cluj’a gidip edebiyat okudum.

Rumence ve Fransızca okudum.

Sonra evlendim.

2005 yılından beri...

...Baia Mare’deki Mihai Eminescu Lisesi’nde Fransızca öğretmenliği yapıyorum.

Daha sonra boşandım.

İki çocuğum var.

Büyük, bilgisayar mühendisliği birinci sınıf öğrencisi...

...küçükse yedinci sınıfta.

Hepsi bu kadar. Teşekkür ederim.

- Antoci Daniel. - Burada!

Herkese merhaba.

Giderek daha çoğunuzu tanıyabiliyorum.

Kısa keseceğim, çünkü en kısa tanıtımlar en iyisidir.

Petrol mühendisiyim.

Petrol ve doğal gaz eğitimi aldım...

...Romanya'nın her yerinde çalıştım...

...her bölgede, hatta Karadeniz'deki açık deniz platformlarında bile.

Şu anda Zimbabve’de bir proje yürütüyorum.

Hayatımın çoğunu uzakta geçirdiğim için geç evlendim...

...bu yüzden çocuklarım biraz daha küçük.

Büyük kızım on birinci sınıfta, küçük oğlum ise altıncı sınıfta okuyor.

Altı ay uzakta, üç ay evdeyim.

Dünyayı görüyorum, maaşım iyi ve şikayet edecek hiçbir şeyim yok.

Teşekkürler.

- Apetri Oana. - Burada!

Bunca yıl sonra sizi tekrar gördüğüme çok sevindim.

Liseyi bitirdikten sonra...

...Bükreş Üniversitesi’nde Antropoloji okudum.

Ardından dünyanın dört bir yanını gezdim.

İstediğim gibi yaşadım, sevdiğim şeyleri yaptım.

Şu anda Bükreş’teki Rumen Köylüleri Ulusal Müzesi’nde çalışıyorum.

Bekârım, çocuğum yok.

Teşekkürler.

- Aron Irina. - Burada!

Hocam, sevgili sınıf arkadaşlarım...

...sizi özledim.

Lise sondayken...

...hamile kalmak için sabırsızlandığımı söyleyerek...

...şaka yapardım.

O zamanlar bile üç çocuk istiyordum. Ve şimdi üç yetişkin çocuğum var.

En küçüğü...

...üniversite birinci sınıfta okuyor.

Liseyi o kadar çok sevdim ki...

...öğretmen oldum.

Bükreş’teki bir lisede sanat dersi veriyorum.

Şu anda yine Bükreş’teki Sanat Üniversitesi’nde...

...görsel eğitimin etik boyutu üzerine bir tezle...

...doktora yapıyorum.

Teşekkürler.

Teşekkürler.

- Avram loan. - Burada!

Hepinizi gördüğüme sevindim.

Kısa tutmaya çalışacağım.

Hatırlayacağınız üzere, lise yıllarımda bile felsefe okumak istiyordum...

...ve öyle de yaptım; bu yüzden hiçbir zaman gerçek anlamda bir meslek öğrenmedim.

Ve öğretmen olamadığım için de sonunda pek çok farklı iş yaptım.

Şu anda bir şirket yönetiyorum.

Evlilik ve çocuk konusunda da epey tembeldim...

...9. sınıfta okuyan bir oğlum var.

Sizi tekrar gördüğüme sevindim, hepiniz tıpkı eskisi gibisiniz. Teşekkürler.

- Baciu Alin. - Burada!

Hocam...

...ve sevgili sınıf arkadaşlarım, benim hikâyem biraz farklı.

Liseyi bitirdikten sonra Romanya’da kalmadım.

Almanya’ya gittim, ardından İngiltere’ye geçtim ve orada sevgili eşimle evlendim.

Oradan Amerika’ya göç ettik; orada da Tanrı’yı buldum.

Neyse, Oregon’a taşındık ve hâlâ orada yaşıyoruz.

Bu arada, Amerika’ya gelirseniz, sizi ağırlamaktan mutluluk duyarız.

Orada bir iş kurduk, işi büyüttük...

...ve daha sonra devrettik.

Ardından gayrimenkul sektörüne girdik ve başlangıçta zorluklar yaşadık.

Ve sonunda, Tanrı’nın yardımıyla başarıya ulaşabildik.

Ve şimdi bir büyükbabayım.

Çok genç büyükbaba ve büyükanneleriz.

Ama o zamanlar da çok genç ebeveynlerdik.

Teşekkür ederim. Tanrı sizi korusun.

- Calimanescu Marius. - Burada.

Liseyi bitirdikten sonra başkentteki tıp fakültesine girdim.

Sınıf birincisi olarak mezun oldum.

Ülkedeki herhangi bir hastanede kalabilirdim...

...ancak memleketimize dönmeyi tercih ettim.

Genç yaşta evlendim...

...ancak ne yazık ki eşim yıllar önce bir kazada hayatını kaybetti.

Geriye oğlum Ioan kaldı.

Cerrahım.

Yani, cerrahtım...

İlçe Hastanemizde başhekimlik yapıyordum.

Cerrahtım, başhekimdim... Hepsini bıraktım.

Bazıları bunun çok erken olduğunu söyleyebilir.

Oğlum da bu liseye gitmişti.

Şimdiyse...

Şu anda ABD’deki...

...Johns Hopkins Üniversitesi’nde okuyor.

Orası Amerika’nın en iyi tıp fakültesi.

Hatta dünyanın en iyisi.

Birinci sınıftayken...

...o...

Beni dinleyin!

Ben sizin söylediğiniz her şeyi dinledim!

Oğlumdan bahsediyorum burada!

O bir cerrah!

Benden daha iyi bir cerrah olacak!

Benden daha iyi bir adam olacak!

Önemli bir adam olacak!

Büyük bir adam olacak!

Öyle olmasını sağlayacağım!

Hayır!

Çeviri: dikistutmaz X: iapetos Letterboxd: moandor

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.